ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ''ανάπηροι'' στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές κι είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

''ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ'' ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ: ''ΘΑ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ''




Ο Welby είπε ότι η εκκλησία πρέπει να εξετάσει προσεκτικά ποια θρησκευτικά μνημεία πρέπει να αφαιρεθούν αντί να τα καταστρέψουν.


To κατευθυνόμενο κίνημα Black Lives Matter έχει επηρεάσει όπως φαίνεται και την Αγγλικανική Εκκλησία. Σε μια πρωτοφανή δήλωση ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ.


Η Αγγλικανική εκκλησία πρέπει να επανεξετάσει τις απεικονίσεις του Ιησού ως λευκού άνδρα στις παραδοσιακές χριστιανικές εικόνες, δήλωσε ο επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας την Παρασκευή.


Ο Justin Welby, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ, ρωτήθηκε σε συνέντευξή του στο BBC Radio 4 εάν η δυτική νοοτροπία σύμφωνα με την οποία ο Ιησούς έδειχνε Καυκάσιος πρέπει να επανεξεταστεί υπό το φως του κινήματος του BLM.


«Ναι, φυσικά, αυτή η αίσθηση ότι ο Θεός ήταν λευκός… Πηγαίνετε σε εκκλησίες [σε όλο τον κόσμο] και δεν βλέπετε έναν λευκό Ιησού», είπε. «Βλέπετε έναν μαύρο Ιησού, έναν Κινέζο Ιησού, έναν Ιησού της Μέσης Ανατολής - ο οποίος είναι φυσικά ο πιο ακριβής - βλέπετε έναν Ιησού από τα νησιά Φίτζι."


Ο Άγγλος αρχιεπίσκοπος σχολίασε την πεποίθηση ότι ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, μέρος αυτού που σήμερα θεωρείται Μέση Ανατολή.


Ως εκ τούτου, τα αγάλματα του Ιησού στον Καθεδρικό Ναό του Καντέρμπουρυ θα επανεξεταστούν εν μέσω των αντιρατσιστικών διαμαρτυριών που σαρώνουν τον κόσμο και το κίνημα για την κατάρρευση αμφιλεγόμενων μνημείων, είπε.


«Ο Ιησούς απεικονίζεται με πολλούς τρόπους, όπως υπάρχουν πολιτισμοί, γλώσσες και αντιλήψεις. Και δεν νομίζω ότι το να πετάμε όλα όσα έχουμε στο παρελθόν είναι ο σωστός τρόπος, αλλά νομίζω ότι Αυτός δεν είναι ο Ιησούς που υπάρχει, δεν είναι αυτός που λατρεύουμε, είναι μια υπενθύμιση της καθολικότητας του ως Θεός που έγινε ενανθρωπίστηκε», είπε.


Ωστόσο, ο Welby είπε ότι η εκκλησία πρέπει να εξετάσει προσεκτικά ποια θρησκευτικά μνημεία πρέπει να αφαιρεθούν - αντί να τα καταστρέψουν.


«Απλά πηγαίνετε γύρω από τον καθεδρικό ναό του Καντέρμπουρυ, υπάρχουν μνημεία παντού, ή το Αβαείο του Γουέστμινστερ, και τα βλέπουμε όλα αυτά, και μερικά θα πρέπει να κατέβουν», είπε.


Προέτρεψε επίσης τους οπαδούς να συγχωρήσουν τις «παραβάσεις» ορισμένων ανθρώπων που απεικονίζονται σε αγάλματα. «Μπορεί να υπάρξει συγχώρεση, ελπίζω και προσεύχομαι, αλλά μόνο αν υπάρχει δικαιοσύνη», είπε.


Πάντως οι Αμερικανοί απορρίπτουν έντονα το αίτημα του ακτιβιστή των Black Lives Matter για την απομάκρυνση του «λευκού Ιησού» από εκκλησίες και αλλού. Η τελευταία τηλεφωνική και διαδικτυακή έρευνα των Rasmussen Reports διαπιστώνει ότι το 69% των Αμερικανών ενήλικων διαφωνούν με αυτήν τη δήλωση: "Όλες οι τοιχογραφίες και τα βιτρό παράθυρα του λευκού Ιησού και της Ευρωπαίας μητέρας του και των λευκών φίλων τους πρέπει επίσης να κατεβούν.


Είναι μια χονδροειδής μορφή λευκής υπεροχής. Δημιουργήθηκε ως εργαλείο καταπίεσης. Ρατσιστική προπαγάνδα. Όλα πρέπει να κατέβουν."


Μόνο το 13% συμφωνεί με τη δήλωση του ακτιβιστή Shaun King. 18% είναι αναποφάσιστοι. 65% συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Υιός του Θεού που ήρθε στη γη για να πεθάνει για τις αμαρτίες μας, αν και αυτό το ποσοστό ήταν στο 77% πριν από τέσσερα χρόνια. 22% δεν συμμερίζονται αυτήν την πεποίθηση, ενώ το 13% δεν είναι σίγουροι.


Η υποστήριξη για την απομάκρυνση του «λευκού Ιησού» από τις εκκλησίες είναι πολύ υψηλότερη στους μαύρους (31%) από ό, τι στους λευκούς (9%) και άλλους μειονοτικούς Αμερικανούς (13%). Οι Μαύροι ωστόσο είναι επίσης πολύ πιο πιστοί από τους άλλους ότι ο Ιησούς ήταν Υιός του Θεού.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου