ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΑΓΙΑ;

''Πολλοί μαυρόψυχοι, που άφησαν στην
καρδιά τους να φωλιάση ο σατανάς, θέλουν
να εκδικηθούν τους εχθρούς των. Πληρώνουν
δε οσαδήποτε για να τους βοηθήση ο
σατανάς με τα μάγια διά να κάμουν κακό
και να εξοντώσουν εκείνους που μισούν.
Τί ψυχή θα παραδώσουν οι δύστυχοι!...''.

Εις τας ασθενείας από τας οποίας πάσχουν, πηγαίνουν πολλοί (στους μάγους). Πολλές αρρώστειες βρίσκουν τον άνθρωπο και ζητεί θεραπείαν. Αλλά πόσον ανόητοι είναι, όποιοι και αν είναι, εκείνοι που καταφεύγουν εις τους μάγους και εξορκιστάς, διά να θεραπευθούν αυτοί και τα ζώα τους! Και το πιστεύουν σοβαρά πως ο διάβολος θα τους γιατρέψη;

Ο διάβολος, που είναι ''ανθρωποκτόνος απ' αρχής'' εθανάτωσε με την σατανικήν συμβουλήν του ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τώρα θα γίνη γιατρός δικός τους; Ο σατανάς έπνιξε δύο χιλιάδας χοίρους στη θάλασσα και θα σου θεραπεύση τα ζώα τα δικά σου; Οι δαίμονες δεν λυπούνται την ψυχή σου, το ανώτερον και θα λυπηθούν το σώμα σου; Τα πονηρά πνεύματα αγωνίζονται να σου στερήσουν την Βασιλείαν του Θεού και θα σου δώσουν την υγείαν σου;

''Γέλως ταύτα και μύθοι, λέγει ο ι. Χρυσόστομος. Επιβουλεύειν και καταβλάπτειν, ου θεραπεύειν ίσασιν οι δαίμονες. Της ψυχής ου φείδονται και των σωμάτων, ειπέ μοι, φείσονται; Της Βασιλείας επιχειρούσιν εκβαλείν και νοσημάτων απαλλάττειν αιρήσονται'' (Λόγ. προς Ιούδ.). Στο σατανά δεν υπάρχει τίποτε γλυκήτερο λέγει ο Μ. Βασίλειος από το να τυραννή και λυπή τον άνθρωπο με διαφόρους τρόπους: ''Ουδέν ηδύτερον τω μισανθρώπω, ως το ποικίλως λυπείν και τιμωρείν άνθρωπον''.

Μη απατάσαι, λοιπόν, Χριστιανέ. Αλλά μάθε, ότι ούτε ο λύκος γίνεται πρόβατον ποτέ ούτε ο σατανάς γιατρός. Ευκολώτερον είναι να παγώνη η φωτιά και να ζεσταίνη ο πάγος, παρά να γιατρεύη πραγματικά ο σατανάς. Ο σατανάς δεν μπορεί ποτέ να σε γιατρέψη, γιατι δεν θέλει. Η υγεία του ανθρώπου είναι καλόν. Αλλά ο διάβολος μισεί το καλόν πάντοτε, γι' αυτό και ονομάζεται ''μισόκαλος''.

Και αν υποθέσωμεν, ότι ο σατανάς και θέλει και μπορεί και ξέρει να σε θεραπεύση, αν ο Θεός δεν επιτρέψη, εκείνος από μοναχός του δεν μπορεί να κάμη τίποτε. Ναι, θα πης. Αλλά καμμιά φορά θεραπεύουν. Μάλιστα. Παραχωρεί ο Θεός. Και τώρα να ξέρης, ότι θεραπεύουν προς στιγμήν το σώμα, για να σου θανατώσουν την ψυχήν. Τί σε ωφελεί και αν θεραπευθή  το σώμα, το οποίον σε λίγο θα πεθάνη οπωσδήποτε, αν θανατωθή η αθάνατος ψυχή σου με θάνατον αθάνατον;

Τί θα κερδίσης, αν εδώ δοκιμάσης λίγη υγεία και κολασθής εκεί αιώνια; Να χαθή τέτοια υγεία και να λείπη τέτοια ζωή. ''Ουδέ γαρ θεραπεύουσι κατά αλήθειαν, λέγει ο ι. Χρυσόστομος. Μη γένοιτο. Εγώ δε και υπερβολήν ποιούμαι και εκείνο λέγω, ότι ει και θεραπεύουσιν αληθώς, βέλτιον αποθανείν ή τοις εχθροίς του Θεού προσδραμείν και τούτον θεραπευθήναι τον τρόπον. Τί γαρ όφελος θεραπεύσαι σώμα, της ψυχής απολλυμένης; Τί κέρδος, ενταύθα τινός τυγχάνειν παραμυθίας, μέλλοντας εις τον αθάνατον παραπέμπεσθαι πυρ;'' (Λόγ. ε' κατά Ιουδαίων).

Και πάλιν λέγει ο ίδιος ''καν θεραπεύση δαίμων, μείζων κατέβλαψεν ή ωφέλησεν. Ωφέλησε μεν το σώμα, το πάντως αποθανούμενον μικρόν ύστερον, και σήπεσθαι μέλλον, κατέβλαψε δε την ψυχήν την αθάνατον''.

Ο διάβολος, αγαπητέ, είναι ψαράς πανουργότατος. Θυσιάζει ένα μικρό δόλωμα, για να πιάση ένα μεγάλο ψάρι. Δίδει λίγη υγεία για να σου αφαιρέση τον Παράδεισον. Σου μακραίνει λίγο την ζωή για να σε κολάση παντοτεινά. Δίδει ο ψαράς στο ψάρι να φάγη το δόλωμα, για να μπορέση με εκείνο το δόλωμα, να πιάση αυτός το ψάρι, και να φάγη κατόπιν ο ψαράς ολόκληρο το ψάρι. Τί το ωφέλησε, λοιπόν το ψάρι, αν έφαγε προς στιγμήν το δόλωμα εφ' όσον κατόπιν φαγώθηκε αυτό ολόκληρον; Αυτό φαίνεται καθαρά στο παρακάτω παράδειγμα:

Κάποια κοπέλλα εις τας Αθήνας, που έδιδε σημασίαν εις τα όνειρα, ήταν άρρωστη πολύν καιρόν. Οι γιατροί δεν της βρίσκανε τίποτε. Αυτή όμως υπέφερε. Ένα βράδυ είδεν εις τον ύπνον την Παναγίαν, δήθεν, που της είπεν: ''Να πας στην τάδε συνοικίαν και στον τάδε δρόμο και αριθμό. Θα χτυπήσης μια σιδερένια πόρτα. Θα βγη κάποια, που θα έχη έλθη από τας Πάτρας προσφάτως. Θα την ρωτήσης. Κι αυτή θα σου πη τι πρέπει να κάμης για να γίνης καλά. Πράγματι, επήγεν.

Τα ευρήκεν, όπως ακριβώς τα είδεν εις τον ύπνον της. Έδωσε απόλυτη εμπιστοσύτη τότε, ότι όντως ήτο η Παναγία, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο σατανάς, ο οποίος, όπως λέγει ο Απ. Παύλος ''μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός''. Η γυναίκα από τας Πάτρας της συνέστησε έναν μάγον από την Νέαν Σμύρνην. Τον επεσκέφθη πολλές φορές. Εφαίνετο σοβαρός και έκαμνε τον άγιο. Είναι αλήθεια, ότι είδεν και κάποιαν βελτίωσιν. Όταν όμως εκείνος είδεν ότι του έδωσεν εμπιστοσύνην, της επετέθη, διά να της αφαιρέση την τιμήν και να την ρίξη εις την αμαρτίαν της ανηθικότητος. 

Ευτυχώς που η κοπέλλα ήτο πιστή και είχεν φόβον Θεού. Ανέστη. Έφυγε. Γλύτωσε την αμαρτίαν και εφύλαξε την ψυχήν της. Έκτοτε δεν ξαναπήγε. Κατέφυγεν εις την Εκκλησίαν και είδε την υγείαν της. Βλέπετε λοιπόν, πως ο σατανάς την ωδηγούσε, διά να της πάρη την ψυχήν; Της έδιδε ένα ελάχιστον, διά να της πάρη το παν. Ουδέποτε, λοιπόν, εις τα μαντιλίκια έστω και αν έδιδαν υγείαν πραγματικήν. Δεν βλέπεις, λέγει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τον παράλυτον που ήταν 38 χρόνια κλινήρης και μισοπεθαμένος και όμως υπέμεινε γενναία την ασθένεια, χωρίς να ζητήση να τον πάνε σε μάγους και να του δώσουν φυλακτά.

Επερίμενε την βοήθεια του Θεού. ''Και ουδέ ούτος έδραμεν από μάντεις, ουκ ήλθεν επί επαοιδούς, ουκ επέδεσε περίαπτα, αλλ' ανέμεινε την παρά του Θεού βοήθειαν''. Και συ Χριστιανέ, επειδή αρρώστησες λίγες μέρες, γιατι είσαι τόον ανυπόμονος και τρέχεις στους μάγους και στις μάγισσες, στα μέντιουμ και στις καφετζούδες;

Δεν βλέπεις και τον πτωχόν Λάζαρον, που σ' όλη του τη ζωή έκειτο καταπληγωμένος στην αυλόπορτα του πλουσίου και όμως προτίμησε να πεθάνη, παρά να ζητήση βοήθειαν από τους μάγους; Και συ, γιατι έχεις τόσην ανυπομονησίαν και για μια παραμικρή αρρώστεια περιφρονείς και Θεό και Χριστό και πίστι στους αγίους και τρέχεις στους εχθρούς του Θεού, τους μάγους και τους δαίμονας για να θεραπευτής; Βλακώδες και επιζήμιον και ολέθριον λοιπόν να πηγαίνουν εις μαγείας διά την θεραπείαν των. 

Πολλοί μαυρόψυχοι, που άφησαν στην καρδιά τους να φωλιάση ο σατανάς, θέλουν να εκδικηθούν τους εχθρούς των. Πληρώνουν δε οσαδήποτε για να τους βοηθήση ο σατανάς με τα μάγια διά να κάμουν κακό και να εξοντώσουν εκείνους που μισούν. Τί ψυχή θα παραδώσουν οι δύστυχοι!...

Ο σατανισμός και η μαγεία ανακατεύουν και χρησιμοποιούν επίτηδες το σεξ, διά να τραβούν τον κόσμο και προ παντός την νεολαία. Πηγαίνουν διά να ικανοποιηθούν σεξουαλικά εις τα τελούμενα όργια. Επίσης υπόσχονται εις την κοπέλλα ότι θα της βρουν γαμπρόν, στην γυναίκα ότι θα της συγκρατήσουν τον σύζυγο και στη μνηστή ότι θα σταθεροποιήσουν τον μνηστήρα.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου του μακαριστού Αρχιμανδρίτη π. Χαραλάμπου Βασιλοπούλου 

''Υπάρχουν Μάγια;'', 

έκδοση του ''Ορθοδόξου Τύπου'', Αθήνα 1995, σελ. 84 - 89.

ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

Στην εποχή μας οι άνθρωποι δαιμονοποιούνται ανέξοδα, δαιμονοκρατούνται εφήμερα και έρπουν κομπάζοντας, ως νεότευκτοι, επηρμένοι χαμαιλέοντες ανάμεσα σε εγγενείς σκορπιούς και σε συγγενεμένους όφεις. Η Μαγεία έχει καταλάβει αμαχητί όλη σχεδόν την επικράτεια και η ειδοποιός διαφορά της απ' το Χτες είναι, πως τώρα ο διάβολος λατρεύεται δημοσίως, ευθαρσώς και φυσικά αμετανοήτως. Όποιος πιστεύει ελαφρά τη καρδία, πως δεν υπάρχει διάβολος, ας επισκεφθεί μια Τετάρτη απόγευμα την Ιερά Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή Αττικής, όπου και διαβάζεται η Ιερά Παράκλησή τους. 

Άνθρωποι - ναυάγια, που υπό το αχανές και υποβολιμιαίο κράτος των δαιμόνων μεταλλάσσουν τις φωνές τους από ανδρικές σε γυναικείες, μιμούνται εκπληκτικά ανέκφραστα τις ιαχές των ζώων και των ερπετών και αποκαλύπτουν κοινή θέα τα προσωπικά δεδομένα συνανθρώπων τους!... Άνθρωποι στρατευμένοι από την ''Λεγεώνα'' της γης των Γεργεσηνών, που συχνά υποβαστάζονται από τρεις και τέσσερεις άντρες, που δεν δύνανται κι οι ίδιοι καλά - καλά να τους κρατήσουν. Σείονται ως ακατάληπτος σεισμός, βλαστηνούν στην όψη του Σταυρού και φλέγονται απερίφραστα κάτω από ένα αγιασμένο πετραχείλι. 

Και κοντά σε αυτούς, οι αφανείς, κεκρυμμένοι θύτες, οι αυτόκλητοι μακελάρηδες κεκκλημένων τελετών, οι βουλιμικά, ακόρεστοι συνεργοί στα έργα του βελίαρ, που υπογράφουν με το αίμα τους κλειστά συμβόλαια θανάτου, με καταληκτική ημερομηνία λήξης. Γι' αυτό και αυτοί ομαδοποιούνται αγελαστί σε μια αναρίθμητη στρατιά έκπτωτων ανθρώπων, που έχουν επινοικιάσει reserve τις πρώτες θέσεις της εαυτών κολάσεως. Όποιος πάλι αντιστέκεται με περισπούδαστο, εγωπαθές σθένος στις πομπώδεις και φλύαρες γελειολογίες ημών των ανοήτων, ας επισκεφθεί έστω και μια φορά το Δαφνί, για να διακρίνει οφθαλμοφανώς τους δαιμονισμένους μύστες από τους απλά, ψυχικά πάσχοντες. 

Κανείς σοβαρός και αξιοπρεπής επιστήμονας δεν εξήγησε ποτέ, πώς ενοείται, πολλοί εκ των νοσούντων,να τους έχουν αποκαλύψει προσωπικά τους δαιδομένα και καταχωνιασμένα μυστικά τους!... Αλλά και, ποιός από εμάς τους ιχυρά διατυμπανιζομένους ως Ορθοδόξους κατά βίον, δύναται να ισχυρισθεί, πως δεν τελεί έστω υπό μερική δαιμονική κατάληψη;'' 

Κάθε πάθος είναι ένας προσωπικός δαίμονας και κάθε δαίμονας δημιουργεί το πάθος εφ ω ετάχθη στους οικτρά, ανυποψίαστους ανθρώπους. Κι η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου επί του ανθρώπου είναι να τον πείσει ακριβώς, πως δεν υπάρχει διάβολος! Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΤΡΑ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτο
νά γίνονται ἀπό τούς Χριστιανούς ὅλ᾿ αὐτά τά εἴδη τῶν μαγικῶν.
Γιατί ἄν αὐτά ἀπαγορεύονται στούς ῾Εβραίους,
πού ἦταν πνευματικά νήπιοι,
πόσο μᾶλλον ἀπαγορεύονται στούς Χριστιανούς,
τά τέκνα τῆς ἀλήθειας καί τῆς χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου;
Στό Δευτερονόμιο ὁ Θεός πρόσταζε τούς ῾Εβραίους:
“Νά μή βρεθεῖ σέ σένα (᾿Ισραήλ) κανένας, πού νά μαντεύει μαντεῖες,
πού νά προβλέπει τά μέλλοντα μέ φωνές (κλήδονες)
καί παρατηρήσεις σημείων (οἰωνῶν)·
μάγος, πού ν᾿ ἀσχολεῖται μέ ἐπαοιδία·
ἐγγαστρίμυθος καί τερατοσκόπος, πού νά καλεῖ τούς νεκρούς” (Δευτ. 18:10).
Στό Λευϊτικό, μάλιστα,
προσθέτει νά μήν πλησιάζει κανένας ἐκείνους
πού κάνουν αὐτά τά πράγματα, γιά νά μή μολυνθεῖ:
“Νά μήν προσκολληθεῖτε (σέ μάγους) καί μολυνθεῖτε ἀπ᾿ αὐτούς ·
ἐγώ εἶμαι ὁ Κύριος καί Θεός σας!” (Λευϊτ. 19:26, 31).
῾Ο Θεός ἀπαγορεύει τά μαγικά,
ἐπειδή ὁδηγοῦν τόσο ἐκείνους πού τά χρησιμοποιοῦν,
ὅσο καί ἐκείνους πού τά ζητοῦν, στήν προσκύνηση καί τή λατρεία τῶν δαιμόνων.

Γι᾿ αὐτό καί ἀποτελοῦν θανάσιμη ἁμαρτία. ᾿Από τήν ἄλλη, πάλι, τά μαγικά δέν μποροῦν νά προσφέρουν καμιά ὠφέλεια. “Οἱ μαντεῖες καί οἱ οἰωνισμοί καί τά ὄνειρα εἶναι μάταια”, λέει ἡ Γραφή (Σειράχ 34:5). Γι᾿ αὐτό τό λόγο οἱ ἅγιοι ᾿Απόστολοι δίνουν ἐντολή στούς Χριστιανούς νά μή χρησιμοποιοῦν κανενός εἴδους μαγικά· “οὐ μαγεύσεις, οὐ φαρμακεύσεις” (Διαταγ. 7,3)· “φεύγετε.....ἐπαοιδάς, κλήδονας, μαντείας, καθαρισμούς, οἰωνισμούς, ὀρνιθοσκοπίας, νεκρομαντείας, ἐπιφωνήσεις” (δ.π. 2,62) 

Σκεφθεῖτε, Χριστιανοί, πώς ὅταν λάβατε τό ἅγιο Βάπτισμα, σᾶς ρώτησε ὁ ἱερέας - ἤ μᾶλλον ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: “᾿Αποτάσσῃ τῷ σατανᾷ καί πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ καί πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ καί πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ;”. Καί ὁ καθένας ἀπό σᾶς, μέ τό στόμα τοῦ ἀναδόχου του, ἀπάντησε: “᾿Αποτάσσομαι”. ῞Οχι μόνο τό σατανά, ἀλλά καί ὅλα τά ἔργα του καί τή λατρεία του καί τήν πομπή του. ᾿Αλλά ποιά εἶναι ἡ λατρεία τοῦ σατανᾶ; ῾Ο ἅγιος Κύριλλος ῾Ιεροσολύμων ἀπαντάει, πώς εἶναι οἱ μαντεῖες, οἱ φαρμακεῖες καί ὅλα τά ἄλλα εἴδη τῶν μαγικῶν, πού ἀπαριθμήσαμε. Καί ποιά εἶναι ἡ πομπή του; 

Ο ἱερός Χρυσόστομος λέει, πώς εἶναι τά θέατρα, οἱ ἱπποδρομίες, οἱ κλήδονες καί κάθε ἁμαρτία. Δέν καταλαβαίνετε λοιπόν, ἀδελφοί, πώς γιά ἐκείνη τήν ὁμολογία καί ὑπόσχεσή σας τήν ὥρα τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, θά σᾶς ζητηθεῖ λόγος τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως; Δέν ξέρετε ὅτι πρέπει νά τηρήσετε ἀπόλυτα τή συμφωνία, πού κάνατε μέ τό Θεό; Πῶς ἀφήνετε τό Χριστό καί πηγαίνετε στούς μάγους καί τίς μάγισσες, δηλαδή στόν ἴδιο τό διάβολο; Αὐτός ὁ λόγος “ἀποτάσσομαί σοι, σατανᾶ, καί πάσῃ τῇ λατρείᾳ σου καί πάσῃ τῇ πομπῇ σου”, ἄς εἶναι πάντα στό στόμα σας καί στό νοῦ σας, σάν χαλινάρι καί ἐμπόδιο ἀπό κάθε εἴδος μαγείας. Αὐτός ὁ λόγος θά σᾶς κάνει νά μή φοβᾶστε τά “κακά συναπαντήματα”(!) τῶν ἀνθρώπων, οὔτε κρωγμούς καί πετάγματα πουλιῶν καί ἄλλα παρόμοια, ὅταν βγαίνετε ἀπό τό σπίτι σας. 

Αὐτός ὁ λόγος, συνδυασμένος μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, θά σᾶς κάνει να μή φοβᾶστε οὔτε τόν διάβολο μέ ὅλη του τή δαιμονική παράταξη. Μόνο μήν παύετε νά τόν ἐπαναλαμβάνετε παντοῦ καί πάντοτε, ὅπως συμβουλεύει ἡ χρυσόλαλη γλώσσα τοῦ ἁγίου ῾Ιωάννου: “Παρακαλῶ νά μένετε καθαροί ἀπό τήν ἀπάτη τῆς μαγείας, ἔχοντας σάν στήριγμα αὐτό τό λόγο. Καί ὅπως δέν θά πηγαίνατε ποτέ στήν ἀγορά χωρίς ροῦχα ἤ παπούτσια, ἔτσι νά μήν πηγαίνετε πουθενά καί χωρίς νά λέτε, ξεκινώντας, τή φράση: “᾿Αποτάσσομαί σοι, σατανᾶ, καί τῇ πομπῇ σου καί τῇ λατρείᾳ σου, καί συντάσσομαί σοι, Χριστέ”. Ποτέ μή βγεῖς ἀπό τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ σου χωρίς τά παραπάνω λόγια. Γιατί εἶναι τό στήριγμά σου, τό ὅπλο σου, τό ἄπαρτο κάστρο πού σέ περιτειχίζει. Παράλληλα σφραγίσου καί μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. 

῎Ετσι, ὄχι μόνο ἄνθρωπος, μά οὔτε κι αὐτός ὁ διάβολος δέν θά μπορέσει νά σέ βλάψει, βλέποντάς σε παντοῦ μ᾿ αὐτή τήν πανοπλία”. ῾Η αἰτία πού οἱ σημερινοί Χριστιανοί ἔπεσαν στά ἔργα τοῦ διαβόλου, καί μάλιστα στά μαγικά, εἶναι τό ὅτι δέν συλλογίζονται τίς ὑποσχέσεις ἐκεῖνες πού ἔδωσαν στό Χριστό ὅταν βαπτίσθηκαν, ἀλλά τίς ξέχασαν καί τίς ἔσβησαν τελείως ἀπό τή μνήμη τους καί τήν καρδιά τους. 

Γι᾿ αὐτό καί πραγματοποιοῦνται σ᾿ αὐτούς τά λόγια πού εἶπε ὁ Κύριος: “῞Οταν τό ἀκάθαρτο πνεῦμα (τό δαιμόνιο) βγεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο, περιδιαβαίνει σέ τόπους ἄνυδρους ζητώντας ἀνάπαυση, μά δέν βρίσκει. (Γιατί ἀνάπαυση βρίσκει μόνο ὅταν κυριεύει τόν ἄνθρωπο καί τοῦ κάνει κακό). Τότε λέει: “᾿Ας γυρίσω πάλι στό σπιτάκι μου (δηλαδή στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου), ἀπ᾿ ὅπου ἔφυγα”. Κι ὅταν ἔρθει, βρίσκει τό σπίτι ἀφύλαχτο, σκουπισμένο, στολισμένο, ἕτοιμο. (Βρίσκει δηλαδή τόν ἄνθρωπο ἀμέριμνο καί διατεθειμένο νά τόν δεχθεῖ πάλι). 

Τότε πηγαίνει, φέρνει κι ἄλλα ἑπτά δαιμόνια, πονηρότερα μάλιστα, μπαίνει μαζί τους στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου καί κατοικεῖ ἐκεῖ μόνιμα πιά.῎Ετσι ἡ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου γίνεται τελικά χειρότερη ἀπ᾿ ὅ,τι ἦταν πρίν (κι ἀπό τό Βάπτισμα!).” (Ματθ. 12:43-45).

῞Οσοι λοιπόν Χριστιανοί ἀσχολοῦνται μέ τά μαγικά, 

διώχνουν ἀπό τίς καρδιές τους τή θεία χάρη, 

τό Πνεῦμα τό ῞Αγιο, 

καί βάζουν μέσα τους τό ἀκάθαρτο πνεῦμα, 

τό δαιμόνιο. 

Μέ τή δαιμονική ἐνέργεια τότε, 

κάνουν κάθε τι σατανικό καί περίεργο. 

Πῶς μποροῦν, ἑπομένως, ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τά μαγικά, 

νά εἶναι ἤ νά λέγονται Χριστιανοί; 

Χριστιανοί καί μάγοι; 

Χριστιανοί καί δαιμονολάτρες; 

Ανήκουστο! ᾿Αδύνατο! 

Πῶς νά συμφωνήσουν τό φῶς μέ τό σκοτάδι, 

τά τέκνα τοῦ Θεοῦ μέ τά τέκνα τοῦ διαβόλου;... 

Μάταια λένε αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πώς εἶναι Χριστιανοί. 

Μέ τά λόγια μόνο εἶναι Χριστιανοί, 

μά μέ τά ἔργα τους προδότες τοῦ Χριστοῦ, 

ἀσεβεῖς εἰδωλολάτρες καί σατανολάτρες. 

Οἱ δαίμονες δέν θεραπεύουν ἀλλά θανατώνουν!  

Απόσπασμα εκ κειμένου του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου με θέμα την Μαγεία. 

Αναδημοσίευση εκ του Ιστολογίου ''Η Άλλη Όψις.'' 

Τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Παλαιότερη ομιλία του νυν Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ὅπως στὸν καθρέφτη βλέπουμε τὴ μορφή μας καὶ εὐπρεπιζόμαστε, ἔτσι στὸ Εὐαγγέλιο
βλέπουμε ὄχι τὸν ὁρατὸ ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν ἀόρατο ἑαυτό μας, τὶς κα­κίες καὶ τὰ πάθη μας, γιὰ νὰ τὰ δι­ορθώνου­με.
Κι ὅπως δὲν ὑπάρχει σπίτι, ἀκόμα καὶ τὸ πιὸ φτωχό, χωρὶς καθρέφτη, ἔτσι δὲν πρέ­πει νὰ ὑπάρχῃ οἰκογένεια χωρὶς Εὐ­αγγέλιο.

του π. Αυγουστίνου Καντιώτη

Σήμερα λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία ἔβαλε μπρο­στά μας πάλι τὸν πνευματικὸ καθρέφτη καὶ μέσα σ᾽ αὐτὸν βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας. –Τὸν ἑαυτό μας; θὰ πῆτε· μὰ δὲ μιλάει γιὰ μᾶς τὸ εὐ­αγγέλιο. Καὶ ὅμως. Ἐλᾶτε νὰ δοῦμε μὲ συν­τομία τί μᾶς λέει ἡ περικοπὴ καὶ πῶς σ᾽ αὐτὴν καθρεφτίζεται ὁ ἑαυτός μας. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδος ἦταν χτισμένο ἕνα χωριὸ ποὺ τὸ ἔλεγαν Γάδαρα. Στὸ χωριὸ αὐτὸ ζοῦ­σε ἥσυχα ἕνας νέος. Ἐνῷ ὅμως ἦταν ἡ χαρὰ καὶ τὸ καμά­ρι τῶν γονέων του, ξαφνικὰ ὁ ἄνθρω­πος αὐτὸς ἄλλαξε. Τὸ μυαλό του θόλω­σε, ἡ γλῶσσα του μπέρδεψε καὶ ἄρχισε νὰ βγάζῃ ἄ­σχημα λόγια. Ὠργιζόταν, θύμωνε, χτυπιόταν, ἔσχιζε τὰ ροῦχα του καὶ παρουσιαζόταν γυμνός, ὅπως τὸν γέννησε ἡ μάνα του. Ἔβγαινε ἔξω, ἔτρεχε δεξιὰ κι ἀριστερά. 

Τὴ νύχτα δὲν κοιμόταν στὸ σπίτι ἀλλὰ στὰ νεκροταφεῖα, μέσ᾿ στα μνήματα. Πήγαιναν συγγενεῖς καὶ φί­­λοι νὰ τὸν πιάσουν, τὸν ἔδεναν μὲ ἁλυσίδες, ὄχι μὲ σχοινιά, κι αὐτὸς εἶχε τέτοια πρωτοφανῆ δύναμι ποὺ ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες ὅ­πως σπάει κανεὶς τὶς κλωστές. Ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος ὅλης τῆς περιοχῆς· κανείς δὲν τολμοῦσε νὰ περάσῃ ἀπ᾽ τὸ μέρος ἐκεῖνο. Τί ἦταν, τρελλός; Μακάρι νὰ ἦταν τρελλός. Ὑπάρχει κάτι χειρότερο ἀπ᾽ τὴν τρέλλα, κι ἂς μὴν τὸ πιστεύουμε κι ἂς μὴ θέλουμε νὰ τὸ ἀν­τιληφθοῦμε. Ὁ νέος αὐτὸς ἦταν δαιμονισμένος, «εἶχε δαιμόνια» λέει τὸ εὐαγγέλιο (Λουκ. 8,27). Κάποια στιγμὴ ἄνοιξε τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς του καὶ δέχτηκε μέσα του τὸ σατανᾶ, τὸν διάβολο. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἔχασε πλέον τὸν ἔλεγχο, τὸ κοντρὸλ τοῦ ἑαυτοῦ του· καὶ κον­τρὸλ τοῦ ἀνθρώπου εἶνε τὸ μυαλό. Τὸ τιμόνι του δὲν τὸ εἶχε πλέον ὁ ἴδιος, τὸ εἶχε ὁ σατανᾶς, τὸ πνεῦμα τὸ πονηρό. Ἀπὸ κείνη τὴ στιγμὴ ἔχασε τὴν ταυτότητα καὶ τὴν προσωπικότητά του· ἦταν ἕνα ρομπότ, τὸ ὁ­ποῖο κινοῦσε ὡς ἐνεργούμενο ὁ σατανᾶς. Ὅ,τι ἔλεγε ἐκεῖνος, ἔπραττε αὐτός· ἦταν ὄρ­γανο σατανικό. –Μά, θὰ πῆτε, ἔρχεσαι τώρα, στὸν αἰῶνα αὐ­­τό, καὶ μᾶς λὲς πὼς ὑπάρχουν δαίμονες καὶ δαι­μονισμένοι ἄνθρωποι; Τί παραμύθια εἶν᾽ αὐτά; 

Ἔτσι ζητᾶτε νὰ ναρκώσετε τὸ λαὸ καὶ τὸν βάζετε νὰ πιστεύῃ σὲ τέτοια… Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν λέει παραμύθια, κηρύττει τὴν ἀλήθεια. Τέτοια ἔλεγε κ᾽ ἕνας ἄπιστος ἀ­στροναύτης, ποὺ βγῆκε λίγο ἔξω ἀπὸ τὴ γήινη ἀτμόσφαιρα κι ὅταν γύρισε εἶπε ὅτι δὲ συνάν­τησε πουθενὰ ἐκεῖ ἀγγέλους. Καὶ τὸ πῆραν αὐτὸ καὶ τὸ ἔγραψαν σὲ σχολι­κὸ βιβλίο, γιὰ νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ τὴν ἀ­θεΐα. Σὲ κάποιο σχολεῖο λοιπὸν ρωτοῦσε ἡ δα­σκάλα· –Ποιός εἶδε, παιδιά, ἀγγέλους; ὁ ἀ­στροναύτης μας πέ­ταξε στὸ διάστημα καὶ δὲν εἶδε κανέναν ἄγγελο. Τότε ἕνας μικρὸς –φωτίζει ὁ Θεὸς ἀθῷα πλάσματα– ἀποστόμωσε τὴ δασκάλα λέγον­τας: –Κυρία, πέταξε πολὺ χα­­μηλά· ἂν πετάξῃ ψη­λότερα, θὰ τοὺς δῇ! Καὶ τί ἦταν πρά­γματι τὸ ἅλμα ἐκεῖνο τοῦ ἀστροναύ­του; Οὔτε ἕνα μικρὸ βῆμα δὲν εἶχε κάνει, καὶ βεβαίωνε ὁ ἀ­λαζὼν ὅτι δὲν εἶδε ἀγγέλους. Ὑπάρχει πνευματικὸς κόσμος ἀόρατος. Κι ἂν δὲν τὸν βλέπουν τὰ φυσικά μας μάτια, μᾶς βεβαιώνουν γι᾽ αὐτὸν πολλὲς ἐνέργειές του ὁ­ρατὲς καὶ αἰσθητές. Καὶ στὸν κόσμο αὐτὸν δὲν ἀνήκουν μόνο οἱ ἄγγελοι· ἀνήκουν καὶ οἱ δαίμονες. Καὶ κυριαρχοῦν δυστυχῶς στὴν ἀν­θρωπότητα. Κ᾽ εἶνε ἀναίσθητος ὅποιος δὲν τὸ νιώθει καὶ τυφλὸς ὅποιος δὲν τὸ βλέπει. Δαιμόνια καὶ δαιμονιζόμενοι; Πλῆθος. 

Θέλε­τε μερικὰ παραδείγματα; Νά· χθὲς ἡ ἐφημερίδα ἔγραφε, ὅτι ἕνας ἄνθρωπος τελείωσε τὴ δουλειά του, πάει στὸ σπίτι καί, ἐνῷ ἦταν ἥσυχος, πιάνει ἕνα καυγᾶ μὲ τὴ γυναῖκα του· καὶ σὲ μιὰ στιγμή, καθὼς ἦταν ὠργισμένος καὶ θυμωμένος, παίρνει ἕνα μαχαίρι, τὴν καταδι­ώκει, ἐκείνη τρύπωσε μέσα στὸ μέρος, αὐτὸς σπάει τὴν πόρτα καὶ τὴν ἔσφαξε μὲ δεκαεφτὰ μαχαιριές! Τί ἦταν αὐτό; Δαιμόνιο· ὁ Θεὸς νὰ φυλάῃ. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε νὰ προσ­ευχώμαστε «…ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονη­ροῦ» (Ματθ. 6,13), καὶ γι᾽ αὐτὸ ἕνας ψαλμὸς λέει· Σῶ­σε μας «ἀπὸ δαιμονίου μεσημβρινοῦ» (Ψαλμ. 90,6). Κάθε ἄν­θρωπος δέχεται πειρασμό. Λένε καὶ ψυχολόγοι, ὅτι καὶ ὁ πιὸ λογικὸς καὶ συνετὸς καὶ ἐπιστήμων ἔχει κάποτε «τὸ πεντάλεπτο τῆς τρέλλας» – ἔτσι τὸ λένε. Ὁ Θεὸς νὰ φυλάῃ· καὶ ὁ πιὸ ἐνάρετος καὶ ἅγιος, σὲ ἕνα πεντάλεπτο δαιμονισμοῦ, ἂν ἀμελήσῃ, μπορεῖ νὰ κάνῃ τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα. Ὑπάρχει λοι­πὸν τὸ δαιμόνιο τῆς ὀργῆς καὶ τοῦ θυμοῦ. Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τοῦ φθόνου, τῆς ζήλειας, ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ χάνῃ τὸ χρῶ­­μα του καὶ νὰ κιτρινίζῃ ἀπ᾽ τὴ στενοχώρια γιὰ τὴν πρόοδο καὶ εὐτυχία τοῦ ἄλλου. Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τῆς ἀλαζονείας, ὅταν κάποιος νομίζει ὅτι εἶνε μεγάλος κ᾽ ἔχει ἀξία. 

Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τῆς φιλαργυρίας, ποὺ γιὰ τριάκοντα ἀργύρια προδίδει καὶ τὸ Χριστό. Ὑπάρχει τὸ δαιμόνιο τῆς γαστριμαργίας. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀρκεῖται στὸ κανονικὸ φαγητό, ἀλλὰ τρώει παραπάνω· ἀλλ᾽ αὐτὸ τὸ παραπάνω δὲν εἶνε δικό του, «εἶνε τῆς χήρας, τοῦ ὀρ­­φανοῦ», ἐκείνων ποὺ πεινοῦν καὶ δυστυχοῦν. Τὸ χειρότερο δαιμόνιο στὴν ἐποχή μας εἶ­νε τὸ δαιμόνιο τοῦ σέξ. Βλέπεις ἄνθρωπο γέρο, μὲ παιδιὰ κ᾽ ἐγγόνια, κι ἀφήνει τὴ γυναῖκα του γιὰ νὰ πάρῃ ἄλλη, καὶ γίνεται γελοῖος. Ποιός θὰ τὰ περιγράψῃ αὐτά; Βρέθηκε ἕνας σοφός, ὁ Ντοστογιέφσκυ. Ἐγὼ τὸν ὀνομάζω προφήτη τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ, γιατὶ προέβλεψε τὰ δεινὰ ποὺ θὰ ἔρθουν στὸν κόσμο. Λέγεται ὅτι, ὅταν ἐπὶ τσαρικοῦ καθεστῶτος τὸν ἔστειλαν ἐξορία στὴ Σιβηρία, μιὰ γριούλα τοῦ ἔδωσε ἕνα Εὐαγγέλιο. Ἐκεῖ τὸ διάβασε, τὸ με­λέτησε· καὶ φωτίστηκε καὶ ἔγραψε τὰ σπουδαι­­ότατα συγγράμματά του, ὅπου ψάλλει τὸ μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς λοιπὸν μετα­ξὺ τῶν ἄλλων ἔγραψε κ᾽ ἕνα βιβλίο μὲ πεν­τα­κόσες σε­λίδες ποὺ ἐπιγράφεται Οἱ δαιμονισμένοι. 

Παίρ­νει τὴ σημερινὴ περικοπή, τὴ βάζει στὴν πρώτη σελίδα, καὶ μέσα περιγράφει περιπτώσεις δαιμονισμένων τῆς ἐπο­χῆς του ποὺ ἔβλεπε στὶς καλύβες, στὰ σπίτια, στὴν ὕπαιθρο καὶ τὶς πόλεις, στὰ σχολεῖα καὶ τὰ πανεπιστήμια καὶ τὶς ἀκαδημίες, στοὺς μικροὺς καὶ τοὺς τρανούς. Περιγράφει πῶς οἱ δαίμονες ταράζουν ὅλους. Καὶ ἂν ὁ Ντοστογιέφσκυ ζοῦσε σήμερα, θὰ ἔγραφε δεύτερο βιβλίο· γιατὶ λιγώτερα ἦταν τὰ δαιμόνια τότε, ἐνῷ τώρα πολλαπλασιάστη­καν. Τὰ δαιμόνια περιγράφει καὶ τὸ μικρὸ ρωσι­κὸ βι­βλίο. Ὁ πνευματικὸς καθρέπτης· κυκλοφορεῖ μεταφρασμένο, συνιστῶ νὰ τὸ διαβάσετε. Εἴμαστε σὲ ἐποχὴ δαιμόνων. Τί εἶνε λ.χ. τὰ μέντιουμ; ὄργανα ὑπὸ τὴν κατο­χὴ τοῦ δαίμονος· τοὺς ὑπαγορεύει λόγια καὶ τοὺς κατευθύνει τὸ πονηρὸ πνεῦ­μα· κ᾽ οἱ ἄνθρω­ποι, ποὺ τρέχουν σ᾽ αὐτοὺς νὰ μάθουν τὰ μυστι­κά τους, δέχονται τὴν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ. Δαιμονιζόμενοι εἶνε οἱ ἀ­στρολόγοι·ὅλοι ὅ­σοι πιστεύουν στὰ ἄστρα καὶ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ζῴδια δέχονται τὴν ἐπήρεια τοῦ δαίμονος. 

Δαιμονιζόμενοι εἶνε οἱ μάγοι· ὅποιος καταφεύγει σ᾽ αὐτούς, γιὰ πρόβλημα ὑγείας ἢ ἄλ­λο, σκλαβώ­νεται στὸν διάβολο. Σ᾽ ἕνα χωριὸ τῆς περιφερείας μου ἕνας εὐλαβὴς παπᾶς ἔ­μαθε ὅτι ἀρρώστησε κάποιος· πάει στὸ σπίτι, χτυπάει τὴν πόρτα· καὶ δὲν τὸν δέχτηκαν, για­­τὶ μέσα εἶχαν τὸ μάγο. Δὲ σᾶς χρειαζόμαστε τώρα, τοῦ εἶπαν. Κ᾽ ὕστερα ἀπὸ τέσσερις μέ­­ρες ὁ ἄρρωστος πέθανε. Δὲν τὸν ἔσωσε ὁ μάγος, αὐτοὶ ὅμως ὑποτάχθηκαν στὸ δαίμονα. Ἀλλὰ τὸ φοβερώτερο δαιμόνιο εἶνε τὸ δαιμόνιο τῆς βλαστήμιας. Ὁ σατανᾶς δὲν τολμά­ει νὰ βλαστημήσῃ ὁ ἴδιος.

  

Εἴδατε σήμε­ρα τί λέει στὸ εὐαγγέλιο· «Μὴ μὲ βασανίσῃς» (Λουκ. 8,28). Ἔτρεμε μπρο­στὰ στὸ Χριστό,

 ποὺ εἶνε ὁ δυνατὸς τῶν δυνατῶν· τρέμει τὸν τίμιο σταυρό, «…φρίττει γὰρ καὶ τρέμει μὴ 

φέρων καθορᾶν αὐτοῦ (τοῦ σταυροῦ) τὴν δύναμιν» (Παρακλ., ἦχ. πλ. δ΄, Κυρ. αἶνοι). 

Ἀλλ᾽ ἐνῷ ὁ ἴδιος δὲν βλαστημάει, βάζει τὸν ἄν­­θρωπο νὰ τὸ κάνῃ. Καὶ ἐδῶ, ποὺ δὲν ἀκουγόταν 

οὔτε μιὰ βλαστήμια, τώρα μικροὶ – μεγάλοι βλαστη­μοῦν τὸ «ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» (Φιλ. 2,9).

 Σημεῖο ἀντιχρίστου ἦταν ὁ Καζαντζάκης· αὐτὸς ὕβρισε τὸ Χριστὸ ὅσο κανένας ἄλλος. 

Σταματῶ, ἀδελφοί μου· μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλάψω. 

Ἂν δὲν ἀντιδράσουμε ὥστε νὰ παύσῃ αὐ­τὴ ἡ ἀσέβεια, ἐγὼ ἁμαρτωλός, ποὺ πιστεύω στὸ Χριστό, 

στὰ ἱερὰ εὐαγγέλια, στὶς προφητεῖ­ες τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, σᾶς προειδοποιῶ· θὰ γίνῃ κακὸ μεγάλο. 

Ὁ Θεὸς νὰ γίνῃ ἵλεως. 

Αντιγραφή από το Ιστολόγιο ''Αναβάσεις''
 Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Αείμνηστος Μητροπολίτης π. Αυγουστίνος Καντιώτης

Η ΑΔΟΞΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΝΙΚΗΜΕΝΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ

«Οὔτε νὰ τῆς κάνει κακὸ μπορεῖ,μὰ οὔτε ἀκόμη καὶ νὰ τὴν πλησιάσει...».

«Ψηλὰ στὴν Κωστελάτα,

τὰ κρύα τὰ νερά»,

ἐκεῖ στὶς νοτιοδυτικὲς πλευρὲς τῶν ὑπερήφανων Τζουμέρκων,

στοὺς πρόποδες τῶν κορυφῶν Καταφίδι καὶ Πάνω Κωστελάτας,

σὲ ὑψόμετρο 900 μέτρα περίπου,

εἶναι σκαρφαλωμένα τὰ Τζουμερκοχώρια καὶ τὰ Κατσανοχώρια.

Ἐκεῖ στὸ χωριὸ Μονολίθι Ἰωαννίνων, ζοῦσε γύρω στὰ 1960 μιὰ οἰκογένεια εὐλογημένη,

ἡ κυρὰ Σταυρούλα Μάνθου μὲ τὸν ἄντρα καὶ τὰ δυὸ παιδιά τους.

Ὁλημερὶς στὰ χωράφια μὲ τὰ φουντωμένα καλαμπόκια καὶ τὰ καταπράσινα τριφύλλια,

πότιζε,

σκάλιζε,

φρόντιζε τὰ ζωντανά τους.

Μὰ οἱ Κυριακὲς καὶ οἱ μεγάλες σχόλες ἦταν γι᾿ αὐτὴν μέρες ξέχωρες, εὐλογημένες. Ἑτοίμαζε τὸ καλοζυμωμένο της πρόσφορο, ἔγραφε τὰ ὀνόματα γιὰ ζωντανοὺς καὶ πεθαμένους δικούς της, τὸ τύλιγε εὐλαβικὰ στὴν ἄσπρη ὑφαντὴ πετσέτα μὲ τὸ κοφτὸ ἀνεβατὸ καὶ τὶς δαντέλες, ἔκανε τὸ σταυρό της καὶ χαράματα ξεκίναγε γιὰ τὴν ἐκκλησία. Ἔπαιρνε τὸ μονοπάτι μὲ τὴν ἀπότομη κατηφοριά,μίας ὥρας δρόμο ἀπὸ τοῦ Ἅϊ-Γιώργη τὸν συνοικισμό,γιὰ τὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἄνοιξη καὶ χειμώνα, μὲ τὶς νεροποντὲς καὶ τοὺς ἀγέρηδες, δυσκόλευαν πολὺ τὰ πράγματα στὴν λασπωμένη κατηφόρα. Καὶ στὸν γυρισμὸ λαχάνιαζε στὸν κοφτὸ ἀνήφορο. Μὰ ἡ κυρὰ Σταυρούλα τ᾿ ἀψηφοῦσε ὅλα. Γοργοχτυποῦσε ἀπὸ λαχτάρα ἡ καρδιά της. Νὰ λειτουργηθεῖ,νὰ πάρει μέσα της τὸν ἀφέντη Χριστὸ μὲ τὴν ἁγία Κοινωνία! Κι ἦταν καὶ ἄλλες μέρες γιορτινές, ποὺ ἡ ἴδια μὲ λειτουργίες, «ἄνοιγε» κοντινά τους ἐξωκκλήσια.

Ἐκεῖνα τὰ χρόνια στὸ χωριὸ τῆς Ἄρτας Κάτω Γρεκικὸ ζοῦσε ὁ ξακουστὸς μάγος Γεώργιος Τριαντάφυλλος, γνωστὸς γιὰ τὸ διαβολικό του ἔργο ὄχι μόνο στὰ γειτονικὰ Τζουμερκοχώρια, ἀλλὰ καὶ στὴν κοντινὴ Μακεδονία, ἀκόμη καὶ στὴν Ἰταλία. Εἶχε προμηθευτεῖ τὰ σχετικὰ βιβλία μὲ τὶς προσευχὲς καὶ ἐπικλήσεις τῶν δαιμόνων καὶ ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος σὲ ὅλη τὴν περιοχή. Στὸ σπίτι τῆς Κυρὰ Σταυρούλας ὅλα κυλοῦσαν ἥσυχα. Βασίλευε γλυκιὰ εἰρήνη καὶ ἀγάπη ζηλευτή. Κάποτε ὅμως οἱ συγγενεῖς τοῦ ἀνδρός της πῆραν μία ἀπόφαση γιὰ ἕνα θέμα γενικότερο στὸ σόϊ τους. Μὰ ἡ κυρὰ Σταυρούλα δὲν συμφωνοῦσε καὶ μὲ τὸν τρόπο της τὸν καλὸ ἔλεγε ὅτι δὲν ἦταν συμφέρον γιὰ τὸ σπίτι της. Ἐκεῖνοι ἐπέμεναν, τὸ ἴδιο καὶ ἡ κυρὰ Σταυρούλα.Κι ἐκεῖνοι γιὰ νὰ πετύχουν τὸν παράνομο σκοπό τους, ξεκίνησαν μία καὶ δυὸ γιὰ τὸν Τριαντάφυλλο.

Θὰ τὴν κανονίσουμε μεῖς... Ἀκοῦς ἐκεῖ..., ἔλεγαν πεισματωμένοι. Τοὺς ἄκουσε ὁ μάγος μὲ προσοχή. - Μὴν ἀνησυχεῖτε καθόλου... Θὰ γίνει ὅπως τὸ θέλετε καὶ μὲ τὸ παραπάνω... Θὰ τὴν δέσω ἐγὼ ὅπως ξέρω καὶ δὲν θὰ τολμήσει νὰ ξανασηκώσει ποτὲ πιὰ κεφάλι... Ξέρω ἐγώ… Ἀφοῦ τὸν πλήρωσαν γερά, ἔφυγαν περιχαρεῖς γιὰ τὸ χωριό. Καὶ περίμεναν… Πέρασαν μέρες, πέρασαν μῆνες, μὰ τίποτα. Ὅλα στὸ σπίτι της πήγαιναν καλά, κι ἀπὸ τὸ καλὸ στὸ καλύτερο. Ἥσυχα κι ἀγαπημένα. Κι ὅλοι γεροὶ καὶ δυνατοὶ καὶ πιότερο ἡ κυρὰ Σταυρούλα. Δὲν εἶχαν ἄλλη ὑπομονή. - Τὸν ἀπατεώνα... Μᾶς γέλασε... Πῆρε τόσα λεφτὰ καὶ τίποτα… Καὶ ἀνήσυχοι καὶ θυμωμένοι ἔτρεξαν στὸ μάγο. Ἀπαιτητικοὶ καὶ αὐστηροί. 

Μπάρμπα Γιώργη, τί γίνεται;... Καλὰ τὰ πῆρες τὰ λεφτά, μὰ ἀποτέλεσμα κανένα... Μὴ μᾶς γέλασε ἡ ἀφεντιά σου;... Ὁ Τριαντάφυλλος τοὺς δέχτηκε σοβαρὸς καὶ προβληματισμένος. Ἤτανε σίγουρος γιὰ τὴν τέχνη του. Μὰ τώρα;... - Ἀκοῦστε..., τοὺς λέγει. Οὔτε σᾶς γέλασα, οὔτε ἄδικα τὰ πῆρα τὰ λεφτά... Τόσα καὶ τόσα χρόνια ξέρω νὰ κάνω τὴν δουλειά μου καὶ τὴν κάνω... Μὰ μὲ δαύτη τὴν γυναίκα δὲν μπορῶ...

Στέλνω, ξαναστέλνω τὸ δαίμονα ἐναντίον της, μὰ τίποτα...

Γυρίζει ὀπίσω ἄπρακτος...

Οὔτε νὰ τῆς κάνει κακὸ μπορεῖ,

μὰ οὔτε ἀκόμη καὶ νὰ τὴν πλησιάσει...

Καὶ τοῦτο φταίει: Δὲν χάνει λειτουργία τὴν Κυριακή...

Καὶ κοινωνεῖ...

Κι ἔφυγαν ἐκεῖνοι μὲ ντροπὴ καὶ σκεπτικοί…

Περιοδικό «Ἡ Δράσις μας»

ἀριθμός τεύχους 480,Ἰούνιος-Ἰούλιος 2010

Αναδημοσίευση από την Ιστοσελίδα 

της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