ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ

...''Αλίμονον, πάτερ,

εάν η διοικητική και μόνον εξάρτησις 

εξησφάλιζε την σωτηρίαν των πιστών και ουχί η ουσιαστική, 

ήτοι η Κοινωνία μετά της Αληθείας και η αγία πρόθεσις του διασώζειν πάση θυσία ταύτην! 

Διότι καθ' υμάς και οι εσαγαγόντες, δια της Κρατικής ενίοτε βίας, 

τας ποικίλας αιρέσεις των εν τη Εκκλησία επί μακρότατον χρονικόν διάστημα (όρα Εικονομάχους επί 120 έτη διώκοντας τους Ορθοδόξους), 

ήσαν ΕΝΤΟΣ Εκκλησίας και οι ανθιστάμενοι και διωκόμενοι ΕΚΤΟΣ!!... 

Κατά την ιδίαν λογικήν εκτός Εκκλησίας πρέπει να ευρίσκονται και ο Μάξιμος ο Ομολογητής μετά του αγίου Σωφρονίου, 

διότι αντέστησαν εις την αιρετικήν ''Έκθεσιν'' του Ηρακλείου, την οποίαν υπέγραψαν πλήθος επισκόπων, ως και οι πατριάρχαι εισέτι: 

Κων/λεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και αυτός ο της Ρώμης Ονώριος! 

Δεν το αντελήφθητε εισέτι, 

ότι εις τας ημέρας μας, οι των Εκκλησιών αρχηγοί δύνανται να έχουν ''αρίστας σχέσεις'' μεταξύ των 

και να κοινωνούν πλήρως, 

ενώ τη ουσία ουδείς εξ αυτών να επιθυμεί τοιαύτας σχέσεις, ή ο έχων την μεγαλυτέραν πολιτικήν ισχύν θα επιβάλλεται εις τους άλλους; 

Βλέπε περιπτώσεις Αθηναγόρου, Ιακώβου Αμερικής κ.λ.π. 

Από την πρώτην ημέραν αντικανονικώς ήρπασαν τους θρόνους και αντικανονικώς συνεχίζουν να ποιμένουν, 

(γράφε φθείρουν) τα λογικά ποίμνιά των. 

Λοιπόν, σας αρκεί ότι έχουν κ ο ι ν ω ν ί α ν με τας άλλας Εκκλησίας, 

και κατά συνέπειαν, είναι ''άγιοι'' και ''εν τάξει''; 

Πότε θα αντιληφθείτε, 

ότι τα Υπουργεία Εξωτερικών των διαφόρων Δυνάμεων είναι τη ουσία τα Πατριαρχεία, 

οι δε Αρχηγοί των Εκκλησιών ενεργούν οιωνεί, ως υποτακτικοί των επιθυμιών του'';...

H Ιστορία έχει να μας παρουσιάσει δις την τοπικήν Εκκλησίαν της Κων/λεως άνευ ορθοδόξου επισκόπου. Πρώτον μεν, ότε ούσαν Αρειανοκρατουμένην, ο μεταβάς εκεί προς ενίσχυσιν του Ορθοδόξου ποιμνίου Γρηγόριος ο θεολόγος εύρε αυτό «και ανεπίσκοπον» (MANSΙ 3, 532). Δεύτερον δε επί κακοδόξου Νεστορίου, ότε οί πιστοί, κλήρος και λαος αποκηρύξαντες αυτόν συνήγοντο άνευ αυτού (MANSΙ 4, 1096).

Συνεπώς, ο οργανικός σύνδεσμος επισκόπου και αληθείας αποτελεί όρον εκ των ων ουκ άνευ δια την Ορθοδοξίαν της τοπικής εκκλησίας , ης ούτος προίσταται. Δια τούτο και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ετόνιζε προς τους αντιπάλους του: ''Οι της του Χριστού Εκκλησίας, της αληθείας εισί. 

Και οι μη της αληθείας όντες, ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί''. (Συγγράμ. Β', 627). Ουχί λοιπόν της Εκκλησίας οι κακοδοξούντες, ουδέ ποιμένες, αλλά ''λύκοι'' εν προβάτου δορά, φορά προβάτων κατεργαζόμενοι, έστω κι αν τιτλοφορώνται αρχιποιμένες, παναγιώτατοι και οικουμενικοί. ''Και τοσούτον μάλλον αν και σφων αυτών κατεψεύδοιντο'' συνεχίζει ο μέγας πατήρ, ''ποιμένας και αρχιποιμένας ιερούς εαυτούς καλούντες και υπ' αλλήλων καλούμενοι.

Μηδέ γαρ προσώποις τον Χριστιανισμόν, αλλ' αληθεία και ακριβεία πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα''. (Ένθ αν). Δια τούτον είχε δίκαιον ο καθηγητής πατήρ Γ. Φλωρόφσκι, όταν έγραφε: ''Πολύ συχνά το μέτρον της αληθείας είναι η μαρτυρία της μεοψηφίας. Είναι δυνατόν να είναι Καθολική Εκκλησία το ''μικρόν ποίμνιον''. 

Ίσως υπάρχουν περισσότεροι ετερόδοξοι παρά Ορθόδοξοι. Είναι δυνατόν να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού και να καταλήξει η Εκκλησία εις το περιθώριον της Ιστορίας ή να αποσυρθεί εις την έρημον. Αυτό συνέβη κατ' επανάληψιν εις την Ιστορίαν και είναι πολύ πιθανόν να συμβεί και πάλιν...''. 

''Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνει από τον καθολικόν κανόνα και ο Λαός έχει το δικαίωμα να τον κατηγορήσει, ακόμα δε και να τον καθαιρέσει''. (Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, Θεσσαλον. 1977, σελ. 71, 75. Πρβλ. Ι. Κοτσώνη, Προβλήματα Εκκλησιαστικής Οικονομίας, σελ. 113). ''Γιατι όμως αισθάνονται οι Χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; 

Αυτό γίνεται, γιατι η Ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. Επειδή στην Εκκλησία μέσα στους αιώνες την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους, την ταυτήσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. 

Όμως στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε, έχουμε αφήσει πια πίσω την Ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από την συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Η αποστασία άλλαξε τους ποιμένας σε λύκους και η οργανωμένη Εκκλησία που ξέραμε είναι πια σήμερα αγέλη λύκων και θάνατος προβάτων. Ο διάβολος είναι πια λυμένος. 

Για να επιβιώσουμε πρέπει να δούμε την Εκκλησία στη μυστική και μυστηριακή της ουσία, γυμνωμένη από την διοικητική της οργάνωση που γνωρίσαμε στην Ιστορία. Στην αρένα οι μάρτυρες γυμνοί αντιμετώπιζαν τα θηρία. Γυμνή και η στρατευομένη Εκκλησία των εσχάτων καιρών θα παλέψει μαζί τους χωρίς Συνόδους, χωρίς Πατριαρχεία, χωρίς σύνδεσμο των κατά τόπους μικρών Εκκλησιών άλλον από τον Χριστόν και την κοινωνία τους με την θριαμβεύουσα Εκκλησία.

Το συνηθισμένο λοιπόν ερώτημα: ''Καλά να φύγουμε από τον Οικουμενισμό, αλλά σε ποια Εκκλησία να πάμε;'' δεν έχει την θέση του σήμερα. Γιατι δεν πρόκειται να πάμε πουθενά, αλλά να μείνουμε στην Εκκλησία του Χριστού, στην Εκκλησία των Πατέρων.

Ν' αρνηθούμε τις παραποιήσεις και να μείνουμε στην αλήθεια που από απαλών ονύχων γνωρίσαμε, αλλά δυσκολευόμαστε πια ν' αναγνωρίσουμε σ' αυτό που μας λέγουν, ότι είναι δήθεν Εκκλησία. Αυτή την άρνηση του ψεύδους και των παραποιήσεων, θα την πραγματοποιήσουμε εκεί που βρισκόμαστε, διακόπτοντας απλά κάθε επικοινωνία μαζί της. 

Και τότε, όταν θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα που περιμένει από μας ο Θεός, θα έλθει ο ίδιος σε συνάντησή μας και θ' ανοίξει τα μάτια μας που μέχρι τότε όνομα είχαν ότι βλέπουν, αλλά ήταν ανίκανα να δουν τον αληθινό Χριστό. Και όταν τον δούμε θα τρέξουμε στον πιο ακριβό μας φίλο, όπως έτρεξε ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ και θα τον καλέσουμε να' ρθει να δει κι αυτός , όσο κι αν αμφιβάλλει για το καλό που μπορεί να έλθει από την Ναζαρέτ.

Έτσι σχηματίζεται το ''μικρό ποίμνιο'', η μικρή τοπική εκκλησία. Οι αληθινοί Ισραηλίτες βρίσκουν ο ένας τον άλλον και έρχονται μαζί στον Χριστό, λαικοί και Ιερείς και Επίσκοποι. Αυτή η δραματική, αλλά ευλογημένη διαδικασία είναι ήδη από δεκαετίες γνωστή στην Ρωσία. Η λεγομένη ''Εκκλησία των Κατακομβών'' δεν έχει καμμιά εξωτερική ομοιότητα με τις οργανωμένες εκκλησίες που ξέρουμε, και μόνον με τις Εκκλησίες της εποχής των μεγάλων διωγμών ομοιάζει. 

Η κατάσταση που επικρατεί τώρα στην Ρωσία σιγά - σιγά θα γενικευθεί παντού. Ορθόδοξοι Επίσκοποι ελάχιστοι, διάσπαρτοι στον κόσμο, κρυμμένοι και άγνωστοι στους πολλούς.

Ιερείς μευρημένοι θα εκτελούν αποστολικές περιοδείες από πόλη σε πόλη, από ενορία σε ενορία, από χώρα σε χώρα, ανακουφίζοντας τις πνευματικές ανάγκες των πιστών και ενώνοντάς τους όλους, γνωστούς και αγνώστους μεταξύ τους,

με τους άφθαρτους δεσμούς του αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού, μνημονεύοντας ''πάσης επισκοπής Ορθοδόξων'' για να μη προδίδεται ο πλησιέστερος αληθινός επίσκοπος ή και από πραγματική άγνοια για το που βρίσκεται αληθινός επίσκοπος. Και η εποχή του Αντιχρίστου θα προχωρεί προς την αποκορύφωσή της. Το ποίμνιο του Χριστού όλο και θα μικραίνει.

Όμως όσο πιο δυνατός ο πόνος των ημερών που έρχονται, τόσο κοντύτερά μας θα είναι ο Κύριος, φθάνει να μείνουμε πιστοί μέχρι το τέλος. Το πλοίο που μας έφερε μέχρι εδώ, η συνοδική, διοικητική, οργανωμένη μορφή της Εκκλησίας εξώκειλε στα ρηχά της αποστασίας και διαλύεται από την βία των κυμάτων...''. (Περιοδικόν ''Οι Ρίζες'', Δεκ. 1982, σ. 3 - 4). 

Όποιος είναι λυμένος από τα δεσμά του κόσμου και ελεύθερος από σκοπιμότητες και υπακοές εις αντικανονικά κατεστημένα της εποχής μας, όποιος ποθεί αλήθειαν και υπακοήν στον λόγον του Θεού και των αγίων του, αυτός βλέπει καθαρά ''τα σημεία των καιρών'' και επικροτεί όλη καρδία τους ανωτέρω προφητικούς λόγους του περιοδικού, αδιαφορών δια τας ειρωνίας των ''λογίων'' και τας ''ερμηνείας'' των ''ειδικών''...

Αι σχέσεις, λοιπόν, Πανοσιολογιώτατε αποτελούν την φλούδα, τον δε πυρήνα συνιστούν η Κοινωνία και η αποδοχή της κηρυττομένης υπό της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ αληθείας. Ο ευρισκόμενος εντός του πυρήνος δεν τον ενδιαφέρει εάν δεν μετέχει και του φλοιού, εις ημέρας ομοίας της εποχής μας, όταν και καθ' υμάς ακόμη, Πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι εν ενεργεία ''απέδειξαν εαυτούς ως μηδένα εσωτερικόν και βαθύτερον δεσμόν έχοντας προς την ακήρατον και αμώμητον Ορθοδοξίαν''! 

Ακολούθως, αναφερόμενος εις το σχίσμα, το γεγονός επί αγίου Χρυσοστόμου, γράφετε τα εξής: α. ''...του ειρημένου σχίσματος ηγούνται τεσσαράκοντα επίσκοποι, καλούμενοι ''Ιωαννίται'', οίτινες παρέμειναν πιστοί εις τον Χρυσόστομον και ηρνήθησαν να κοινωνήσωσι τοις διαδόχοις αυτού, και β. ότι ''το εν λόγω σχίσμα εγένετο παρά την ρητήν εντολήν του θείου Πατρός, όπως οι φίλοι αυτώ Επίσκοποι μη υπογράφωσιν μεν την καταδίκην αυτού, κοινωνήσωσιν όμως τω διαδόχω αυτού (Αρσακίω) ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ''.

Και καταλήγετε: ''Ούτως έπραττον, αγαπητέ π. Θεοδώρητε, οι πράματι Πατέρες της Εκκλησίας. Έτρεμον τας διαιρέσεις και τα σχίσματα και παντοιοτρόπως ειργάζοντο δια την αποφυγήν αυτών...''. Απάντησις: Και πάλιν ουδαμού βλέπω παράλληλόν τι των ανωτέρω και των της σήμερον! Ο Άγιος Πατήρ δικαίως και ευλόγως τοις παρήγγειλε να μη προβούν εις σχίσμα, διότι επρόκειτο περί ατασθαλίας διοικητικής μορφής και φύσεως μη λυμαινομένης δε την της Εκκλησίας διδασκαλίαν. 

Ιδού όμως, προκειμένου περί αιρετικού και καινοτομούντος ποιμένος, τι συμβουλεύει τους πάντας να πράττωσι. ''Πώς ουν Παύλος, φησίν, πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε; Ανωτέρω ειπών ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής, τότε είπε πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε. τι ουν; φησίν, όταν πονηρός η και μη πειθώμεθα; πονηρός πώς λέγεις; ΕΙ ΜΕΝ ΠΙΣΤΕΩΣ ΕΝΕΚΕΝ, ΦΕΥΓΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΑΙ. μη μόνον αν άνθρωπος η, αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών''! (Ομιλ. 36 προς Εβραίους).

Δια τούτο, καίτοι οι ''Ιωαννίται'' επίσκοποι υπερβολικώ ζήλω κινηθέντες δεν εκοινώνησαν τω Αρσακείω, ουδόλως όμως κατεκρίθησαν δια τούτο υπό του ι. Πατρός, αλλ' εγκωμίοις ετιμήθησαν, αν και ως είπομεν, η αντίδρασίς των εσκόπει να ματαιώσει διοικητικήν ατασθαλίαν. Δια θέματα όμως πίστεως αείποτε εφώνει: ΦΕΥΓΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΑΙ. Κατά συνέπειαν, ημείς οι Αγιορείται, ως και πάντες οι υπό τον Πατριάρχην Επίσκοποι, ουδόλως πρέπει να κοινωνώμεν Αυτώ! Συμπερασματικώς: ουδόλως έχετε αληθείας το υμέτερον: ''Η θέσις πάντως του ιερού Πατρός ήτο σαφής και απόλυτος: 

ΟΧΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ''. Θα έπρεπε να συμπεράνητε τελείως διαφόρως: Παραδείγματος χάριν ούτως: Η θέσις πάντως του ι. Πατρός δια την προκειμένην περίπτωσιν... κ.λ.π., και όχι να εξαγάγετε γενικόν συμπέρασμα, ότι ο θείος Χρυσόστομος δεν επιτρέπει ουδέποτε απομάκρυνσιν εκ των κακών ποιμένων. Αύτη και μόνον ΑΥΤΗ είναι η επί του προκειμένου ΑΛΗΘΕΙΑ.

Δια τας θέσεις υμών των παραγράφων 6 - 13 και 18 απτομένας του Παλαιοημερολογιτικού θέματος σας παραπέμπω εις τας σελ. 26 - 39 της α' αποκρίσεως. Εκεί θα εύρητε, εάν καλώς μελετήσητε, τας ζητουμένας απαντήσεις και το πιστεύω μου. Εν μόνον ιδιαιτέρως θέλω να σας τονίσω, ότι δηλαδή το θέμα του Ημερολογίου αποτελεί το sui generis γεγονός εν τη ιστορία της Παγκοσμίου Ορθοδοξίας και ματαιοπονείτε με τας προσπαθείας της ευρέσεως παραλλήλου εν τω παρελθόντι, ιδιαιτέρως όμως εφαρμόζοντες τας περί ''κανονικών σχέσεων'' θεωρίας σας. 

Επ' αυτού απλούστατα έχει τελείαν εφαρμογήν το παρατιθέμενον κατωτέρω συμπέρασμα, ως εκφράζον το πιστεύω του Κανονικού Δικαίου της Εκκλησίας έναντι της συνειδήσεως του Λαού, ου μην αλλά και πάσης ψυχής ευρισκομένης ενώπιον παραβάσεως ι. Κανόνος ή παραδόσεως της Εκκλησίας, ανεξαρτήτως βαθμού και ποιότητος του δράστου.

''Εις το σημείον τούτο, θα ηδύνατο να προστεθεί, ότι και ''η κατ' οικονομίαν ενέργεια, ως και πάσαι αι ενέργειαι του Πατριάρχου και της Συνόδου, κατά την Ορθόδοξον αντίληψιν, υπόκεινται εις την απόφασιν του κριτηρίου της συνειδήσεως του συνόλου της Εκκλησίας σώματος. 

Υπό την έννοιαν ταύτην 

πρέπει να αντιληφθεί τις και τας ενεργείας του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου 

και των περί αυτόν μοναχών, 

οι οποίοι έκριναν και κατεδίκασαν πράξεις της Πατριαρχικής Συνόδου, 

ενώ νομικώς και κανονικώς ουδεμίαν είχον προς τούτο αρμοδιότητα. 

Άλλαις λέξεσιν, υπεράνω της υπό των νόμων και των ι. Κανόνων παρεχομένης αρμοδιότητος, 

υπάρχει η ηθική αρμοδιότης του συνόλου πληρώματος της Εκκλησίας, η οποία είναι ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ''. (Ι. Κοτσώνη, 

''Προβλήματα της Εκκλησιαστικής Οικονομίας'' σελίδα 113). 

Η προσπάθεια ημών να αμαυρώσητε τον δίκαιον αγώνα των Γ. Ο. Χ. 

δια τίνας παρεκτροπάς αίτινες εσημειώθησαν και σημειούνται εν τη ευαγεί ταύτη αντιδράσει, 

σας τοποθετεί εκτός θέματος και ουσίας. 

Γνωρίζομεν πάντας τας αδυναμίας και τα πάθη των αρχόντων και του λαού των Γ. Ο. Χ. 

Αυτό όμως ουδόλως σημαίνει ότι οι Νεοημερολογίται ευρίσκονται εν δυνάμει και απαθεία. 

Ας μη συγχέωμεν, λοιπόν, ιδέας και φορείς των! 

Θα ήτο ευχής έργον πάντως συντόμως αι ποικίλαι ''ατασθαλίαι'', 

''ανθρώπιναι διδασκαλίαι'' και ''διοικητικαί αταξίαι'' να εκλείψουν παντελώς εκ των Γ. Ο. Χ. 

Το απαιτούν οι καιροί, οι άνθρωποι, το ''σύμβολον'' του αγώνος των. 

Μόνον ούτω θα φραγεί οιαδήποτε γλώσσα και κακόβουλος διάθεσις, 

ήτις ερειδομένη επί των ανωτέρω προσπαθεί να μωμήσει την σύνολον θεωρητικήν θέσιν 

του παλαιοημερολογιτικού κινήματος!

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

ΦΥΓΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΩΣ ΙΟΝ ΟΦΕΩΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΕ' ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Κατ' αρχήν ο π. Επιφάνιος 

δέχεται και προσπαθεί να τον αποδείξει ως κανόνα δυνητικόν. 

Δηλαδή, εάν διακόψεις το μνημόσυνον καλώς ποιείς, 

εάν δε όχι, ουχ αμαρτάνεις! 

Ιδού αδελφέ Νέστωρ τα αποτελέσματα των μεγάλων εισαγωγών, 

των καπνογόνων επιχειρημάτων, των πόρρω απεχόντων της Ευαγγελικής απλότητος και σαφηνείας. 

Εν συνεχεία, τον έπαινον του Κανόνος δι' αυτούς που θα αντισταθούν τω αιρετικώ επισκόπω των, 

τον υποβιβάζει εις ''μη κατάκρισιν'', 

όπερ αποτελεί το έσχατον της ερμηνευτικής παραποιήσεως εν τη διατριβή του. 

Συνεχίζων, δέχεται ότι είναι δυνατόν και υποχρέωσιν να καθιεροί ο Κανών και όχι δικαίωμα! 

Σκέψου π. Νέστωρ τας μεταπτώσεις του π. Νικοδήμου. 

Αποθαύμασον όμως τώρα, πως μια απλή ψυχή, αθλούσα εν τη ερήμω του Άθωνος ερμηνεύει τα ανωτέρω: 

''Εφόσον ο Κανών επαινεί και κρίνει αξίους τιμής τους προ Συνοδικής Διαγνώσεως αποκόπτοντας το μνημόσυνον, 

είναι πρόδηλον ότι ψέγει και κατηγορεί και επιφορτίζει με ατιμίαν και όνειδος τους μη αποκόπτοντας, 

αλλά αναμένοντας την Συνοδικήν διαγνώμην. 

Διότι εις πάσαν υπόθεσιν το εναντίον, πρόδηλον. 

Επειδή, 

εάν οι αποκόπτοντες σπουδάζωσι να ελευθερώσωσι την Εκκλησίαν από τα σχίσματα και τους μερισμούς, 

οι μη αποκόπτοντες δήλον, 

ότι ποιούσι μερισμούς και σχίσματα. 

Και αν οι πρώτοι χωρίζονται από λύκου και ψευδεπισκόπου, 

οι δεύτεροι συντάσσονται μετά λύκου και αιρετικού ψευδεπισκόπου.

Ει δε και απορήσει τινάς, διατι δεν καθορίζει ο Κανών και την τύχην των αναμενόντων την Συνοδικήν διαγνώμην, ευκόλως ενοείται τούτο, όταν ορθώς και ουχί σφαλερώς εξηγηθεί το νόημα του Κανόνος. Διότι, ο Κανών εν προκειμένω, μόνον δια τους αποκόπτοντας ομιλεί και ουχί δια τους μη αποκόπτοντας. Πλείστα δε και άπειρα έχομεν τα παραδείγματα από την Αγίαν Γραφήν εις παρομοίας περιστάσεις.

Ούτω, επί παραδείγματι, ακούομεν το αψευδέστατον στόμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να εκφωνεί το ''Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται''. Εδώ αποσιωπώνται οι ταραχοποιοί, αλλά ουδείς σώας έχων τας φρένας θα φθάσει ποτέ εις τοσαύτην παραπληξίαν, ώστε να υπολάβει ότι και οι ταραχοποοί αν δεν είναι μακάριοι, δεν είναι όμως και άθλιοι. 

Διότι ο τοιαύτην εξήγησιν προσάγων εκ διαστροφής του νου ή εκ κακής προθέσεως παραλογίζεται...''. Τας κρίσεις σου μεταξύ των δυο ερμηνειών σε αφήνω μόνος σου να τις εξαγάγεις. Σου παραθέτω τώρα και την εν προκειμένω θέσιν του π. Βασιλείου, η οποία τυγχάνει ηλίου διαυγεστέρα. 

''Πως τολμάτε να παρουσιάσετε αμέσως ή εμμέσως ως σχισματικούς τους αποξενούντας εαυτούς της των αιρετικών κοινωνίας, την στιγμήν που οι θείοι και ιεροί Κανόνες, ουχί μόνον απαλάσσουν αυτούς πάσης υποψίας σχίσματος, αλλά ομολογούν τους τοιούτους υποστηρικτάς της ενότητος της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών της Εκκλησίας εσπούδασαν ρύσασθαι''. Δια ποιους τα λέγει αυτά ο Κανών πάτερ; 

Γι' αυτούς που χωρίζουν τας ευθύνας τους, ή γι' αυτούς, όπως θέλετε εσείς, κάνουν ''στραβά'' μάτια και κοινωνούν με τους αιρετικούς, δια να μη γίνει σχίσμα; Που το βρήκατε γραμμένο να δικολαβείτε, ότι ο Κανών είναι δυνητικός και όχι υποχρεωτικός; Τι θα πει δυνητικός; Μήπως τάχα και ο Κανών λέγει πουθενά, αν ένας επίσκοπος πέσει σε αίρεση, όσοι θέλουν ας τον μνημονεύουν και όσοι θέλουν, ας χωρισθούν από την κοινωνίαν του;

Το να χωριζόμεθα από τους αιρετικούς είναι λοιπόν δυνητικόν και ουχί υποχρεωτικόν; Να μας αποδείξητε ότι ο Αθηναγόρας δεν εκήρυξε ''αιρέσεις κατεγνωσμένας υπό των Συνόδων και υπό των Πατέρων'', ότι δεν εκήρυξε γυμνή τη κεφαλή εν μέσω της Εκκλησίας και τότε μόνον να μας πείτε, ότι είμεθα σχισματικοί, εάν χωρισθούμε από την κοινωνίαν του. 

Εάν, όμως δεν μπορείτε να αρνηθείτε την τραγικήν πραγματικότητα ότι ο κ. Αθηναγόρας είναι αιρετικός, τότε, πως τολμάτε και τίνι δικαιώματι και ποιος σας εξουσιοδότησε και δυνάμει ποιας παραδόσεως και ποιας πατερικής διδασκαλίας και δυνάμει τίνος κανόνος εμποδίζετε και θεωρείτε σχισματικούς εκείνους, οίτινες χωρίζουν εαυτούς της των αιρετικών κοινωνίας; Όχι πάτερ, τα πράγματα δεν έχουν, όπως τα παρουσιάζετε.

Ο ΙΕ' Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν είναι δυνητικός, αλλά είναι όλος δι' όλου υποχρεωτικός. Ο χωρισμός εκ των αιρετικών ουδέποτε είναι δυνητική πράξις... Ο Κανών απλώς κάνει αντιδιαστολήν μεταξύ των δυο περιπτώσεων χωρισμού από της τον πρόεδρον κοινωνίας και λέγει, ότι εάν μεν δια προσωπικόν αμάρτημα χωρισθώμεν απ' αυτού προ συνοδικής διαγνώσεως είμαστε σχισματικοί (''σχίσμα ποιήσει''), ενώ εάν δια περίπτωσιν γνωστής αιρέσεως χωρισθούμε, δεν είμαστε σχισματικοί (''ου σχίσματι την ένωσιν της εκκλησίας κατέτεμον''). 

Από αυτού όμως του σημείου μέχρι του να λέγομεν, ότι τάχα ο Κανών επαφίει εις την κρίσιν μας, το εάν πρέπει να χωρισθούμε ή όχι απο τους αιρετικούς και να βαπτίζομεν τον Κανόνα ως δυνητικόν, η απόστασις τυγχάνει αστρονομική. Τουναντίον, ο Κανών σαφέστατα διδάσκει πότε ο χωρισμός αποτελεί σχίσμα και πότε δεν αποτελεί.

Πότε δυνάμεθα και πότε δεν δυνάμεθα. Όταν, όμως δυνάμεθα, δεν σημαίνει, ότι τάχα δεν είμαστε υποχρεωμένοι, αλλά τουναντίον η δυνατότης αναφύει την ηθικήν υποχρέωσιν. Ο Αθηναγόρας είναι αιρετικός και ως τοιούτον τον κατατάσσομεν μεταξύ των προγενεστέρων πατριαρχών της Κωνσταντινουπόλεως. Τις λοιπόν προξενεί το σχίσμα, αυτός ή εμείς; Τίνες τυγχάνουσι σχισματικοί, οι τούτου χωριζόμενοι, ή οι τούτω κοινωνούντες; 

Εν συνεχεία ο π. Επιφάνιος προσθέτει τα εξής: ''Ο παύων το μνημόσυνον του οικείου επισκόπου κληρικός, αρκείται εις τούτο, αποφεύγει να μνημονεύσει ετέρου και αναμένει εν ηρεμία συνειδήσεως την κρίσιν Συνόδου'', ενώ προηγουμένως τόνιζε ότι: ''Εφόσον η Εκκλησία δεν προέβη εις καθαίρεσιν αυτών, ημείς δεν πρέπει να αποκηρύξομεν αυτούς και να παύσομεν το μνημόσυνον αυτών'',

νυν, πιεσθείς από την διαυγή σαφήνειαν του κανόνος ηναγκάθη να τον ερμηνεύσει, πλην μόνον ερμηνεύσει, ουχί δε και να προτρέψει την εφαρμογήν του δειλιάσας (;) δια τας συνεπείας της προτροπής, η οποία θα αναιρούσε την θέσιν του επί του προκειμένου, την διατρέχουσαν άπασαν την διατριβήν. Και δια να αληθεύομεν περισσότερον, και η νέα του αύτη ''ερμηνευτική'' έχει καταποθεί από το πέλαγος των παραπετασμάτων και το επαναλαμβανόμενον σύνθημα: 

Δεν πρέπει να παύομεν το μνημόσυνον αυτών, δι' όσους η Εκκλησία εφαρμόζει οικονομία και δεν έχει καθαιρέσει. (Το αν ο π. Νικόδημος ενταχθεί στους Γ.Ο.Χ. ή όχι, τούτο είναι θέμα καθαρώς εκλογής, λόγω των ''οικουμενικών'' ημερών μας, δεδομένου ότι οι Γ.Ο.Χ. δεν αποτελούν παρασυναγωγήν, ως διατείνονται τινες, αλλά την συνέχειαν της ακαινοτομήτου Ελλαδικής Εκκλησίας).

Και συνεχίζομεν με την εξήν πρότασιν του π. Επιφανίου: ''Εφόσον όμως η Εκκλησία δεν προέβη εις καθαίρεσιν αυτών, ημείς δεν πρέπει να αποκηρύξομεν αυτούς και να παύσομεν το μνημόσυνον αυτών''. Κατ' αρχήν, η διακοπή μνημοσύνου αποτελεί έμμεσον αποκήρυξιν π. Νέστωρ, διότι είναι φανερόν ότι αποκήρυξιν ενεργόν και άμεσον μόνον μια Σύνοδος δύναται να εκτελέσει. 

Αλλά το θαυμαστόν είναι ότι, όχι μόνον προ Συνοδικής διαγνώμης, ως θα σου αποδείξομεν τα παραδείγματα, αλλά και μετά από Συνοδικήν διαγνώμην αθωωτική του δράστου, επιτρέπεται ν' αντιδράσει τις, όταν πληροφορηθεί και βεβαιωθεί, ότι καπηλεύουν την αλήθειαν οι αθωώσαντες τον ένοχον Συνοδικοί! Ιδού, τι γράφει ο άγιος Νικόδημος:

''Και εν τη καθ' ημάς γαρ Ιεραρχία, του Ιερέως και Ιεράρχου ατακτούντος και κακώς φρονούντων, και διάκονος και Μοναχός ευτακτούντες και ορθώς φρονούντες δύνανται νουθετήσαι και ευτακτήσαι αυτούς, καθώς τα παραδείγματα εισί πάμπολλα''. Ο γνωστός επίσης Σέρβος Κανονολόγος Επίσκοπος Νικόδημος Μίλας, αναφερόμενος δι' ειδικής μελέτης Του εις τον ΙΕ' Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά, χωρίς τας διαστροφικάς προσπαθείας του π. Επιφανίου. 

Εάν όμως επίσκοπος τις ή Μητροπολίτης ή Πατριάρχης άρξηται να διακηρύττει δημοσία επ' εκκλησίας αιρετικήν τίνα διδαχήν, αντικειμένην προς την Ορθοδοξίαν, τότε οι προαναφερθέντες κέκτηνται δικαίωμα άμα και υποχρέωσιν να αποτειχισθώσι πάραυτα του επισκόπου, Μητροπολίτου και Πατριάρχου εκείνου, διο ου μόνον εις ουδεμίαν θέλουσι υποβληθεί κανονικήν ποινήν,

αλλά θέλουσι και επαινεθεί εισέτι, καθ' όσον δια τούτου δεν κατέκριναν και δεν επαναστάτησαν εναντίον ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων, ούτε και εγκατέστησαν τοιουτοτρόπως σχίσμα εν τη Εκκλησία, αλλ' αντιθέτως απήλλαξαν την Εκκλησίαν, εν όσω ηδυνήθησαν (μέτρω) του σχίσματος και της διαιρέσεως'' (Pravila Pravoslavne CrKve s tumacenzima, Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας μεθ' ερμηνείας, ΙΙ, Novi sad 189, σσ. 290 - 1). 

Εν συνεχεία σου παραθέτω, τι συμβουλεύει επί των ανωτέρω και ο Μ. Αθανάσιος, ο πρωταγωνιστής ούτος της πίστεως και ευσεβείας. ''Βαδίζοντες την απλανή και ζωηφόρον οδόν, οφθαλμόν μεν εκκόψωμεν σκανδαλίζοντα, μη τον αισθητόν, αλλά τον νοητόν. Οίον εάν ο Επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας κακώς αναστρέφωνται, χρη αυτούς εκβάλλεσθαι.

Συμφέρον γαρ εστιν άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ’αυτούς εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα εις την γέενναν του πυρός...''. (Μ. P. G. 35, 22). Στο τέλος της παρούσης, θα ίδεις εν μια θαυμασία όντως επιστολή του αγίου Κυρίλλου όλας τας ανωτέρω θέσεις εις την πράξιν.

   

Αλλά πριν αναγνώσομεν το υπέροχον αυτής κείμενον,
σου αναφέρω της ιδίας εποχής και επί του ιδίου αιρετικού Νεστορίου,
γεγονός το οποίον τα μέγιστα θα πληροφορήσει την αγάπην σου.
''Αναφορά Βασιλείου διακόνου και Αρχιμανδρίτου και Θαλασσίου Αναγνώστου και μονάζοντος και λοιπών χριστιανών Μοναχών''...
προς τους Βασιλείς Θεοδόσιον και Ουαλεντινιανόν κατά του αιρεσιάρχου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου κηρύσσοντος την κατά της Θεοτόκου βδελυράν αυτού αίρεσιν. ''...
Τούτου ένεκα,
γράφει ο αρχιμανδρίτης,
''του αληθούς δόγματος του εν τη αγιωτάτη Εκκλησία ακριβώς κηρυττομένου και του αιρετικού Παύλου (Σαμοσατέως) δικαίως εξωσθέντος, εγένοντο σχίσματα λαών, ακαταστασίαι ιερέων,
ταραχή ποιμένων.
όθεν και νυν κατά πρόσωπον του εγχειρισθέντος τον της επισκοπής θρόνον Νεστορίου, ει δει ειπείν επίσκοπον,
εν τω Συνεδρίω πολλάκις τινες των ευλαβεστάτων πρεσβυτέρων ήλεγξαν και δια την απείθειαν αυτού, το μη λέγειν Θεοτόκον την αγίαν Παρθένον,
και Θεό όντα φύσιν αληθινόν τον Χριστόν,
της αυτού κοινωνίας εαυτούς εξέβαλον και κατέχουσι έως άρτι.
τινές δε λάθρα ομοίως της αυτού κοινωνίας στέλλονται''.
''...Άλλοι δε των ευλαβεστάτων πρεσβυτέρων, δια το λεγόμενον, εν τη αγία ταύτη Εκκλησία, Ειρήνη τη παραθαλασσία, και του ανανεωθέντος δόγματος, του λέγειν εκωλύθησαν.
Όθεν εβόα ο λαός ζητών της Ορθοδοξίας συνήθη διδασκαλίαν, λέγων: Βασιλέα έχομεν, Επίσκοπον ουκ έχομεν...''. (Πρακτικά Συνόδων, Τόμος Α', σ. 462).
Αναρίθμητα τυγχάνουν αδελφέ μου,
τα παράλληλα γεγονότα της Ιστορίας και αι γνώμαι των αγίων Πατέρων.
Ο ανωτέρω αναφερθείς Μ. Φώτιος γράφει σχετικώς:
''Αιρετικός εστίν ο ποιμήν; λύκος εστίν.
φεύγειν εξ αυτού και αποπηδάν δεήσει μην απατηθήναι προσέλθειν
καν ήμερον αυτού παρισαίνειν δοκεί,
φύγε την κοινωνίαν και την προς αυτόν ομιλίαν ως ιόν όφεως''.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου

  ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα εκ του βιβλίου 

του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου

 ''ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ'',

 σελίδες 49 - 56,

Αθήνα 1990.

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ ΕΚ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

''...Και ανατινάξατε Εκκλησίαν δια δυναμίτιδος 

και ιερείς δια της βίας απεσχηματίσατε 

και εκακοποιήσατε εις τα υπόγεια της υμετέρας αρχιεπισκοπής 

και καλογραίας διεκωμωδήσατε, 

ενώ οι Ιερείς σας δια πελέκεων συνέτριβον δίκην νέων Ισαύρων 

και απέσπων τας εικόνας των Παλαιοημερολογιτικών Ναών 

και συνετρίβατε τους Επιταφίους και εβεβηλώσατε του ενταφιασθέντος Χριστού το ομοίωμα, 

''επισσωρεύοντες εαυτοίς οργήν εν ημέρα οργής και δικαιοκρισίας του Σωτήρος Χριστού!

 Ουαί υμίν, 

ότι κόπτεσθε δια τας επιθέσεις των Ουνιτών Τσεχοσλοβάκων κατά των Ορθοδόξων και υμείς, 

υποτιθέμενοι ορθόδοξοι εκακοποιήσατε ορθοδόξους λευίτας 

και τα άγια των αγίων εβεβηλώσατε! 

Και έρχεσθε σήμερον πάτερ, 

να μας πείτε ότι χειροτονηθήκαμε από δύο ή τρεις και σας σκανδαλίζει το χειροτονητήριον του Σεβ. Σεραφείμ αρχιεπισκόπου Σικάγου,

 λέγοντες ειρωνικώς: 

ο Θεός να το κάμει τοιούτον''. 

Ναι πάτερ, δυνατός ο Θεός να το κάμει τοιούτον και η πείρα των πραγμάτων αποδεικνύει καθημερινώς, 

ότι ο άγιος Θεός το έκαμε ''τοιούτον'' και καθημερινώς αναδεικνύει την Αγιωτάτην των Παλαιοημερολογιτών Εκκλησίαν 

''άμπελον ευκληματούσαν και δένδρον ευσκιόφυλλον''. 

Τας ανομίας όμως και κακοδαιμονίας της υμετέρας Εκκλησίας, 

τις Θεός ήθελε ποτέ νομιμοποιήσει;...''

Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Τα εν συνεχεία αναγραφόμενα δια την χειροτονίαν του Ακακίου τυγχάνουν ευκόλου αναιρέσεως, διότι αγνοών ίσως έγραψε, ό,τι έγραψε ο π. Επιφάνιος, αφού ''εν καιρώ ανάγκης'' και ''μετάθεσις νόμου γίνεται'', χωρίς τούτο να χαρακτηρισθεί ως ανομία ή ασέβεια προς τους ι. Κανόνας. Διατρέχων τα εν σελ. (64 - 67) λεγόμενα, καταλήγω εις την συμπερασματικήν πρότασίν του, η οποία περιέχει τα ανωτέρω άπαντα και άτινα ετέθησαν προς εκφοβισμόν του δυστηχούς π. Νικοδήμου. ''Ως βλέπεις το έγγραφον υπογράφει ''Σεραφείμ Επίσκοπος Ντηντρόιτ'', ήτοι Επίσκοπος Αμερικής. 

Οι δε Επίσκοποι της Αμερικής ή της Ρωσίας ουδεμίαν κατά τους ιερούς κανόνας δικαιοδοσίαν έχουσιν εν τη Εκκλησία της Ελλάδος. Υποτειθέσθω λοιπόν, ότι ο Ακάκιος εχειροτονήθη ουχί υπό δύο επισκόπων (και μάλιστα του ενός όντως αγνώστου), αλλ' υπό ολοκλήρου της Συνόδου εις ην ανήκει ο Σεραφείμ, προεξέρχοντος του Προέδρου αυτής. Θα ήτο τότε κανονική η χειροτονία αυτού; Και πάλιν όχι. Τούτο δε, διότι οι ιεροί κανόνες απαγορεύουν απολύτως τας ''υπερορίους χειροτονίας...''. Και εν σελ. (66): ''Χειροτονίαι επισκόπου υπό δυο επισκόπων είναι αντικανονική''. 

Δηλαδή, ως θα παρηκολούθησεν η οσιότης σου και ενταύθα εφαρμόζεται υπό του Πανοσιολογιωτάτου η ίδια πορεία της ερμηνευτικής του γράμματος. Δια τα ανωτέρω ισχύει, ό,τι είπομεν και περί των δύο Επισκόπων των Γ.Ο.Χ. με τας εξής συμπληρωματικάς εξηγήσεις: α) Όντως εχειροτονήθη υπό δυο Επισκόπων, χωρίς να βλασφημίσουν ''αντικανονική'' την ΣΤ' Οικουμενικήν Σύνοδον, η οποία εκύρωσε τον Α' Αποστολικόν Κανόνα, όστις επιτρέπει χειροτονίαν υπό δύο Επισκόπων!

β) Ουδεμία σημασία είχε το ''υπερόριον'', αφού ελειτούργει ο ''Νόμος'' της ανάγκης. Εξηγούμαι πλατύτερον. Η διαμαρτυρία των Νεοημερολογιτών δια το υπερόριον των χειροτονιών των Παλαιοημερολογιτών ομοιάζει με εκείνην του δολοφονούντος εν Σαββάτω κάποιον Ισραηλίτην και, επειδή το θύμα προβάλλει αντίστασιν ο δολοφόνος διαμαρτύρεται, ότι αυτό που κάνει είναι παρά τον Νόμον, αφού απαγορεύονται τέτοιες ενέργειες εν Σαββάτω!! 

Το δε αναφερόμενον εν τω χειροτονικώ ''άνευ γνώσεως της ιδίας ημών Αρχιεπισκοπικής αρχής'' τυγχάνει ερνηνευτικόν, αυτονόητον και ομότροπον της νυν αναγνωρίσεως των χειροτονιών υπό του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Φιλαρέτου και της πλήρους κοινωνίας Αυτού μετά των Γ.Ο.Χ. του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου.

Η συγγένεια βλέπεις του Ορθοδόξου φρονήματος και ''πιστεύω'', ου μην αλλά και ο σεβασμός προς τας αγίας της Εκκλησίας μας διατάξεις και παραδόσεις, ηδυνήθη να υπερπηδήσει εμπόδια ψυχολογικά, φυλετικά και τροπικά και να τους ενώσει εν τω συνδέσμω της Αληθείας αμφοτέρους, παρά την φαινομενική ''παρανομία'' των χειροτονιών.

Ιδού, πως βλέπει ο π. Βασίλειος την χειροτονίαν του Ακακίου εν Αμερική. ''Τα σφάλματα και οι παρατυπίες των Παλαιοημερολογιτικών χειροτονιών, το περορισμένον δηλεί της ανθρωπίνης φύσεως και τοις πάσιν τυγχάνουσιν εξώφθαλμα, έχοντα ισχυράν και ικανοποιητικήν δικαιολογίαν το εμπερίστατον της Παλαιοημερολογιτικής Εκκλησίας... 

Ιδού, διατι και την ασυνέπειαν του θεοφιλεστάτου Ακακίου, όσον αφορά και την συμμετοχήν εις την χειροτονίαν του, του Ρουμάνου Επισκόπου Θεοφίλου Ιονέσκου (κι αν ακόμη υποθέσομεν τα άκρα, ότι δηλαδή ο Ακάκιος εγνώριζε ότι ο Θεόφιλος ηκολούθει το νέον), πάλιν με πολλήν συγκατάβασιν θα θεωρούσαμε αυτή την υπόθεσιν. Διότι δι' ημάς επαναλαμβάνω, το ζήτημα της χειροτονίας του Ακακίου δεν είναι ζήτημα μεμονωμένον, ούτε ζήτημα προσωπικόν, αλλ' εξετάζεται εν τω πλαισίω του δικαίου και της νομιμότητος του αγώνος των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών και της σημασίας αυτού δια την ζωήν της Εκκλησίας.

Προσθέτοντες εις τούτο και τους διωγμούς, τους οποίους ενήργησεν η υμετέρα Κρατική Εκκλησία δια της βίας και του χωροφύλακος, διωγμούς οι οποίοι έφθασαν μέχρι ιεροσυλίας, ότε εισήλθατε εις το άγιον Βήμα και τελουμένης της φρικτής ιερουργίας ερρίψατε επί του εδάφους τα Τίμια Δώρα και καταπατήσατε το Σώμα το Δεσποτικόν! 

Και ανατινάξατε Εκκλησίαν δια δυναμίτιδος και ιερείς δια της βίας απεσχηματίσατε και εκακοποιήσατε εις τα υπόγεια της υμετέρας αρχιεπισκοπής και καλογραίας διεκωμωδήσατε, ενώ οι Ιερείς σας δια πελέκεων συνέτριβον δίκην νέων Ισαύρων και απέσπων τας εικόνας των Παλαιοημερολογιτικών Ναών και συνετρίβατε τους Επιταφίους και εβεβηλώσατε του ενταφιασθέντος Χριστού το ομοίωμα, ''επισσωρεύοντες εαυτοίς οργήν εν ημέρα οργής και δικαιοκρισίας του Σωτήρος Χριστού!!

Ουαί υμίν, ότι κόπτεσθε δια τας επιθέσεις των Ουνιτών Τσεχοσλοβάκων κατά των Ορθοδόξων και υμείς, υποτιθέμενοι ορθόδοξοι εκακοποιήσατε ορθοδόξους λευίτας και τα άγια των αγίων εβεβηλώσατε! Και έρχεσθε σήμερον πάτερ, να μας πείτε ότι χειροτονηθήκαμε από δύο ή τρεις και σας σκανδαλίζει το χειροτονητήριον του Σεβ. Σεραφείμ αρχιεπισκόπου Σικάγου, λέγοντες ειρωνικώς: ο Θεός να το κάμει τοιούτον''. 

Ναι πάτερ, δυνατός ο Θεός να το κάμει τοιούτον και η πείρα των πραγμάτων αποδεικνύει καθημερινώς, ότι ο άγιος Θεός το έκαμε ''τοιούτον'' και καθημερινώς αναδεικνύει την Αγιωτάτην των Παλαιοημερολογιτών Εκκλησίαν ''άμπελον ευκληματούσαν και δένδρον ευσκιόφυλλον''.

Τας ανομίας όμως και κακοδαιμονίας της υμετέρας Εκκλησίας, τις Θεός ήθελε ποτέ νομιμοποιήσει; Μας λέτε ότι η επίσημος Ιεραρχία είχεν αφορίσει τους Παλαιοημερολογίτας Επισκόπους. Και ερωτώ πάτερ, τι με τούτο; Η Σύνοδος που αφόρισε, αναθεμάτισεν, καθήρεσεν και εξόρισεν τον Χρυσορρήμονα Ιωάννην ήτο ''κανονική'' ή δεν ήτο. Μήπως εκείνοι τάχα οι αναθεματισμοί του Θεοφίλου και της φατρίας του, της τόσο ''κανονικής'' και ''επισήμου'' είναι αιτία που δεν έλιωσε... το σκήνωμα του μεγάλου Πατρός; 

Η επίσημος και ''κανονική'' ιεραρχία της Ελλάδος αναθεμάτισε και τον Ελευθέριον Βενιζέλον εις το Πεδίον του Άρεως και εκοινοποίησε το ανάθεμα και στον... πάπα (!), ενώ εδίωξε τους κληρικούς που δεν έλαβον μέρος εις το ανάθεμα! Τι με τούτο; Εν συνεχεία δε καθηρέθη επισήμως ο Αθηνών Θεόκλητος ο Α' το 1917. Το 1920 όμως ο επισήμως ''καθηρημένος'' Θεόκλητος επανέκτησεν τον θρόνον του δια Βασιλικού Διατάγματος!...

Τούτο όμως ουδόλως ημπόδισε τον Μέγιστον Ποντίφηκα της Πολιτείας το 1922, να θεωρήσει εκ νέου τον αρχιεπίσκοπον ως καθηρημένον. Αργότερον δε, έτερον Εκκλησιαστικόν Δικαστήριον τον αποκατέστησεν και πάλιν!... Είναι πάτερ μου επιχειρήματα αυτά δια να αποφανθώμεν κατά πόσον η Εκκλησία των Γ.Ο.Χ. είναι νόμιμος εις την συνείδησιν της Εκκλησίας; (σελ. 28). 

Αποθαύμασον τώρα π. Νέστωρ και έτερον δικολαβικόν συλλογισμόν, εν συνεχεία των εκτεθέντων, αναφερόμενον εν σελ. (69). ''Μέχρις εσχάτως η Σύνοδος του Φιλαρέτου είχε κανονικάς σχέσεις μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των εν Αμερική Επισκόπων αυτού. Άρα και οι Επίσκοποι του Φιλαρέτου είχον αποβεί σχισματικοί... Συνεπώς και αυτοί χρήζουν καθάρσεως...''.

Διαβλέπει δε, συνεχίζων ο π. Επιφάνιος αντινμίας αι αντιφάσεις φοβεράς και εν απορία διερωτάται, τις θα άρει τον ασφυκτικόν τούτον κλοιόν... Ας μη αγωνιά όμως, ως δεν εταράχθη ο δίκαιος Δαυίδ, ο ''εισελθών εις τον οίκον του Θεού... και τους άρτους της προθέσεως φαγών, ους ουκ έξεστι φαγείν ει μη τοις ιερεύσι...'' (Μάρκ. 2, 27). Η Σύνοδος του Φιλαρέτου ουδεμιάς χρήζει καθάρσεως! 

Η προοδευτική απομάκρυνσής της από τους καινοτομήσαντας Νεοημερολογίτας το κατ' αρχάς και τους κακοδοξήσαντες εν συνεχεία, την οδήγησαν εις εκουσίαν απομόνωσιν προκειμένου να διαφυλάξει αμόλυντον την πατρώαν κληρονομίαν. Περί της Συνόδου αυτής ο γνωστός αρχιμανδρίτης π. Σπυρίδων Μπιλάλης έγραφε εις το έργον του ''Ορθοδοξία και Παπισμός'' ήδη από το 1969, όταν ακόμη οι σχέσεις της προς τους Παλαιοημερολογίτας ήσαν σχεδόν καλαί.

''Εις Ρωσικήν Μονήν των Ηνωμένων Πολιτειών εδρεύει ο μαχητικός Ρώσος Μητροπολίτης Φιλάρετος, ο ελέγχων δι' εμπνευσμένων εγκυκλίων του τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Αθηναγόραν μετά λεπτότητος και δυνάμεως δια τας απαραδέκτους φιλοπαπικάς εκδηλώσεις του''. (Τόμ. Β' σ. 90). Συνεπώς αι πράξεις της ανωτέρω Συνόδου που σχετίζονται με τους Γ.Ο.Χ. Ελλάδος απέβλεπον πάντοτε εις την θεραπείαν του ''μυστικού σώματος'' της αγιωτάτης Ορθοδοξίας, πόρρω απέχουσαι των... ''γκαγκστερικών'' μεθόδων αθετήσεως της παλιάς Παραδόσεως, ως εγένετο το 1924 επί τη αντικανονική εισαγωγή του Νέου Ημερολογίου.

Περί του επιθέτου ''γκαγκστερικός'' ίνα μη φανώμεν ότι υπερβάλλομεν, 

παραθέτομεν απόσπασμα λόγου του αντιπροσώπου της Ελλαδικής Εκκλησίας εν τω ''Πανορθοδόξω'' Συνεδρίω της Κωνσταντινουπόλεως. 

''Η Σύνοδος των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφασίζει: 

Αποδέχεται το συμπέρασμα του υπομνήματος του Μακαριωτάτου Προέδρου Αυτής, 

καθ' ο, ης το Ιουλιανόν Ημερολόγιον προστίθενται 13 ημέραι, 

χωρίς να μεταβληθεί απολύτως το Πασχάλιον. 

Εάν όμως συμβεί, 

ώστε το εν Κωνσταντινουπόλει Πανορθόδοξον Συνέδριον να λάβει απόφασιν περί αλλοίας λύσεως δια τον εορτασμόν του Πάσχα, 

η Εκκλησία της Ελλάδος αποδέχεται αυτήν''. 

Κι όμως ο ίδιος ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ολίγα έτη ενωρίτερον, 

χαρακτηρίζων την πράξιν της εισαγωγής του νέου ημερολογίου από την Ρωμαικήν Εκκλησίαν έγραφε, 

ότι αποτελεί 

''παγκόσμιον σκάνδαλον και αυθαίρετον των Εκκλησιαστικών παραδόσεων καταπάτησιν''! 

Ουδεμία αντίρρησις ετονίσθη υπό του αντιπροσώπου της Ελλάδος. 

Ουδεμία αντίθετος γνώμη ανεπτύχθη υπ' αυτού. 

Άμεσος αποδοχή πάσης μεταβολής και αυτού ακόμη του Πασχαλίου! 

Αλλά περί τούτων αρκετά, αδελφέ μου...

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου

  ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα εκ του βιβλίου 

του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου

 ''ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ'',

 σελίδες 33 - 38, 

Αθήνα 1990.

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

ΕΞΩΘΕΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΣΩΘΕΝ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ

Πόσο διαφορετική θα ήταν η εικόνα της κρατούσης Εκκλησίας, 

αν επί τη αρχή της εμφάνισης του δυσώδους και δαιμονοαγωγούντος Οικουμενισμού, 

κλήρος και λαός απέκρουαν -άρδην μετά βδελυγμίας- το βορβορώδες και τεκτονοπλαστικό αυτό τερατούργημα, 

που πατέρα του έχει αυτόν τον πασίδηλο τον διάβολο! 

Εκείνο, 

το του Μάρκου της Εφέσου ''ου συγχωρείται συγκατάβασις εις τα της πίστεως'', 

 δια της Επιφανειακής δισπλασίας και ετεροζυγίας έγινε ''μένετε και αναμένετε'' και ''τραβάτε με κι ας κλαίω''. 

Κι ότι δεν εποίουν κάθε φορά οι απότοκοι, εφευρέτες ''οικονόμοι'' μιας φλύαρης -δια Λόγου και Τύπου- βερμπαλιστικής ''ομολογίας'', 

λόγω ολικής έλλειψης ομολογιακού φρονήματος, το έκανε πράξη το ''μικρό ποίμνιον'' εν τη γεννέσει του! 

Και ενώ οι αποτειχισθέντες πατέρες του ακαινοτομήτου πληρώματος της Εκκλησίας μας βίωσαν έναν σχεδόν αιώνα την -παντελώς- ειδεχθή απαξίωση του κρατικοποιημένου παποκαισαρισμού, 

οι δεύτεροι εξακολουθούν ακόμη και τώρα να εκτοξεύουν ένθεν - κακείθεν ''ομολογιακά πυροτεχνήματα'' της οκάς, 

την στιγμή που το δάσος έχει πάρει φωτιά! '

'Μη γινεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. 

Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; 

Tις κοινωνία φωτί προς σκότος; 

Τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; 

Τις μερίς πιστώ μετά απίστου; 

Υμείς ναός Θεού έστε ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός και αυτοί έσονταί μοι λαός. Διο εξέλθετε εκ μέσου αυτών και ΑΦΟΡΙΣΘΗΤΕ (Αποτειχισθήτε) και ακαθάρτου μη άπτεσθε, καγω εισδέξομαι υμάς και έσομαι υμίν εις πατέρα και υμείς έσεσθε μοι εις υιούς και θυγατέρας, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. (Β΄Κορ.στ΄14-18). 

Ακολουθεί απόσπασμα εκ του βιβλίου ''Το Αντίδοτο'' του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου, 

που στιγμάτισε αυτήν την ανακόλουθη ιδεοληψία των Επιφανειακών ψευδοοικονόμων, 

που ομολογουμένως συνταίριαξαν μια χαρά τις έντυπες ομολογίες πίστεως με την κοινωνία της αίρεσης! 

Εύχεσθε! Γ. Δ.

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΝ

Και τώρα, 

ας εισέλθομεν εις το δεύτερον εξεταζόμενον υπό του π. Επιφανίου θέμα, το Παλαιοημερολογιτικόν. 

Χωρίς ν' αναφερθεί καν εις τα αίτια που το εγέννησαν, το μεγαλειώδες του αγωνιστικού φρονήματος της ευγενούς ταύτης μερίδος του Ελληνικού λαού, την αντίθεσιν απασών των αυτοκεφάλων Εκκλησιών εις την καινοτομίαν, άρχεται ωσεί εισαγγελεύς να  ζητεί την κεφαλή ''των αθλησάντων'' επί πίνακι! 

Ουδόλως ψέγομεν την τακτικήν του ταύτην. 

Οίδαμεν τον άνδρα και τον δικαιολογούμεν πλήρως! 

Δυστηχώς κινείται εις περιοχάς συναισθήματος, ποιήσεως και μυστικών διαθέσεων, διο και δεν συνεκινήθη από τους αγώνας των... 

Πριν όμως ακούσωμεν τα ''εισαγγελικά'' ρήματα, ερωτώμεν και ημείς τον επικριτήν του ελληνικού λαού: 

1) Ποία Σύνοδος καθιέρωσεν την ημερολογιακήν μεταρρύθμισιν; 

2) Ποία Σύνοδος κατεδίκασε τους εναντιωθέντας προς την ημερολογιακήν μεταρρύθμισιν επί παλαιοημερολογιτισμώ; 

3) Κατά συνέπειαν, εφ' όσον η ανά την Οικουμένην Ορθόδοξος Εκκλησία δεν συνήλθεν εν Συνόδω δια να καθιερώσει ημερολογιακήν μεταρρύθμισιν, 

ποίος εκ των δυο βρίσκεται εν αρμονία με την έννοιαν της Εκκλησίας, οι αποδεχθέντες την μεταρρύθμισιν ή οι αρνηθέντες αυτήν;

Επιτίθεται λοιπόν ο π. Επιφάνιος εναντίον των δύο αρχιερέων, οίτινες παρέστησαν του αγώνος των Γ. Ο. Χ., Χρυσοστόμου και Γερμανού. Αποφαίνεται ότι ήσαν σχισματικοί, ου μην αλλά και καθηρημένοι. Και ερωτά: Ποία Σύνοδος αποκατέστησεν αυτούς και απήλλαξε της καθαιρέσεως;

Ορθόδοξος Σύνοδος δια να τους αποκαταστήσει στην ομολογία και Ορθοδοξία ντε φάκτο δεν υπήρχεν! Εξάλλου το έλλαττον ευλογείται υπό του κρείττονος και ουχί αντιστρόφως! Αυτοί ήδη δια της επιστροφής εις το παλαιόν, αυτομάτως μετέστησαν εις την περιοχήν του κρείττονος και της ομολογίας! Ούτε επίσης ήσαν σχισματικοί ή καθηρημένοι, αφού η αντίδρασίς των ήτο Κανονική και επιβεβλημένη. 

Δεν είχον δια της ''καθαιρέσεως'' στερηθεί της χάριτος της Ιερωσύνης, ούτε διότι παρέμειναν στην καινοτομίαν από το 1924 - 35, απλώς ήσαν υπόδικοι ενώπιον της μελλούσης να κρίνει το θέμα, Πανορθοδόξου Συνόδου. Ούτε επίσης οι δικαστές των είχον στερηθεί της χάριτος ή της Ιερωσύνης των! 

Ήσαν όμως δυνάμει σχισματικοί δια την καινοτομίαν και σήμερον δυνάμει αιρετικοί δια τας συμπροσευχάς με τους αιρετικούς και τας αιρετικάς των υπέρ αυτών ομολογίας! Αυτή και μόνη είναι η εν προκειμένω αλήθεια. Το ότι αι τοπικαί Ορθόδοξοι Εκκλησίαι κοινωνούν προς την καινοτομήσασαν Ελλαδικήν Εκκλησίαν, αυτό ποσώς δεν μειώνει την αντικανονικήν πράξιν της δευτέρας. 

Μήπως και σήμερα, μετά από τόσες αντικανονικότητες και προδοσίες του Φαναρίου δεν συνεχίζουν να κοινωνούν άπασαι αι ανωτέρω Εκκλησίαι μετ' αυτού;! Τι σημαίνει αυτό, ότι πάει καλά ο Οικουμενικός θρόνος; Ασφαλώς μυριάκις όχι! Απλώς αποτελεί εναργή εικόνα της πτώσεως των σύγχρονων ποιμένων, οι οποίοι εν συγκρίσει προς τους παλαιούς αποτελούν παρωδίαν ποιμένων, καίτοι αι Σλαυικαί Εκκλησίαι θα ηδύναντο να επικαλεσθούν προς δικαιολογίαν των τον κομμουνιστικόν ζυγόν, που δεν τις αφήνει να εκφρασθούν ελευθέρως.

Η παραμονήν των όμως εις το παλαιόν ημερολόγιον, τι άλλο φανερώνει, παρά ότι αι θυγατέρες σωφρονούν εν αντιθέσει προς την απεμπολούσαν τας ιεράς Παραδόσεις, Μητέρα των; Όταν δε οι Γ.Ο.Χ. επεκαλούντο Πανορθόδοξον Σύνοδον προς εκδίκασιν του ημερολογιακού ζητήματος, εννοούσαν ακριβώς τις Σλαυικές Εκκλησίες και λοιπά Πατριαρχεία, διότι τότε (1924 - 40), υπήρχε πολλή η δυνατότης διευθετήσεώς του. 

Δεν εξετάζω την θέσιν των ανωτέρω Εκκλησιών μετά τα σύγχρονα γεγονότα, αλλά υπό το πρίσμα της εποχής που ελέχθησαν τα ανωτέρω, ότε δηλαδή υπήρχε μόνον η ημερολογιακή καινοτομία. Το θέμα της κοινωνίας προς την καινοτομήσασαν Εκκλησίαν ουδόλως σημαίνει, ότι κατεδικάζουν την στάσιν των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος. Η στάσις των αύτη υφηγείται από λόγους ουχί εκκλησιαστικούς, αλλά ''διπλωματικής αβροφροσύνης'', διο και ψέγομεν την τοιαύτην πολιτικήν!

Απόδειξις, ότι μέχρι σήμερον συχνάκις δηλώνουν, ότι το παλαιόν είναι το ορθόν και κακώς εγένετο η αλλαγή! Δυστηχώς π. Νέστωρ, το γράμμα αποκτείνει και τούτου θεράπων πιστός διαφαίνεται νυν ο π. Επιφάνιος, τα πάντα κλώθων προς το αμαυρώσαι το αντιστασιακόν κίνημα των πιστών τέκνων της Εκκλησίας. Ως γνωρίζεις εξάλλου, η οικονομία αποβλέπει πάντοτε εις σωτηρίαν ψυχών και διακονίαν τούτων δια ποικίλων μέσων. 

Εάν οι Γ.Ο.Χ. εφήρμοσαν ''ακρίβεια'' και ουχί οικονομίαν, ώστε να μη κοινωνήσουν τη καινοτομησάση Ελληνική Εκκλησία, τούτο εγένετο και πάλιν δια σοβαροτάτους λόγους θεραπείας των Αγίων Παραδόσεων και Πατριαρχικών Διατάξεων και Πανορθοδόξων αποφάσεων περί Εορτολογίου. Δηλαδή, θέλω να είπω π. Νέστωρ, ότι ακριβολογούντες, ''ωκονόμουν''

ώστε οι ι. Παραδόσεις να μην τεθούν εν τω περιθωρίω και δεν εβλασφήμουν, ως πολλοί φρονούν εις την εκκλησιαστικήν ευταξίαν και τάξιν, επειδή άπασαι αι Ορθόδοξαι Εκκλησίαι εκοινώνουν τη Ελλαδική, ενώ εκείνοι ηρνούντο. Σου αναφέρω και παλαιότερον τι ανάλογον. ''Κατά την υπό του 92 Κανόνος της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου οριζομένην ''ακρίβειαν'', οι εις την Ορθοδοξίαν επιστρέφοντες Νεστοριανοί, έπρεπε να γίνονται δεκτοί δια της υποβολής μόνον λιβέλλου αποκηρύττοντας τας αιρέσεις. 

