ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 11ο (2013 - 2024)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο 11 Νοεμβρίου 2023

ΛΕΛΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ: «Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ» (ΜΕΡΟΣ ΕΝΔΕΚΑΤΟΝ)

 



Στα χρόνια μας, η σύλληψη και πραγμάτωση της ιδέας της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλει άρδην σε πολλούς το εθνικό τους συναίσθημα, την καλώς εννοούμενη πατριωτική ιδέα και έγερση, σκοπούμενη (η παγκοσμιοποίηση) στην πολιτιστική πολτοποίηση των λαών διά του χωνευτηρίου της πολυσυλλεκτικότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Ο εθνισμός (και ουχί ο εθνικισμός) -ως ιδέα- σέβεται και εκτιμά τις ιδιαιτερότητες κάθε έθνους, ταυτόχρονα όμως φροντίζει να διατηρήσει τη δική του προγονική ταυτότητα, το δικό του πατροπαράδοτο πολιτισμό και την ημετέρα λατρευτική Πίστη. Μπροστά στο αποτροπιαστικό και επικίνδυνο φάσμα του Ολοκληρωτισμού που προωθείται, προσφέρουμε στο αναγνωστικό μας κοινό -χάριν της εθνικής μας υπόστασης και του δικού μας ελληνικού πατριωτισμού- το βιβλίο «Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου» που έγραψε η εγγονή της Εθνικής μας Αγωνίστριας, Λέλα Βύρ. Καραγιάννη, προς τόνωση και ενίσχυση των κληροδοτημάτων του γένους μας. Το έργο θα ολοκληρωθεί με αποσπασματικές αναρτήσεις, δίχως να απωλέσει το πνεύμα και το ύφος με τα οποία γράφτηκε. Σήμερα, που οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλήσουν για έθνος, γένος, ιστορία, αρχαίο και ρωμέϊκο πολιτισμό, υπό τον κίνδυνο να μην τους αποκαλέσουν εθνικιστές ή φασίστες, το βιβλίο της Λέλας Καραγιάννη έρχεται να θυμίσει, πως ή ίδια βασανίστηκε και τουφεκίστηκε από Έλληνες και ξένους φασίστες! Η ίδια και η εθνική οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που δημιούργησε, διώχθηκε ανηλεώς και παντοιοτρόπως από την «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», (απαρτισμένη κατά το πλείστον από Έλληνες δοσίλογους) που ήταν ένα ειδικό τμήμα της «Ελληνικής Χωροφυλακής» δημιουργημένο από τον Ε. Βενιζέλο! Ενταγμένη αργότερα στο κατασκοπευτικό δίκτυο Απόλλων, αποκρυπτογράφησε απόρρητα σχέδια των Γερμανών κατακτητών προκαλώντας τους δολιοφθορές, διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής, ενώ παράλληλα συνέβαλε στη βοήθεια των Άγγλων συμμάχων που είχαν εγκλωβιστεί στην Αθήνα. Για όλα αυτά τουφεκίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944, ένα μήνα πριν από την απελευθέρωση και δυο μήνες πριν από τα Δεκεμβριανά. Ευχόμαστε καλή δημιουργική ανάγνωση και εθνική αφύπνιση, όλα ιδωμένα υπό το άσβεστο φως της Ορθοδοξίας, ως πνευματικού φάρου για την πνευματική και ψυχική μας σωτηρία εδώ και στην Άνω Ιερουσαλήμ. Εύχεσθε!



Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος







ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10




Μυστικός Πόλεμος



Donald Stott


Την Άνοιξη του 1943 η Λέλα Καραγιάννη γνωρίζεται και συνδέεται με τον αρχηγό της Συμμαχικής αποστολής, Νεοζηλανδό ταγματάρχη Ντον Στοττ (Donald Stott). Συνδετικός κρίκος για αυτή τη γνωριμία υπήρξε ο Άγγελος Έβερτ.
Ο Στοττ, ένας θαρραλέος και ριψοκίνδυνος άνδρας του Σώματος Καταδρομών, δρούσε με την ομάδα του στα βουνά μεταξύ Αττικής και Βοιωτίας και συμμετείχε σε σημαντικές αποστολές δολιοφθοράς, όπως η ανατίναξη της Γέφυρας του Ασωπού. Από τον υπασπιστή και διερμηνέα του Νίκο Κυρτάτο, ο Στοττ μαθαίνει λεπτομέρειες για τη δράση της Λέλας, της θρυλικής «Μπουμπουλίνας» και τη στενή συνεργασία της με το Συμμαχικό Επιτελείο ως μέλος της S.O.E., όπως άλλωστε ήταν και ο ίδιος.
Θέλει να γνωρίσει την Λέλα Καραγιάννη προσωπικά και ο Κυρτάτος ρυθμίζει την πρώτη τους συνάντηση. Ο Στοττ ζητά από την Λέλα να φυγαδεύσει δύο Αμερικανούς πιλότους που είχε στην αποστολή του. Εκείνη, αναλαμβάνει αμέσως την υπόθεση και έκτοτε συνεργάζεται στενά μαζί του, δίδοντάς του σημαντικές πληροφορίες, εφόδια και πυρομαχικά. Στη συνάντηση με τον Στοττ και τον Κυρτάτο, η Λέλα ζήτησε από τους δύο άνδρες να πάρουν κοντά τους τον γιο της Γιώργο Καραγιάννη για προστασία και επίβλεψη, διότι ήταν ατίθασος, δεν τηρούσε τις εντολές της και κυκλοφορούσε τις νύχτες κρυφά στην πόλη.
Με τον Κυρτάτο, η Λέλα έστελνε συχνά στο γιο της αυστηρά μηνύματα και τον προειδοποιούσε να μην πλησιάσει το σπίτι τους γιατί παρακολουθείτο και οι Γερμανοί τον είχαν επικηρύξει και τον αναζητούσαν να τον συλλάβουν. «Θα μας πάρεις όλους στο λαιμό σου. Σκέψου τ' αδέλφια σου και τα όσα θα επακολουθήσουν εάν σε πιάσουν». Ο Stott και ο Κυρτάτος πράγματι φρόντισαν τον Γιώργο και οι τρεις άνδρες έκαναν παρέα και έγιναν φίλοι.
Ο Κυρτάτος, που ήταν πολύ αξιόλογος άνθρωπος, υπήρξε αφανής ήρωας της Αντίστασης και η οικογένειά του συνεργάστηκε με την Λέλα Καραγιάννη στον τομέα των αποκρύψεων. Ένα γενναίο παλληκάρι που αξίζει να αναφερθεί το όνομά του, ήταν ο Γιώργος Ρεμούνδος μέλος της αποστολής του Stott και του Κυρτάτου. Υπήρξε συνεργάτης της Λέλας Καραγιάννη και στενός φίλος του γιου της Βύρωνα. Τα δύο αυτά παλληκάρια έφεραν εις πέρας μαζί διάφορες αποστολές που τους ανέθετε η Λέλα Καραγιάννη, όπως παρακολουθήσεις καταδοτών, μεταφορά αόπλων, πυρομαχικών και λοιπών υλικών.



Συνοπτικές αναφορές σε σημαντικά γεγονότα



Από τις αρχές του 1942 ως τον Ιούλιο του 1944, πριν η Λέλα Καραγιάννη συλληφθεί για δεύτερη φορά, η δράση της εξελίχθηκε θυελλώδης και εξαπλώθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις. Καθώς συνεχίζει τις διάφορες αποστολές με αποκρύψεις και φυγαδεύσεις εντείνει και επεκτείνει τη συνεργασία της με όλες τις Αντιστασιακές Οργανώσεις της πόλης και του βουνού.
Το λεγόμενο τότε «Αντάρτικο» ήταν ήδη στο φόρτε του. Συνεργάζεται στενά με τον αρχηγό του ΕΔΕΣ, Στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα στον οποίο στέλνει μερικούς από τους ανθρώπους που φυγαδεύει, ανάμεσά τους και Εβραίους που καδιώκονταν. Επίσης τον ενισχύει με πολεμοφόδια και του δίνει σημαντικές πληροφορίες για τις μετακινήσεις γερμανικών στρατευμάτων στην ύπαιθρο και τους καταυλισμούς τους. Στελέχη του Ζέρβα υπήρξαν και μέλη της Οργάνωσης «Απόλλων», όπως ο πιστός συνεργάτης Ευθύμιος Μπάρδης και ο υπέροχος άνθρωπος και ήρωας Μανώλης Λίτινας που εκτελέστηκε μαζί της.
Τα σώματά τους αφού περισυλλέχθηκαν από τον τόπο της εκτελέσεως, μεταφέρθηκαν με φορτηγό στο προαύλιο του Γ' Νεκτροταφείου Κοκκινιάς όπου στοιβάχτηκαν. Ήταν συγκινητικό το θέαμα, για όσους το πρωτοαντίκρισαν και είδαν το σώμα του Λίτινα γερμένο πάνω στης Λέλας σαν η «μάννα» να κρατά στην αγκαλιά τον γιο της.
Με την οργάνωση «Απόλλων» η «Μπουμπουλίνα» της Λέλας Καραγιάννη είχε τη στενότερη συνεργασία. Οι δύο οργανώσεις μοιράστηκαν από κοινού έμπειρους και θαρραλέους συνεργάτες με στρατιωτική προϋπηρεσία που ειδικεύονταν στις δολιοφθορές και έφεραν εις πέρας ριψοκίνδυνες αποστολές, βάσει των πληροφοριών που συνέλεγε το Δίκτυο της Λέλας Καραγιάννη. Τα περισσότερα πολεμοφόδια και πυρομαχικά με τα οποία η Λέλα Καραγιάννη προμήθευε και ενίσχυε άλλες οργανώσεις προήρχοντο κυρίως από υποκλοπές και εφόδους των ανθρώπων της σε γερμανικές αποθήκες.
Σχεδόν από την αρχή της Γερμανικής κατοχής και ενώ το Έθνος, φαινομενικά ενωμένο, μάχονταν για την απελευθέρωση, τα προεόρτια του εμφυλίου πολέμου γίνονταν αισθητά. Οι άγριες και αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα στις αντάρτικες ομάδες και η διχόνοια που επικρατούσε μεταξύ των αρχηγών τους, έθλιβαν την Λέλα Καραγιάννη που αγωνιούσε για το μέλλον της Πατρίδας. Το σκληρό και άγριο παιγνίδι που παίζεται ασυνείδητα και ανεύθυνα απ' αυτούς που το υποκινούν, είναι περισσότερο για πολιτική ισχύ και όχι για ιδεολογικούς λόγους.

Η Λέλα Καραγιάννη γνώριζε προσωπικά πολλούς από αυτούς τους αρχηγούς, οι οποίοι την εκτιμούσαν και την σέβονταν για την ουσιαστική δράση της και είχε συνεργαστεί μαζί τους με κοινό στόχο την απελευθέρωση της πατρίδας από τον ζυγό της σκλαβιάς. Γι' αυτό και επιχείρησε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των αντιμαχομένων παρατάξεων και με ισχυρά συμφιλιωτικά μηνύματα προσπάθησε επανειλλημένα να κατευνάσει τα πνεύματα, θυμίζοντάς τους πως ήταν Έλληνες και ο εχθρός τους ήταν το Γ' Ράϊχ και όχι τα ομόαιμα αδέλφια τους.


Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Λέλας Βύρ. Καραγιάννη, εγγονής της Εθνικής Αγωνίστριας Λέλας Καραγιάννη:
<<Λέλα Καραγιάννη - Η θρυλική γιαγιά μου>>, εκδόσεις <<ΠΕΛΑΣΓΟΣ>>,
Α' έκδοση Οκτώβριος 2023, Αθήνα, σελ. 79-83.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Print Friendly and PDF