ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2020

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΠΡΙΑΝΗ, ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ



Η μακαριστή Γερόντισσα Κυπριανή της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες της Αττικής ήταν μια σύγχρονη οσιακή μορφή, που στο πρόσωπό της ταυτιζόταν ολοκληρωτικά η ρήση του Χριστού μας '' αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών''. (Ματθ. 18, 3). Η αείμνηστη Γερόντισσα ήταν εκ παιδιόθεν αφιερωμένη στον ηγαπημένο Νυμφίο της Χριστό, εκ του Οποίου πάντα περίμενε το κέλευσμα για την άσκηση στη μοναχική ζωή. Υπηρετώντας για μια εικοσαετία στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ως παιδαγωγός (1945-1967) με ταπείνωση και αυταπάρνηση,  έλαβε την κλήση απ' τον Θεό μας με την συνάντηση που είχε για πρώτη φορά το 1971, με τον αείμνηστο πνευματικό μας πατέρα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό. Στο πρόσωπο του Μητροπολίτη, η λαϊκή ακόμη Πηνελόπη Αλεξοπούλου θα βρει τον Γέροντα αυτόν, που αναζητούσε επί χρόνια ολόκληρα, με τις προσευχές και τα αιτήματά της προς τον Θεό. Έτσι το 1971 αγοράσθηκε η έκταση που βρίσκεται σήμερα η γυναικεία Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων, για να ακολουθήσει η Μοναχική κουρά της Γερόντισσας το έτος 1973, λαμβάνοντας το όνομα Κυπριανή! Το 1974, την Παρασκευή της Διακαινησίμου θα γίνει Μεγαλόσχημη Μοναχή, για να ενθρονιστεί το 1982, ως Καθηγουμένη σε ηλικία 74 ετών. Η Γερόντισσα Κυπριανή ήταν ένας ευώδης κήπος με διαλεχτά και μοσχομύρητα άνθη, ένας ορμητικός ποταμός συναισθημάτων που ξεχυνόταν αβίαστα ακόμη και με την σιωπή της! ''Ένιωθα'', έλεγε ως Μοναχή πλέον, ''ότι κρατοῦσα στα χέρια μου ένα μεγάλο δοχείο γεμάτο ξέχειλα από αισθήματα... Και φοβόμουν πολύ να μην σκοντάψω... Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά μου ο Χριστός μας! ... Και έχυσα όλο το δοχείο επάνω Του''! Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για την μακαριστή Γερόντισσα, από τον ήδη μακαριστό Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό, που ενώ ήταν ημιτελειωμένο εδώ και χρόνια, η Αδελφότητα της Μονής εργάσθηκε με ζήλο και υπευθυνότητα για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο χαίρει πλουσίων Χριστολογικών συναισθημάτων και μιας τόσο, ανυπέρβλητης πνευματικής γραφής, που ο αναγνώστης αισθάνεται να τον κατακλύζουν άρδην, ανείπωτα αισθήματα αγάπης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης προς τον δωροδότη Χριστό μας. Με το σύντομο αυτό και πτωχό -καθόλα- εισαγωγικό σημείωμά μας θα περπατήσουμε μαζί -έστω και αποσπασματικά- την ''στενή και τεθλιμμένη οδό'', αλλά ταυτόχρονα και την περίλαμπρη, ευφρόσυνη ζωή της αείμνηστης Γερόντισσας Κυπριανής κατά το ''κατατρύφησον του Κυρίου, και δώσει σοι τα αιτήματα της καρδίας σου. αποκάλυψον προς Κύριον την οδόν σου και έλπισον επ' αυτόν, και αυτός ποιήσει'' (Ψαλμός 36, 4-5). Όσοι ευφρανθήκαμε από τον ανεξάντλητο πνευματικό της πλούτο, τις απλές -με υψηλά νοήματα- αστείρευτες διδαχές της, γινόμαστε προσευχητικοί ικέτες στον Χριστό μας να μας χαρίζει τέτοια μεγάλα, πνευματικά αναστήματα, που να μας γεμίζουν και να μας καθαίρουν από την πνευματική μας φτώχεια και τον εφάρματο και ανακόλουθο οδικό μας βίο. Εύχεσθε!


Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος


Προοίμιον Ευγνωμοσύνης


Ήταν η 15η Φεβρουαρίου... Στους αγρούς, στα περιβόλια ανάμεσα στις ελιές και στα ξέφωτα του δάσους οι αμυγδαλιές μόλις είχαν προλάβει να στολισθούν με τα λευκά τους, αψηφώντας τον χειμώνα που ήταν ακόμη απειλητικός...


Ξημερώνοντας την ημέρα αυτή εκοιμήθη εν Κυρίω η Ευλογημένη... Μετέστη προς το ανέσπερο φως η αείμνηστη Γερόντισσά μας Κυπριανή, η Οσιωτάτη Καθηγουμένη της Γυναικείας Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες Αττικής.


Οι ανθισμένες νυφούλες είχαν αρχίσει την ετοιμασία για να προυπαντήσουν την άνοιξη... Έτσι λευκοντυμένες και φωτεινές, αξιώθηκαν να κατευοδώσουν την ολόφωτη Μητέρα μας, καθώς εισώδευε στην Αιώνια Άνοιξη...


Μαζί με τους εξόδιους ύμνους και το μοσχοθυμίαμα έστρωναν κι αυτές με τα λευκά άνθη τους την μακαρία οδό, ενώ η αγνή ψυχή της Ευλογημένης έκανε τα τελευταία βήματα για να συναντήσει τον Ηγαπημένο...


Σμάρια τα ξεθαρρεμένα σπουργιτάκια πέταγαν ψηλά, στον χρυσό κάμπο του ήλιου που βασίλευε... Η γαλήνη της φύσης αντιφέγγιζε την μυστική μεγαλοπρέπεια του Μέλλοντος Αιώνος...


Σ' αυτόν ανήκε ήδη η Μητέρα μας ολοκληρωτικά... ''Και ούτω πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα''... Ήταν μια πρόγευση του Πάσχα... Το φως, η γαλήνη και η και η μυστική χαρά μας συνέπαιρναν... Συμμετοχή στους Γάμους του Αρνίου...


Έχουν περάσει από τότε τρία χρόνια... Η απουσία της Μητέρας δεν μας προκάλεσε ανησυχία και θλίψι... Με την βαθειά ταπεινοφροσύνη Της, ήταν πάντοτε απούσα, δίνοντας σεμνά και διακριτικά τόπο στην Παρουσία του Νυμφίου Της. Σε όλη την μακρόχρονη ζωή Της ήταν αθόρυβη, σαν ξένη και περαστική...


Τόπος όμως φανέρωσης Εκείνου... Και τώρα που γευόμαστε τα θεία ελέη, είναι τόσο αισθητή η ευγενής και φωτεινή παρουσία Της!... Εξακολουθεί να μας υπενθυμίζει εκείνο ακριβώς που βίωσε η Οσιότητά Της με συνέπεια και πληρότητα: ο σκοπός της μοναχικής μας ασκήσεως είναι να ζει ο Χριστός μέσα μας΄ να γίνουμε τόποι θεοφανείας΄ να είμαστε ''Θεού γέροντες''.


Αυτή η σωτήρια Παρακαταθήκη της Ευλογημένης ταυτίζεται με την αποκάλυψη της πραγματικής Ωραιότητας, όπου η Αγιότητα γίνεται Ποίηση και Ωδή στον Ηγαπημένο. Με την πνευματική αυτή Ωραιότητα σφραγίσθηκε η προσωπικότητα της αλησμόνητης Καθηγουμένης μας, της Οσιωτάτης Μητρός ημών Κυπριανής της Δικαίας.


Η παρρησία της ενώπιον του Θεού ήταν και είναι φανερή, γι' αυτό και θεωρούμε ως ιδιαίτερο δώρο της Μητέρας μας, έκφραση της ευαρεσκείας Της, να αρχίσει σήμερα, την ημέρα της Κοιμήσεώς Της, 15η Φεβρουαρίου 2003, μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ονησίμου, τώρα που ανθίζουν γύρω πάλι οι αμυγδαλιές!..., η προσπάθεια για την παρουσίαση του ευωδιαστού βίου Της.


''Στη μνήμη σου συνάξαμε, αμυγδαλιάς τα άνθη, και ήρθαμε να ψάλουμε, απ' της καρδιάς τα βάθη''...


Και δεν ήταν μικρή η έκπληξή μας, όταν ακριβώς σήμερα, για άλλη μια φορά, διαβάσαμε στα σημειώματα της Ευλογημένης μία από τις προσευχές Της, καθώς μέτραγε το τρακοσάρι κομβοσχοίνι Της:


''Άγιέ μου Απόστολε Ονήσιμε, σε παρακαλώ πάρα πολύ, πρέσβευε στον Κύριο να μου χαρίση την Πίστι, την ατράνταχτην,  την αγία και παναγία, μέχρι τελευταίας μου αναπνοής, την ωραία Νύμφη του Χριστού, την επονομαζομένη Ορθοδοξία, ευχαίς αγίαις του πολυσεβάστου πνευματικού Πατέρα''!...


Ευχαριστούμε θερμότατα τον Σεβασμιώτατο εν Χριστώ Πατέρα μας, Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό, διότι υπό την ευσκιόφυλλη προσωπικότητά Του εξήνθισε η ευλογημένη Μητέρα μας...


Και στην χριστοφόρα σκιά Εκείνης αισθανόμασταν τότε και απολαμβάνουμε τώρα την Δρόσο του Πνεύματος και την νηφάλια μέθη από την ευωδία της Αιώνιας Άνοιξης.




Με απέραντη ευγνωμοσύνη
+ Γερόντισσα Ταξιαρχία Μοναχή
και η εν Χριστώ Συνοδία


Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων
15.2.2003 + Αγίου Αποστόλου Ονησίμου



Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου 
του αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'
''Γερόντισσα Κυπριανή, 
Της Μονής των Αγίων Αγγέλων ο επίγειος άγγελος (1908-2000)'', 
έκδοση α', 
Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 
Ιούνιος 2020.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου