ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ: ΕΡΓΑ Ε', «Η ΣΤΕΝΗ ΠΥΛΗ» (ΜΕΡΟΣ 1ον)

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Η Στενή Πύλη», σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Ε'», Αθήνα 2014, σελ. 15-20.
Η στενή πύλη που πρέπει να διαβεί ο άνθρωπος για να οδηγηθεί στην αληθινή ζωή, δηλαδή στη Βασιλεία του Θεού, είναι η μετάνοια.
Από μόνη της η μετάνοια βέβαια δεν είναι αρκετή για να φτάσει κανείς εκεί. Την πύλη αυτή όμως είναι απαραίτητο να τη διαβεί. Πρέπει δηλαδή ν' αλλάξει, ν' αντιστρέψει τη στάση του πρώτου ανθρώπου, του Αδάμ. Ο Αδάμ υπάκουσε στο δικό του θέλημα, δεν έκαμε το θέλημα του Θεού. Εμείς πρέπει ν' αντιστρατευτούμε στο δικό μας θέλημα και να κάνουμε το θέλημα του Θεού. Μ' αυτόν τον τρόπο ανοίγει η στενή πύλη, όπως την ονομάζει ο Κύριος, η πύλη της μετάνοιας. Μια πύλη, που διέρχονται διά μέσου των αιώνων όλοι οι όσιοι, όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας.
Την πύλη αυτή τη διάβηκαν οι μάρτυρες που απαρνήθηκαν τον εαυτό τους, όχι μόνο το θέλημά τους, αλλά και τη ίδια τους την ύπαρξη θυσίασαν για τη χάρη του Θεού. Τη διαβαίνουν οι όσιοι που αφιερώνουν τη ζωή τους με το ν' απαρνηθούν το ίδιο θέλημα, είτε με την υποταγή στο Γέροντά τους, είτε αγωνιζόμενοι με κάθε τρόπο να ευαρεστήσουν στο Θεό.
Όλοι αυτοί διάλεξαν να διαβούν και ν' ακολουθήσουν τη στενή πύλη, τον μόνο αληθινό δρόμο που οδηγεί στη ζωή.
Δεν μπορεί όμως να είναι να είναι κανείς μέλος της Βασιλείας του Θεού, να γίνει άγιος, αν δε βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία και δε βιώνει την εν Χριστώ σωτηρία, δε συμμετέχει δηλαδή στο Δείπνο της Βασιλεία, που είναι η θεία Ευχαριστία.
Ο όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, ένας από τους φωτισμένους συγγραφείς και μεγάλους νηπτικούς της Ρωσικής, αλλά και γενικότερα της οικουμενικής Εκκλησίας ερμηνεύει την εντολή αυτή του Χριστού για τη στενή πύλη με τη γνωστή του βαθιά θεολογική προσέγγιση και μας προσφέρει μια διδασκαλία ορθόδοξη και πατερική, χωρίς ν' αφήνει αναπάντητες τις ανεπίτρεπτες παρεξηγήσεις και πλανεμένες απόψεις που κυριαρχούν πολλές φορές ανάμεσα στους πιστούς.
Στο ίδιο πνεύμα αναφέρονται και τα υπόλοιπα κείμενα του Οσίου, που έχουν συμπεριληφθεί στο βιβλίο αυτό.
Η χάρη του Κυρίου ας μας βοηθήσει να διαβούμε τη στενή πύλη της μετάνοιας, να γευτούμε απ' αυτή τη ζωή τη Βασιλεία του Θεού μέσα στην Εκκλησία και ν' αξιωθούμε να τη ζήσουμε με πληρότητα, όταν ο Θεός ευδοκήσει να έρθει για να εγκαταστήσει τη Βασιλεία Του. Αμήν.
Πέτρος Μπότσης, Μάρτιος 2014
(Απόσπασμα εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α'

Η Στενή Πύλη

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πέρασε την επίγεια ζωή Του με έσχατη ταπείνωση. Ο βίος Του ήταν γεμάτος θλίψεις συνεχείς, ταλαιπωρίες, διώξεις, συκοφαντίες και εμπαιγμούς από τους εχθρούς Του, που τελικά τον καταδίκασαν σε επαίσχυντο θάνατο μαζί με κοινούς εγκληματίες και ληστές.

Η οδός της σωτηρίας που οδηγεί στην αιώνια ζωή, είναι <<τεθλιμμένη>>. Η πύλη απ' όπου εισέρχεται κανείς στη ζωή αυτή είναι <<στενή>> (Ματθ. ζ' 14). Αυτό φαίνεται καθαρά τόσο στη διδασκαλία του Κυρίου, όσο και στο ίδιο το παράδειγμά Του. Ο Κύριος το προείπε αυτό στους αποστόλους και σ' όσους ήθελαν να τον ακολουθήσουν.

Τους προανήγγειλε πως <<εν τω κόσμω θλίψιν έξετε>> (Ιωάν. ιστ' 33). Ο κόσμος θα τους μισούσε, θα τους καταδίωκε και τελικά θα τους σκότωνε (πρβλ. Ιωάν. ιε' 18, ιστ' 2-3). Ο Κύριος παρομοίωσε την κατάσταση των μαθητών και των πιστών Του μ' εκείνην των προβάτων που βρίσκονται ανάμεσα σε λύκους (βλ. Ματθ. ι' 16).

Απ' όλα αυτά φαίνεται καθαρά πως τη θλίψη και τους διωγμούς τους έχει προαναγγείλει ο Κύριος στους αληθινούς δούλους και τους πιστούς Του, τους έχει προειδοποιήσει πως θα τους υποστούν στη διάρκεια της επίγειας ζωής τους. Κι αυτό που έχει ορίσει ο Θεός είναι αδύνατο να το εμποδίσει οποιαδήποτε ανθρώπινη ύπαρξη, όση σοφία, σύνεση ή προνοητικότητα κι αν διαθέτει.

Ιδιαίτερα εκείνος που προσέρχεται στη μοναχική ζωή, πρέπει να παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα και τη καθοδήγηση του Θεού. Πρέπει να προετοιμαστεί για να υπομείνει όλα τα μαρτύρια που παραχωρεί η πρόνοια του Θεού, να υποφέρει ο δούλος Του στην επίγεια περιπέτειά του. Η Αγία Γραφή προειδοποιεί:

Παιδί μου, αν προσέρχεσαι να υπηρετήσεις τον Κύριο, ετοίμασε τον εαυτό σου με υπομονή και θάρρος και να μην παρασυρθείς μακριά από τον Κύριο σε καιρούς δυσκολιών. Να μείνεις προσκολλημένος στο Θεό και να μην απομακρυνθείς από κοντά Του, ώστε να δοξαστείς και να μεγαλυνθείς στα γερατειά σου.

Κάθε πειρασμό και κάθε δύσκολη περίσταση που θα ξεσπάσει πάνω σου, να τα δεχτείς με υπομονή και σε κάθε δύσκολη μεταβολή των δοκιμασιών σου, να δείξεις μακροθυμία. Γιατί όπως ο χρυσός καθαρίζεται και γίνεται λαμπρότερος με τη φωτιά, έτσι κι οι άνθρωποι γίνονται δεκτοί από τον Κύριο μέσα από το καμίνι των θλίψεων.

<<Τέκνον, ει προσέχη δουλεύειν Κυρίω τω Θεώ, ετοίμασον την ψυχήν σου εις πειρασμόν' εύθυνον την καρδίαν σου και καρτέρησον και μη σπεύσης εν καιρώ επαγωγής' κολλήθητι αυτώ και μη αποστής, ίνα αυξηθής επ' εσχάτων σου. Παν ο εάν απαχθή σοι, δέξαι και εν αλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον' ότι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως>> (Σοφ. Σειράχ β' 1-5).

Γιατί ο Κύριος επιφύλαξε στους πιστούς Του θλίψεις και δοκιμασίες σ' αυτήν τη ζωή, ενώ στους εχθρούς Του χαρίζει ευμάρεια, υλικά αγαθά και κοσμικές επιτυχίες;

Το μυαλό του σαρκικού ανθρώπου σκέφτεται: <<Αυτά τα πράγματα έπρεπε να γίνονται αντίθετα>>. Αυτό λέει η λογική. Ο άνθρωπος είναι μια εκπεσμένη ύπαρξη.

Αποβλήθηκε από τον παράδεισο και καταδικάστηκε να ζήσει στη γη, έγινε θνητός επειδή παραβίασε την εντολή του Θεού. Μετά την παράβαση ο άνθρωπος υπόκειται στο θάνατο. Η ζωή του σώματος είναι η ψυχή, που δε χωρίστηκε από το σώμα αμέσως μετά την πτώση.

Η ψυχή αμέσως μετά την πτώση όμως απομακρύνθηκε από το Άγιο Πνεύμα, που της χορηγεί ζωή, ενώ το σώμα δηλητηριάστηκε αθεράπευτα.

Μετά την πτώση το σώμα δεν αποχωρίστηκε αμέσως από την ψυχή, που είναι η ζωή του. 

Η ψυχή όμως, που ζωή της είναι το Άγιο Πνεύμα, χωρίστηκε από το σώμα αμέσως μετά την πτώση.

Το Άγιο Πνεύμα αποσύρθηκε κι έμεινε μόνη της, επειδή ήταν μολυσμένη από την αμαρτία.

