Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΗΚΕ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς: «Μεθ' ημών ο Θεός», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 36-39.
(132 αξιόπιστα θαυμαστά ιστορικά γεγονότα που επιμαρτυρούν πως ο Θεός ενεργεί, με άπειρους τρόπους, για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους).
Η μετάφραση από τα σερβικά έγινε από το ζεύγος Νράγκαν και Ευαγγελία Σαραμάντιτς.
«Οι ιστορίες που δημοσιεύονται στο βιβλίο μας είναι μόνον ένα δεμάτι σταριών από το ανθρώπινο χωράφι της ζωής. Κάποιες από αυτές τις ακούσαμε εξ ιδίων και άλλες τις πληροφορηθήκαμε μέσω τρίτων ατόμων. Δημοσιεύουμε όμως μόνον εκείνες που είναι χαρακτηριστικές και αξιόπιστες.
Μερικές είναι σχεδόν ίδιες με τα θαύματα της Αγίας Γραφής, ενώ άλλες παρουσιάζουν ομοιότητα με θαύματα που έχουν καταγραφεί σε παλαιότερες εποχές στην εκκλησιαστική μας παράδοση. Η Αγία Γραφή και η εκκλησιαστική μας παράδοση αποτελούν τα πλέον καταλληλότερα μέσα για την ερμηνεία αυτών των θαυμάσιων γεγονότων, που συνέβησαν στον κόσμο και επηρέασαν τις ανθρώπινες ζωές. Αποτελούν οδηγό για όποιον προσπαθήσει να τα εκτιμήσει, οδηγό που μειώνει την πιθανότητα της πνευματικής πλάνης.
Συμβάλλουν στη διάκριση της αλήθειας από την πλάνη, του φωτός από το σκοτάδι και της πραγματικότητας από τα σύμβολα. Ποιό όμως είναι το συμπέρασμα το οποίο συνάγεται από τέτοιου είδους βιώματα; Πιθανόν είναι μόνον ένα και μοναδικό: Ο Θεός είναι Αυτός που οδηγεί τον κόσμο και κυβερνά την κάθε ανθρώπινη ζωή. Ο Θεός ενεργεί με άπειρους τρόπους για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους.
Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς με το βιβλίο του «Εμμανουήλ» αποδεικνύει την αγάπη του για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των ιστοριών είναι ένα: πως ο Θεός είναι δίπλα μας και αόρατα κινεί τα νήματα της ζωής όλων μας. Υπάρχει το πνευματικό βασίλειο, το βασίλειο του Θεού, το οποίο είναι γεμάτο από τις ψυχές των Δικαίων. Υπάρχει μόνον ένας νόμος, ο νόμος της Δικαιοσύνης του Θεού, ο νόμος της ηθικής. Οτιδήποτε άλλο ονομάζεται νόμος, είναι σκιά και σύμβολο αυτού του μεγάλου και αιώνιου νόμου του Θεού. Με λίγα λόγια, εμείς οι ταξιδιώτες αυτού του κόσμου δεν είμαστε μόνοι στον δρόμο μας. Μαζί μας είναι ο Θεός και όλος ο ουράνιος στρατός. Εμμανουήλ: «Μεθ' ημών ο Θεός»: Μαζί μας είναι ο Κύριος».
(Από τον πρόλογο του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΘ' ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ» ΜΕΡΟΣ 4ον

24. Η αληθινή μαρτυρία για ένα ασυνήθιστο όνειρο που εναναλήφθηκε

Μας λέει η γιαγιά Λένκα Ιάνιτς: <<Τον καιρό της Αυστριακής κατοχής ζούσα με τους μικρότερους γιους μου, στο Βελιγράδι. Ο μεγαλύτερος γιος μου ήταν στον πόλεμο. Υπέφερα πολύ. Ζούσα φτωχά, αλλά συνέχεια προσευχόμουν στο Θεό.

Δε μου έφτανε η φτώχεια μου, συνέβη να χάσω και τα κοσμήματά μου, τα οποία κρατούσα ως απόθεμα, για να τα πουλήσω σε περίπτωση πείνας, για να ταίσω τα παιδιά μου. Ήμουν πολύ λυπημένη, αλλά μου συνέβη κάτι που με οδήγησε στην απελπισία. Έλαβα την είδηση ότι ο γιος μου ο Μίκα σκοτώθηκε στον πόλεμο.

Έκλαψα πικρά για τον πολυαγαπημένο μου γιο. Μέσα στη θλίψη μου, μία νύχτα είδα στο όνειρό μου τον συγχωρεμένο τον άνδρα μου, ο οποίος λεγόταν Λιούμπα. Ο άνδρας μου με ρώτησε για ποιο λόγο είμαι τόσο λυπημένη. Και εγώ του απάντησα: <<Πώς να μην είμαι θλιμμένη, αφού έχασα τα κοσμήματα...>>.

Σε αυτό μου απάντησε ο άνδρας μου: <<Τα κοσμήματα δεν χάθηκαν, βρίσκονται κάτω από άλλα αντικείμενα στο τάδε κιβώτιο>>. Τότε του είπα: <<Είμαι και για άλλο λόγο λυπημένη. Εσύ δεν ξέρεις ότι ο γιος μας, ο Μίκα σκοτώθηκε στον πόλεμο>>;

Σε αυτό μου απάντησε: <<Αυτό δεν είναι αλήθεια, ο γιος μας ο Μίκα ζει>>. Όταν ξύπνησα έψαξα στο συγκεκριμένο κιβώτιο και πράγματι βρήκα τα κοσμήματά μου... Όταν ο πόλεμος τελείωσε ο γιος μου, ο Μίκα επέστρεψε στο Βελιγράδι, ζωντανός και υγιής.

25. Η αληθινή ιστορία για το θάνατο του Μητροπολίτη Φιλαρέτου

Το έτος 1867 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τότε που ο Φιλάρετος έγινε επίσκοπος. Τότε αυτός ήταν ήδη 84 ετών. Όταν τελείωσε ο εορτασμός της επετείου της χειροτονίας του, αποχώρησε στο Μοναστήρι του Αγίου Σεργκέι, για να ησυχάσει.

Εκεί στις 14 Σεπτεμβρίου, του φανερώθηκε στον ύπνο του ο πατέρας του που του είπε: <<Να θυμάσαι την 19η>>! Ο Μητροπολίτης ερμήνευσε αυτό το όνειρο, ως προάγγελο του θανάτου του. Για αυτό το λόγο άρχισε αμέσως να προετοιμάζεται.

Αποφάσισε να μεταλαμβάνει κάθε 19 του μήνα. Όταν  πέρασε η 19η Σεπτεμβρίου, περίμενε την 19η Οκτωβρίου.  Όταν έφτασε η 19η Οκτωβρίου κοινώνησε πάλι. Στις αρχές Νοεμβρίου, ο Επίσκοπος αρρώστησε και παρακάλεσε τους αδελφούς του να βιαστούν να τελειώσουν τις εργασίες που ανέλαβαν, πριν επέλθει ο θάνατός του.

Αφού έγιναν όλες οι προετοιμασίες, παρήγγειλε το φέρετρό του και έδωσε όλες τις απαραίτητες εντολές. Την 19η Νοεμβρίου λειτούργησε την τελευταία του λειτουργία και αποσύρθηκε να ξεκουραστεί.

Όταν ο μοναχός μπήκε στο κελί του να τον ειδοποιήσει για το γεύμα, βρήκε τον Επίσκοπο νεκρό. Ορίστε ποια έννοια είχε το όνειρο: <<Να θυμάσαι την ημερομηνία 19 του μηνός>>!

26. Το όνειρο την παραμονή του θανάτου του βασιλιά Αλέξανδρου Ομπρένοβιτς, της Σερβίας

Ο παπάς Στέβα Ντζούριτς μας διηγείται πως είδε ένα περίεργο όνειρο την νύχτα, που πέθανε ο τελευταίος απόγονος της δυναστείας Ομπρέντοβιτς, ο βασιλιάς της Σερβίας Αλέξανδρος.

<<Ονειρεύτηκα ότι ο βασιλιάς με κάλεσε στην οικογενειακή γιορτή να κάνω αγιασμό και να ευλογήσω τον άρτο. Βρέθηκε σε ένα μικρό και χαμηλό σπίτι. Έβαλα τα άμφια και ξεκίνησα τον αγιασμό. Ξαφνικά όμως είδα πως τα κεριά ήταν σπασμένα και στραβά.

Το δοχείο που είχε νερό και έπρεπε να ευλογήσω ήταν βρώμικο και ήταν γεμάτο αποτσίγαρα. Τότε ζήτησα να φέρουν καινούργια κεριά και καθαρό νερό. Στη συνέχεια είδα ότι και το ιερό άμφιό μου ήταν σχισμένο και κουρελιασμένο.

Σκέφτηκα: <<Μέχρι να φέρουνε άλλα κεριά και καθαρό νερό, μπορώ να πεταχτώ στο σπίτι μου να βάλω άλλο ιερό άμφιο>>. Όταν έφτασα στο σπίτι μου πήρα ένα άλλο ιερό άμφιο, αλλά με τίποτα δεν μπορούσα να ντυθώ. Συνεχώς τα χέρια μου μπλέκονταν στο ύφασμα. 

Φοβούμενος να μην αργήσω προσπαθούσα να ντυθώ. Ξύπνησα φοβισμένος και λουσμένος στον ιδρώτα. Σταυροκοπήθηκα και είπα: <<Θεέ μου, ας είναι για καλό>>! Αργότερα βγήκα έξω. Ήταν νωρίς, το πρωί. Μπροστά από ένα κατάστημα είδα έναν γνωστό μου έμπορα και έναν δάσκαλο.

