ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ κ. ΦΩΤΙΟΥ: ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΤΟΥ ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΥ» (2024)

Ομιλία στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στον Καραβά Πειραιώς

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΣΕΒ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ κ. ΦΩΤΙΟΥ

Τὸ Σάββατο, 6/19-2-2022, ἑόρτασε τὰ ὀνομαστήριά του ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος στὸν Ἱερὸ Ναὸ Γενεθλίου τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸν Βόλο. Στὸν Ὄρθρο χοροστάτησε καὶ προέστη τῆς Θ. Λειτουργίας, στὴν ὁποίαν ἔλαβαν μέρος οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖτες Πειραιῶς & Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος, Ἀττικῆς & Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος καὶ Λαρίσης & Πλαταμῶνος κ. Κλήμης, ἑπτὰ Ἱερεῖς, ἀπὸ τὴν περιοχὴ καὶ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, Πειραιᾶ καὶ Ἀττικὴ ὅπως καὶ ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, καὶ ἕνας Διάκονος.

Συμπροσευχόμενος παρέστη στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ ὁ γηραιὸς Αἰδ. Πρωτ. π. Γεώργιος Κεπάπογλου ἀπὸ τὸν Ἅγ. Κων/νο Φαρσάλων, ὁ ὁποῖος διετέλεσε Ἐφημέριος τοῦ ἐν λόγῳ Ναοῦ παλαιότερα ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν. Ἔψαλαν καλλίφωνοι Ἱεροψάλτες καὶ προσῆλθαν ἀρκετοὶ πιστοί.

Θεῖο Κήρυγμα γιὰ τὸν Μέγα Φώτιο ἐξεφώνησε κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Κοινωνικοῦ ὁ Σεβ. Λαρίσης & Πλαταμῶνος κ. Κλήμης, εὐχηθεὶς τὰ δέοντα στὸν ἑορτάζοντα συνιεράρχη.

Κατὰ τὴν Ἀπόλυση, σύντομο χαιρετισμὸ εὐχαριστίας ἀπηύθυνε ὁ Σεβ. Δημητριάδος κ. Φώτιος, ὁ δὲ Σεβ. Πειραιῶς & Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος ἐξέφρασε εὐχὲς ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Καλλινίκου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου πρὸς τὸν ἑορτάζοντα Μητροπολίτη καὶ Ἀρχιγραμματέα τῆς Ἱ. Συνόδου, ὁ ὁποῖος καὶ διένειμε τὸ ἀντίδωρο δεχθεὶς τὶς εὐχὲς τοῦ Ποιμνίου.

Κέρασμα προσεφέρθη στὴν ἐνοριακὴ αἴθουσα καὶ ἀργότερα παρετέθη γεῦμα στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς στὸν Ριζόμυλο Βελεστίνου.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019, Aίθουσα Αγίου Νεκταρίου 

Ιερά Μητρόπολη Τορόντο 

Ομιλητής

Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος

της Εκκλησίας Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΟΣ

Στο απόσπασμα του Αγίου Ευαγγελίου, 

το οποίο ακούσατε σήμερα, 

το θέμα ήταν η παραβολή του Αμπελώνος. 

Με απλά λόγια ο Χριστός είπε: 

«Ένας άνθρωπος ήταν οικοδεσπότης, δηλαδή νοικοκύρης, 

ιδιοκτήτης ενός κτήματος, ο οποίος εφύτευσε αμπέλι στο κτήμα του 

και ύψωσε γύρω από αυτό φράκτην 

και έφτιαξε μέσα σε αυτό πατητήρι 

και έκτισε πύργο, πετρόκτιστο κτίριο, 

για να μένουν οι εργάτες και οι φύλακες· 

ενοικίασε αυτό εις γεωργούς 

και ανεχώρησε σε άλλη χώρα. 

Όταν δε επλησίασε ο καιρός του τρύγου, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς, για να πάρουν τους καρπούς που εδικαιούτο. Τότε οι γεωργοί, έπιασαν τους δούλους και άλλον τον έδειραν, άλλον τον εφόνευσαν, άλλον τον ελιθοβόλησαν. Πάλιν ο οικοδεσπότης έστειλε άλλους δούλους περισσοτέρους από τους πρώτους και έκαμαν και σ’ αυτούς τα ίδια. Ύστερα πια έστειλε προς αυτούς τον υιόν του λέγοντας· θα εντραπούν τουλάχιστον το παιδί μου. Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον υιόν, είπαν μεταξύ τους· Αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε, ας τον θανατώσουμε και ας αρπάξουμε πλέον εμείς την κληρονομία του. Και αφού τον συνέλαβαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και εκεί τον εφόνευσαν». Μετά την διήγηση της παραβολής ο Χριστός ερώτησε τους αρχιερείς και πρεσβυτέρους του λαού: «όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τι θα κάνει στους γεωργούς εκείνους;» Και αυτοί του απήντησαν· «αφού ήταν τόσο κακοί, με κακό και οδυνηρό τρόπο να τους εξολοθρεύσει και να εμπιστευθεί τον αμπελώνα σε άλλους γεωργούς, οι οποίοι θα του αποδώσουν τους καρπούς όταν έρχεται η κατάλληλη εποχή της συγκομιδής». Λέγει εις αυτούς ο Ιησούς· «Λοιπόν, ουδέποτε εδιαβάσατε στις Γραφές· λίθον, τον οποίον απέρριψαν ως ακατάλληλο οι οικοδόμοι, έγινε ακρογωνιαίος. Από τον Θεό έγινε αυτό και είναι αξιοθαύμαστο στους οφθαλμούς μας; Μέχρι εδώ ήταν η περικοπή που αναγνώσθηκε. Στη συνέχεια ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει ότι ο Χριστός με ευθύ τρόπο αποκάλυψε στους Φαρισαίους ότι αύτοί ήταν οι κακοί γεωργοί και με την απάντησή τους καταδίκασαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Γι’ αυτό θα παρθεί από αυτούς η Βασιλεία του Θεού και θα δωθεί σε άλλο έθνος που θα αποδίδει πνευματικούς καρπούς. Οι Εβραίοι αρχιερείς και Φαρισαίοι, όταν κατάλαβαν ότι η παραβολή ήταν για αυτούς ήθελαν να συλλάβουν τον Χριστό αλλά φοβήθηκαν τον κόσμο ο οποίος τον σεβόταν ως Προφήτη. Ο ίδιοκτήτης του αμπελώνα είναι ο Θεός. Αμπελώνας, κατά τον τον Άγιο Θεοφύλακτο, ήταν ο λαός του Ισραήλ. Φραγμός, δηλαδή η περίφραξη του αμπελώνα ήταν ο νόμος της Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος διαχώριζε τους Εβραίους από τους Εθνικούς και δεν τους άφηνε να αναμιχθούν. Ληνός, δηλαδή πατητήρι , ήταν το θυσιαστήριο και π’ υργος ο ναός του Σολομώντος. Οι άπεσταλμένοι δούλοι του ιδιοκτήτη, ήταν οι άγιοι Προφήτες τους οποίους έστελνε ο Θεός κατά καιρούς στον λαό του Ισραήλ, για να συλλέξουν του καρπούς της ευσεβείας τους. Αντί όμως αυτού οι Εβραίοι κακοποιούσαν και θανάτωναν τους Προφήτες. Το ίδιο θα έκαναν τελικά και όταν ο Θεός έστειλε σε αυτούς τον ίδιο του τον Υιό, το σταύρωσαν. Γι’ αύτό και ο Θεός τελικά έδωσε την βασιλεία του σε άλλο έθνος τον νέο Ισραήλ. Τώρα αμπελώνας του Κυρίου είναι η Εκκλησία, και γεωργοί είναι οι Χριστιανοί. Περίφραξη του αμπελώνος τώρα είναι ο νόμος του Ευαγγελίου, τα δόγματα της Πίστεως και οι θείοι και Ιεροί Κανόνες που προστατεύουν την Εκκλησία από τον χώρο της αιρέσεως και της πλάνης. Αυτούς τους θείους και Ιερούς Κανόνες οι Οικουμενιστές αποκαλούν «τείχη του αίσχους», γι’ αυτό και βιάζονται να γκρεμίσουν αυτά τα τείχη τα οποία τους εμποδίζουν από την επικοινωνία τους με τις διάφορες θρησκείες και αιρέσεις. οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν την εκκλησιαστική κοινωνία με τις διάφορες αιρέσεις και πλάνες. απαγορεύουν επί ποινή καθαιρέσεως για τους κληρικούς τις συμπροσευχές και τις συνιερουργίες με αιρετικούς. Όμως οι σύγχρονοι Πατριάρχες και Δεσποτάδες του Οικουμενισμού ακατάπαυστα συμπροσεύχονται και συμπράττουν σε γάμους και βαπτίσεις μαζί με διαφόρους αιρετικούς. Δεν φθάνει που δεν απόδίδουν τους πνευματικούς καρπούς από την τήρηση των εντολών του Χριστού, γκρεμίζουν και τον φραγμό, την περίφραξη του αμπελώνος. 

Θέλουν να καταστήσουν, δηλαδή,

την Εκκλησία του Χριστού -κυριολεκτικώς- «ξέφραγο αμπέλι», 

ώστε να κάνουν ο,τι θέλουν. 

Το μόνο όμως που κατόρθωσαν να επιτύχουν είναι το να βρεθούν οι ίδιοι εκτός του αμπελώνος, 

όπως οι Εβραίοι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι. 

Εμείς όμως ας μείνουμε μέσα στην περίφραξη του νοητού αμπελώνος της Εκκλησίας, 

μέσα –δηλαδή- στα πλαίσια των Ιερών Κανόνων, 

 και ας τηρούμε τις εντολές του Θεού. 

Έτσι θα καρποφορήσουμε πνευματικά. 

Έτσι θα κερδίσουμε την Βασιλεία του Θεού. 

Αμήν.

Εκ του Ιστότοπου της Ι. Μητρόπολης Δημητριάδος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

 

Το ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου, 22.11/5.12. 2015,

ὅπως εἶχε ἀποφασισθῆ Συνοδικά,

ἐνθρονίσθηκε μὲ τὴν προβλεπομένη ἐκκλησιαστικὴ τάξι ὁ νεοκλεγεὶς Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος 

στὸν Καθεδρικὸ Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στὸν Βόλο.

Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Καλλίνικος καὶ οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος, Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος, Θεσσαλονίκης κ. Γρηγόριος, Ὠρωποῦ καὶ Φυλῆς κ. Κυπριανός, καὶ οἱ Θεοφ. Ἐπίσκοποι Φιλίππων κ. Ἀμβρόσιος καὶ Γαρδικίου κ. Κλήμης, ὁμοῦ μετὰ τοῦ Ἱερατείου καὶ πλήθους πιστῶν, μὲ παιδιὰ καὶ νέους ἐνδεδυμένους μὲ τοπικὲς παραδοσιακὲς φορεσιὲς, ὑπεδέχθησαν τὸν νέο Μητροπολίτη σὲ παρακειμένη ὁδὸ καὶ μετέβησαν ἐν πομπῇ πρὸς τὸν Ἱερὸ Ναό,πρὸ τοῦ ὁποίου ὁ ἐνθρονιζόμενος περιεβλήθη τὸν Μανδύα καὶ τοῦ ἐδόθη ἡ ἀρχιερατικὴ ράβδος. Στὸν Ἱερὸ Ναό, ὁ νέος Μητροπολίτης εἰσῆλθε ψαλλομένου τοῦ «Ἄξιόν ἐστιν», καὶ ἀφοῦ ἐντὸς τοῦ Βήματος ἐνεδύθη ἐπιτραχήλιο καὶ μικρὸ Ὠμοφόριο, ἐξῆλθε στὸν Σολέα, ὅπου εὐλόγησε, καὶ ψαλλομένου τοῦ «Εἰς πολλὰ ἔτη, Δέσποτα», ἀνῆλθε στὸν Δεσποτικὸ θρόνο.

Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Καλλίνικος ἀνῆλθε στὸ Παραθρόνιο καὶ οἱ Ἀρχιερεῖς παρεκάθησαν ἔναντι τοῦ θρόνου,τοῦ Ἱερατείου παρατεταγμένου. Κατόπιν, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης, Γραμματεὺς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀνέγνωσε τὴν Συνοδικὴ Ἐγκύκλιο τῆς Ἐνθρονίσεως. Σημειωτέον, ὅτι ἐτηρήθη ἡ Τάξις Ἀκολουθίας Ἐνθρονίσεως, ἡ ὁποία εἶχε καταρτισθῆ ὑπὸ τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Λειτουργικῆς Εὐταξίας καὶ Τυπικοῦ. Ἐν συνεχείᾳ, εὐλογήσαντος τοῦ νέου Μητροπολίτου, ἐψάλησαν τὰ ἁρμόδια γιὰ τὴν περίστασι Τροπάρια καὶ τὸ Κοντάκιον «Τῇ Ὑπερμάχῳ». Ἀκολούθησαν Στίχοι ἀργῆς Δοξολογίας. Μετὰ ταῦτα, ἔγινε διακονικὴ δέησις καὶ ὑπὸ τοῦ νέου Μητροπολίτου ἀνεπέμφθη ἡ Εὐχὴ τῆς Ἐνθρονίσεως, μὲ καταληκτήριο τὸ «Κύριε, Κύριε, ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ» καὶ ἀκολούθησε ἡ Ἀπόλυσις.

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος προσεφώνησε τὸν ἐνθρονιζόμενο Μητροπολίτη. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς καὶ Σαλαμῖνος κ. Γερόντιος προσεφώνησε ἐπίσης τὸν ἐνθρονιζόμενο ὡς διατελέσας Ἐπίτροπος τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος ἐπὶ διάστημα μηνῶν μετὰ τὴν κήρυξί της ἐν χηρείᾳ. Ὁ Αἰδεσιμώτατος π. Κωνσταντῖνος Παπανάτσιος ἀπηύθυνε χαιρετιστήριον ἐκ μέρους τοῦ ἱεροῦ Κλήρου. Ὁ Αἰδεσιμώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Κεπάπογλου ἀπηύθυνε χαιρετισμὸ ἐκ μέρους τοῦ Σεβ. Λαρίσης, καὶ ἐν τέλει ὁ νέος Μητροπολίτης ἀνέγνωσε τὸν Ἐπιβατήριο Λόγο αὐτοῦ. Μετὰ τὴν φήμη του, ἡ ὁποία ἐψάλη,καὶ τὸν Πολυχρονισμόν του, καὶ ἁπάντων ἀναφωνούντων τὸ «Ἄξιος!», ὁ νέος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος χοροστάτησε πλέον στὸν ἐπακολουθήσαντα ἀναστάσιμο Ἑσπερινό.

Καθ’ ὅλην δὲ τὴν διάρκειαν Αὐτοῦ, δεχόταν τὶς θερμὲς εὐχὲς τῶν πολυπληθῶν πιστῶν. Μετὰ τὸν Ἑσπερινό,παρετέθη τράπεζα στὴν Αἴθουσα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, στὸ ἰσόγειον Αὐτοῦ,ὅπου παρεκάθησαν οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ ὁ Κλῆρος, καὶ ἅπαντες ἀπηύθυναν στὸν ἐνθρονισθέντα Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Φώτιο τὶς πλέον θερμὲς προσρήσεις γιὰ καρποφόρο ποιμαντορία, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ τῆς ἁγίας Αὐτοῦ Ἐκκλησίας καὶ ὠφέλειαν τοῦ Ποιμνίου.

Εκ της Ιστοσελίδος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΑΡΧΩΝ ΜΙΧΑΗΛ Ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ

Εις την θαλασσίαν περιοχήν μεταξύ Ροδου και Μικρασιατικών ακτών,

υπάρχει η μικρά νήσος της Σύμης.

Εις την νοτιοδυτικήν πλευράν αυτής της νήσου, εις ένα υπήνεμον όρμον, (Πανορμον) 

ευρίσκεται η ιστορική Μονή του Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτου.

Προστάτης των ακριτών Συμίων, αλλά και των απανταχού Δωδεκανησίων,

ο Ταξιάρχης ακαταπαύστως τονώνει την θρησκευτικήν των πίστιν δια των συνεχών θαυματουργιών του.

Κατ᾽ αυτόν τον τρόπον η νήσος της Συμης, ομού μετά της ιεράς νήσου Πατμου,

αποτελούν τούς δύο πόλους έλξεως προσκυνητών απ᾽ όλην την Ελλάδα,

εις το νησιωτικόν σύμπλεγμα των Νοτίων Σποράδων (Δωδεκανήσων).

ΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΑΙ

Το πλήθος των θαυμάτων είναι μία στεντορεία μαρτυρία δια την ύπαρξιν του πνευματικού κόσμου εν μέσω της υλοφρόνου συγχρόνου εποχής. Πολλοί χάριν δοκιμής,άλλοι δε εξ ακραδάντου πίστεως κινούμενοι, έρριψαν εις την θάλασσαν διάφορα επιπλέοντα αντικείμενα (μπουκάλια, ξύλινα κουτιά, ομοιώματα καραβιών) περιέχοντα τα στοιχεία των και μίαν προσφοράν (έλαιον, θυμίαμα ή και χρήματα). Επειτα από κάποιο χρονικόν διάστημα ελάμβανον την απάντησιν, ότι τα δώρα των προς τον Ταξιάρχην έφθασαν εις τον προορισμόν των. Το πλέον αξιοσημείωτον είναι ότι ακόμη και αντικείμενα τα οποία ερίφθησαν εις τα πλέον απομεμακρυσμένα σημεία των ωκεανών, από Ελληνας ναυτικούς, ή ομογενείς του εξωτερικού, εύρισκαν την οδόν προς την Μεσόγειον, διήρχοντο τα στενά του Γιβραλτάρ (παρά το συνεχές, αντίθετον εκεί θαλάσσιον ρεύμα) και κατηυθύνοντο προς τον πάνορμον λιμένα του Πανορμίτου! Υπάρχει δε έκθεσις των αντικειμένων αυτών, εκ των οποίων κάποια είναι περίτεχνα κομψοτεχνήματα, ενώ πλήθος πολύ, κυρίως μπουκαλιών αποτίθενται εις αποθήκας.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ ΠΙΣΤΩΝ

Η «Φωνή της Ορθοδοξίας ανεζήτησεν αξιοπίστους μάρτυρας των θαυμάτων αυτών του Ταξιάρχου και κατέγραψε τας μαρτυρίας των:α'. Ο αιδεσιμώτατος π. Χαράλαμπος Χαμοσφακίδης, εφημέριος του Ι. Ναού Γ.Ο.Χ. Αγίας Τριάδος Ροδοπόλεως, έτι λαϊκός ων το Ι984 έρριψεν εις τον ποταμόν Σαιντ Λώρενς (ο οποίος εκβάλλει εις τον Ατλαντικόν) εκ του Μοντρεαλ Καναδά, ομού μετ' άλλων ομογενών, μπουκάλια περιέχοντα ολίγα χρήματα και τα στοιχεία των ομογενών. Μετά ταύτα ο π. Χαράλαμπος επέστρεψεν εις την Ελλάδα· Οι ομογενείς όμως, οι οποίοι παρέμειναν εις Μόντρεαλ, τον ειδοποίησαν ότι έλαβον απάντησιν εκ της Ι. Μονής Πανορμίτου, ότι αι προσφοραί των έφθασαν εις τον προορισμόν των! Προ έτους, ο π. Χαράλαμπος μετέβη εις την Ι. Μονήν Πανορμίτου δια προσκύνημα. Την ημέραν εκείνην είδε να εισέρχεται εις τον λιμενίσκον της Μονής εν μικρόν ομοίωμα πλοίου από φελιζόλ.

Το είχε φτιάξει ένα παιδί από το Αίγιο και είχε βάλει μέσα ονόματα, τα στοιχεία του και ένα χιλιάρικο», καταθέτει εις την Φωνήν της Ορθοδοξίας ο π. Χαράλαμπος. β'. Ο κ. Νικόλαος Σταυρόπουλος, ενορίτης του Ι. Ναού Γ.Ο.Χ. Αγίας Τριάδος Ροδοπόλεως έρριψεν εις την θάλασσαν, εκ του μέσου περίπου της διαδρομής Πειραιώς-Αιγίνης, εν μεταλλικόν δοχείον (ντενεκέ) ελαιολάδου, την Μεγάλην Παρασκευήν του 1972. Επάνω εις το δοχείον είχε αναγράψει τα στοιχεία του. Είκοσι ημέρες αργότερον έλαβε την απάντησιν εκ της Ι. Μονής Πανορμίτου, ότι το δοχείον ανέσυραν δύο αλιείς εκ της θαλάσσης και το παρέδωσαν εις την Μονήν.

ΤΟ... ΛΕΙΨΑΝΟΝ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ

Καποτε μετέβη και ο γράφων, ως προσκυνητής εις την Ι. Μονήν Πανορμίτου, 

οπόταν συνέβη το εξής ευτράπελον.

Πλήθος κόσμου συνέρεε εις τον ναόν δια να προσκυνήση την ιεράν εικόνα.

Ο γράφων, αφού προσεκύνησεν, έβλεπε το πλήθος και διερωτάτο:

«άρα γε όλοι αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν τι πιστεύουν»;

Τότε τον επλησίασεν εν ζεύγος μεσηλίκων.

Είδον το ράσον και εξέλαβον τον γράφοντα δια Μοναχόν της Μονής και τον ηρώτησαν:

Που είναι το λείψανον του Αγίου;

Δεν το έχετε σε λάρνακα, όπως του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα να το προσκυνήσωμε·».

Μολις συνήλθον εκ της εκπλήξεως,

εξήγησα εις τούς αγνώστους προσκυνητάς, ότι ο Αγιος εδώ δεν έχει λείψανον,

ως ασώματος Άγγελος. Και εύχομαι να επίστευσαν εις τα λόγια μου,

διότι απεμακρύνθησαν απογοητευμένοι!...

Αντιγραφή από τον ιστότοπο ''+ Φώτιος''
προσωπικό Ιστότοπο του Επισκόπου Μαραθώνος κ. Φωτίου 
της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος

Επίσκοπος Μαραθώνος κ. Φώτιος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΖΗΛΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΑΓΩΝΑ

 

Όταν το 1924 επεβλήθη πραξικοπηματικώς εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος το νέον ημερολόγιον,

 υπό του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου,

 μία σημαντική μερίς του πληρώματος των ευσεβών πιστών δεν το απεδέχθη. 

Όχι δια λόγους πείσματος ή «στενοκεφαλιάς»,

 ούτε βέβαια από κάποιαν οπισθοδρομικήν αντίληψιν,

 ως μας κατηγορούν οι αμύντορες της καινοτομίας. 

Αλλά διότι ευθύς διέγνωσεν ότι όπισθεν της αντικανονικής αυτής ενεργείας,

 υπεκρύπτετο η προώθησις της εκφραγκεύσεως της Ορθοδοξίας. 

Ευθύς, λοιπόν, 

οι αντιδρώντες ευσεβείς οργανούνται.

 Δύο μόλις εβδομάδας μετά την εορτολογικήν μεταβολήν, πολλοί εξ αυτών συγκεντρούνται 

εις την αίθουσα των εμποροϋπαλλήλων Αθηνών και ιδρύουν τον «Σύλλογον των Ορθοδόξων».

 Ούτος μετά διετίαν μετωνομάσθη εις την «Ελληνικήν Θρησκευτικήν Κοινότητα των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών».

 Έκτοτε, οι αγωνισταί υπέρ της πατρώας ευσεβείας φέρουν την επωνυμίαν των Γ.Ο.Χ.