Εν τούτοις το Πατριαρχείον Κωνσταντινουπόλεως, ''κατ' οικονομίαν'' παρεκκλίνον από της κανονικής ''ακριβείας'' έχει ορίσει, ίνα οι εξ' αυτών προσερχόμενοι εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, συν τη υποβολή του λιβέλλου δέχονται και το χρίσμα του ιδικού των ''κατ' οικονομίαν'' απορριπτομένου ως ακύρου''. (Ιερ. Κοτσώνη, Προβλήματα Εκκλησιαστικής Οικονομίας).

Και όμως μια ολόκληρη Οικουμενική, το είχε δεχθεί ως έγκυρον. Εξάλλου οι ΓΟΧ είχον όλως ιδιαίτατον καθήκον να ''αντισταθούν'' εις την καινοτομήσασαν και εισαγωγούσαν το Νέον Ημερολόγιον Ελληνικήν Εκκλησίαν, ενώ αι λοιπαί αυτοκέφαλαι Εκκλησίαι, ως διακρατήσασαι το Παλαιόν, εστάθησαν μακράν τούτου πειρασμού. Δεν πρέπει λοιπόν να διερωτώμεθα, διατι αι άλλαι Εκκλησίαι κοινωνούν, ενώ οι Γ.Ο.Χ. αρνούνται. 

Περί τούτων όμως περισσότερα κατωτέρω περί του σκοπού του αγώνος των Γ.Ο.Χ. και της εννοίας του ''σχίσματος'' γενικώς. Μετά τα ανωτέρω επιθυμώ να καταδείξω π. Νέστωρ, ότι ενώ η Εκκλησία πηδαλιουχείται δια των Ι. Κανόνων, το πνέον όμως Άγιον Πνεύμα οδηγεί την νοητήν κιβωτόν, πράγμα όπερ αποτελεί και συνιστά ''Νόμον Χάριτος'' εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία και ουχί οι κανόνες ευπλοίας και ναυπηγικής, καίτοι απαραίτητοι εν τη ζωή αυτής.

Πλην όμως των ανωτέρω ερωτώμεν τον Πανοσιολογιώτατον: ήτο αρμοδία η Ελληνική Εκκλησία να κρίνει θέμα απαιτούν απόφασιν Πανορθοδόξου Συνόδου; Διατι δεν μνημονεύει τας διαμαρτυρίας εναντίον της καινοτομίας των Σεβασμιωτάτων Χαλκίδος, Πατρών, Δημητριάδος, Σύρου, Θήρας, το κατ' αρχάς, και αργότερον των: Δρυινουπόλεως, Κασσανδρείας, Δημητριάδος και Δράμας; 

Διατι δεν μνημονεύει τας αντιρρήσεις απάντων των Πατριαρχείων και αυτοκεφάλων Εκκλησιών; Τας παραιτήσεις επί τη αποφάσει της καθαιρέσεως των επισκόπων που αντέδρασαν, Γερμανού και Χρυσοστόμου, των Συνοδικών: Ύδρας, Σάμου και Ακαρνανίας;

Ένα μόνον σου παραθέτω π. Νέστωρ προς υπόμνησιν απλήν, διότι πιστεύω ότι γνωρίζεις εκ του ωραιοτάτου βιβλίου ''Η πραγματική αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'', άπαντα τα αναφερόμενα ανωτέρω γεγονότα και έγγραφα. Την απάντησιν εννοώ του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Φωτίου, υπενθυμίζουσα χρυσάς σελίδας της αρχαίας ημών Εκκλησίας. ''... 

Ανακεφαλαιούντες δη τ' ανωτέρω Μακαριώτατε εν Κυρίω αδελφέ, γνωρίζομεν τη Υμετέρα Μακαριότητι, ότι η καθ' ημάς Ιερά Σύνοδος την μεν ''διόρθωσιν'', ην τεθεσπισμένην ήδη αγγέλει η περίνοια αυτής ''αποκρούει'', ετοίμως μέντοι έχουσα συνεξετάσαι τα κατ' αυτήν εν προσήκοντι τρόπω και χρόνω μετά των αδελφών Αγιωτάτων Εκκλησιών, εμμένουσα δι' εν τοις πρότερον περί τούτου παρεδογμένοις,

προτείνει και αύθις την Συγκρότησιν Συνόδου ή μεγάλης Τοπικής ή Οικουμενικής, ήσπερ άνευ ουδεμία περί καθεστώτος κοινού τη όλη εκκλησία, είτε γνώμει, είτ' αποφάσει μονομερεί έσται ή λογισθήσεται έγκυρος κανονικώς και τη απαραιτήτω ισχύι κατωχυρωμένη...''. Νομίζω αδελφέ, ότι το κείμενον τούτον ομιλεί τρανώς περί της αντικανονικότητος του της του Νέου Ημερολογίου, μονομερούς αποδοχής. 

Ο ισχυρισμός του π. Επιφανίου, ότι ήτο ορθόδοξος η Σύνοδος που καθήρεσε τους ανωτέρω δύο αρχιερείς, άρα έπρεπε να τύχει σεβασμού υπ' αυτών υπακούοντες, δεν έχεται ουδεμιάς βαρύτητος. Διότι δεν αρκεί να φαίνεται εξωτερικώς, αλλά να είναι και τη ουσία και ταις ενεργείαις αυτής Ορθόδοξος.

Και τούτο διότι πάσαι αι άνομοι Σύνοδοι, ληστρικαί κ.λ.π., καίτοι είχον πάντα τα χαρακτηριστικά, εξωτερικώς τουλάχιστον της Ορθοδόξου Συνόδου, από την στιγμήν που απεφάσιζον ασυμφώνως προς την Ορθόδοξον παράδοσιν της Εκκλησίας και διέσπων την CONSENSUS CONCILIOROUM (Συμφωνία Συνόδων), από της στιγμής εκείνης έπαυον να χαρακτηρίζονται ως Ορθόδοξοι και κατά το μέτρον της απομακρύνσεώς των εκ της αληθείας εχαρακτηρίζοντο ως σχισματικαί, αιρετικαί κ.λ.π.

Ως βλέπεις αγαπητέ αδελφέ, 

η διαφύλαξις της ''παρακαταθήκης'' και η ορθοτόμησις της Ορθοδόξου αληθείας δεν έχεται ''Σωματειακών Διατάξεων'', αι οποίαι τηρούμεναι ''τυπικώς'' και άνευ εσωτερικού ''ψυχισμού'', ανεξαρτήτως παρελθόντως και μέλλοντος εξασφαλίζουν την νομιμότητάν των, αλλά αείποτε καθοδηγείται και ζωούται από το Άγιον Πνεύμα, το Πνεύμα της Αληθείας, το ξένον σκοπιμοτήτων, γράμματος κτείνοντος και αριθμητικής υπεροχής. 

Ενταύθα ευκόλως δύνασαι να διίδεις τον υποκρυπτόμενον παράγοντα της συνειδήσεως του λαού και τον σπουδαίον ρόλον αυτού εις θέματα, ως το ανωτέρω. 

Σου παραθέτω εν σύγχρονον κείμενον προς επίρρωσιν των λεχθέντων, παρουσιάζον αναγλύφως και εν περιλήψει το πνεύμα και την βαρύτητα των λεχθέντων. 

''Εις το σημείον τούτο θα ηδύνατο να προστεθεί ότι και η ''κατ' οικονομίαν'' ενέργεια, ως και πάσαι αι ενέργειαι του Πατριάρχου και της Συνόδου, κατά την Ορθόδοξον αντίληψιν υπόκεινται εις την απόφασιν του κριτηρίου της συνειδήσεως του συνόλου της Εκκλησίας σώματος. 

Υπό την έννοιαν ταύτην πρέπει να αντιληφθεί τις και τας ενεργείας του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου και των περί αυτόν μοναχών, οι οποίοι έκριναν και κατεδίκασαν πράξεις της Πατριαρχικής Συνόδου, ενώ νομικώς και κανονικώς ουδεμίαν είχον προς τούτο αρμοδιότητα. 

Άλλαις λέξεσιν, υπεράνω της υπό των νόμων και των ι. Κανόνων παρεχομένης αρμοδιότητος, υπάρχει η ηθική αρμοδιότης του συνόλου πληρώματος της Εκκλησίας, η οποία είναι αδέκαστος''. 

(Ι. Κοτσώνη, ''Προβλήματα της Εκκλησιαστικής Οικονομίας'', σελ. 113). 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα εκ του βιβλίου 
του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου
 ''ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟΝ''
 σελίδες 26 - 32, Αθήνα 1990.
Στην φωτογραφία, ο τάφος του Αγίου Χρυσοστόμου του Νέου Ομολογητή, 
του ηγήτορος 
του ιερού αγώνα των Ορθοδόξων του Πατρώων Παραδόσεων,
 στην 
Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου στους Θρακομακεδόνες της Πάρνηθας.

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος