ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 11ο (2013 - 2024)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2021

ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ ΣΟΥ, ΕΛΕΕΙΝΗ ΨΥΧΗ! ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ, ΑΧΡΕΙΑ!





''Στα μέσα του 18ου αιώνα, και μετά από μια μεγάλη περίοδο κρίσεως, ο μοναχισμός και η πνευματική ζωή γνώρισαν εντυπωσιακή άνθηση στις ρωσικές και ρουμανικές περιοχές. 
Με την άνθηση αυτή συνδέεται πρωταρχικά μία από τις μεγαλύτερες μοναχικές μορφές της Εκκλησίας μας, ο όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ. Ο όσιος Παΐσιος, γόνος Ιερατικής οικογένειας, γεννήθηκε στην Πολτάβα της Μικρορωσίας το 1722. Ήταν το ενδέκατο από δώδεκα αδέλφια και ορφάνεψε μικρός από πατέρα. Εσωστρεφής, πράος, άδολος και βιβλιόφιλος, σε ηλικία 17 μόλις χρόνων εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου για ν' ακολουθήσει το "μοναδικόν πολίτευμα". Μετά από πολύχρονη περιπλάνηση σε μοναστήρια και σκήτες της Ουκρανίας, της Μολδαβίας και της Βλαχίας, κατέληξε στο Άγιον Όρος, όπου, το 1750, έλαβε το μοναχικό σχήμα. Το 1758 ιερώθηκε, προχειρίσθηκε πνευματικός και ίδρυσε τη σκήτη του Προφήτη Ηλία, όπου συγκεντρώθηκαν πολλοί ζηλωτές της ασκητικής βιοτής''.


(Από τον πρόλογο της έκδοσης, σελ. 5-6)



Θυμήσου, αγαπημένη μου ψυχή, όλους τους αγίους: τους προφήτες, τους αποστόλους, τους μάρτυρες, τους ιεράρχες, τους οσίους και τους δικαίους, τους διά Χριστόν σαλούς και όλους, όσοι στο πέρασμα των αιώνων ευαρέστησαν τον Θεό.


Βρήκες ποτέ αγίους, που δεν υπέταξαν τη σάρκα στο πνεύμα, και που δεν γνώρισαν σκληρές δοκιμασίες και βαρειές θλίψεις;


Αντίθετα, κάθε μέρα δοκίμαζαν πλήθος δεινών. Και επιπλέον, υπέμεναν την πείνα και την δίψα. Μέρα και νύχτα προσεύχονταν και αγρυπνούσαν. 


Είχαν ταπείνωση και συντριβή καρδιάς, παιδική ακακία, απέραντη ευσπλαχνία, συμπόνοια στις συμφορές και τις ανάγκες των άλλων, κάνοντας προσφορές και ελεημοσύνες κατά τη δύναμή τους.


Κοντολογής, είχαν όλες τις αρετές, μαζί με ανυπόκριτη αγάπη. Ό,τι οι ίδιοι δεν ήθελαν, ό,τι αποστρέφονταν, δεν το έκαναν ούτε στους άλλους.


Και ζούσαν πάντα μέσα στην υπακοή, σαν αγορασμένοι δούλοι, σαν να υπηρετούσαν όχι άνθρωπο αλλά τον ίδιο το Θεό, με σοφή απλότητα, δείχνοντας όμως άσοφοι και ασήμαντοι και φροντίζοντας μόνο για τη σωτηρία τους.


Άνθρωπε! Ο θάνατος βρίσκεται μπροστά σου. Αν αγωνιστείς, θα αμειφθείς στο μέλλοντα αιώνα με την αιώνια ζωή. Η αρετή αποκτάται με πολλή βία.


Γι' αυτό, αν θέλεις να νικήσεις τα πάθη, χτύπησε τη φιληδονία. Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη.


Η ψυχή δεν θα ταπεινωθεί, αν η σάρκα δεν στερηθεί το ψωμί. Δεν είναι δυνατό να γλυτώσεις την ψυχή από την απώλεια, όταν προφυλάσσεις το σώμα από την κακοπάθεια.


Γι' αυτό ας επανέλθουμε στο πιο σπουδαίο: Αν θέλεις ψυχή μου, να σωθείς, αν θέλεις να ακολουθήσεις πρώτα το μονοπάτι των θλίψεων,


που υποδεικνύεται εδώ, αν θέλεις να εισέλθεις στην ουράνια βασιλεία και ν' αποκτήσεις την αιώνια ζωή, τότε εξάγνισε τη σάρκα σου,


δοκίμασε εκούσια πικρία και υπόμεινε βαρειές θλίψεις, όπως δοκίμασαν και υπέμειναν οι άγιοι.


Και όταν ένας άνθρωπος προετοιμάζεται και αναγκάζει τον εαυτό του να υπομένει για το Θεό τις θλίψεις που τον βρίσκουν,


τότε του φαίνονται ελαφρές και ανώδυνες όλες οι λύπες, οι κακοπάθειες και οι επιθέσεις των δαιμόνων και των ανθρώπων.


Δεν φοβάται το θάνατο, καθώς τίποτα δεν μπορεί να τον χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Έχεις ακούσει, αγαπημένη μου ψυχή, πως έζησαν οι άγιοι Πατέρες;


Αχ, μιμήσου τους έστω και λίγο. Δεν είχαν δάκρυα; Αλλοίμονό σου, ψυχή μου! Δεν ήταν θλιμμένοι, αδύνατοι και εξουθενωμένοι σωματικά;


Αλλοίμονό σου, ψυχή μου! Δεν είχαν σωματικές ασθένειες, μεγάλες πληγές, και συνάμα ψυχικό πένθος; Αλλοίμονό σου, ψυχή μου!


Δεν είχαν το ίδιο, όπως κι εμείς, αδύναμο σώμα; Αλλοίμονό σου, ψυχή μου!Δεν είχαν την επιθυμία της ελκυστικής, γλυκειάς και εύκολης απολαύσεως αυτού του κόσμου, καθώς και κάθε σωματικής αναπαύσεως;


Ναι, μα αν και τα σώματά τους θλίβονταν από τη στέρηση των κοσμικών ηδονών, εκείνοι όμως αντάλλαζαν τις επιθυμίες τους με την υπομονή, και τις θλίψεις τους με τη μέλλουσα χαρά.


Τα απαρνήθηκαν όλα, μια για πάντα. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους νεκρούς και τους ασκούσαν αδυσώπητα με πνευματικά παλαίσματα. 


Βλέπεις, ψυχή μου, πως αγωνίστηκαν οι άγιοι Πατέρες, χωρίς να βρίσκουν καμιά ανάπαυση και υπομείναντες κάθε κακό; Υπέταξαν τη σάρκα στο πνεύμα, εκπλήρωσαν τις εντολές του Θεού, και έτσι σώθηκαν.


Εσύ όμως, ελεεινή ψυχή, δεν θέλεις καθόλου να βιάσεις τον εαυτό σου. Με λίγο κόπο εξαντλείσαι και λιποψυχείς. Δεν θυμάσαι την ώρα που θανάτου και δεν θρηνείς για τις αμαρτίες σου.


Έχεις συνηθίσει, άθλια ψυχή μου, να παροτρως, να παραπίνεις και να ραθυμείς. Δεν ξέρεις ότι έχεις κληθεί στο εκούσιο μαρτύριο; Και όμως, δεν υπομένεις τίποτε. Πώς τότε θέλεις να σωθείς;


Ξύπνα τώρα τουλάχιστον, αγαπημένη μου ψυχή, και κάνε ό,τι θα σου πω: Αν δεν μπορείς ν' αγωνιστείς όσο οι άγιοι Πατέρες, άρχισε ν' αγωνίζεσαι όσο μπορείς.


Όλους να τους υπηρετείς με ταπείνωση και απλότητα καρδιάς. Αναγνωρίζοντας την αδυναμία σου και ταπεινώνοντας τον εαυτό σου, λέγε: 


''Αλλοίμονό σου, ελεεινή ψυχή! Αλλοίμονό σου, αχρεία! Αλλοίμονό σου, καταμολυσμένη, οκνηρή, απρόσεκτη, νυσταλέα, σκληρή! Αλλοίμονό σου, κολασμένη! Έτσι λίγο-λίγο η ψυχή θα μαλακώσει, θα κλάψει, θα συνέλθει και θα μετανοήσει.




Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
 ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Εκ του βιβλίου ''Κρίνα του Αγρού'' 
με νουθεσίες του Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ, έκδοση της Ιεράς Μονής Παρακλήτου
έκδοση πέμπτη, σελ. 21-23. Ωρωπός 2001.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Print Friendly and PDF