Ήρχισαν να τελούν λειτουργίας και εκκλησιαστικάς ακολουθίας εις ιδιωτικούς ναούς, δι’ ιδίων ιερέων. Οι πρώτοι ηρωϊκοί λειτουργοί των Γ.Ο.Χ. ήσαν ελάχιστοι. Οι έγγαμοι ιερείς: Ιωάννης Φλώρος (ο λειτουργός κατά την αγρυπνίαν της Υψώσεως του Τιμ. Σταυρού το 1925, κατά την οποίαν έλαβε χώραν η Γ ἐμφάνισις του Τ. Σταυρού) και οι Σπυρίδων Οικονόμου, Βασίλειος Σακελλαρόπουλος, Σωτήριος Σουχλέρης, Γεώργιος Μαυρίδης, Ανδρέας, Παρθένιος (αγνώστων επωνύμων, αμφότεροι εις Δράμαν), Στέργιος (εκ Νικήτης). Ακόμη, κατά τα πρώτα έτη της αλλαγής του εορτολογίου, τας λειτουργικάς ανάγκας των Γ.Ο.Χ. εξυπηρέτουν οι Ιερομόναχοι: Άνθιμος Βαγιάνος (εις Χίον) και Αρσένιος Σακελλάριος (εις Φθιώτιδα). Ο δεύτερος ήτο Αγιορείτης ο οποίος με απολυτήριον της Μονής Σίμωνος Πέτρας ευρίσκετο εκ του 1907 εις την περιοχήν της Φθιώτιδος. Εκεί ευρίσκετο κατά την αλλαγήν του εορτολογίου την οποίαν δεν απεδέχθη και απετέλεσε τοιουτοτρόπως τον πρώτον Αγιορείτην ο οποίος ενετάχθη εις τον Ι. Κλήρον των Γ.Ο.Χ. (Περί αυτού αξίζει να σημειωθή ότι οι χωροφύλακες έδεσαν αυτόν όπισθεν του υποζυγίου των και έσυρον πεζόν διαπομπεύοντες αυτόν δια των χωρίων της περιοχής μέχρι το αστυνομικόν τμήμα όπου τον απεσχημάτισαν και εξύρισαν!). Ασφαλώς οι ελάχιστοι τούτοι ιερείς ήτο αδύνατον να καλύψουν τας λειτουργικάς ανάγκας δεκάδων χιλιάδων πιστών και μάλιστα καθ’ όσον η αντίδρασις κατά της ημερολογιακής καινοτομίας διωγκούτο. Το κενόν τούτο εκλήθησαν να αναπληρώσουν οι ζηλωταί αγιορείται πατέρες. Οι ζηλωτοί αγιορείται, ήδη είχον ιδρύσει (το 1926) τον «Ιερόν Σύνδεσμον Ζηλωτών Μοναχών» εν Αγίω Όρει, το καταστατικόν του οποίου υπέγραψαν 450 Ιερομόναχοι και Μοναχοί, εναντιούμενοι εις την καινοτομίαν. Ο Ιερός αυτός Σύνδεσμος διελύθη εκ του νόμου από τας αρχάς του επεμένου έτους, πλην ελειτούργει έκτοτε ατύπως, συντονίζων τας προσπαθείας των Αγιορειτών ζηλωτών μετά της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητος των Γ.Ο.Χ. Εις την ίδρυσιν του ιερού τούτου συνδέσμου, πολύ συνέβαλε ο ζηλωτής και λόγιος Μοναχός Αρσένιος Κοττέας. Το 1926, οι αγιορείται Ιερομόναχοι Γεδεών Παπανικολάου και Ματθαίος Καρπαθάκης (μετέπειτα Επίσκοπος Βρεσθένης) εγκαταλείπουν το Άγιον Όρος και εγκαθίστανται εις Αττικήν εξυπηρετούντες τους Γ.Ο.Χ. Το επόμενον έτος δεκαεννέα Ζηλωταί Μοναχοί (εκ των Μονών Βατοπεδίου και Κουτλουμουσίου) εκτοπίζονται εξ Αγ. Όρους υπό της Αστυνομίας και άλλοι μεν αφίενται ελεύθεροι ανά την Ελλάδα, άλλοι δε εγκλείονται εις Μονάς (εις Μυτιλήνην και Σέρρας). Το ίδιον έτος ο γέρων Ιερώνυμος Γεροαντωνάκης ιδρύει Μοναστήριον εις Πάρνηθαν. Ομοίως και ο Ματθαίος Καρπαθάκης εις Κερατέαν. Περί τα τέλη του 1927 (παραμονάς Χριστουγέννων), έπειτα από προτροπή του Μοναχού Αρσενίου Κοττέα, καταφθάνει εις Αθήνα η πρώτη τετραμελής αποστολή Ιερομονάχων εξ Αγίου Όρους εις ενίσχυσιν του Ιερού Αγώνος. Αποτελείται από τους Ζηλωτάς Ιερομονάχους: Παρθένιον Σκουρλήν (μετέπειτα Επίσκοπον Κυκλάδων), Ευγένιον Λεμονήν, Γεράσιμον Διονυσιάτην και Αρτέμιον Νοδαράκην. Το παράδειγμα των προηγουμένων ακολουθούν το 1929 και οι Ιερομόναχοι: Ακάκιος Παππάς (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος των Γ.Ο.Χ.) Ιλαρίων Ουζουνόπουλος, Αντώνιος Κουτσονικόλας, Αρτέμιος Ξούγγος (Ξενοφωντινός), και ο Μοναχός Νεκτάριος Κατσαρός.Εις τον Ι. Κλήρον των Γ.Ο.Χ. προστίθεται το 1929 ο έγγαμος ιερεύς Νικόλαος Αναγνώστου.Χάρις εις την δραστηριότητα των προαναφερθέντων Ιερομονάχων (κυρίως) και την συνεργα­σίαν των μετά του Δ. Συμβουλίου της Κοινότητος των Γ.Ο.Χ. εντός διετίας ιδρύθησαν 245 παραρτήματα της Κοινότητος εις όλην την Ελλάδα. Παρά τους διωγμούς και τας αντιξοότητας τα παραρτήματα των Γ.Ο.Χ. επολλαπλασιάσθησαν έτι περισσότερον και περί τας αρχάς του 1934 ανήρχοντο εις 800 ανά την Ελληνικήν Επικράτειαν. Το αυτόν έτος, εις πρακτικόν της Θρησκ. Κοινότητος Γ.Ο.Χ., το οποίον υπογράφουν πρωτίστως οι ως άνω Ζηλωταί Αγιορείται, οι Γ.Ο.Χ. αποκηρύσσουν την επίσημον Εκκλησίαν και αναφέρουν ότι: α) Η βουλή δεν δικαιούται να νομοθετεί δια την Εκκλησίαν, άρα πρέπει να επέλθη χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους. β) Η εισαγωγή του νέου ημερολογίου έγινε δια λόγους οικουμενικούς [οικουμενιστικούς].γ) Κατακρίνεται η συμπροσευχή μετ’ ετεροδόξων και δ) Ζητείται η εκλογή Αρχιερέων δια τους Γ.Ο.Χ. [Δια την ικανοποίησιν του τελευταίου αιτήματος απευθύνονται εις τον Μητροπολίτην Κιέβου Αντώνιον πρωθιεράρχην της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Διασποράς, άνευ όμως αποτελέσματος]. Εκ των ανωτέρω, καταδεικνύεται η διορατικότης των Γ.Ο.Χ. οι οποίοι ήσαν οι πρώτοι οι οποίοι επεσήμαναν τον κίνδυνον του Οικουμενισμού και των συμπροσευχών και υπέδειξαν τον μόνον αγιοπατερικόν τρόπον αντιδράσεως: την διακοπήν της εκκλησιαστικής κοινωνίας. Την διακοπήν της εκκλησιαστικής κοινωνίας απο­φασίζουν το 1935 τρεις Αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας, οι οποίοι αναλαμβάνουν έκτοτε την ηγε­σίαν του ιερού αγώνος των Γ.Ο.Χ.  Προβαίνουν εις χειροτονίας Επισκόπων και συστήνουν πλέον την Ιερά Σύνοδον της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. με πρόεδρον τον Δημητριάδος Γερμανόν. Το γεγονός τούτο δίδει νέαν δυναμική πλέον εις τους Γ.Ο.Χ., οι οποίοι δεν αποτελούν πλέον μίαν Θρησκευτικήν Κοινότητα, αλλά την συνέχειαν της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας εις τον ελλαδικόν χώρον. Η ηγεσία του αγώνος αναλαμβάνεται από τους Αρχιερείς, οι οποίοι συνεργάζονται με τους αγιορείτας πατέρας, τόσο τους δρώντας εις τον ελλαδικόν χώρον, όσον και τους παραμένοντας εν Αγίω Όρει ζηλωτάς. Εις τα ζηλωτικά κελλία του Αγίου Όρους προσέφευγον κατά κύριον λόγον οι επιθυμούντες τον μοναχικόν βίον Γ.Ο.Χ. και οι Αρχιερείς των Γ.Ο.Χ. έκτοτε χειροτονούν τους κληρικούς των ζηλωτών αγιορειτών και υφίσταται μία σχέσις αδελφικής συνεργασίας μέχρι σήμερον. Αγιορείται Ιερομόναχοι προήχθηκαν εις το Επι­σκοπικόν αξίωμα όπως ο Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης (ο οποίος δυστυχώς εδημιούργησε το ματθαιϊκόν σχίσμα), ο Ταλαντίου Ακάκιος Παππάς, ο Κυκλάδων Παρθένιος Σκουρλής, ο Αιγίνης Παΐσιος Φινοκαλιοτάκης, ο Αστορίας Πέτρος Αστυφίδης, ο Κυκλάδων Γαβριήλ Καλαμισάκης.Ο Αγιορείτης Μοναχός Αντώνιος Μουστάκας υπήρξε εν εκ των βασικών στελεχών του Ιερού Αγώνος των Γ.Ο.Χ., συνεργάτης του (από το 1941 έως το 1955) διαδόχου του Δημητριάδος Γερμανού εις την ηγεσίαν των Γ.Ο.Χ. πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Αγιορείται Ιερομόναχοι ενετάσσοντο κατά καιρούς εις τας τάξεις του Ι. Κλήρου των Γ.Ο.Χ. όπως οι: Χρύσανθος Βρέτταρος, Μελέτιος Ιωαννίδης, Αζαρίας Πατσιούδης, Λογγίνος Χ’’στεφανου, Παντελεήμων Τσαλούπης, Εφραίμ Καραγιαννίδης, Γαβριήλ Σταματελλάτος, Χρυσόστομος Θεοδωρόπουλος, Ιλαρίων Βασίλογλου, Γαβριήλ Λίβερης, Ανεμπόδιστος Μπότσης, Ευμένιος Τσιμισίρης, Γεράσιμος Σκουρτανιώτης, Σεραφείμ Παπαδημητρίου, Ιωάννης Μανιδάκης, Νικόδημος Πατρής, Γεράσιμος Ρογαλής, Αντώνιος Χαλκιάς, Βικέντιος Λαδάς, Ευγένιος Κλαυδιανός, Άνθιμος Προεστός, ο Μοναχός Χρύσανθος Σκουρτανιώτης και άλλοι οι οποίοι ηγωνίζοντο τον καλόν αγώνα της πίστεως εντός και εκτός Αγίου Όρους. Αλλά και πολλοί μνημονευταί αγιορείται, βλέποντες την ευλάβειαν των Γ.Ο.Χ. και των ζηλωτών πατέρων, ήταν φιλικώς διακείμενοι προς αυτούς. Διευκόλυναν την εγγραφήν ζηλωτών εις τα Μοναχολόγια των Μονών, παρά τας αντιθέτους οδηγίας εκ του Πατριαρχείου Κων/λεως, και πολλαί αγιορειτικαί μοναί ανελάμβανον υπό την προστασίαν των, καλύπτοντες υπό το μετοχιακόν των καθεστώς, μονάς και ναούς των Γ.Ο.Χ. προκειμένου να διαφύγουν την κατεδάφισιν η την σφράγισιν. Ο Αγιορείτης Μοναχός Γόρδιος Καραγιάννης ιδρύει την Μονήν του Άξιον Εστίν εις Βαρυμπόμπην και ο Ιωάσαφ Μπέλλας την Μονήν Γεννήσεως Θεοτόκου εις Θρακομακεδόνας Αττικής. Ο τελευταίος, άριστος τεχνίτης της εκκλησιαστικής αρχυροχρυσοχοΐας, εκόσμησε με τα αριστουργήματά του πολλούς ναούς και μοναστήρια της Πατρίδος μας. Ο τυφλός Μοναχός Δοσίθεος Παρασκευαΐδης άριστος μουσικός ιεροψάλτης είναι αυτός ο οποίος εβελτίωσε το σύστημα γραφής της βυζαντινής γραφής δια τυφλούς. Και αυτός εξεκίνησε τα πρώτα του βήματα ως Ζηλωτής Μοναχός εις το Άγιον Όρος. Σχεδόν άπαντες οι άνδρες μέλη της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. θεωρούσαν καθήκον των να επισκεφθούν –ει δυνατόν– κατ’ έτος τα ζηλωτικά κελλία του Αγίου Όρους δια να λάβουν πνευματικήν ενίσχυσιν. Ζηλωταί πατέρες όπως ο περίφημος Αββακούμ ο Ανιπόδυτος, ο Αχίλλειος Αγιαννανίτης οι Μοναχοί, Χαράλαμπος και Εφραίμ Ταμβάκηδες, Ματθαίος Ράπτης οι Ιερομόναχοι καθώς και άλλοι αγωνισταί της αρετής «περί ων επιλήψει ημάς ο χρόνος διηγουμένους» εδίδασκαν δια του λόγου και –κυρίως– του παραδείγματός των τους επισκέπτας εν Αγίω Όρει. Οι πιστοί της Εκκλησίας μας έμαθαν να προσεύχονται δια του κομβοσχοινίου, να τελούν οικο­γενειακάς ακολουθίας δια του προσευχηταρίου και να συχνάζουν εις αγρυπνίας και άλλας εκκλησιαστικάς ακολουθίας, πράγματα ξένα δια τους συνεχώς απομακρυνομένους από την Ορθόδοξον Παράδοσιν νεοημερολογίτας. Τούτο οφείλεται εις μεγάλον βαθμόν εις την θετικήν επιρροήν των ζη­λωτών αγιορειτών πατέρων. Η θετική συνεισφορά των ζηλωτών Πατέρων εις τον Ιερόν αγώνα των Γ.Ο.Χ. εξηκολούθησε αμείωτος και κατά τας τελευταίας δεκαετίας μέχρι σήμερον. Ενδεικτικώς μόνον θα αναφέρωμεν την προσφοράν των μακαριστών Ιερομονάχων Γεωργίου Γεωργίου (του γνωστού παπά-Γιώργη της Προβάτας), Αθανασίου Κατσουνωτού, Ευθυμίου Κατσαμπασάκη, του Μοναχού Παϊσίου Παλάσκα και του Ιερομονάχου Βαρθολομαίου (εις Ροδόπολιν Αττικής) και άλλων πολλών. Όμως, την ιδίαν χρονικήν περίοδον σημειούνται σημαντικαί αλλαγαί εις το Άγιον Όρος.Κατ’ αρχήν, συρρέουν εις το Άγιον Όρος και εγκαθίστανται ωργανωμέναι αδελφότηται εκ του Ελλαδικού χώρου. Οι νεο-αγιορείται μοναχοί, εμ­φορούνται από κοσμικώτερον φρόνημα απ’ ότι οι παλαιότεροι. Έπειτα ήρχισεν να ρέη εις τον Άθωνα, άφθονον το ευρωπαϊκόν χρήμα. Τοιουτοτρόπως, οι «μνημονευταί» αγιορείται απεμακρύνθηκαν έτι περισσότερον από τους ζηλωτάς και τους Γ.Ο.Χ. Όμως το 1972, εσημειώθη εν Αγίω Όρει μία άλλη σημαντική εξέλιξις. Τα οικουμενιστικά ανοίγματα του Πατριάρχου Αθηναγόρου είχον προξενήσει μέγα κύμα αντιδράσεων. Πολλαί μοναί του Αγ. Όρους διέκοψαν τότε το μνημόσυνον του Πατριάρχου. Το επανέφερον όμως, μετά την εκδημίαν του Αθηναγόρου, παρ’ ότι ο διάδοχός του Δημήτριος κατά την ενθρόνισίν του εδήλωσεν ότι θα εξακολουθήσει την ιδίαν τακτικήν. Εκτός της Ι. Μονής Εσφιγμένου. Αύτη εξηκολούθησε να μη μνημονεύη του ονόματος του Πατριάρχου και να έχει κοινωνίαν με τους ζηλωτάς Αγιορείτας και τους Γ.Ο.Χ. Ακολουθούν δίκαι, καταδίκαι, απελάσεις, πολιορκείαι της Μονής και άλλαι διώξεις, αι οποίαι άπασαι αποτυγχάνουν. Συν τω χρόνω η Ιερά Μονή Εσφιγμένου εξελίσ­σεται εις το μεγαλύτερον μοναστικόν κέντρον του Αγ. Όρους με πλέον των 100 μοναχών οι πλείστοι των οποίων νεαράς ηλικίας. Παρά τον οικονομικόν πόλεμον, το Μοναστήριον τούτο κατέστη διεθνώς γνωστόν δια την φιλοξενίαν του αλλά και τον ανυποχώρητον χαρακτήρα των Μοναχών του. Την στιγμήν κατά την οποίαν ο ευρωπαϊκός χρυσός εξησθένησε το ορθόδοξον αισθητήριον των μνημονευτών μοναχών και ο οικουμενιστικός οίστρος του Οικουμενικού Πατριάρχου έχει φθάσει εις το ζενίθ, η Ιερά Μονή Εσφιγμένου το κέντρον πλέον των ζηλωτών πατέρων του Αγ. Όρους, κατέστη ο ζων έλεγχος των μνημονευτών αγιορειτών. Ως ανημμένος άνθραξ καταφλέγει τας συνειδήσεις των, διότι υπενθυμίζει συνεχώς εις αυτούς το χρέος των το οποίον εκείνοι δεν εκπληρούν.Δια τούτο επείγονται να εξαφανίσουν κάθε εστίαν ζηλωτισμού εν Αγίω Όρει, αρχίζοντες από αυτήν την σεβασμίαν Ιεράν Μονήν Εσφιγμένου. Το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως και η «Ιερά Κοινότης» Αγίου Όρους, εν συνεργασία μετά των πολιτικών αρχών της Πατρίδος μας απεργάζονται τα άνομα σχέδιά των.  Δι’ άλλην μίαν φοράν Άννας, Καϊάφας και Πιλάτος συνεργάζονται δια την εκτέλεσιν του εγκλήματός των. Εις τας αρχάς του παρελθόντος αιώνος, ευθύς μετά την ημερολογιακήν καινοτομίαν, ολιγώτεροι των είκοσι αγιορείται πατέρες εξελθόντες του Αγ. Όρους κατώρθωσαν εντός ολίγων ετών να γιγαντώσουν το κίνημα υπέρ των πατρώων παραδόσεων των Γ.Ο.Χ. ώστε να δημιουργηθούν ανά την επικράτειαν 800 «παραρτήματα» ήτοι, κοινότητες ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών. Ας αναλογιστούν καλώς οι σημερινοί διώκται των Ζηλωτών τας συνεπείας από την τυχόν εκπλήρωσιν των διαθέσεών των. Πλέον των 150 Ζηλωταί Ιερομόναχοι και Μοναχοί θα κατακλύσουν την Ελληνικήν Επικράτειαν, οι οποίοι με τον φωτοστέφανον του ομολογητού θα κηρύττουν εναντίον της Κρατούσης Εκκλησίας. Θα καλυφθούν μεγάλα εφημεριακά κενά και νέα μοναστήρια θα ιδρυθούν. Οι εξορισθέντες αγιορείται θα γίνουν πόλος έλξεως πολλών ευσεβών νεοημερολογιτών οι οποίοι θα εντάσσονται εις τας τάξεις των Γ.Ο.Χ.

