ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 11ο (2013 - 2024)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2019

Ο ΣΠΟΡΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ




σπόρος κάθε φυτοῦ ἔχει μιά καί μόνη ἀποστολή: νά δώσει καρπό. Ὡς πρός τά ὑλικά πράγματα αὐτό συμβαίνει ἀπό τήν ἐποχή τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Οἱ σπόροι βλαστάνουν κατά θαυμαστό τρόπο καί οἱ καρποί τρέφουν ἀνθρώπους καί ζῷα.


παραβολή, ὅμως, τοῦ Χριστοῦ πού ἀκούσαμε ἀναφέρεται στά πνευματικά πράγματα : Στήν Πίστη, στήν ἀγάπη, στήν ταπείνωση καί τή μετάνοια, ὅλα γιά τήν δόξα τοῦ Πλάστη μας. Κατά τόν ἴδιο τρόπο, ὅπως στήν ὑλική φύση, ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου ἔχει ἕνα καί μοναδικό σκοπό: Τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων μέσα ἀπό τήν πνευματική καρποφορία. Ἐδῶ ὅμως, χρειάζεται προσοχή. Ἀπαιτεῖται ἐγρήγορση καί αὐτοκριτική . Ὁ κάθε πιστός ὀφείλει νά περιβάλει τόν ἑαυτόν του μέ τίς τέσσερις ἐκδοχές τῆς σημερινῆς παραβολῆς. Καί νά κατατάξει τήν καρδιά του σέ ὅποια περίπτωση πνευματικοῦ «ἐδάφους» ἀνήκει μέχρι τώρα.


τσι ὑπάρχει τό ἐνδεχόμενο νά ἀνακαλύψουμε μέσα μας τήν «ἄγονη ὁδό», δηλαδή τήν παράδοση τοῦ ἑαυτοῦ μας στόν ἔκθετο πνευματικά δρόμο, ὅπου οἱ διάφορες ὑλιστικές θεωρίες μᾶς παρασύρουν σ’ἕνα κόσμο χωρίς Θεό. Ἡ δεύτερη ἐκδοχή –νά πέσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σέ πέτρινη καρδιά- χρειάζεται μεγάλη προσοχή! Μεγάλη, ἐπειδή μπορεῖ νά ἐνθουσιαστήκαμε ἀπό τό Θεῖο κήρυγμα, ἀλλά αὐτός ὁ ἐνθουσιασμός δέν εἶχε βαθειά ρίζα καί τό φυτό τῆς πίστεως ξεράθηκε προτοῦ κἄν πρασινίσει.


τρίτη κατηγορία (στήν ὁποία ἀνήκουμε οἱ περισσότεροι Χριστιανοί) ἀναφέρεται στήν ἀπρονοησία νά καθαρίσουμε τήν καρδιά μας ἀπό τά ζιζάνια. Καί τέτοια πνευματικά ζιζάνια ὑπάρχουν πολλά: ἡ ἐναγώνια φροντίδα γιά τά καθημερινά, ἡ μέριμνα γιά τίς ἀπολαύσεις, τό ἐνδιαφέρον μόνο γιά τόν ἑαυτό μας, τό αἴσθημα «δικαίου» πού μᾶς πνίγει ζητώντας πολλές φορές ἐκδίκηση, ἡ φιλοχρηματία, ἡ πνευματική ὀκνηρία, οἱ ἔριδες γιά πράγματα ἀσήμαντα, καί τόσα ἄλλα.


κατηγορία τῆς «ἀγαθῆς γῆς», ἡ τέταρτη, εἶναι ἡ κατηγορία ἐκείνων πού «ἠγάπησαν πολύ». Πού ἡ ἀγάπη τους εἶναι πρός τόν Θεό μας, ἀλλά καί πρός τούς ἀδελφούς Του καί ἀδελφούς μας. Ἀσφαλῶς δέν εἶναι τέλειοι, οὔτε ἀναμάρτητοι οἱ πιστοί τῆς τέταρτης κατηγορίας. Ἀλλά καί αὐτές τίς ἀτέλειές τους φροντίζουν νά τίς ἐπουλώνουν μέ τήν διαρκῆ μετάνοια, διατηρώντας τό πνευματικό τους χωράφι σέ σταθερῆ γονιμότητα.


Καθώς εἴδαμε, Χριστιανοί μου, ἡ ἀρχή τῆς θεραπείας μας, σέ ὅποια κατηγορία κι ἄν ἀνήκουμε, εἶναι ἡ διάγνωση. Μέ τήν βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ μας νά μπορέσουμε νά συνειδητοποιήσουμε πόσο δεκτικοί εἴμαστε στόν σπόρο – Λόγο τοῦ Χριστοῦ. Καί στήν συνέχεια μέ τήν μετάνοια καί τήν ἀγάπη νά μπορέσουμε νά διακρίνουμε τί θέλει νά μᾶς πεῖ ὁ Θεῖος Διδάσκαλος.






Κυριακή Δ' Λουκά:


Η Παραβολή του Σπορέως


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Print Friendly and PDF