ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2020

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΠΡΙΑΝΗ, ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ




Η μακαριστή Γερόντισσα Κυπριανή της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες της Αττικής ήταν μια σύγχρονη οσιακή μορφή, που στο πρόσωπό της ταυτιζόταν ολοκληρωτικά η ρήση του Χριστού μας '' αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών''. (Ματθ. 18, 3). Η αείμνηστη Γερόντισσα ήταν εκ παιδιόθεν αφιερωμένη στον ηγαπημένο Νυμφίο της Χριστό, εκ του Οποίου πάντα περίμενε το κέλευσμα για την άσκηση στη μοναχική ζωή. Υπηρετώντας για μια εικοσαετία στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ως παιδαγωγός (1945-1967) με ταπείνωση και αυταπάρνηση,  έλαβε την κλήση απ' τον Θεό μας με την συνάντηση που είχε για πρώτη φορά το 1971, με τον αείμνηστο πνευματικό μας πατέρα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό. Στο πρόσωπο του Μητροπολίτη, η λαϊκή ακόμη Πηνελόπη Αλεξοπούλου θα βρει τον Γέροντα αυτόν, που αναζητούσε επί χρόνια ολόκληρα, με τις προσευχές και τα αιτήματά της προς τον Θεό. Έτσι το 1971 αγοράσθηκε η έκταση που βρίσκεται σήμερα η γυναικεία Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων, για να ακολουθήσει η Μοναχική κουρά της Γερόντισσας το έτος 1973, λαμβάνοντας το όνομα Κυπριανή! Το 1974, την Παρασκευή της Διακαινησίμου θα γίνει Μεγαλόσχημη Μοναχή, για να ενθρονιστεί το 1982, ως Καθηγουμένη σε ηλικία 74 ετών. Η Γερόντισσα Κυπριανή ήταν ένας ευώδης κήπος με διαλεχτά και μοσχομύρητα άνθη, ένας ορμητικός ποταμός συναισθημάτων που ξεχυνόταν αβίαστα ακόμη και με την σιωπή της! ''Ένιωθα'', έλεγε ως Μοναχή πλέον, ''ότι κρατοῦσα στα χέρια μου ένα μεγάλο δοχείο γεμάτο ξέχειλα από αισθήματα... Και φοβόμουν πολύ να μην σκοντάψω... Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά μου ο Χριστός μας! ... Και έχυσα όλο το δοχείο επάνω Του''! Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για την μακαριστή Γερόντισσα, από τον ήδη μακαριστό Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό, που ενώ ήταν ημιτελειωμένο εδώ και χρόνια, η Αδελφότητα της Μονής εργάσθηκε με ζήλο και υπευθυνότητα για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο χαίρει πλουσίων Χριστολογικών συναισθημάτων και μιας τόσο, ανυπέρβλητης πνευματικής γραφής, που ο αναγνώστης αισθάνεται να τον κατακλύζουν άρδην, ανείπωτα αισθήματα αγάπης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης προς τον δωροδότη Χριστό μας. Με το σύντομο αυτό και πτωχό -καθόλα- εισαγωγικό σημείωμά μας θα περπατήσουμε μαζί -έστω και αποσπασματικά- την ''στενή και τεθλιμμένη οδό'', αλλά ταυτόχρονα και την περίλαμπρη, ευφρόσυνη ζωή της αείμνηστης Γερόντισσας Κυπριανής κατά το ''κατατρύφησον του Κυρίου, και δώσει σοι τα αιτήματα της καρδίας σου. αποκάλυψον προς Κύριον την οδόν σου και έλπισον επ' αυτόν, και αυτός ποιήσει'' (Ψαλμός 36, 4-5). Όσοι ευφρανθήκαμε από τον ανεξάντλητο πνευματικό της πλούτο, τις απλές -με υψηλά νοήματα- αστείρευτες διδαχές της, γινόμαστε προσευχητικοί ικέτες στον Χριστό μας να μας χαρίζει τέτοια μεγάλα, πνευματικά αναστήματα, που να μας γεμίζουν και να μας καθαίρουν από την πνευματική μας φτώχεια και τον εφάρματο και ανακόλουθο οδικό μας βίο. Εύχεσθε!


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος




Το θαύμα της Μεγάλης Αναμονής


Είχαν περάσει δέκα χρόνια από την ίδρυσι του Μοναστηριού μας... 


Τα ασφαλή θεμέλιά του ήσαν οι πατρικές ευλογίες του πολυσεβάστου Πνευματικού μου, του Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου (+1980), Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής στην Πάρο.


Οι εγκάρδιες ευχές του αποτελούσαν ανέκαθεν τον ουράνιο πλούτο και τον ανεξάντλητο θησαυρό της Αδελφότητάς μας. Από το 1961, έτος ιδρύσεως της Μονής μας, οι Άγιοι Μάρτυρες Κυπριανός και Ιουστίνα άρχισαν να φιλοξενούν στο λιμάνι τους, στην Φυλή Αττικής, εκείνες τις ψυχές που ζητούσαν την ειρήνη του Θεού μακρυά από την κοσμική σύγχυσι.


Ας έχη δόξα η Άχραντος Μητέρα του Θεού μας, η όντως Ζωοδόχος Πηγή, για τα ρείθρα των ευλογιών Της, τα οποία καταρδεύουν το Μοναστήρι μας.


Το 1971 οι ευλογίες Της αυξήθηκαν περισσότερο. Ήταν το έτος της γνωριμίας μου με την γνήσια δούλη του Θεού Πηνελόπη Αλεξοπούλου, την μετέπειτα Κυπριανή Μοναχή και Καθηγουμένη της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες Αττικής.


Εκείνη την περίοδο, η φιλανθρωπία του Κυρίου μας με ωδήγησε ως προσκυνητή σε ένα Ησυχαστήριο της Αττικής. Ήταν το Γυναικείο Μοναστηράκι της Ευαγγελίστριας, στο Μικροχώρι Καπανδριτίου, ανατολικά από τις Αφίδνες.


Στον οίκο αυτό της Θεοτόκου συνάντησα για πρώτη φορά την Πηνελόπη Αλεξοπούλου. Από την Πηγή της Ζωής και πάλι μία μεγάλη ευλογία... Ήταν τότε 63 ετών... Φαινόταν όμως πολύ νεώτερη... Στο φωτεινό της πρόσωπο ήταν διάχυτη μία παιδική αθωότητα...


Το μειλίχιο και ευγενικό μειδίαμά της είχε κάτι το αγγελικό... Το σεμνό και καθαρό βλέμμα της ήταν αντικατόπτρισμα μιας καρδιάς αγνής και ειρηνικής... Τα λόγια της, ταπεινά και μετρημένα, μαρτυρούσαν μία ωριμότητα ασυνήθιστη...


Ζούσε σαν Μοναχή σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα. Εν τούτοις, η καρδιά της δεν αναπαυόταν... Ήταν σταθερά και αμετακίνητα προσανατολισμένη στην ζωή της αφιερώσεως στον Θεό... Με έναν τρόπο όμως πλήρη και απόλυτο... Και οπωσδήποτε σύμφωνο με την αγιασμένη Πατερική μας Παράδοσι.


Η φλόγα που έκαιγε μέσα της δεν την είχε αφήσει ποτέ, από τα νεανικά της ακόμη χρόνια, να συνάψη τον οποιονδήποτε φίλαυτο δεσμό με τον κόσμο... Είχε διαρκή την αίσθησι, ότι ανήκε αποκλειστικά στον μοναδικό Νυμφίο της Χριστό...


Κάθε τυχόν ηθελημένη αναβολή της αφιερώσεως θα αποτελούσε γι' αυτήν ένα είδος απιστίας προς Εκείνον. Αναζητούσε λοιπόν πάντοτε, ιδιαίτερα όμως μετά την συνταξιοδότησί της κατά το έτος 1967, τον Δρόμο των Ασκητών... Το Κοινόβιο που θα την ανέπαυε...


Τον πνευματικό εκείνον Νυμφαγωγό, ο οποίος θα την ωδηγούσε στην παστάδα της μοναχικής ζωής. ''Τίς δώσει μοι πτέρυγας ωσεί περιστεράς και πετασθήσομαι και καταπαύσω; Ιδού εμάκρυνα φυγαδεύων και ηυλίσθην εν τη ερήμω''...


Επισκεπτόταν διάφορα Μοναστήρια... Προσευχόταν και ανέμενε με πίστι και υπομονή να γίνη το θέλημα του Θεού. Η αναμονή της αυτή ήταν έλλογη, καρπός βαθειάς σοφίας. Εγνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει γνήσια υποταγή... Τί απαιτήσεις έχει η ολοκληρωτική εναπόθεσις της υπάρξεως στον Θεό διά μέσου του πνευματικού Πατέρα και Οδηγού...


Ποιό είναι το βάθος της υπακοής και σε τι αποβλέπει... Ποιές είναι οι απαιτήσεις της πραγματικής Αφιερώσεως, η οποία είναι συνώνυμη με την Πίστι και την Αυταπάρνησι, με τον Σταυρό και την Θυσία... Η απόφασις για μια τέτοια ζωή και μάλιστα στην ηλικία της, δεν ήταν ποτέ δυνατόν να αποτελή προιόν ενός επιπόλαιου ενθουσιασμού... 


Ήταν πολύ ώριμη και είχε μεγάλη πνευματική πείρα, ώστε να διακρίνη τα πράγματα. Άλλωστε, εδώ και μισό περίπου αιώνα, εβίωνε ζωηρά την Μεγάλη αυτή Αναμονή... Επρόκειτο κυριολεκτικά για ένα θαύμα: δεν έπαυσε ούτε στιγμή να αναμένη!...


Προκαλεί όμως μεγάλη πράγματι έκπληξι όχι μόνο η μακρά Αναμονή της ευλογημένης Πηνελόπης, αλλά και ο τρόπος της Αναμονής, ο οποίος είναι οπωσδήποτε ενδεικτικός μιας φιλόθεης και θεοφιλούς ψυχής.


Είχε καθιερώσει την ευλαβή συνήθεια να τιμά ιδιαιτέρως το θαύμα της ιάσεως του Παραλυτικού, κατά την Τετάρτη Κυριακή από του Πάσχα. Εκείνη την ημέρα, παρακαλούσε με δάκρυα τον Θεό για να την λυπηθή και να της αποκαλύψη κάποιον Γέροντα, ο οποίος θα την έβαζε στην ''Κολυμβήθρα'' της Μοναχικής Ζωής:


''Κύριέ μου, ο παραλυτικός τριάντα οκτώ χρόνια περίμενε άνθρωπο... Και ήλθες Εσύ... Εγώ τον ξεπέρασα... Και ακόμα Σε περιμένω...'' Αργότερα, η σεβαστή Γερόντισσα Κυπριανή, αναπολώντας την περίοδο αυτή, της Μεγάλης Αναπνοής, περιέγραφε με δάκρυα την αγωνία και την ελπίδα και την προσδοκία μιας περίπου πεντηκονταετίας...


Ήταν μια μακρόχρονη καθυστέρησις, για την οποία δεν έφερε ευθύνη... Και για την οποία δεν  παραπονέθηκε ποτέ... Είχε βαθειά εμπιστοσύνη στον Νυμφίο της, ο Οποίος είχε τους λόγους Του να καθυστερή...


Τελικά, η συνάντησίς μου με την τότε Πηνελόπη Αλεξοπούλου στο Ησυχαστήριο της Ευαγγελίστριας, κατά το έτος 1971, ήταν αποφασιστικής σημασίας για πολλά πράγματα.


Ανεξάρτητα από τις σκέψεις και τα αισθήματα της ευλογημένης αυτής δούλης του Θεού και εκτός από την σημασία που είχε γι' αυτήν η πνευματική εν Χριστώ συγγένειά μας, η οποία εγκαινιάσθηκε εκείνη την ημέρα, προσωπικά εξακολουθώ να αισθάνωμαι ανάξιος απέναντι στην δωρεά αυτή του Θεού.


Δεν άργησα να αισθανθώ, ότι ο Κύριός μας είχε κάποιο σχέδιο... Και ώφειλα, χωρίς καμμία μικρόψυχη ταπεινολογία και φυγοπονία, να γίνω ''συνεργός'' του Θεού...


Με αυτομεμψία και συντριβή, έπρεπε να δεχθώ όχι μόνο την δωρεά, δηλαδή την γνωριμία μου με μία σπάνιας αρετής προσωπικότητα, αλλά να δεχθώ, με υπακοή και εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού, έναν πρόσθετο σταυρό...



Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
του αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'
''Γερόντισσα Κυπριανή
Της Μονής των Αγίων Αγγέλων ο επίγειος άγγελος (1908-2000)'', 
έκδοση α', 
Ιεράς Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 
σελ. 29 - 34, Ιούνιος 2020
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου