ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΜΟΝΗΣ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ)

Εικόνα από το εσωτερικό της
Ι. Μ. Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Λυκόβρυσης Αττικής,
τόπος, που δεκάδες χρόνια τώρα,
τα θαύματα και η αποκαλυπτική παρουσία της Οσίας
είναι κάτι περισσότερο από εμφανή!

Φωτογραφία (23/1/2021 πολ. ημ.)

( Ε κ  τ ο υ  π ρ ο η γ ο ύ μ ε ν ο υ )

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ'
Συνάντησις με τον Μ. Ιωαννίκιον.

Η Ειρήνη βλέπουσα τον Όλυμπον συνεκινήθη υπερβολικά και κατέπεισε τον γέρο Πατρίκιον θείο της, να ανεβούν οι δυο τους στο βουνό να προσκυνήσουν τας ιεράς Μονάς.

Στους πρόποδας του ηγιασμένου βουνού άφησαν την συνοδίαν στο πανδοχείον του χωριού, και επήραν μαζί τους ένα χωριατόπουλο έξυπνο, ως οδηγόν να ανέβουν στο βουνό.

Ύστερα από ωρών κοπιαστικόν ανέβασμα, ωδηγήθηκαν οι δύο προσκυνηταί στην Μεγάλην Μονήν των Αγαύρων, που στην περιοχήν τους ασκήτευεν ο άνθρωπος του Θεού.

Οι φιλόξενοι Μοναχοί υπεδέχθησαν αυτούς φιλοφρόνως και παρέμειναν 4 ημέρας προσκυνήσαντες όλα τα ιερά προσκυνήματα του όρους. Στο τέλος του προσκυνήματος, η ευσεβής νέα απεκάλυψεν ότι είχε πόθον να ίδη τον Μ. Ιωαννίκιον, τον κεκρυμμένον θησαυρόν του Ολύμπου.

Ο Ηγούμενος της Μονής Αγαύρων συνώδευεν αυτοπροσώπως τον Πατρίκιον και την ανεψιάν του, στη σπηλιά του Οσίου όπως καταπείση αυτόν να τους δεχθή.

Η Ειρήνη εβάδιζε συγκεκινημένη πλησίον του θείου της, δάκρυα έχουσα εις τους οφθαλμούς εκ της συγκινήσεως. Λίγο πιο εμπρός επήγαινεν ο Ηγούμενος ανοίγων τον δρόμον ανάμεσα στους θάμνους με το καλογερικό ραβδί τους.

Το ανέβασμα στον απότομο βράχο, επάνω στις μυτερές πέτρες, ήτο επίπονον για τα αμάθητα πόδια της νεαράς Ειρήνης. Ένοιωθεν συχνά δυνατούς πόνους όταν τα ακάνθια των θάμνων εξέσχιζαν τις τρυφερές σάρκες της. Όμως εκείνη δεν έδειχνε καμμίαν προσοχήν σ' αυτά.

Μόνον μία σκέψις την απησχόλει, πως θα συναντούσε τον άνθρωπον του Θεού να ευλογηθή υπ' αυτού λαμβάνουσα την ευχήν του, που θα της εχρησίμευε για στήριγμα στο μεγάλο τόλμημα που ήτο αποφασισμένη να κάνη στην Κωνσταντινούπολιν,

να αποποιηθή το αυτοκρατορικόν διάδημα και τον θρόνον, που της είχε προ ολίγου προσφερθή και να αποσπάση την συγκατάθεσιν του πατέρα της, να κλεισθή σε Παρθενώνα.

Είχε σκεφθεί να ομιλήση ιδιαιτέρως στον Άγιον και να λάβη την καθοδήγισήν του. Ήτο πλέον μεσημέρι όταν οι ορειβάται μας επλησίασαν  επί τέλους την σπηλιάν.

Και να! λίγα βήματα έξω από την θύραν της είδαν τον Άγιον καθισμένον, επάνω σε μια ψηλή πέτρα και να τους ατενίζη με καλωσύνη και φαιδρότητα σαν να περίμενε πολύ αγαπητά του πρόσωπα.

-Καλό σημάδι, είπεν ακόμη, όταν ο Όσιος σηκώθηκε όρθιος και προχώρησεν αργά - αργά για να τους υποδεχθή. Τότε ευρήκαν ευκαιρίαν να θαυμάσουν την μορφήν του.

-Ευλόγησον Αββά, εφώναξε με σεβασμόν ο ηγούμενος και στάθηκε να τον ευλογήση. Ο Αββάς σήκωσε το χέρι του και τους ευλόγησεν ενώ πλέον είχον πλησιάσει. Τότε κάτι συνέβη, που άφησε κατάπληκτους τους ευσεβείς επισκέπτας.

Ο Όσιος στράφηκε απ' ευθείας στην Κόρη, που ήτο ακόμη σκεπασμένην με τον πέπλον της και με γεροντική και βραχνιασμένη φωνή είπε προς αυτήν αργά - αργά  τονίζοντας τας λέξεις, που έβγαιναν από το στόμα του, σαν να είχε κάθε μία ιδιαιτέραν σημασίαν.

-Καλώς ήλθες δούλη του Θεού Ειρήνη ύπαγε μετά χαράς στην Βασιλεύουσα. Η Μονή του Χρυσοβαλάντου εσένα περιμένει να πομάνης τας αμνάδας της. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετές στιγμές να συνέλθουν όλοι από την έκπληξιν και τον θαυμασμόν, για το προορατικόν του Αγίου.

Πώς εγνώριζε το όνομά της και τον προορισμόν του ταξειδιού της!! Στην Ειρήνη δεν έμεινε καμμία αμφιβολία πως όλα ήσαν εμπνεύσεις του Αγίου Πνεύματος, γι' αυτό επίστεψεν αδίστακτα στην προφητείαν του Οσίου.

Αφού έκαναν εδαφιαίαν μετάνοιαν και ησπάσθησαν την δεξιάν χείρα του Οσίου, οι ξένοι, εκάθισαν στην πέτρα έξω της σπηλιάς να ξεκουραστούν, τους έφερε δροσερό νεράκι από την γειτονικήν πηγήν του και λίγα παξιμάδια από την μοναδικήν τροφήν του, χάριν ευλογίας, εφαρμόζων έτσι και την εντολήν της φιλοξενίας.

Ένα από αυτά κρατούσε για ενθύμιον η Ειρήνη, στους πνευματικούς θησαυρούς της. Ύστερα εκάθησε κοντά τους και τους ωμίλησε μερικές αντίμητες συμβουλές. Η Ειρήνη ήκουε μετά προσοχής, μη της διαφύγη καμμία εξ αυτών.

Ύστερα από τα προφητικά του λόγια η Ειρήνη, κατάλαβε πως το ταξείδι της ήτο θέλημα Θεού και τα εμπόδια όσον ανυπέρβλητα και αν εφαίνοντο, θα τα υπερπηδούσεν. Ήτο βεβαία πως δεν την επερίμενε πλέον στην Κωνσταντινούπολιν η αλουργίς η βασιλική, αλλά το ταπεινόν ένδυμα της αφιερωμένης παρθένου, αυτό που είχε ποθήσει διά τον εαυτόν της και η ψυχή της επλημμύριζεν από ουρανίαν γαλήνη.

