ΖΩΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΘΝΕΩΤΕΣ ΟΜΟΥ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

''...Η Εκκλησία ανέκαθεν προσφέρει τη θυσία της Θείας Ευχαριστίας «υπέρ των πίστει αναπαυσαμένων», υπέρ εκείνων δηλαδή που «εκοιμήθησαν» με πίστη στον Τριαδικό Θεό και στην αιώνια ζωή. Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει ότι «πιστεύομεν μεγίστην όνησιν έσεσθαι ταις ψυχαίς υπέρ ων η δέησις αναφέρεται της αγίας προκειμένης θυσίας». Δηλαδή πιστεύουμε ότι οι ψυχές, υπέρ των ὁποίων δεόμαστε κατά την ώρα της αγίας θυσίας του Χριστού, έχουν μεγάλη ωφέλεια και ανακούφιση. 

Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δεν νομοθετήθηκε εική και ως έτυχε από τους αγίους αποστόλους να μνημονεύονται «οι απελθόντες και κεκοιμημένοι» την ώρα που τελούνται τα φρικτά μυστήρια, διότι όταν «λαός ολόκληρος χείρας ανατείνη, της θυσίας προκειμένης, θα δυσωπήση παρακαλών τον Θεόν». Ο ἴδιος όμως πατέρας τονίζει συγχρόνως ότι δεν έχει ελπίδα εκείνος που φεύγει από αυτή τη ζωή γεμάτος αμαρτήματα, αμετανόητος, και πηγαίνει στον Άδη, εκεί όπου δεν έχει τη δυνατότητα να εξαλείψει πλέον τα αμαρτήματά του. Γι' αυτό ομιλεί, όχι για απαλλαγή από την Κόλαση, αλλά για τη δυνατότητα «του γενέσθαι κούφην την κόλασιν», να ἀνακουφισθεί λίγο ο άνθρωπος που έφυγε μέσα στις αμαρτίες αμετανόητος. 

Εμείς βέβαια δεν γνωρίζουμε ποιος έφυγε αμετανόητος, γι' αυτό οφείλουμε να προσευχόμαστε με την ίδια ελπίδα για όλους. Στο βίο του αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου βρίσκουμε μια τέτοια θέση. Όταν ο άγιος Μακάριος συνάντησε στην έρημο το κρανίο ενός ιερέως των ειδώλων και το ρώτησε αν ωφελοῦν οι προσευχές μας όσους βρίσκονται στην Κόλαση, το κρανίο μίλησε ως εκ θαύματος και του απάντησε· «Όποια ώρα σπλαγχνιστείς αυτούς που είναι στην Κόλαση και προσευχηθείς γι' αυτούς, παρηγορούνται λίγο». 

Γι' αυτό, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «μη αποκάμωμεν τοις απελθούσι βοηθούντες και προσφέροντες υπέρ αυτών ευχάς· και γαρ το κοινόν της οικουμένης κείται καθάρσιον». Δηλαδή· Ας μην κουραστούμε και ας μην αποκάμουμε να βοηθούμε τους κεκοιμημένους αδελφούς μας και να προσευχόμαστε γι' αυτούς, διότι (στη θεία Λειτουργία) έχουμε μπροστά μας τον Χριστό· ''το κοινόν της οικουμένης καθάρσιον''...''

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου  ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου, ''Θάνατος, ανάσταση και αιώνια ζωή'' της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα. 
Εκδόσεις ''ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ''. 
Η εικόνα της ανάρτησης ανήκει στο φωτογράφο κ. Πολυχρόνη Νικηφοράκη.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΓΡΑΠΤΗ ''ΟΜΟΛΟΓΙΑ'' ΣΑΝ ΕΚΘΕΣΗ ΙΔΕΩΝ!

Πριν λίγο καιρό, ο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραιθώ κ. Δαμιανός υπέγραψε μια γραπτή ''ομολογία'' κατά του Θεομάχου και Αντίχριστου Οικουμενισμού, όπου εξήγησε βεβαίως με μία εκ του ασφαλούς ''χαρτοπολεμική παρρησία'', την Πλάνη του σχεδόν εκατονταετούντος Συγκρητισμού στους κόλπους της Καινοτόμου Εκκλησίας. 

Και θυμηθήκαμε τον άγριο πόλεμο, τις λοιδωρίες και τις πολεμικές που άσκησε ο ίδιος -με την συμμετοχή πολλών πατέρων της Μονής- κατά του αποτειχισμένου (έτη 1993) Οσίου Γέροντος Ανδριανού του Σιναίτη. 

Ο π. Ανδριανός -τριάντα χρόνια ερημίτης στο κελλί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης- όταν ομολόγησε μπροστά στον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο κ. Δαμιανό την αποτείχισή του από την αίρεση που έχει προσβάλλει την διοικούσα Εκκλησία, αντιμετωπίστηκε από τον ίδιο με ειρωνία και οργή. 

Ούτε τα απαραίτητα πράγματά του δεν τον άφησαν να πάρει από το κελλάκι του, παρά τις εγνωσμένες μοναχικές αρετές του π. Ανδριανού, που τον είχαν καταστήσει γνωστότατο πέραν της Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. 

Ευχόμαστε -από καρδιάς- ο Αρχιεπίσκοπος κ. Δαμιανός, τώρα ειδικά που βρίσκεται και εις τας δυσμάς του βίου του- να ομολογήσει την αντιαιρετική του στάση κατά του Οικουμενισμού, αποτειχιζόμενος λόγω και έργω από το βδέλυγμα της λεγόμενης ''Οικουμενικής Κινήσεως'' που αλλοίωσε και καταστράγησε το ορθόδοξο φρόνημα στην Καινοτόμο Εκκλησία. 

Τότε μόνο η ομολογία του θα έχει νόημα, ειδάλλως θα έχει προστεθεί και αυτή μαζί με πλείστες άλλες στις καλένδες και κανείς δεν θα θυμάται εκ του σωρού, πως υπεγράφη. 

Το βίντεο που ακολουθεί, το κόψαμε και το επεξεργαστήκαμε από το βίντεο του Youtube ''Μονή Σινά''  της ΕΡΤ ΕΔΩ και δείχνει τον Όσιο Γέροντα Ανδριανό, ως ερημίτη στο αγαπημένο του κελλάκι μπροστά στο θεοβάδιστο όρος του Σινά. 

Την ευλογία του να έχουμε. 

Εύχεσθε!

Στην ανάρτησή μας μια σπάνια φωτογραφία του  Οσίου Γέροντος κατεβαίνοντας από το κελλάκι του.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος 

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ''ΚΥΡΙΕ ΚΑΙ ΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ...''

Ομιλία του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος που δόθηκε στην 

Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής στο Μενίδι Αττικής,
με θέμα την ερμηνευτική προσέγγιση στην ευχή του Αγίου Εφραίμ 

''Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου...'' 

Ακολουθεί μικρό, απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα:

''...Η περίοδος της Σαρρακοστής είναι περίοδος Μετανοίας, ανανεώσεως της πνευματικής ζωής, αλλά και της πνευματικής -μπορούμε να πούμε- σχέσεως που έχουμε με τον Θεό και με τον πλησίον. Διότι -όπως είναι γνωστό- η σωματική νηστεία είναι κάτι το εξωτερικό -πρέπει να υπάρχει- τυπικό για να πάμε σε κάτι βαθύτερα εσωτερικό. Εσωτερικά βαθύτερα είναι να ανανεώσουμε και να δυναμώσουμε την αγάπη μας για τον Θεό και να καλυτερεύσουμε τη σχέση μας με τον συνάνθρωπο. Θα πει κανείς τώρα΄ μα την περίοδο της νηστείας είναι που ξεσηκώνονται τα πάθη και οι πειρασμοί και κυρίως -αν όχι εν σχέσει με τον Θεό που δεν βλέπομε- με τον πλησίον μας συμβαίνουν πολύ παράξενα πράγματα. 

Είναι παρατηρημένο! Κάθε περίοδο Σαρρακοστής πράγματι γίνεται μια έκρηξη -μικρή ή μεγάλη- και επιφέρει πάρα πολλά προβλήματα σκανδαλισμού, ασυνενοησίας με τους ανθρώπους μας, με τους γνωστούς μας, με τους δικούς μας. Ξεσηκώνονται απίθανοι πειρασμοί. Δεν είναι αυτό φανταστικό, είναι αληθινό. Και στην παρούσα Σαρρακοστή που διανύουμε -περάσαμε ήδη δύο εβδομάδες, πιστεύω απ΄την πείρα σας να το βεβαιώνετε αυτό. 

Εγώ μπορώ να το  βεβαιώσω απολύτως εκατό τοις εκατό, ότι άπαξ και άρχισε η νηστεία ξεσηκώθηκαν μεγάλοι πειρασμοί με ανθρώπους που γνωρίζεις και υποτίθεται σχετίζεσαι και υποτίθεται πας καλά -δεν είσαι μαλωμένος, ούτε είχες πρόθεση και διάθεση να δημιουργηθεί πρόβλημα- αλλά δημιουργείται εκ του μηδενός. Πρέπει να καλυτερεύσουμε αυτή τη σχέση, γι΄αυτό λέμε άλλωστε κι αυτή την προσευχή, γενικά όλες τις προσευχές που υπάρχουν την Σαρρακοστή και όπως ξέρετε, είναι πιο πολλές τη Σαρρακοστή οι Ακολουθίες, είναι πιο μεγάλες για να μας κρατούν -ας το πούμε έτσι- σε πνευματική εγρήγορση. 

Πνευματική -όπως είπα στην αρχή- διαύγεια, πνευματική ετοιμότητα, ότι ξέρετε... έχει σαλπίσει μάχη, δεν είναι περίοδος ειρήνης, είναι περίοδος πολέμου, πνευματικού πολέμου...'' 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΤΡΙΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

ΘΕΟΘΕΝ ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ

Η ΤΡΙΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

14η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1925

Η Τρίτη εμφάνισις του Τιμίου Σταυρού έγινε, Θεία Ευδοκία, την νύκτα της 13ης προς 14ην Σεπτεμβρίου 1925, ένα έτος μετά την υιοθέτησιν του Δυτικού Ημερολογίου εις την Ελλάδα.
Εις το εξοχικόν τότε Μονύδριον του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, παρά τους Β.Δ. πρόποδας του Υμηττού Αττικής , άνωθεν του Χολαργού-Αθηνών, ετελείτο ιερά Αγρυπνία διά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, κατά το Πάτριον Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον.
Περί την 11.30 προ του μεσονυκτίου, ενεφανίσθη ακριβώς άνωθεν του Μονυδρίου παμμεγέθης φωτειν'ος Σταυρός, καταυγάζων επί ημίσειαν ώραν μόνον τον Ιερόν Ναόν και το πλήθος των αγρυπνούντων και διωκομένων Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.
Ήτο μία ''Θεόθεν Βεβαίωσις'' διά την ορθότητα της εμμονής εις το Πάτριον Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον, αλλά και του Ιερού Αγώνος εναντίον των Καινοτομιών, τας οποίας εισήγαγεν η λεγομένη ''Οικουμενκή Κίνησις (1920 και εξής).

+Κυριακή της Ορθοδοξίας, 12-2-2018 εκ. ημ.

Εκ της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Ω ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ!

Στο χωριό μου, ένα ελατίσιο κεφαλοχώρι στην Οίτη, κοντά στην εμβληματική επιβλητικότητα των Βαρδουσίων, 

οι συγχωριανοί μου γνώριζαν εκ παιδιόθεν ν' αφουγκράζονται τα τερτίπια του καιρού 

και να οργανώνονται ανάλογα με τις κλιματικές ''ορέξεις'' του. 

Ήξεραν αν θα βρέξει, από που θα έρθει η μπόρα, τα χρώματα τ΄ουρανού -καλοκαίρι και χειμώνα- 

την κατεύθυνση του ανέμου και πότε το πέταγμα των πουλιών θα προδήλωνε βροχή. 

Ετοιμάζονταν για τον χειμώνα έχοντας γεμάτα τα ποτισμένα, υγρά κατώγια με το κόκκινο, βαρελίσιο κρασί, 

το παστό, γουρουνίσιο κρέας, το νωπό τυρί στην άρμη, 

τα αλεύρια, τα ξεροκρέμμυδα και τα απόξερα όσπρια του καλοκαιριού, 

το ευωδιαστό τουρσί με τα ψιλοκομμένα λάχανα, τις -σχεδόν πράσινες- αγουρωπές ντομάτες, 

τα ''ιδρωμένα'' απ΄την υγρασία χλωροκρέμμυδα και φυσικά μια μικρή χεριά ''μεθυστικό'' χορτάρι από μάραθο στα κήπια. 

Χρόνια ολόκληρα εντρυφούσαν με ''σοφιστική'' δεινότητα και επιμελημένο ζήλο στις μελετημένες κινήσεις τ' ουρανού. 

Ο ποιητής Κώστας Κρυστάλλης, επηρρεασμένος από το δημοτικό τραγούδι και την νέα ρομαντική σχολή του Αχιλλέα Παράσχου , ''ο έχων σέβας και αγάπην για την θεικήν φύσιν'' έγραφε στο ποίημά του ''Ο Τρύγος'': ''Την αργατιά που λαχταρά πότε να πέσει ο ήλιος, πότε να ισκιώσουν τα ριζά, να δροσερέψει ο κάμπος''. Και αλλού: ''Διπλά ανασαίν' η εργατιά κι απαρατάει το έργο, κ' εκεί που κληματόβεργες κι από παλιούργια φράχτες καλύβι ολόρθο πλέκουνε, δείπνον απλό κυκλώνουν, και τον απλό το δείπνο τους φωτάει θαμπό λυχνάρι''. Αντίθετα, στον αντίποδα της τόσο γκρίζας, παρηκμασμένης και ανοικής, πολιτικής ζωής μας, οι σύγχρονοι κοινοβουλευτικοί ''ολιγάρχες προεστώτες'' περί άλλα τυρβάζουν, αλλού τιτιβίζουν ως Πρεβεζιάνικες κουρούνες, βρίσκονται θαρρείς στον αστερισμό της ''Λιλιπούπολης'', έχοντας κάνει επικό ύμνο τη Μεγανησιώτικη παροιμία ''τρεις λαλούν και δυο χορεύουν''! 

ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ, ΤΟ ΜΕΝ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΓΙΝΩΣΚΕΤΕ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙΝ, 

ΤΑ ΔΕ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΟΥ ΔΥΝΑΣΘΕ ΓΝΩΝΑΙ; 

Τα σύννεφα του πολέμου πύκνωσαν τόσο, που το γκρίζο να μη διαφέρει από το μαύρο,
ο νεοοθωμανικός επεκτατισμός, σε πλήρη αντιστοιχία με τον αλβανικό, τον σκοπιανό και φυσικά με τον βουλγάρικο
έχουν εγκλωβίσει την Ελλάδα, που αναζητά απενενοημένα λύσεις όπως πάντα απ' την δύσιν...
Είμαστε παντελώς χρεωκοπημένοι ως χώρα, απομονωμένοι κι εγκατελειμένοι, πουλημένοι ή επινοικιασμένοι,
αποχριστιανοποιοιμένοι και έντεχνα αθεοποιημένοι, θεομάχοι εν συνείδηση και Χριστοκτόνοι κατά βούληση!
Το παροιμιώδες, ελληνικό φιλότιμο εχάθη, ακριβώς όπως κι αποκτήθηκε, κι αυτός ο νέος μεταποιημένος, εαυτοκόλακας Έλληνας του δελτίου ταυτότητας μετεξελίχθηκε σε ένα αδηφάγο θηρίο της ηδονής, 

της οίησης και της κραιπάλης. 

Πωλήσαμε Χριστό και μάλιστα ''εμίσήσαμε Χριστό και... δωρεάν'' κατά τα λόγια του Κυρίου στο (Ιωάν. 15,25)

 ''Εμίσησάν με δωρεάν''.

Με μίσησαν δηλαδή χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος, καμμιά αιτία. Η βία όμως εναντίον του δικαίου θα πλήξει καταιγιστικά όλους εκείνους από τους οποίους εκπορεύθηκε η ισχύς του αντιδίκου. Γι΄αυτό και ο υπό Σταύρωση οδηγούμενος Χριστός μας είπε εκείνο το ''Αμήν λέγω υμίν, ήξει ταύτα πάντα επί την γενεάν ταύτην''. Ότι δηλαδή, σας διαβεβαιώνω ότι όλα αυτά θα ξεσπάσουν εις την γενεάν αυτήν. (Ματθ. 23,36). Κι ας μην νομίσει κανείς, πως τα λόγια αυτά αφορούσαν αποκλειστικά την γενεά εκείνη του Ευαγγελίου και μόνο. Είναι κάθε γενιά που διακατέχεται από την ίδια φονική ενσυναίσθηση της αμετανοησίας, τη θηριάλωτη επιβολή της βίας, την απόστατη εκβολή του Θεού από τις αβάσταχτα, αμαρτωλές καρδιές μας. Σκεφθείτε... 

Ακόμη και την εικόνα του Χριστού έβγαλαν οι κοινοβουλευτικοί προστάτες μας από την ευρύχωρη αίθουσα της Βουλής, επειδή ο Χριστός μας δεν χωρούσε...! Και τους έλεγε με την πέννα του την πρώτη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα (1896), κοντά στα σαράντα πέντε του ο κυρ-Αλέξανδρος, αυτός ο αγνός λαικός ιδεαλιστής, ο τίμιος και θυμόσοφος πατριώτης, ο εαυτόν σαρκαζόμενος και πλημμελώς σαρκάσας τους πολιτικούς του καιρού του: 

ΗΚΟΥΣΑΤΕ... 

ΤΙ ΕΧΩΜΕΝ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩΜΕΝ ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ 

ΚΑΙ ΤΙ Η ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΠΑΣΗΣ ΕΚΕΙΘΕΝ ΕΛΠΙΔΑΣ ΕΠΑΓΕΤΑΙ ΠΕΡΙ ΤΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ;

''Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; 

Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. 

Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος. 

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμα τους. 

Κάψιμο θέλουν όλοι τους! 

Τότε σε εξεθέωναν οι προεστοί κ' οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε «αθεώνουν» οι Βουλευταί κι οι Δήμαρχοι. 

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια», 

δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, 

καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ' τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, 

διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν ον ήθελαν παρουσιάσουν. 

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν...''

Κι όμως -δύο χρόνια μόλις πριν- η Ελάδα πτώχευσε και επίσημα με την ιστορική τοποθέτηση του Χαρίλαου Τρικούπη: ''Δυστηχώς επτωχεύσαμεν''. Κατά την αναγόρευσή του στο ελληνικό κοινοβούλιο το 1889, πέντε χρόνια πριν την πτώχευση της χώρας δήλωνε από βήματος, όταν καταλάβαινε, πως η χώρα μας ήταν αγνοημένη και παντελώς παρατημένη υπό πάντων, κυρίως βεβαίως υπό των αιωνίων δυτικών ''φίλων'' μας...: ''Ηκούσατε... Τι έχομεν να ελπίζωμεν παρά των Δυνάμεων, και τι η έλλειψις πάσης εκείθεν ελπίδος επάγεται περί τας υποχρεώσεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως; 

Η κακή οικονομική πολιτική, η διασπάθηση του δημοσίου χρήματος, ο δημοσιουπαλληλισμός των ημετέρων και μια γενικότερη διαφθορά στην κρατική διοίκηση ανάγκασε τον Παπαδιαμάντη να κραυγάσει λόγους αληθείας και μόνο: ''...Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας''. Εφημερίδα Ακρόπολις, 1896. 

Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ 

ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΑΤΗΜΕΝΟΥ ΕΛΛΗΝΑ 

Είναι αδιανόητα εκπληκτικό, όσο και ανήκουστα πραγματικό. Οι Τούρκοι να έχουν συλλάβει υπό την απειλή των όπλων Έλληνες αξιωματικούς, το κοινοβούλιο να αυτοεπαναλαμβάνεται διαρκώς με την Novartis, ο Πρωθυπουργός να ''παπανδρείζει'' ως κακός ηθοποιός του μπουλουκιού στο οικονομικό forum των Δελφών, η σκανδαλολογία περί των επιδοτήσεων ενοικίων ζάμπλουτων υπουργών και βουλευτών να λεκιάζει την ατμόσφαιρα δημοσίου αποχωρητηρίου της Βουλής κι όμως' ...σαν να μην συμβαίνει τίποτα, γίνεται κυβερνητικός ανασχηματισμός, υφυπουργός Εθνικής Άμυνας τοποθετείται εκ των ων ουκ άνευ πολιτικός ρεζέρβας, ''δαιμονισμένοι'' και ''δαιμονίζοντες'' ψηφοσυλλεκτικοί ταγοί να διαριγνύουν τα ιμάτιά τους για το ποιος θα στείλει τον άλλο στο σκαμνί κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα... Ξαναγυρνούμε πίσω στο παρελθόν. 

Στα 1893 -ένα χρόνο πριν την πτώχευση της Πατρίδας- 

ο αποκαλούμενος και ως ''αριστοφανικός'' ποιητής της νεότερης Ελλάδος, 

ο Γεώργιος Σουρρής θα γράψει ένα εκπληκτικά καυστικό ποίημα, σατιρίζοντας την κατάσταση στα εν ημίν δρώμενα της χώρας, την περίοδο της πρώτης χρεοκοπίας. 

Το ''Δυστηχία σου Ελλάς'' είναι σαν να γράφηκε μόλις τώρα!  

''Ποιος είδε κράτος λιγοστό /σ' όλη τη γη μοναδικό, /εκατό να εξοδεύει / και πενήντα να μαζεύει; 

Να τρέφει όλους τους αργούς, /νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς, ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα; 

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά, κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε /τον κλέφτη να γυρεύουνε... 

Και πιο κάτω: 

''Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο- να παριστάνει τον ευρωπαίο.  

 Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει /στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι. 

 Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο, /ύφος του γόη, ψευτομοιραίο. 

 Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, /λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης. 

 Και ψωμοτύρι και για καφέ το ''δε βαρυέσαι'' κι ''ωχ αδερφέ''. 

 Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς /σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς. 

 Δυστυχία σου, Ελλάς, /με τα τέκνα που γεννάς! 

 Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, /τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΔΗΜΟΣ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕ

Κι όμως αυτή η χώρα έχει την ξεχωριστή ευλογία απ' το Θεό να ξαναγεννιέται μέσα από τα μισοσβησμένα αποκαίδια της, ν' ανασταίνεται μέσα από την εαλωμένη ρωγμή του χρόνου, που καθαίρει με την μετάνοια του άφρονος πλουσίου ή πτωχού, την πνευματική  εκκίνηση του τελώνη και την επιστροφή του χαμένου, πλην όχι λησμονημένου ασώτου! Ο πόλεμος που έρχεται, αν συνταυτισθεί με την ειλικρινή μετάνοια και την επιστροφή στην προ αποστατημένη εποχή του νεοέλληνα θα συντρίψει πάντας τους ισμούς΄ τον ανθρωποκεντρισμό, τον οικουμενισμό, τον κουτσαβακισμό, το εφησυχασμό, μα πάνω απ΄όλα τον εγωισμό και την φιλαυτία, τους  δαιμονικούς διαβιβαστές της αποχριστιανικοποίησης των ανθρώπων. 

Στο χωριό μου, ένα ελατίσιο κεφαλοχώρι στην Οίτη, κοντά στην εμβληματική επιβλητικότητα των Βαρδουσίων, οι άνθρωποι -οι περισσότεροι- κοιμήθηκαν. 

Από τους πεντακόσιους και βάλε πάλαι ποτέ συντοπίτες μου έμειναν μόνο μετά βίας δέκα... 

Οι κεκοιμημένοι όμως ζουν μέσα από τις ''ανθισμένες'' αναμνήσεις που μας  έδωσαν, ως παρακαταθήκη και ως ''ευαγγέλιο''. 

Ο μπάρμπα Δήμος, που ήμουν παιδί όταν πέθανε πάνω σε μια ξύλινη καρέκλα κυττώντας με γλυκάδα μαύρου, μπρούσκου σταφυλιού την εκκλησιά μας -τους ''Παμμεγίστους Ταξιάρχες''-  ήταν μια Ελλάδα μόνος, που τετέλευκε. 

Ταπεινός χριστιανός της εκκλησιάς, πράος γητευτής των ανθρωπίνων αδυναμιών, άναβε κάθε απόγευμα όσα μικρά ξωκκλήσια και υπαίθρια, οδικά προσκυνητάρια συναπάνταγε στο δρόμο του. 

Εξομολογιόταν, συγχωρούσε και ζητούσε συγχώρεση, κοινωνούσε, γράμματα δεν ήξερε, μα το πάλευε ευθυτενής μπροστά στο μισοφαγωμένο, ξύλινο αναλόγι. 

Βοηθούσε όλους με παράδες -κάτι ελάχιστους που είχε- και το σπίτι του είχε γίνει πανδοχείο για κάθε επισκέπτη να φάει, να πιει και να ξαποστάσει, όσο ήθελε. 

Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο -ήρθε τελευταίος στο χωριό- πολέμησε και τους Γερμανούς κατακτητές, ώσπου στον εμφύλιο αντιστάθηκε, όταν με την βία προσπάθησαν κάποιοι ξερακιανοί και ''ιδεολόγοι'' αντάρτες να τον στρατολογήσουν με τη βία, όπως ακριβώς έκαναν και με το παιδομάζωμα. 

Αφού τον περιέπαιξαν και τον προπηλάκισαν ομαδικά, επειδή φορούσε ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό μέσα από τα τριμμένα ρούχα του, τον βασάνισαν οικτρά. 

Τον μαστίγωσαν με μια τριχιά αλόγου, ενώ το αίμα του κυλλούσε άφθονο στο ανοιξιάτικο, ιδρωμένο χώμα, τον πασπάλισαν με χοντρό αλάτι σε όλες τις ανοιχτές πληγιές του και στο τέλος του φόρεσαν μια φρέσκια, ''αχνιστή'' προβιά, που έβγαλαν λίγο πριν από ένα σφαγμένο ζώο. 

Έμεινε γυμνός πέντε μέρες, δεμένος σε μια γερασμένη καρυδιά έξω απ΄το προαύλιο της εκκλησίας, μαζί με την προβιά που έγινε ένα με το δέρμα του κι απ΄τον λαιμό του να κρέμεται ο μεγάλος, ξύλινος σταυρός. 

Οι βασανιστές του έφτυναν διαρκώς γύρω τους και φώναζαν: 

''Ο Χριστός σου πέθανε, τώρα εμείς γίναμε Χριστοί...''

Καλή μας Μετάνοια. 

Εύχεσθε και προσεύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΑΝ ΜΑΣ ΠΙΑΣΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΑΣ...

«Την τύχη του κάθε λαός την κάνει μοναχός του και όσα του φταίει η κούτρα του δεν του τα κάνει ο εχθρός του».
Στα «Σημειώματα» που μας κληροδότησε ο Διονύσιος Σολωμός για την «Γυναίκα της Ζάκυθος»
περιέχεται και μια έξοχη και παραστατική αποστροφή του για την εικόνα και την πορεία του έθνους.
Γράφει:
«Πώς πάει το έθνος... πώς πάνε οι δουλειές;
Είδες να μαδούν κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα;
Έτσι πάει το έθνος». (Άπαντα, τομ.2, σελ. 40, εκδ. «ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ»). 

Όσοι γεννηθήκαμε στα ευλογημένα χωριά μας -ο γράφων στα Πιέρια-και μεγαλώσαμε κοντά στα «ήμερα και τα άγρια του βουνού και του λόγγου» η σολωμική παρομοίωση μας παραπέμπει σε οικεία -κυριολεκτικώς- εικόνα. Έπιανε η μάνα μας την κότα, της έκοβε το κεφάλι μπροστά μας - τότε δεν είχε εφευρεθεί ακόμη το νεοταξικό φρούτο της φιλοζωίας, που αντικατέστησε την φιλανθρωπία -την μαδούσε, την ξεπουπούλιαζε και την καψάλιζε για να καούν τα εναπομείναντα πούπουλα και φτερά. 

Αν τύχαινε να φυσά αέρας την ημέρα της... ορνιθοσφαγής -στο χωριό μου ακόμη «αρνίθια -ορνίθια» λένε τις κότες- τότε τα πούπουλα σκορπούσαν στους πέντε ανέμους. Να σημειώσω κάτι παρενθετικά. Πριν ενσκήψει το ψηλαφητό σκοτάδι που λέγεται «δεκαετία του ‘80», υπήρχε ακόμη το ήθος το ρωμαίικο. Το έμβοθρον ήθος, το κλίμα σκυβαλοκρατίας και σαλταδορισμού, ξεβράστηκε με την «αλλαγή», το κράτος του ΠΑΣΟΚ. Και σήμερα το έκγονα της μαύρης δεκαετίας κυβερνούν, σε μια πιο σταλινική εκδοχή, πάντα με καρυκεύματα δημοκρατικότητας και δήθεν προόδου, κρούστες που κρύβουν ανθρώπους λυσσασμένους για εξουσία, χρήμα και...εκδίκηση. 

Για τα αξιώματα και τα όσα αυτά προσπορίζουν, η κλίμακα της αναρρίχησης είναι γνωστή: 

οικογένεια αριστερή, στο γυμνάσιο και στο λύκειο πρόεδρος δεκαπενταμελούς, 

οργάνωση καταλήψεων με τις ευλογίες ομοϊδεατών τοπικών παραγόντων, 

κατόπιν εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και σε μια φοιτητική παράταξη όπου αναπτύσσεις έντονη δράση για να σε προσέξουν οι «παλιές καραβάνες», 

οι ζαρόγριες που ξεκίνησαν από το ΚΚΕ και κατέληξαν ξεσκονίστρες της πλουτοκρατίας, γνωριμίες και προώθηση - κόπος, 

μελέτη πτυχίο αυτά είναι για μικροαστούς... φασίστες -κατόπιν ένταξη σε μια κομματική συλλογικότητα και... πεδίον δόξης λαμπρόν: 

Καθηγητής πανεπιστημίου μεγαλοσυνδικαλιστής, βουλευτής, υπουργός, διοικητής οργανισμού του «ευρύτερου» και βέβαια πρωθυπουργός.

Θα αντιτείνει κάποιος. Και οι… αξιωματικοί της αντιπολίτευσης το ίδιο δεν είναι; 

Ναι, αλλά ακολούθησαν άλλη οδό... ανόδου. 

Αυτοί αφού σπούδασαν στα Χάρβαρντ και τα λοιπά πανάκριβα πανεπιστήμια, γύρισαν και κληρονόμησαν τα πρόβατα και τα ερίφια που ψήφιζαν τον μπαμπά ή τον θείο τους. 

Τέλος πάντων. 

Ας επανέλθουμε στα πούπουλα και στο κατακαημένο... πόπολο, το πάντα ευκολόπιστο και πάντοτε προδομένο. Θέλω όμως να παραθέσω ένα επεισόδιο που διάβασα σε καλό βιβλίο για να κατανοήσουμε τι λαός ήμασταν, πριν γίνουμε κότες μαδημένες. «...Ένας ευσεβής γέροντας των ογδόντα χρόνων μου διηγείτο: Όταν ήταν μικρό παιδί αρρώστησε βαριά. Ήταν ετοιμοθάνατος. Οι γονείς του έφεραν το γιατρό στο χωριό. Ο γιατρός εξέτασε τον άρρωστο έδωσε τη συνταγή, η οποία απαιτούσε κρεοφαγία. Και ήταν Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η οικογένεια πάμφτωχη. Αναγκάζονται και σφάζουν ένα κατσικάκι. 

Τελικά το άρρωστο παιδί έγινε καλά. Περίσσεψε όμως πολύ κρέας. Επειδή ήταν Μ.Τεσσαρακοστή το πέταξαν στο ποτάμι! Ποιοι; Αυτοί που δεν είχαν τι να φάνε: Που τρώγαν κρέας Χριστούγεννα και Πάσχα! Έκαναν ή δεν έκαναν θυσία;». (αρχ. Β. Μπακογιάννη, «Τουρκοκρατία»). Διάλεγαν τα λυπηρά του βίου και κέρδιζαν την ειρήνη στο άγιο βήμα της ψυχής τους. Όταν μας βάφτισαν Ευρωπαίους -μας ξεβάφτισαν και μας ξεμύρισαν δηλαδή- και επιλέξαμε τα τρυφηλά του βίου, άρχισαν οι τρικυμίες, η άχαρη ζωή. Και όλα τα γύρω θεριά μυρίστηκαν το ψοφοδεές ημών. Τα πούπουλα από την μαδημένη όρνιθα πέρασαν τα σύνορα. Και τώρα τι γίνεται; 

Τα τουρκομεμέτια θα ορμήξουν, αυτό φαίνεται, το λένε συνεχώς, η θανάσιμη απειλή δεν κρύβεται πια. 

Οι Αλβανοί, οι Τουρκαλβανοί, ύαινες μια ζωή, ξιφουλκούν και ονειροφαντάζονται Τσαμουριές. 

Οι Σκοπιανοί απατεώνες χαχανίζουν χαιρέκακα και προσκυνούν σκωληκοειδώς τον Ερντογάν. 

Είναι βέβαιο -αν δεν «γυρίσει ο ήλιος»- ότι και οι Βούλγαροι θα ξεδιπλώσουν τους χάρτες του Αγίου Στεφάνου. 

Δηλαδή: Όλοι οι γείτονες χαράσσουν χάρτες με Μεγάλη Αλβανία, Μεγάλη «Μακεδονία», Μεγάλη Βουλγαρία και Μεγάλη Τουρκία. Και εμείς; μικρά και έντιμος Ελλάς. 

Τι φταίει; Το να γράψεις για το κομματικό χτικιό είναι παραβίαση ανοιχτών θυρών. 

«Τρώγονται σαν τα σκυλιά ποια φατρία θα περισκύση», ως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης. 

Είναι τα σάβανα της πατρίδας. 

Αν δεν εξαφανιστούν δεν πρόκειται ποτέ να αναστηθεί το Γένος. Να τονίσω κάτι. 

Τρεις φορές μέσα σε 200 περίπου χρόνια αγωνιστήκαμε εμείς οι Έλληνες για τα εθνικά μας δίκαια ολομόναχοι χωρίς ξένη βοήθεια και μάλιστα κυκλωμένοι από εχθρούς. 

Ολομόναχοι αλλά ενωμένοι. 

Είναι οι τρεις σημαντικότεροι και πιο ένδοξοι σταθμοί της ιστορίας του νεότερου Ελληνισμού. Το 1821, το 1912-13 και το 1940-41. Η Εθνεγερσία του ‘21 έγινε με όλες τις Δυνάμεις και τις «Ιερές» Συμμαχίες στο πλευρό της οθωμανικής αυτοκρατορίας. (Γράφει ο Ελύτης κάπου υπέροχα «Για την δουλεία τη σουλτανική υπήρχανε Κολοκοτρωναίοι ικανοί να την αποβάλουν με σκέτο σαπουνόνερο». Τώρα με ποιους; Με το Κοτζιά που δείχνει σχεδόν να απολαμβάνει το ξεπούλημα; Ή με τον αγραβάτωτο ντόκτορα του πανεπιστημίου της Σμύρνης; Με ποιους;) 

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-13) που διπλασίασαν την ελληνική επικράτεια μόνο με την ομοψυχία του λαού -«Έλληνας ομοφρονέοντας... χαλεπούς είναι περιγίγνεσθαι» οι Έλληνες ενωμένοι είναι ανίκητοι, έγραφε ο Ηρόδοτος στην Ιστορία του (ΙΧ, 2). Και βέβαια το Έπος του 40-41, το μεγαλούργημα του λαού μας εναντίον των τότε ξένων εισβολέων. Θα σκεφτεί κάποιος το τι επακολούθησε. Ο Μακρυγιάννης μας κανοναρχεί και μας προειδοποιεί με εφτά λέξεις: «Ότι μας έφαγαν οι ξένοι ως γλάροι». 

Η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και οι λοιποί εταίροι ως γνωστόν συναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους, όχι με κριτήριο την «ετοιμότητα υποκλίσεων και χειροφιλημάτων», αλλά με κριτήριο την αποφασιστικότητα λαών και κυβερνήσεων να υπερασπίσουν πάση θυσία τα εθνικά τους συμφέροντα. Κότες μαδημένες, με γλοιώδη κακαρίσματα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης το μόνο που αποκομίζουν είναι περιφρόνηση και ειρωνεία. Την ίδια γλώσσα καταλαβαίνουν και οι τουρκομεμέτηδες. 

Σε συνέντευξη του το 1989 ο Μ. Χατζηδάκις οξυδερκής και ευφυής έλεγε: 

«Σε τελευταία ανάλυση οι μόνες στιγμές που σκεφτήκαμε σοβαρά ως έθνος ήταν στις καταστροφές. 

Ας περάσουμε μια καταστροφή μπας και σωθούμε». 

Ας το φιλοσοφήσει ο καθείς όπως θέλει. Να γίνουμε σαν το Ισραήλ λένε κάποιοι. 

Απαντώ μέσω του Μυριβήλη. (περ. «ΓΝΩΣΕΙΣ» 1959 τ. 14). 

«Κάποτε μια μέρα συζητούσαν δύο απλοί άνθρωποι -δύο ψαράδες ήταν- για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δυνάμεις πάνω στην πολιτική ζωή του τόπου για τα συμφέροντα τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. 

Είπε οργισμένος: 

-Αν μας πιάσει καμμιά μέρα το ελληνικό μας;». 

Θα μας πιάσει το ελληνικό μας -κατά τι ανώτερο του... ισραηλινού- ή θα συμβεί αυτό που έγραψε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στον Κολοκοτρώνη, όταν στην αρχή της Εθνικής Επανάστασης ερίζουν οι καπεταναίοι για τα πρωτεία και η δολερή διχόνοια χαμογελούσε «καθενός» με το σκήπτρο της. 

«Σας στέλνω τον Δράμαλη με 30.000 ασκέρι για να μονοιάσετε»...

Αναδημοσίευση εκ του ιστοτόπου ''ΕΠΙΚΑΙΡΑ''. 

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Η φωτογραφία ανήκει στον φωτογράφο κ. Πολυχρόνη Νικηφοράκη.

Δημήτρης Νατσιός 

δάσκαλος-Κιλκίς

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΟΜΑΧΙΑ

Tήν Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018, καί ὥρα 13.00, 

ἡ Πανελλήνια Ἕνωσις Θεολόγων καί ἄλλα Χριστιανικά Σωματεῖα Ἀθηνῶν, 

ὀργανώνουν παλλαϊκό Συλλαλητήριο στά Προπύλαια τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί πορεία στήν Βουλή, 

εἰς ἔνδειξιν ἀντιδράσεως στόν πολυθρησκειακό προσανατολισμό τῶν νέων Θρησκευτικῶν.

Οἱ πιστοί τῆς Ἐκκλησίας μας προτρέπονται νά συμμετάσχουν στήν εἰρηνική αὐτή ἐκδήλωση διαμαρτυρίας.

Εκ της επίσημης ιστοσελίδας της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ.  

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑΣ

Στη χώρα της ανελεύθερης ελευθεριότητας που εκπίπτει ως δικτατορικός ''διαφωτισμός'' με ψήγματα ανθρωπιστικής και προοδευτικής αληθοφάνειας, ζούμε αφόρητα και ανελέητα τη προαγωγή ''του άφρονος'', ως υπόδειγμα αναφοράς για τους κατοχικούς και απόστατους ανθρώπους! 

Στην ιδεοληπτική και άναρχη ατζέντα των σύγχρονων πολιτικών ''μαστροπών'' και κομματικών καιροσκόπων, ο άνευ ορίων και αρχών κοινωνικός αυτισμός που προβάλλουν οι ''τρόφιμοι'' της επιλεκτικής, πολιτισμικής ασυδοσίας  αποτελεί το νέο status της επικής αυτοχειρίας τους. 

Γιατι, η πνευματική αυτοχειρία με αχαρτογράφητα όρια και ανύπαρκτες αρχές φέρνει κατ΄ουσίαν τον σκοταδισμό στο καθημερινό γίγνεσθαι και τον έρποντα φασισμό στην μνημονιακή βιοτή του νεοέλληνα. 

Άνθρωποι, ως οι σημερινοί, κυβερνητικοί οσφυοκάμπτες, που βάφτισαν τα μνηνόνια ως μεταρρυθμίσεις  και την troika ως θεσμούς, αποτελούν τη νέα κατοχική, ελληνογερμανική κυβέρνηση, που μαζί με την παρεχόμενη πενία στους υπό μαρκάρισμα ανθρώπους, κατεργάζεται και τέχνας, που στη ''μαρκίζα'' της ιδεολογικής τους αναρχίας εικονίζεται περιώνυμα ο διάβολος! 

Μόνο που δεν τον βλέπουν, ούτε τον αισθάνονται, γιατι η πνευματική τυφλότητα που ιδεολογικοποίησε και ανήγαγε τον άνθρωπο σε ''φύση και θέση'' Θεού, τους κατέστησε αμετανόητους ασώτους και ερμητικούς ξοδευτές των πνευματικών ταλάντων που  τους χάρισε ο Χριστός μας. 

Όπως λέει ο προφητάναξ: ''υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος; (ψαλμ. 4,3)''. 

Ευχόμαστε ειλικρινά την άρδην μετάνοιά τους, γιατι δεν είναι μόνο η Πατρίδα που αιμορραγεί υπό τον παρεχόμενο, επεκτατικό και θανάσιμο καρκίνο. 

Πολύ περισσότερο είναι οι μωρόπιστες και εύπιστες ψυχές που ακολουθούν ως άλογα και αποίμαντα ''τετράποδα'' που οδεύουν συρνάμενα - κουνάμενα προς την εαυτών σφαγή! 

Εύχεσθε!

Ανακοίνωση - απάντηση σε μερίδα της ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, που «επιτίθεται» στη θεατρική παράσταση «Jesus Christ Superstar», εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην ανακοίνωση τονίζεται: «Οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις μιας μερίδας της ιεραρχίας εναντίον της θεατρικής παράστασης συνιστούν ευθεία απειλή κατά της ελευθερίας του λόγου και της καλλιτεχνικής έκφρασης […] 

Η αρχή έγινε από τον Μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ, ο οποίος κατέθεσε μήνυση εναντίον των συντελεστών της παράστασης. Ακολούθησε χθες ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, ο οποίος έφτασε στο σημείο να συντάξει επιστολή στην οποία ζητά να κλείσει η ΕΡΤ, επειδή οι δημοσιογράφοι της εκπομπής «Πρωινή Ζώνη», Νίκος Παναγιωτόπουλος και Μαρία Πολλάλη, έθεσαν αυτονόητα ερωτήματα για το θέμα στον προσκεκλημένο της εκπομπής τους, Μητροπολίτη Κυθήρων». Καταλήγοντας το γραφείο Τύπου του κυβερνώντος κόμματος υπογραμμίζει: «Στηρίζουμε ολόπλευρα τους συντελεστές της παράστασης και καλούμε όλα τα κόμματα να πάρουν θέση απέναντι σε αυτές τις αντιλήψεις και πρακτικές σκοταδισμού».

   Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

ΤΟ ΑΙΤΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ

''...Η μακροθυμία είναι αρετή γενναίας και ευγενικής ψυχής, που έχει θεμέλιο την αγάπη προς τον πλησίον. Η μακροθυμία είναι μεγαλοψυχία, μεγαλοφροσύνη και φίλη της πραότητας. Η μακροθυμία μαρτυράει καλή αγωγή ψυχής και εκδηλώνεται σαν συμπάθεια, φιλανθρωπία, μετριοφροσύνη και δικαιοσύνη. Ο μακρόθυμος κυριαρχεί πάνω στον θυμό και την οργή του∙ κατευνάζει δε τις ορμές της καρδιάς του, ελεεί όσους έφταιξαν σε κάτι και λυπάται αυτούς που αμαρτάνουν. 

Ο έλεγχός του γίνεται με επιείκεια και τα λόγια του εκφράζονται με σύνεση και φρόνηση. Η οργή δεν σκοτίζει τον νου του και ο θυμός δεν διαταράσσει τα λογικά του. Η όψη του είναι ευχάριστη και οι κινήσεις του σεμνοπρεπείς. Έχοντας πολλή φρόνηση, δεν δικάζει με εμπαθή οξύτητα, αλλά αποφαίνεται με αγαθή κρίση για τα παραπτώματα. Ο Χρυσόστομος λέει για τη μακροθυμία τα παρακάτω: «Το αίτιο όλων των αγαθών είναι η μακροθυμία∙ αυτή είναι η ρίζα κάθε φιλοσοφίας∙ υπάρχει ως όπλο ακαταμάχητο και πύργος απόρθητος , αντιμετωπίζοντας με ευκολία τα λυπηρά και τα δύσκολα. 

Και όπως ακριβώς, αν πέσει σπίθα στην άβυσσο, εκείνη δεν θα βλαφθεί καθόλου, αλλά η σπίθα θα σβήσει εύκολα, έτσι και στη μακρόθυμη ψυχή, όποιο απροσδόκητο και να εμφανιστεί, αυτό εξαφανίζεται εύκολα, ενώ εκείνη παραμένει ατάραχη. Διότι η μακροθυμία είναι δυνατότερη όλων∙ και για στρατόπεδα να πεις και για χρήματα και για άλογα και για τείχη και για όπλα και για ο,τιδήποτε, κανένα δεν θα βρεις ίσο με τη μακροθυμία. Γιατι εκείνος που θα έχει όλα τα παραπάνω, αν κυριευθεί από θυμό, πολλές φορές συμπεριφέρεται σαν ανώριμο παιδάκι, κάνοντας πολύ θόρυβο και γεμάτος ζάλη. 

Ο μακρόθυμος απολαμβάνει βαθιά γαλήνη, σαν να βρίσκεται καθισμένος σε λιμάνι∙ όπως ακριβώς δεν νικιέται ο βράχος με όποια βλάβη κι αν προσπαθήσεις να του προκαλέσεις, ή δεν ταράζεται ο πύργος όποια ύβρη και να του απευθύνεις, ή δεν καταστρέφεται το διαμάντι με όποια πληγή θελήσεις να του προκαλέσεις». Μακάριος ο άνθρωπος ο μακρόθυμος.

Απόσπασμα εκ του βιβλίου του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως ''Κείμενα Αυτογνωσίας'', γ' έκδοση, εκδόσεις Άθως, Αθήνα 2011. 

Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Στο βίντεο ακούγεται η καλλικέλαδη φωνή του ιερομονάχου π. Διονυσίου Αγιοκυπριανίτη της Ι. Μ. Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΠΑΡΗΛΘΕΝ, ΙΔΟΥ ΓΕΓΟΝΕ ΚΑΙΝΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

''...Φιλοσοφούντες και επιστημούντες πιστεύουν; 

Μα ποιός πίστεψε ποτέ φιλοσοφώντας; Ρωτώ να μάθω. 

Με το Χριστό, η φιλοσοφία τελείωσε και θάφτηκε για όποιον πίστεψε σ’ Αυτόν. 

Ας ακούσουνε τον Παύλο που φωνάζει «Τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα». 

Ποιά είναι τα αρχαία; 

Η ματαιότητα του νου, οι έξυπνοι κ’ εύστροφοι συλλογισμοί, το να ψευδοταπεινώνεσαι ενώ η περηφάνια σου φανερώνεται από τα διανοήματά σου, όπως κάνανε προ Χριστού οι ηθικοί φιλόσοφοι και τώρα οι ηθικολόγοι Χριστιανοί. 

«Ιδού γέγονε καινά τα πάντα». 

Φωνή ελπιδοφόρα του ευλογημένου Παύλου, που ξαναλέγει στη καρδιά μας, ό,τι λέγει και το «χαίρετε» που είπε ο Αναστημένος Κύριός του και Κύριός μας! 

Να, τα πάντα γινήκανε καινούρια! 

Γινήκανε καινούρια γιατί είναι «καινόν και ξένον» η Ανάσταση του Χριστού, και αυτό το «καινούριο» τα έκανε όλα καινούρια, επειδή κατήργησε τα παλιά. 

Κατήργησε τα παλιά «ο καταργήσας τον θάνατον», γιατί όπου δεν βρίσκεται «ο αρχηγός της Ζωής» βασιλεύει ο θάνατος. Κατάργησε την κατάρα της σάρκας, κ’ έφερε την ευλογία του Πνεύματος. Κατάργησε τη γνώση κ’ έφερε την Πίστη («Δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται»). Το παλιό ήτανε η Γνώση, το ψάξιμο, το να ψηλαφεί ο άνθρωπος στα τυφλά και να μη βρίσκει τίποτα. Το καινούριο είναι η Πίστη που ανοίγει τα πνευματικά μάτια του ανθρώπου και βλέπει τον Ήλιο της Δικαιοσύνης «Χριστόν εξαστράπτοντα τω απροσίτω φωτί της Αναστάσεως». 

Εκείνος φθάνει για όλα, δεν χρειάζεται πια διόλου να ψάχνει το μυαλό μας σαν των εθνικών φιλοσόφων, αφού βρέθηκε «η οδός», δηλαδή Εκείνος που είπε καθαρά και σύντομα: «Όλα μου έχουν παραδοθεί από τον Πατέρα μου. Κανένας δεν γνωρίζει πραγματικά τον Υιό παρά μόνο ο Πατέρας· ούτε τον Πατέρα τον ξέρει κανείς πραγματικά, παρά μόνο ο Υιός, καθώς κι εκείνος στον οποίο θέλει ο Υιός να τον φανερώσει» (Ματθ. ια’, 27). «Όποιον θέλει ο Γιός να φανερώσει, να γνωρίσει τον Πατέρα». 

Πού πας, λοιπόν, χριστιανέ, να γνωρίσεις το Θεό και το Χριστό εσύ, ο τυφλός, ο αδύνατος, ο ακάθαρτος, με τη δική σου δύναμη, ενώ ο ίδιος ο Κύριος μας είπε πως μονάχα ο Πατέρας φωτίζει τη διάνοιά σου για να γνωρίσεις το Χριστό, κι’ ο Χριστός για να γνωρίσεις τον Πατέρα; Και δεν πέφτεις σε προσευχή να το παρακαλέσεις να σε φωτίσει, αλλά καταγίνεσαι με ασεβή ψαξίματα, όπως εκείνοι οι αρχαίοι που δεν είχανε ακούσει ακόμα το Χριστό να λέγει με εξουσία αυτά τα λόγια; 

Κι’ αλλού που λέγει «Εγώ είμαι η θύρα, εγώ είμαι η οδός, εγώ είμαι ο καθηγητής, εγώ είμαι το φως, εγώ είμαι ο γιατρός, ο μεσίτης» (Τιμοθ. Α, β, 2), ο ποιμήν, το ραβδί. Αυτός είναι ο «πρωτότοκος της καινής κτίσεως», που έκανε «καινά τα πάντα» κ’ έκανε και «καινούς ανθρώπους», «τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

 

Ναι, με την Ανάσταση του Χριστού όλα γινήκανε καινούρια. 

Γι’ αυτό κι’ ο υμνωδός λέγει με χαρά κι’ αγαλλίαση 

«Δεύτε πόμα πίομεν καινόν ουκ εκ πέτρας αγόνου (της φι­λοσοφίας) τερατουργούμενον, αλλ’ αφθαρσίας πηγήν εκ τάφου ομβρήσαντος Χριστού εν ω στερεούμεθα» 

(ελάτε να πιούμε το καινούριο ποτό, που δεν αναβλύζει θαυματουργικά από το βράχο, αλλά που είναι πηγή αθανασίας, 

και που αναβλύζει άφθονο από τον τάφο του Χριστού στον οποίο είμαστε στερεωμένοι) και 

«Δεύτε του καινού της αμ­πέλου γεννήματος της θείας ευφροσύνης εν τη ευσήμω ημέρα της εγέρσεως, βασιλείας τε Χριστού κοινωνήσωμεν, υμνούντες αυτόν ως Θεόν εις τους αιώνας» 

(ελάτε να μεταλάβουμε, κατά την επίσημη αυτή ημέρα της Αναστάσεως, που είναι και ημέρα της Βασιλείας του Χριστού, από το νέο γέννημα του αμπελιού, 

το οποίο είναι θεία ευφροσύνη, και ας υμνούμε Αυτόν ως Θεό στους αιώνες)...''.

  

Εκ του περιοδικού ''ΚΙΒΩΤΟΣ'', Μηνιαίον Φυλλάδιον Ορθοδόξου Διδαχής, έτος Α’ Μάρτιος 1952. 

Απόσπασμα άρθρου  του Φώτη Κόντογλου υπό τον τίτλο ''Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα''. 

Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Φώτης Κόντογλου

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΔΙΩΚΕΤΑΙ

''…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί, αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό.

Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών.
Από την μία θα χρυσώνουν τους τρούλους και θα βάζουν επάνω τους σταυρούς και από την άλλη, παντού θα βασιλεύει κακία και ψεύδος.
Η αληθινή Εκκλησία πάντα θα διώκεται.
Αυτοί που θέλουν να σωθούν, θα σώζονται με τις ασθένειες και τις θλίψεις.
Ο τρόπος που θα γίνονται οι διωγμοί θα είναι πολύ πονηρός και θα είναι πολύ δύσκολο κανείς να προβλέψει τους διωγμούς. 

Φοβερός θα είναι αυτός ο καιρός, λυπάμαι αυτούς που θα ζούνε τότε!»
''…θα έλθει εποχή που η διαφθορά και η ακολασία μεταξύ των νέων θα φτάσει σε έσχατο σημείο. 

Παρθένοι νέοι σχεδόν δεν θα υπάρχουν. 

Θα βλέπουν την ατιμωρησία τους και θα νομίζουν ότι όλα τους είναι επιτρεπτά για να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους…

Θα τους καλέσει, όμως, ο Θεός και θα καταλάβουν ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν μια τέτοια ζωή και με διάφορους τρόπους θα οδηγηθούν στον Θεό. 

Σε πολλούς θα υπάρχει τάση προς την ασκητική ζωή. 

Αυτοί που παλιά ήταν αμαρτωλοί και οινοπότες θα γεμίσουν τις εκκλησίες και θα αισθανθούν μεγάλη δίψα γιά την πνευματική ζωή. Πολλοί θα γίνουν μοναχοί. 

Θ’ ανοίξουν τα μοναστήρια και οι εκκλησίες θα είναι γεμάτες πιστούς. 

Το ότι σήμερα αμαρτάνουν πολύ, θα τους οδηγήσει σε πιο βαθιά μετάνοια.

Εκ του βιβλίου ''Ο Νεοφανής Άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας Σεραφείμ της Βίριτσα'', εκδόσεις ''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ'', Δεκέμβριος 2007. 

Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα