«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Η χριστιανική συζυγία»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 122-124.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η χριστιανικη συζυγία

Ένας σοφός άνθρωπος, που είπε πολλά με τη μορφή των μακαρισμών, είπε και τούτο:
«Η γυναίκα και ο άντρας να φέρονται καλά μεταξύ τους» (Σοφ. Σειρ. 25:ι).
Από την αρχή ο Θεός φρόντιζε για να ζουν οι σύζυγοι με ομόνοια.
Γι' αυτό μιλάει για τους δύο σαν να πρόκειται για έναν και λέει: «Άνδρα και γυναίκα τους έκανε» (Γέν. 1:27)' 
και «δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα» (Γαλ. 3:28). 
Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει τόσο στενή σχέση ανάμεσα σ' έναν άνδρα και μια γυναίκα.

Γι' αυτό και ο Δαβίδ, πενθώντας και θρηνώντας για το θάνατο του στενού του φίλου Ιωνάθαν, που τον αγαπούσε υπερβολικά, δεν τον αποκάλεσε πατέρα ή μητέρα, αδελφό ή φίλο, αλλά τι είπε: «Σ' αγάπησα περισσότερο απ' όσο μπορεί ν' αγαπηθεί μια γυναίκα» (Β' Βασ. 1:26). Και πραγματικά. Αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από κάθε άλλη.

Οι άλλες έχουν σφοδρότητα, αυτή όμως είναι και σφοδρή και αμάραντη. Γιατί υπάρχει μια ερωτική ορμή που φωλιάζει στη φύση τους και, χωρίς να κατανοούμε πως, συνδέει τα σώματά μας. Γι' αυτό και εξαρχής από έναν άνδρα προήλθε η γυναίκα, ενώ στη συνέχεια από τον άνδρα και την γυναίκα προέρχονται άλλοι άνδρες και άλλες γυναίκες. Βλέπεις σύνδεσμο και σύμπλεγμα που δημιούργησε ο Θεός, μην επιτρέποντας μάλιστα σε άλλη ουσία να εισχωρήσει απ' έξω;

Βλέπεις και πόσα άλλα έκανε συγκαταβατικά; Ανέχθηκε να γίνει γυναίκα του Αδάμ η αδελφή του' ή μάλλον όχι η αδελφή του, αλλά η θυγατέρα του' ή μάλλον ούτε η θυγατέρα του, αλλά κάτι περισσότερο, η ίδια του η σάρκα. Και την ενότητά τους την καθόρισε ευθύς εξαρχής, σαν τις πέτρες, ενώνοντάς τους σε μιαν ολότητα. Γι' αυτό ούτε τη γυναίκα δημιούργησε από ξένη στον Αδάμ ουσία, για να μην συνδέεται αυτός μαζί της σαν μια ξένη, ούτε πάλι σταμάτησε το γάμο στην ένωση του Αδάμ με την Εύα, για να μη χωρίζεται αυτός, λόγω της ενώσεώς του με μια μόνο γυναίκα, από το υπόλοιπο ανθρώπινο γένος.

Έγινε δηλαδή εδώ ό,τι γίνεται μ' ένα ωραίο δέντρο: Έχει ένα κορμό, που υψώνεται πάνω από τη ρίζα και μετά απλώνεται σε πολλά κλαδιά. Αν δεν έχει κορμό και τα κλαδιά βγαίνουν κατευθείαν από τις ρίζες, δεν αξίζει τίποτα' και αν έχει μόνο πολλές ρίζες, δεν το θαυμάζει κανείς. Έτσι, λοιπόν, ο Θεός από έναν άνθρωπο, τον Αδάμ, έκανε να προέλθει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, όπως τα κλαδιά από τον κορμό του δέντρου, κάνοντάς το αναγκαστικά αδιάσπαστο και αχώριστο.

Και για να μην περιοριστεί η αγάπη, αλλά ν' απλωθεί σ' ολόκληρη την ανθρωπότητα, δεν επέτρεψε να έρχονται σε γάμο οι άνθρωποι με αδελφές και θυγατέρες επιβάλλοντας το χωρισμό από τα δικά μας πρόσωπα. Γι' αυτό έλεγε: «Ο δημιουργός από την αρχή έκανε άνδρα και γυναίκα» (Ματθ. 19:4). Απ' αυτό προέρχονται μεγάλα καλά, αλλά και μεγάλα κακά για τις οικογένειες και τις κοινωνίες.

Γιατί ο έρωτας άνδρα και γυναίκας αποτελεί, περισσότερο απ' ο,τιδήποτε άλλο, τον ισχυρότερο συνεκτικό δεσμό του βίου μας. Για χάρη του πολλοί και όπλα παίρνουν στα χέρια τους και την ψυχή τους ακόμα προδίδουν και θυσιάζουν. Όχι, λοιπόν, τυχαία και αναίτια αναφέρθηκε ο Παύλος σ' αυτό το θέμα, λέγοντας: «Οι γυναίκες να υποτάσσεστε στους άνδρες σας όπως στον Κύριο» (Εφ. 5:22).

Γιατί άραγε: Γιατί, αν οι σύζυγοι συμβιώνουν με ομόνοια, τότε και τα παιδιά τους ανατρέφονται καλά και οι γείτονες απολαμβάνουν την ευωδιά της χριστιανικής τους ζωής και οι φίλοι τους χαίρονται και οι συγγενείς τους καμαρώνουν. Αν, όμως, συμβαίνει το αντίθετο, όλα γίνονται άνω κάτω, όλα είναι σε σύγχυση και ταραχή. Συμβαίνει δηλαδή και εδώ ό,τι και σ' ένα στράτευμα:

Όταν οι στρατηγοί του έχουν ειρηνικές σχέσεις και συνεργάζονται αρμονικά, ο στρατός πάει καλά κι έχει νίκες' όταν όμως, αυτοί διαφωνούν και μαλώνουν, όλος ο στρατός γίνεται άνω κάτω. Γι' αυτό, λοιπόν, λέει: «Οι γυναίκες να υποτάσσεστε στους άνδρες σας όπως στον Κύριο». Πώς, όμως, η Γραφή σε άλλο σημείο λέει, «αν κάποιος έρχεται κοντά μου και δεν απαρνιέται γυναίκα και άνδρα, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου» (πρβλ. Λουκ. 14:26). 

Αν πρέπει οι γυναίκες να υποτάσσονται στους άνδρες τους όπως είπε στον Κύριο, πώς αλλού ζητάει να τους απαρνηθούν για χάρη του Κυρίου; Αν διαβάσετε προσεκτικά και τα δύο χωρία, θα διαπιστώσετε ότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Ισχύουν παράλληλα και τα δύο.

  

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 122-124.

«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 111-114.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ο νεκρός, κι αν δεν βλέπει τον εαυτό του, βλέπει όμως εκείνους που πέθαναν πιο μπροστά να γίνονται σκόνη, και διδάσκεται πολλά.
Για κοίτα πόσο μαζεμένοι και συγκρατημένοι είναι μπροστά στους νεκρούς ακόμα και οι πιο περήφανοι, ακόμα και οι πιο απόκοτοι άνθρωποι!
Ακούγεται η λέξη «θάνατος» και η καρδιά όλων σπαρταράει από φόβο.
Και φιλοσοφούμε γύρω από τους τάφους και σκεφτόμαστε που καταλήγουμε και φλυαρούμε για τη ματαιότητα των εγκοσμίων,
αλλά μόλις απομακρυνθούμε, ξεχνάμε την ευτέλειά μας.

Να, για παράδειγμα, όταν βρεθεί κανείς στην κηδεία ενός φίλου του, γυρίζει στο διπλανό του και του λέγει λόγια σαν και τούτα: «Αλήθεια, πόσο ταλαίπωροι είμαστε! Πόσο ασήμαντη είναι η ζωή μας! Τί γινόμαστε, άραγε, μετά το θάνατο; Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε και να μη κακολογούμε, να μην αδικούμε, μα μη μνησικακούμε...». Φαίνεται να μιλάει με τόση ειλικρίνεια, ώστε, καθώς τον ακούς, δεν αμφιβάλλεις ότι την ίδια κιόλας στιγμή θ' απαρνηθεί ολότελα την κακία του και θ' αρχίσει να ζει ενάρετα. Μα, αλίμονο, μετά την κηδεία θα ξεχάσει και το φόβο του και τα λόγια του, και θα συνεχίσει να ζει στην αμαρτία, όπως πρώτα. Ας ξαναγυρίσουμε, όμως, στο θέμα μας. Πες μου, για ποιο λόγο κλαις με τόσο πόνο αυτόν που πέθανε; Γιατί ήταν κακός; Ε, λοιπόν, όχι μόνο δεν πρέπει να κλαις, αλλά και να ευχαριστείς το Θεό, που σταμάτησε πια η κακία του. Μήπως, απεναντίας, ήταν καλός; Και στην περίπτωση αυτή πρέπει να χαίρεσαι, γιατί πέθανε «πριν η κακία αλλάξει τη σύνεσή του ή η δολιότητα της αμαρτίας εξαπατήσει την ψυχή του» (Σοφ. Σο΄. 4:11). Ήταν μήπως νέος; Και γι' αυτό ακόμα ευχαρίστησε το Θεό και δόξασέ Τον, γιατί τον πήρε κοντά του. Όπως εκείνους που πηγαίνουν για ν' αναλάβουν κάποιο αξίωμα, τους κατευοδώνουμε με χαρά και ικανοποίηση, έτσι πρέπει ν' αποχαιρετάμε κι αυτούς που φεύγουν από τούτη τη ζωή, γιατί πηγαίνουν κοντά στο Θεό, όπου θ' απολαμβάνουν μεγάλη τιμή και ευτυχία. Δεν λέω, βέβαια, ότι δεν πρέπει να λυπόμαστε για το χωρισμό από τ' αγαπημένα μας πρόσωπα, που πεθαίνουν, αλλά να μη λυπόμαστε περισσότερο απ' όσο πρέπει. Γιατί θα παρηγορηθούμε αρκετά, αν σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος, που χάσαμε, ήταν θνητός, όπως όλοι μας. Με το ν' αγανακτούμε, δεν δείχνουμε τίποτ' άλλο, παρά πως ζητάμε πράγματα ασυμβίβαστα με την ανθρώπινη φύση. Γεννήθηκες άνθρωπος, επομένως θνητός. Γιατί, λοιπόν, υποφέρεις με κάτι τόσο φυσικό, όπως ο θάνατος; Μήπως λυπάσαι, επειδή, για να ζήσεις, πρέπει να τρως; Μήπως επιδιώκεις να ζήσεις χωρίς τροφή; Τότε γιατί επιδιώκεις να μην πεθάνεις; Όσο φυσικό είναι το να τρως, άλλο τόσο και να πεθάνεις. Αφού είσαι θνητός, μη ζητάς να γίνεις αθάνατος' γιατί αυτό το πράγμα καθορίστηκε και νομοθετήθηκε μια μόνο φορά και για πάντα. Ας μη μοιάζουμε στους ληστές, που θέλουν να κάνουν δικά τους όσα ανήκουν σε άλλους. Έτσι, όταν ο Θεός παίρνει από μας χρήματα ή τιμή ή δόξα, ακόμα και το σώμα ή και την ψυχή, παίρνει αυτά που του ανήκουν. Και το παιδί σου ακόμα αν πάρει, δεν παίρνει ουσιαστικά το παιδί σου, αλλά το δικό Του πλάσμα. Αφού, λοιπόν, εμείς δεν ανήκουμε στον εαυτό μας, πως θα ανήκουν σ' εμάς όσα ανήκουν σ' Εκείνον; Αν η ψυχή σου δεν είναι δική σου, πως είναι δικά σου τα χρήματά σου; Και αν δεν είναι δικά σου, πως ξοδεύεις άσκοπα ή άπρεπα αυτά που ανήκουν σε άλλον; Μη λες, «Τα δικά μου ξοδεύω, από τα δικά μου διασκεδάζω»' γιατί ξοδεύεις και διασκεδάζεις με τα ξένα. Και τα αποκαλώ ξένα, γιατί ο Θεός θεωρεί δικά σου όσα σου έδωσε, για να τα μοιράσεις στους φτωχούς. Τότε μόνο τα ξένα γίνονται δικά σου. Αν τα ξοδέψεις για τον εαυτό σου, τότε τα δικά σου γίνονται ξένα. Δεν βλέπεις ότι τα σώματά μας τα υπηρετούν τα χέρια; Δεν βλέπεις ότι το στόμα μασάει την τροφή, πριν τη δεχθεί το στομάχι; Μήπως το στομάχι λέει, «Αφού δέχτηκα την τροφή, δικαιωματικά τα κατέχω όλα»; Τα μάτια, πάλι, μήπως, επειδή αυτά δέχονται το φως, το κρατάνε μόνο για τον εαυτό τους και δεν το θέτουν στην υπηρεσία όλου του σώματος; Ή μήπως τα πόδια, επειδή μόνο αυτά βαδίζουν, τον εαυτό τους μόνο μετακινούν και όχι το σώμα ολόκληρο; Αλλά κι από τους επαγγελματίες, αν θελήσει ο καθένας να μην παραχωρήσει και σε άλλους την ωφέλεια από το επάγγελμά του, όχι μόνο εκείνους, αλλά και τον εαυτό του θα ζημιώσει. Ακόμα και οι φτωχοί, αν ήταν τόσο όσο εσείς οι πλούσιοι, που τίποτ' άλλο δεν σκέφτεστε παρά το πως θ' αυξήσετε τα κέρδη σας, και δεν έδιναν από το υστέρημά τους στους πιο φτωχούς και αναγκεμένους, γρήγορα θα σας έριχναν κι εσάς στη φτώχεια. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 111-114.

«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ ΕΝΑΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 106-109.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Πολλά πράγματα θέλουμε να μαθαίνουμε και να κατανοούμε, προπαντός όμως τον καιρό που θα γίνει η συντέλεια του κόσμου.
Ο απόστολος Παύλος, για να περιορίσει την άκαιρη αυτή πολυπραγματοσύνη μας, γράφει σε μιαν επιστολή του:
«Σχετικά με το χρόνο του ερχομού του Κυρίου, αδελφοί, δεν χρειάζονται να σας γράψω, γιατί κι εσείς το ξέρετε πολύ καλά, ότι η ημέρα του Κυρίου θα έρθει απροειδοποίητα, όπως ο κλέφτης τη νύχτα (Α' Θεσσ. 5:1-2).

Τί θα κερδίσουμε, δηλαδή αν γνωρίζουμε πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού; Πέστε μου. Ας υποθέσουμε ότι θα γίνει  ύστερ' από είκοσι χρόνια ή τριάντα ή εκατό. Ποιά σημασία μπορεί να έχει αυτό για μας; Μήπως για τον καθένα μας η συντέλεια δεν έρχεται με το τέλος της ζωής του; Γιατί, λοιπόν, πονοκεφαλιάζεις και βασανίζεσαι για το τέλος του κόσμου; Δυστυχώς, όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, στις οποίες αδιαφορούμε για τα ζητήματα των άλλων, παραμελούμε τις δικές μας υποθέσεις και φροντίζουμε για τις ξένες, έτσι και σε τούτη την περίπτωση'

αντί ο καθένας μας να ενδιαφέρεται για το δικό του τέλος, θέλουμε να μάθουμε με λεπτομέρειες πως και πότε θα έρθει το κοινό τέλος όλων μας. Αν θέλετε να πληροφορηθείτε, γιατί είναι άγνωστο στον καθένα μας το τέλος της ζωής του και γιατί ο θάνατος έρχεται ξαφνικά, όπως ο κλέφτης τη νύχτα, θα σας το πω, καθώς μάλιστα νομίζω ότι σωστά γίνεται έτσι. Αν, λοιπόν, ο καθένας μας ήξερε τη χρονική στιγμή του θανάτου του, κανείς μας δεν θα φρόντιζε να κάνει ενάρετα έργα, όσο θα ζούσε, αλλά, γνωρίζοντας ποια θα είναι η τελευταία μέρα της ζωής του, αφού πρώτα θα έκανε αμέτρητα κακά, θα μετανοούσε λόγο πριν κλείσει για πάντα τα μάτια του και θα έφευγε για την άλλη ζωή απαλλαγμένος από τις αμαρτίες του.

Αν δηλαδή τώρα, που ο φόβος από την άγνοια του χρόνου του θανάτου συγκλονίζει τι ψυχές μας, αφού περάσουμε όλη μας τη ζωή μέσα στην αμαρτία, μόλις στις τελευταίες μας στιγμές αποφασίζουμε οι περισσότεροι να μετανοήσουμε, εφόσον βέβαια προλάβουμε, ποιος από μας θα φρόντιζε για την αρετή, αν ξέραμε σίγουρα το πότε θα πεθάνουμε; Τίποτα δεν θα διστάζαμε να πράξουμε ως την ημέρα εκείνη.

Από τους εχθρούς μας θα παίρναμε εκδίκηση, όσους θέλαμε θα σκοτώναμε, τα άγρια πάθη της ψυχής μας θα ικανοποιούσαμε σε βάρος των συνανθρώπων μας, και μετά, πριν πεθάνουμε, θα... μετανοούσαμε! Πέρα απ' αυτό, ούτε πράξεις αληθινής αυτοθυσίας θα υπήρχαν ούτε οι γενναιότεροι άνθρωποι θα είχαν καμιάν ανταμοιβή, γιατί, όταν θ' αντιμετώπιζαν τολμηρά και ατρόμητα τους διαφόρους κινδύνους, θα αντλούσαν το θάρρος τους από τη βεβαιότητα ότι δεν ήρθε η ώρα να πεθάνουν.

Και ο πιο δειλός ακόμα θα ριχνόταν αδίσταχτα στη φωτιά, έχοντας τη γνώση ότι δεν κινδυνεύει να πάθει κανένα κακό. Γιατί αυτός που γνωρίζει ότι μπορεί να χάσει τη ζωή του σε κάποιον κίνδυνο και εντούτοις δεν διστάζει να εκτεθεί στον κίνδυνο αυτό, αποδεικνύει με ασφάλεια τη γενναιότητα και την αυτοθυσία του. Όποιος έχεις πραγματικά φιλοσοφημένη σκέψη και κατευθύνεται από την ελπίδα των μελλοντικών αγαθών, ούτε και το θάνατο θα θεωρήσει ως θάνατο.

O δίκαιος, δηλαδή, που βαδίζει στο δρόμο του Θεού και καθημερινά περιμένει να μπει στη βασιλεία Του, δεν ταράζεται, δεν αναστατώνεται, δεν στενοχωριέται, όταν έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο, όταν λ.χ. αντικρύσει νεκρό κάποιο συγγενή ή φίλο του. Γιατί γνωρίζει ότι ο θάνατος, γι' αυτούς που έζησαν ενάρετα στη γη, δεν είναι παρά μετάθεση σε μία καλύτερη ζωή, ταξίδι για έναν καλύτερο τρόπο, δρόμος που οδηγεί στα στεφάνια. 

Γι΄αυτό μπροστά στις πύλες και στα χωριά υπάρχουν τα κοιμητήρια και οι τάφοι, για να μας θυμίζουν συνέχεια την ανθρώπινη θνητότητα. Έτσι, καθώς μπαίνουμε σε μια μεγάλη πλούσια πόλη ή σ' ένα ωραίο και γραφικό χωριό, πριν δούμε τις ομορφιές και τα αξιοθέατά τους, βλέπουμε το τέλος και την κατάληξη κάθε ομορφιάς, κάθε πλούτου, κάθε δόξας. 

Όταν, πάλι, ένας άνδρας και μια γυναίκα παντρεύονται, υπογράφουν συχνά ένα συμβόλαιο, με το οποίο ρυθμίζουν από πριν την τύχη της περιουσία τους σε περίπτωση θανάτου του ενός ή του άλλου. «Αν ο σύζυγος πεθάνει πριν από τη σύζυγο, θα γίνει τούτο. Αν η σύζυγος πεθάνει πριν από το σύζυγο, θα γίνει τούτο και τούτο». Καλά-καλά δεν γνωρίστηκαν ακόμα, καλά καλά τη ζωή τους δεν άρχισαν, και το θάνατο σκέφτονται. 

Πολλές φορές, μάλιστα, το συμβόλαιο αναφέρει τι θα γίνει, αν πεθάνει το παιδί, που θα γεννήσουν: «Αν το παιδί που θα γεννηθεί, πεθάνει, θα γίνει αυτό κι αυτό». Ακόμα δεν φάνηκε ο απόγονος και εκδόθηκε η απόφαση του θανάτου του! Τί θέλω να πω με όλα αυτά; Ό,τι πηγαίνοντας στο συμβολαιογραφείο για τη σύνταξη ενός συμβολαίου, ο καθένας γνωρίζει πως ο θάνατος θα επισκεφθεί κάποια στιγμή τον ίδιο ή έναν δικό του άνθρωπο. Το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό και αναπόφευκτο.

Όταν, όμως, έρθει ο θάνατος, ξεχνάει όσα έγραψε και άλλα λέει: «Έπρεπε να πάθω εγώ τέτοιο πράγμα», φωνάζει με θρήνους και αναστεναγμούς ο άντρας που χήρεψε. «Περίμενα να με βρει τέτοια συμφορά και να χάσω τη γυναίκα μου». Τί λες, άνθρωπέ μου; Όταν ήσουνα, ή μάλλον νόμιζες πως ήσουνα, μακριά από το θάνατο, ήξερες καλά τους φυσικούς νόμους' τώρα που έπαθες τη συμφορά, τους ξέχασες;

Ίσως να πήρε ο Θεός τη γυναίκα σου, επειδή θέλει να σε οδηγήσει στην εγκράτεια, επειδή σε θεωρεί ικανό για μεγαλύτερους αγώνες, για ανώτερη πνευματική ζωή, και γι' αυτό σε ελευθέρωσε από τον συζυγικό δεσμό. Κι εσύ πάλι, η γυναίκα που έχασες τον άντρα σου, γιατί κλαις; Μήπως επειδή έχασες τον προστάτη σου κι έμεινες έρημο στον κόσμο; Ποτέ μην πεις κάτι τέτοιο. Γιατί δεν έχασες τον Θεό, που είναι ο πραγματικός προστάτης όλων μας. Αφού έχεις βοηθό, δεν έχεις ανάγκη από κανέναν άλλο. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 106-109.

«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ ΟΓΔΟΟ)

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 100-104.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Έχεις κι έναν πέμπτο δρόμο μετάνοιας, εύκολο κι αυτόν, με τον οποίο μπορείς ν' απαλλαχθείς από το βάρος των αμαρτιών.
Είναι η προσευχή.
Κάθε ώρα να προσεύχεσαι.
Μην αποκάμεις.
Μην αμελήσεις.
Μη σταματείσεις να επικαλείσαι τη φιλανθρωπία του Θεού.
Εκείνος, αν επιμένεις, δεν θα σε παραβλέψει, αλλά τις αμαρτίες σου θα συγχωρήσει και ό,τι Του ζητήσεις θα σου δώσει.

Αν σε εισακούσει, ευχαρίστησέ Τον και συνέχισε να προσεύχεσαι. Αν πάλι δεν σε εισακούσει, όχι μόνο να μην απελπίζεσαι, αλλά και πιο επίμονα να Τον παρακαλάς. Μη λες, «Πολλές προσευχές έκανα και τίποτα δεν έγινε», γιατί κι αυτό για το συμφέρον σου γίνεται. Επειδή δηλαδή ο Θεός γνωρίζει πως είσαι αμελής και αδιάφορος και πως, αν αποκτήσεις με την προσευχή αυτό που χρειάζεσαι, θα πάψεις πια να προσεύχεσαι, αναβάλλει να σου δώσει ό,τι ζητάς, για να καταγίνεσαι στην προσευχή και να επικοινωνείς μαζί Του συχνότερα. 

Γιατί αν δεν προσεύχεσαι όταν βρίσκεσαι σε μια δύσκολη περίσταση, τι θα κάνεις όταν όλα θα πάνε καλά; Ο Θεός, λοιπόν, προσποιείται ότι δεν σ' ακούσει για το καλό σου, για να σε κάνει να μην εγκαταλείψεις την προσευχή. Γι' αυτό συνέχισε να προσεύχεσαι, μην αμελείς. Μην υποτιμάς τη δύναμη της προσευχής, που πολλά μπορεί να κατορθώσει. Και το ότι συντελεί στη συγχώρηση των αμαρτιών, μάθε το από το άγιο Ευαγγέλιο. Τι λέει εκεί;

Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με άνθρωπο που έκλεισε την πόρτα του σπιτιού του κι έπεσε με τα παιδιά του να κοιμηθεί. Τα μεσάνυχτα ήρθε κάποιος για να του ζητήσει ψωμί. Χτύπησε και του φώναξε: «Άνοιξέ μου, γιατί έχω ανάγκη από ψωμί». Αυτός από μέσα του απάντησε: «Έχω πια κλειδώσει την πόρτα' τα παιδιά μου κι εγώ είμαστε στο κρεβάτι' δεν μπορώ να σηκωθώ για να σου δώσω». Ο άλλος, όμως, συνέχισε με επιμονή να χτυπάει.

Ο σπιτονοικοκύρης του ξαναείπε: «Δεν μπορώ να σου δώσω ψωμί. Πέσαμε να κοιμηθούμε». Μα ο ενοχλητικός επισκέπτης δεν έφευγε. Έμεινε εκεί χτυπώντας την πόρτα. Τι να κάνει τότε ο οικοδεσπότης; «Σηκωθείτε», είπε στα παιδιά του, δώστε του ό.τι ζητάει, για να φύγει και να μας  αφήσει ήσυχους» (πρβλ. Λουκ. 11:5-8). Τι διδάσκεσαι απ' αυτό; Να προσεύχεσαι πάντοτε και να μη χάνεις το θάρρος σου. Κι αν δεν παίρνεις ό,τι ζητάς, να επιμένεις στην προσευχή, ώσπου να το πάρεις. Έχεις κι άλλον ένα δρόμο μετάνοιας, καθόλου δύσκολο.

Ποιος είναι αυτός; Τ α  δ ά κ ρ υ α.  Κλάψε για τις αμαρτίες σου, όπως διδάσκεσαι από το ιερό Ευαγγέλιο. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος απόστολος, ο φίλος του Χριστού, που δεν δέχτηκε τη θεία αποκάλυψη από ανθρώπους αλλ' από τον ίδιο το Θεό Πατέρα, όπως ο Κύριος μαρτυρεί -«Μακάριος είσαι Σίμων, γιε του Ιωνά, γιατί δεν σου φανέρωσε την αλήθεια της ορθής πίστεως κανένας άνθρωπος, αλλά ο ουράνιος πατέρας μου» (πρβλ. Ματθ. 16:17)-, αυτός ο Πέτρος έπεσε σε παράπτωμα πάρα πολύ μεγάλο: Αρνήθηκε τον ίδιο το Χριστό!

Και αυτό το λέω όχι για να κατηγορήσω τον άγιο, αλλά για να δώσω σ' εσένα αφορμή μετάνοιας. Ναι, τον Κύριο και Κυβερνήτη και Σωτήρα του κόσμου αρνήθηκε! Ας πάρουμε όμως, τα πράγματα από την αρχή. Κάποτε ο Σωτήρας μας είδε μερικούς μαθητές Του να Τον εγκαταλείπουν. Τότε είπε στους δώδεκα: «Μήπως θέλετε να φύγετε κι εσείς»; «Και σε ποιον να πάμε, Κύριε»; αποκρίθηκε ο Πέτρος. «Κι αν ακόμη χρειτεί να πεθάνω μαζί Σου, δεν θα Σε απαρνηθώ» (Ματθ. 26:35).

Τι λες Πέτρο; Ο Θεός προλέγει τι θα συμβεί, κι εσύ διαφωνείς; Έτσι, όμως, φανερώθηκε από τη μια η προαίρεσή του κι από την άλλη η ανθρώπινη αδυναμία του. Πότε έγινε αυτό; Τη νύχτα που παραδόθηκε ο Χριστός. Όταν πια Εκείνος βρισκόταν στα χέρια των Ιουδαίων και ανακρινόταν στο παλάτι του Καϊάφα, ο Πέτρος καθόταν έξω, στην αυλή, με τους υπηρέτες και ζεσταινόταν κοντά στη φωτιά, περιμένοντας να δει τι θ' απογίνει. Τότε τον πλησίασε μια κοπελίτσα και του είπε:

«Ήσουνα κι εσύ με τον Ιησού το Γαλιλαίο» (Ματθ. 26:69). Αυτός όμως απάντησε: «Δεν τον ξέρω αυτόν τον άνθρωπο» (Ματθ. 26:72). Το ίδιο έγινε και δεύτερη και τρίτη φορά. Έτσι πραγματοποιήθηκαν τα λόγια του Ιησού, που γύρισε κι έριξε στον Πέτρο μιαν εύγλωττη ματιά. Δεν μίλησε στο μαθητή Του με το στόμα, για να μην τον ντροπιάσει μπροστά στους Ιουδαίους, του μίλησε όμως με το βλέμμα. Ήταν σαν να του έλεγε: «Πέτρε, ό,τι είπα έγινε».

Τότε ο Πέτρος συναισθάνθηκε το παράπτωμά του και άρχισε να κλαίει' να κλαίει όχι απλά, αλλά πικρά. Βαπτίστηκε, θα λέγαμε, μέσα στα δάκρυά του και καθαρίστηκε μ' αυτά από την αμαρτία του, αμαρτία τόσο φοβερή, όπως είναι η άρνηση του Χριστού. Με τα δάκρυά σου σβήσε κι εσύ κάθε αμαρτία σου. Κλάψε, όχι απλά, όχι τυπικά, αλλά πικρά, όπως ο Πέτρος.

Από τα βάθη της ψυχής σου να πηγάζουν τα δάκρυα, για να σε σπλαχνιστεί ο φιλάνθρωπος Δεσπότης και να σε συγχωρήσει. Γιατί ο ίδιος είπε: «Δεν θέλω το θάνατο του αμαρτωλού, αλλά το να επιστρέψει μετανοημένος και να ζήσει» (Ιεζ. 18:23). Από σένα ζητάει κάτι μικρό, ενώ Αυτός σου δίνει τα μεγάλα. Αφορμή ζητάει για να σου προσφέρει θησαυρό σωτηρίας. Με λίγα δάκρυα μετάνοιας σου χαρίζει την άφεση.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 100-104.

«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ ΕΒΔΟΜΟ)

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 96-99.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Ας έρθουμε τώρα σ' έναν τέταρτο δρόμο.
Είναι  η  ε λ ε η μ ο σ ύ ν η,  η βασίλισσα των αρετών. «Μεγάλο πράγμα είναι ο άνθρωπος'
μα πιο μεγάλο και πολύτιμο πράγμα είναι ο ελεήμων άνθρωπος»,
φωνάζει ο Σολομών (Παροιμ. 20:6).
Μεγάλα είναι τα φτερά της ελεημοσύνης.
Σκίζει τον αέρα, περνάει τη σελήνη, αφήνει πίσω της τον ήλιο
και φτάνει στα ουράνια.
Μα μήτ' εκεί στέκεται.
Περνάει και τον ουρανό, παραμερίζει και τις αγγελικές δυνάμεις
και έρχεται μπροστά στο θρόνο του Κυρίου.

Μάθε το από την Αγία Γραφή, όπου ο άγγελος εκείνος, που παρουσιάστηκε στον ευσεβή και ελεήμονα εκατόνταρχο Κορνήλιο, του είπε:  «Οι προσευχές σου και οι ελεημοσύνες σου ανέβηκαν ως τον ουρανό» (Πράξ. 10:4). Τί σημαίνει αυτό; Ότι, κι αν έχεις πολλές αμαρτίες, συνηγορεί για σένα στο Θεό η ελεημοσύνη. Μη φοβάσαι, γιατί καμιά δύναμη δεν μπορεί να της εναντιωθεί. Έχει γραμμάτιο στα χέρια της και απαιτεί εξόφληση του χρέους. Γιατί ο ίδιος ο Χριστός είπε:  «Όποιος κάνει μια καλοσύνη σ' έναν από τους άσημους αδελφούς μου, σ' εμένα την έκανε» (πρβλ. Ματθ. 25:40. Όσες αμαρτίες κι αν έχεις, επομένως, η ελεημοσύνη σου είναι πιο βαρειά και τις αντισταθμίζει όλες. Δεν πρόσεξες στο Ευαγγέλιο την παραβολή των δέκα παρθένων; Εκείνες που ασκούσαν την παρθενία αλλά δεν είχαν ελεημοσύνη, έμειναν έξω από τη γιορτή του γάμου. Γιατί, από τις δέκα, οι πέντε ήταν συνετές και οι πέντε άμυαλες. Οι συνετές είχαν πάρει λάδι για τα λυχνάρια τους. Οι άμυαλες δεν είχαν πάρει, και γι' αυτό τα λυχνάρια τους άρχισαν να σβήνουν. Τότε ζήτησαν λάδι από τις συνετές. Εκείνες όμως αποκρίθηκαν: «Όχι, γιατί δεν θα φτάσει ούτε για μας ούτε για σας» (Ματθ. 25:9). Δεν αρνήθηκαν από ασπλαχνία ή κακία, αλλ' από έλλειψη χρόνου, γιατί ερχόταν ήδη ο γαμπρός, και από φόβο μήπως μείνουν όλες έξω. Και τις συμβούλεψαν: «Καλύτερα να πάτε σ' εκείνους που πουλάνε λάδι και ν' αγοράσετε για τα λυχνάρια σας». Είχαν κι αυτές λυχνάρια, αλλά δεν είχαν λάδι. Το λυχνάρι είναι η παρθενία, το λάδι η ελεημοσύνη. κι όπως το λυχνάρι, αν δεν τροφοδοτείται με λάδι, σβήνει, έτσι και η παρθενία, αν δεν είναι ελεημοσύνη, απαξιώνεται. Ποιοι, όμως, είναι εκείνοι που πουλάνε αυτό το λάδι; Οι φτωχοί; Και πόσο το πουλάνε; Όσο θέλεις; Η τιμή δεν είναι καθορισμένη, κι έτσι δεν μπορείς να φέρεις, σαν δικαιολογία τη δική σου φτώχεια. Έχεις μόνον ένα οβολό; Αγόρασε τον ουρανό' όχι γιατί είναι φτηνός ο ουρανός, αλλά γιατί είναι φιλάνθρωπος ο Θεός. Δεν έχεις ούτε έναν οβολό; Δώσε ένα ποτήρι κρύο νερό' γιατί  «και όποιος δώσει σ' έναν απ' αυτούς τους άσημους ένα ποτήρι κρύο νερό για χάρη μου, αλήθεια σας λέω, θα λάβει την αμοιβή του», είπε ο Κύριος (Ματθ. 10:42). Εμπόρευμα είναι ο ουρανός κι εμείς αμελούμε. Δώσε ψωμί και πάρε παράδεισο. Δώσε μικρά και πάρε μεγάλα. Δώσε πρόσκαιρα και πάρε αιώνια. Δώσε φθαρτά και πάρε άφθαρτα. Αν υπήρχε ένα παζάρι, όπου θα μπορούσες να βρεις άφθονα και πολύ φτηνά πράγματα, δεν θα πουλούσες ό,τι έχεις, δεν θα έκανες ό,τι περνάει από το χέρι σου, για ν' αγοράσεις τα εμπορεύματα εκείνα; Πως, λοιπόν, για τα φθαρτά δείχνεις τόση προθυμία, ενώ για το αθάνατο εμπόρευμα αμελείς και αδιαφορείς; Δώσε στους φτωχούς, και, αν εσύ σωπαίνεις την ώρα της Κρίσεως, αναρίθμητα στόματα θα απολογούνται για σένα' γιατί η ελεημοσύνη θα είναι εκεί και θα συνηγορεί για τη σωτηρία σου. Μην προφασίζεσαι φτώχεια. Η χήρα που φιλοξένησε τον προφήτη Ηλία ήταν πάμπτωχη, αλλά η φτώχεια δεν την εμπόδισε να τον φιλοξενήσει και να τον ελεήσει μ' ό,τι είχε. Γι' αυτό και αξιώθηκε ν' απολαύσει τους καρπούς της ελεημοσύνης της. Ίσως θα μου πεις: «Δώσ' μου κι εμένα τον προφήτη Ηλία, και θα τον φιλοξενήσω». Γιατί ζητάς τον Ηλία; Τον Κύριο του Ηλία σου δίνω, κι εσύ δεν τον ελεείς' πως θα ελεούσες τον Ηλία, αν τον έβρισκες; Ο Χριστός, ο Κύριος όλων, το είπε ξεκάθαρα: «Ό,τι κάνατε για έναν από τους άσημους αδελφούς μου, το κάνατε για μένα» (Ματθ. 25:40). Σκέψου, λοιπόν, το Χριστό εκείνη την ώρα, να λέει για σένα μπροστά στους αγγέλους και τον κόσμο όλο:  «Αυτός στη γη με φιλοξενησε' αυτός με μύριους τρόπους με ευεργέτησε' αυτός, ενώ ήμουν απροστάτευτος, με περιμάζεψε». Τι παρρησία θα έχεις τότε μπροστά στους αγγέλους! Τι καύχημα μπροστά στις ουράνιες δυνάμεις! Μεγάλο πράγμα είναι η ελεημοσύνη, αδελφοί. Και αμαρτίες εξαλείφει και την καταδίκη απομακρύνει. Ας δώσουμε, λοιπόν, στον φτωχό ψωμί. Δεν έχουμε ψωμί; Ας του δώσουμε έναν οβολό. Δεν έχουμε οβολό; Ας του δώσουμε ένα ποτήρι νερό. Δεν τό' χουμε κι αυτό; Ας τον συμπονέσουμε για τη δυστυχία του και θα πάρουμε την αμοιβή μας' γιατί ο Θεός δεν μας αμοίβει για την πράξη, αλλά για την προαίρεσή μας. Με όλα τούτα, όμως, ξεχάσαμε τις δέκα παρθένες, για τις οποίες μιλούσαμε. Ας γυρίσουμε, λοιπόν, σ' αυτές. Οι πέντε συνετές, όπως είπαμε, έστειλαν τις πέντε άμυαλες ν' αγοράσουν λάδι. Αλλά στο μεταξύ ήρθε ο γαμπρός. Οι συνετές, που είχαν έτοιμα και αναμμένα τα λυχνάρια τους, μπήκαν μαζί του στη τελετή του γάμου, και η πόρτα έκλεισε. Ύστερ' από λίγο έφτασαν και οι άλλες κι άρχισαν να χτυπάνε. «Άνοιξέ μας», φώναζαν στο γαμπρό. Αυτός, όμως, τους αποκρίθηκε από μέσα:  «Αλήθεια σας λέω, δεν σας ξέρω» (Ματθ. 25:12). Έπειτα από τόσους κόπους, τι άκουσαν; «Δεν σας ξέρω»! Έπειτα από τόσους κόπους, έμειναν έξω. Αφού τις σαρκικές ορμές χαλιναγώγησαν, αφού στις ουράνιες δυνάμεις έμοιασαν, αφού τα κοσμικά πράγματα περιφρόνησαν, αφού τον μεγάλο καύσωνα υπέμειναν, αφού πάνω από τα σκάμματα πέρασαν, αφού από τη γη στον ουρανό πέταξαν, αφού το μεγάλο χάρισμα της παρθενίας απέκτησαν, αφού τις ανάγκες του σώματος καταπάτησαν, αφού την ανθρώπινη φύση λησμόνησαν, αφού στο σώμα τους ασώματα έργα πραγματοποίησαν, τότε άκουσαν: «Δεν σας ξέρω»!

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 96-99.

ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ ΕΚΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 90-93.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Υπάρχει, όμως, κι ένας άλλος δρόμος, το  π έ ν θ ο ς.
Ούτε και γι' αυτό χρειάζεται κόπος.
Δεν σου ζητάω να ταξιδέψεις στα πέλαγα, να φτάσεις σε μακρινά λιμάνια, να κάνεις οδοιπορία, να ξοδέψεις χρήματα, να παλέψεις με τ' άγρια κύματα.
Αλλά τί;
Να πενθήσεις για την αμαρτία;
Έχεις και γι' αυτό απόδειξη από τη Γραφή.

Ήταν ένας βασιλιάς που λεγόταν Αχαάβ, άνθρωπος δίκαιος. Η βασιλεία του, όμως, δεν ήταν καλή λόγω της άνομης γυναίκας του Ιεζάβελ. Ο Αχαάβ θέλησε να πάρει το αμπέλι κάποιου Ναβουθαί από την πόλη Ιεζράελ, δίνοντάς του ως αντάλλαγμα άλλο αμπέλι ή χρήματα. Μα ο Ναβουθαί δεν του το πουλούσε, γιατί ήταν πατρική του κληρονομιά. Ο βασιλιάς από τη λύπη του δεν ήθελε ούτε να φάει. Τότε η βασίλισσα Ιεζάβελ, η αδιάντροπη και μιαρή, τον πλησίασε και του είπε: «Γιατί στενοχωριέσαι και δεν τρως;... Σήκω, φάε, σύνελθε. Εγώ θα σου δώσω το αμπέλι του Ναβουθαί» (Γ' Βασ. 20:5,7). Παίρνει, λοιπόν, και γράφει στο όνομα του βασιλιά μιαν επιστολή σ' όλους τους πρεσβυτέρους της Ιεζράελ, προστάζοντάς τους: «Κηρύξτε νηστεία και παρουσιάστε ψευδομάρτυρες εναντίον του Ναβουθαί, που να πουν ότι βλαστήμησε το Θεό και το βασιλιά» (πρβλ. Γ' Βασ. 20:10). Τι νηστεία ήταν αυτή! Νηστεία γεμάτη ανομία. Κήρυξαν νηστεία, για να κάνουν φόνο! Και τι έγινε, λοιπόν; Λιθοβολήθηκε ο Ναβουθαί και πέθανε. Σαν τό' μαθε η Ιεζάβελ, λέει στον Αχαάβ: «Σήκω να κληρονομήσεις το αμπέλι του Ναβουθαί, γιατί δεν είναι πια ζωντανός» (Γ. Βασ. 20:15). Κι εκείνος, ενώ στην αρχή λυπήθηκε, ύστερα πήγε να πάρει το αμπέλι. Τότε ο Θεός του έστειλε τον προφήτη Ηλία, λέγοντας: «Πήγαινε και πες στον Αχαάβ: Επειδή κληρονόμησες κάνοντας φονικό, γι' αυτό ο Κύριος λέει, ότι στον τόπο, όπου τα γουρούνια και τα σκυλιά έγλειψαν το αίμα του Ναβουθαί, εκεί θα γλείψουν και το δικό σου αίμα' και οι πόρνες θα λουστούν στο αίμα σου» (Γ' Βασ. 20:19). Θεόσταλτη η οργή, τέλεια η απόφαση, πλήρης η καταδίκη. Και κοίτα που τον στέλνει -στο αμπέλι. Όπου διαπράχθηκε το έγκλημα, εκεί που επιβάλλεται η τιμωρία. Και όταν είδε ο Αχαάβ τον προφήτη Ηλία, τι είπε: «Με βρήκες, εχθρέ μου» (Γ. Βασ. 20:20). Δηλαδή, ένοχος είμαι, γιατί αμάρτησα, και μ' έπιασες' τώρα έχεις την ευκαιρία να με περιφρονήσεις. «Με βρήκες, εχθρέ μου». Γιατί εχθρός του Αχαάβ ο Ηλίας; Γιατί ο προφήτης ασκούσε πάντα έλεγχο στο βασιλιά για τις πράξεις του. «Σε βρήκα», του λέει. Και του αναγγέλλει τη θεϊκή απόφαση. «Να τι λέει ο Κύριος: Επειδή σκότωσες και κληρονόμησες και αίμα αθώου έχυσες, θα χυθεί και το δικό σου αίμα και θα το γλείψουν τα σκυλιά και θα λουστούν σ' αυτό οι πόρνες». Τ' άκουσε ο βασιλιάς και ταράχθηκε και λυπήθηκε για την αμαρτία του. Συναισθάνθηκε την αδικία που έκανε, κατανύχθηκε, έκλαψε, νήστεψε, ξέσκισε το χιτώνα του κι έβαλε σάκκο, σε ένδειξη πένθους. Γι' αυτό και ο Θεός ακύρωσε την απόφασή Του, αφού πρώτα όμως απολογήθηκε στον Ηλία, για να μην πάθει ο προφήτης ό,τι είχε πάθει ο Ιωνάς. Θυμάστε τι είχε γίνει με τον Ιωνά; Του είπε ο Θεός: «Σήκω και πήγαινε στη Νινευή, την πόλη την μεγάλη, και κήρυξε εκεί... Τρεις μέρες ακόμα, και η Νινευή θα καταστραφεί» (Ιων. 1:2' 3:4). Ο Ιωνάς, γνωρίζοντας τη φιλανθρωπία του Θεού, δεν ήθελε να πάει. Και τι έκανε; Δοκίμασε να ξεφύγει, γιατί σκέφτηκε: «Εγώ πάω να κηρύξω' ο Θεός όμως, καθώς είναι σπλαχνικός, αλλάζει γνώμη και δεν τους τιμωρεί' και τότε θα με θανατώσουν σαν ψευδοπροφήτη». «Κατέβηκε, λοιπόν», λέει η Γραφή, «ο Ιωνάς στην Ιόππη», βρήκε ένα πλοίο, που είχε προορισμό τη Θαρσίς, πλήρωσε το ναύλο του και μπήκε μέσα» (Ιων. 1:3). Για που τό' βαλες Ιωνά; Σ' άλλον τόπο πας; Αλλά  «του Κυρίου είναι η γη και όλα όσα τη γεμίζουν» (Ψαλμ. 23:1). Στη θάλασσα; Αλλά «δική Του είναι η θάλασσα και Αυτός την έφτιαξε» (Ψαλμ. 94:5). Στον ουρανό; Αλλά δεν άκουσες τον Δαβίδ που λέει: «θα κοιτάξω τους ουρανούς, που είναι καμωμένοι από τα δάχτυλά Σου» (Ψαλμ. 8:4). Ο φόβος, ωστόσο, τον έκανε να φύγει -έτσι νόμιζε' γιατί το να ξεφύγει κανείς πραγματικά από το Θεό είναι αδύνατο. Όταν, όμως, η θάλασσα τον έφερε πάλι στην ξηρά, ήρθε στη Νινευή και κήρυξε: «Τρεις μέρες ακόμα, και η Νινευή θα καταστραφεί» (Ιων. 4:2). Για να μην πάθει, λοιπόν, και ο Ηλίας ό,τι έπαθε ο Ιωνάς, ο Θεός του φανέρωσε την αιτία για την οποία συγχώρησε τον Αχαάβ: «Είδες τη συντριβή του Αχαάβ μπροστά μου; Όσο, λοιπόν, ζει, δεν θα στείλω την τιμωρία» (Γ' Βσ. 20:29). Άλλο και τούτο! Ο κύριος γίνεται συνήγορος του δούλου. Ο Θεός απολογείται σ' έναν άνθρωπο γι' άλλον άνθρωπο. Μη νομίζεις, του λέει, πως τον συγχώρησα χωρίς λόγο. Όχι. Επειδή άλλαξε τον τρόπο της ζωής του, άλλαξα κι εγώ στάση απέναντί του κι έδιωξα την οργή μου. Αυτό δεν σημαίνει πως εσύ θα θεωρηθείς ψευδοπροφήτης. Γιατί είπες την αλήθεια. Αν εκείνος δεν άλλαζε τρόπο ζωής, θα τον τιμωρούσα, όπως είχα αποφασίσει. Τώρα, όμως, που πένθησε και θρήνησε, τον συγχωρώ. Βλέπεις που το πένθος σβήνει τις αμαρτίες;

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 90-93.

ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ ΠΕΜΠΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 88-90.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Ο προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ έπεσε σε διπλό αμάρτημα μοιχείας και φόνου. Είδε, λέει η Γραφή, μια ωραία γυναίκα να λούζεται, την πόθησε σφοδρά και στη συνέχεια αμάρτησε μαζί της. Έτσι ένας προφήτης έπεσε σε μοιχεία, ένα μαργαριτάρι στο βούρκο. Αλλά δεν είχε καταλάβει ακόμα πως αμάρτησε' τόσο τον είχε σκοτίσει το πάθος. Γιατί η ψυχή είναι για το σώμα ό,τι ο αμαξάς για το αμάξι. Έχει μεθύσει ο αμαξάς; Και το αμάξι προχωράει άτακτα. Έχει σκοτιστεί από το πάθος η ψυχή; Και το σώμα κυλιέται στο βούρκο. Τι έκανε, λοιπόν, ο Δαβίδ; Μοίχευσε. Δεν είχε, όμως, συναίσθηση του κακού που έκανε, αν και βρισκόταν σχεδόν στα γεράματά του. Τα γεράματα, βέβαια, δεν ωφελούν τον αμελή και αδιάφορο, ούτε πάλι τα νιάτα μπορούν να βλάψουν όποιον έχει ζήλο για την αρετή. Γιατί το ήθος δεν είναι δημιούργημα της ηλικίας, αλλά κατόρθωμα της θελήσεως. Απόδειξη γι' αυτό είναι αφενός ο προφήτης Δανιήλ, που σε ηλικία δώδεκα χρονών ήταν ήδη κριτής, και αφετέρου οι γέροι εκείνοι δικαστές, που ήταν σε τόσο μεγάλη ηλικία θέλησαν να αμαρτήσουν με την ευσεβή Σωσάννα. Ούτε εκείνον τον έβλαψαν τα νιάτα του ούτε αυτούς τους ωφέλησαν τα άσπρα τους μαλλιά. Και ο Δαβίδ, λοιπόν, που αμάρτησε αρκετά ηλικιωμένος, δεν συναισθανόταν την αμαρτία του, γιατί ο αμαξάς νους του ήταν μεθυσμένος από το πάθος της ακολασίας. Και ο Θεός τι έκανε; Του έστειλε τον προφήτη Νάθαν. Έτσι γίνεται και με τους γιατρούς. Όταν ένας γιατρός αρρωστήσει, έχει την ανάγκη άλλου γιατρού. Το ίδιο κι εγώ. Προφήτης αμάρτησε, προφήτης έφερε το γιατρικό. Έρχεται, λοιπόν, ο Νάθαν, μα δεν τον ελέγχει αμέσως, μόλις μπήκε μέσα, ούτε του λέει: «Παράνομε και μαγαρισμένε, που έπεσες σε μοιχεία και φόνο, πως, ενώ τόσο πολύ τιμήθηκες από το Θεό, καταπάτησες τις εντολές Του»; Τίποτα τέτοιο δεν είπε ο Νάθαν, για να μην τον κάνει πιο αναίσχυντο' γιατί ο αμαρτωλός όταν ξεσκεπάζονται τα αμαρτήματά του, οδηγείται στην αδιαντροπιά. Τι του λέει, λοιπόν; «Βασιλιά, θέλω να θέσω υπό την κρίση σου μιαν υπόθεση: Ήταν ένας πλούσιος κι ένας φτωχός. Ο πλούσιος είχε πολλά κοπάδια προβάτων και βοδιών. Ο φτωχός δεν είχε τίποτ' άλλο παρά μια μικρή προβατίνα, που έπινε νερό από το ποτήρι του, έτρωγε από το ψωμί του και κοιμόταν στην αγκαλιά του» -μ' αυτό φανέρωνε τον τίμιο δεσμό του άνδρα με την σύζυγό του. «Όταν, λοιπόν, ήρθε κάποιος ξένος, λυπήθηκε ο πλούσιος τα δικά του ζώα κι έσφαξε την προβατίνα του φτωχού, για να φιλοξενήσει τον επισκέπτη του» (πρβλ. Β' Βασ. 12:1-4). Και ο βασιλιάς τι αποκρίθηκε; Νομίζοντας ότι πρόκειται για άλλον, οργίστηκε υπερβολικά και είπε στον Νάθαν: «Θάνατος πρέπει σ' αυτόν τον άνθρωπο! Και να δώσει εφτά φορές την αξία της προβατίνας» (πρβλ. Β' Βασ. 12:5-6). Απόφαση πολύ αυστηρή. Έτσι είναι, όμως, οι άνθρωποι. Τους άλλους τους καταδικάζουν εύκολα με μεγάλη αυστηρότητα και σκληρότητα. Τι κάνει τότε ο Νάθαν; Δεν βάζει μαλακτικά στην πληγή για πολλές ώρες, αλλά στη στιγμή χώνει το νυστέρι βαθιά, για να πονέσει το βασιλιά. «Εσύ είσαι εκείνος που το έκανε αυτό», του λέει. Και ο Δαβίδ αμέσως απαντά: «Αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου» (πρβλ. Β' Βασ. 12:13). Δεν λέει: «Ποιος είσαι εσύ που με ελέγχεις; Ποιος σ' έστειλε να μου μιλήσεις τόσο θαρρετά; Πως τολμάς να κάνεις κάτι τέτοιο;». Αλλά συναισθάνεται την αμαρτία του και παραδέχεται: «Αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου». Τότε και ο Νάθαν τον βεβαιώνει: «Και ο Κύριος συγχώρησε το αμάρτημά σου». Τον συγχώρησε, γιατί καταδίκασε τον εαυτό του. Έσβησε την αμαρτία του, γιατί την ομολόγησε με γενναιοφροσύνη. Η ομολογία, λοιπόν, είναι ο πρώτος δρόμος που οδηγεί στην μετάνοια.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 88-90.

ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 83-85.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Στη δική μας γιορτή του Πάσχα, που συνίσταται στο γεγονός ότι θυσιάστηκε για χάρη μας ο Χριστός, μα και κάθε φορά που κοινωνάμε, τρώγοντας το Σώμα και το Αίμα Του -οπότε πάλι Πάσχα κάνουμε- πρέπει κι εμείς να είμαστε ζωσμένοι και ποδεμένοι. Για ποιο λόγο; Για να είμαστε έτοιμοι, έτοιμοι για την έξοδο, έτοιμοι για την αναχώρηση από μιαν άλλη Αίγυπτο: την παρούσα ζωή. Μην κοιτάζεις προς την Αίγυπτο, αλλά προς την επουράνια Ιερουσαλήμ. Οδοιπορία και αποδημία έχεις μπροστά σου. Τρώγε, λοιπόν, το Πάσχα ζωσμένος και ποδεμένος. Εδώ κρύβονται δύο μυστικά νοήματα. Πρώτον, ότι πρέπει να βγεις από τη νοητή Αίγυπτο της δουλείας στα πάθη και τις αμαρτίες. Και δεύτερον, ότι, όπου κι αν μένεις, πρέπει να αισθάνεσαι σαν ξένος, γιατί εμείς είμαστε πολίτες του ουρανού. Σ' όλη μας τη ζωή οφείλουμε να ετοιμαζόμαστε, ώστε, μόλις κληθούμε από το Θεό, να αναφωνήσουμε μαζί με τον ψαλμωδό: «Είναι έτοιμη η καρδιά μας!» (Ψαλμ. 107:2). Τι σημαίνει να είναι κανείς ζωσμένος: Σημαίνει πως η ψυχή του είναι πάντα έτοιμη και άγρυπνη, όπως φαίνεται στα λόγια του Θεού προς τον δίκαιο Ιώβ: «Ζώσε σαν πολεμιστής τη μέση σου» (Ιώβ 38:3). Όποιος είναι ζωσμένος, μπορεί να σταθεί καλά και να πολεμήσει αποτελεσματικά. Γι' αυτό κι εμείς πρέπει να ζωστούμε, γιατί μετά την έξοδό μας από τη ζωή αυτή θα συναντήσουμε εχθρούς. Θα συναντήσουμε το διάβολο και τις δυνάμεις του, που απειλούν και χτυπούν και πασχίζουν να θανατώσουν όσους σώθηκαν από τη νοητή Αίγυπτο και πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα του βίου. Ας μη φοβηθούμε, όμως. Οδηγό στην οδοιπορία μας και στρατηγό στον αγώνα μας δεν έχουμε το Μωυσή, μα τον ίδιο τον Χριστό. Ας προσέξουμε μόνο, να μάθουμε ό,τι έπαθαν οι Ισραηλίτες, που έπεσαν σε γογγυσμό και αγνωμοσύνη, που περιφρόνησαν την ποθητή γη της επαγγελίας. (Ψαλμ. 105:24). Αλλά πως την περιφρόνησαν, αφού τη θαύμαζαν και την επιθυμούσαν; Την περιφρόνησαν, γιατί έδειξαν μαλθακότητα και απροθυμία για αγώνα, γιατί δεν θέλησαν να μπουν σε κόπους. Ας προσέξουμε κι εμείς, μην τυχόν για τον ίδιο λόγο περιφρονήσουμε την ουράνια πατρίδα μας. Εκείνοι, πήραν από τη γη της επαγγελίας πελώρια σταφύλια, αλλά σ' εμάς προσφέρθηκε καρπός ουράνιος, το Άγιο Πνεύμα. Τον καιρό αυτό δεν τον έφερε ο Χάλεφ, ο γιος του Ιεφοννή, ούτε ο Ιησούς, ο γιος του Ναυή, αλλά ο Ιησούς, ο Υιός του αληθινού Θεού, ο Υιός του Πατέρα των οικτιρμών. Αυτός κατέβασε για μας από τα ουράνια καρπούς πνευματικούς. Αυτός έφερε στη γη υμνωδίες αγγελικές. Μας πρόσταξε να ψάλλουμε εδώ κάτω ό,τι ψάλλουν τα Χερουβίμ εκεί πάνω: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος σαβαώθ...» (Ησ. 6:3). Μας δίδαξε τη ζωή των αγγέλων' γιατί όπως οι άγγελοι δεν έρχονται σε γάμο, έτσι κάνουν και όσοι χριστιανοί ασπάζονται τον παρθενικό βίο, που τον καθιέρωσε ο Χριστός' και όπως οι άγγελοι δεν πεθαίνουν, έτσι κι εμείς δεν γνωρίζουμε θάνατο, αφού τον κατάργησε ο Χριστός. Βλέπεις τους καρπούς της ουράνιας Ιερουσαλήμ; Και το πιο θαυμαστό είναι πως όλα ταύτα προσφέρθηκαν πριν από την εκπλήρωση των υποσχέσεων του Θεού, καθώς δεν κρίθηκε ακόμα ο πόλεμος. Οι Ισραηλίτες τότε μοχθούσαν και στη γη της επαγγελίας, ή μάλλον μοχθούσαν όταν δεν έκαναν υπακοή στις εντολές του Κυρίου. Όταν άκουγαν το Θεό, έβγαιναν άκοπα νικητές. Κυρίευαν τις πόλεις της Παλαιστίνης δίχως όπλα και μάχες, όπως έγινε λ.χ. με την Ιεριχώ, που την κυρίεψαν όχι πολεμώντας, αλλά μάλλον... χορεύοντας! Κι εμείς, όταν φτάσουμε στην ουράνια γη της επαγγελίας, δεν θα πολεμάμε πια. Ο αγώνας μας διαρκεί όσο βρισκόμαστε σε τούτη την έρημο, σε τούτη τη ζωή. Γιατί, όπως λέει ο απόστολος, «όποιος μπει στον τόπο όπου αναπαύεται ο Θεός, θα αναπαυθεί από τα έργα του, όπως ακριβώς κι Εκείνος από τα δικά του (μετά τη δημιουργία του κόσμου)» (Εβρ. 4:10).

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 83-85.

«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 80-81.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Η μελλοντική κατάσταση της μακαριότητας δεν έχει τέλος. Γι' αυτό οι ενάρετοι άνθρωποι, κι αν υποφέρουν εδώ τα πάνδεινα, κρύβουν μέσα τους την καλή ελπίδα της σωτηρίας, την προσδοκία του παραδείσου, που τους χαρίζει ηδονή αγνή και ευχαρίστηση αμετακίνητη. Και φεύγοντας από την ταραγμένη τούτη ζωή, πηγαίνουν στην ατάραχη και την ειρηνική, όπου δεν υπάρχει θλίψη, δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει οδύνη. Ο απόστολος Παύλος γράφοντας σ' εμάς, που βρισκόμαστε ακόμα στη γη, λέει: «Πάντοτε να είστε χαρούμενοι» (Α' Θεσ. 5:16). Αν εδώ, όπου υπάρχουν αρρώστιες και βλάβες και πρόωροι θάνατοι και συκοφαντίες και φθόνοι και στενοχώριες και μίση και πονηρές επιθυμίες και αναρίθμητες επιβουλές και συνεχείς μέριμνες και αλλεπάλληλα κακά, που μας προξενούν μύριες θλίψεις, είπε ο απόστολος ότι μπορούμε πάντοτε να έχουμε χαρά, σκεφτείτε, ποια θα είναι η χαρά εκείνου που έφυγε έτοιμος, όπως θέλει ο Θεός, για την άλλη ζωή, εκεί όπου όλα τα κακά έχουν καταργηθεί, και οι αρρώστιες και τα πάθη και οι αμαρτίες και οι λύπες και το «δικό μου» και το «δικό σου», τα αίτια τόσων συμφορών και τόσων πολέμων. Γι' αυτό μακαρίζω τον άνθρωπο που αφήνει τούτη την πόλη και πηγαίνει σε μιαν άλλη, την πόλη του Θεού. Αφήνω τούτη την Εκκλησία, αλλά πηγαίνει σ' εκείνη των πρωτότοκων παιδιών του Θεού, που τα ονόματά τους έχουν καταγραφεί στους ουρανούς. Αφήνει τούτες τις γιορτές, αλλά πηγαίνει σε μιαν άλλη, την πόλη του Θεού. Αφήνει τούτη την Εκκλησία, αλλά πηγαίνει σ' εκείνη των πρωτότοκων παιδιών του Θεού, που τα ονόματά τους έχουν καταγραφεί στους ουρανούς. Αφήνει τούτες τις γιορτές, αλλά πηγαίνει στα πανηγύρια των αγγέλων. Όταν γίνεται πανηγύρι εδώ στη γη, συγκεντρώνεται πλήθος ανθρώπων, που φέρνουν άφθονα εμπορεύματα -σιτάρι, κριθάρι και λογής-λογής καρπούς, κοπάδια από πρόβατα και βόδια, ρούχα και υφάσματα και άλλα τέτοια. Άλλοι πουλάνε και άλλοι αγοράζουν. Υπάρχουν τέτοια πράγματα στους ουρανούς; Όχι, υπάρχουν όμως σπουδαιότερα. Δεν βρίσκονται εκεί σιτάρι και κριθάρι και άλλοι καρποί της γης, περισσεύει όμως ο καρπός του Πνεύματος, η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η ευφροσύνη, η αγαθότητα, η πραότητα. Δεν βρίσκονται εκεί ρούχα ωραία και στολίδια φανταχτερά, αλλά στεφάνια πιο πολύτιμα απ' το χρυσάφι και βραβεία και έπαθλα και δώρα αναρίθμητα, που προορίζονται για τους νικητές των πνευματικών αγώνων. Μα και το πλήθος των πανηγυριστών είναι πολύ πιο σπουδαίο και αξιόλογο. Δεν αποτελείται από απλούς ανθρώπους της πόλης ή της επαρχίας, αλλ' από αγγέλους, προφήτες, μάρτυρες, αποστόλους, δικαίους, όλους όσοι ευαρέστησαν το Θεό. Και ανάμεσά τους θα βρίσκεται Εκείνος, ο Βασιλιάς των όλων. Θα Τον βλέπουν και θα φωτίζονται και θα ομορφαίνουν από τη λάμψη Του.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 80-81.

«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΔΩΔΕΚΑΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 76-78.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

ΑΝ ΣΕ καλούσαν για να σε βάλουν βασιλιά και, για να φτάσεις στην πόλη όπου θα γινόταν η στέψη σου, ήσουν αναγκασμένος να περάσεις μια νύχτα σε κάποιο άθλιο πανδοχείο, γεμάτο καπνούς, ακαθαρσίες, φωνές, θορύβους, χίλιες δυο δυσκολίες και ενοχλήσεις, δεν θα το έκανες πρόθυμα, έχοντας στο νου σου τον βασιλικό θρόνο. Είναι σωστό, λοιπόν, εκείνος που προορίζεται για επίγεια και πρόσκαιρη βασιλεία, να υπομένει αγόγγυστα όλες τις δυσκολίες, παίρνοντας δύναμη από την προσδοκία του βασιλικού στέμματος, ενώ εκείνος που προορίζεται για ουράνια και αιώνια βασιλεία, να δειλιάζει και να ταράζεται από τις θλίψεις που τον βρίσκουν σ' αυτό εδώ το προσωρινό μας κατάλυμα; Ναι, προσωρινό κατάλυμα και ξενώνας και πανδοχείο είναι η παρούσα ζωή. Οι άγιοι του Θεού, για να δείξουν αυτή την πραγματικότητα, δήλωναν πως είναι ξένοι και περαστικοί πάνω στη γη. Ήθελαν έτσι να μας διδάξουν, ότι πρέπει να καταφρονούμε, μα και να περιγελάμε ακόμα, τόσο τις χαρές όσο και τις λύπες της ζωής αυτής, πρέπει ν' ανέβουμε πιο ψηλά από τη γη και να να κρεμάσουμε την ψυχή μας από τον ουρανό. «Προσήλθατε», γράφει ο απόστολος Παύλος,  «στο όρος Σιών, στην πόλη του ζωντανού Θεού, στην επουράνια Ιερουσαλήμ, σε μυριάδες αγγέλους, σε πανηγύρι και σε σύναξη των πρωτότοκων παιδιών του Θεού, που τα ονόματά τους έχουν καταγραφεί στους ουρανούς. Προσήλθατε στο Θεό, που είναι κριτής των πάντων, και σε πνεύματα ανθρώπινων δίκαιων, που έχουν φτάσει στην τελείωση, και στον Ιησού, μεσίτη νέας διαθήκης, και σε αίμα εξαγνισμού, που ο Θεός το εισακούει καλύτερα από το αίμα του Άβελ» (Εβρ. 12:22-24). Κοίταξε με πόσα στοιχεία παρουσίασε ανώτερη την Καινή από την Παλαιά Διαθήκη. Στη θέση της επίγειας Ιερουσαλήμ έβαλε την επουράνια: «Προσήλθατε», λέει, «στην πόλη του ζωντανού Θεού, στην επουράνια Ιερουσαλήμ». Στη θέση του Μωυσή έβαλε τον Ιησού: «Προσήλθατε... στον Ιησού, μεσίτη νέας διαθήκης». Στη θέση του λαού έβαλε τους αγγέλους: «Προσήλθατε... σε μυριάδες αγγέλους». Τί εννοεί, όμως, όταν λέει, «Προσήλθατε... σε σύναξη των πρωτότοκων παιδιών του Θεού»; Είναι όλοι οι πιστοί. Αυτούς, τους πιστούς, τους χαρακτηρίζει και σαν «πνεύματα ανθρώπινων δίκαιων, που έχουν φτάσει στην τελείωση». Αλλά θ' αξιωθείτε κι εσείς να πάτε κοντά τους, μην ανησυχείτε. «Κυκλώστε τη Σιών», γράφει ο ψαλμωδός Δαβίδ, «και περιτριγυρίστε την. Μετρήστε έναν-έναν τους πύργους της. Αναλογιστείτε τη δύναμή τους καταλάβετε πόσο ισχυρή είναι. Παρατηρήστε προσεκτικά τα διάφορα τμήματα των ανακτόρων της, για να τα διηγηθείτε και στην επόμενη γενιά» (Ψαλμ. 47:13-14). Για ποιο λόγο, άραγε, μας παρακινεί να περιτριγυρίσουμε την πόλη, να μετρήσουμε τους πύργους, να προσέξουμε τις οικοδομές, να αναλογιστούμε τη δύναμη και την ομορφιά της, να μετρήσουμε τις οικοδομές και τ' ανάκτορα; Την εξήγηση μας την δίνει ο ίδιος ο ψαλμωδός, με την τελευταία του φράση: «για να τα διηγηθείτε και στην επόμενη γενιά». Είναι, δηλαδή, σαν να μας λέει: «Γεμίστε από ευφροσύνη, χαρά, ενθουσιασμό! Φροντίστε να μάθετε όχι πρόχειρα, αλλά με κάθε λεπτομέρεια τη δύναμή της».

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 76-78.

«ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ Α'»: ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (ΜΕΡΟΣ ΕΝΔΕΚΑΤΟ)

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 67-69.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΟΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

Μερικοί λένε: «Γιατί ο Θεός δεν τιμωρεί εδώ τους αμαρτωλούς»; Τους απαντάμε: Για να δείξει τη μακροθυμία Του. Για να χαρίσει τη σωτηρία μέσω της μετάνοιας. Γιατί, αν τιμωρούσε και θανάτωνε μόλις γίνει η αμαρτία, πως θα σώζονταν ο Παύλος και ο Πέτρος, οι κορυφαίοι απόστολοι και φωστήρες της οικουμένης; Πώς θα σώζονταν ο βασιλιάς Δαβίδ; Πώς οι Γαλάτες; Πώς τόσοι άλλοι; Γι' αυτό, λοιπόν, ούτε όλους τους τιμωρεί εδώ όλους ούτε όλους τους τιμωρεί εκεί, ώστε με την ατιμωρησία να μας εμπνεύσει την προσδοκία της αιώνιας βασιλείας Του. Έτσι, βλέπεις πολλούς να τιμωρούνται σ' αυτή τη ζωή, όπως εκείνοι που πλακώθηκαν από τον πύργο στο Σιλωάμ, όπως οι Γαλιλαίοι που έσφαξε ο Πιλάτος καθώς πρόσφεραν θυσία στο ναό, όπως οι Κορίνθιοι που πέθαναν επειδή κοινωνούσαν ανάξια, όπως ο Φαραώ που πνίγηκε με το στράτευμά του στην Ερυθρά Θάλασσα, όπως τόσοι άλλοι και τότε και τώρα και πάντοτε. Άλλοι πάλι, με πολλές αμαρτίες, έφυγαν από τη ζωή αυτή χωρίς να τιμωρηθούν, όπως ο πλούσιος της ευαγγελικής παραβολής. Όλα αυτά, βέβαια, είναι ενέργειες της σοφίας του Θεού, που επιδιώκει από τη μια μεριά να ξυπνήσει την πίστη σ' όσους απιστούν και μελλοντικά κι από την άλλη να κάνει τους πιστούς πιο πρόθυμους στον αγώνα της αρετής. Γιατί «ο Θεός είναι κριτής δίκαιος και ισχυρός», συνάμα όμως είναι «και μακρόθυμος γι' αυτό δεν εκδηλώνει την οργή Του (με τιμωρίες) καθημερινά» (Ψαλμ. 7:12). Αν, πάντως, περιφρονήσουμε τη μακροθυμία Του, θα έρθει καιρός που θα επιβάλει τη δίκαιη καταδίκη. Ας μην το ρίξουμε, λοιπόν, στην ασωτία και τις αμαρτωλές απολαύσεις, κι έτσι για μια στιγμή -γιατί, δεν είναι παρά  μια μόνο στιγμή όλη η επίγεια ζωή μας- καταλήξουμε στην αιώνια κόλαση. Αντίθετα, ας κοπιάσουμε κι ας αγωνιστούμε μια στιγμή, για να κερδίσουμε το στεφάνι της αιώνιας δόξας. Δεν βλέπετε τι γίνεται και σε τούτη τη ζωή; Προτιμούν τον μικρό κόπο για την μεγάλη απόλαυση, αν και τα πράγματα έρχονται και μια φορά ανάποδα. Πέστε μου, λοιπόν, τι λόγο θα δώσουμε, όταν στα βιοτικά κοπιάζουμε και μια πρόσκαιρη απόλαυση -ή και καμιά, αφού το μέλλον είναι αβέβαιο- ενώ στα πνευματικά δείχνουμε αμέλεια και ραθυμία; Δεν υπάρχει αμφιβολία πως είμαστε αναπολόγητοι και θα καταλήξουμε στην αβάσταχτη κόλαση. Γι' αυτό σας παρακαλώ όλους, σηκωθείτε, έστω και αργά, απ' αυτόν τον λήθαργο! Την ώρα της κρίσεως δεν θα μπορέσει κανείς να μας γλιτώσει, ούτε γονιός ούτε αδελφός ούτε φίλος. Αν τα έργα μας είναι φαύλα, θα καταδικαστούμε και θα χαθούμε οπωσδήποτε. Πόσο θρήνησε εκείνος ο πλούσιος! Πόσο παρακάλεσε τον πατριάρχη Αβραάμ να του στείλει το Λάζαρο για να του δροσίσει τη γλώσσα! Άκου, όμως, τι του είπε ο Αβραάμ: «Ανάμεσά μας υπάρχει μεγάλο χάσμα, κι έτσι, όσοι θέλουν να διαβούν από δω σ' εσάς, δεν μπορούν» (Λουκ. 16:26). Πόσο παρακάλεσαν κι εκείνες οι παρθένες τις συνομήλικές τους για λίγο λάδι! Μα άκου τι απάντηση πήραν: «Δεν σας δίνουμε, γιατί δεν θα φτάσει και για μας και για σας» (Ματθ. 25:9). Κι έτσι δεν μπόρεσαν να μπουν στη γιορτή του γάμου. Ας τα συλλογιζόμαστε, λοιπόν, και ας δείχνουμε ζήλο στην πνευματική ζωή. Γιατί όλοι οι κόποι και όλες οι κακοπάθειες της γης δεν ισοσταθμίζουν τα αγαθά του ουρανού. Μα και τα πρόσκαιρα βασανιστήρια, όσο φοβερά κι αν είναι -είτε με φωτιά είτε με σίδερα είτε με θηρία είτε με οτιδήποτε άλλο- μοιάζουν σκιές μπροστά βασανιστήρια. Από τα πρώτα λυτρωνόμαστε γρήγορα, γιατί το σώμα δεν αντέχει για πολύ στη σφοδρή ταλαιπώρηση. Από τα δεύτερα, όμως, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, καθώς δεν είναι μόνο σφοδρά, μα και αιώνια. Στην κόλαση «το σκουλήκι δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει ποτέ» (Μάρκ. 9:44). Και ακούγοντας για φωτιά,  μη νομίσεις ότι πρόκειται για όμοια με την υλική. Γιατί η υλική φωτιά καίει και εξοντώνει τον άνθρωπο, που, μετά απ' αυτό, παύει, σαν νεκρός, να αισθάνεται κάψιμο. Εκείνη η φωτιά, όμως, όσους δεχθεί θα τους καίει ασταμάτητα, αιώνια. Γι' αυτό και λέγεται «φωτιά άσβεστη»  (Μάρκ. 9:43).

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο
της Ι. Μ. Παρακλήτου: «Θέματα Ζωής Α': Από τις Ομιλίες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου»,
θέμα: «Οι Βουλές του Θεού»,
4η έκδοση, Ωρωπός Αττικής 2013, σελ. 67-69.