Μετά απεχαιρέτησαν τον Όσιον και ήρχισαν να κατεβαίνουν τον βράχον έχοντες και πάλιν οδηγόν τον σεβαστόν ηγούμενον. Στην τελευταίαν στροφήν γύρισε πίσω το κεφάλι της η Ειρήνη και είδε στην πέτρα επάνω να στέκεται ακόμη όρθιος ο Όσιος, και να τους ευλογή.

Δύο βήματα ακόμη και όλα εχάθησαν από τα μάτια της, μα στην ψυχήν της διατηρούσε πάντοτε ζωντανήν την εικόνα του Αγίου. Είχεν πλέον ήδη νυκτώσει και έτσι παρέμειναν και την τελευταίαν νύκτα στην Μονήν Αγαύρων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'.
Συνέχεια του ταξειδίου.

Την επομένην απεχαιρέτησαν τους φιλοξένους Μοναχούς και ήρχισαν την πορείαν των σιωπώντες. Εντός ολίγου διακόψας την σιωπήν ο γέρο Πατρίκιος είπε: Αληθινά άγιος εκείνος ο ερημίτης, Ειρήνη, ποια άραγε αόρατος δύναμις του απεκάλυψε το όνομά σου;

''Το Πνεύμα όπου θέλει πνει και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλ' ουκ οίδας ποθεν έρχεται και που υπάγει (Ιω. γ' ι.) απήντησε σκεπτικά η Ειρήνη, επαναλαμβάνουσα τα λόγια του Κυρίου προς τον νομοδιδάσκαλον Νικόδημον, που δεν μπορούσε να αντιληφθή την ζωογόνον ενέργειαν του Παναγίου Πνεύματος.

Όμως δεν παραδέχομαι την προφητείαν είπεν ο Πατρίκιος, ούτε βλέπω καμμίαν πραγματοποίησιν εις αυτήν. Εγώ συνοδεύω στην Κων/πολιν την μέλουσαν βασίλισσάν της και όχι μαυροφορεμένη Μοναχήν. Αν πρόκειται να συμβή κάτι παρόμοιον καλά θα εκάναμε να εμέναμε στην Καππαδοκίαν, δεν εχάθησαν και εκεί τα Μοναστήρια.

Μα δεν πιστεύω η μοσχοαναθρεμμένη κόρη του Στρατηγού Φιλαρέτου, η αδελφή της Καισαρίνας Καλλινίκης να έχη κλίσιν στον ασκητισμόν! Δεν είναι έτσι Πατρικία; Τα τελευταία λόγια ελέχθησαν με τόνον ειρωνικόν λόγω του πλούτου του περιβάλλοντος όπου ανετράφη, και η Ειρήνη ηρκέσθη να απαντήση με ένα απλούν χαμόγελον γεμάτο καλωσύνην.

Με την συζήτησιν έφτασαν στο πανδοχείον, εξεκουράσθηκαν λίγο και ήρχισον την πορείαν τους με την συνοδείαν, ως πρότερον. Τώρα έκαναν ολιγωτέρους σταθμούς διά να καλύψουν το χαρομέρι του Ολύμπου. Η Ειρήνη είχεν εξαιρετικήν διάθεσιν και τόση χάρις και γλυκύτης ήτο στο πρόσωπόν της, που έκανε εντύπωσιν στας δύο θεραπαινίδας της.

Συχνά την ερωτούσαν τι ιδιαίτερα της είχαν συμβή σε εκείνο το βουνό, που τόσον επέμενεν να ανέβη. Εκείνη απήντα: Είναι η ευλογία των Αγ. Πατέρων που με κάνει να σας φαίνομαι τόσον αλλαγμένη.

Ένα επιδέξιον καβαλλάρη, έστειλεν ταχυδρόμον ο Νικηφόρος, να φέρη την είδησιν στον Φιλάρετον Στρατηγόν ότι η ακολουθία μετά της Ειρήνης φθάνουν τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως και του το ειδοποίησαν διά να το μάθη και η Αυγούστα Θεοδώρα, ώστε να έλθη μετά τιμής να πρυπαντήση την μέλλουσαν νύμφην της.

 ( Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι )

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου 

της Ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου 

Καρελλάς Κορωπίου Αττικής,

 ''Βίος και Ακολουθία 

της Οσίας Μητρός ημών Ειρήνης Ηγουμένης Μονής Χρυσοβαλάντου'', 

σελ. 48-50, Οκτώβριος 2012. 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΗΝ Ι. Μ. ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ, ΦΥΛΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (1995)

Εκ του ιστοτόπου της 

Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής

εδώ.

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΜΟΝΗΣ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ)

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α'

Οικογένεια της Οσίας.

Μετά τον θάνατον του μισοχρίστου Θεοφίλου, επειδή ο υιός του Μιχαήλ ήτο ανήλικος, έμεινεν η ευσεβεστάτη και θεοφιλεστάτη Θεοδώρα διάδοχος της Βασιλείας, ήτις εστερέωσε την συγκροτήσασαν την αγίαν Ορθοδοξίαν, Εβδόμην Σύνοδον και ούτως απήλαυσεν η Εκκλησία μας την ευπρέπειαν των αγίων εικόνων εικόνων, ως πρότερον.

Την άνοιξιν του 839 επήγε στην πρωτεύουσα της Καππαδοκίας αυτοκρατορικός απεσταλμένος διά κρατικήν υπόθεσιν, ο Καίσαρ Βάρδας, αδελφός της Αυγούστας Θεοδώρας και εφιλοξενήθη εις τον οίκον του στρατηγού Φιλαρέτου, όστις είχεν σύζυγον, Ζωήν ονόματι μεθ' ης είχεν αποκτήσει δύο θυγατέρας, την Καλλινίκην και την Ειρήνην.

Επειδή δε είχεν αποθάνει η σύζυγός του, ανέλαβε προ πολλού την ανατροφήν των ορφανών κορασίδων, η αδελφή του στρατηγού Φιλαρέτου Σοφία, ήτις ήτο τύπος  αληθινής χριστιανής και αφωσιωμένης εις τον Χριστόν.

Επαιδαγώγησε λοιπόν τας θυγατέρας του Στρατηγού αναπληρώσασα κατά πάντα την θέσιν της μητρός.

Την μόρφωσιν των δύο κορασίδων ανέθεσεν εις τους εκλεκτοτέρους διδασκάλους της Καισαρείας, σπουδάσασα αυτάς αρκετά, με εγκυκλοπαιδικήν μόρφωσιν κ. λ. π.

Βλέποντας ο Βάρδας την μεγαλυτέραν θυγατέρα του Στρατηγού, Καλλινίκην, του ήρεσε και εζήτησεν αυτήν σύζυγόν του από τον Φιλάρετον΄ ολίγον δε αργότερα εώρτασεν ολόκληρος η Καισάρεια τους γάμους της αρχοντοπούλας Καλλινίκης, μετά του Καίσαρος Βάρδα.

Ούτως εγκαταστάθη πλέον η Καλλλινίκη εις τα βασιλικά ανάκτορα της Κωνσταντινουπόλεως.

Μετά παρέλευσιν καιρού, έστειλεν ο Στρατηγός, Φιλάρετος γράμμα εις την αδελφήν του Σοφίαν, από την Κωνσταντινούπολιν εις την Καισάρειαν, να στείλη την Ειρήνην στην Βασιλεύουσα με την πρέπουσαν ενδυμασίαν, γιατι η Αυγούστα Θεοδώρα εζήτησε την Ειρήνην επισήμως διά σύζυγον του υιού Μιχαήλ.

Μόλις έλαβε την επιστολήν η αρχόντισσα Σοφία εταράχθη, διότι βλέπουσα την Ειρήνην  εκ παιδικής ηλικίας να την ακολουθή στα φιλανθρωπικά έργα, στα Μοναστήρια, που τακτικά εκείνη επεσκέπτετο, εφαντάζετο, πως θα έβλεπε μίαν ημέραν την ανεψιάν της νύμφην του επουρανίου Βασιλέως, και όχι του επιγείου και την εκαμάρωνε.

Μη δυναμένη όμως να εναντιωθή στην απόφασιν του αδελφού της, το ανήγγειλε της Ειρήνης και ήρχισαν να ετοιμάζουν τα της αναχωρήσεως. 

Ένα μικρό απόσπασμα από 40 καβαλάρηδες, θα συνώδευαν τιμητικώς την κόρην του Στρατηγού συνάμα δε και ο Πατρίκιος Νικηφόρος, αδελφός της μητέρας της Ειρήνης.

Η Ειρήνη προ της αναχώρησεώς της επεσκέφθη τον Παρθενώνα της αγίας Υπαπαντής, για να αποχαιρετήση τας Μοναχάς και να ευλογηθή υπ' αυτών. 

Επήγε στην Μονήν των Αγίων 40 Μαρτύρων, εκοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων επήρε την ευχήν του πνευματικού της πατρός, Συνεσίου ονόματι, όστις έδωκεν εις αυτήν αρκετάς συμβουλάς, μεταξύ δε αυτών, είπε και τα εξής εις την Ειρήνην:

Πηγαίνουσα, τέκνον μου, για το Βυζάντιον θα περάσετε τον Όλυμπον, εκεί κατοικεί ένας άγιος Γέρων ονόματι Ιωαννίκιος, όστις είναι ορατός εις τους αξίους, εις δε τους αναξίους αόρατος.

Ύπαγε, τέκνον μου, και αν κατορθώσης και τον ιδής θα λάβης την ευχήν του ως όπλον ισχυρόν μαζί σου, και κατευοδώνοντας τας δύο γυναίκας, θείαν και ανεψιάν, επέστρεψε στο κελλί του.

Την επομένη ητοιμάσθη, η μικρά συνοδία διά την αναχώρησιν, ενηγκαλίσθη μετά πόνου και συγκινήσεως η Πατρικία Σοφία την ηγαπημένην ανεψιάν Ειρήνην, ομοίως και η Ειρήνη αυτήν και επέβη της αμάξης, ενδεδυμένη μεγαλοπρεπώς.

Ηκολούθησαν αυτήν και αι δύο θεραπαινίδες της, η Αρετή και η Φιλικάτη. 

Η Ειρήνη είχε προαίσθησιν, ότι δεν θα ξανάβλεπε πλέον την πατρικήν της έπαυλιν, όχι διότι έβλεπε εμπρός της ορθάνοιχτα βασιλικά παλάτια, αλλά διότι είχεν απόφασιν

και διά τούτο επήγαινε χαρούμενη στην Βασιλεύουσαν, να αποσπάση την συγκατάθεσιν του πατέρα της, να γίνη Μοναχή, πράγμα το οποίον επεθύμει εκ παιδικής ηλικίας.

Είχε μάλιστα σκεφθή να ζητήση και την γνώμην του Μ. Ιωαννικίου, ως θέλημα του ουρανίου Πατρός.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β'.
Προς την πρωτεύουσαν.

Το ταξίδι ήρχισε. Προ της αμάξης της Ειρήνης προεπορεύετο ο θείος της Πατρίκιος Νικηφόρος, καβάλα στο αραβικό του άτι.

Δεξιά και αριστερά της αμάξης, σε κάποια απόστασι, ήρχετο το απόσπασμα. Εταξίδευαν μόνον ημέραν και τας νύκτας ξεπέζευαν για να ξεκουραστούν άνθρωποι και ζώα, και για ασφάλειά τους, διότι στα άγρια αυτά μέρη, φώληαζαν Σαρακηνοί ληστοσυμμορείται.

Κατέλυον δε σε κανένα χωριάτικο χάνι ή και σε κανένα Μοναστήρι, που σκόρπια εύρισκον εδώ και εκεί στον δρόμο τους. Η Ειρήνη έδειξε μεγάλην υπομονήν στην ταλαιπωρίαν του ταξειδιού σαν να ήτο συνειθισμένη΄

ουδείς ήκουεν αυτήν να παραπονεθή, είχε μαζί της την Καινήν Διαθήκην και άλλα θρησκευτικά βιβλία για συντροφιά και παρηγοριά στο μακρυνό ταξείδι της, και καμμιά φορά άφηνε το βλέμμα της να ξεκουράζεται στα ωραία τοπία που ξεπρόβαλλαν μπροστά της.

Που και που ανέβαινεν ο θείος της στο αμάξι να ξεκουραστή και να κάμη ολίγην συντροφιά στη μικρή του ανεψιά. Της άνοιγε συζήτησιν γύρω από διάφορα θέματα ο πολυδιαβασμένος Πατρίκιος, και εθαύμαζε την μόρφωσιν της κόρης και την ωριμότητα της γνώσεώς της.

Ύστερα από δύο εβδομάδες ή συνοδία έφθασε στην Μυσίαν΄ στο βάθος της πεδιάδος διεκρίνετο ο πελώριος όγκος του Ολύμπου.

Στο βουνό αυτό κατοικούσαν άγιοι Μοναχοί ασκηταί, που είχαν αγιάσει και τα χώματά του.

Την εποχήν που περιγράφομεν ήτο κέντρον του μοναχισμού, και ευρίσκοντο άπειρα Μοναστήρια, τα οποία επροστάτευον ευσεβείς βυζαντινοί Αυτοκράτορες.

Ένεκα της φήμης της αγιωσύνης των Μοναχών, ήτις είχε φθάσει έως το Βυζάντιον, πολλοί Αυτοκράτορες επήγαιναν από το Βυζάντιον, εις την Μυσίαν και ανέβαιναν τας κρημνώδεις υπωρείας του Ολύμπου, διά να ευλογηθούν απ' αυτούς όπως επίσης και πολλοί ευγενείς που περίμενον εκεί πλησίον.

( Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι )

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου 

της Ιεράς Μονής Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου 

Καρελλάς Κορωπίου Αττικής,

 ''Βίος και Ακολουθία 

της Οσίας Μητρός ημών Ειρήνης Ηγουμένης Μονής Χρυσοβαλάντου'', 

σελ. 46-48, Οκτώβριος 2012. 

Η ΔΙΑ ΣΑΡΚΟΣ ΑΠΩΛΕΙΑ

 

''Η σαρξ δυστυχώς, είχε, έχει και θα έχη, πάντα
 τα θύματά της μεταξύ των ανθρώπων. Δεν
εσεβάσθη μεγάλους, ούτε σέβεται. Δεν ελυπήθη
μικρούς, ούτε λυπείται. Και εις το ανάκτορον και
εις την καλύβην. Και εις την αγοράν και εις την
Εκκλησίαν. Έχει δυστυχώς παντού το πρόσωπόν
της. Και τούτο, διότι δεν έγινε ή δεν γίνεται καλή
χρήσις αυτής, εκ μέρους ημών αναφορικώς με
την αποστολήν της. Τα σαρκικά αμαρτήματα (ως
λέγει Πατήρ τις) δεν γεννώνται από την σάρκα,
 αλλά από την διεφθαρμένην κρίσιν του νοός,
δι' αυτό η ευθύνη δεν ανήκει εις τον Δημιουργόν
αυτής, αλλ' εις τον χειριστήν αυτής, που είμεθα
ημείς''.

Η σαρξ, καθώς γνωρίζομεν, είναι το ένα εκ των δύο μερών μας. Ο Θεός, το πρώτον εποίησεν αυτήν, και ως ποίημα του Θεού, δεν ημπορεί παρά να είναι, αφ' ενός λίαν καλή και αφ' ετέρου λίαν χρήσιμος.

Δυστυχώς όμως, παρ΄ότι ο Θεός και καλήν την εποίησεν και χρήσιμον, εποιήσαμεν ημείς αυτήν κακήν και επιζήμιον, καθ' ότι την χρησιμοποιούμεν εναντίον του ετέρου μέρους μας, της ψυχής.

Ο Δημιουργός, την εποίησεν ίνα εξυπηρετή, και ημείς δυστυχώς, την εξυπηρετούμεν.

Την έδωσε δούλην, και ημείς την ανεδείξαμεν κυρίαν. Την ετοποθέτησε υπό, και ημείς την ανεβιβάσαμεν υπέρ.

Η σαρξ, το σώμα δηλαδή, είναι πολύτιμον. Όχι βεβαίως αφ' εαυτού της, αλλά λόγω της υπηρεσίας που προσφέρει εις την αθάνατον ψυχήν μας.

Είναι βλέπετε ''ναός'', του εν ημίν Αγίου Πνεύματος, ως λέγει το Ευαγγέλιον΄

''Ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματός έστιν;'' (Α' Κορινθ. στ' 19).

Και ως τοιούτον έχει την αξίαν. Αυτόν όμως τον ''ναόν'', τον χρησιμοποιούμεν πολλάκις κακώς.

Δηλαδή διά ηδονάς και μόνον και ούτω φονεύωμεν και κολάζωμεν το έτερον σκέλος, την αθάνατον ψυχήν.

Διά τας προσκαίρους δυστυχώς ηδονάς, πολλοί εξ ημών εκολάσθησαν ή θα κολασθούν.

Διότι ενόμισαν ή νομίζουν, ότι θα έμενον ή θα μείνουν αιώνιοι και ατιμώρητοι.

Και ούτω σκεφθέντες ηκολούθησαν ή ακολουθούν όπισθεν των ηδονών της σαρκός και απωλέσθησαν ή θα απωλεσθούν.

Η σαρξ δυστυχώς, είχε, έχει και θα έχη, πάντα τα θύματά της μεταξύ των ανθρώπων.

Δεν εσεβάσθη μεγάλους, ούτε σέβεται. Δεν ελυπήθη μικρούς, ούτε λυπείται.

Και εις το ανάκτορον και εις την καλύβην. Και εις την αγοράν και εις την Εκκλησίαν.

Έχει δυστυχώς παντού το πρόσωπόν της. Και τούτο, διότι δεν έγινε ή δεν γίνεται καλή χρήσις αυτής, εκ μέρους ημών αναφορικώς με την αποστολήν της.

Τα σαρκικά αμαρτήματα (ως λέγει Πατήρ τις) δεν γεννώνται από την σάρκα, αλλά από την διεφθαρμένην κρίσιν του νοός, δι' αυτό η ευθύνη δεν ανήκει εις τον Δημιουργόν αυτής, αλλ' εις τον χειριστήν αυτής, που είμεθα ημείς.

Διά την χρηστήν λειτουργίαν της σαρκός, χρειάζεται η ''εγκράτεια''. Η εγκράτεια, ήτις είναι αγαθόν του σώματος, καθ' ότι δίδει υγείαν και καλλονήν εις αυτό, συνάμα δε και εις την ψυχήν.

Όπου εγκράτεια, εξασθενεί τας ορέξεις της σαρκός αποκοιμίζοντας αυτήν και ούτω φρουρεί την ακεραιότητα της αθανάτου ψυχής.

Η εγκράτεια, είναι η θεμελιώδης βάσις της ηθικής και ο μέγας φρουρός της υγείας και ο σοβαρός συντελεστής της μακροζωϊας.

Έχομεν όμως και αντίπαλον της ''εγκρατείας''. Ο άσπονδος εχθρός της εγκρατείας, είναι η ''ακρασία'', η ''ακολασία'', η ''σαρκολατρεία'', αι ηδοναί της σαρκός.

Ακρασία είναι, η μη κρατουμένη, η ακάθεκτος και άλογος ορμή της σαρκός, εις κακάς έξεις και επιθυμίας.

Από την ακρασίαν, ακολασίαν και ανηθικότητα εν γένει, πληθύς νόσων προέρχεται, εκτός της κολάσεως της ψυχής.

Προς βεβαίωσιν δε των τοιούτων αρκεί μία επίσκεψις εις αντιφροδισιακά ιατρεία ή Νοσοκομεία τύπου ''Συγγρού'',

ως και εις ψυχιατρεία, νευρολογικάς Κλινικάς, και άσυλα ανιάτων, ίνα ίδωμεν ιδίοις όμμασι τα αποτελέσματα των ακροατών και σαρκολατρών ανθρώπων.

Ακρατείς και ακόλαστοι λέγονται και είναι,  πάντες οι δούλοι της σαρκός. Ο ακρατής είναι σεσηπός μέλος της κοινωνίας.

Ως άνθρωπος και ως πολίτης είναι άχρηστος. Είναι ασελγής, έκφυλος και κατησχυμένος δούλος των παθών και των ηδονών.

Η ''ηδονή'' εις τας ημέρας μας, κατ' εξοχήν της σαρκός, έχει θεοποιηθεί και απολαμβάνεται ως ''νέκταρ'' από μικρούς και μεγάλους, νέους και νέας, 

λαϊκούς, πολλάκις δε δυστυχώς και Κληρικούς, παρά την γνώμην του Μ. Βασιλείου, όστις λέγει΄ 

''Ηδονή μήτηρ της αμαρτίας, η δε αμαρτία το κέντρον έστι του θανάτου΄ Ηδονή ροφός του αιωνίου σκώληκος,

η προς καιρόν μεν καταγλυκαίνει τον απολαύοντα, ύστερον δε πικρότερον χολής ποιείται τας αντιδόσεις'' και πάλιν΄

''Η ηδονή άγκιστρόν έστι του Διαβόλου προς απώλειαν έλκον''. Και εν αντιθέσει με την εγκράτειαν,

ήτις είναι ''...αμαρτιών αναίρεσις, παθών απαλλοτρίωσις, σώματος νέκρωσις... ζωής πνευματική αρχή, των αιωνίων αγαθών πρόξενός έστί΄

εν εαυτή το κέντρο της ηδονής αφανίζουσα'' που λέγει ο ίδιος. Η σαρξ λοιπόν ήτις εδόθη ως ''ναός'',

οίκος, της ψυχής και βοηθός αυτής, καταντά διά των ηδονών, εχθρός και μέσον απωλείας της.

Ας μην ξεχνώμεν όμως ότι αι ηδοναί της σαρκός μας εναγκαλίζονται πάντα διά να μας απωλέσουν

και ουδέποτε ίνα μας σώσουν, ως ο θείος Χρυσόστομος λέγει΄

''Μητρόπολις κακών, η ηδονή''.

Δι' αυτό, πας ο αγαπών τας ηδονάς, και εντρυφεί εις αυτάς, λέγεται και είναι φιλήδονος.

Κάθε δη φιλήδονος ουκ έστι φιλόθεος και ως μη φιλόθεος, θα κολασθή.

Η κατάχρησις της ηδονής της σαρκός, επιφέρει επίσης πολλάκις ακαριαίως και τον θάνατον.

Εάν δε η ηδονή ήτο διαρκείας δεν θα υπήρχε ζωή επί της γης.

Οι ειλικρινείς φιλόσοφοι λέγουσι ότι, η συνουσία φθείρει την υγείαν, αδυνατεί την όρασιν, εκλύει τα νεύρα, φθείρει τον στόμαχον και ασθενεί όλον το σώμα.

Ο Ιπποκράτης δε, την μίξιν μετά της γυναικός, την έλεγε μικρόν ''σεληνιασμό''.

Διά τούτο και η περιστερά ζη ολίγον. Διότι περισσώς ερά, και συχνώς βατεύει.

Ερωτηθείς ποτέ ο Πυθαγόρας΄ πότε πρέπει ο άνδρας να μίγεται με γυναίκα, απήντησεν΄ ''Όταν αγαπά να ασθενήση''.

Εκ των ολίγων λοιπών τούτων, δύναταί τις να βγάλη συμπέρασμα τι ψυχική και σωματική ζημία προκύπτει από την κακήν χρήσιν της σαρκός.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου του μακαριστού ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγοπούλου

 ''Η Διά Σαρκός Απώλεια'', 

εκδόσεις ''Βιβλιοπωλείον Νεκτάριος Παναγόπουλος'', σελ. 7-10.

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': ΠΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ (Δ' ΜΕΡΟΣ)

 

Αι είκοσιτρείς (23) σύντομαι επιστολαί, αι οποίαι περιέχονται εις το βιβλιαρίδιον αυτό,

είχον δημοσιευθεί εις το μηνιαίον περιοδικόν της Μονής μας ''Άγιος Κυπριανός'' κατά τα έτη 1981 - 1982. 
Απευθύνονται προς τον Μοναχόν γερο - Θεόκτιστον 
και κατ' επέκτασιν προς κάθε Μοναχόν και τονίζονται εν συντομία ορισμέναι βασικαί πτυχαί της μοναχικής ζωής. 
Θερμώς ευχόμεθα να βοηθήσουν αι επιστολαί αυταί τον Μοναχόν και την Μοναχήν 
της εποχής μας
-έστω και ολίγον-
εις το υψηλόν άθλημα της υπακοής, οπότε θα αισθανόμεθα ευτυχείς εν Κυρίω.



Τη 20ή Μαρτίου 1984 εκκλ. ημερ.
των μδ' αναιρεθέντων αγιοσαββαιτών Αββάδων



Εν Αρχιερεύσιν ελάχιστος



+ Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός

του Μακαριστού Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'

Ιούνιος 1981

Αγαπητέ μοι εν Κυρίω γερο - Θεόκτιστε, το Πανάγιον Πνεύμα είθε να σε ενισχύη και παρηγορή εις τον αγώνα σου!

Πολύ εχάρην και ηυχαρίστησα τον Κύριόν μας, διότι, όπως μου γράφεις, κατενόησας δι' ευχών του αγίου Γέροντός σου

όσα χάριτι Θεού σου έγραψα περί της εμπιστοσύνης και του σεβασμού που οφείλει ο υποτακτικός προς τον πνευματικόν του Πατέρα.

Βεβαίως η εφαρμογή δεν είναι εύκολος, όταν μάλιστα έχη πολυχρονίσει ο Μοναχός εις μίαν λανθασμένην πορείαν

και έχη συνειθήσει να περνά από ''ψιλό κόσκινο'' τα λργόμενα και πραττόμενα υπό του Ηγουμένου.

Μη απελπίζεσαι όμως, διότι πιστεύω ακραδάντως ότι, εφ' όσον έχεις έλθει εις επίγνωσιν και αυτογνωσίαν και γνωρίζεις πλέον ποίος είναι ο στόχος σου,

δεν θα αργήση η στιγμή όπου θα δρέψης καρπούς ευχύμους των προσπάθειών σου διά την επίτευξιν της πνευματικής ενότητος με τον Πατέρα σου.

Και αν πίπτης, πάλιν να εγείρεσαι, να τρέχης εις την ι. Εξομολόγησιν και να αποκαλύπτης με ειλικρίνειαν όλα τα κινήματα της καρδίας σου,

διότι και αυτός είναι ένας τρόπος διά του οποίου θα επιτύχης του ποθουμένου:

''Ο πάντα όφιν στηλιτεύων, πίστιν εναργή έδειξεν΄ ο δε αποκρύπτων, ανοδίαις (εις αδιαβάτους τόπους) έτι πεπλάνηται'' (Κλίμαξ).

Να μη μικροψυχής.

Τούτο δεν είναι ίδιον των Μοναχών.

Η ζωή του υποτακτικού διά τούτο ονομάζεται υπό των Πατέρων εκούσιον μαρτύριον, ομολογία και αιματεκχυσία:

διά να απεκδυθώμεν τον παλαιόν άνθρωπον, να μεταμορφώσωμεν την δαιμονισμένην λογικήν

και να ειρηνεύσωμεν την συνεχώς ταρασσομένην καρδίαν μας, πρέπει να χύσωμεν αίμα.

''Τί κάνετε εδώ στο Μοναστήρι; ρώτησαν κάποτε ένα Μοναχό.

Και αυτός αποκρίθηκε:

πέφτουμε και σηκωνόμαστε, και πάλι πέφτουμε και πάλι σηκωνόμαστε και ξαναπέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε.

Γιατι δεν περνούν πολλά λεπτά της ζωής σου χωρίς να πέσεις τουλάχιστο μια φορά''.

Ευχαρίστως θα αναμένω νεώτερά σου.

Μεταβίβασε τα σέβη και τας ευχάς μου εις τον άγιον Γέροντά σου.

Ευχέτης προς Κύριον

+ Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου του αειμνήστου 

Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'

''Προς Μοναχούς''.

'Εκδοση Ι. Μ. Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής,

Φυλή 1984, σελ. 13-14.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΑΡΘΕΝΟΙ ΜΕ ΕΝΔΥΜΑΤΑ ΑΝΔΡΟΣ (Γ' ΜΕΡΟΣ)

''...Και ίνα κλείσωμεν το κεφάλαιον τούτο το περί

παρθενίας, επιλέγομεν, ότι η Μοναχική 

Πολιτεία πάντα υπήρξε διωκομένη, από κακούς

φίλους, από εχθρούς, κατ' εξοχήν δε από

τους γονείς. Αντίχριστοι πραγματικά 

παρουσιάζονται ωρισμένοι, αγωνιζόμενοι με 

παντοίους τρόπους να μολύνουν την παρθενίαν. 

Η σώφρων παρθενία κατακαίει τον Διάβολον

και αυτός μεταχειρίζεται τα πάντα διά να την

καταστρέψη. Γυνή τις μη δυναμένη να βλέπη

σώφρονα, εγκρατή και παρθένον τον κουνιάδον

της, σατανικώς σκεπτομένη, εμέθυσεν αυτόν 

και τον έβαλε με γυναίκα''.

( Ε κ  τ ο υ  π ρ ο η γ ο ύ μ ε ν ο υ )

Μία εισέτι γυνή, ήτις έβαλε φορέματα ανδρικά και εμόνασεν, είναι η  Αγία Σωσάννα εορτάζουσα την 15η Δεκεμβρίου, μετονομασθείσα Ιωάννης. 

Ευρισκομένη δε εις το Μοναστήριον και αφού είχον περάσει 20 ολόκληρα χρόνια πίπτει εις δεινήν συκοφαντίαν΄

διότι ασκήτριά τις εισελθούσα εις το Μοναστήριον και νομίσασα ότι ήτο ανήρ, παρεκίνει αυτήν εις αμαρτίαν, και επειδή η Οσία δεν εδέχθη διαβάλλεται υπ' εκείνης δήθεν ίτι επιχείρησε να την βιάση αυτή.

Η δε Αγία δέχεται ευχαρίστως την συκοφαντίαν ταύτην και ζητεί συγνώμην διά το έγκλημα διά το οποίον κατηγορήθη.

Μαθών δε τούτο ο Επίσκοπος Ελευθερουπόλεως επήγε εις το Μοναστήριον και επέπληξε τον Ηγούμενον, διότι αφίνει να γίνωνται εις το Μοναστήριον τοιαύτα σοβαρά ατοπήματα΄

όθεν ο Ηγούμενος απεφάσισε να καθαιρέση τον κατηγορηθέντα Ιωάννην. 

Τότε υποχρεωθείσα εξ ανάγκης η Αγία Σωσάννα, εζήτησε δύο παρθένους και δύο Διακόνους γυναίκας, μεθ'  ων απελθούσα εις παράμετρον τόπον, επληροφόρησεν αυτάς διά των πραγμάτων, ότι είναι γυνή.

Τούτο δε μαθών ο Επίσκοπος εξεπλάγη, και αντί να την καθαιρέση, την εχειροτόνησεν Διάκονον, που έκτοτε πολλά θαύματα εποίησεν εν τω ονόματι του Κυρίου.

Και ίνα κλείσωμεν το κεφάλαιον τούτο το περί παρθενίας, επιλέγομεν, ότι η Μοναχική Πολιτεία πάντα υπήρξε διωκομένη, από κακούς φίλους, από εχθρούς, κατ' εξοχήν δε από τους γονείς.

Αντίχριστοι πραγματικά παρουσιάζονται ωρισμένοι, αγωνιζόμενοι με παντοίους τρόπους να μολύνουν την παρθενίαν.

Η σώφρων παρθενία κατακαίει τον Διάβολον και αυτός μεταχειρίζεται τα πάντα διά να την καταστρέψη.

Γυνή τις μη δυναμένη να βλέπη σώφρονα, εγκρατή και παρθένον τον κουνιάδον της, σατανικώς σκεπτομένη, εμέθυσεν αυτόν και τον έβαλε με γυναίκα.

Σημειώνομεν δε ταύτα, ίνα δώσωμεν αμυδράν τινά εικόνα, ποσον ο Διάβολος μισεί την παρθενίαν και πως οι αγαπώντες τον Χριστόν και την παρθενίαν μετέρχονται τα πάντα, ως φύλον εξωτερικώς αλλάσσουν, ίνα περισώσουν αυτή.

Και πράγματι είναι ευλογημένη παρά του Κυρίου, του Αρχηγού της Παρθενίας, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Όστις, ως λέγει ο Άγιος Συμεών ο Θεσσαλονίκης΄

''Πρόκρινε την γάμου, επειδή παρθένος είναι και ο Πατήρ Αυτού, καθ'  ότι αρρεύστως και ασωμάτως εγέννησε Αυτόν,

ως και η κατά σάρκα μήτηρ Του τον σεσαρκωμένον Θεόν γεννήσασα, ήτο Παρθένος, έμεινε Παρθένος και θα μένη τοιαύτη.

Άνευ φθοράς εγέννησεν Αυτόν καθ' ότι ασπόρως Αυτόν συνέλαβεν'' (Άπαντα Συμ. Θεσσ. σελ. 97).

Και ο Παρθένος Ούτος Νυμφίος της Εκκλησίας και της ψυχής μας ζητεί ημάς παρθένους, ίνα αρμοσθή μαζί μας, ως ο Παύλος λέγει΄

''Ηρμοσάμην ημάς ενί ανδρί Παρθένον αγνήν παραστήσαι τω Χριστώ'' (Β' Κορ. ια' 2).

Δι' αυτό είναι μακάριαι εκείναι αι ψυχαί, αι αγναί αύται περιστεραί, αι οποίαι αιρόμεναι υπό των πτερύγων του θείου έρωτος πορεύονται και ζητούν την ευφροσύνην των εν τη ερήμω,

παρά τω Νυμφίω Χριστώ, Όστις είναι ''Ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων'' ως λέγει ο ψαλμωδός (ψαλ. ΜΔ' 3). 

Πόσον εκλεκταί και ηγαπημέναι είναι αι ψυχαί, εις τας οποίας εδόθη το χάρισμα του να ζώσιν ανεξάρτητοι εκ των επιθυμιών της σαρκός!

Αι τοιαύται ψυχαί έχουσιν αθάνατον Νυμφίον, εις τον Οποίον ουδέποτε θα εύρωσιν ουδεμίαν σκιάν ατελείας, και ο Οποίος τας αγαπά και τας καθιστά ευτυχείς διά του έρωτός Του.

Πρέπει δε ακόμη να γνωρίζωμεν, ότι η παρθενία του σώματος τότε μόνον είναι καλή, όταν συνεργή εις την παρθενίαν του πνεύματος,

άλλως θα φανώμεν ως περιορίζοντες την θρησκείαν εις τινα σωματικήν  στέρησιν και ιουδαϊκήν εξάσκησιν.

Καταδικάζομεν την σάρκα, διά τούτο μόνον, όπως καταστήσωμεν το πνεύμα ελευθερώτερον και θερμότερον προς τον θείον έρωτα, άλλως ουδέν ωφελεί η καταδάμασις της σαρκός.

Η παρθενία αύτη του σώματος ουδέν έτερον είναι, ειμή απόρροια παρθενευούσης ψυχής, η οποία δι' ουδεμιάς κοσμικής προσπαθείας καταδέχεται να μολύνη αυτήν.

Εάν αγαπώμεν παν ό,τι ο Θεός δεν αγαπά, ή αγαπώμεν μεν εκείνο το οποίον ο Θεός αγαπά, αγαπώμεν όμως αυτό ουχί με θείαν και ιεράν αγάπην, αλλά με άλλον σκοπόν, ας γνωρίζωμεν, ότι δεν είμεθα παρθένοι.

Ουδέν όφελος εκ της του σώματος παρθενίας, εάν δεν είμεθα και κατά το πνεύμα παρθένοι.

Το έθνος τούτο της Εκκλησίας, η παρθενία, το τοσούτον ωραίον, θεωρείται μεμαραμένον και καταπατημένον, εάν και η ψυχή δεν είναι παρθένος.

Ας ευχώμεθα λοιπόν, χάριτι Κυρίου, να έχωμεν και τας δύο αυτάς αρετάς, της ψυχής και του σώματος.

 ( Τ έ λ ο ς )

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου του 

μακαριστού ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγοπούλου 

''Μοναχισμός, Ασκητισμός, Αναχωρητισμός'',

''Νέα Στοιχειοθετική'', σελ. 87 - 86, Αθήνα 1959.

ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

 

Λεπτομέρεια τοιχογραφίας
Βασιλείου Μπισμπίκη

Ἑορτάζοντες τὰ ἅγια Θεοφάνεια ὀρθοδόξως, ἐκφράζουμε τὴν εὐχαριστία μας γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας! Πρόκειται γιὰ ἡμέρα λαμπρᾶς εὐφροσύνης καὶ ἁγιασμοῦ τῶν ὑδάτων, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς κτίσεως.

Διότι, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ μᾶς ἔδειξε πρὸ ἡμερῶν τὴν ἐκ Παρθένου Γέννησή Του στὴν Βηθλεέμ, ἔρχεται τώρα γιὰ νὰ τελέσει ἕτερο Μυστήριο στὸν Ἰορδάνη ποταμό, ὥστε βαπτιζόμενος νὰ μᾶς προσφέρει θεία ἀναγέννηση, ἄφεση ἁμαρτιῶν, λύτρωση καὶ ἁγιασμό.

Ὁ Τίμιος Πρόδρομος καὶ Βαπτιστὴς Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος κήρυττε στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου τὴν Μετάνοια, ἐπιτελεῖ τώρα μὲ θεῖο πρόσταγμα τὸ φρικτὸ ἔργο τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου μας, γιὰ νὰ καταβυθίσει Αὐτὸς μὲ τὴν σειρά Του τὰ ἀμέτρητα πταίσματά μας καὶ νὰ μᾶς δωρίσει τὸν πλοῦτο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸν θησαυρὸ τῶν Ἀγαθῶν.

Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι προπορεύονται ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ στὶς ὄχθες τοῦ Ἰορδάνου, γιὰ νὰ λειτουργήσουν στὸ Μυστήριο καὶ νὰ ὑπουργήσουν στὴν ἀνείπωτη θεία συγκατάβαση.

Ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας σηκώνει καὶ καθαίρει τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου μὲ τὴν πλήρη κάθοδο καὶ ἄνοδό Του στὸ ὕδωρ τοῦ ποταμοῦ, προτυπώνοντας τὸν Θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Αὐτὸς ὡς Υἱὸς βαπτίζεται, ὁ Πατὴρ μαρτυρεῖ τὴν εὐδοκία Του στὸν Ἀγαπητὸ Υἱό Του καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ μορφὴ Περιστερᾶς ἐπιβεβαιώνει τὴν Πατρικὴ φωνή (Ματθ. 3:16-17), καὶ ἔτσι, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, «ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις»!

Παράλληλα, ἐγκαινιάζεται τὸ Βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας. Τώρα πλέον, σὲ κάθε Βάπτιση ἔχουμε μία Θεοφάνεια: εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δίδεται ἀνακαίνιση, φῶς, θεία ζωὴ καὶ ἐλευθερία. Σὲ κάθε Βάπτιση Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ ὑπάρχει μυστηριακὴ συμμετοχὴ στὸ Πάθος καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ (Ρωμ. 6:3-5)· οἱ Οὐρανοὶ σχίζονται καὶ καταπέμπεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποὺ μᾶς καλεῖ στὴν οὐράνια πατρίδα καὶ μᾶς ἀναδεικνύει υἱοὺς Θεοῦ κατὰ χάριν.

Προϋπόθεση γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι βεβαίως ἡ ὀρθὴ Πίστις, ἡ πληρότητα τῆς Μυστηριακῆς Χάριτος, ἀλλὰ καὶ ὁ ὀρθὸς τρόπος τελέσεως τοῦ Μυστηρίου. Τὸ ἐξωτερικὸ-αἰσθητὸ σημεῖο τῆς τριπλῆς καταδύσεως καὶ ἀναδύσεως στὸ ὕδωρ, τῆς πλήρους δηλαδὴ καὶ ὁλικῆς καλύψεως τοῦ βαπτιζομένου στὸ νερό, εἶναι ἀπαραίτητο στοιχεῖο τελειώσεως τοῦ Μυστηρίου·

ἡ δὲ παραχάραξή του, «χωρὶς ἀνάγκης ἐπειγούσης», θεωρεῖται πράξη ἀποτρόπαιη καὶ καρπὸς αἱρέσεως (βλ. Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, «Ὁμολογῶ ἕν Βάπτισμα», Ἀθήνα 1996, σελ. 63-75). Ἡ Οἰκουμενιστικὴ αἵρεσις, ἡ ὁποία ἄρχισε τὴν ἐφαρμογή της μὲ τὴν δῆθεν ἐπουσιώδη Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμιση πρὶν ἀπὸ ἕνα περίπου αἰῶνα, ἔχει προξενήσει καὶ σὲ αὐτὸ τὸ θέμα ἀπίστευτη ζημία καὶ ἔκπτωση!...

Ἡ χορηγία τῶν θείων δωρεῶν τῆς Ἑορτῆς, καὶ μάλιστα τοῦ εἰσαγωγικοῦ Μυστηρίου στὴν Ἐκκλησία, τοῦ ἱεροῦ Βαπτίσματος, μᾶς θέτει ἐνώπιον μεγάλων εὐθυνῶν· ἡ παρεχόμενη ἄκτιστη Χάρη καὶ θεία εὐλογία γιὰ νὰ ἐκδηλωθεῖ, ἀναμένει τὴν συνεχῆ προσπάθειά μας· τὴν ἀπόρριψη τῆς ραθυμίας καὶ τῆς ἀδιαφορίας, καὶ τὴν ἔνδειξη τοῦ θερμοῦ ζήλου καὶ τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως ἀπὸ μέρους μας.

Ὀφείλουμε νὰ ἐπαγρυπνοῦμε γιὰ τὴν ψυχή μας, γιὰ τὶς ὑπάρξεις μας, γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας, γιὰ τὸν τόπο μας, γιὰ τὸν κόσμο ὅλο. Νὰ ἐνισχύσουμε τὴν πίστη, νὰ αὐξήσουμε τὴν προσευχή, νὰ ἐκφράσουμε ἔμπρακτα τὴν φιλανθρωπία, νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ἐμπάθεια. Νὰ ἰσχυροποιήσουμε τὴν μετάνοια, νὰ ἐμβαθύνουμε στὴν ταπείνωση, νὰ καλλιεργήσουμε τὴν ἀγάπη. Οἱ δυσχερεῖς συνθῆκες τῆς ζωῆς ἄς μὴ μᾶς καταβάλλουν· ὁ ἀγώνας τῆς ἀρετῆς ἄς μὴ μᾶς φοβίζει· ἡ ἐλπίδα γιὰ τὴν προσέλκυση τοῦ θείου Ἐλέους ἄς μὴ μᾶς ἐγκαταλείπει!

Ζοῦμε πράγματι ἡμέρες ἀποκαλυπτικές, τὰ «σημεῖα» γενικῆς ἀναταραχῆς καὶ ἀποστασίας στὴν ἀνθρωπότητα εἶναι πέρα καὶ ἀπὸ ὁρατά, λαμβάνουν χώρα γεγονότα ἀπρόσμενα, «ἀόρατοι ἐχθροὶ» φαίνεται νὰ πλήττουν τοὺς ἀνθρώπους. Λαμβάνονται ἐπείγοντα μέτρα γιὰ τὴν προφύλαξη καὶ τὴν προστασία τῶν ἀνθρώπων, ἀπὸ ἐκείνους ὅμως, οἱ ὁποῖοι συνέτειναν καὶ συντείνουν μᾶλλον στὴν διεύρυνση τῶν προβλημάτων, παρὰ στὴν περιστολή τους.

Ἀκούγονται ἀπεγνωσμένες κραυγὲς γιὰ ἀσφάλεια, σταθερότητα καὶ εἰρήνη. Ἀλλὰ εἶναι φανερὰ τὰ δείγματα ποὺ βάζουν τοὺς ἀνθρώπους σὲ πρωτοφανεῖς κινδύνους γιὰ τὴν σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἀκεραιότητα, ἐλευθερία καὶ ἀσφάλειά τους, ἀπὸ ὅσους ἑτοιμάζουν τέτοιου εἴδους δεσμά, ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα γεύθηκε ἀμυδρῶς στὶς χειρότερες ἐφιαλτικὲς ἱστορικὲς φάσεις της.

Ἡ φιλοσοφία τοῦ μετανθρωπισμοῦ ἤ ὑπερανθρωπισμοῦ, γιὰ παράδειγμα, μὲ τὴν χρήση ἐξελιγμένων τεχνολογιῶν γιὰ «διορθωτικὴ» παρέμβαση στὸν νοῦ καὶ τὴν φυσιολογία τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τὸ δῆθεν καλό τους, τείνει νὰ τοὺς «ἀναβαθμίσει» κατὰ τέτοιον τρόπο, ὥστε νὰ τοὺς καταστήσει οὐσιαστικὰ σκλάβους κάποιων λίγων ἤ κάποιου ἑνός! Πάντως, ὄχι τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Μόνου Φιλανθρώπου, ὁ Ὁποῖος χαρίζει ἄφεση ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴ αἰώνιο!

Ἡ ἀνακαινιστικὴ Χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας εἴθε νὰ μᾶς φωτίζει, νὰ μᾶς στηρίζει καὶ νὰ μᾶς ὁδηγεῖ, ὥστε καὶ τὴν Ἑορτὴ νὰ τιμήσουμε ἐπαξίως, καὶ τὴν κλήση μας νὰ ἐκπληρώσουμε θεαρέστως, καὶ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ καλὸ τῶν συνανθρώπων μας νὰ ὑπηρετήσουμε δεόντως, χωρὶς νὰ παγιδευτοῦμε εἴτε στὰ «θέλγητρα» εἴτε στὰ φόβητρα» τοῦ κόσμου τούτου καὶ τοῦ κοσμοκράτορος· ἀλλὰ νὰ ἀναδειχθοῦμε γνήσια τέκνα τοῦ Παντοκράτορος καὶ νὰ κληρονομήσουμε τὴν αἰώνια Βασιλεία Του. Ἀμήν!

Πηγή: https://www.ecclesiagoc.gr

Ἐκ τῆς Συντάξεως
Ἅγια Θεοφάνεια, 6/19-1-2021

Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ»: ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗ

Συμβαίνει στον Ιορδάνη ποταμὸ καθημερινά, όλο το χρόνο.

Όποτε φθάνει μία ομάδα Προσκηνητών στον αγιασμένο εκείνο τόπο που βαπτίσθηκε ο Κύριος πριν απὸ 2.000 περίπου χρόνια, τελείται Αγιασμός.

Ο Ιερέας της ομάδας ρίχνει τον Σταυρὸ στα νερὰ του ποταμού, διαβάζει τις Ευχὲς της Ακολουθίας και ψάλλει το ''Εν Ιορδάνῃ βαπτιζομένου Σου, Κύριε...''.

Και οι πιστοί, που καταφθάνουν κατὰ χιλιάδες καθημερινὰ απὸ όλον τον κόσμο, φορούν ένα λευκὸ χιτώνα και μπαίνουν μέσα στο νερό, για ευλογία και σε ανάμνηση του γεγονότος της Βάπτισης του Κυρίου.

Έπειτα παίρνουν μαζί τους σε ένα μπουκαλάκι λίγο απὸ το θολὸ μα αγιασμένο νερό του ποταμού, που την επόμενη ημέρα καθαρίζει και γίνεται διάφανο!

Πέρυσι τον Ιούλιο (2020), ο μικρὸς Νικόλας, που μόλις είχε τελειώσει την Α´ Δημοτικού, βρέθηκε για Προσκύνημα στους Αγίους Τόπους μαζί με τους γονείς του.

Ο Ιερέας έκανε τον Αγιασμό, και ο Νικόλας, που είχε μεγάλη επιθυμία να μπει στο ποτάμι που μπήκε και ο Χριστός μας, φόρεσε τον λευκὸ χιτώνα και μπήκε στον Ιορδάνη.

Καθὼς γέμιζε το μπουκαλάκι με το νερὸ του ποταμού που θα έφερναν στην Ελλάδα για ευλογία, ξαφνικὰ ρωτά:

- Μαμά, να πιω απὸ τον Αγιασμό;...

Κοντοστάθηκε η μητέρα.

Το νερὸ ήταν θολό, ποταμίσιο, στάσιμο σ' εκείνο το σημείο, λασπόνερο.

- Νικόλα... θα πιεις έτσι όπως είναι;... είπε διστακτικά.

- Ναι! τί θα πάθω;

Αφού εδώ μέσα μπήκε ο Χριστός!... 

είπε εκείνος και την κοίταξε με μάτια λαμπερά.

Η λογικὴ έλεγε να μην πιει από το θολὸ νερό.

Μα ο Νικόλας μιλούσε με την καρδιά.

Μπορούσε η μητέρα ν' αντισταθεί;

- Πιες, Νικόλα!... του λέει.

Ήπιε ο Νικόλας, ήπιε κι η μητέρα του κατόπιν.

Η άδολη πίστη του παιδιού είχε νικήσει.

Και όχι μόνο δεν έπαθαν τίποτα, αλλὰ και το θολὸ νερὸ του Ιορδάνη που πήραν μαζί τους, την άλλη μέρα έγινε διάφανο!

Και διατηρείται ακόμη καθαρό, σαν το νερό της πηγής, για να μαρτυρεί και αυτό, παντού και πάντοτε, το αιώνιο Θαύμα που συμβαίνει στην Ακολουθία του Αγιασμού των υδάτων.

                                                                                             

                                                                                                

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του περιοδικού 

''Προς τη Νίκη'', 

Ηλεκτρονική Διεύθυνση: ''https://prostiniki.gr''.

Ορθόδοξο Χριστιανικό Νεανικό Περιοδικό, 

αρ. τεύχ. 849, σελ. 10-11, Ιανουάριος 2021.