Με τέτοια νεκρή ψυχή και μ' ένα σώμα με ζωή όπως και των ζώων, ο πρώτος άνθρωπος εξορίστηκε στη γη για ορισμένο χρόνο. Όπως και οι κατοπινοί άνθρωποι, που γεννήθηκαν και ζουν στη γη για ορισμένο χρόνο κι αυτοί. Όταν τελειώσει ο χρόνος αυτός, που τον ονομάζουμε επίγεια ζωή, το σώμα παραδίδεται τελικά στο θάνατο, αφού ταλαιπωρήθηκε απ' αυτόν κι αγωνίστηκε μαζί του σ' ολόκληρη την επίγεια διαδρομή του.

Η επίγεια ζωή δόθηκε στον άνθρωπο από τη χάρη του Θεού, με σκοπό να την χρησιμοποιήσει για να κερδίσει τη σωτηρία του, για την αποκατάσταση και την επαναφορά του, δηλαδή από το θάνατο στη ζωή. Η σωτηρία ή η αναγέννηση του ανθρώπου από το Άγιο Πνεύμα κατορθώνεται με μέσα που χορηγεί ο Λυτρωτής και Σωτήρας μας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν πριν από την έλευση του Λυτρωτή, έπρεπε ν' αναζητήσουν τη σωτηρία τους πιστεύοντας στον αναμενόμενο Μεσσία, να λάβουν τη σωτηρία τους μετά την λύτρωση που πρόσφερε ο Λυτρωτής.

Εκείνοι που γεννήθηκαν μετά την έλευση του Λυτρωτή, έπρεπε ν' αναζητήσουν τη σωτηρία τους πιστεύοντας στο Λυτρωτή που είχε έρθει, να γευτούν τη σωτηρία τους ακόμα και κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής τους, ενώ την τελική και αμετάβλητη σωτηρία τους θα την λάβουν μετά τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα και την τελική κρίση.

Όποιος πιστεύει στο Σωτήρα Χριστό πρέπει απαραίτητα ν' αναγνωρίσει και να ομολογήσει την πτώση του, την κατάσταση της εξορίας που βιώνει στη γη. Πρέπει ν' αναγνωρίσει και να ομολογήσει αυτό με τη ζωή του, ώστε η αναγνώριση κι η ομολογία του να είναι ζωντανές κι αποτελεσματικές, όχι νεκρές και ατελέσφορες.

Διαφορετικά δεν μπορεί ν' αναγνωρίσει όπως πρέπει τον Λυτρωτή. Το Λυτρωτή και Σωτήρα νιώθουν πως τον χρειάζονται εκείνοι μόνο που βρίσκονται σε πτώση, που κινδυνεύουν να χαθούν. Στους άλλους που δε θέλουν ν' αναγνωρίσουν και να ομολογήσουν την πτώση τους, την απώλειά τους, ο Λυτρωτής τους είναι περιττός, αχρείαστος.

Τί σημαίνει ν' αναγνωρίσει και να ομολογήσει ο άνθρωπος την πτώση του με τη ζωή του; Σημαίνει πως πρέπει να υπομένει όλες τις συμφορές της επίγειας ζωής σαν μια δίκαιη ανταπόδοση της πτώσης, σαν μια λογική συνέπεια της αμαρτωλότητάς του.

Σημαίνει ν' αποποιηθεί όλες τις απολαύσεις σαν ανάρμοστες σ' έναν εγκληματία κι εξόριστο, που παρόργισε το Θεό και αποβλήθηκε από Εκείνον. Η πρόσκαιρη επίγεια ζωή είναι απλά ο προθάλαμος της αιώνιας ζωής. Τί λογής είναι αυτή η ζωή;

Αν όσο ζούμε δεν επωφεληθούμε από τη λύτρωση που μας χάρισε δωρεάν ο Λυτρωτής, τη λύτρωση που η αποδοχή ή η απόρριψή της απόκειται στην ελεύθερη βούληση της ανθρώπινης ύπαρξης, τότε η αιώνια ζωή σημαίνει φυλακή μέσα στη κόλαση, μέσα στα πιο τρομερά και φρικτά βάσανα.

Η επίγεια ζωή είναι τόπος γεμάτος δοκιμασίες και θλίψεις. Δεν προσφέρει καμιά χαρά, καμιά παρηγοριά, εκτός από την ελπίδα της σωτηρίας. <<Μακάριοι οι κλαίοντες νυν>>, τώρα που είναι ο καιρός της επίγειας αποδημίας μας. <<Ουαί οι γελώντες νυν>> (Λουκ. στ' 21, 24), εδώ, στην επίγεια ζωή.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Η Στενή Πύλη»,
σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Ε'»,
Αθήνα 2014, σελ. 15-20.

ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ: ΕΡΓΑ Γ', «Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ» ΜΕΡΟΝ 1ον

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Η Βασιλεία του Θεού και ο αντίχριστος»,
σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Γ'»,
Αθήνα 2011, σελ. 14-20.
<<Όλη αυτή η σύγχυση και ο θόρυβος για τα παραπάνω, όπως και γι΄άλλα συναφή θέματα που αναφέρονται στον αντίχριστο, μας ώθησαν να συμπεριλάβουμε ως βασικό κείμενο στον τρίτο τόμο των έργων του οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ μια πατερική και αγιογραφική πραγματεία του για το θέμα αυτό.
Τίτλος της εργασίας αυτής είναι <<Η Βασιλεία του Θεού και ο Αντίχριστος>>.
Ο όσιος Ιγνάτιος πραγματεύεται με μοναδική ερμηνευτική ικανότητα και πληρότητα τα λόγια του ίδιου του Κυρίου για το θέμα της Δεύτερης Παρουσίας Του, της Βασιλείας του Θεού και του αντιχρίστου, ώστε να μην αφήνει κανένα κενό ή δυνατότητα παρερμηνείας των αγιογραφικών κειμένων.
Το θεωρήσαμε απαραίτητο λοιπόν να συμβάλλουμε με τη γνώμη ενός αγίου της Εκκλησίας μας στη διάλυση όλων των σχετικών παρερμηνειών και πλανών, ώστε κάθε καλοπροαίρετος χριστιανός να ερμηνεύσει ναι ν' ασχοληθεί με το βασικό θέμα <<ου έστι χρεία>>, και που δεν είναι άλλο από το να προετοιμαστούμε, να είμαστε έτοιμοι για το <<πώς>> και όχι για το <<πότε>> θα συναντήσουμε το Χριστό.
Εκτός από βασικό αυτό έργο όμως, στον τρίτο τόμο συμπεριλάβαμε κι άλλα εποικοδομητικά κείμενα, απαραίτητα στον κάθε χριστιανό που θέλει ν' αγωνιστεί με συνέπεια στον αμπελώνα του Κυρίου.
Ο όσιος Ιγνάτιος ήταν πάρα πολύ εγκρατής της πατερικής θεολογίας κι ασχολήθηκε με την ερμηνεία αρκετών αγιογραφικών κειμένων με μοναδική ικανότητα και θείο φωτισμό.
Εκτός από τα ερμηνευτικά του κείμενα (όπως για παράδειγμα τις ερμηνείες του 1ου ψαλμού του Δαβίδ, των ευαγγελικών περικοπών που αναφέρονται στη Μάρθα και τη Μαρία, στις Μυροφόρες γυναίκες κλπ), ο όσιος Ιγνάτιος έγραψε και κάποιες πραγματείες που αφορούν στην καθημερινή ζωή και στην πνευματική πρόοδο των χριστιανών, όπως για παράδειγμα την αξία που έχουν στην πνευματική ζωή η νηστεία, η εγρήγορση, η ταπεινοφροσύνη, η σωματική και πνευματική άσκηση, η νέκρωση του κοσμικού πνεύματος κ. α.
Τα κείμενα του οσίου Ιγνατίου είναι αυθεντικά, πατερικά, στηρίζονται στην παράδοση και την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας μας.
Κατά συνέπεια είναι μια πηγή ζώντος ύδατος, που ξεδιψάει κι αναπαύει τον ταλαιπωρημένο από αμφιβόλου προέλευσης σύγχρονες ετεροδιδασκαλίες και πλάνες>>.
Πέτρος Μπότσης, Ιανουάριος 2008
(Απόσπασμα εκ του Προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Οι σαρκικοί άνθρωποι έχουν προσκολληθεί μ' όλη τους την ψυχή στα εγκόσμια. Το νόμο του Θεού τον γνωρίζουν επιφανειακά, όπως τον διδάχτηκαν στα σχολεία, δηλαδή έμαθαν το γράμμα του μόνο. Το πνεύμα του νόμου του Θεού δεν το γνωρίζουν, τους είναι τελείως ξένο στην καρδιά, τη ζωή και τις πράξεις τους.

Τέτοιοι ήταν κι φαρισαίοι που ρώτησαν τον Κύριο: <<Πότε έρχεται η βασιλεία του Θεού>>; Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως η ερώτηση αυτή δεν έγινε με καθαρή και ίσια καρδιά, δε διατυπώθηκε με αγνό και καλό σκοπό. Έγινε με καρδιακή ελαφρότητα, από περιέργεια, για να δουν τί θα τους απαντήσει ο Χριστός και να κριτικάρουν μετά την απάντησή του.

Οι πονηροί και πανούργοι φαρισαίοι πίστευαν πως ο Κύριος θα τους έδινε κάποια ευκαιρία για να τον κατηγορήσουν μετά. Μέσα τους είχαν σχηματίσει άλλη αντίληψη για τον Μεσσία. Εκείνοι τον περίμεναν μεγαλοπρεπή και κυρίαρχο, όχι έναν φτωχό και ταπεινό άνθρωπο που δεν είχε <<πού την κεφαλήν κλίνη>> Ματθ. η' 20).

Πίσω από την ερώτησή τους έκρυβαν την υστεροβουλία και την πανουργία τους. Διατύπωσαν την ερώτηση με σοφιστεία και πονηρία, που δεν είναι καθόλου σύμφωνες με το πνεύμα του Θεού. Ο Κύριος έδωσε κάποια απάντηση που ταιριάζει σε κάθε σαρκικό άνθρωπο, χωρίς εξαίρεση.

Απευθύνεται σε όλους εκείνους που είναι προσκολλημένοι στα εγκόσμια κι η αμαρτωλή ζωή τους κινείται ανάμεσα στις ατέλειωτες κοσμικές μέριμνες και τις υλικές απολαύσεις. Απάντησε ο Θεάνθρωπος στους φαρισαίους:

<<Ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως>>, δηλαδή η βασιλεία του Θεού δε θά' ρθει με κάποιον τρόπο που θα τη δουν τα σαρκικά μάτια, <<ουδέ ερούσιν ιδού ώδε ή ιδού εκεί' ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών έστιν>> (Λουκ. ιζ' 20-21).

Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος πρέπει να εγκαταλείψει τη σαρκική κι αμαρτωλή ζωή, να μετανοήσει, να ζήσει σύμφωνα με τις ευαγγελικές εντολές, να καθαρίσει, και να ευπρεπίσει το ναό της ψυχής του. Όταν περάσει με επιτυχία από τη διδασκαλία αυτή, το Άγιο Πνεύμα επισκιάζει την ψυχή και ολοκληρώνει την κάθαρση και το στολισμό της.

Κι όταν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ο ναός του Θεού, ο ίδιος ο Θεός κατεβαίνει σ' αυτόν κι εγκαθιστά εκεί την πνευματική κι αόρατη, πλην απόλυτα αισθητή κι αναγνωρίσιμη βασιλεία Του. Εκείνος που δέχτηκε μέσα του τη βασιλεία του Θεού αποκτά ελπίδα και βεβαιότητα για τη δεύτερη έλευση του Χριστού.

Αυτός μπορεί ν' αναγνωρίσει και ν' αποφύγει τον αντίχριστο ή και να τον αποκρούσει. Όποιος δε δέχτηκε μέσα του τη βασιλεία του Θεού δεν μπορεί ν' αναγνωρίσει τον αντίχριστο. Μ' έναν ακατανόητο για τον ίδιο τρόπο, ανεπίγνωστα, θα γίνει σίγουρα οπαδός του.

Δε θα μπορέσει να καταλάβει το τέλος του κόσμου που πλησιάζει και την επικείμενη φοβερή δεύτερη έλευση του Χριστού. Θα βρεθεί τελείως απροετοίμαστος. Δεν υπάρχει ανθρώπινη γνώση ούτε ανθρώπινος λόγος ικανός ν' αντικαταστήσει το μόνο που χρειάζεται, δηλαδή τη διδαχή του Θεού.

Εκείνος που έχει δεχτεί μέσα του τη βασιλεία του Θεού έχει ως οδηγό του το Άγιο Πνεύμα, που διδάσκει τον πιστό άνθρωπο και τον οδηγεί <<εις πάσαν την αλήθειαν>> (Ιωάν. ιστ' 13). Δεν τον αφήνει ν' απατηθεί από κάποιο ψέμα, που για να γίνει πιστευτό είναι καλυμμένο με ψήγματα αλήθειας.

Πολύ σωστά έκανε κάποιος άγιος μοναχός που μιλώντας για τον αντίχριστο είπε: 

<<Πολλοί είναι εκείνοι που θα πλανηθούν, θα πιστέψουν στον αντίχριστο και θ' αρχίσουν να τον δοξάζουν σαν θεό παντοδύναμο. Αυτοί όμως που έχουν πάντα το Θεό μέσα τους κι οι καρδιές τους είναι φωτισμένες θα τον αναγνωρίσουν, θα δουν την αλήθεια επειδή έχουν ορθή πίστη.

Όλοι όσοι έχουν γνώση του Θεού θα κατανοήσουν την έλευση του αντιχρίστου. Εκείνοι όμως που έχουν δοσμένο το νου τους στα εγκόσμια πράγματα δε θα καταλάβουν πως έρχεται ο αντίχριστος, λόγω της προσκόλλησής τους στις κοσμικές μέριμνες, τις απολαύσεις και τις ηδονές. Ακόμα κι αν ακούσουν το λόγο του Θεού δε θα τον πιστέψουν, αλλά θα κατηγορήσουν εκείνον που τον κήρυξε.

Αυτόν που θα κηρύξει το λόγο αυτό θα τον λογαριάσουν άξιο για περιφρόνηση, θα τον οικτίρουν. Η ανθρωπότητα είναι σκοτισμένη από τη σαρκική σοφία και δε θα πιστέψει τη δεύτερη έλευση του Χριστού. <<Ελεύσονται επ' εσχάτων των ημερών εμπαίκται, κατά τας ιδίας επιθυμίας αυτών πορευόμενοι και λέγοντες' πού έστιν η επαγγελία της παρουσίας αυτού; αφ' ης γαρ οι πατέρες εκοιμήθησαν, ούτω διαμένει απ' αρχής κτίσεως>> (Β' Πέτρ. γ' 3-4).

Τεχνική Πρόοδος και ακολασία

Όταν οι φαρισαίοι απομακρύνθηκαν από τον Κύριο, Εκείνος εξήγησε στους μαθητές Του ότι σημείο που θα προδιαγράφει το τέλος του κόσμου και τη δεύτερη έλευση του Χριστού θα είναι μια σπουδαία και ασυνήθιστη υλική ευημερία και πρόοδος.

Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν το Θεό, θα ξεχάσουν τον ουρανό, θα ξεχάσουν την αιωνιότητα. Θα στρέψουν όλη τους την προσοχή στη γη, σα να επρόκειτο να ζήσουν αιώνια. Αυτή θα είναι η πλάνη τους. Όλη τους η προσπάθεια θα επικεντρωθεί στο πώς θ' αποκτήσουν την ύψιστη δυνατή και ει δυνατόν αδιατάραχτη ευημερία.

Μπορεί να σκεφτεί κανείς κάτι πιο παράλογο απ' αυτό; Ούτ' αυτός ο θάνατος που μας κυριεύει όλους δεν θα μπορεί να μας πείσει, πως είμαστε φτιαγμένοι για την αιωνιότητα, πως στη γη είμαστε απλοί οδοιπόροι και μάλιστα για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Γι' αυτόν το λόγο ακριβώς κύρια και πρώτιστη μέριμνά μας πρέπει να είναι η αιωνιότητα.

Η φροντίδα μας για τα εγκόσμια πρέπει να περιοριστεί στα πιο αναγκαία. Αν κι τάση της εγκοσμιότητας είναι αυτονόητα παράτολμη κι αλόγιστη, όμως θα επικρατήσει στη γη, η εκπλήρωση της θείας προφητείας είναι αναπόφευκτη. Αν η εκπλήρωσή της έχει κάνει ήδη την εμφάνισή της και τα σημεία της είναι ολοφάνερα, τότε για μας χρησιμεύει σαν μια καθαρή απόδειξη της αλήθειας του Λόγου του Θεού που διακήρυξε:

<<Και καθώς εγένετο εν ταις ημέραις Νώε, ούτως έσται και εν ταις ημέραις του υιού του ανθρώπου>> (Λουκ. ιζ' 26). Οι ημέρες του Υιού του ανθρώπου υποδηλώνουν το χρόνο που θα προηγηθεί της παρουσίας Του και θα συμπληρωθεί με αυτήν. Τότε θα είναι η έναρξη της αιώνιας μέρας, της ανέσπερης, που θα σημάνει και το τέλος του χρόνου.

Ο χρόνος θα τελειώσει με το τέρμα των φαινομένων που τον ορίζουν και τον κάνουν αισθητό. Δε θα υπάρχει χρόνος που θα χωρίζεται σε μέρα και νύχτα, σε πρωί και βράδυ, σε βδομάδες και μήνες, έτη και αιώνες. Όλ' αυτά θ' αντικατασταθούν από μία και αιώνια μέρα. 

<<Και καθώς εγένετο εν ταις ημέραις Νώε, ούτως έσται και εν ταις ημέραις του υιού του ανθρώπου, ήσθιον, έπινον, εγάμουν, εξεγαμίζοντο, άχρι ης ημέραις εισήλθε Νώε εις την κιβωτόν, και ήλθεν ο κατακλυσμός και απώλεσεν άπαντας. ομοίως και ως εγένετο εν ταις ημέραις Λωτ' ήσθιον, ηγόραζον, επώλουν, εφύτευον, ωκοδόμουν>> (Λουκ. ιζ' 26-28).

Η Αγία Γραφή μας λέει πως οι σύγχρονοι του Νώε κι οι συμπολίτες του Λωτ είχαν επιδοθεί σε άκρα ακολασία. Η ακολασία προκαλείται όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από το Θεό, όταν προσπαθεί αποκλειστικά ν' αποκτήσει τα επίγεια αγαθά και να προκόψει σωματικά.

Τί χρόνο μπορεί να διαθέτει για να σκεφτεί το Θεό και να επιμεληθεί τη σωτηρία του εκείνος που αποκλειστικά και αδιάλειπτα είναι απασχολημένος με τα εγκόσμια; Ο άνθρωπος που αμελεί να γνωρίσει το Θεό και να φροντίσει για τη σωτηρία του, που μοναδική του μέριμνα είναι πώς θα τακτοποιηθεί καλύτερα σ' αυτήν την πρόσκαιρη ζωή, πάντα σύμφωνα με τις σωματικές αδυναμίες του, διαμορφώνει την πεσμένη φύση του μ' έναν τρόπο που ούτε ο ίδιος καταλαβαίνει και κατανοεί.

Την αθάνατη ψυχή του την μεταχειρίζεται σαν θνητή. Σκοτίζεται και αποξενώνεται από τον Θεό. Κατακλύζεται ολόκληρος από την αμαρτία, γίνεται ο ίδιος σκέτη αμαρτία, μεταβάλλεται σε σάρκα. Απομακρύνεται από το Θεό, αποξενώνεται απ' Αυτόν, αφού έχει ξεχάσει το λόγο για τον οποίο ο Δημιουργός τον κάλεσε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. 

<<Ου μη καταμείνη το πνεύμα μου εν τοις ανθρώποις τούτοις εις τον αιώνα, διά το είναι αυτούς σάρκας>> (Γέν. στ' 3), είπε ο Κύριος για τους συγχρόνους του Νώε.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Η Βασιλεία του Χριστού και ο αντίχριστος»,
σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Γ'»,
Αθήνα 2011, σελ. 14-20.

ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ: ΕΡΓΑ Δ', «ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ» ΜΕΡΟΝ 1ον

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Τα Πνεύματα»,
σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Δ'»,
Αθήνα 2010, σελ. 27-35.
Από τα κείμενα έχουν αφαιρεθεί κάποιες εκτενείς παραπομπές, προκειμένου τα γεγραμμένα να καταστούν περισσότερο ευανάγνωστα.
«Οι προσπάθειες του διαβόλου, οι μεθοδείες του, οι πανουργίες του και οι παγίδες του στήνει καθημερινά στους χριστιανούς, είναι αναρίθμητες και άγνωστες στον απλό αγωνιστή του Χριστού, δηλαδή σε όλους μας.
Μόνο οι άγιοι μπορούσαν να δουν πίσω από κάθε δαιμονική παγίδα τί κρύβεται, να ερμηνεύσουν τις μεθοδεύσεις του, να τις αποκαλύψουν και να προειδοποιήσουν κι εμάς τους απλοϊκούς χριστιανούς γι' αυτές.
Έτσι, για να προφυλάξουμε τον εαυτό μας στον απηνή αυτόν πόλεμο που διεξάγουν εναντίον μας, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να καταφύγουμε στα κείμενά τους, να δανειστούμε από την εμπειρία τους μα κι από τις ψυχωφελείς διδαχές τους.
Ένας από τους σημαντικούς αγίους που ασχολήθηκαν εμπεριστατωμένα με το θέμα των πνευμάτων και μας αποκαλύπτει όλες τις πλάνες, τις μεθοδείες και τις απατηλές μεταμορφώσεις τους, είναι ό όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, το λαμπρό αυτό αστέρι του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας που έλαμψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία κατά το δέκατο αιώνα.
Ο όσιος Ιγνάντιος είχε επισημάνει την άγνοια αυτή των πνευμάτων στους χριστιανούς της εποχής του και γι' αυτό προσχώρησε στη συγγραφή του έργου αυτού.
Όπως κι όλα τα έργα του οσίου Ιγναντίου, χαρακτηρίζεται κι αυτό από την πληρότητά του.
Καλύπτει το θέμα απ' όλες τις πλευρές και δεν αφήνει πτυχή της δράσης των δαιμόνων που να μη την εξηγεί, να μη την ερμηνεύει.
Εκτός από τις προσωπικές του εμπειρίες, ο όσιος Ιγνάτιος έχει μελετήσει και λάβει υπόψη όλους τους πατέρες που έζησαν πριν απ' αυτόν και μας μεταφέρει τα παραδείγματα και τη συμπυκνωμένη γνώμη τους.
Έτσι το βιβλίο αυτό έχει τόσο τη δική του εγκυρότητα της σύνολης Εκκλησίας πάνω στο πολύ σοβαρό αυτό θέμα που απασχολεί όλους τους χριστιανούς αφού, όπως μας βεβαιώνει ο επιστήθιος μαθητής του Χριστού, <<εις τούτο εφανερώθη ο υιός του Θεού, ίνα λύση τα έργα του διαβόλου>>.
Κι ο άλλος απόστολος, ο πρωτοκορυφαίος, μας βεβαιώνει πως <<ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη>>.
Το πόσο απαραίτητη επομένως είναι η γνώση για την ύπαρξη του διαβόλου, καθώς και για τις μεθοδεύσεις και τις πανουργίες που χρησιμοποιεί για να παγιδεύσει τους χριστιανούς είναι αυταπόδεικτη».
Πέτρος Μπότσης, Οκτώβριος 2010.
(Εκ του προλόγου).
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α'

Η αισθητή αντίληψη των πνευμάτων

Πριν από την πτώση το σώμα του ανθρώπου ήταν αθάνατο, απαλλαγμένο από αρρώστιες και βαρύτητα, από αμαρτωλές κι αισθησιακές κινήσεις, που τώρα είναι τόσο συνηθισμένα πράγματα (βλ. Μακαρίου του Μεγάλου, Ομιλία 4). Οι αισθήσεις του ήταν πιο λεπτές, οι ενέργειές του ήταν αγαπητικές και ελεύθερες.

Με τέτοιο σώμα και τόσο ευαίσθητα όργανα, ο άνθρωπος μπορούσε να βλέπει τα πνεύματα με τις αισθήσεις του. Με την ψυχή του ανήκε κι αυτός στην ίδια πνευματική τάξη. Μπορούσε να επικοινωνεί μαζί τους, αφού είχε την ίδια φύση με τα άγια αγγελικά πνεύματα (βλ. Γένεσις, κεφ. β' και γ').

Το αγιασμένο σώμα του ανθρώπου δε λειτουργούσε σαν εμπόδιο. Δεν τον ξεχώριζε από τον κόσμο των πνευμάτων. Ντυμένος με το σώμα του ο άνθρωπος ήταν δεκτός να ζει στον παράδεισο, εκεί όπου τώρα μπορούν να ζουν μόνο οι άγιοι κι αυτοί ως ψυχές, αναμένοντας να ενωθούν με το σώμα τους μετά την κοινή ανάσταση.

Τότε τα σώματα αυτά θ' αφήσουν πίσω στους τάφους τη σαρκική υπόσταση, που έγινε φύση τους μετά την πτώση. Τότε θα γίνουν πνευματικά, ίσως και πνεύματα, όπως λέει ο όσιος Μακάριος ο Μέγας (Ομιλία στ'), και θα αποκαλυφτούν οι ιδιότητες που τους είχαν δοθεί κατά την δημιουργία.

Τότε οι άνθρωποι θα επανενωθούν με την τάξη των αγγελικών πνευμάτων και θ' ανακτήσουν την επικοινωνία μαζί τους. Ένα παράδειγμα σώματος που κάποτε ήταν σάρκα και πνεύμα, βλέπουμε στο σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μετά την Ανάστασή Του. Η ψυχή και το σώμα του ανθρώπου άλλαξαν μετά την πτώση.

Η πτώση ήταν κατά κάποιο τρόπο ο θάνατός τους. Το γεγονός που βλέπουμε και ονομάζουμε θάνατο, στην πραγματικότητα είναι χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Και τα δυο τους είχαν νεκρωθεί όταν εγκατέλειψαν την αληθινή ζωή - το Θεό. Γεννιόμαστε ήδη σκοτωμένοι από τον αιώνιο θάνατο.

Δεν αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε φονευτεί, γιατί είναι γνώρισμα των νεκρών να μην αντιλαμβάνονται το θάνατό τους. Οι αδυναμίες του σώματός μας, η υποταγή του στη δυσάρεστη επιρροή διάφορων καταστάσεων του υλικού κόσμου, η σαρκική κλίση, είναι όλα αποτελέσματα της πτώσης. Λόγω της πτώσης το σώμα μας έγινε ίδιο με των ζώων. 

Έχει ζωώδη ύπαρξη, βιώνει τη ζωή της εκπεσμένης φύσης. Λειτουργεί σαν φυλακή, σαν φέρετρο της ψυχής. Χρησιμοποιώ δυνατές εκφράσεις. Παραταύτα, δεν περιγράφουν με επάρκεια την πτώση του σώματός μας από τα πνευματικά ύψη στη σαρκική κατάσταση. Πρέπει οπωσδήποτε να καθαριστούμε με βαθιά μετάνοια.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ως ένα σημείο τουλάχιστο, την ελευθερία και τη μεγαλοσύνη της πνευματικής κατάστασης, για να καταλάβουμε την αθλιότητα και τη στενοχώρια του σώματός μας, την έλλειψη ζωής που προκαλείται με το χωρισμό του από το Θεό.

Σ' αυτή την άψυχη κατάσταση, λόγω της υπερβολικής σαρκολατρείας και της σωματικής τραχύτητας, οι σωματικές αισθήσεις δεν είναι ικανές να επικοινωνήσουν με τα πνεύματα, δεν μπορούν να τα δουν, να τ' ακούσουν ή να τα νιώσουν. Έτσι το αμβλύ τσεκούρι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εκτελέσει το σκοπό του.

Τα άγια αγγελικά πνεύματα απέστρεψαν το πρόσωπο από την επαφή τους με τους ανθρώπους, που ήταν ανάξιοι για τέτοια επαφή κι επικοινωνία. Τα εκπεσμένα πνεύματα που μας παρέσυραν στην πτώση τους, ανακατεύτηκαν μαζί μας. Για να μας κρατήσουν σίγουρα αιχμάλωτους προσπαθούν να μη φαίνονται, οι αλυσίδες τους να είναι αόρατες.

Ακόμα κι όταν μας αποκαλύπτονται, το κάνουν μόνο για να σιγουρέψουν την κυριαρχία τους πάνω μας. Όλοι εμείς που είμαστε αιχμάλωτοι της αμαρτίας, πρέπει να ξέρουμε, πως η επικοινωνία μας με τους αγίους αγγέλους είναι αφύσικη. Κι αυτό γιατί η πτώση μας αποξένωσε απ' αυτούς.

Για την ίδια ακριβώς αιτία μπορούμε να επικοινωνούμε με τα εκπεσμένα πνεύματα, γιατί ανήκουμε στην ίδια τάξη. Τα πνεύματα εκείνα που αποκαλύπτονται σωματικά σε ανθρώπους που βρίσκονται στην αμαρτία, είναι στην πραγματικότητα δαίμονες, όχι άγγελοι. Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος λέει πως <<η διεφθαρμένη ψυχή δεν εισέρχεται στην αγνή βασιλεία και δεν ενώνεται με τα πνεύματα των αγίων>> (Ομιλ. 56).

Οι άγιοι άγγελοι αποκαλύπτονται μόνο στους αγίους, που με την αγία ζωή τους έχουν αποκαταστήσει την επικοινωνία μαζί τους. Οι δαίμονες πολλές φορές φανερώνονται με τη μορφή φωτεινών αγγέλων στους ανθρώπους, για να τους εξαπατήσουν ευκολότερα. Προσπαθούν να τους βεβαιώσουν πως είναι ανθρώπινες ψυχές κι όχι πονηρά πνεύματα. 

Μερικές φορές προλέγουν τα μέλλοντα κι αποκαλύπτουν μυστήρια. Ο άνθρωπος όμως δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να τους εμπιστευτεί. Ανακατεύουν την αλήθεια με το ψέμα. Χρησιμοποιούν περιστασιακά την αλήθεια, για να εξαπατήσουν πιο εύκολα. <<Αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός. Ου μέγα ουν ει και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζονται ως διάκονοι δικαιοσύνης>>, λέει ο απόστολος Παύλος (Β' Κορ. ια' 14-15).

Στη δεύτερη ομιλία του στο φτωχό Λάζαρο και τον άφρονα πλούσιο, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλάει για ένα περιστατικό που έγινε στις μέρες του. Λένε οι δαίμονες: <<Είμαι η ψυχή του τάδε μοναχού>>. Δεν τους πιστεύω βέβαια, επειδή είναι δαίμονες. Εξαπατά όμως εκείνους που τους δίνουν προσοχή.

Γι' αυτό το λόγο ο απόστολος Παύλος διέταξε το δαίμονα να σωπάσει, μ' όλο που έβλεπε την αλήθεια, ώστε αργότερα να μη μετατρέψει την αλήθεια αυτή σε πλάνη, να μην κερδίσει την εμπιστοσύνη τους κι ανακατέψει την αλήθεια με το ψέμα. Τί είπε ο δαίμονας; <<Ούτοι οι άνθρωποι δούλοι του Θεού του υψίστου εισίν, οίτινες καταγγέλουσιν υμίν οδόν σωτηρίας>> (Πράξ. ιστ' 17).

Ο απόστολος ταράχτηκε μ' αυτό και διέταξε το επίμονο πονηρό πνεύμα να βγει από την παιδίσκη. Πού ήταν το ψέμα που είπε το πνεύμα, πως <<ούτοι οι άνθρωποι δούλοι του Θεού του υψίστου εισίν>>; Από τη στιγμή που η πλειονότητα των ανθρώπων βρίσκεται στην άγνοια και δεν μπορεί να κρίνει σωστά αυτά που λέει ο δαίμονας, ο απόστολος απόρριψε αποφασιστικά κάθε εμπιστοσύνη σ' αυτόν.

<<Εσείς ανήκετε στους εκπεσμένους, είναι σα να τους είπε ο απόστολος. Δεν έχετε δικαίωμα να μιλάτε ελεύθερα, σταματήστε, μείνετε άλαλοι. Δεν είναι δικαίωμά σας να κηρύττετε -αυτό είναι έργο των αποστόλων. Γιατί αντιποιείστε αυτό που δε σας ανήκει; Σταματήστε, φύγετε>>!

Με τον ίδιο αυστηρό τρόπο επιτίμησε ο Χριστός τον δαίμονα που είπε <<οίδα σε τις ει>>. (Μάρκ. α' 24). Μας έδωσε έτσι την εντολή να μην εμπιστευόμαστε τους δαίμονες, όπως κι αν εμφανιστούν, ακόμα κι αν λένε την αλήθεια. Γνώριζε ο Κύριος πως εμείς πρέπει να δυσπιστήσουμε στους δαίμονες σε κάθε περίπτωση.

Ακόμα κι αν λένε κάτι σωστό, εμείς ας αποστρέψουμε κι ας φύγουμε μακριά απ' αυτούς. Την αληθινή και λυτρωτική γνώση πρέπει να τη μάθουμε από την Αγία Γραφή, όχι από τους δαίμονες. Στην ίδια ομιλία αργότερα ο Ιερός Χρυσόστομος λέει πως οι ψυχές των δικαίων, όπως και των αμαρτωλών, αναχωρούν αμέσως μετά το θάνατο απ' αυτόν τον κόσμο.

Οι πρώτες για να στεφανωθούν κι οι δεύτερες για να κολαστούν. Αμέσως μετά το θάνατό του η ψυχή του φτωχού Λαζάρου μεταφέρθηκε από τους αγγέλους στους κόλπους του Αβραάμ, ενώ η ψυχή του πλουσίου ρίχτηκε στο αιώνιο πυρ. Στην εικοστή όγδοη ομιλία του στο κατά Ματθαίον ο ιερός Χρυσόστομος λέει πως στην εποχή του κάποιοι δαιμονισμένοι έλεγαν:

<<Είμαι η ψυχή του τάδε>>. <<Αυτό είναι πραγματικά ψέμα, μια πονηρή πλάνη>>, προσθέτει ο μεγάλος άγιος. <<Δεν είναι η ψυχή του νεκρού που κραυγάζει, αλλά ο δαίμονας προσποιείται και θέλει να πλανήσει τους ακροατές του>>.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ» .
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ «Τα Πνεύματα»,
σε μετάφραση και επιμέλεια του συγγραφέα Πέτρου Μπότση, «Έργα Δ'»,
Αθήνα 2010, σελ. 27-35.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΚΟΥΡΣΚ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς: «Μεθ' ημών ο Θεός», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 55-59.
(132 αξιόπιστα θαυμαστά ιστορικά γεγονότα που επιμαρτυρούν πως ο Θεός ενεργεί, με άπειρους τρόπους, για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους).
Η μετάφραση από τα σερβικά έγινε από το ζεύγος Νράγκαν και Ευαγγελία Σαραμάντιτς.
«Οι ιστορίες που δημοσιεύονται στο βιβλίο μας είναι μόνον ένα δεμάτι σταριών από το ανθρώπινο χωράφι της ζωής. Κάποιες από αυτές τις ακούσαμε εξ ιδίων και άλλες τις πληροφορηθήκαμε μέσω τρίτων ατόμων. Δημοσιεύουμε όμως μόνον εκείνες που είναι χαρακτηριστικές και αξιόπιστες.
Μερικές είναι σχεδόν ίδιες με τα θαύματα της Αγίας Γραφής, ενώ άλλες παρουσιάζουν ομοιότητα με θαύματα που έχουν καταγραφεί σε παλαιότερες εποχές στην εκκλησιαστική μας παράδοση. Η Αγία Γραφή και η εκκλησιαστική μας παράδοση αποτελούν τα πλέον καταλληλότερα μέσα για την ερμηνεία αυτών των θαυμάσιων γεγονότων, που συνέβησαν στον κόσμο και επηρέασαν τις ανθρώπινες ζωές. Αποτελούν οδηγό για όποιον προσπαθήσει να τα εκτιμήσει, οδηγό που μειώνει την πιθανότητα της πνευματικής πλάνης.
Συμβάλλουν στη διάκριση της αλήθειας από την πλάνη, του φωτός από το σκοτάδι και της πραγματικότητας από τα σύμβολα. Ποιό όμως είναι το συμπέρασμα το οποίο συνάγεται από τέτοιου είδους βιώματα; Πιθανόν είναι μόνον ένα και μοναδικό: Ο Θεός είναι Αυτός που οδηγεί τον κόσμο και κυβερνά την κάθε ανθρώπινη ζωή. Ο Θεός ενεργεί με άπειρους τρόπους για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους.
Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς με το βιβλίο του «Εμμανουήλ» αποδεικνύει την αγάπη του για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των ιστοριών είναι ένα: πως ο Θεός είναι δίπλα μας και αόρατα κινεί τα νήματα της ζωής όλων μας. Υπάρχει το πνευματικό βασίλειο, το βασίλειο του Θεού, το οποίο είναι γεμάτο από τις ψυχές των Δικαίων. Υπάρχει μόνον ένας νόμος, ο νόμος της Δικαιοσύνης του Θεού, ο νόμος της ηθικής. Οτιδήποτε άλλο ονομάζεται νόμος, είναι σκιά και σύμβολο αυτού του μεγάλου και αιώνιου νόμου του Θεού. Με λίγα λόγια, εμείς οι ταξιδιώτες αυτού του κόσμου δεν είμαστε μόνοι στον δρόμο μας. Μαζί μας είναι ο Θεός και όλος ο ουράνιος στρατός. Εμμανουήλ: «Μεθ' ημών ο Θεός»: Μαζί μας είναι ο Κύριος».
(Από τον πρόλογο του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΘ' ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ» ΜΕΡΟΣ 6ον

8. Το θαύμα της θαυματουργικής εικόνας της Παναγίας, στην πόλη Κουρσκ της Ρωσίας

Τη θαυματουργική εικόνα της Παναγίας, την φέρανε πέρυσι το καλοκαίρι, από την Ρωσία πρώτα στο Βελιγράδι και μετά την πήγανε στη Βουλγαρία. Με την ευκαιρία αυτή, οι Βούλγαροι ιστορικοί έγραψαν στο εκκλησιαστικό περιοδικό <<ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ>> (Νο 7-8, 1935) πολλά ιστορικά στοιχεία για αυτήν.

Μεταξύ των άλλων στοιχείων έγραψαν για τα εξής: Ο γιος του Πρόχορα Μόσιν, ο οποίος ήταν ένας έντιμος πολίτης, στην πόλη Κουρσκ αρρώστησε τόσο βαριά, που κάθε ελπίδα για την ίασή του ήταν χαμένη.

Περίμεναν μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, το θάνατο του παιδιού. Μία νύχτα το παιδί είδε στο όνειρό του την Παναγία που του είπε, ότι την αυριανή μέρα θα έρθει στο σπίτι του η εικόνα της και ότι θα τον θεραπεύσει.

Πράγματι την επόμενη ημέρα έγινε θρησκευτική λιτανεία στην πόλη. Το σπίτι του Μόσιν βρισκόταν σε έναν από τους δρόμους που θα περνούσε η πομπή. Όταν η πομπή με την εικόνα έφτασε κοντά στο σπίτι του Μόσιν, ξέσπασε φοβερή καταιγίδα. 

Και πού κατέφυγαν οι ιερείς με την εικόνα της Παναγίας; Κατέφυγαν στο σπίτι του Μόσιν. Το παιδί ήταν ξαπλωμένο στο κρεβάτι και έμοιαζε περισσότερο νεκρό παρά ζωντανό. Οι γονείς του χαρούμενοι που η Αγία εικόνα μπήκε στο σπίτι τους, παρακάλεσαν τους ιερείς να βάλουν την εικόνα πάνω στον ασθενή.

Το παιδί αισθάνθηκε πάνω του την εικόνα και την ασπάσθηκε με τα κρύα του χείλη. Αμέσως το παιδί θεραπεύθηκε και σηκώθηκε από το κρεβάτι υγιή και χαρούμενο!

9. Γιατρεύτηκε με την πίστη της

Την ημέρα του Αγίου Γεωργίου, του Μεγαλομάρτυρα, το έτος 1932, στο χωριό Μπαβανίστε, στην περιοχή Μπάνατ της Σερβίας, στην εκκλησία έγινε μεγάλο πανηγύρι προς τιμή του Αγίου. Μαζεύτηκε πολύς κόσμος από τα γύρω χωριά.

Πλήθος κόσμου προσήλθε στην εκκλησία έχοντας μπροστά τους ιερείς και τα θρησκευτικά λάβαρα. Όλοι οι άνθρωποι που ζούσαν στα περίχωρα του Μπάνατ σέβονταν την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου σαν Μοναστήρι, γιατί εκεί γιατρεύονταν πολλοί ασθενείς.

Έτσι και η εκκλησιαστική κοινότητά μας, από το χωριό Ντόλοβο, ετοιμάστηκε να πάει να τιμήσει τη γιορτή του Αγίου, και μαζεύτηκαν αρχικά στην εκκλησία του χωριού, όπου ο ιερέας διάβασε προσευχή, και στη συνέχεια ξεκίνησαν για το χωριό Μπαβανίστε.

Την ώρα που άρχισαν την πορεία, τους πλησίασε μία γυναίκα και τους παρακάλεσε να δεχτούνε αυτήν αλλά και την άρρωστη κόρη της μαζί τους. Η οκτάχρονη κόρη της δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της και τη μετέφεραν στα χέρια.

Η μάνα λυπημένη είχε αποφασίσει να πάει στην εκκλησία του Μπαβανίστε να προσευχηθεί στο Θεό για την ίαση της κόρης της. Υπήρχε όμως πρόβλημα, γιατί δεν είχε άμαξα για να την μεταφέρει και έπρεπε να την κουβαλά στα χέρια δέκα χιλιόμετρα.

Τελικά, βλέποντας όλοι την κατάσταση του μικρού παιδιού συμφώνησαν να το μεταφέρουν εναλλάξ μέχρι το χωριό Μπαβανίστε. Έτσι λοιπόν και έκαναν. Έφεραν το παιδί και το έβαλαν μέσα στην εκκλησία, γιατί στα ξαφνικά έπιασε πολύ δυνατή βροχή.

Ενώ άνθρωποι έφταναν στην εκκλησία, το παιδί αποκοιμήθηκε. Έτσι το άφησαν μέσα στην εκκλησία. Τη στιγμή που έφτασε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και μία δεύτερη πομπή ανθρώπων από το χωριό Ντόλοβο, η μάνα μπήκε βιαστικά μέσα στον ναό, για να ξυπνήσει το παιδί.

Με μεγάλη έκπληξη και χαρά είδε το κοριτσάκι της να σηκώνεται μόνο του και χωρίς καμμία βοήθεια να βγαίνει από την εκκλησία, περπατώντας δίπλα της. Όταν οι πιστοί την είδαν την ρώτησαν για την θαυματουργική θεραπεία της.

Η μικρή τους είπε ότι, όταν κοιμήθηκε, στον ύπνο της, ήρθε μια γυναίκα, την χάϊδεψε στο πρόσωπο και της είπε: <<Έλα, σήκω>>. Μετά την ξύπνησε η μάνα της. Όλοι μας χαρήκαμε και δοξάσαμε το Θεό για το μεγάλο Του έλεος!

Αυτό το γεγονός μας το γνωστοποίησε ο κύριος Μίλια Κιντίσεβιτς από το χωριό Μπαβανίστε. Το δημοσίευσε στο περιοδικό ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ της πόλης Κραγκούγιεβατς Νο 6, Ιούνιος 1932.

10. Η αληθινή ιστορία για την θαυματουργική θεραπεία της χανούμισσας, η οποία είχε μεγάλη πίστη

Στο γυναικείο μοναστήρι Μίρκοβατς, που βρίσκεται έξω από την πόλη Σκόπια (που τότε ήταν Νότια Σερβία), μας διηγήθηκαν το εξής περίεργο γεγονός. Σε αυτό το μοναστήρι υπάρχει αγίασμα φημισμένο για τις θαυματουργικές του ιδιότητες, όχι μόνο σε χριστιανούς, αλλά και σε μουσουλμάνους.

Κάποτε αρρώστησε η γυναίκα ενός Τούρκου. Της πονούσε πολύ το στήθος και διπλωνόταν από τον πόνο. Τότε ο Τούρκος πήρε την χανούμισσα, την έβαλε στο άλογο και πριν βραδιάσει την έφερε στο μοναστήρι Μίρκοβατς.

Την ημέρα εκείνη, επειδή έπιασε δυνατή βροχή, δημιουργήθηκαν ρυάκια με κόκκινο νερό από τη λάσπη, που έτρεχαν μέσα και γύρω από το μοναστήρι. Όταν ο Τούρκος μπήκε στην αυλή συνάντησε έναν εργάτη του μοναστηριού.

Ο Τούρκος ζήτησε να δει τις μοναχές, αλλά ο εργάτης αγενώς απάντησε ότι είναι αργά και ότι δεν μπορεί να δει τις μοναχές τέτοια ώρα. Ο Τούρκος το είπε αυτό στη γυναίκα του. Το ανδρόγυνο για λίγη ώρα συζήτησε κάτι μεταξύ του, στα τούρκικα.

Μετά ο Τούρκος εξήγησε στον εργάτη για ποιο λόγο ήρθαν τέτοια ώρα και τον ρώτησε, αν μπορεί να τους γεμίσει ένα δοχείο με αγιασμένο νερό για την άρρωστη γυναίκα. Ο εργάτης νευριασμένος πήρε το δοχείο από τον Τούρκο, και πηγαίνοντας πίσω από το σπίτι, μονολόγησε:

<<Ο Τούρκος είναι Τούρκος και για τον Τούρκο κάθε νερό είναι καλό>>! Έτσι γέμισε το δοχείο με κόκκινο λασπωμένο νερό που έτρεχε στο ρυάκι από την βροχή. Ο Τούρκος πήρε το δοχείο, ευχαρίστησε τον εργάτη και έφυγε με την γυναίκα του στο σπίτι.

Την επόμενη μέρα ο Τούρκος, έφερε ως δώρο στο μοναστήρι ένα βόδι. Ευχαρίστησε τις μοναχές και τις είπε ότι η γυναίκα του, ήπιε εκείνο το αγιασμένο νερό, και θεραπεύθηκε. Για το λόγο αυτό, θέλοντας να ευχαριστήσει το μοναστήρι έφερε το βόδι.

Τότε η Ηγουμένισσα ρώτησε τον εργάτη, πότε ήρθε ο Τούρκος και πότε πήρε το νερό. Ο εργάτης ντράπηκε και εξομολογήθηκε στην Ηγουμένισσα τί έκανε. Η ηγουμένισσα, κάλεσε τις μοναχές στην εκκλησία για να δοξάσουν τον Θεό! 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μεθ' ημών ο Θεός>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψέλη>>,
Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 55-59.

ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΒΟΛΗ, ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΘΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 75-78.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» ΜΕΡΟΣ 7ον

Μόνο με την μεταβολή, την μετάνοια των Δυτικών στην Ορθοδοξία θα επέλθει ειρήνη στον κόσμο

Οι άνθρωποι μιλούν για δύναμη. Κανείς όμως δεν είναι τόσο ισχυρός, όσο είναι ο Χριστός. Οι άνθρωποι μιλούν για μεγαλοσύνη. Κανείς όμως δεν είναι τόσο μεγαλειώδης, όσο ο Χριστός. Οι άνθρωποι μιλούν για την καλοσύνη. Κανείς όμως δεν είναι τόσο αγαθός, όσο ο Χριστός.

Οι άνθρωποι μιλούν για θαυμαστά πράγματα, κανείς όμως δεν είναι τόσο αξιοθαύμαστος, όσο ο Χριστός. Οι άνθρωποι μιλούν για δόξα. Κανείς όμως δεν είναι τόσο δοξασμένος, όσο ο Χριστός. Κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να έχει δόξα διηνεκή.

Διαρκή δόξα μπορεί να έχει κανείς μόνο διά μέσου του Χριστού. Επειδή ο Χριστός μαρτύρησε στο Σταυρό, Του δόθηκαν όλα τα στεφάνια της δόξας και Αυτός την χαρίζει σ' όποιον είναι άξιος και θέλει.

Κάθε δόξα, που δεν χαρίστηκε από τον Χριστό, είναι όχι μόνο πρόσκαιρη και ψευδής, αλλά είναι και επικίνδυνη. Όσο μεγαλύτερη δόξα έχει ένας εχθρός του Χριστού, τόσο η ποινή του θα είναι πιο μεγάλη στον κόσμο της Κόλασης, όπου κυριαρχεί το σκοτάδι και ο τριγμός των οδόντων.

Όσο περισσότερο οι άνθρωποι μεγαλοποιούν και δοξάζουν έναν τέτοιο άνθρωπο, εχθρό του Χριστού, τόσο περισσότεροι δαίμονες από την Κόλαση είναι έτοιμοι να σου πάρουν την ψυχή από το σώμα, για να τη σύρουν στην δική τους δυσωδία.

Οι αδελφοί της Δύσης, που λανθασμένα ακολούθησαν την παπική και την λουθηρανική αίρεση, θεώρησαν τους εαυτούς τους πολύ σοφούς, ενώ ζούσαν χωρίς τον Χριστό. Περιφρόνησαν εμάς τους ορθόδοξους χριστιανούς, θεωρώντας μας ανόητους και απολίτιστους.

Τελικά όμως σ' αυτούς επαληθεύτηκε ο λόγος του Αποστόλου Παύλου: Έτσι, ενώ θριαμβολογούσαν για την σοφία τους, κατάντησαν ανόητοι (Προς Ρωμ. 1, 22). Επειδή αρνήθηκαν την αληθινή σοφία του Πνεύματος, που προέρχεται από τον Χριστό, που είναι σεμνή και γεμάτη αγάπη, ενδύθηκαν με τη σαρκική και κοσμική σοφία των άθεων φιλοσόφων.

Η φιλοσοφία, όμως, αυτή ήταν γεμάτη περηφάνεια και πανουργία. Αυτοί οι αιρετικοί αδελφοί έδωσαν στην δόξα του αιωνίου Θεού τη μορφή θνητού ανθρώπου... Περισσότερο σεβάστηκαν τα δημιουργήματα από τον Δημιουργό.

Αφού αφαίρεσαν όλη τη δόξα από τον Ιησού Χριστό, την άφησαν πάνω στους ώμους θνητών ανθρώπων. Ανύψωσαν θνητούς ανθρώπους και δημιούργησαν νέους Μεσσίες. Ακόμη, προσκύνησαν την ορατή φύση και την υπηρέτησαν περισσότερο από τον Δημιουργό της φύσης. Θνητοί θεοί και θεοποιημένη φύση!

Αυτός είναι ο τελευταίος σταθμός του δυτικού κόσμου. Αυτό είναι το κατρακύλισμα του δυτικού κόσμου, από το ύψος της δόξας του Χριστού στα σκοτεινά τάρταρα του σατανά. Έτσι οι βαπτισμένοι άνθρωποι της Δύσης εξισώθηκαν με τους Ρωμαίους ειδωλολάτρες και με τους τωρινούς ασιάτες ειδωλολάτρες.

Χιλιάδες βιβλία κάθε χρόνο εκδίδονταν που δόξαζαν <<μεγάλους>> θνητούς ανθρώπους και εξυμνούσαν τη μόρφωσή τους. Χιλιάδες εφημερίδες υπηρετούσαν καθημερινά αυτή την εφήμερη δόξα και προσκυνούσαν τα ανθρώπινα έργα.

Και όλα αυτά στο όνομα της παραφουσκωμένης λέξης πολιτισμός.

Γι' αυτό το λόγο οι βαπτισμένοι μας αιρετικοί αδελφοί της Δύσης παραδόθηκαν στις πονηρές απολαύσεις, βρήκανε ικανοποίηση μόνο στα γήινα και όχι στα ουράνια.

Παραδόθηκαν μόνο σ' εκείνα που προκαλούν χαρά στο διάβολο, αλλά θρήνο στους Αγγέλους του Θεού. Η απόλαυση των υλικών αγαθών έγινε η μοναδική τους φροντίδα, και επιδόθηκαν με μανία στην αρπαγή κάθε πράγματος που ανήκει στους άλλους, στη ληστεία των μικρών και αδύναμων,

στη συσσώρευση επίγειου πλούτου, στην επέκταση των δικών τους κρατών και της δικής τους εξουσίας, στη δόλια κατάκτηση άλλων πατρίδων, στα τρελλά γλέντια, στο χορό, στην άρνηση της πίστης, στη δεισιδαιμονία, στην άρνηση του Θεού, στην αδιάντροπη ονομασία της μαϊμούς ως πρόγονο του ανθρώπου.

Αναρωτιέστε αν αυτό το τόσο αποπροσανατολισμένο γένος, θα καταφέρει κάποτε να επιστρέψει στην αλήθεια του Θεού και στην εντιμότητα; Πιθανόν. Αυτό θα γίνει, μόνο αν μετανοήσουν. Τότε οι δυτικοί αδελφοί μας θα αρχίσουν να γράφουν χιλιάδες βιβλία, αφιερωμένα στη δόξα του Χριστού, του Θεού μας.

Τότε χιλιάδες εφημερίδες τους θα εξυμνούν καθημερινά τις χριστιανικές αρετές και τα καλά χριστιανικά έργα, αντί να γράφουν για εγκλήματα, για προσβολές του θεϊκού μεγαλείου και για το εμπόριο που διεγείρει τα σαρκικά ένστικτα.

Όταν θα συμβεί αυτή η καλή αλλοίωση - μεταβολή, τότε ο δυτικός αιρετικός κόσμος θα παρουσιαστεί στους ανοικτούς ουρανούς εξαγνισμένος, καθαγιασμένος και μυρωμένος. Τότε εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί θα χαρούμε επειδή θα ξαναβρούμε πάλι τα αδέλφια που χάσαμε.

Τότε και οι ειδωλολατρικοί λαοί θα αγαπήσουν τον Χριστό και θα ζητήσουν να γίνουν παιδιά Του, επειδή οι χριστιανοί δεν θα τους παρεμποδίζουν πια με το κακό παράδειγμά τους, να γίνουν παιδιά του Χριστού.

Τότε δεν θα υπάρχει πια η μοχθηρία ανάμεσα στους ανθρώπους, ούτε πόλεμοι μεταξύ των λαών, αλλά θα επικρατεί η ειρήνη του Χριστού. Αυτή η ειρήνη του Χριστού ξεπερνά κάθε ανθρώπινο νου, και η δόξα Του είναι ασύγκριτη και αμετάβλητη στο χρόνο και στην αιωνιότητα.

Ας μας γεμίζει ο Χριστός με την δική Του μεγαλειώδη και άρρητη αγάπη, και ας μας στεφανώνει με τη δόξα Του. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 75-78.

ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ, ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Ομιλίες και Μελέτη για τα Σύμβολα και Σημεία>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψέλη>>, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 82-86.
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος.
Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
(Από τον πρόλογο του βιβλίου)
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Παρασκευή 7 (20) Μαΐου 2022 εκκλ. ημ. + Εμφάνισις Τιμίου Σταυρού εν Ιεροσολύμοις

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ» ΜΕΡΟΣ 5ον

ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ, ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.

Επειδή ποτέ μέχρι τώρα δεν ήταν τόσο αδύναμα τα βασίλεια της γης. Τα βασίλεια της γης δεν ήταν ποτέ πιο ανίσχυρα να προσφέρουν στην ανθρώπινη ζωή κάποια υψηλή αξία και κάποιο υψηλό στόχο.

Γι' αυτό το λόγο δεν μπορούν να γλυκάνουν τη ζωή με κάποιο αιώνιο καλό, ούτε να μεταμορφώνουν την ανθρώπινη ζωή με τη χαρά και το φως. Οι πρόγονοί σας αμάρτησαν, αμαρτήσατε και εσείς. Από τη διπλή αμαρτία, είναι διπλό και το φορτίο της ζωής σας.

Μετανοείτε, για να μην σηκώσουν οι γιοί σας τριπλάσιο φορτίο και οι απόγονοί σας τετραπλάσιο φορτίο. Αν εσείς, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας μετανοήσετε, θα δείτε σύντομα πως η μετάνοια είναι κολλητική. Θα δείτε στη συνέχεια, και πως όλος ο λαός μας θα μετανιώσει.

Ο λαός μας έχει ως παράδειγμα τώρα τις δικές σας αμαρτίες και λάθη, ο λαός της επαρχίας έχει ως παράδειγμα τις αμαρτίες και τις κακές συνήθειες της πρωτεύουσας, τον εγωισμό της, την μιαρότητά της και την αθεΐα της. Ο λαός μας εάν η πρωτεύουσα ήταν ενάρετη, γρήγορα θα την μιμούνταν. Επειδή δεν είναι μόνον η αμαρτία κολλητική, κολλητική είναι και η αρετή!

Η ψυχή του λαού, λυπημένη παρακολούθησε όλους τους δρόμους της πρωτεύουσας, που την απομάκρυναν από τον Θεό. Με ευλογημένη χαρά θα παρακολουθήσει και όλους τους δρόμους, που οδηγούν στον Θεό, γιατί τίποτε πιο τρυφερό και πιο ωραίο δεν υπάρχει από την ψυχή ενός ταλαιπωρημένου και απλού λαού! Γι’ αυτό το λόγο, μια τέτοιου είδους ψυχή οδηγείται στο στραβό δρόμο, αλλά και εύκολα «ισιώνει».

Αν μόνο εσείς, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας μετανιώσετε, θα δείτε το θαύμα της μετάνοιας του υπόλοιπου λαού, θαύμα που σαν αυτό οι άνθρωποι σπάνια βλέπουν. Τώρα είστε περήφανοι για τις πολεμικές σας επιτυχίες και για το κράτος σας.

Ο Θεός όμως δεν θα σας ρωτήσει την ώρα της κρίσης, ούτε για τις πολεμικές σας επιτυχίες, ούτε για το κράτος σας, αλλά για την ψυχή σας που <<σαπίζει>> λόγω των αμαρτιών σας και λόγω των κακών συνηθειών σας.

Δεν θα ζητήσει ο Θεός από εσάς επικυρωμένα έγγραφα ιδιοκτησίας των ακινήτων σας, ούτε τον χάρτη του κράτους σας, αλλά θα ζητήσει από εσάς την ψυχή σας, η οποία για Αυτόν είναι πιο πολύτιμη από όλους τους θησαυρούς και από όλους τους πολιτισμούς σ’ όλη τη γη.

Τώρα δεν μπορείτε τίποτε να καταλάβετε, αλλά όταν θα μετανιώσετε, θα αποκαλυφθεί η φρικτή αλήθεια: πως με το βάρος της περιουσίας σας, που αγαπάτε ειδωλολατρικά, με το βάρος του τεράστιου κράτους σας και με το βάρος της ματαιοδοξίας σας, συνθλίψατε την ψυχή σας. Λίγο ακόμα και θα την μετατρέπατε σε στάχτη.

Μπορούν να ελπίζουν οι άνθρωποι χωρίς ψυχή, πως ο Θεός θα τους βοηθήσει; Θα νιώθουν ντροπή οι άνθρωποι αυτοί ενώπιον του Χριστού, αφού το πρόσωπό τους είναι σαν σβησμένο κάρβουνο; Ο Ηρώδης και ο Καϊάφας δεν ντράπηκαν όταν αντίκρισαν το πρόσωπο του Χριστού, γιατί το πρόσωπό τους και η ψυχή τους ήταν σαν σβησμένο κάρβουνο.

Και εσείς, εάν δεν μετανιώσετε, να ξέρετε πως θα ανήκετε στην ίδια ομάδα με τον Ηρώδη και τον Καϊάφα, θα είστε <<δολοφόνοι>> του Χριστού, όπως και εκείνοι και το τέλος σας αναπόφευκτα θα είναι ίδιο με το δικό τους. Επειδή ίδιο είναι το τέλος, όλων όσων γνώρισαν τον Χριστό και Τον αρνήθηκαν.

Και αύριο δεκαπέντε άνθρωποι από αυτή την πόλη, θα δοκιμάσουν τον θάνατο και θα περάσουν στην αιωνιότητα. Ποιος μας εγγυάται φίλοι μου, πως ανάμεσα σ’ αυτούς τους δεκαπέντε, δεν θα είμαστε εγώ και εσύ; Γι’ αυτό το λόγο ας ψάλλουμε τον ύμνο της μετάνοιας, όσο το δυνατόν γρηγορότερα: της μετάνοιας την πόρτα άνοιξε μου Δημιουργέ!

Ας βιαστούμε, τουλάχιστον αυτές τις ώρες πριν το θάνατο, να μετανοήσουμε με ειλικρινή και γεμάτο δάκρυα τρόπο, για όλες τις αμαρτίες που πράξαμε:

– για τη σκληρότητα που δείξαμε απέναντι στους φτωχούς, – επειδή συκοφαντήσαμε τον πλησίον μας, – για την λαγνεία που προκάλεσε την σαπίλα της καρδιάς μας, – για την τεμπελιά που δείξαμε, την ώρα που έπρεπε να κάνουμε καλές πράξεις ή να προσευχόμαστε, – για την λαιμαργία που δείξαμε κατά τη διάρκεια της νηστείας, – για τον εγωϊσμό και την περηφάνια μας, εξαιτίας των οποίων ονειρευτήκαμε να γίνουμε κολοσσοί, αλλά τελικά γίναμε νάνοι, – για το ψέμα, για την κλεψιά, για την φιλαργυρία, – για το ότι ξεχνάμε τον Θεό, για τις βλασφημίες, – για την ξεροκεφαλιά μας και για κάθε άλλη αμαρτία.

Ας μετανοήσουμε τόσο βαθιά και τόσο ειλικρινά, έτσι ώστε να εξαγνίσουμε όλη τη ζωή μας, έτσι ώστε να γίνουμε «καθαροί» σαν πρωινή δροσιά και σαν τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, που πέφτουν πάνω σ’ αυτή.

Μόνον η μετάνοια δεν είναι αρκετή για τη σωτηρία, χωρίς αυτή όμως δεν μπορεί να αρχίσει ο δρόμος της σωτηρίας. Και όποιος μετανοήσει, σ’ αυτόν θα φανερωθεί τι είναι καλό να κάνει στη συνέχεια. Ας μετανοήσουμε λοιπόν για να μας αποδεχτεί Εκείνος, ο οποίος δέχτηκε τον μετανοημένο ληστή.

Τον υποδέχτηκε στην τράπεζα του παραδείσου, στο Βασίλειό Του, όπως υποδέχεται κανείς στο σπίτι του τον πρώτο φιλοξενούμενο. Ας μετανοήσουμε, για να μας υποδεχτεί και εμάς το ίδιο. Ας μετανοήσουμε, και ο Ελεήμων και Πράος Θεός θα μάς ευσπλαχνιστεί την ώρα της κρίσης στο Δικαστήριό Του, εξαιτίας της φιλευσπλαχνίας Του, που είναι πάντοτε μεγαλύτερη από τις ανθρώπινες αμαρτίες!

Μόνον Αυτόν ας δοξολογούν και ας ευχαριστούν οι Άγγελοι στον ουρανό και οι άνθρωποι στη γη, με αιώνια χαρά και αρμονία εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ας μετανοήσουμε, για να μας υποδεχτεί και εμάς το ίδιο. Ας μετανοήσουμε, και ο Ελεήμων και Πράος Θεός θα μάς ευσπλαχνιστεί την ώρα της κρίσης στο Δικαστήριό Του, εξαιτίας της φιλευσπλαχνίας Του, που είναι πάντοτε μεγαλύτερη από τις ανθρώπινες αμαρτίες!

Μόνον Αυτόν ας δοξολογούν και ας ευχαριστούν οι Άγγελοι στον ουρανό και οι άνθρωποι στη γη, με αιώνια χαρά και αρμονία εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Ομιλίες και Μελέτη για τα Σύμβολα και Σημεία>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 82-86.