Τους ευχήθηκα <<καλημέρα>> και προχώρησα, ο δάσκαλος με πλησίασε και μου είπε: <<Πάτερ Στέβα δεν γνωρίζεις τι έχει γίνει απόψε>>; <<Δεν ξέρω>> απάντησα, <<το μόνο που ξέρω, είναι ότι είχα ένα φριχτό όνειρο και ότι κάτι κακό θα γίνει>>.

Τότε ο δάσκαλος μου είπε ψιθυριστά: <<Απόψε στο Βελιγράδι σκοτώθηκαν ο βασιλιάς και η βασίλισσα>>. Αυτό έγινε στις 29 Μαϊου 1903.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μεθ' ημών ο Θεός>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψέλη>>,
Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 36-39.

ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΣΗΦ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ (13ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση: <<Στάρετς Ιωσήφ της Όπτινα>>, β' έκδοση, Αθήνα 2000, σελ. 173-177.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
<<Υπάρχουν μεγάλες μορφές στην ιστορία της Εκκλησίας μας που αγνοήθηκαν ή ακούστηκαν πολύ λίγο, σε σχέση με την αξία τους,
επειδή έτυχε να ζήσουν κοντά σε κάποιον μεγάλο άγιο ή σε ονομαστό ασκητή.
Είναι εκείνοι που έζησαν για να διακονήσουν, κατά το παράδειγμα του Σωτήρα μας, αυτοί που προτίμησαν να παραμείνουν έσχατοι σ' αυτόν τον κόσμο,
για να είναι πρώτοι στη βασιλεία των ουρανών.
Δεν πρέπει βέβαια να παραβλέψουμε το γεγονός, πως σ' αυτό θα συνετέλεσε σίγουρα κι η προσπάθεια που καταβάλλουν οι άγιοι άνθρωποι
για να ζήσουν στην αφάνεια και στην άγνοια, που 'ναι το προσφιλές καταφύγιο της αγιότητας. [...]
(Από τον πρόλογο του μεταφραστή)

Η μεγάλη του ταπείνωση και η αδιάλειπτη προσευχή του έφεραν καρπούς. Ο ίδιος ο Κύριος ήρθε και κατοίκησε μέσα του και τον χαρίτωσε. Αποξενώθηκε απ' όλα τα επίγεια. Το ότι ο Γέροντας ήταν σαν τα πύρινα Σεραφείμ, μαρτυρεί η ακόλουθη διήγηση του σεβαστού ιερέα π. Π. Λεβάσωφ, τον οποίο γνώριζαν όλοι όσοι ζούσαν στην Όπτινα και το Σαμορντίνο.

<<Το 1997, αρχίζει ο π. Λεβάσωφ, έτυχε να επισκεφτώ για πρώτη φορά το μοναστήρι της Όπτινα, αν κι είχα προγραμματίσει πολλές φορές να το κάνω. Είχα ακούσει νωρίτερα μερικά πράγματα για τους γέροντες, αλλά δεν τους είχα δει.

Το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις έφτασα στο μοναστήρι, ήταν να πάω να κοιμηθώ, αφού είχα περάσει μια νύχτα στο τραίνο χωρίς ύπνο. Με ξύπνησε η καμπάνα για τον εσπερινό. Οι προσκυνητές πήγαν στην εκκλησία κι εγώ έτρεξα στη σκήτη, για να προλάβω να μιλήσω με το Γέροντα, την ώρα κείνη που ήταν λιγότεροι επισκέπτες.

Ζήτησα να μου δείξουν το δρόμο για τη σκήτη και το κελλί του και σε λίγο βρισκόμουν στο δωμάτιο υποδοχής. Το δωμάτιο ήταν μικρό και η επίπλωσή του απλή. Στους τοίχους κρέμονταν κάδρα με μορφές αγίων ασκητών και ρητά των αγίων πατέρων.

Όταν έφτασα εγώ υπήρχε μόνο ένας επισκέπτης, κάποιος επίσημος από την Πετρούπολη. Σύντομα ο υποτακτικός του Γέροντα κάλεσε τον επίσημο να περάσει μέσα και μου είπε: <<Περιμένει πολύ ώρα>>. Ο επίσημος μπήκε μέσα για τρία λεπτά περίπου και μετά βγήκε. 

Γύρω από το κεφάλι του είδα ακτίνες από παράξενο φως. Δακρυσμένος και με συγκίνηση μου είπε πως αυτός μαζί με άλλους παρεβρέθηκαν το πρωί στην άφιξη από τη σκήτη της θαυματουργικής εικόνος της Παναγίας της Καλούγκα.

Ο γέροντας Ιωσήφ βγήκε από το κελλί του για να προσευχηθεί κι όλοι τους είδαν το πρόσωπό του να λάμπει και να βγάζει ακτίνες από θείο φως. Σε λίγα λεπτά μου είπαν να περάσω στο Γέροντα. Μπήκα μέσα στο ταπεινό κελλί του που είχε φτηνά, ξύλινα έπιπλα και φωτιζόταν αμυδρά.

Τότε είδα τον ηλικιωμένο Γέροντα, ταλαιπωρημένο από τους ασκητικούς αγώνες και τη νηστεία. Μόλις που μπορούσε να σηκωθεί από το κρεββάτι του. Ήταν άρρωστος εκείνη την εποχή. Χαιρετιστήκαμε. Μετά είδα ένα περίεργο φως γύρω από το κεφάλι του, όπως επίσης και μια φαρδιά ακτίνα να πέφτει πάνω του από ψηλά, σα νά' χε ανοίξει το ταβάνι του κελλιού του.

Η ακτίνα έπεφτε από τον ουρανό κι ήταν ίδια με το φως που περιέβαλλε το πρόσωπό του. Η όψη του φωτίστηκε και φάνηκε ένα χαμόγελο. Ήμουν απροετοίμαστος να δω αυτό το θέαμα και τά' χασα. Ξέχασα όλες τις ερωτήσεις που τριγύριζαν το κεφάλι μου και για τις οποίες γύρευα να βρω απαντήσεις από κάποιο γέροντα έμπειρο στην πνευματική ζωή.

Με πολλή βαθιά χριστανική ταπείνωση  (τα χαρακτηριστικά του Γέροντα) στεκόταν και περίμενε υπομονετικά να μιλήσω. Εγώ έμεινα σαστισμένος. Δεν μπορούσα να τραβήξω τα μάτια μου από το θέαμα αυτό, που μου ήταν τελείως πρωτόγνωρο. Τελικά κατάφερα να θυμηθώ αόριστα τί ήθελα να εξομολογηθώ κι άρχισα να ψελλίζω:

<<Μπάτιουσκα, είμαι πολύ αμαρτωλός>>. Μόλις μπόρεσα ν' αρθρώσω τα λόγια αυτά, το πρόσωπό του έγινε σοβαρό και το φως που έπεφτε πάνω του, όπως κι εκείνο που τον περιέβαλλε, εξαφανίστηκε. Μπροστά μου στεκόταν πάλι ο οικείος γέροντας που είχα δει όταν μπήκα στο κελλί.

Αλλά δεν έμεινε για πολύ έτσι. Σε μια στιγμή άρχισε πάλι να τον τυλίγει το φως και να πέφτει πάνω του μια ακτίνα. Μερικές φορές το φως ήταν πιο λαμπρό και πιο εκτυφλωτικό. Επειδή ήταν άρρωστος, αρνήθηκε να μ' εξομολογήσει. Ζήτησα τη συμβουλή του για τη δημιουργία μιας επιτροπής στην ενορία μου και τον παρακάλεσα να προσευχηθεί για μένα. 

Δεν μπορούσα ν' αποχωριστώ εύκολα αυτό το ουράνιο θέαμα. Πρέπει να χαιρέτησα το Γέροντα τουλάχιστο δέκα φορές. Παρατηρούσα συνέχεια αυτό το χαριτόβρυτο πρόσωπο που είχε ένα αγγελικό πρόσωπο κι έλαμπε ολόκληρο μ' αυτό το θείο φως, που εξακολουθούσε να τον φωτίζει καθώς έβγαινα από το κελλί του.

Μετά από τρία χρόνια ξαναπήγα στο μοναστήρι της Όπτινα κι είδα τον μπάτιουσκα Ιωσήφ πολλές φορές. Ποτέ όμως δεν τον ξανά' δα σε τέτοια δόξα. Το φως που είδα πάνω στο Γέροντα δεν μπορεί να παρομοιαστεί με κανένα επίγειο φως, όπως για παράδειγμα το φως του ήλιου, ή του φώσφορου ή το ηλεκτρικό, του φεγγαριού κ.λ.π.

Δεν έχω ξαναδεί παρόμοιο φως. Πιστεύω πως το όραμα αυτό ήταν αποτέλεσμα της κατάστασης της έντασης και της προσευχής στην οποία βρισκόταν ο Γέροντας και προκάλεσε τη Χάρη του Θεού να επισκεφτεί τον εκλεκτό Του.

Τώρα γιατί αξιώθηκα εγώ να δω τέτοιο όραμα, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Γνωρίζω πως είμαι αμαρτωλός και ότι το μόνο για το οποίο μπορώ να καυχηθώ, είναι οι αδυναμίες μου. Ίσως ο Κύριος να κάλεσε κι εμένα τον αμαρτωλό στο δρόμο της μετάνοιας μ' αυτόν τον τρόπο, δείχνοντάς μου με ορατό τρόπο τί χάρη αξιώνονται οι εκλεκτοί του Θεού απ' αυτήν ακόμα την κοιλάδα του κλαυθμώνος.

Η ιστορία μου είναι αληθινή. Μετά το όραμα αυτό ένιωσα ανεκλάλητη χαρά κι ένα δυνατό θρησκευτικό ζήλο, παρά το γεγονός πως προτού επισκεφτώ το Γέροντα δεν αισθανόμουν τίποτα. Από τότε έχουν περάσει τέσσερα χρόνια. Και μόνο που το θυμάμαι απλά τώρα, ξαναζώ τη συντριβή και τη μαγεία εκείνη.

Η ιστορία μου μπορεί να είναι <<Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρία>> (Α' Κορ. α' 23). Στους ολιγόπιστους και σε κείνους που αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην αμφιβολία και την πίστη, μπορεί να φανεί μια αυτοσχέδια ιστορία, μια φαντασία ή παραίσθηση.

Στους καιρούς της απιστίας και της θρησκευτικής παρακμής που ζούμε σήμερα, τέτοιες διηγήσεις προκαλούν ειρωνικά χαμόγελα. Τί πρέπει να κάνουμε εμείς οι υπηρέτες της αλήθειας: Να σιγήσουμε; Όχι.

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση:
<<Στάρετς Ιωσήφ της Όπτινα>>,
β' έκδοση, Αθήνα 2000, σελ. 173-177.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2022)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

«Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον∙ βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξε, ἀλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξε». Τὸ διαχρονικὸ αὐτὸ γεγονὸς καὶ Μυστήριο ἀποδεικνύεται σήμερα, Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν γενέθλιο ἡμέρα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.

Σήμερα τὸ Πανάγιον Πνεῦμα μὲ τὴν μορφὴ πυρίνων γλωσσῶν κάθισε ἐπὶ τὰς κεφαλὰς τῶν ἀγραμμάτων καὶ τοὺς ἀνέδειξε πανσόφους, κάθισε ἐπὶ τὰς κεφαλὰς τῶν ψαράδων καὶ τοὺς ἀνέδειξε Ἀποστόλους.

Μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ μας, οἱ Ἀπόστολοι ἔμειναν μόνοι, ὀρφανοὶ ἀπὸ τὸν Διδάσκαλό τους. Τοὺς εἶχε προειδοποιήσει, ὅμως, ὁ Κύριος ὅτι θὰ παρακαλέσει τὸν Πατέρα Του νὰ τοὺς δώσει ἄλλον Παράκλητο, ὥστε νὰ μένει μαζί τους εἰς τοὺς αἰώνας.

Πράγματι, ἡ ὑπόσχεση τοῦ Ἀναληφθέντος Χριστοῦ δὲν ἄργησε νὰ ἐκπληρωθεῖ∙ δέκα μόλις ἡμέρες ἀργότερα, κατῆλθε ὁ Παράκλητος, δηλαδὴ ὁ Παρηγορητής, Ἐκεῖνος ποὺ προσφέρει ἐνίσχυση. Κατέβηκε γιὰ νὰ μὴν μείνουν ποτὲ ξανὰ μόνοι οἱ διαχρονικοὶ Μαθητὲς τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Κατέβηκε γιὰ νὰ τοὺς στηρίξει στὸ δύσκολο ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Κύριός μας ἐμπιστεύθηκε ὡς συνεχιστὲς Αὐτοῦ πρόσωπα τὰ ὁποῖα δὲν εἶχαν ἰδιαίτερη μόρφωση. Οἱ Μαθητὲς δὲν εἶχαν πτυχία, περγαμηνὲς ἤ διπλώματα. Ἀπλοὶ καὶ ἀγράμματοι ἦταν. Αὐτούς, λοιπόν, ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεὸς νὰ συνεχίσουν τὸ σωτηριολογικὸ ἔργο ὁδηγώντας ψυχὲς ἀνθρώπων στὴ Θέωση. Γιατί; Γιατὶ αὐτούς;

Διότι αὐτοὶ εἶχαν κάτι ποὺ πολλοὶ φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καὶ τῆς κάθε ἐποχῆς δὲν εἶχαν οὔτε ἔχουν∙ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀγνὴ καρδιά. Βέβαια, κὶ ἐκεῖνοι ὡς ἄνθρωποι εἶχαν τὶς ἀδυναμίες καὶ ἔκαναν τὰ λάθη τους, ἀλλὰ φρόντιζαν νὰ τὰ προσπερνοῦν καὶ νὰ προχωροῦν μπροστὰ μὲ ἀπόλυτη εἰλικρίνεια ἀπέναντι στὸν Θεό.

Ὅλοι ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν, τὸν Ἰούδα. Ἐκεῖνος, ἄν καὶ εἶχε πολυάριθμες εὐκαιρίες νὰ προσεγγίσει καρδιακὰ τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος τὸν τίμησε μὲ τὸ ἀποστολικὸ ἀξίωμα, ἐντούτοις ἐπέλεξε μόνος του νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἀπώλεια.

Ὁ ἀγώνας τῶν Ἀποστόλων ὑπῆρξε θαυμαστὸς καὶ συγκινητικός. Οἱ ἀπλοϊκοὶ καὶ ἀμόρφωτοι ἄνθρωποι, ἐκεῖνοι ποὺ γιὰ τοὺς μορφωμένους ἦταν εὐκαταφρόνητοι, κατάφεραν νὰ ἀνατρέψουν τὰ δεδομένα τῆς κοσμικῆς λογικῆς. Στοχευμένα ὁ Χριστὸς ἐπέλεξε «τὰ μὴ ὄντα, ἴνα τὰ ὄντα καταργήσῃ». Αὐτὰ τὰ «μὴ ὄντα» σαγήνεψαν καὶ μεταμόρφωσαν τὴν οἰκουμένη, διότι ἔφεραν πάνω τους τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Ὅπου ἐπενέβαινε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὰ πάντα ἄλλαζαν καὶ οἱ νόμοι τῆς φύσεως ὑποχωρούσαν. Ἀσθενεῖς θεραπεύονταν, νεκροὶ ἐγείρονταν, διῶκτες γίνονταν διαπρύσιοι κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, ἁμαρτωλοὶ μετανοούσαν καὶ ὅσοι παρέμεναν ἀμετανόητοι καὶ ἐμπόδιζαν τὸ ἔργο τῶν Ἀποστόλων, λάμβαναν τὴν ἔνδικον μισθαποδοσίαν ἀπὸ τὸν Δίκαιο Κριτή. Αὐτὰ ὅλα ἰσχύουν καὶ στὶς μέρες μας. Θὰ ἰσχύουν καὶ ἕως τῆς συντελείας.

Τὸ ἀποκορύφωμα τῆς δράσης ὅλων τῶν Ἀποστόλων, ἐκτὸς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, καὶ συνάμα ἡ τρανότερη ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τους καὶ τῆς ἀφιέρωσής τους στὸν Θεό, ὑπῆρξε τὸ μαρτυρικὸ τέλος τους. Ἄπαντες μαρτύρησαν μὲ προθυμία, διότι εἶδαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ πίστεψαν στὴν Ἀνάστασή μας , πίστεψαν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ γνώρισε, ἀγάπησε καὶ βίωσε Ἰησοῦν Χριστὸν Ἀναστημένον δὲν θὰ συναντήσει θάνατο.

Γιὰ αὐτὴ τὴν πίστη ἀγωνίσθηκαν καὶ γιὰ αὐτὴ τὴν πίστη ἄλλοι ἀνέβηκαν στὸν Σταυρό, ἄλλοι τρυπήθηκαν μὲ λόγχες, ἄλλοι ἀποκεφαλίσθηκαν. Αὐτὴ τὴν πίστη κήρυξαν στὸ κήρυγμά τους. Κήρυξαν τὴν Ἀνάσταση, τὴν Χαρά, τὴν Ζωή, τὴν Ἀλήθεια, τὴν Ἐλπίδα, τὴν Εἰρήνη καὶ τὴν Ἀγάπη. Ἐκεῖνοι δὲν εἶχαν σχέση μὲ τὸ κήρυγμα ποὺ προκαλεῖ λύπη, φόβο, ἀπελπισία, μίσος καὶ διχόνοια καὶ στηρίζεται στὸ ψεῦδος. Αὐτὸ τὸ κήρυγμα δὲν ἀνήκει στὴν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ διαχρονικὸ ἐργαστήριο τῆς Ἁγιότητος.

Βλέποντας ὅτι μόλις Δώδεκα Ἀπόστολοι μεταμόρφωσαν τὴν οἰκουμένη, ὁ καθένας διαπιστώνει πόσο σημαντικὸ καὶ ἐπιθυμητὸ εἶναι ὁ Ἱερὸς Κλῆρος, ποὺ ἔχει ἀναλάβει τὴν διαποίμανση τῶν ψυχῶν, νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους πλημμυρισμένους ἀπὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Δυστυχῶς, ὅταν χάρη στὴν ἰδιοτέλεια καὶ τὴν ἐγωπάθεια ὁ ἕνας συμπεριφέρεται ὡς Ἄρειος, ὁ ἕτερος ὡς Ἐφιάλτης καὶ ὁ τρίτος ὡς Ἰούδας, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα δὲν ἀναπαύεται καὶ φυγαδεύεται, καὶ ἄν φυγαδευθεῖ ὁ Παράκλητος, μετὰ πού θὰ στηριχθοῦμε;

Αὐτὸ ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη νὰ κατανοήσουμε εἶναι ὅτι ὁ καθένας στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ σέβεται τὸν ἄλλο καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἄλλου, διότι πάντες εἴμαστε «σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους». Καὶ ὁ Χριστὸς τοποθέτησε στὴν Ἐκκλησία πρῶτον Ἀποστόλους καὶ τοὺς διαδόχους αὐτῶν, Ἐπισκόπους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους καὶ οὔτω καθ’ ἑξῆς.

Δὲν μποροῦμε ὅλοι νὰ κάνουμε τοὺς Ἐπισκόπους, οὔτε τοὺς προφῆτες, οὔτε τοὺς διδασκάλους. Κοινός μας στόχος εἶναι ἡ Θέωση, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτευχθεῖ μέσα ἀπὸ τὴν ἀρμονικὴ συνεργασία τῶν μελῶν.

Ἡ δὲ ἀρμονικὴ συνεργασία θὰ ἐπιτευχθεῖ μέσα ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. Ὄχι μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀπὸ τὴν ὁποία, μόλις θιχθοῦν τὰ συμφέροντα, τὸ ἄτομό μας καὶ τὸ ἐγώ μας, ξεχνοῦμε καὶ αὐτὴν τὴν χριστιανική μας ταυτότητα.

Τὸ Πανάγιο Πνεῦμα νὰ στηρίζει, νὰ ἐνδυναμώνει, νὰ ξεκουράζει καὶ νὰ φωτίζει ὅλους μας!

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Ιερά Μητρόπολη Αττικής και Βοιωτίας

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (2022)

Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής

Η ΘΗΒΑΪΔΑ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ (13ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου: <<Η Θηβαϊδα του Βορρά>> σε μετάφραση και επιμέλεια του Πέτρου Μπότση,

δ' έκδοση, σελ. 271-275, Αθήνα 1988.
<<Ο μοναχισμός στη Ρωσία ξεκίνησε με τους οσίους Αντώνιο και Θεοδόσιο του Κιέβου. Εκείνοι έθεσαν τα θεμέλια της άσκησης και ήταν οι πρώτοι που έφεραν στην απέραντη αυτή χώρα το μήνυμα της ολοκληρωτικής αφιέρωσης στο Θεό και του αγώνα για εσωτερική τελείωση. Εκείνος όμως που δημιούργησε μια μεγάλη άνθιση, που εξελίχτηκε σ' ένα τεράστιο ξέσπασμα του μοναχισμού και αγκάλιασε ολόκληρη τη βορειοανατολική Ρωσία, που δίκαια αποκλήθηκε "Θηβαΐδα του Βορρά",
ήταν ο μεγάλος άγιος Σέργιος του Ραντονέζ.
Ο άγιος Σέργιος ήταν μια γιγαντιαία μορφή που δημιούργησε τη "χρυσή εποχή" για το μοναχισμό της Ρωσίας, εποχή που κράτησε τρεις αιώνες περίπου και χάρισε στην Ορθόδοξη Εκκλησία χιλιάδες αγίους. Ο ίδιος έφτιαξε πενήντα μοναστήρια και από εκείνα δημιουργήθηκαν άλλα σαράντα. Δίκαια του απονεμήθηκε ο τίτλος του "μεγάλου γέροντα της ρωσικής γης" και του "αββά της Θηβαΐδας του Βορρά". Ο συναρπαστικός βίος του, όπως και οι βίοι άλλων χαρακτηριστικών μορφών της Θηβαΐδας του Βορρά, σκιαγραφούνται στο βιβλίο αυτό που εκδίδεται για πρώτη φορά στην Ελληνική.
Οι βίοι των αγίων αυτών συγκεντρώθηκαν από διάφορες πηγές στη Ρωσική και εκδόθηκαν για πρώτη φορά συλλογικά στην Αγγλική από το μοναστήρι του αγίου Γερμανού της Αλάσκας, που είναι στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α. και που είχε την καλοσύνη να μου επιτρέψει τη μετάφραση και έκδοση του βιβλίου αυτού στην Ελληνική. Στην εισαγωγή του καθηγητή Κόντζεβιτς (...) υπάρχει μια ιστορική αναδρομή στη Θηβαΐδα αυτή του Βορρά και στα διάφορα ρεύματα που συνετέλεσαν τόσο στην απαρχή της, κατά το 14ο αιώνα, όσο και στην αρχή της παρακμής της, κατά το 17ο αιώνα.
Στον επίλογο επίσης, που γράφτηκε από τους εκδότες της αγγλικής έκδοσης, αναφέρονται οι δεσμοί και η επίδραση της Θηβαΐδας του Βορρά στη μεγάλη μοναχική κίνηση του 18ου αιώνα, που εκφράστηκε από τον όσιο Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ και έδωσε στην Ορθόδοξη Ρωσική Εκκλησία τους μεγάλους στάρετς που τη δόξασαν και την δοξάζουν μέχρι σήμερα με την άφθαστη πνευματικότητά τους>>.
Πέτρος Αθ. Μπότσης
Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΝΤΩΝΙΑ

Η ηγουμένη Αντωνία Μεζέντσοβα (+ 26 Ιαν. 1875), ήταν πραγματικά μια αγία. Πνευματική θυγατέρα του μεγάλου αγίου του 19ου αιώνα, του ιερέα Πέτρου του Άγγλιχ, είχε εμποτιστεί τόσο πολύ με το γνήσιο ορθόδοξο μοναχικό πνεύμα, ώστε η οσία Άννα του Κασίν εμφανιζόταν και της έλεγε ποιά απ' τις αδελφές έπρεπε να λάβει το μεγάλο σχήμα κι ακόμη που ήταν κρυμμένα ορισμένα παλαιά μοναχικά <<Σχήματα>>.

Η ηγουμένη Αντωνία μόναζε σ' ένα μοναστήρι του Σούζνταλ και μετά από προσπάθειες της νονάς της πείστηκε να μεταφερθεί στο μοναστήρι της Υπαπαντής του Κυρίου στο Κασίν. Η εικοσαετής δύναμη όμως λυπόταν πολύ που εγκατέλειψε το πρώτο μοναστήρι της, όπου αναπαύονταν τα λείψανα της ευσεβούς πριγκήπισσας Σοφίας (συζύγου του Ιβάν του Δ').

Πίστευε ότι θα έχανε τη χάρη που είχε απολαύσει εκεί, γιατί η οσία Σοφία - Σολομονία του Σούζνταλ (16 Δεκεμβ. 1542) έκανε πολλά και υπερφυσικά θαύματα στο μοναστήρι της, το οποίο ίδρυσε και καθοδηγούσε πνευματικά ο μεγάλος όσιος Ευθύμιος του Σούζνταλ, που ήταν φίλος του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ.

Τότε όμως και μετά από νυχτερινή προσευχή γεμάτη δάκρυα, είδε ένα όνειρο ότι έμπαινε στο μοναστήρι της Υπαπαντής στο Κασίν, που δεν το είχε ξαναδεί. Απ' το μεγάλο πλήθος όμως δεν μπορούσε να περάσει.

Μετά από πολλές προσπάθειες πέρασε μέσα τελικά και ξαφνιασμένη απ' το μεγάλο αριθμό των προσκυνητών, ρώτησε το λόγο της κοσμοσυρροής αυτής. Της απάντησαν ότι θα εξέθεταν σε προσκύνημα τα λείψανα της οσίας Δωροθέας (για την οποία δεν είχε ξανακούσει) και ότι θα γινόταν η επίσημη αγιοποίησή της.

Το όραμα αυτό μείωσε τη θλίψη της μελλοντικής ηγουμένης Αντωνίας και της έδωσε τη βεβαιότητα ότι στο μοναστήρι της Υπαπαντής υπήρχε επίσης μια αγία και ότι η μετάβασή της εκεί ήταν θέλημα Θεού. Αφού έζησε μερικά χρόνια στο μοναστήρι, η δόκιμη Αλεξάνδρα (όπως ήταν το αρχικό της όνομα) ξεκίνησε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο πνευματικών δοκιμασιών.

Μια μέρα εκείνη την εποχή κι ενώ δεν είχε κοιμηθεί αρκετές νύχτες απ' τη μεγάλη της θλίψη, πήγε στην εκκλησία του μοναστηριού για την ακολουθία του όρθρου. Αφού κάθισε λίγο για την ανάγνωση των καθισμάτων, την πήρε ένας ελαφρός ύπνος. Ξαφνικά, μια άγνωστη μεγαλόσχημη μοναχή βγήκε από τη βορεινή πόρτα του ιερού και ήρθε και στάθηκε μπροστά της.

Στο δεξί της χέρι κρατούσε ένα ξύλινο σταυρό κι ένα αναμμένο θυμιατήρι και στο αριστερό της ένα θυμιατήρι που κάπνιζε. Ο μανδύας της ήταν διπλωμένος και κρεμόταν απ' τον αριστερό ώμο της.

Στάθηκε ακριβώς μπροστά απ' τη δόκιμη Αλεξάνδρα και της έριξε μια διαπεραστική ματιά, σαν να ήθελε να εισχωρήσει μέσα στην εσωτερική λύπη που την κατάτρωγε.

Ξαφνικά η δόκιμη ανασηκώθηκε, το όραμα όμως είχε ήδη εξαφανιστεί, ενώ καμμιά άλλη γύρω της δεν το είχε δει. Στην καρδιά της αισθάνθηκε ένα δυσπερίγραπτα ευχάριστο αίσθημα, σαν η λύπη να μην την είχε ενοχλήσει ποτέ. 

Όταν μετά τον Όρθρο γύρισε στο κελλί της, έσπευσε να σκιαγραφήσει μ' ένα μολύβι σε χαρτί τη μορφή της μεγαλόσχημης μοναχής που είχε δει και που αναγνώρισε ότι ήταν η οσία Δωροθέα, για την οποία έτρεφε βαθύ σεβασμό και συχνά την επικαλούνταν στην προσευχή της.

Αρκετά χρόνια μετά το όραμα αυτό ζωγράφισε ολόσωμη την Οσία σε μια εικόνα, όπως ακριβώς την είχε σκιαγραφήσει το πρωί κείνο με την επίδραση του θαυμασίου οράματος, προσθέτοντας μόνο πίσω απ' τη μορφή της τις εκκλησίες και τ' άλλα κτίρια του μοναστηριού (το μικρό παρεκκλήσι στα αριστερά της οσίας Δωροθέας είναι η πέτρινη εκκλησία που χτίστηκε πάνω στον τάφο της).

Αργότερα η μητέρα Αντωνία έγινε ηγουμένη στο μοναστήρι της οσίας Δωροθέας και απ' το μεγάλο σεβασμό που έτρεφε γι' αυτήν ήθελε να κάνει κάποια ιδιαίτερη τιμή στη μνήμη της. Πολλές φορές που επισκεπτόταν τον άγιο γέροντά της, τον π. Πέτρο του Άγγλιχ τον διά Χριστόν Σαλό, άκουγε από εκείνον τα επιτιμητικά αυτά λόγια:

-Τη Δωροθέα δεν την τιμάτε όπως πρέπει. Αυτό λυπούσε πάρα πολύ τη μητέρα Αντωνία και τελικά ρώτησε το γέροντα τί έπρεπε να κάνει για να τιμήσει την Οσία. Εκείνος απάντησε απότομα και αποφασιστικά:

-Φτιάξε ένα παρεκκλήσι. Υπακούοντας στον άγιο γέροντά της έφτιαξε, μ' ένα μόνο πρωινό το καλοκαίρι του 1857, ένα μικρό παρεκκλήσι από φύλλα λαμαρίνας, γιατί φοβόταν μήπως ο τοπικός επίσκοπος το μάθαινε και απαγόρευε την ανέγερσή του, αν ήταν υπό κατασκευή.

Ο επίσκοπος όμως όταν το έμαθε επικρότησε το γιορτασμό της οσίας Δωροθέας και το 1870 η ηγουμένη Αντωνία αξιώθηκε να χτίσει ένα μεγαλύτερο πέτρινο παρεκκλήσι, πάνω στα λείψανά της. Αυτά τα χρόνια η οσία Δωροθέα εμφανίστηκε πολλές φορές και έκανε πολλά θαύματα στο μοναστήρι της.

Κάποια μοναχή, η μητέρα Σεραφίμα, ευχαριστιόταν να περνάει τις ώρες του μεσονυκτίου στην εκκλησία του μοναστηριού μαζί με τη συνοδό του κελλιού της. Μια νύχτα ήρθαν στην εκκλησία μεσάνυχτα και με έκπληξή τους είδαν μια περίεργη μοναχή να προσεύχεται δίπλα σ' ένα παράθυρο, παρά το γεγονός ότι η εκκλησία ήταν κλειδωμένη και κανένας δε θα μπορούσε να μπει μέσα.

Μια άλλη φορά είδαν τα μεσάνυχτα ένα εντελώς ασυνήθιστο φως, όλα τα κεριά ήταν αναμμένα και μια μοναχή προσευχόταν μπροστά στο ιερό. Πολλές άλλες αδελφές επίσης αξιώθηκαν να δουν την οσία Δωροθέα με παρόμοια οράματα.

Δεν είναι γνωστή η τύχη του μοναστηριού ή η τιμή της οσίας Δωροθέας μετά τη Σοβιετική Επανάσταση. Μεταξύ όμως εκείνων που αγαπούν τους αγίους του Θεού, η μνήμη τους δεν πρόκειται να ξεχαστεί. Κι εκείνη θα συνεχίσει να προσεύχεται στον ουρανό για τη ρωσική γη και για όλους εκείνους που την τηρούν με πίστη και αγάπη.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου: <<Η Θηβαϊδα του Βορρά>>
σε μετάφραση και επιμέλεια του Πέτρου Μπότση,
δ' έκδοση, σελ. 271-275, Αθήνα 1988.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΟΡΦΗ ΑΘΕΪΑΣ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 46-48.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» ΜΕΡΟΣ 3ον

Ο πολιτισμός κατάντησε καινούργια μορφή αθεϊας

Οι άνθρωποι περιμένουν πολλά καλά από τους μεγάλους ευεργέτες και φιλάνθρωπη συμπεριφορά από τους πλουσίους. Ποιός είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης, και ποιός είναι ο πλουσιότερος από όλους; Χωρίς αμφισβήτηση ό Θεός. Τί ζητάμε εμείς σαν Χριστιανοί και σαν χριστιανικός λαός από το Θεό μας;

Ας δούμε την προσευχή του Κυρίου, το «Πάτερ ημών». Με την προσευχή αυτή ζητάμε να αγιαστεί το όνομα του Θεού, να αγιαστεί και όχι να διασυρθεί το όνομά Του. Στη συνέχεια προσευχόμαστε να έλθει η βασιλεία του Θεού, η βασιλεία του Πατρός, και όχι η βασιλεία του τυράννου, του θηρίου. Ας γίνει το θέλημα Σου όπως στον ουρανό, έτσι και εδώ στη γη, όπως ανάμεσα στους αγγέλους, έτσι ανάμεσα και στους ανθρώπους.

Με την προσευχή ζητάμε ο Ουράνιος Πατέρας να μας δώσει το απαραίτητο ψωμί, δηλαδή τα αναγκαία υλικά αγαθά. Ζητάμε να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας και εμείς να συγχωρούμε τους άλλους. Προσευχόμαστε να μην επιτρέπει να πέφτουμε σε πειρασμούς, που προέρχονται από σωματικές επιθυμίες και από διαβολικές παγίδες.

Προσευχόμαστε να μας γλιτώσει από τον πονηρό, ο οποίος θέλει να μας δηλητηριάσει και να μας τραβήξει στη δική του φωλιά. Όπως το βλέπετε, αδέλφια μου, πουθενά δεν ζητάμε από το Θεό να μας δίνει πολιτισμό. Ας δούμε και μια άλλη προσευχή, την οποία ό ιερέας διαβάζει στην εκκλησία και εμείς, σαν λαός απαντάμε: Παράσχου Κύριε! Τί να παρέχεις σε μας Κύριε;

Ο ιερέας προσεύχεται ως εξής: Ας ζητήσουμε από τον Κύριο, να μας χαρίσει ημέρα, τέλεια, αγία, ειρηνική και αναμάρτητη. Και εμείς, σαν λαός, απαντάμε: «Παράσχου Κύριε».
Στη συνέχεια ο ιερέας προσεύχεται στον Κύριο να μας στείλει Άγγελο ειρήνης, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων μας. Και εμείς απαντάμε: «Παράσχου Κύριε».

Ο ιερέας ζητάει από τον Κύριο να μας δώσει συγγνώμη και να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας. Και εμείς απαντάμε: «Παράσχου Κύριε». Ο ιερέας ζητά να χαρίζει ό,τι είναι καλό και συμφέρον για την ψυχή μας και να δίνει ειρήνη σ' όλο τον κόσμο! Στη συνέχεια ζητά από τον Κύριο, να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας ειρηνικά και με μετάνοια!

Και, στο τέλος ο ιερέας ζητά από τον Κύριο να είναι οι τελευταίες μας στιγμές χριστιανικές χωρίς πόνο, χωρίς ντροπή, ειρηνικές και να δώσουμε καλή απολογία στο φοβερό Του βήμα! Και εμείς απαντάμε κάθε φορά: «Παράσχου Κύριε!».

Σ' αυτή λοιπόν την προσευχή, ή οποία διαβάζεται κάθε πρωί, κάθε απόγευμα, και σε κάθε λειτουργία μπροστά σε χιλιάδες ορθόδοξες Αγίες Τράπεζες, δεν προσευχόμαστε στο Δημιουργό μας να μας δίνει τον πολιτισμό αλλά άλλα καλύτερα αγαθά: ειρήνη, συγχώρηση, αγάπη, καλή απολογία, τα οποία έχουμε ανάγκη. Ποτέ ο ιερέας μας δεν ζήτησε από τον Κύριο να μας δώσει πολιτισμό!

Το ίδιο και με τις άλλες προσευχές. Στα εκκλησιαστικά βιβλία υπάρχουν προσευχές για την υγεία των ανθρώπων, για τους ηγέτες του κράτους, για την αναπαραγωγή των ζώων, για τα χωράφια, για την πρόοδο των παιδιών, για τούς πρώτους καρπούς στη φύση, για τη δικαιοσύνη στον κόσμο, για την μετάνοια των αμαρτωλών, για την επιτυχία των υπερασπιστών της θείας δικαιοσύνης, για τους ταξιδιώτες, για τους θλιμμένους, για αυτούς που πενθούν, αλλά δεν υπάρχει προσευχή για την κοσμική μόρφωση και για τον πολιτισμό.

Ακόμη υπάρχουν προσευχές για προστασία από τα κακά πνεύματα, από τον σατανά, από τους αιρετικούς και τους ειδωλολάτρες, από τους βαρβάρους, από τα φίδια και τις ακρίδες, από τους ανέμους και τις πλημμύρες. Σε όλες τις παραπάνω προσευχές δεν υπάρχει προσευχή στο Θεό υπέρ του πολιτισμού!

Όμως υπάρχει περίπτωση, εσείς που είστε πιο νέοι να ζήσετε τη στιγμή, που ολόκληρος ο ορθόδοξος λαός στην εκκλησία να απευθύνει στο Θεό προσευχή για προστασία από την κουλτούρα και τον πολιτισμό! Δεν θα είναι καθόλου παράξενο: εάν ή εκκλησία γράψει μια προσευχή για προστασία από τον πολιτισμό, με την έννοια ότι ό πολιτισμός χωρίς το Θεό αποτελεί άθροισμα όλων των κακιών.

Τέτοια προσευχή όχι μόνο θα είναι αναγκαία αλλά νομίζω πως καλό θα ήταν να ορίσουμε μία επίσημη ημέρα αργίας κατά την οποία όλος ο λαός μαζί με τους ηγέτες του θα προσεύχεται στο Θεό να τον σώσει από τον πολιτισμό χωρίς Θεό. Επειδή ο πολιτισμός είναι η καινούργια μορφή αθεΐας, η καινούργια ειδωλολατρία.

Έτσι οι λαοί θα μπορούν προσευχόμενοι να σωθούν από την καινούργια ειδωλολατρία. Θα αρχίσουν ταπεινά να προσεύχονται, στον μοναδικό αληθινό Θεό, στην Αγία Τριάδα, στον Πατέρα, στον Υιό, και στο Άγιο Πνεύμα. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 46-48.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Ομιλίες και Μελέτη για τα Σύμβολα και Σημεία>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψέλη>>, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 33-41.
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος.
Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
(Από τον πρόλογο του βιβλίου)
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Παρασκευή 7 (20) Μαΐου 2022 εκκλ. ημ. + Εμφάνισις Τιμίου Σταυρού εν Ιεροσολύμοις

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ» ΜΕΡΟΣ 3ον

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

Νεαροί μου, θέλω να σας ευχαριστήσω που με προσκαλέσατε να σας μιλήσω για την απαισιοδοξία των νέων και να σας παρακαλέσω το εξής: Να μην επιτρέπετε ποτέ στον εαυτό σας, να σας μπερδεύει ή να σας εντυπωσιάζει η θέση, το επάγγελμα, η στολή ενός ανθρώπου. Να ξέρετε ότι η κοινωνική σας θέση εξαρτάται περισσότερο από την κοινωνία στην οποία ζούμε, παρά από εμάς τους ίδιους.

Γι' αυτό το λόγο μην σφάλλετε και μην αξιολογείτε ποτέ έναν άνθρωπο μόνο από την κοινωνική του θέση ή μόνο από τον τίτλο του. Μην κρίνετε τους ανθρώπους από τη στολή τους και την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά από το εσωτερικό τους και από όλα όσα εξαρτώνται από τους ίδιους. Η κοινωνική θέση δεν εξαρτάται από τον καθένα μας, αυτό που εξαρτάται από εμάς τους ίδιους είναι η ποιότητα των αισθημάτων μας, η ποιότητα των σκέψεών μας και η ποιότητα της βούλησής μας.

Εν συντομία, από εμάς προσωπικά εξαρτάται μόνο η ποιότητα της ψυχής μας. Η ποιότητα της ψυχής μας εξαρτάται από εμάς τους ίδιους -εμείς είμαστε οι κυρίαρχοί της. Θα χαρώ, εάν με την ομιλία μου καταφέρω να αποβώ χρήσιμος στην κοινωνία. Χαίρομαι και μακάρι να καταφέρω με την ομιλία μου να σας εμπνεύσω θάρρος και αισιοδοξία. Χαίρομαι, αν εγώ ως μοναχός, που φορώ ράσο, κατορθώσω να σας προσφέρω κάτι πολύ μ' αυτή την ομιλία, γιατί θα είναι στη συνέχεια και σε σας πιο εύκολο να προσφέρετε κάτι καλό στην κοινωνία. 

Εσείς, που θα είστε οι μελλοντικοί καθηγητές, αξιωματούχοι, δικαστές, πολιτικοί, υπουργοί. Ο μελλοντικός τίτλος σας και η κοινωνική σας θέση θα σας διευκολύνουν να προσφέρετε το καλό στην κοινωνία. Βέβαια, η κοινωνική σας θέση και ο μελλοντικός τίτλος από μόνα τους δεν θα σας καταστήσουν ικανούς για το σωστό, αν εσείς από μόνοι σας δεν παλέψετε με τον εαυτό σας να γίνετε ικανοί για καλές πράξεις.

Ο Επίκτητος, ο στωικός φιλόσοφος, ήταν σκλάβος και παρόλο που ήταν σκλάβος ήταν τόσο καλός που αποτελούσε πρότυπο και παράδειγμα σε αντίθεση με τον Καλιγούλα, που παρόλο που ήταν αυτοκράτορας ήταν ποταπός και ανήθικος. Η στολή του αξιωματικού δεν θα σας κάνει γενναίους, ούτε το ράσο του ιερέα ευσπλαχνικούς, ούτε η δικαστική τήβεννος δίκαιους, ούτε η πολυθρόνα του υπουργού δυνατούς, εάν η ψυχή σας δεν είναι γεμάτη από γενναιότητα, φιλευσπλαχνία, δικαιοσύνη και ψυχική δύναμη.

Πρέπει να έχετε ψυχή που θα είναι ικανή για τρία πράγματα: να υπομένει, να αγαπάει τη ζωή, αλλά και να θυσιάζεται. Τέτοια ψυχή δεν θα έχετε ποτέ, εάν είστε απαισιόδοξοι. Ο απαισιόδοξος δεν μπορεί να αγαπήσει τη ζωή, επειδή του φαίνεται πως δεν έχει νόημα και χαρά. Η ζωή για τον τέτοιου είδους άνθρωπο είναι ανοησία, πόνος, απερισκεψία, θλίψη και έτσι δεν την αγαπά.

Ο πεσσιμιστής τελικά δεν μπορεί να υπομείνει τη ζωή, για τους ίδιους λόγους που δεν μπορεί να αγαπήσει τη ζωή. Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει τον πόνο που έχει κάποιο νόημα και τέλος. Δεν μπορεί να αντέξει όμως τον πόνο που δεν έχει ουσία και τέλος. Η ζωή των απαισιόδοξων ανθρώπων είναι απερίσκεπτος και ατελείωτος πόνος. Αν είστε απαισιόδοξοι, δεν θα μπορέσετε ούτε να θυσιαστείτε, ούτε να αγαπήσετε τη ζωή, ούτε καν να την υπομείνετε.

Η ψυχή σας δεν θα είναι ικανή για κανένα από τα παραπάνω. Θα είναι ικανή για ανοησίες, για άσκοπη περιπλάνηση ή για τεχνάσματα ή για ακινησία ή για αυτοκτονία. 

Ούτε σεις θα είστε χρήσιμοι για τη ζωή, ούτε η ζωή θα έχει σημασία για σας. Στις τρεις τελευταίες περιπτώσεις η ζωή στην ιλιγγιώδη πορεία της θα σας «κοιτάξει» περιφρονητικά και θα περάσει πολύ γρήγορα από δίπλα σας. Η ζωή σαν βουερό και ασημένιο ποτάμι θα προσπεράσει πολύ γρήγορα δίπλα από τον απαισιόδοξο νερόλακκό σας.

Μάταια από τον νερόλακκο αυτόν θα πετάξετε λάσπη και συκοφαντίες στη ζωή. Νομίζετε ότι θα θολώσετε τη ζωή; Όχι, θα θολώσετε μόνο την οπτική σας και την ψυχή σας. Η απαισιοδοξία αποτελεί ένα ανίσχυρο πείσμα απέναντι στη ζωή. Από αυτό το πείσμα αρρωσταίνει και πάσχει ο απαισιόδοξος άνθρωπος που αποτελεί μόνο ένα κομμάτι της ζωής. Η ίδια η ζωή δεν παθαίνει τίποτε. Αποφάσισα λοιπόν σήμερα να μιλήσω για την απαισιοδοξία των νέων, επειδή η απαισιοδοξία σας προκαλεί πόνο και θλίψη.

Η απαισιοδοξία προκαλεί πόνο και θλίψη και πλήττει πρώτα εσάς που είστε νέοι και που έντονα λαχταράτε τη χαρά. Ο πεσιμισμός σας μοιάζει με ανατολίτη τύραννο, που αλυσοδένει και συνθλίβει τους ανθρώπους. Υπάρχουν δύο είδη νεανικής απαισιοδοξίας: Το ένα είδος έχει σχέση με τη ζωή γενικά. Το άλλο έχει σχέση με τη ζωή ειδικά. Η ινδική απαισιοδοξία κυριεύει και κατακτά τις ψυχές εκείνων των νέων ανθρώπων που ζουν κάτω από την αίσθηση μιας παγκόσμιας θλίψης. Όσο περισσότερο διαρκεί αυτή η αίσθηση, τόσο περισσότεροι άνθρωποι κυριαρχούνται απ’ αυτή.

Όπως ο κλέφτης σιγά-σιγά ξεκινά να πιστεύει πως όλος ο κόσμος κλέβει, και όπως ο δίκαιος άνθρωπος νομίζει πως όλος ο κόσμος λέει την αλήθεια, έτσι και ο κατεστραμμένος άνθρωπος νομίζει πως όλος ο κόσμος έχει καταστραφεί. Στο ιερό βιβλίο των Ινδών, είναι γραμμένο: Ο άνθρωπος που έχει θέληση, σκέψη και πίστη, είναι σκλάβος. Όταν ο άνθρωπος απαλλαχτεί από τη θέληση, την σκέψη και την πίστη, ελευθερώνεται. Αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στον Μπράμα και ανοίγει την πόρτα, μέσα από την οποία περνάει κανείς στην άλλη όχθη του σκοταδιού, και φθάνει στο Νιρβάνα:

Υπάρχει όμως θνητός που δεν έχει θέληση, σκέψη και πίστη; Και ποιος θνητός ελευθερώθηκε από τα τρία και επέζησε; Κανείς. Ούτε ο ίδιος ο Βούδας, ο πιο σημαντικός δάσκαλος της ινδικής φιλοσοφίας. Ούτε αυτός μέχρι το τέλος της ζωής του δεν κατάφερε να ελευθερωθεί από τη θέληση, την σκέψη και την πίστη. Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του επιθυμούσε, σκεφτόταν και πίστευε. Πίστευε σταθερά στην κατάσταση Νιρβάνα. 

Σκεφτόταν ασταμάτητα πως ο κόσμος είναι διάφανος, γεμάτος πόνο και πως υπάρχει μετεμψύχωση. Στο τέλος επιθυμούσε να απαλλαχθεί από την επιθυμία γι' αυτόν τον κόσμο και επιθυμούσε να οδηγήσει και άλλους ανθρώπους στην ίδια αντίληψη. Οι άνθρωποι κατάφερναν να υιοθετήσουν την αντίληψη που τους δίδασκε ο Βούδας, αλλά δεν κατάφερναν να απαρνηθούν τη θέληση, τη σκέψη και την πίστη τους. Μέσα από την επιθυμία τους να απαλλαχθούν από αυτά τα τρία, το μόνο που κατάφεραν είναι να αποδυναμώσουν αυτά που αποτελούν το περιεχόμενο της ζωής.

Ο Βούδας με την απαισιοδοξία του πέτυχε να μετατρέψει έναν μαχητικό και ζωηρό λαό, όπως οι Ινδοί πριν από αυτόν, σε αδύναμο παθητικό λαό τριακοσίων εκατομμυρίων που δεν κατάφερε, να αντισταθεί σε ένα μη βουδιστικό στρατό πενήντα χιλιάδων ανθρώπων. Η απαισιοδοξία των Ινδών μεταφέρθηκε στην Ευρώπη όπως και η αρρώστια της πανούκλας. Από αυτά τα δύο κακά που έδωσε η Ινδία στην Ευρώπη, δεν ξέρουμε ποιο είναι το χειρότερο. Η πανούκλα οργώνει το σώμα και η απαισιοδοξία οργώνει την ψυχή.

Ο Χριστός είπε: Μη φοβάστε εκείνο που σκοτώνει το σώμα, να φοβάστε αυτό που σκοτώνει την ψυχή. Ο Σοπενχάουερ μεταφύτεψε την απαισιοδοξία των Ινδών στην Ευρώπη. Απέρριψε από τη διδασκαλία του Βούδα μόνο τη μετεμψύχωση, την μεταπήδηση της ψυχής μετά τον θάνατο. Κράτησε όμως όλα τα βασικά στοιχεία της βουδιστικής διδασκαλίας. Και έγινε «δολοφόνος» πολλών ψυχών, ειδικά νεανικών. Όταν διαβάζει κανείς τη βιογραφία του βεβαιώνεται ότι δεν ήταν στη ζωή του απαισιόδοξος.

Πρόσεχε ιδιαίτερα τη ζωή του, ενώ έλεγε πως η ζωή δεν αξίζει τίποτε! Ήταν γεμάτος επιθυμίες και μάλιστα ιδιαίτερα πόθησε τη δόξα και τα χρήματα. Η προχωρημένη ηλικία του και η φιλοσοφία του δεν δάμασαν τις επιθυμίες του. Όταν κανείς διαβάσει τα βιβλία του και τη βιογραφία του, θα πει: είτε ο Σοπενχάουερ ήταν ηθοποιός στη ζωή, είτε ήταν ηθοποιός στη φιλοσοφία του. Η ζωή του και η φιλοσοφία του δεν βρίσκονται σε αρμονία μεταξύ τους, δεν αποδεικνύουν η μια την άλλη, αλλά διαψεύδουν η μια την άλλη.

Οι ιδρυτές μιας πίστης δεν λειτουργούν έτσι. Σ' αυτούς η σκέψη είναι αντίγραφο της ζωής και η ζωή είναι αντίγραφο των σκέψεών τους. Οι ιδρυτές μιας πίστης έχουν ζωή που αποτελεί την πιο δυνατή απόδειξη της πίστης τους και της φιλοσοφίας τους. Ο Χριστός δικαίωσε την πίστη Του με την ζωή Του. Αυτός όχι μόνο μπόρεσε να υπομείνει την ζωή Του, αλλά και να την αγαπήσει.

Ο Χριστός δίδασκε πως πρέπει να θυσιάζει κανείς την ζωή του λόγω αγάπης για την ζωή. Ο Ίδιος θυσίασε την ζωή Του. Ο Σοπενχάουερ δίδασκε πως πρέπει να απαρνηθούμε τη ζωή λόγω απέχθειας προς τη ζωή, όμως ο ίδιος δεν απαρνήθηκε τη ζωή. Η αυτοθυσία είναι το συμπέρασμα της διδασκαλίας του Χριστού και γι' αυτόν τον λόγο και ο ίδιος και οι απόστολοί Του αυτοθυσιάστηκαν. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Ομιλίες και Μελέτη για τα Σύμβολα και Σημεία>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 33-41.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΝΤΕΣ - «ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ»

Οἱ Τοῦρκοι προειδοποιοῦν γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας

Τὴν ἔχουν μετατρέψει σὲ ξενοδοχεῖο, ἀποθήκη καὶ δημόσιο ἀποχωτηρήριο! 

Ὅταν ὁ τουρκικὸς Τύπος, ποὺ εἶναι γνωστὸ πόσο δύσκολα ἀσκεῖ κριτικὴ στὸν Ἐρντογὰν καὶ τὴν Κυβέρνησί του, περιγράφει τὴν δραματικὴ κατάστασι, στὴν ὁποία ἔχει περιέλθει ἡ Ἁγία Σοφία, γίνεται ἀντιληπτὸ τὸ μέγεθος τῆς βεβηλώσεως ἀπὸ τὴν στιμὴ ποὺ ὁ «σουλτᾶνος» τὴν μετέτρεψε σὲ τζαμί. Ἡ ἐφημερὶς «Τζουμχουρριὲτ» δημοσιεύει ρεπορτὰζ ἀπὸ αὐτοψία ποὺ ἔκανε μέσα στὸν ἐπιβλητικὸ Ναὸ καὶ προειδοποιεῖ ὅτι, ἐὰν συνεχισθῆ αὐτὴ ἡ ἐγκατάληψις καὶ ἡ ἐγκληματικὴ ἀδιαφορία, θὰ ἐπέλθη ἡ ὁλικὴ καταστροφὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας ἕως τὸ 2050. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι οἱ χιλιάδες μουσουλμᾶνοι ποὺ συρρέουν καθημερινὰ γιὰ νὰ προσευχηθοῦν μαζὶ μὲ τοὺς τουρίστες ποὺ ἔχουν σταματήσει νὰ πληρώνουν εἰσιτήριο καὶ μπαίνουν μέσα γιὰ νὰ ξεκουραστοῦν! Οἱ ἀνάσες τους ἔχουν αὐξήσει τὴν ὑγρασία μέσα στὸ μνημεῖο τῶν 1.500 χρόνων καὶ τὸ καταστρέφουν ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα. Ὅμως αὐτὸ ποὺ ἀποκαλύπτουν οἱ Τοῦρκοι δημοσιογράφοι δὲν ἔχει προηγούμενο. Πολλοὶ ἐπισκέπτες χρησιμοποιοῦν τὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ διανυκτερεύσουν τὸ βράδυ καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα νὰ πάρουν τὸ ἀεροπλάνο, τὸ τραῖνο ἢ τὸ λεωφορεῖο γιὰ τὸν ἑπόμενο προορισμό τους! Ἄλλοι ἀφήνουν μέσα στὴν Ἁγία Σοφία τὶς βαλίτσες ἢ καὶ τὰ καρότσια τῶν μωρῶν τους γιὰ νὰ κάνουν ἀνενόχλητοι μιὰ βόλτα στὰ ἀξιοθέατα τοῦ ἱστορικοῦ κέντρου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἡ «Τζουμχουρριὲτ» ἀποκαλύπτει, ὅτι χιλιάδες μπαίνουν στὴν Ἁγία Σοφία γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουν τὶς τουαλέτες. Ἀρχαιολόγοι καὶ Τοῦρκοι ἱστορικοὶ προειδοποιοῦν, ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθη ἡ εἴσοδος στὸ μνημεῖο μὲ εἰσιτήριο καὶ νὰ ὑπάρχη ὅριο ἐπισκεπτῶν, γιατὶ σὲ διαφορετικὴ περίπτωσι θὰ ἐπέλθη ἡ ὁλικὴ καταστροφή του. Οἱ προειδοποιήσεις, γιὰ τὴν ἐγκατάλειψι τοῦ χώρου καὶ τὴν «ἀνικανότητα» τῶν Ἀρχῶν νὰ προστατεύσουν τὴν Ἁγία Σοφία, ἔχουν αὐξηθῆ τὸν τελευταῖο μῆνα. Ἀπὸ τὴν καταστροφὴ τῆς κλειστῆς Αὐτοκρατορικῆς Πύλης, τὰ κρεμασμένα παπούτσια τῶν μουσουλμάνων σὲ ἀπίστευτα σημεῖα, τὶς τρῦπες στοὺς τοίχους, μέχρι τὶς φθορὲς στὰ ψηφιδωτά, δείχουν ὅτι ἡ σύγχρονη Τουρκία δὲν σέβεται τὴν μακρόχρονη ἱστορία τῆς Πόλεως... Οἱ Τοῦρκοι προειδοποιοῦν γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας Τὴν ἔχουν μετατρέψει σὲ ξενοδοχεῖο, ἀποθήκη καὶ δημόσιο ἀποχωτηρήριο!

Ὁ Ἐρανιστὴς

† ὁ Μητροπολίτης Κυπριανὸς

22.5.2022 ἐκ. ἡμ.,

† Ἁγίου Μάρτυρος Βασιλίσκου

Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας ων Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΟΣΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ (13ο ΜΕΡΟΣ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Παρακλήτου: <<Όσιος Μακάριος της Όπτινα>>, Σεπτέμβριος 2009, σελ. 167-171.
Ο στάρετς Μακάριος ανακηρύχτηκε άγιος
μαζί με τους υπόλοιπους στάρετς της Όπτινα. Όπως γράφει η Έλενα Κόντζεβιτς, η θεωρία και το φρόνημα του στάρετς Μακαρίου, ήταν θεωρία και φρόνημα της Όπτινα.
Έτσι οι επιστολές του μπορούν άριστα να θεωρηθούν και να διαβαστούν ως μέρος της πνευματικής κληρονομιάς του περίφημου αυτού μοναστηριού.
Η Όπτινα ήταν από πολλές όψεις το πνευματικό κέντρο της Αγίας Ρωσίας μέχρι την επανάσταση, αλλά και μετά απ' αυτήν.
Προσκυνητές ταξίδευαν από τα πέρατα της αυτοκρατορίας για να συμβουλευτούν τους άγιους στάρετς της Όπτινα,
που η απλότητα, η ταπείνωση
και η βαθιά πνευματικότητά τους, απηχούσαν τη σοφία των πατέρων της ερήμου των παλιότερων αιώνων.
Διαβάζοντας τα κείμενά τους σήμερα, είναι σα να πίνουμε από την ίδια πηγή πνευματικής σοφίας, που έχει ξεδιψάσει τους χριστιανούς για αιώνες.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

1. Προσευχή

Μου κάνει εντύπωση που, αν και δεν με γνωρίζεις -ή έστω με γνωρίζεις από φήμες, που τόσο συχνά είναι λαθεμένες- ζητάς τη συμβουλή μου. Δεν μπορώ, πάντως, ν' αμφισβητήσω την αγάπη που δείχνει  ο Θεός, σ' όποιον ζητάει καλοπροαίρετα να μάθει το θέλημά Του. 

Μιαν αγάπη, που σύμφωνα με τις άγιες Γραφές, δίνει κάποτε λόγο και στ' άλογα όντα, εκείνα που δεν ανήκουν καν στη βασιλεία του Λόγου. Ακόμα κι ένα γαϊδούρι μίλησε, όταν χρειάστηκε να φανερωθεί το θέλημα του Θεού στο μάντη Βαλαάμ (Αριθ. 22:28 κ.ε). Έτσι κι εγώ τώρα, θα σου απαντήσω όπως μπορώ καλύτερα.

Καθώς δεν σ' έχω συναντήσει ποτέ, και καθώς έχω μόνο μια πενιχρή γραπτή περιγραφή του εαυτού σου και των συνθηκών της ζωής σου, είναι πολύ δύσκολο να σχηματίσω πλήρη και αντικειμενική εικόνα για τον ψυχικό σου κόσμο. Ένα πράγμα όμως είναι σχεδόν ολοφάνερο:

Παρ' όλη την εντύπωσή σου πως έχεις βελτιωθεί πολύ, εγώ διαπιστώνω ότι σου λείπει εντελώς η εσωτερική αταραξία και ειρήνη. Θεωρώ, βέβαια, σημαντική πρόοδο τη μεγάλη αγάπη σου προς το Θεό, στην οποία τόσο συχνά αναφέρεσαι. Φτάνεις μέχρι το σημείο να λες:

<<Αγαπώ το Θεό τόσο πολύ, ώστε, απλούστατα, δεν μπορώ να βρω λόγια για ν περιγράψω πόσο Τον αγαπώ!>> Εγώ αναρωτιέμαι όμως αν έχεις ξεχάσει ή όχι, ότι η αγάπη είναι το αποκορύφωμα της τελειότητος, και την αποκτούμε ζώντας σύμφωνα με το θέλημα και τις εντολές του Θεού.

Τί λέει ο Κύριος; <<Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος έστιν ο αγαπών με... Ο μη αγαπών με τους λόγους μου ου τηρεί>> (Ιω. 14:21, 24). Τί λέει και ο απόστολος Παύλος για τα γνωρίσματα της γνήσιας αγάπης; <<Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία' πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει>> (Α' Κορ. 13:4-7).

Ίσως βέβαια παρατηρήσεις ότι ο απόστολος αναφέρεται εδώ μόνο στην αγάπη προς τους ανθρώπους, ενώ η δική σου αγάπη είναι ανωτέρου επιπέδου -η αγάπη όχι σε κάτι κατώτερο από το Θεό! Αλλά υπάρχει αγάπη στο Θεό χωρίς αγάπη στους ανθρώπους; <<Ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε πώς δύναται αγαπάν;>> (Α' Ιωα. 4:20). Ας μην πω περισσότερα.

Σου λείπει η ταπείνωση! <<Όταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμίν>>, διδάσκει ο Κύριος, <<Λέγετε ότι δούλοι αχρείοι εσμέν (Λουκ. 17:10). Εσύ το λες αυτό; Ταπεινώσου, λοιπόν! Χωρίς ταπείνωση, καμμιά αρετή δεν είναι γνήσια στα μάτια του Θεού.

Πράγματι, η ταπείνωση είναι τόσο πολύ δεμένη με την αγάπη, ώστε ποτέ δεν βρίσκουμε τη μια χωρίς την άλλη. Διακρίνω να σε βασανίζουν φόβοι, αμφιβολίες και μεγάλη ταραχή. Όλ' αυτά βασιλεύουν στις ψυχές εκείνες, που δεν έχουν ακόμα ζωογονηθεί από τη γλυκειά πνοή της ταπεινοφροσύνης. Άκουσε τον Κύριο:

<<Μάθετε απ' εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών>> (Ματθ. 11:29). Και αν ο απόστολος Παύλος λέι ότι <<Χριστός Ιησούς ήλθεν εις τον κόσμον αμαρτωλούς σώσαι, ων πρώτος, είμι εγώ>> (Α' Τιμ. 1:15), εμείς τί πρέπει να λέμε;

Ο απόστολος Πέτρος, επίσης, είχε πάντα τη συναίσθηση των αμαρτιών του, όπως ομολογεί ο ίδιος. Και όλοι οι άγιοι πίστευαν πως ήταν μεγάλοι αμαρτωλοί. Αυτό, βέβαια, δεν γεννούσε την απόγνωση στις καρδιές τους, γιατί δεν υπελόγιζαν ότι θα κέρδιζαν τη σωτηρία με τη δική τους αξία, με τους κόπους και τις αρετές τους.

Υπολόγιζαν όμως στη δύναμη και το έλεος του Θεού. Εσύ διακηρύσσεις πως είσαι ένας ελεεινός αμαρτωλός, αλλά παράλληλα προβάλλεις τα <<σπουδαία>> προσόντα σου. Και μαζί μ' αυτά αποκαλύπτεις και τη μεγάλη εσωτερική σου αναστάτωση. Πράγματι, ο εαυτός σου σε τυφλώνει. Σου στερεί το φως της αληθινής σοφίας.

Δεν αφήνει το θείο φως να σε καταυγάσει. Λες ακόμα ότι στο σπίτι προσεύχεσαι πολύ καλύτερα, βιώνοντας μιαν απερίγραπτη πνευματική ηδονή, και διαπιστώνοντας τον προσπορισμό μεγάλης πνευματικής ωφέλειας. Ενώ, αντίθετα στην εκκλησία, δεν έχεις τόσο καρποφόρα προσευχή.

Δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι μια μεγάλη πλάνη, τροφοδοτημένη μάλιστα από την ίδια εκείνη δηλητηριασμένη πηγή, που μαραίνει την ηρεμία και την ειρήνη της καρδιάς σου; Να είσαι σίγουρος πως όταν προσεύχεσαι μόνος σου, μ' ένα τρόπο που σε γεμίζει γλυκύτητα και σου φέρνει απολαυστικά δάκρυα, ο Θεός δεν ικανοποιείται.

Η γλυκύτητα και τα δάκρυα, που δεν συνοδεύονται από ένα βίωμα βαθύτατης ταπεινοφροσύνης, δεν είναι παρά πειρασμικά. Έχοντας λοιπόν υποκύψει στο σπίτι σ' αυτό τον πειρασμό, και μη βρίσκοντάς τον στην εκκλησία, συμπεραίνεις ότι σου είναι άχρηστος ο εκκλησιασμός.

Μετά απ' αυτό, γιατί απορείς που γίνεσαι έρμαιο μιας θανάσιμης καταθλίψεως; Μην αμφιβάλλεις ότι αυτή η κατάθλιψη είναι ο καρπός των προσευχών σου στο σπίτι: Ο πειρασμός πρώτα σε εκτοξεύει ψηλά, στην κορυφή του κύματος, κι έπειτα σε καταποντίζει στα βάθη της αβύσσου.

Κι εσύ έχεις γίνει ένα πειθήνιο όργανό του, ένα παιχνιδάκι στα χέρια του. Γιατί; Επειδή έχεις παγιδευτεί στα δίχτυα της κενοδοξίας. Σου συνιστώ να προσεύχεσαι με απλότητα. Μην προσδοκάς και μην επιδιώκεις να δεις μέσα σου κάποιους εντυπωσιακούς καρπούς ή <<δώρα>> της χάριτος του Θεού. Θεώρησε τον εαυτό σου ανάξιο γι' αυτά.

Μόνο έτσι θα βρεις την ειρήνη. Χρησιμοποίησε την άδεια, την παγερή, τη στεγνή προσευχή σου σαν τροφή για την ταπείνωση. Επαναλάμβανε σταθερά: <<Είμαι ανάξιος! Κύριε, είμαι ανάξιος!>> Αυτή την ταπεινή προσευχή, αντίθετα μ' εκείνη την απολαυστική που σ' ευχαριστεί, την αποδέχεται ο Θεός.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
της Ι. Μ. Παρακλήτου: <<Όσιος Μακάριος της Όπτινα>>, Σεπτέμβριος 2009, σελ. 167-171.