  

Ακόμη, όταν ο κ. Βαρθολομαίος απαλλαγή από την αντίδρασιν των ζηλωτών, 

θα σπεύση με αχαλίνωτον ορμήν εις την εφαρμογήν των οικουμενιστικών του σχεδίων.

 Γεγονός το οποίον θα εξωθήση μέγα μέρος των συντηρητικών νεοημερολογιτών 

εις την ένταξίν των εις την Γνησίων Ορθόδοξον Εκκλησίαν. 

Το Άγιον Όρος θα απωλέση την ζώσα συνείδησιν αυτού. 

Οι Μοναχοί θα καταντήσουν απλοί φύλακες ιστορικών μνημείων. 

Ο λόγος των δια θέματα πίστεως δεν θα λαμβάνεται υπ’ όψιν. 

Το Άγιον Όρος θα καταντήση από τόπος ασκήσεως και αγιασμού, εις γραφικός τουριστικός προορισμός, 

όπως περίπου τα Μετέωρα. 

Ημείς ως Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, 

θέλομεν να παραμείνη το Άγιον Όρος τόπος αγιασμού και ασκήσεως και να μην έχη 

το άδοξον τέλος άλλων μοναστικών κέντρων της Ορθοδοξίας. 

Πλην, εάν τούτο συμβή, 

ας γνωρίζουν όσοι το επιδιώκουν, η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. θα είναι οφελημένη. 

Των αειμνήστων κεκοιμημένων ζηλωτών αγιορειτών πατέρων είη η μνήμη αιωνία, 

των δε ζώντων, ο Κύριος έσται βοηθός.

 Αμήν!

 

Επίσκοπος Μαραθώνος κ. Φώτιος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΑΠΟΚΕΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

Επίσκοπος Μαραθώνος κ.Φώτιος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Η Εκκλησία μας ψάλλει· «Τον σαρκί εκουσίως, σταυρωθέντα δι' ημας, παθόντα και ταφέντα και αναστάντα εκ νεκρών,

 υμνήσωμεν λέγοντες· 

στήριξον ορθοδοξία την Εκκλησίαν σου, Χριστέ, και ειρήνευσον την ζωήν ημών ως αγαθός και φιλάνθρωπος».

Αυτό το «ορθοδοξία», σε πτώση δοτική, που ακούσαμε ανωτέρω στο στιχηρό, σημαίνει· με ορθοδοξία. 

Δηλαδή, «δια της Ορθοδοξίας στήριξε την Εκκλησία Σου ΧΡΙΣΤΈ ΜΟΥ.

Τι είναι, λοιπόν, η Ορθοδοξία, που εορτάζουμε σήμερα; 

Είναι η Εκκλησία; 

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, δεν είναι η Εκκλησία, αλλά κάτι δια του οποίου στηρίζεται η Εκκλησία. 

Είναι η υγεία του σώματος της Εκκλησίας. 

'Οπως, κατ' αντιδιαστολήν, αίρεση είναι ασθένεια στο σώμα της Εκκλησίας.

 Και όπως πολλές ασθένειες προσβάλλουν τον ανθρώπινο οργανισμό, 

ενώ η κατάσταση της υγείας είναι μία, έτσι ακριβώς, 

πολλές είναι οι αιρέσεις που μπορεί να προσβάλλουν τα μέλη της Εκκλησίας, ενώ η Ορθοδοξία, 

η κατάσταση της υγείας σ' αυτήν είναι Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο, αγαπητοί μου αδελφοί, 

το πώς ενεργεί το κάθε κύτταρο ενός οποιουδήποτε ζωντανού οργανισμού.

Γνωρίζει ακριβώς την αποστολή του, τον ρόλο του μέσα στον οργανισμό αυτό και, καθοδηγεί, ενεργεί, βάσει ενός προγράμματος, το οποίο βρίσκεται εγχαραγμένο μέσα στον πυρήνα του από τον Δημιουργό, το Δ.Ν.Α. Μεσα εκεί στο κέντρο του κάθε κυττάρου μας βρίσκονται αποτυπωμένα όλα τα χαρακτηριστικά του σώματός μας και κατά την διάπλαση του σώματος τα κύτταρα καθοδηγούνται βάσει αυτού του σχεδίου, που υπάρχει εντός τους, λαμβάνουν τις θέσεις τους, διαφοροποιούνται, πολλαπλασιάζονται, αντικαθίστανται, επιτελούν τις λειτουργίες τους αρμονικά και ο οργανισμός λειτουργεί σωστά· είναι υγιής.Αν κάτι δεν πάει καλά, αν το κύτταρο ξεκλίνει από τον εγχάρακτο προγραμματισμό του, τότε δεν επιτελεί το έργο του, «τρελλαίνεται», πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα, και γίνεται καρκινογόνο. Τότε το καρκίνωμα πρέπει να αποκοπεί με το χειρουργικό νυστέρι.Κατά παρόμοιο τρόπο τα κύτταρα του Οργανισμού της Εκκλησίας που προσβάλλονται από την αίρεση, εκτρέπονται από τον προορισμό τους και δεν επιτελούν πλέον το έργο τους σωστά μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Μεταβάλλονται σε πνευματικά καρκινώματα και αποκόπτονται από το υγιές σώμα της Εκκλησίας.Ορθόδοξος Χριστιανός είναι ένα υγιές κύτταρο του οργανισμού του σώματος της Εκκλησίας, που γνωρίζει και επιτελεί τον προορισμό του. Δηλαδή είναι τροχιοθετημένος στην πορεία προς το «καθ' ομοίωσιν Θεού», στην πορεία προς την θέωση.Για να κατανοήσουμε καλύτερα την έννοια της ορθοδοξίας ας παρατηρήσουμε τα συνθετικά της λέξεως. Ορθή-δόξα (δόξα, από το δοκέω-ώ που σημαίνει κυρίως γνώμη, δοξασία). Δηλαδή κατά κύρια έννοια Ορθοδοξία σημαίνει· ορθή γνώμη, αληθινή γνώμη η άποψη. Επειδή όμως, κατά τον Ψαλμωδό, «πας άνθρωπος ψεύστης», οποιαδήποτε ανθρώπινη άποψη η γνώμη σχετικώς με τον προορισμό του ανθρώπου είναι ψευδής. Μονον η άποψη του Θεού, αυτή δηλαδή που μας απεκάλυψε ο Θεός, είναι η ορθή και η αληθινή. Εκείνος ο οποίος μας έπλασε, Εκείνος είναι που μας εφανέρωσε και τον υψηλό μας προορισμό και καλεί όλους τούς ανθρώπους εκουσίως να τον εκπληρώσουν. Ορθοδοξία είναι η αληθινή απάντηση στο υπαρξιακό μας ερώτημα. Δεν είναι προϊόν ανθρωπίνου στοχασμού, αλλά αποκάλυψις του Θεού. Είναι η αποκεκαλυμμένη αλήθεια.Το Πανάγιον Πνεύμα, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, την γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας του Χριστού, παρέδωσε στούς Αγίους Αποστόλους «άπαξ» την αληθινή πίστη, την Ορθοδοξία. Αυτή είναι ο ανεκτίμητος θησαυρός μας, τον οποίον παρελάβαμε μέσω των Αγίων Πατέρων από τούς Αποστόλους και ανελάβαμε να διαφυλάξουμε ακέραιο ως ιερά παρακαταθήκη. Ειναι η εμπειρία της ακτίστου χάριτος του Θεού, η μέθεξις των θείων Του ενεργειών από τούς αξίους, δηλαδή τούς αγίους. Αυτοί οι άγιοι που έφθασαν σ' αυτές τις ουράνιες καταστάσεις και όπως ο Απόστολος Παύλος, εγεύθησαν την δόξαν του Θεού, άκουσαν τα «άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν άνθρωπον λαλήσαι» (Β΄ Κορ. ΙΒ΄ 4), αυτοί οι ίδιοι άφησαν σ' εμάς τις αναγκαίες «οδηγίες» για να φθάσωμε και εμείς σ' αυτήν την ανέκφραστη κατάσταση. Αυτή είναι η διδαχή της Εκκλησίας την οποία εμείς παρελάβαμε διατυπωμένη στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση.Τοσο όμως η Αγία Γραφή όσο και η Ιερά Παράδοση δεν μπορούν να ερμηνευθούν έξω από τα πλαίσια της Ορθοδοξίας. Καθε προσπάθεια προσεγγίσεως των θείων μυστηρίων με την λογική κατέληξε σε αίρεση. « Εσφράγισται γαρ τοις ερευνώσι· πεφανέρωται δε τα θαύματα τοις προσκυνούσιν εν πίστει το μυστήριον». Σε όσους, όπως εμείς, δεν έχουν φθάσει στα μέτρα των αγίων Πατέρων, δεν απομένει λοιπόν παρά να ακολουθούν ταπεινά τις ερμηνείες των Αγίων Πατέρων, όπως γράφει και το Συνοδικό της Ορθοδοξίας «κατά τας των αγίων θεοπνεύστους θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα». Οι άγιοι Πατέρες, έχοντας αποκτήσει την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος, την ίδια εμπειρία με τούς προ αυτών αγίους Πατέρες και Αποστόλους είναι οι μόνοι απλανείς ερμηνευτές των θεοπνεύστων κειμένων. Αυτοί, οι ανά τούς αιώνας μέχρι σήμερα άγιοι, ήσαν σε θέση να αναγνωρίσουν την αληθινή διδασκαλία από την ψευδή· την Ορθοδοξία από την αίρεση. Γι' αυτό συνερχόμενοι σε Συνόδους κατεδίκαζαν τις αιρέσεις και διεσάφιζαν την αλήθεια. Οχι ως ανακαλύπτοντες καινούρια δόγματα, αλλά «την άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστιν» διεσάφιζαν και διετύπωναν.Το τονίζουμε αυτό, διότι οι λατίνοι φρονούν ότι υπάρχει εξέλιξη στα δόγματα και συν τω χρόνω η ανθρωπότης δέχεται νέες αποκαλύψεις. Γι' αυτό συνεχώς οι λατίνοι διατυπώνουν νέα, καινοφανή δόγματα. Οι Αγιοι Πατέρες αυτά που ήταν ήδη γνωστά απ' αρχής ξεκαθάριζαν, οσάκις υπήρξε αμφισβήτηση. Και ήταν σε θέση να το πράξουν, όπως ο έμπειρος χοράρχης αντιλαμβάνεται την παραμικρή παραφωνία μέσα στην χορωδία του. Κατά όμοιον τρόπο οι Θεοφόροι Πατέρες αντιλαμβάνοντο κάθε αίρεση μόλις αυτή εμφανίζετο και με την θεόπνευστη διδασκαλία τους διετράνωναν την υγιά διδασκαλία της Εκκλησίας.Κατά καιρούς εμφανίσθηκαν διάφορες αιρέσεις. Και περισσότερο η Εκκλησία δοκιμάσθηκε από τις αιρέσεις, παρά από τούς διωγμούς των ειδωλολατρών.Γνωστικοί, Σαββελιανιστές, Αρειανοί, Απολλιναριστές, Νεστοριανοί, Πνευματομάχοι, Μονοφυσίτες, Μονοθελίτες ήταν κάποιες ομάδες αιρετικών, που απεκόπησαν από το σώμα της Εκκλησίας. Οταν όμως ενέσκυψε η λαίλαπα της εικονομαχίας, η Εκκλησία δοκιμάσθηκε σε μεγάλο βαθμό. Διότι οι εικονομάχοι εμφανίσθηκαν όχι ως καινοτόμοι, αλλά ως κήρυκες επαναφοράς της Εκκλησίας σε αρχαιοπρεπή λιτότητα. Εθεώρησαν τον θεσμό των ιερών εικόνων κάτι ξένο, που είχε εισχωρήσει στην Εκκλησία και επείσακτο, που έπρεπε να αποβληθεί. Εχαρακτήρισαν την τιμή των αγίων εικόνων και των αγίων λειψάνων ως ειδωλολατρία και την πολέμησαν. Ποιός ήταν αυτός, που διέγνωσε την υποτιθέμενη «αίρεση» πρώτος; ο Αυτοκράτωρ! Ο θηριώνυμος Λεων Γ΄ ο Ισαυρος, αφού αναρριχήθηκε στον θρόνο, άρχισε να θεολογεί και να εκδίδει διατάγματα, επιβάλλοντας δια της βίας τις εικονομαχικές του απόψεις. Οι άγιοι Πατέρες της εποχής ευθέως διέγνωσαν την πλάνη και αντιστάθηκαν. Διότι, αν οι σκιές και τα σουδάρια των Αγίων Αποστόλων θαυματουργούσαν πόσο μάλλον οι εικόνες και τα άγια λείψανα, στα οποία βέβαια οι ευσεβείς δεν απένειμαν λατρεία, αλλά τιμή. Τιμώντας τις άγιες εικόνες και τα ιερά λείψανα «η τιμή προς το πρωτότυπον διαβαίνει» (Μ. Βασίλειος). Αυτά διετύπωσαν θαυμασίως οι Αγιοι Πατέρες στην 7η Οικουμ. Συνοδο. Ομως, επί περίπου έναν αιώνα η Εκκλησία του Χριστού ήταν η διωκόμενη, ενώ η κρατούσα Εκκλησία της εποχής, ήταν η εικονομαχική. Στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως και στούς μεγάλους μητροπολιτικούς θρόνους της Αυτοκρατορίας Εικονομάχοι « Αρχιερείς» ύβριζαν τούς Ορθοδόξους ως «σανιδοπίστους», αιρετικούς. Οι Ορθόδοξοι κληρικοί λίγοι και κατατρεγμένοι, με κίνδυνο της ζωής τους εξυπηρετούσαν τούς φοβισμένους λιγοστούς πιστούς.Η Εκκλησία ανέδειξε τότε νέους μάρτυρες και ομολογητές και όταν παρήλθε ο χρόνος της δοκιμασίας κατά τρόπο απρόσμενο, έγινε η παλινόρθωση της Ορθοδοξίας, μετά τον θάνατο του τελευταίου εικονομάχου Αυτοκράτορος Θεοφίλου. Αυτό το γεγονός εορτάζουμε σήμερα, διότι ήταν ο θρίαμβος της αλήθειας κατά της πλάνης. Επειτα από 116 έτη σκληρής δοκιμασίας (726-842), εδικαιώθη το μικρόν ποίμνιον των Ορθοδόξων και η εικονομαχική «κρατούσα Εκκλησία» της Εποχής κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Εκτοτε δεν εμφανίσθηκε πλέον ξανά, παρά μόνον μαζί με την εκβλάστηση των προτεσταντικών παραφυάδων, οι οποίες προήλθαν από την λατινική αίρεση, επτά αιώνες αργότερα. Μεχρι σήμερα, οι Προτεστάντες είναι, παρά τις όποιες άλλες μεταξύ τους διαφορές, σύμφωνοι στην εμμονή τους στην αίρεση της εικονομαχίας, και στα συγγράμματά τους - όπως διεπιστώσαμε «ιδίοις όμμασι» - εκθειάζουν τούς εικονομάχους της περιόδου 726-842, όπως ακριβώς εμείς σήμερα μακαρίζουμε τούς Ορθοδόξους εικονοφίλους... Ο πρώτος εορτασμός του θριάμβου της Ορθοδοξίας με λιτάνευση των ιερών εικόνων, έγινε την πρώτη Κυριακή των νηστειών του έτους 842, και έκτοτε καθιερώθηκε η εορτή αυτή. Αντικατέστησε την εορτή των προφητών που μέχρι τότε εορταζόταν την Α΄ Κυριακή των Νηστειών, η οποία μετατέθηκε την Κυριακή προ του Χριστού Γεννήσεως. Κατάλοιπα αυτής είναι το εξαίσιο αποστολικό ανάγνωσμα περί «Γεδεών, Βαλάκ τε και Σαμψών και Ιεφθάε, Δαβίδ τε και Σαμουήλ και των προφητών, οι δια πίστεως κατηγονίσαντο βασιλείας, ειργάσαντο δικαιοσύνην, επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός, έφυγον στόματα μαχαίρας, ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγεννήθησαν ισχυροί εν πολέμω, παρεμβολάς έκλιναν αλλοτρίων». Αλήθεια, τι καλύτερο αποστολικό ανάγνωσμα θα μπορούσε να βρεθεί; Γι' αυτό αφέθηκε αυτό το ίδιο αποστολικό ανάγνωσμα στην ακολουθία της Κυριακής της Ορθοδοξίας για να μας υπενθυμίζει, ότι η Εκκλησία βιώνει πάντοτε σε όλους τούς αιώνες το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, σε μία συνεχή ανακύκλωση και επανάληψη. Η δοκιμασία διαδεχόταν από τον θρίαμβο και αυτός πάλι απ' την δοκιμασία. Αυτό γινόταν και προ της εικονομαχίας και μετά από αυτήν. Το ίδιο συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας. Εκεί που φαίνεται να τρεμοσβήνει η φλόγα της αληθούς πίστεως, εκεί έξαφνα τα πάντα ανατρέπονται και αναζωπυρώνεται η Ορθοδοξία. Μετά την εικονομαχία, ο Παπισμός, ο Βαρλααμητισμός και η Φραγκοκρατία επεχείρησαν να σβήσουν την Ορθοδοξία, η οποία όμως και πάλιν υπερίσχυσε. Και τούτο, χάρις τούς αγώνες των νέων Αγίων Τριών Ιεραρχών· Μ. Φωτίου, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και Μαρκου του Ευγενικού. Τα κατά Βαρλαάμ και Ακινδύνου και κατά Λατίνων γενικώτερα κεφάλαια προσετέθησαν έκτοτε στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας και διαβάζονται μετά την λιτάνευση των Ιερών εικόνων, εις έλεγχον αιώνιον των λατινοφρόνων! Επειτα και πάλι δοκιμασία, εξ ανατολών αυτήν την φορά. Η κατάκτηση του μεγαλύτερου μέρους των Ορθοδόξων χωρών από τούς Μωαμεθανούς, έγινε αφορμή για νέους αγώνες μαρτυρικούς. Και πάλιν η Ορθοδοξία επέζησε. Τον περασμένο αιώνα νέες δοκιμασίες και διωγμοί συνετάραξαν όλον τον Ορθόδοξο κόσμο. Ο Αθεϊσμός έπρεπε να δοκιμάση δια πυρός και σιδήρου τις Σλαβικές χώρες για να αναδείξουν και αυτές νέους μάρτυρες και ομολογητές και να καταρρεύσει κι' αυτός μπροστά στα έκπληκτα μάτια της ανθρωπότητας.Πριν όμως φύγη ο αθεϊσμός, η μάλλον, σχεδόν μόλις άρχισε να κυριαρχεί στα ανατολικά κράτη, νέα δοκιμασία για την Ορθοδοξία εμφανίσθηκε· η αίρεση του Οικουμενισμού.Όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε ακούσει για την ασθένεια αυτή που ονομάσθηκε η μάστιγα του περασμένου αιώνα· το Συνδρομο της Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας, το γνωστό κοινώς από τα αρχικά της αγγλικής του ονομασίας· AIDS. Η μόλυνση από τον ιο του AIDS. προξενεί σταδιακή εξασθένηση, η εξουδετέρωση του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού (δηλαδή καταστρέφει την άμυνα του οργανισμού), με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να είναι εκτεθειμένος σε κάθε είδους λοίμωξη, η και σε καρκίνο.Λοιπόν, αυτό κάνει και ο Οικουμενισμός. Καταστρέφει το πνευματικό, ανοσοποιητικό σύστημα, και αφήνει τούς Χριστιανούς εκτεθειμένους σε κάθε είδους αίρεση. Γι' αυτό και λέγεται λίαν ευστόχως, Παναίρεσις του Οικουμενισμού. Προσβάλλει το ορθόδοξο κριτήριο, την μοναδικότητα της αποκεκαλυμμένης αλήθειας, θεωρεί ότι όλες οι αιρέσεις αλλά και οι θρησκείες ακόμη, έχουν στοιχεία της αληθείας και μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο στη σωτηρία. Αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο από τον πραγματικό του προορισμό, την θέωση, και τον κατευθύνει σε άλλους στόχους.Και η φθορά του Οικουμενισμού στην πνευματική μας άμυνα είναι σταδιακή και προοδευτική, όπως ακριβώς η επίδραση του ιού του AIDS. στην άμυνα του σωματικού μας οργανισμού. Πρώτα γίνεται ο προσβαλλόμενος οργανισμός φορέας και μετά εκδηλώνεται η νόσος σε κάποιο μικρό η μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ σε μερικές περιπτώσεις η νόσος εμφανίζεται άμεσα. Και ο Οικουμενισμός, συνήθως πρώτα προσβάλλει τον εκκλησιαστικό οργανισμό με τη μορφή του νεοημερολογιτισμού και σιγά-σιγά εξουδετερώνει την άμυνά του (την ορθόδοξη συνείδηση δηλαδή) έναντι των αιρέσεων. Υπάρχουν όμως και παραδείγματα εκδηλώσεων της νόσου του Οικουμενισμού με τρόπο άμεσο, δίχως την παρεμβολή του νεοημερολογιτισμού, όπως έγινε λ.χ. με τα σλαβικά Πατριαρχεία. Η εκδήλωση της νόσου του Οικουμενισμού γίνεται φανερή, από τις συχνές ανταλλαγές μηνυμάτων μεταξύ θρησκευτικών ηγετών, τις κοινές προσευχές, τις κοινές θρησκευτικές τελετές, τις κοινές διακηρύξεις και συμφωνίες, τις κοινές συνάξεις σε συνέδρια, συμπόσια ακόμη και κρουαζιέρες για συνομιλίες εν πλω και ο,τι άλλο κοινό μπορεί κανείς να φαντασθή, ούτως ώστε να εξουδετερωθή η ορθόδοξη συνείδηση των πιστών και να θεωρεί ότι δεν υπάρχει καμμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ Ορθοδοξίας και αιρέσεως, Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού η Μωαμεθανισμού η Βουδδισμού. Ομως, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος· «τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; η τις μερίς πιστώ μετά απίστου;» (Β΄ Κορινθ. στ΄ 14-15). Παραλείπουμε δε εδώ την επιπρόσθετη αναφορά των ιερών κανόνων, οι οποίοι παραβιάζονται από αυτήν την συγκρητιστική συμπεριφορά για να μη γίνουμε κουραστικοί. Είναι λίγο-πολύ γνωστοί σε όλους εμάς άλλωστε. Είναι κοινή διδασκαλία όλων των αγίων Πατέρων ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια, ως αποκεκαλυμμένη άνωθεν και μη έχουσα καμμία σχέση με τις ανθρώπινες επινοήσεις που συνιστούν τις αιρέσεις και τα διάφορα θρησκεύματα. Αυτήν την αυτονόητη μέχρι τώρα αλήθεια, έρχονται οι οπαδοί του οικουμενισμού να αμφισβητήσουν στις ημέρες μας. Τούς δε ιερούς κανόνες, οι οποίοι τούς εμποδίζουν σ' αυτό, τούς χαρακτηρίζουν ως «τείχη του αίσχους» και «εντάλματα μίσους».Όμως αυτά είναι τα τείχη, που οριοθετούν και προστατεύουν την Ορθοδοξία. Διότι ο ίδιος ο Κυριος μας λέγει στην παραβολή του αμπελώνος, ότι έβαλε όρια στην Εκκλησία Του «Ανθρωπός τις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε» (Ματθ. ΚΑ΄ 33). Οι νέοι φωστήρες του οικουμενισμού θέλουν την Εκκλησία «ξέφραγη» χάριν δήθεν της αγάπης! Γι' αυτό κατεδαφίζουν τούς φραγμούς και τα όρια. Ομως ακριβώς αυτό συνιστά πράξη μίσους και όχι αγάπης. Διότι αν δεν είναι διακριτά τα όρια μεταξύ αληθείας και πλάνης, πως οι εν πλάνη ευρισκόμενοι θα αναγνωρίσουν την αλήθεια και θα έλθουν ενδεχομένως σε συναίσθηση; Βεβαίως διακηρύσσουν ενίοτε ότι οι ενέργειές τους γίνονται για να προσελκύσουν στην Ορθοδοξία τούς αιρετικούς. Ποιός όμως είναι ο καρπός των προσπαθειών τους επί τόσες δεκαετίες; Οι διάφοροι αιρετικοί ούτε καν πλησίασαν την Ορθοδοξία, μάλλον απομακρύνθηκαν περισσότερο απ' αυτήν και παρέσυραν και αυτούς (τούς εξ Ορθοδόξων Οικουμενιστές) μακρυά από την ορθοδοξία. Γι' αυτό ο Απόστολος Παύλος συνιστά· «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τιτ. Γ΄ 10-11), ο δε ευαγγελιστής της αγάπης Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος για τούς διδασκάλους της πλάνης λέγει· «ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μη λέγετε· ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς» (Β΄ Ιωάν. 10-11). Οι Πατέρες της Εκκλησίας, έχοντας υπ' όψιν τα ανωτέρω, δεν έκαναν ατελείωτους διαλόγους με τούς αιρετικούς, εν είδει διαπραγματεύσεων για την επίλυση συνοριακής διαφοράς μεταξύ κρατών. Η αλήθεια της πίστεως είναι αδιαπραγμάτευτη αξία. Δεν είναι δυνατόν να επέλθη συμφωνία Ορθοδοξίας και αιρέσεων με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Ο Αγιος Μαρκος ο Ευγενικός αναφέρει σχετικώς· «Δια ταύτα φευκτέοι οι της μεσότητα [=τον συμβιβασμό] ευαγγελιζόμενοι, ως ουδέν σταθερόν και ωρισμενον και βέβαιον διδάσκοντες, αλλ' ως κόθορνοι προς αμφοτέρας τας δόξας κατά το εκχωρούν προσφυόμενοι και επαμφοτερίζοντες» και σε επιστολή του προς τον Γεώργιον Σχολάριο (μετέπειτα Πατριάρχη Γεννάδιο)· «ουδέποτε δια μεσότητος τα εκκλησιαστικά διωρθώθησαν. Μεσον αληθείας και ψεύδους ουδέν εστίν. Αλλ' ώσπερ τον του φωτός έξω γενόμενον, εν τω σκότει είναι ανάγκη· ούτω τον της αληθείας μικρόν παρεκλίναντα, τω ψεύδει υποκείσθαι φαίωμεν (αποδεικνύουμε-φανερώνουμε) αληθώς». Αλλά, νομίζω, δεν χρειάζεται άλλη επιχειρηματολογία για κάτι που είναι αυτονόητο σε όποιον έχει κοινή λογική· τα όρια μεταξύ αληθείας και ψεύδους είναι διακριτά και υπαρκτά!...«Ναι», θα μας πουν κάποιοι συντηρητικοί νεοημερολογίτες, «τον κίνδυνο του Οικουμενισμού τον βλέπουμε και εμείς. Εσείς, όμως, φύγατε από την Εκκλησία και δεν σταθήκατε να αγωνισθήτε, όπως εμείς, μέσα απ' αυτήν. Δεν έπρεπε να εγκαταλείψετε το πλοίο της Εκκλησίας την ώρα του κινδύνου». Ομως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Δεν εγκαταλείψαμε εμείς το πλοίο της Εκκλησίας. Αυτό που έγινε είναι, ότι κατά την διάρκεια του ταξιδιού, κάποιοι Αξιωματικοί του πληρώματος και μέρος των επιβατών έπαθαν ομαδική παράκρουση και έρριψαν εαυτούς στα ύδατα της αιρέσεως του οικουμενισμού. Εμείς, οι εναπομείναντες στο σκάφος, προθύμως περισυλλέγουμε όποιον ναυαγό συνέλθει και θελήσει να επανέλθει στο πλοίο. Δεν έχει σημασία το ότι οι εγκαταλείψαντες το πλοίο είναι περισσότεροι από τούς παραμείναντας. Αυτό που έχει σημασία είναι το να παραμείνουμε στο πλοίο της Ορθοδοξίας, σταθεροί στα όσα παρελάβαμε. Ενώ οι συντηρητικοί νεοημερολογίτες, ενώ λέγουν ότι αντιλαμβάνονται την παραφροσύνη του Οικουμενισμού, υπήκουσαν στο παράγγελμα των παραφρόνων αξιωματικών και εγκατέλειψαν την γνησιότητα της πίστεως χάριν της ενότητας και της υπακοής στούς οικουμενιστές ηγέτες τους.Αλλο παράδειγμα μας φέρνουν οι ίδιοι. Ηλθαν κλέπτες στον οίκο της Ορθοδοξίας (οι αιρετικοί) και αντί να σταθούμε να αντιμετωπίσουμε τούς κλέπτες, βγήκαμε έξω και αρχίσαμε να πετροβολούμε τα παράθυρα και καλούμε όσους συνεχίζουν να αντιστέκονται να βγουν και αυτοί έξω.Ομως και πάλι ατυχές το παράδειγμα. Διότι όχι μόνο δεν εγκαταλείψαμε το οίκημα στούς κλέπτες, αλλά από την αρχή και μέχρι σήμερα αντιμαχόμαστε τούς εισβολείς. Οταν όμως είδαμε κάποιους απ' τούς συγκατοίκους μας να ενδίδουν στούς κλέπτες και να τούς διευκολύνουν στην κατάληψη του οίκου της Ορθοδοξίας, τότε απομονώσαμε τα διαμερίσματα αυτών που ενέδοσαν, κτίζοντας έναν τοίχο ώστε να προστατευθεί τουλάχιστον ο δικός μας χώρος και να μπορούμε να αντιστεκόμαστε καλύτερα στούς εισβολείς.Αλλά είναι δυνατόν εσείς οι λίγοι παλαιοημερολογίτες να έχετε την αλήθεια; Μονο εσείς είσθε οι πραγματικά Ορθόδοξοι και αυτοαποκαλείσθε μάλιστα Γνήσιοι Ορθόδοξοι; Πολύ συχνά ακούμε αυτό το επιχείρημα. Αν όμως η ποσότητα είναι το κριτήριο της αληθείας, τότε ούτε και αυτοί που μας υποβάλουν το ερώτημα είναι στην αλήθεια. Διότι πόσοι είναι οι νεοημερολογίτες και γενικώς οι εξ Ορθοδόξων οικουμενιστές σε σχέση με τα 6 δισεκατομμύρια περίπου ανθρώπων της Γης; Είναι 200, η το πολύ 300 εκατομμύρια και σε χώρες με υπογεννητικότητα. Τα υπόλοιπα συνεχώς αυξανόμενα 5,7 δισεκατομμύρια είναι Κομφουκιανιστές, Ινδουϊστές, Βουδδιστές, Μωαμεθανοί, Λατίνοι κ.λπ. Δεν είναι το πλήθος το κριτήριο της αληθείας. Την εποχή του κατακλυσμού μόνο μία οικογένεια ήταν αυτή η οποία πίστεψε στην αλήθεια και σώθηκε μέσα στην κιβωτό, ενώ το πλήθος των υπολοίπων ανθρώπων της Γης κατεπνίγη στα ύδατα. Λεγει και η Αγ. Γραφή «κρείσσον εις δίκαιος ποιών το θέλημα του Κυρίου η μύριοι παράνομοι» και το αψευδές στόμα του Κυρίου· «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον· ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λουκ. ΙΒ΄ 32) « Ωστε θεωρείτε τούς εαυτούς σας τούς μόνους Ορθοδόξους επί της Γης;» μας ερωτούν πάλι οι επιμένοντες στην καινοτομία αδελφοί μας. Εμείς τούς απαντούμε, ότι θεωρούμε την Εκκλησία μας, την Εκκλησία των Γ.Ο.Χ., ως την συνέχεια της μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας στον Ελλαδικό χώρο. Τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο δεν μπορούμε με απόλυτη βεβαιότητα να γνωρίζουμε, διότι και ο Ζηλωτής Προφήτης Ηλίας θεωρούσε ότι είχε μείνει μόνος «μη κλίνων τω Βααλ» (Γ΄ Βασιλειών ΙΘ΄ 10, 18) όμως ο Θεός του απεκάλυψε ότι υπήρχαν 7.000 άνδρες οι οποίοι δεν είχαν προσκυνήσει τον Βααλ.Ένα ακόμη επιχείρημα που ίσως ακούσουμε είναι ότι « Εστω, έχετε δίκαιο σε όσα λέγετε για τον οικουμενισμό, είναι σφάλμα. Αλλά καλύτερα να πλανώμεθα μέσα στην Εκκλησία παρά να ορθοφρονούμε έξω Αυτής». Επιχείρημα αμάρτυρο από τούς Πατέρες, και ενάντιο σε κάθε λογική. Διότι η Εκκλησία είναι η άμπελος η αληθινή, όπως λέγει η σχετική παραβολή. Και το κλήμα δεν καρποφορεί έξω από το αμπέλι της Εκκλησίας. Δεν μπορεί κάποιος να ορθοφρονεί εκτός Εκκλησίας και να πλανάται εντός αυτής. Μπορεί κάποιοι που δεν είναι ζωντανά μέλη της Εκκλησίας να πλανώνται, όχι όμως τα πραγματικά μέλη Της, που γνωρίζουν τον προορισμό τους και αγωνίζονται για την επίτευξή του με την βοήθεια του Χριστού· «Καθώς το κλήμα ου δύναται καρπόν φέρειν αφ' εαυτού, εάν μη μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ υμείς εάν μη εν εμοί μείνητε. Εγώ ειμί άμπελος υμείς τα κλήματα· ο μένων εν εμοί, καγώ εν αυτώ ούτος φέρει καρπόν πολύν» ( Ιωάνν. ΙΕ΄ 5). Είναι φανερό ότι εάν κάποιος θεωρεί ότι πλανάται, τότε δεν είναι ενωμένος με τον Χριστό, άρα δεν είναι στην Εκκλησία. Αλλά και η μέχρι τώρα πράξη της Εκκλησίας μας διδάσκει ότι όταν οι πιστοί διεπίστωναν κάποιο πράγματι σφάλμα πίστεως (αίρεση) κηρυττόμενο δημοσίως από εκκλησιαστικό προεστώτα, τότε διέκοπταν κάθε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του, ακόμη και προ συνοδικής διαγνώμης. Οταν λ.χ. ο προκάτοχος του κ. Βαρθολομαίου Πατριάρχης Κων/λεως Νεστόριος διεκήρυξε την αίρεσή του ευθύς οι ευσεβείς κληρικοί και λαϊκοί της Κων/λεως διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του. Δεν περίμεναν πρώτα την καταδίκη του· ούτε είπαν καλύτερα ενωμένοι στην Εκκλησία της Κων/λεως και σφάλλοντες, παρά έξω απ' αυτήν και ορθοφρονούντες! Η διακοπή του μνημοσύνου του αιρετίζοντος ήταν καθήκον για τον κάθε ορθόδοξο κληρικό. Και το καθήκον αυτό, στηρίζεται στον 31ο Αποστολικό Κανόνα, και διευκρινίζεται πλήρως στον γνωστό 15ο της ΑΒ΄ Συνόδου· ότι δεν πρέπει κανείς να διακόπτει εκκλησιαστική κοινωνία με την προϊσταμένη του εκκλησιαστική αρχή επικαλούμενος προσωπικά σφάλματα του προεστώτος του, πρέπει όμως να το πράττει, αν ο προεστώς του (ιερέας η επίσκοπος) σφάλλει αποδεδειγμένα ως προς την πίστη. Οταν, δηλαδή, κηρύττει δημοσίως αίρεση κατεγνωσμένη. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι επιβεβλημένη η υπακοή. Ακόμα και αν η προϊσταμένη μας εκκλησιαστική αρχή μας αδικήσει τιμωρώντας μας αδίκως. Ακόμη και τότε πρέπει να υπομείνουμε και να μη διακόπτουμε την εκκλησιαστική κοινωνία. Διότι, όταν δεν κινδυνεύει η πίστις πρέπει να έχουμε υπ' όψιν το ρητό «εν άλλοις πταίομεν και εν άλλοις κολαζόμεθα» και να εναποθέτουμε την δικαίωσή μας στον Θεο. Το να αναγνωρίζουμε όμως, ότι ο ποιμένας κηρύττει αίρεση και να τον μνημονεύουμε ως ορθόδοξο είναι εμπαιγμός και υποκρισία. Διότι ο αντι-οικουμενιστής νεοημερολογίτης κληρικός, όταν είναι στραμμένος προς τον λαο την ώρα του κηρύγματος μπορεί να στηλιτεύει την αίρεση του Οικουμενισμού, μόλις όμως κάνει μεταβολή και στραφεί προς τον Θεο δεόμενος, μνημονεύει τον κηρύττοντα την αίρεση αυτή ως ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας. Γεννάται το ερώτημα, ποιόν εμπαίζει, τον λαο η τον Θεο; Αλλά, μπορεί να μας πει κάποιος, εσείς όταν διεκόψατε κοινωνία με την κρατούσα Εκκλησία ήταν μόνο το θέμα του ημερολογίου. Δεν ήταν αυτό θέμα πίστεως. Ο Οικουμενισμός προέκυψε εκ των υστέρων.Η απάντηση είναι, ότι ο νεοημερολογιτισμός ήταν εντεγμένος στο σχέδιο του Οικουμενισμού. Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Αυτό έγινε ευθύς αντιληπτό από τούς ευσεβείς Χριστιανούς, οι οποίοι μόλις επεβλήθη η ημερολογιακή καινοτομία ανεφώνησαν «μας φραγκέψανε» και ξεκίνησε ο αγώνας για την αποτροπή της εκφραγκεύσεως της Ορθοδοξίας. Και ο αγώνας αυτός επευλογήθηκε από τον Θεο με την Γ΄ εμφάνιση του Τ. Σταυρού στον Υμηττό το 1925 και με μία παρόμοια εμφάνιση στο όρος του Κοφινα στην Κρήτη. Γι' αυτούς όμως που, όπως οι Ιουδαίοι «σημείον αιτούσι» για το θέμα του ημερολογίου, έχουμε το επαναλαμβανόμενο κατ' έτος θαύμα της ροής του αίματος στο Ιερό προσκύνημα του Αγ. Νικολάου εν Βουνένοις.Το πάτριο εορτολόγιο είναι παράδοση της Εκκλησίας και για τον λόγο αυτό το τηρούμε δίχως να μας ενδιαφέρει η αστρονομική του ακρίβεια, όπως εσφαλμένα μας κατηγορούν. Μολις χθες σε άρθρο κάποιου έγκριτου Επιστήμονα σχετικά με το ημερολόγιο, ανεγνώσαμε μία παραπομπή του αρθρογράφου στην γνωστή διατριβή του κ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, η οποία περιέχει μία κραυγαλέα ανακρίβεια, η οποία οδηγεί τον συγγραφέα στο εσφαλμένο συμπέρασμα, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία παραβιάζει τον όρο της Α΄ Οικουμ. Συνόδου για τον υπολογισμό της εορτής του Πασχα, διότι δεν βασίζεται στην αστρονομικώς πραγματική εαρινή ισημερία, του Νεου Ημερολογίου, αλλά στην εσφαλμένη του Παλαιού. Ο κ. Χριστόδουλος αναφέρει· «αξιοσημείωτον τυγχάνει το γεγονός ότι η Α΄ Οικουμ. Συνοδος, θελήσασα να ορίση την ημέρα εορτασμού του Πασχα, δεν ώρισε μήνας και ημέρας του Ιουλιανού Ημερολογίου, αλλ' έθετο ως σταθεράν βάσιν του υπολογισμού την εαρινήν ισημερίαν, δηλαδή ώρισε τα κατά τον εορτασμόν ουχί ημερομηνιακώς, αλλ' αστρονομικώς και τούτο διότι το κανονικώς ενδιαφέρον δεν είναι η ημερομηνία, αλλ' η ισημερία». Λαθος κ. Χριστόδουλε· Το «κανονικώς ενδιαφέρον» της Α΄ Οικουμ. Συνόδου, δεν ήταν ούτε η ημερομηνία, ούτε η ισημερία, αλλά το «μη συνεορτάζειν το Πασχα μετά των Ιουδαίων» για λόγους κυρίως ποιμαντικούς. Η Α΄ Οικουμ. Συνοδος θεώρησε επιβλαβή τον συνεορτασμό του Πασχα των Χριστιανών με αυτό των Ιουδαίων, όπως ρητώς αναφέρουν οι σχετικοί κανόνες. Είναι ευνόητο ότι αν συνεορτάζαμε το Πασχα με τούς Ιουδαίους, θα έμοιαζε η Χριστιανική Εκκλησία σαν μία Ιουδαϊκή αίρεση. Ισως κάποιοι Χριστιανοί να υιοθετούσαν και άλλα στοιχεία της Ιουδαϊκής λατρείας και ακόμη, ίσως κάποιοι απλοϊκοί πιστοί να πήγαιναν και στις συναγωγές να εορτάσουν το Πασχα. Η Αγία Συνοδος όμως έθεσε φραγμό διαφοροποιήσεως. Η αναφορά στην ισημερία γίνεται, διότι το Πασχα των Ιουδαίων είναι την 14η ημέρα του μήνα Νισάν που είναι σεληνιακός. Αρχίζει με την νέα σελήνη και σε 14 ημέρες έχουμε Πανσέληνο. Ο Νισάν είναι ο πρώτος ανοιξιάτικος μήνας, και η άνοιξη αρχίζει την εαρινή ισημερία. Αρα 14 του μήνα Νισάν είναι η Πρώτη Πανσέληνος μετά την ισημερία. Την ισημερία όμως οι Ιουδαίοι την είχαν καθορίσει σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο 21 Μαρτίου.

Οι 'Αγιοι Πατέρες γνώριζαν ότι το Ιουλιανό ημερολόγιο είχε κάποιο σφάλμα

 ως προς την μέτρηση του χρόνου, διότι ήδη από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρος 

η Ισημερία είχε κατεβεί από τις 23 Μαρτίου στις 21. 

Παρ' όλα αυτά οι Αγ. Πατέρες δεν ώρισαν να παρατηρούμε αστρονομικώς 

πότε είναι ακριβώς η ισημερία και βάσει αυτής να εορτάζουμε το Πασχα, 

αλλά πότε οι Ιουδαίοι το εορτάζουν, 

ώστε εμείς πάντοτε την επομένη Κυριακή να επιτελούμε το Πασχα.

Αποδεικνύεται λοιπόν, ότι οι Αγιοι Πατέρες της Α΄ Οικουμ. Συνόδου κινήθηκαν ακριβώς 

στην αντίθετη κατεύθυνση από τούς σημερινούς Οικουμενιστές οι οποίοι 

επέβαλαν το ν. ημερολόγιο για να συνεορτάζουμε με όλους τούς αιρετικούς. 

Εμείς όμως ας είμαστε ταπεινοί ακόλουθοι της αγιοπατερικής πορείας ανά τούς αιώνας, 

για την διαφύλαξη της ιεράς παρακαταθήκης. 

Να μιμούμαστε την στάση τους, όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε στις ημέρες μας

 παρόμοιες καταστάσεις με αυτές που εκείνοι συνήντησαν.

 Να έχουμε πάντοτε σαν πυξίδα την επίγνωση του προορισμού μας και να

 προσπαθούμε όλα μας τα έργα να συντείνουν στην επίτευξη του. 

Να γνωρίζουμε ότι ο μεγαλύτερος αγώνας που έχουμε είναι εντός ημών, 

κατά των παθών μας, ώστε κεκαθαρμένοι να τύχωμε του θείου φωτισμού 

και της δόξης του Κυρίου, όπως διδάσκει η αποκεκαλυμμένη από τον Τριαδικό Θεο αλήθεια· 

η Ορθοδοξία.

Ομιλία που εξεφωνήθη κατά την εκδήλωση εορτασμού

 της Κυριακής της Ορθοδοξίας 2004

στην αίθουσα εκδηλώσεων του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς

Πηγή: + Φώτιος

Η φωτογραφία του κειμένου ανήκει 

στον π.Μιχαήλ Κωνσταντινίδη

Επιμέλεια  ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ 

Επίσκοπος Μαραθώνος κ. Φώτιος

ΔΟΣ ΜΟΙ ΚΥΡΙΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΗΝ ΧΡΗΣΤΟΤΗTΑ ΒΑΛΕΙΝ ΑΡΧΗΝ

Άπαντα τα εν τη εκκλησιαστική λατρεία εν σοφία εθέσπισαν οι Άγιοι Πατέρες, πιστώς ακολουθούντες την Αποστολικήν, Παράδοσιν. Ούτω συνέταξαν την επταδικήν ακολουθίαν του ημερονυκτίου[1], ήτοι τας καθορισμένας ευχάς προς συγκεκριμμενας ώρας του ημερονυκτιουκαι ευρίσκονται διατετυπωμέναι εις το ειδικόν εκκλησιαστικόν βιβλίον, το «ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ».Αυτό το οποίον τώρα θέλομεν να τονίσωμεν είναι ένα μήνυμα το οποίον μεταδίδουν όλαι ομού αι προσευχαί αύται εις όποιον εν συναισθήσει τας επιτελεί. Τουτέστιν το να αισθάνεται ωσάν να έχη αρχίσει η ζωή του την ημέραν έκεινην και να θέτη νέαν αρχήν δια την πνευματικήν του πρόοδον[2].

 

Κάθε άνθρωπος εις την θέαν ενός νεκρού αισθανεται να αναμοχλεύωνται εντός του πνευματικαί ανησυχίαι περί του προορισμού του άνθρωπου, της ζωής μετά θάνατον κ.α.. Δεν είναι ολιγοι τούτοι οι οποίοι επηρεασμένοι από τας πολύ διαδεδομένας εκ της αρχαιότητος θεωρίας περί μετενσαρκώσεως, αναρωτιώνται: «διατί ο θεός να δίδη εις κάθε άνθρωπον μόνον μίαν ζωήν; Δεν θα ήτο καλύτερον εάν είχωμεν πολλάς ζωάς δια να δοκιμασθώμεν»; Αποτελεί δεδομένον της αγίας μας Πίστεως ότι ο κάθε άνθρωπος μίαν φοράν έρχεται εις τον κόσμον και μίαν φοράν αποθνησκει[3]. Ευκαιρίας όμως τελειοποιήσεως έχει πολλάς.  Όπως διδασκόμεθα εκ των ι. ακολουθιών έχει τουλάχιστον τόσας ευκαιρίας, όσαι είναι αι ημέραι της ζωής του.Το διάστημα μιας ημέρας ομοιάζει με μίαν ζωή εις μικρογραφίαν. Το πρωΐ εγειρόμενοι βλέπομεν το φως της ημέρας, ωσάν  να γεννώμεθα, ενώ το εσπέρας πίπτομεν  εις την κατάστασιν του ύπνου, ο οποίος επέχει τον τόπον του θανάτου. Λαμβανομένου υπ  ὄψιν ως μέσου όρου ζωής τα εβδομήκοντα έτη, έχει πλέον η είκοσι πέντε χιλιάδας ημέρας με ισαρίθμους γεννήσεις, κατά τας οποίας δύναται να βάλη νέαν αρχήν εις την εργασίαν της σωτηρίας του. Έχει επιπλέον το πλεονέκτημα, ότι κατά την αρχήν της κάθε νέας ευκαιριας  κληρονομεί και όλην την εμπειρίαν του προηγουμένου καιρού και ημπορεί να αγωνισθή με καλύτερον τρόπον.Είναι όμως, αρκετόν το διάστημα μιας, ημέρας δια να προοδεύση πνευματικώς ο άνθρωπος; «Είπεν ο αββάς  Αλώνιος, εάν θέλει ο άνθρωπος από πρωΐ έως εσπέρας έρχεται εις μέτρον θείον» (Γεροντ. σελ. 20). Είναι ωστόσο αναγκαίον να βιώνη δύο πνευματικάς καταστάσεις: α) Κάθε πρωΐ να αισθάνεται ως «αρτιγέννητον βρέφος», «αποθέμενος πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και πάσας καταλαλιάς», ώστε κατά την διάρκειαν της ημέρας να  αυξηθή εις σωτηρίαν» (Α´  Πέτρ. Β 1-3). β) Να αισθάνεται καθημερινώς ωσάν η ζωή του να τελειώνη εν εκείνη τη ημέρα - ότι ο βίος του είναι κυριολεκτικώς εφήμερος - συμφώνως προς τον λόγον του Κυρίου: «Μη μεριμνήσητε εις την αύριον· αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής» (Ματθ, ΣΤ´ 34). Η μνήμη του επικειμένου θανάτου κωλύει ημάς από κάθε αμαρτίαν.Λέγει σχετικώς και ο  Αγ. Ισαάκ ο Σύρος: «Συ ουν όταν θέλης βαλείν αρχήν εις έργον  σου, πρώτον διαθήκην (=συνθήκην) ποίησον μεταξύ σου και του Θεού ως μη έχων ζωήν εν τώδε τω βίω και ώσπερ προευτρεπισθείς προς θάνατον και πάντι απελπίσας της παρούσης ζωής ταύτης· και τούτο έχε εν τη διανοία σου και ούτω δυνήσει, του Θεού συνεργεία, αγωνίσασθαι και νικήσαι» (Ευεργετ., τομ. Α´, σελ. 407).Πως όμως συντελεί η επταδική της ημέρας ακολουθία εις την βίωσιν της καθημερινής ανανεώσεως των πνευματικών μας προσπαθειών;

 

Το μήνυμα της θέσεως νέας αρχής το δίδει η ακολουθία της πρώτης ώρας.

Η τρίτη ώρα μας πληροφορεί ότι εις νέαν προσπάθειάν μας χρειαζόμεθα την βοήθειαν του Αγίου Πνεύματος. 

Η έκτη ώρα μας υπενθυμίζει ότι κατά τον αγώνα μας πρέπει να «άρωμεν τον σταυρόν μας» και να πάθωμεν, πολλά.

 Η εννάτη ότι ο, Χριστός δι ἡμᾶς απέθανε και ελύτρωσεν ημάς από των ανομιών ημών, δι τοῦτο ας μη απελπιζώμεθα ενθυμούμενοι και τον Ληστήν. 

Ο Εσπερινός μας καλεί να δοξάσωμεν Αυτόν 

ο οποίος έπλασε την κτίσιν όλην και ημάς τους ίδιους.

Το Απόδειπνον μας προτρέπει να μετανοήσωμεν ενώπιον του επικειμένου θανάτου. 

Το Μεσονυκτικόν να είμεθα πάντοτε έτοιμοι δια την ανάστασιν των νεκρών και τον ερχομόν του Κυρίου. 

 Ο δε Όρθρος την μέλλουσαν κρίσιν και την ζωήντού μέλλοντος αιώνος. 

Ο Ορθρος προσμετράται πάντοτε με την πρώτη ώρα ως μία ακολουθία, 

διότι είναι τα δύο άκρα τα οποία συνενούνται δια να κλείση ο κύκλος της ημερονυκτίου ακολουθίας.

 

[1] «Ευχάς επιτελείτε, όρθρω και γ´  ώρα και ς´ και θ´ και εσπέρα και αλεκτροφώνια». (εκ της Διαταξ. Πέτρου και Παύλου, Ευερνετιν., τομ, β'  υποθ. Ι´)

[2] Αυτό το οποίον έλεγεν καθ ' ημέραν ο  Άγιος Αρσενιος   προσευχόμενος  εις τον Θεόν: «ουδέν αγαθόν εποίησα ενώπιόν Σου αλλά δος μοι κατά την χρηστότητά Σου βαλείν αρχήν.» (Γεροντικόν, εκδ. «Αστέρος» σελ. 5 ).

[3] «...καθ' όσον αποκείται τοις ανθρώποις όπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις». (Εβρ. θ' 27).

 

                                                                                                             

Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος