ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΠΡΙΑΝΗ, ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ (ΜΕΡΟΣ 13ον) ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

 

''Και νυν, ω Γερόντισσά μας Κυπριανή, 

ευώδες άνθος της Ιεράς Μονής των Αγίων 

Αγγέλων, εύρες το μακάριον τέλος,

 υπεξελθόντων των εσόπτρων, και της 

αληθείας φανείσης, τη θεωρία του 

ακηράτου Κάλλους, ούπερ νυν 

εμφορουμένη, ταις σαις πρεσβείαις ημών
 μέμνησο''!...

Η μακαριστή Γερόντισσα Κυπριανή της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες της Αττικής ήταν μια σύγχρονη οσιακή μορφή, που στο πρόσωπό της ταυτιζόταν ολοκληρωτικά η ρήση του Χριστού μας '' αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών''. (Ματθ. 18, 3). Η αείμνηστη Γερόντισσα ήταν εκ παιδιόθεν αφιερωμένη στον ηγαπημένο Νυμφίο της Χριστό, εκ του Οποίου πάντα περίμενε το κέλευσμα για την άσκηση στη μοναχική ζωή. Υπηρετώντας για μια εικοσαετία στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ως παιδαγωγός (1945-1967) με ταπείνωση και αυταπάρνηση,  έλαβε την κλήση απ' τον Θεό μας με την συνάντηση που είχε για πρώτη φορά το 1971, με τον αείμνηστο πνευματικό μας πατέρα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό. Στο πρόσωπο του Μητροπολίτη, η λαϊκή ακόμη Πηνελόπη Αλεξοπούλου θα βρει τον Γέροντα αυτόν, που αναζητούσε επί χρόνια ολόκληρα, με τις προσευχές και τα αιτήματά της προς τον Θεό. Έτσι το 1971 αγοράσθηκε η έκταση που βρίσκεται σήμερα η γυναικεία Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων, για να ακολουθήσει η Μοναχική κουρά της Γερόντισσας το έτος 1973, λαμβάνοντας το όνομα Κυπριανή! Το 1974, την Παρασκευή της Διακαινησίμου θα γίνει Μεγαλόσχημη Μοναχή, για να ενθρονιστεί το 1982, ως Καθηγουμένη σε ηλικία 74 ετών. Η Γερόντισσα Κυπριανή ήταν ένας ευώδης κήπος με διαλεχτά και μοσχομύρητα άνθη, ένας ορμητικός ποταμός συναισθημάτων που ξεχυνόταν αβίαστα ακόμη και με την σιωπή της! ''Ένιωθα'', έλεγε ως Μοναχή πλέον, ''ότι κρατοῦσα στα χέρια μου ένα μεγάλο δοχείο γεμάτο ξέχειλα από αισθήματα... Και φοβόμουν πολύ να μην σκοντάψω... Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά μου ο Χριστός μας! ... Και έχυσα όλο το δοχείο επάνω Του''! Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για την μακαριστή Γερόντισσα, από τον Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό Β', που ενώ ήταν ημιτελειωμένο εδώ και χρόνια, η Αδελφότητα της Μονής εργάσθηκε με ζήλο και υπευθυνότητα για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο χαίρει πλουσίων Χριστολογικών συναισθημάτων και μιας τόσο, ανυπέρβλητης πνευματικής γραφής, που ο αναγνώστης αισθάνεται να τον κατακλύζουν άρδην, ανείπωτα αισθήματα αγάπης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης προς τον δωροδότη Χριστό μας. Με το σύντομο αυτό και πτωχό -καθόλα- εισαγωγικό σημείωμά μας θα περπατήσουμε μαζί -έστω και αποσπασματικά- την ''στενή και τεθλιμμένη οδό'', αλλά ταυτόχρονα και την περίλαμπρη, ευφρόσυνη ζωή της αείμνηστης Γερόντισσας Κυπριανής κατά το ''κατατρύφησον του Κυρίου, και δώσει σοι τα αιτήματα της καρδίας σου. αποκάλυψον προς Κύριον την οδόν σου και έλπισον επ' αυτόν, και αυτός ποιήσει'' (Ψαλμός 36, 4-5). Όσοι ευφρανθήκαμε από τον ανεξάντλητο πνευματικό της πλούτο, τις απλές -με υψηλά νοήματα- αστείρευτες διδαχές της, γινόμαστε προσευχητικοί ικέτες στον Χριστό μας να μας χαρίζει τέτοια μεγάλα, πνευματικά αναστήματα, που να μας γεμίζουν και να μας καθαίρουν από την πνευματική μας φτώχεια και τον εφάρματο και ανακόλουθο οδικό μας βίο. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Τ Ε Λ Ε Υ Τ Α Ι Ο

''...Την αγιότητα της Μητέρας'', διηγείται Αδελφή, ''την αισθάνθηκα πολύ έντονα την ώρα που εκοιμήθη... 

Νοιώθαμε, ότι συνέβαινε κάτι το πολύ θαυμαστό, κάτι θεϊκό...''. 

Άλλη αδελφή: 

''Δεν νοιώσαμε πόνο... Είχα τέτοια χαρά... Πετούσα... 

Όλα ήταν όμορφα γύρω μου... Ανάστασις παντού... 

Η χαρά της Αναστάσεως γέμισε το Μοναστήρι μας...''. 

Η Θεία Λειτουργία συνεχίσθηκε μέχρι τέλους, μέσα σε μία ατμόσφαιρα Αναστάσιμη... 

Ο Θάνατος για μια ακόμη φορά είχε καταπατηθή και η Ζωή κυριαρχούσε... 

''Ανέστη Χριστός και Ζωή πολιτεύεται...''. 

Αργότερα, έφθασε η σεβαστή Γερόντισσα Μακρίνα (+ 7.8.2013), 

της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Αχαρνών... 

Με την πολύτιμη βοήθειά της και τις οδηγίες της, 

η Γερόντισσα Ταξιαρχία με τρεις Αδελφές ευπρέπισαν το ιερό Σκήνωμα... 

Η σεμνότης και η ευλαβική στοργή της Γεροντίσσης Μακρίνης έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στις ψυχές των Αδελφών...''

Μέχρι της Κυριακής, 14η Φεβρουαρίου, η Γεροντισσούλα παρέμενε ακίνητη, χωρίς να φάη ή να πιη τίποτε...

Παρηγορούσε τις πνευματικές θυγατέρες της με το φωτεινό βλέμμα της... Ήσαν όλες προσευχόμενες εν αναμονή της απολύσεως...

Εν τω μεταξύ, κατά την διάρκεια της εβδομάδος, είχαν καταφθάσει από το εσωτερικό και το εξωτερικό, διάφορες μακρυνές θυγατέρες της...

Ο Αιδεσιμώτατος π. Μιχαήλ από την Γαλλία είχε έλθη την Πέμπτη, 11η Φεβρουαρίου...

Με την ευλογία του Πνευματικού, λειτουργούσε καθημερινώς στο ιερό παρεκκλήσιο των Αγίων Αγγέλων, δίπλα ακριβώς στο κελλάκι της Μητέρας, η οποία εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων με πολλή δυσκολία την Παρασκευή και το Σάββατο, 12η-13η Φεβρουαρίου.

Την επαύριο, ημέρα Κυριακή, κατεβλήθη από την Αδελφότητα μία τελευταία προσπάθεια να κοινωνήση η Μητερούλα...

Της είπαν οι Μοναχές: ''Μητεέρα μας, ξέρουμε ότι θέλετε να κοινωνήσετε... Γι' αυτό, αν είναι ευλογημένο, Σας παρακαλούμε, ανοίξατε το στόμα Σας...''. 

Φάνηκε, ότι προσπαθούσε, αλλά δεν τα κατάφερε... Στο κελλάκι της η Μητέρα είχε, μέσα σε μία μικρή θήκη, ένα τεμάχιο μικρό από το ράσο του Αγίου Ιωάννου (Μαξίμοβιτς)...

Η Γερόντισσα Ταξιαρχία σταύρωσε με αυτό το αγίασμα τα χείλη της Ευλογημένης... Αμέσως άνοιξε πολύ καλά το στόμα της...

Έτσι, αξιώθηκε να κοινωνήση για τελευταία φορά, προ της απολύσεως... Κυριακή βράδυ, 14η Φεβρουαρίου...

Η Μητερούλα είναι φανερό, ότι φεύγει, ότι αναχωρεί για το ποθητό ταξίδι προς τον Ηγαπημένο της...

Ο αγαπητός της πνευματικός Πατέρας έφθασε συγκινημένος... Της εδιάβασε Ευχές και την εχαιρέτησε μυστικώς...

Έδωσε την ευλογία του να τελεσθή τα μεσάνυκτα και πάλι η Θεία Λειτουργία... Απεχώρησε...

Μισή ώρα μετά την τελευταία ευχή του Γέροντος και Πνευματικού της, στην αρχή της Λειτουργίας, Κυριακή προς Δευτέρα, 15η Φεβρουαρίου 2000, η ψυχή της ευλογημένης νύμφης του Χριστού, της Γεροντίσσης Κυπριανής, επέταξε ανάλαφρα προς Ον επόθει Νυμφίο της!...

Και τότε συνέβη το απροσδόκητο!... Μία απερίγραπτη χαρά πλημμύρισε τις ψυχές όλων ανεξαιρέτως των Αδελφών!...

Εβίωσαν ένα Μυστήριο... Το είχε προείπει η Ευλογημένη, όταν εγίνετο λόγος για την έξοδό της.

''Αχ, Μητέρα μας... Πώς θα αντέξουμε εκείνη την στιγμή!... Τί έχουμε να κλάψουμε!...''.

''Όχι, παιδιά μου... Μην κλαίετε... Δεν θα κλάψετε τότε..., απάντησε ήρεμα και καθησυχαστικά!...

''Την αγιότητα της Μητέρας'', διηγείται Αδελφή, ''την αισθάνθηκα πολύ έντονα την ώρα που εκοιμήθη...

Νοιώθαμε, ότι συνέβαινε κάτι το πολύ θαυμαστό, κάτι θεϊκό...''. Άλλη αδελφή: ''Δεν νοιώσαμε πόνο... Είχα τέτοια χαρά... Πετούσα...

Όλα ήταν όμορφα γύρω μου... Ανάστασις παντού... Η χαρά της Αναστάσεως γέμισε το Μοναστήρι μας...''.

Η Θεία Λειτουργία συνεχίσθηκε μέχρι τέλους, μέσα σε μία ατμόσφαιρα Αναστάσιμη... Ο Θάνατος για μια ακόμη φορά είχε καταπατηθή και η Ζωή κυριαρχούσε... ''Ανέστη Χριστός και Ζωή πολιτεύεται...''.

Αργότερα, έφθασε η σεβαστή Γερόντισσα Μακρίνα (+ 7.8.2013), της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Αχαρνών...

Με την πολύτιμη βοήθειά της και τις οδηγίες της, η Γερόντισσα Ταξιαρχία με τρεις Αδελφές ευπρέπισαν το ιερό Σκήνωμα...

Η σεμνότης και η ευλαβική στοργή της Γεροντίσσης Μακρίνης έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στις ψυχές των Αδελφών...

Το πρωί της Δευτέρας, μεταφέρθηκε το ιερό Σκήνος στον ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος, στον προσκυνηματικό χώρο της Μονής, προκειμένου να τελεσθή η Εξόδιος Ακολουθία.

Της ιεράς Ακολουθίας προϊστατο ο πνευματικός Πατέρας της κοιμηθείσης και πάσης της Αδελφότητος, βαθειά συγκινημένος, συμπροσευχομένου πλήθους αγαπητών προσώπων, τα οποία εκτιμούσαν και έτρεφαν βαθύ σεβασμό στην Αείμνηστη.

Στο Μοναστήρι είχε απλωθή μία βαθειά ειρήνη και μυστική άνωθεν αγαλλίασις, η οποία διεπότιζε και όλη την Ακολουθία...

Ήταν τόσο αισθητή αυτή η Χάρις, αυτό το ουράνιο δώρο, ώστε οι πιστοί ωμολογούσαν: ''Ήταν όπως στην Ακολουθία του Επιταφίου, όπου φέγγει ήδη το Φως της Αναστάσεως...''.

Την ώρα του ασπασμού, ιερό δέος νοιώθαμε... Ήταν ένα Ιερό Λείψανο μέσα στην λαμπρότητα της Δόξης των Εσχάτων!...

Και νυν, ω Γερόντισσά μας Κυπριανή, ευώδες άνθος της Ιεράς Μονής των Αγίων Αγγέλων,

''εύρες το μακάριον τέλος,

υπεξελθόντων των εσόπτρων,

και της αληθείας φανείσης,

τη θεωρία του ακηράτου Κάλλους,

ούπερ νυν εμφορουμένη,

ταις σαις πρεσβείαις ημών μέμνησο''!...

Τ Ε Λ Ο Σ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο

του  Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Β': 

''Γερόντισσα Κυπριανή, 

Της Μονής των Αγίων Αγγέλων ο επίγειος άγγελος (1908-2000)'', 

έκδοση α', 

Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 

σελ. 220 - 224, Ιούνιος 2020. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΠΡΙΑΝΗ, ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ (ΜΕΡΟΣ 13ον)

 

 

''Λαμπάδα Θείου Έρωτος... Η Μνήμη του Θανάτου ήταν, 

όπως πάντοτε, το λάδι που διατηρούσε αναμμένη

 την Λαμπάδα αυτή. Έκλαιγε για την σωτηρία της και

 εκλιπαρούσε: ''Σας παρακαλώ, κάνετε προσευχή 

στον Θεό για μένα... Είμαι ένας πολύ ευεργετημένος 

άνθρωπος...''. Και εννοούσε, ότι ήταν ένοχη ενώπιον

 του Θεού, διότι δεν εφάνη αξία των θείων ευεργεσιών...''.

Η μακαριστή Γερόντισσα Κυπριανή της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες της Αττικής ήταν μια σύγχρονη οσιακή μορφή, που στο πρόσωπό της ταυτιζόταν ολοκληρωτικά η ρήση του Χριστού μας '' αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών''. (Ματθ. 18, 3). Η αείμνηστη Γερόντισσα ήταν εκ παιδιόθεν αφιερωμένη στον ηγαπημένο Νυμφίο της Χριστό, εκ του Οποίου πάντα περίμενε το κέλευσμα για την άσκηση στη μοναχική ζωή. Υπηρετώντας για μια εικοσαετία στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ως παιδαγωγός (1945-1967) με ταπείνωση και αυταπάρνηση,  έλαβε την κλήση απ' τον Θεό μας με την συνάντηση που είχε για πρώτη φορά το 1971, με τον αείμνηστο πνευματικό μας πατέρα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό. Στο πρόσωπο του Μητροπολίτη, η λαϊκή ακόμη Πηνελόπη Αλεξοπούλου θα βρει τον Γέροντα αυτόν, που αναζητούσε επί χρόνια ολόκληρα, με τις προσευχές και τα αιτήματά της προς τον Θεό. Έτσι το 1971 αγοράσθηκε η έκταση που βρίσκεται σήμερα η γυναικεία Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων, για να ακολουθήσει η Μοναχική κουρά της Γερόντισσας το έτος 1973, λαμβάνοντας το όνομα Κυπριανή! Το 1974, την Παρασκευή της Διακαινησίμου θα γίνει Μεγαλόσχημη Μοναχή, για να ενθρονιστεί το 1982, ως Καθηγουμένη σε ηλικία 74 ετών. Η Γερόντισσα Κυπριανή ήταν ένας ευώδης κήπος με διαλεχτά και μοσχομύρητα άνθη, ένας ορμητικός ποταμός συναισθημάτων που ξεχυνόταν αβίαστα ακόμη και με την σιωπή της! ''Ένιωθα'', έλεγε ως Μοναχή πλέον, ''ότι κρατοῦσα στα χέρια μου ένα μεγάλο δοχείο γεμάτο ξέχειλα από αισθήματα... Και φοβόμουν πολύ να μην σκοντάψω... Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά μου ο Χριστός μας! ... Και έχυσα όλο το δοχείο επάνω Του''! Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για την μακαριστή Γερόντισσα, από τον Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό Β', που ενώ ήταν ημιτελειωμένο εδώ και χρόνια, η Αδελφότητα της Μονής εργάσθηκε με ζήλο και υπευθυνότητα για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο χαίρει πλουσίων Χριστολογικών συναισθημάτων και μιας τόσο, ανυπέρβλητης πνευματικής γραφής, που ο αναγνώστης αισθάνεται να τον κατακλύζουν άρδην, ανείπωτα αισθήματα αγάπης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης προς τον δωροδότη Χριστό μας. Με το σύντομο αυτό και πτωχό -καθόλα- εισαγωγικό σημείωμά μας θα περπατήσουμε μαζί -έστω και αποσπασματικά- την ''στενή και τεθλιμμένη οδό'', αλλά ταυτόχρονα και την περίλαμπρη, ευφρόσυνη ζωή της αείμνηστης Γερόντισσας Κυπριανής κατά το ''κατατρύφησον του Κυρίου, και δώσει σοι τα αιτήματα της καρδίας σου. αποκάλυψον προς Κύριον την οδόν σου και έλπισον επ' αυτόν, και αυτός ποιήσει'' (Ψαλμός 36, 4-5). Όσοι ευφρανθήκαμε από τον ανεξάντλητο πνευματικό της πλούτο, τις απλές -με υψηλά νοήματα- αστείρευτες διδαχές της, γινόμαστε προσευχητικοί ικέτες στον Χριστό μας να μας χαρίζει τέτοια μεγάλα, πνευματικά αναστήματα, που να μας γεμίζουν και να μας καθαίρουν από την πνευματική μας φτώχεια και τον εφάρματο και ανακόλουθο οδικό μας βίο. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Μέρος Δ'
1990-2000

1. Προς το Τέλος

Η θυγατέρα της Βασιλείας, η χριστοσφράγιστη Μητερούλα Κυπριανή, από το έτος 1990 ήδη πορεύεται προς το Μακάριον Τέλος.

Κατάφορτη με τον άφθαρτο πλούτο των Χαρισμάτων του Πνεύματος, θα διαπλεύση την δεκαετία του '90 εν τω Φωτί, για να εισέλθη στην αιώνια ανάπαυσι, ένθα ήχος καθαρός εορταζόντων και η απέραντος ηδονή των καθορώντων το άρρητον κάλλος του Προσώπου του Νυμφίου Χριστού.

Είχε ξεπεράσει την σωματική ηδυπάθεια... Είχε απαλλαγή από την ψυχική εμπάθεια...

Και ο νους της είχε απελευθερωθή από κάθε προσπάθεια. 

Πράγματι...

Απαθής και ελεύθερη, βασιλική και αρχοντική, δεν συγκρατείται πλέον από τίποτε γήϊνο και ανοίγει πλέον τις φτερούγες της ψυχής της για το αιώνιο ταξίδι.

Είχε γίνει σαν ένα αθώο παιδάκι...

Στο βλέμμα της άστραφτε το εσωτερικό φως...

Ένα μυστήριο αγάπης, καθαρότητος και χάριτος ξεχυνόταν από τους αγνούς οφθαλμούς της...

''Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών έστιν...''.

Οι οδυνηρές επιπτώσεις του γήρατος ανέδειξαν πληρέστερα τον εσωτερικό πλούτο της καρδιάς της...

Συγκλόνιζε κυριολεκτικά η ιώβειος υπομονή της, η ταπείνωσις, η αγάπη, η ευγνωμοσύνη, η ευχαριστία...

Πάσχουσα δεινώς, εδίδασκε πλέον με την σιωπή της, με το φωτεινό πρόσωπό της και με το διάφανο χαμόγελό της.

Είχε γίνει ένας ισχυρός μαγνήτης...

Προσείλκυε γνωστούς και αγνώστους γύρω της, για να αντικρύσουν με δέος την μορφή της, για να την αγγίξουν ευλαβικά, να πάρουν ευλογία... 

Ενώ πάντοτε ζητούσε την αφάνεια, τώρα γίνεται όλο και περισσότερο γνωστή, εκεί στην κλίνη της ασθενείας, αλλά και της δυνάμεως...

''Η γαρ δύναμίς Μου εν ασθενεία τελειούται''...

2. Προετοιμασία 

Ένα πρώτο και καθοριστικής σημασίας βήμα, με το οποίο άρχισε η ελάφρυνσις των μεριμνών και ευθυνών της Μητερούλας, ήταν η ανάθεσις στην αδελφή Ταξιαρχία της καθοδηγήσεως της Αδελφότητας.

Με την διακριτική βοήθεια του πνευματικού Πατέρα της Μονής, οι Αδελφές ομοφώνως εξέλεξαν την αρχαιότερη κατά την τάξιν αυτήν Αδελφή...

Με βάσι το παράδειγμα και τις διδαχές της Γεροντίσσης Κυπριανής, αλλά και με τις συμβουλές και υποδείξεις του Πνευματικού, η Αδελφότης συνέχισε ομαλά την πνευματική της πορεία, περιστοιχίζουσα με αγγελική τρυφερότητα την Μητέρα προς το Τέλος.

Η ταπείνωσις της πολύσοφης Γερόντισσας στην περίπτωσι αυτή ήταν κάτι το απερίγραπτο.

Η εκτίμησις και ο σεβασμός της Μητέρας προς την Θυγατέρα, η οποία την διεδέχθη, ήταν ειλικρινής, βαθεία και εντυπωσιακή.

''Κάποια φορά'', διηγείται μία Αδελφή, ''άκουσα την Γεροντισσά μας να λέη σε μία από τις μεγαλύτερες Αδελφές:

''Να μου θυμίσης, παιδί μου, να πάρω ευλογία να διαβάσω στις Αδελφές αυτό που διαβάσαμε σήμερα...

Ήταν πολύ ωφέλιμο...''.

Η Αδελφή την ερώτησε με απορία: ''Από ποιόν να πάρετε ευλογία, Μητερούλα μου;...''.

Εκείνη απάντησε: ''Από την Ταξιαρχία, παιδί μου!...

Πώς να μην ερωτήσω;...

Αφού ο Πατέρας μας την έχει βάλει στην θέσι αυτή, μπορώ εγώ να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να ερωτήσω;...

Δεν πρέπει πρώτη εγώ να δώσω παράδειγμα, ώστε να μάθη κι εκείνη να ερωτάη;...''!

Εν τούτοις, δεν έπαυσε μέχρι τέλους, σε ώρες μάλιστα ιδιαίτερης πνευματικής διαύγειας, να νουθετή κατανυκτικά τις θυγατέρες της και να ανανανεώνη τον ζήλο της για τα ιερά αθλήματα της Αγγελικής Πολιτείας.

Η ελευθερία από τις οποιεσδήποτε μέριμνες του Κοινοβίου, βοήθησε τώρα την χριστοφρονούσα Γερόντισσα Κυπριανή να είναι πλέον αποκλειστικά αυτό που ήταν σε όλη την χριστοφόρα ζωή της:

Λαμπάδα Θείου Έρωτος...

Η Μνήμη του Θανάτου ήταν, όπως πάντοτε, το λάδι που διατηρούσε αναμμένη την Λαμπάδα αυτή.

Έκλαιγε για την σωτηρία της και εκλιπαρούσε:

''Σας παρακαλώ, κάνετε προσευχή στον Θεό για μένα...

Είμαι ένας πολύ ευεργετημένος άνθρωπος...''.

Και εννοούσε, ότι ήταν ένοχη ενώπιον του Θεού, διότι δεν εφάνη αξία των θείων ευεργεσιών...

Έδιδε ανέκαθεν μεγάλη βαρύτητα στην καθαρή Εξομολόγησι και την εξέτασι της συνειδήσεως...

Μέχρι τέλους, προσπαθούσε να θυμηθή κάτι, το οποίο ίσως είχε λησμονήσει, έστω και το πλέον ασήμαντο.

Όταν συναντούσε τις Αδελφές, έλεγε:

''Σας παρακαλώ, παιδιά μου, αν μπορήτε να προσεύχεσθε για μένα...

Είμαι τώρα στα τελευταία μου και ο εχθρός το γνωρίζει...

Και με έχει βάλει στο μάτι... Το ξέρει, ότι δεν έχει πολύ καιρό ακόμη...

Έτσι προσπαθεί να κάνη ό,τι μπορεί για να με κερδίση... Αυτό το κάνει στους μεγάλους στην ηλικία...

Εσείς είσθε νέες, δεν έχετε τόσο κίνδυνο όσο εγώ...''. 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο

του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Β': 

''Γερόντισσα Κυπριανή, 

Της Μονής των Αγίων Αγγέλων ο επίγειος άγγελος (1908-2000)'', 

έκδοση α', 

Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 

σελ. 199 - 203, Ιούνιος 2020. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΠΡΙΑΝΗ, ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ (ΜΕΡΟΣ 12ον)

 

''...Κάποτε, μετά από αρκετά χρόνια, ερώτησαν
 την πνευματική τους Μητέρα με καλή περιέργεια
 για να μάθουν περισσότερα, να ακούσουν λεπτομέρειες,
 να ψηλαφίσουν την αγγελοφάνεια. ''Μου έλεγαν οι
τότε Αδελφές...'', διηγήθηκε μεταξύ άλλων, ''...Γιατί,
 Μητέρα μας, δεν το είπατε σ' εμάς, τις θυγατέρες Σας;...
 Γιατί να το μαθαίνουμε από άλλους και όχι από Σας;''...
Μα, τι να τους έλεγα, παιδιά μου;... Ότι είδα Άγγελο;...
 Πώς να πω τέτοιο πράγμα;... Λέγονται αυτά;... Μία
ψυχή, η οποία παρακαλεί να της δοθή άνωθεν το
χάρισμα της ταπεινώσεως, πώς είναι δυνατόν να
αποκαλύψη, ότι είδε Άγγελο;... Είναι αυτό κάτι που
 αρμόζει στην ταπείνωσι;... Θεώρησα καθήκον μου,
για την ψυχική μου ασφάλεια, να το εξομολογηθώ
στον πνευματικό μας Πατέρα και εκείνος
έπραξε όπως τον εφώτισε ο Θεός...''.

Η μακαριστή Γερόντισσα Κυπριανή της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες της Αττικής ήταν μια σύγχρονη οσιακή μορφή, που στο πρόσωπό της ταυτιζόταν ολοκληρωτικά η ρήση του Χριστού μας '' αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών''. (Ματθ. 18, 3). Η αείμνηστη Γερόντισσα ήταν εκ παιδιόθεν αφιερωμένη στον ηγαπημένο Νυμφίο της Χριστό, εκ του Οποίου πάντα περίμενε το κέλευσμα για την άσκηση στη μοναχική ζωή. Υπηρετώντας για μια εικοσαετία στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ως παιδαγωγός (1945-1967) με ταπείνωση και αυταπάρνηση,  έλαβε την κλήση απ' τον Θεό μας με την συνάντηση που είχε για πρώτη φορά το 1971, με τον αείμνηστο πνευματικό μας πατέρα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό. Στο πρόσωπο του Μητροπολίτη, η λαϊκή ακόμη Πηνελόπη Αλεξοπούλου θα βρει τον Γέροντα αυτόν, που αναζητούσε επί χρόνια ολόκληρα, με τις προσευχές και τα αιτήματά της προς τον Θεό. Έτσι το 1971 αγοράσθηκε η έκταση που βρίσκεται σήμερα η γυναικεία Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων, για να ακολουθήσει η Μοναχική κουρά της Γερόντισσας το έτος 1973, λαμβάνοντας το όνομα Κυπριανή! Το 1974, την Παρασκευή της Διακαινησίμου θα γίνει Μεγαλόσχημη Μοναχή, για να ενθρονιστεί το 1982, ως Καθηγουμένη σε ηλικία 74 ετών. Η Γερόντισσα Κυπριανή ήταν ένας ευώδης κήπος με διαλεχτά και μοσχομύρητα άνθη, ένας ορμητικός ποταμός συναισθημάτων που ξεχυνόταν αβίαστα ακόμη και με την σιωπή της! ''Ένιωθα'', έλεγε ως Μοναχή πλέον, ''ότι κρατοῦσα στα χέρια μου ένα μεγάλο δοχείο γεμάτο ξέχειλα από αισθήματα... Και φοβόμουν πολύ να μην σκοντάψω... Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά μου ο Χριστός μας! ... Και έχυσα όλο το δοχείο επάνω Του''! Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για την μακαριστή Γερόντισσα, από τον Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό Β', που ενώ ήταν ημιτελειωμένο εδώ και χρόνια, η Αδελφότητα της Μονής εργάσθηκε με ζήλο και υπευθυνότητα για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο χαίρει πλουσίων Χριστολογικών συναισθημάτων και μιας τόσο, ανυπέρβλητης πνευματικής γραφής, που ο αναγνώστης αισθάνεται να τον κατακλύζουν άρδην, ανείπωτα αισθήματα αγάπης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης προς τον δωροδότη Χριστό μας. Με το σύντομο αυτό και πτωχό -καθόλα- εισαγωγικό σημείωμά μας θα περπατήσουμε μαζί -έστω και αποσπασματικά- την ''στενή και τεθλιμμένη οδό'', αλλά ταυτόχρονα και την περίλαμπρη, ευφρόσυνη ζωή της αείμνηστης Γερόντισσας Κυπριανής κατά το ''κατατρύφησον του Κυρίου, και δώσει σοι τα αιτήματα της καρδίας σου. αποκάλυψον προς Κύριον την οδόν σου και έλπισον επ' αυτόν, και αυτός ποιήσει'' (Ψαλμός 36, 4-5). Όσοι ευφρανθήκαμε από τον ανεξάντλητο πνευματικό της πλούτο, τις απλές -με υψηλά νοήματα- αστείρευτες διδαχές της, γινόμαστε προσευχητικοί ικέτες στον Χριστό μας να μας χαρίζει τέτοια μεγάλα, πνευματικά αναστήματα, που να μας γεμίζουν και να μας καθαίρουν από την πνευματική μας φτώχεια και τον εφάρματο και ανακόλουθο οδικό μας βίο. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Η καλή αλλοίωσις της Θείας Ευσπλαχνίας απλώθηκε σε όλο το Ησυχαστήριο...

Η αρχαγγελική δωρεά ήταν έντονα αισθητή... Οι Αδελφές είχαν την αίσθησι, ότι κάτι έκτακτο συνέβαινε...

Δεν είχαν όμως το θάρρος να ερωτήσουν την σιωπώσα Μητέρα... Ήλθε για επίσκεψι και ο πνευματικός Πατέρας...

Είχαν περάσει ολίγες ημέρες. Αμέσως αισθάνθηκε, πολύ έντονα μάλιστα, την άνωθεν επισκίασι...

Η ειρήνη και η χαρά του Παρακλήτου άγγιξαν και την ιδική του ψυχή. Συνάντησε την Γερόντισσα, συζήτησαν όπως πάντοτε...

Δεν είχε όμως διάθεσι να φύγη... Μία πνευματική έλξις τον καθήλωνε εκεί... Ο χρόνος έτρεχε...

Ο οδηγός υπενθύμισε επανειλημμένως στον Πατέρα την συνέχεια των υποχρεώσεων...

''Γερόντισσα'', απευθύνθηκε τελικά στην Μητέρα, ''κάθε φορά με ιδιαίτερη χαρά έρχομαι να Σας συναντήσω... Χαίρομαι να παραμένω, έστω και λίγο, μαζί Σας...

Θέλω πάντοτε να ακούσω κάτι, να Σας πω κάτι... Αλλά, τί συμβαίνει σήμερα;...

Δεν έχω την δύναμι να Σας αποχωρισθώ... Κάτι ξεχωριστό με συγκρατεί εδώ...''.

''Μάλιστα, Πατέρα μου...'', απάντησε η αλλοιωμένη Μητερούλα, ''...κι εγώ επιθυμούσα να Σας συναντήσω...

Ήθελα να Σας ερωτήσω, να ακούσω την γνώμη Σας για κάτι σοβαρό... Αν είναι ευλογημένο...''.

Απεσύρθησαν κατ' ιδίαν... Του διηγήθηκε την ουράνια Επίσκεψι... Και τον ερώτησε... ''Πατέρα μου, θα ήθελα την συμβουλή Σας...

Ήταν αυτό εκ Θεού;...

Φοβούμαι μήπως με πλανήση ο πειρασμός...''. Ο Πνευματικός, βαθειά έκπληκτος και συγκινημένος, την καθησύχασε...

Ήταν αναμφισβήτητα μία Δωρεά του Θεού, ένα πραγματικό αρχαγγελικό άγγιγμα...

Η πάντα νουν υπερέχουσα ειρήνη, η οποία είχε ξεχυθή σε όλο το Ησυχαστήριο και στην ιδική του καρδιά, ήταν μια σαφεστάτη μαρτυρία, ότι δεν υπήρχε περίπτωσις να είναι εκ του πονηρού αυτή η αλλοίωσις.

Η ταπεινή και φιλήσυχη Μητερούλα ανακουφίσθηκε... Κράτησε όμως τα χείλη της κλειστά, ασφάλισε τον εαυτό της με την αυτομεμψία...

Αργότερα, μετά από πέντε χρόνια, οι Αδελφές έμαθαν για το αρχαγγελικό άγγιγμα...

Από άλλο όμως πρόσωπο, στο οποίο είχε εκμυστηρευθή το Θαύμα ο πνευματικός Πατέρας...

Κάποτε, μετά από αρκετά χρόνια, ερώτησαν την πνευματική τους Μητέρα με καλή περιέργεια για να μάθουν περισσότερα, να ακούσουν λεπτομέρειες, να ψηλαφίσουν την αγγελοφάνεια.

''Μου έλεγαν οι τότε Αδελφές...'', διηγήθηκε μεταξύ άλλων, ''...Γιατί, Μητέρα μας, δεν το είπατε σ' εμάς, τις θυγατέρες Σας;...

Γιατί να το μαθαίνουμε από άλλους και όχι από Σας;''... Μα, τι να τους έλεγα, παιδιά μου;... Ότι είδα Άγγελο;...

Πώς να πω τέτοιο πράγμα;... Λέγονται αυτά;... Μία ψυχή, η οποία παρακαλεί να της δοθή άνωθεν το χάρισμα της ταπεινώσεως, πώς είναι δυνατόν να αποκαλύψη, ότι είδε Άγγελο;...

Είναι αυτό κάτι που αρμόζει στην ταπείνωσι;...

Θεώρησα καθήκον μου, για την ψυχική μου ασφάλεια, να το εξομολογηθώ στον πνευματικό μας Πατέρα και εκείνος έπραξε όπως τον εφώτισε ο Θεός...

Η Μητερούλα συνήθιζε με βαθειά πίστι να λέγη:

''Ο επίγειος Οικοδεσπότης της Μονής μας είναι ο Πατέρας μας... Ο ουράνιος Οικοδεσπότης είναι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ...''.

Έτσι, ανέθετε στην ευχή του πνευματικού Πατέρα και στην σκέπη του Αρχαγγέλου την προστασία και ασφάλεια της Μονής.

Κάποτε, μέσα στο καταχείμωνο, μία ημέρα πολύ σκοτεινή, φωνές ακούσθηκαν από το πυκνό δάσος, δυτικά επάνω από το Μοναστήρι...

Φωνές παράξενες, μάλλον προκλητικές, ίσως για να προβάλλουν οι Αδελφές, νέες τότε...

Φοβισμένες, δεν ήξεραν πως να ενεργήσουν...

Η Ευλογημένη, έστρεψε προσευχητικά την ελπίδα της στον Οικοδεσπότη: 

Ταχύτατε, Αρχάγγελε Γαβριήλ, πρόφθασον!...

Με την ευχή του σεβαστού Πατέρα μας, βοήθησέ μας!...''.

Οι πειρασμικές φωνές έπαυσαν αμέσως... Γύρω απλώθηκε η τέλεια χειμερινή ησυχία του δάσους...

Κάποια περίοδο, μία υποψήφια Δόκιμος Μοναχή δεν κατώρθωσε να προσαρμοσθή στην Κοινοβιακή Τάξι...

Ήταν μια δύσκολη περίπτωσι. Ήταν φανερό, ότι δεν είχε προοπτικές για να παραμείνη και να ενταχθή στην Αδελφότητα.

Η ευγενής όμως και ευαίσθητη δούλη του Θεού δεν ήθελε να αναφέρη τίποτε σχετικό στην κοπέλλα, για να μη λυπήση αυτήν.

Στον Εσπερινό της Συνάξεως του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, 12-13 Ιουλίου, αλλά και την νύκτα, η εύσπλαχνη Μητέρα προσευχήθηκε στον ουράνιο Οικοδεσπότη να παρέμβη και να δώση Εκείνος την λύσι.

Το πρωϊ, ανήμερα της Συνάξεως, η υποψήφια εζήτησε την Μητερούλα. Την ενημέρωσε, ότι είχε αποφασίσει τελικά να αποχωρήση...

Εκείνη, χωρίς να λησμονήση ούτε στιγμή την τάξι και την ευγένεια, της πρότεινε να αναμένη έως ότου έλθη ο πνευματικός Πατέρας, ώστε να φύγη με ευλογία...

Αυτή αρνήθηκε...

''Τότε, να κατέβουμε στο χωριό, να καλέσουμε ταξί...''.

Ούτε αυτό ήθελε η καημένη...

Έφυγε μόνη της, με τις αποσκευές της στα χέρια...

Δεν είχε ούτε την θέλησι, ούτε την δύναμι να παραμείνη στον ιερό χώρο της Μονής και μία ώρα ακόμη...

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο

του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Β': 

''Γερόντισσα Κυπριανή, 

Της Μονής των Αγίων Αγγέλων ο επίγειος άγγελος (1908-2000)'', 

έκδοση α', 

Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 

σελ. 192 - 196, Ιούνιος 2020. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΠΡΙΑΝΗ, ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ (ΜΕΡΟΣ 11ον)

 

''Το Μοναστήρι μεταμορφώνεται σε Όρος Θαβώρ...
Οι Μοναχές αδελφοποιούνται εν Χριστώ. Η μετοχή
στο Μυστήριο τούτο δεν είναι ένα ατομικό γεγονός...
Η Θεία Λειτουργία έχει κοινωνικό χαρακτήρα, είναι
 το Μυστήριο της αγάπης, συνάγει και ενώνει τα
παιδιά του Θεού στην Μεγάλη Οικογένεια, με
κέντρο τον Χριστό μας... ''Θεός εν μέσω θεών''... Η
Αγαπητική αυτή Ένωσις χάριν της Αγάπης, διά της
Αγάπης, με την Αγάπη αποβλέπει στην Συνάντησι
μεταξύ μας και με τον Χριστό μας, στην πραγμάτωσι
 της Κοινωνίας μετά του Πατρός και Υιού και του
Αγίου Πνεύματος. Έτσι βίωνε το μέγα αυτό Γεγονός
η Χριστοφόρα Γερόντισσα Κυπριανή''.

Η μακαριστή Γερόντισσα Κυπριανή της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες της Αττικής ήταν μια σύγχρονη οσιακή μορφή, που στο πρόσωπό της ταυτιζόταν ολοκληρωτικά η ρήση του Χριστού μας '' αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών''. (Ματθ. 18, 3). Η αείμνηστη Γερόντισσα ήταν εκ παιδιόθεν αφιερωμένη στον ηγαπημένο Νυμφίο της Χριστό, εκ του Οποίου πάντα περίμενε το κέλευσμα για την άσκηση στη μοναχική ζωή. Υπηρετώντας για μια εικοσαετία στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ως παιδαγωγός (1945-1967) με ταπείνωση και αυταπάρνηση,  έλαβε την κλήση απ' τον Θεό μας με την συνάντηση που είχε για πρώτη φορά το 1971, με τον αείμνηστο πνευματικό μας πατέρα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό. Στο πρόσωπο του Μητροπολίτη, η λαϊκή ακόμη Πηνελόπη Αλεξοπούλου θα βρει τον Γέροντα αυτόν, που αναζητούσε επί χρόνια ολόκληρα, με τις προσευχές και τα αιτήματά της προς τον Θεό. Έτσι το 1971 αγοράσθηκε η έκταση που βρίσκεται σήμερα η γυναικεία Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων, για να ακολουθήσει η Μοναχική κουρά της Γερόντισσας το έτος 1973, λαμβάνοντας το όνομα Κυπριανή! Το 1974, την Παρασκευή της Διακαινησίμου θα γίνει Μεγαλόσχημη Μοναχή, για να ενθρονιστεί το 1982, ως Καθηγουμένη σε ηλικία 74 ετών. Η Γερόντισσα Κυπριανή ήταν ένας ευώδης κήπος με διαλεχτά και μοσχομύρητα άνθη, ένας ορμητικός ποταμός συναισθημάτων που ξεχυνόταν αβίαστα ακόμη και με την σιωπή της! ''Ένιωθα'', έλεγε ως Μοναχή πλέον, ''ότι κρατοῦσα στα χέρια μου ένα μεγάλο δοχείο γεμάτο ξέχειλα από αισθήματα... Και φοβόμουν πολύ να μην σκοντάψω... Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά μου ο Χριστός μας! ... Και έχυσα όλο το δοχείο επάνω Του''! Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για την μακαριστή Γερόντισσα, από τον Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό Β', που ενώ ήταν ημιτελειωμένο εδώ και χρόνια, η Αδελφότητα της Μονής εργάσθηκε με ζήλο και υπευθυνότητα για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο χαίρει πλουσίων Χριστολογικών συναισθημάτων και μιας τόσο, ανυπέρβλητης πνευματικής γραφής, που ο αναγνώστης αισθάνεται να τον κατακλύζουν άρδην, ανείπωτα αισθήματα αγάπης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης προς τον δωροδότη Χριστό μας. Με το σύντομο αυτό και πτωχό -καθόλα- εισαγωγικό σημείωμά μας θα περπατήσουμε μαζί -έστω και αποσπασματικά- την ''στενή και τεθλιμμένη οδό'', αλλά ταυτόχρονα και την περίλαμπρη, ευφρόσυνη ζωή της αείμνηστης Γερόντισσας Κυπριανής κατά το ''κατατρύφησον του Κυρίου, και δώσει σοι τα αιτήματα της καρδίας σου. αποκάλυψον προς Κύριον την οδόν σου και έλπισον επ' αυτόν, και αυτός ποιήσει'' (Ψαλμός 36, 4-5). Όσοι ευφρανθήκαμε από τον ανεξάντλητο πνευματικό της πλούτο, τις απλές -με υψηλά νοήματα- αστείρευτες διδαχές της, γινόμαστε προσευχητικοί ικέτες στον Χριστό μας να μας χαρίζει τέτοια μεγάλα, πνευματικά αναστήματα, που να μας γεμίζουν και να μας καθαίρουν από την πνευματική μας φτώχεια και τον εφάρματο και ανακόλουθο οδικό μας βίο. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΩΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!... 

Όταν καμμία Αδελφή εβάδιζε βιαστικά και απρόσεκτα μέσα στην Εκκλησία, η Μητερούλα την καλούσε και συμβούλευε αυτήν:

''Πώς πέρασες έτσι παιδί μου, χωρίς να αισθάνεσαι την παρουσία των Αγίων Αγγέλων; Είναι εδώ, ευρίσκονται εδώ, στον άγιο αυτό χώρο...''.

Αν πάλι πρόσεχε, ότι κάποια Αδελφή από απροσεξία δεν έκανε καλά τον σταυρό της, έλεγε:

''Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης... Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας... Είναι όπλο κατά του διαβόλου...

Πρέπει να κάνουμε συχνά το σημείο του σταυρού για να ασφαλίσουμε τον εαυτό μας...''.

Μέσα στον Ναό είχε βαθειά συναίσθησι που ευρίσκεται... Ασπαζόταν με ευλάβεια τις ιερές Εικόνες...

Και ενίοτε, ο παρατεταμένος μάλιστα ασπασμός εξέφραζε κάτι πολύ εσωτερικό: ζήλο, αγάπη, δίψα, λαχτάρα...

Στην Θεία Λειτουργία έσκυβε πολύ χαμηλά ή και γονυπετούσε σε ωρισμένες κύριες στιγμές...

''Σε υμνούμεν...'', ''Τα Σα εκ των Σων...''... Ψιθύριζε κάποιες προσευχές... Τότε τα δάκρυα έβρεχαν το έδαφος...

Οι Αδελφές παρακολουθούσαν με συγκίνησι το πράγματι ουράνιο αυτό θέαμα... Έκαμαν αυτοκριτική...

Η αυτομεμψία τις έφερνε σε μετανοητική κατάνυξι... ''Εκείνη ως ο Τελώνης... Εμείς;..''.

Κορύφωσις της μεγαλειώδους αυτής αλήθειας η κοινωνία του παναγίου Σώματος και Αίματος του Σωτήρος μας Χριστού...

''Έθελξας πόθω με. Χριστέ, και ηλλοίωσας τω θείω Σου έρωτι...''. Ο έμψυχος ναός λαμπρύνεται, φωτίζεται, δοξάζεται, χριστοποιείται...

Το Μοναστήρι μεταμορφώνεται σε Όρος Θαβώρ... Οι Μοναχές αδελφοποιούνται εν Χριστώ. Η μετοχή στο Μυστήριο τούτο δεν είναι ένα ατομικό γεγονός...

Η Θεία Λειτουργία έχει κοινωνικό χαρακτήρα, είναι το Μυστήριο της αγάπης, συνάγει και ενώνει τα παιδιά του Θεού στην Μεγάλη Οικογένεια, με κέντρο τον Χριστό μας...

''Θεός εν μέσω θεών''... Η Αγαπητική αυτή Ένωσις χάριν της Αγάπης, διά της Αγάπης, με την Αγάπη αποβλέπει στην Συνάντησι μεταξύ μας και με τον Χριστό μας, στην πραγμάτωσι της Κοινωνίας μετά του Πατρός και Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Έτσι βίωνε το μέγα αυτό Γεγονός η χριστοφόρα Γερόντισσα Κυπριανή. Μετά την Θεία Λειτουργία, είχε τόσο πολλή Χάρι στο πρόσωπό της, ώστε και ο πλέον εμπαθής αισθανόταν την θεία επισκίασι.

''Δόξα Σοι, ο Θεός... Δόξα Σοι, ο Θεός...'', έλεγε η Μητερούλα με γλυκύτητα, ''μας αξίωσε να κοινωνήσουμε πάλι...

Τί ευεργεσία είναι αυτή, παιδιά μου!... Τί μεγάλο Μυστήριο!... Τί Οικονομία!...

Τί Αγάπη έχει ο Θεός, ώστε να στείλη τον Υιόν Του να σταυρωθή δι' ημάς τους ανθρώπους, να χύση το Αίμα Του στον Σταυρό...

Και να αφήση την Παρακαταθήκη αυτή, την Θεία Κοινωνία για να ξεδιψάμε εμείς...''.

Κυριολεκτικά, όλη εφλέγετο από τον θείο ζήλο και τον ιερό πόθο της μετοχής στο Πανάγιο αυτό Μυστήριο...

Στους Μυστικούς Γάμους του Εσφαγμένου από καταβολής κόσμου Αρνίου... 

Αυτός ο αγνός πόθος, ανάμικτος με πνευματική χαρά, την κρατούσε άγρυπνη όλη την νύκτα, ώσπου να έλθη η ώρα της Θείας Λειτουργίας... 

Ερωτούσε επανειλλημένα την Αδελφή δίπλα της: ''Τί ώρα είναι;... Πότε θα πάμε στην Εκκλησία;... Αχ, ποτε θα κοινωνήσω!...''.

Είναι γνωστό από την Παράδοσι της Εκκλησίας μας, ότι οι θεϊκώ έρωτι φλεγόμενοι Δούλοι του Θεού ελάμβαναν περίσσεια πνευματικών Δώρων στις μεγάλες Εορτές.

Η φιλόθεη Μητερούλα Κυπριανή, στις Δεσποτικές και Θεομητορικές Εορτές ή ενός μεγάλου Αγίου, πράγματι έλαμπε ασυνήθιστα...

Ήταν κάτι το αποκαλυπτικό... Μετά την Λειτουργία, ήταν θεόληπτος... 

Πλήρης ιερού ενθουσιασμού, αναφωνούσε: ''Τί ήταν αυτά που ακούσαμε σήμερα, παιδιά μου!...

Τί ήταν αυτά;... Μας ''τρέλλαναν'' αυτά τα ''γράμματα'' της Ακολουθίας!...''.

Και συνέχιζε να ψάλη μέχρι τις μεσημβρινές ώρες ή ζητούσε από τις Αδελφές να της ψάλουν πάλι κάτι από τα ''γράμματα'' της Ακολουθίας. 

Κάποτε, στην Εορτή των Αγίων Θεοφανείων, είχε πολλή Χάρι, ακτινοβολούσε.

Όλη ένθεη και ένθους, πλήρης δακρύων, έλεγε προς τον Κύριό μας: ''Για ποιον εξεδύθης; Για μένα; Για τις ιδικές μου αμαρτίες;... Εσύ;...''.

Της άρεσε πολύ και την συγκινούσε η ωραία εκείνη Εικόνα, στην οποία ο Χριστός μας, ως βρέφος, είναι στο Δισκάριο προς μελισμόν για την Μετάληψι των πιστών...

Οι Αδελφές είχαν μεγεθύνει την Εικόνα αυτή... Η χαρά της ήταν μεγάλη... Ασπαζόταν με πολλή αγάπη το θείο Βρέφος και συνωμιλούσε μαζί Του συχνά.

Η συνεχής Θεία Κοινωνία των Αχράντων Μυστηρίων απαιτεί βεβαίως μία σοβαρή προετοιμασία... Προσοχή, εγρήγορσις, αυτοκριτική, πνεύμα μετανοίας...

''Κάθε φορά που θα είναι να μεταλάβετε'', έλεγε, ''να ελέγχετε, παιδιά μου, με πολλή συγκέντρωση και προσοχή τους λογισμούς σας, την συνείδησί σας... Ενώπιόν σας να είναι τα λάθη σας...

Να έχετε συναίσθησι της αναξιότητός σας... Να παρακαλήτε τον Θεό να δείξη συγκατάβασι και να σας αξιώση των Αχράντων Μυστηρίων...

Μετά την Θεία Λειτουργία να έχετε πολλή προσοχή, για να μην χάσετε τον Χριστό μας... Με σιωπή, να φεύγετε αμέσως για τις Διακονίες σας...''.

Στην προσεκτική αυτή προετοιμασία συμβάλλει αρκετά η ανάγνωσις της σχετικής Ακολουθίας για την Θεία Μετάληψι.... Για το θέμα αυτό είχε μία εξαιρετική ευαισθησία.

Η Ευλογημένη δεν εχόρταινε να της διαβάζουν την Ακολουθία αυτή. Καλούσε μία Αδελφή να της διαβάση τα τόσο κατανυκτικά γράμματα...

Πήγαινε στο κελλάκι της μία άλλη Αδελφή για κάποια Διακονία, το ίδιο πάλι... Τούτο επαναλαμβανόταν ενίοτε τρεις και τέσσερεις φορές!... Πράγματι δεν εχόρταινε... Και έκλαιγε... Ήταν πολύ εντυπωσιακό!...

Ήθελε οι Αδελφές να διαβάζουν δυνατά, αργά και καθαρά... Να μην της ξεφύγη καμμία λέξις... Να μην χάση τα νοήματα των ωραίων Ευχών.

Την άγγιζε ιδιαίτερα η φράσις: ''...Μη εις κρίμα μοι γένοιτο τα Άγια ταύτα, διά το ανάξιον είναι με...''. Ήθελε να ακούη αυτήν δύο φορές.

Επίσης, συνέπαιρναν την ευλογημένη καρδιά της τα θαυμάσια πράγματι εκείνα λόγια: ''... Εμοί δε το προσκολλάσθαι τω Θεώ αγαθόν έστι, τίθεσθαι εν τω Κυρίω την ελπίδα της σωτηρίας μου...''.

Μετά την Θεία Κοινωνία, ήταν συγκεντρωμένη και σοβαρή... Άκουγε προσεκτικά τα γράμματα της Ευχαριστίας...

Οι Αδελφές δεν είχαν ευλογία εκείνες τις στιγμές να προσέλθουν για να λάβουν ευχή... Δεν ήθελε να την διακόπτουν και αποσπούν...

Μετά, ήταν, όπως πάντοτε: ευπροσήγορη και μειλίχια, έλαμπε από χαρά...

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο

του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Β': 

''Γερόντισσα Κυπριανή, 

Της Μονής των Αγίων Αγγέλων ο επίγειος άγγελος (1908-2000)'', 

έκδοση α', 

Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 

σελ. 163 - 169, Ιούνιος 2020. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.