ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ: «ΕΠΑΛΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 2026

ΕΠΑΛΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥ

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΣΠΛΑΧΝΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;

Κυριακή του Τυφλού 2026

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: «ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΕΣ, ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΕΣ» 2026

Κυριακή της Σαμαρείτιδας 2026

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΠΩΣ ΝΑ ΜΑΛΑΚΩΣΟΥΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ)

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ - Ε' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (2024)

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΜΗΝ ΕΞΑΠΑΤΗΘΟΥΜΕ, ΑΛΛΛΑ ΝΑ ΛΥΠΗΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!

 

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Ὁμιλία στὸν Κατανυκτικὸ Ἑσπερινὸ β΄,
Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, 16-2/1-3-2026
Ἱερὸς Ναὸς Εὐαγγελιστρίας Λάρισας

+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί·

Ὁ Κύριός μας πῆρε κάποια στιγμὴ τοὺς Μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους Του καὶ πῆγε κάπως μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς Του, ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνο δὲν τὸν ἐδέχοντο, ἀλλὰ καὶ ἀπειλοῦσαν καὶ ἐδίωκαν κάθε ἕναν ποὺ θὰ τὸν παραδεχόταν ὡς Χριστό. Καὶ ἐκεῖ, στὴν Καισάρεια τοῦ Φιλίππου, τοὺς ἐρώτησε ποιὰ εἶναι ἡ γνώμη τῶν πολλῶν γι’ Αὐτόν, τί λέγει περὶ Αὐτοῦ τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων (βλ. Ματθ. 16, 13 ἑ.).

Καὶ αὐτοὶ τοῦ εἶπαν ὅτι ἄλλοι θεωροῦσαν Αὐτὸν ὡς τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστή· ἄλλοι ὡς τὸν Προφήτη Ἠλία, διότι εἶχε καὶ ἐδείκνυε ὄχι μόνο φιλανθρωπία καὶ εὐεργεσία, ἀλλὰ καὶ ἔλεγχο· ἄλλοι ὡς τὸν Ἱερεμία ἤ κάποιον ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς Προφῆτες, διότι εἶχε μοναδικὴ γνώση καὶ σοφία χωρὶς νὰ διδαχθεῖ γράμματα ἀπὸ διδασκάλους σὲ σχολές. Στὸ ἐρώτημα τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ ὡς Μαθητές Του ποιὸς νομίζουν ὅτι εἶναι, ἔσπευσε ὁ Σίμων Πέτρος καὶ εἶπε: «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16, 16). Ὁ Υἱὸς μὲ ἄρθρο, ὁ ἕνας καὶ μοναδικός, ὄχι κατὰ χάριν υἱὸς ὅπως οἱ Ἱερεῖς καὶ Βασιλεῖς, ἀλλ’ ὁ κατὰ φύσιν, ἀπὸ τὴν Οὐσίαν τοῦ Ἐπουρανίου Πατρός, «Θεὸς ἀληθινὸς ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ὁ Λόγος ποὺ ἔγινε Ἄνθρωπος γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο, ὡς μόνος Φιλάνθρωπος.

Καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὁ Σωτῆρας μας ἀποδέχθηκε αὐτὴ τὴν ὁμολογία ὡς ὑπερφυσική, ὡς ἀπόλυτα ἀληθινή, ὡς θεία ἀποκάλυψη. Μόνον μὲ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ Πατρὸς λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος τὴν δυνατότητα ὀρθῆς καὶ ἀληθινῆς ὁμολογίας περὶ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ δὲν τὸ μπορεῖ ἡ σάρκα ἀπὸ μόνη της, δηλαδὴ ὁ βιολογικὸς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως, ποὺ βαδίζει μόνο μὲ τὰ ἐπίγεια δεδομένα· ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ «ψυχικὸς» ἄνθρωπος, αὐτὸς ποὺ στηρίζεται στὶς αἰσθήσεις. Σὲ αὐτὸν φαίνεται «μωρία» (Α΄ Κορ. 2, 14) ἡ πνευματικὴ ἀποκάλυψη. Καὶ μάλιστα αὐτὴ ἡ ὁποία δὲν διακηρύσσεται μόνο μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ καθορίζει καὶ ὅλη τὴν ζωή.

Ὁ Θεὸς Πατέρας φανερώνει τὴν γνώση τῶν ἀγνώστων καὶ ἀποκρύφων μυστηρίων σὲ ὅσους μποροῦν νὰ δεχθοῦν καὶ νὰ λάβουν αὐτήν, γιὰ νὰ τὴν ὁμολογοῦν καὶ στοὺς ἄλλους δημόσια, χωρὶς φόβο, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ σφραγίσουν τὴν ὁμολογία τους ἀκόμη καὶ μὲ τὸ αἷμα τους.

Τὴν ὁμολογία τοῦ Σίμωνος Πέτρου ὁ Κύριος ἔσπευσε νὰ τὴν μακαρίσει, διότι σὲ αὐτὴν σὰν σὲ Πέτρα, σὰν σὲ ἀκλόνητο Θεμέλιο, θὰ οἰκοδομοῦσε τὴν Ἐκκλησία Του γιὰ νὰ μὴ τὴν ὑπερνικήσουν καὶ καταβάλλουν ποτέ.

Ἀπὸ αὐτὸ κατανοοῦμε ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ «Ἀρχηγὸς καὶ Τελειωτὴς» τῆς πίστεώς μας (Ἑβρ. 12, 2), ὡς Δεσπότης τοῦ παντός, εἶναι ἡ μοναδικὴ Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας Του, τὴν ὁποία θεμελίωσε στὴν Ἀλήθεια τῆς Θεανθρωπότητός Του, καὶ τὴν ἀπέκτησε καὶ ἁγίασε μὲ τὸ Πάντιμον Αἷμα Του (βλ. Πράξ. 20, 28). Τὴν εὐλογημένη «Νύμφην» Του (βλ. Ἀποκάλ. 21, 2· 21, 9) Ἐκκλησία προλέγει ὅτι θὰ μισήσουν θανάσιμα, θὰ πολεμήσουν καὶ θὰ ἐπιβουλευθοῦν οἱ «πῦλες τοῦ ἅδου» (Ματθ. 16, 18) γιὰ νὰ τὴν πλήξουν καὶ ἀφανίσουν, ἀλλὰ δὲν θὰ τὰ καταφέρουν.

Ποιοί εἶναι «πῦλες ἅδου» ποὺ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία ἀδυσώπητα;

● Πρωτίστως ἐκεῖνοι οἱ ἐξουσιαστές, ἄρχοντες, βασιλεῖς καὶ κυβερνῆτες τοῦ αἰῶνος τούτου, οἱ ὁποῖοι μισοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο, ἀνοικτὰ ἤ κρυφά, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, εὐθέως ἤ πλαγίως, νὰ κτυπήσουν καὶ ἐκμηδενίσουν Αὐτήν, διότι τὴν βλέπουν ἐχθρικὰ καὶ τὴν ἀντιμάχονται μὲ μανία.

Αὐτὸ ἀποδεικνύει τὴν συμπαράταξή τους μὲ τὸν διάβολο καὶ τὰ ὄργανα τοῦ σκότους, ἔστω κι ἄν αὐτοὶ οἱ κυβερνῆτες καὶ αὐτὲς οἱ ἐξουσίες διακηρύσσουν ψευδῶς ὅτι δὲν εἶναι ἄθεες καὶ ἀντίθεες. Ἄν ὅμως ἦταν μὲ τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια, θὰ ἦταν μὲ τὸν Χριστό, τὸν Κυβερνήτη τοῦ παντός, ὅπως καὶ μὲ τὴν Ἐκκλησία Του, τὸ «Σῶμα» Του (Ἐφεσ. 1, 23), ποὺ εἶναι Κιβωτὸς Σωτηρίας καὶ προθάλαμος τῆς Βασιλείας Του στὴν γῆ.

Ἐπίσης, ἄν ἦταν μὲ τὴν Ἀλήθεια καὶ ἄν ὑπολόγιζαν τὸ καλὸ τῶν ἀνθρώπων, θὰ εἶχαν σεβασμὸ στὴν ἐλευθερία ἐπιλογῆς σὲ κρίσιμα θέματα ποὺ προκύπτουν στὸν κόσμο, καὶ δὲν θὰ διεκρίνοντο ἀπὸ μανία καθυποτάξεως καὶ ἐπιβολῆς. Ἡ σχετικὰ πρόσφατη δοκιμασία τῆς ἀνθρωπότητος μὲ τὴν φτιαχτὴ πανδημία καὶ ὁ τρόπος παγκόσμιας ἀντιμετωπίσεώς της, ἀποτέλεσε μία φρικτὴ ἐμπειρία γιὰ τὸ μέλλον ποὺ ἑτοιμάζουν κάποιοι διαστρεμμένοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ποθοῦν ἕναν παγκόσμιο ὁλοκληρωτισμό.

Ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ διώκουν ποικιλοτρόπως τοὺς πιστοὺς καὶ εὐλαβεῖς, ὅσοι ἐπιβουλεύονται τὴν ἐλευθερία καὶ καπηλεύονται τὸ δίκαιο, αὐτοὶ οὐσιαστικὰ κλωτσοῦν τὰ ἀγκάθια («πρὸς κέντρα λακτίζουν» [Πράξ. 26, 6]). Καταισχύνονται καὶ θὰ καταισχυνθοῦν ἄν δὲν μετανοήσουν. Τὸ τέλος ὅλων τῶν Χριστομάχων, Ὀρθοδοξομάχων, Ἐκκλησιομάχων καὶ Ἀνθρωποκτόνων ἦταν καὶ εἶναι πάντοτε οἰκτρό!

● «Πῦλες ἅδου» εἶναι ὅμως καὶ οἱ αἱρετικοί, ὅσοι δηλαδὴ δὲν πιστεύουν καὶ δὲν ὁμολογοῦν σὲ μικρὸ ἤ σὲ μεγάλο βαθμὸ ὅπως πιστεύει καὶ ὁμολογεῖ ἀπ’ ἀρχῆς παντοῦ καὶ πάντοτε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὅσοι ἀλλοιώνουν καὶ νοθεύουν τὴν σώζουσα Ἀλήθεια τῆς Ὁμολογίας στὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία Του. Ὅσοι ἀπορρίπτουν ἤ περικόπτουν ὅ,τι ἡ Ἐκκλησία ἀκόμη καὶ σὰν Ἱερὰ Παράδοση διεφύλαξε ὡς πολύτιμο θησαυρὸ καὶ ἱερὰ «Παρακαταθήκη» (Α΄ Τιμ. 6, 20) μέχρι σήμερα καὶ μέχρι τὴν Δευτέρα Παρουσία.

Σὲ αὐτοὺς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὑπάγονται καὶ ὅσοι βάλθηκαν δῆθεν νὰ «διορθώσουν», νὰ «ἐξομαλύνουν», νὰ «βελτιώσουν», νὰ «τροποποιήσουν» καὶ νὰ «ἐξανθρωπίσουν» τὸν πλοῦτο τοῦ θείου Στολισμοῦ στὴν ἄχραντο Νύμφη τοῦ Χριστοῦ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τὸ κάλλος της εἶναι ἄφθαστο καὶ ἀπερίγραπτο. Ὁ σκοπός του εἶναι νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσει στὴν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ μᾶς σώσει. Ἄν μᾶς φαίνεται ἀπρόσιτο στὶς παραμορφωμένες αἰσθήσεις μας, σημαίνει ὅτι ἐμεῖς πταίουμε, ὄχι αὐτό. Ἐμεῖς πρέπει νὰ τείνουμε πρὸς τὴν θεία ὡραιότητα καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Δὲν θὰ καταβιβάσουμε τὸ θεῖον καὶ ἄρρητον κάλλος στὴν ἀσχήμια τῆς ἀνθρώπινης ἐμπάθειας καὶ ἐκτροπῆς…

Τὸ κύριο πρόβλημα τῶν αἱρετικῶν ἀνέκαθεν ἦταν ὅτι διεκρίνοντο ἀπὸ προσκόλληση στὴν ἀνθρώπινη λογική, ἀπὸ ἔλλειψη ἁπλότητος πίστεως, ἀπὸ ὀρθολογισμό, ἀπὸ πεῖσμα, ἀπὸ ἀμφισβήτηση, ἀπὸ διάθεση καινοτομίας καὶ ἀλλαγῆς, ἀπὸ περιφρόνηση τῶν παλαιῶν δοκιμασμένων καὶ ἐξαγιασμένων πρακτικῶν τῆς ζωντανῆς μας πίστεως, ἀπὸ θαυμασμὸ γιὰ τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ κόσμου τούτου, ἀπὸ δουλοπρέπεια ἔναντι τῶν ἰσχυρῶν, ἀπὸ κοσμικὸ ὑπολογισμὸ καὶ σκοπιμότητα, ἀπὸ ἰδιοτελεῖς βλέψεις καὶ ἐπιδιώξεις, ἀπὸ σκοτεινὲς καὶ ἀδιαφανεῖς διασυνδέσεις, ἀπὸ ποικίλες διαπλοκὲς μὲ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους, τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀπάτης.

Οἱ αἱρετικοὶ καὶ φιλαιρετικοὶ προέτασσαν καὶ προτάσσουν πάντοτε ἐπίγειους λογισμούς, ἐπίγεια συμφέροντα καὶ ἐπίγειους ὑπολογισμούς. Τὸν Θεό, τὴν Ἀλήθεια, τὴν Πίστη, τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες χρησιμοποιοῦν ἐπιλεκτικῶς (αἵρεση = ἐπιλογή) μόνον ὅσο ἐξυπηρετοῦν τοὺς δικούς τους στόχους. Ἐκεῖ ὅμως ὅπου ζητεῖται ἡ ἕως θανάτου ἐγκατάλειψη τοῦ ἑαυτοῦ στὴν πιστὴ ἀκολούθηση τοῦ Χριστοῦ, στὴν ὁμολογία τῆς ἀποκλειστικότητος Αὐτοῦ καὶ τῆς μίας καὶ μοναδικῆς Ἐκκλησίας Του, τῆς ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφῆς πάντων εἰς Αὐτὴν πρὸς σωτηρίαν, προβάλλουν τὴν ἀντίρρηση ὅτι πρόκειται γιὰ ἀκραία ὑπερβολὴ ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἀποφεύγεται, νὰ ἀπορρίπτεται ἕως καὶ νὰ καταδικάζεται! Γιατί αὐτό; Διότι πίστευαν καὶ πιστεύουν ὅτι ἔχουν τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία στὰ τῆς Ἐκκλησίας νὰ τὰ διαχειρίζονται κατὰ τὸ δοκοῦν.

Ὁ Κύριος βέβαια ἔδωσε «τὰς κλεῖς» (Ματθ. 16, 19), «τὰ κλειδιὰ» τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τὰ ὁποῖα πράγματι «λύνουν καὶ δένουν» ἐπὶ γῆς μὲ ἄμεσο ἀντίκτυπο ἐν οὐρανοῖς, σὲ ὅλους ὅσοι καταξιώνονται «χάριτος Ἐπισκοπῆς» σὰν τὸν Πέτρο, κατὰ τὸν θεῖο Ἑρμηνευτὴ Ἱερὸ Θεοφύλακτο (βλ. Ἑρμηνεία εἰς τὰ τέσσαρα ἱερὰ Εὐαγγέλια, Ἀθῆναι 1865, σελ. 32) καὶ ἐν γένει κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Αὐτὸ ὅμως κατὰ κυριολεξίαν ἀφορᾶ -γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ συγκεκριμένοι- σὲ ὅσους ἐκ τῶν Ἐπισκόπων δεχόμενοι τὸ σύνολο τῆς θείας Ἀποκαλύψεως γνωρίζουν ἐπακριβῶς τὰ τῆς Πίστεως καὶ βαδίζουν συνεπῶς σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχές της. Ὅσοι ὅμως ἀλλάσουν τὰ παραδεδομένα καὶ ἐφαρμόζουν μεθόδους «κοπτοραπτικῆς» στὰ τῆς Πίστεως, θεωροῦντες ἐν τούτοις ὅτι κατέχουν ἀδιαφιλονίκητα «ἐξουσίαν δεσμεῖν τε καὶ λύειν» κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς, τότε αὐτοὶ ἀπατῶνται οἰκτρῶς.

Ὅσοι ἐπιχειροῦν χωρὶς θεία ἀποκάλυψη, ὅπως καὶ στερεὴ καὶ παραδεκτὴ ὀρθόδοξη βάση, νὰ προβοῦν σὲ ἀλλαγὲς καὶ καινοφανῆ ἀνοίγματα, ἄγνωστα στὸν Κανόνα τῆς Εὐσεβείας, νομίζοντες ὅτι ἔτσι ὑπηρετοῦν τὴν θεία Ἀλήθεια, καὶ ἀντὶ γιὰ «ἀκριβεῖς φύλακες» μετατρέπονται σὲ ἀσεβεῖς «νέους νομοθέτες», αὐτοὶ ἐπιτιμῶνται ὡς ὄργανα τοῦ σατανᾶ! Ὅσοι βρίσκονται σὲ ἀνακολουθία μὲ τὸ Πατερικὸ πνεῦμα καὶ φρόνημα ὅπως καὶ μὲ τὶς ρῆτρες ἀσφαλείας ποὺ ἐτέθησαν ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὰ τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοὶ κρίνονται ὡς σκανδαλοποιοί, οἱ ὁποῖοι δὲν φρονοῦν τὰ τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων (πρβλ. Ματθ. 16, 23).

Μόνον ὅσοι ἀκολουθοῦν μὲ αὐταπάρνηση τὸν Χριστό, συσταυρούμενοι μαζί Του καὶ εὐθυγραμμιζόμενοι μὲ τοὺς Ἁγίους Του, μόνον ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι ἀκόμη καὶ γιὰ μαρτύριο χάριν τῆς Ὁμολογίας τῆς Ἀληθείας Του, μόνον αὐτοὶ ὡς ἀληθινοὶ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων διατηροῦν ἀπαραμείωτη τὴν πνευματικὴ ἐξουσία «νὰ δένουν καὶ νὰ λύνουν» στὴν διαχείριση τῶν πραγμάτων τῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ λοιποὶ ὡς σφετεριστὲς ἔχουν μόνο τὸ σχῆμα καὶ τὴν μορφὴ ἀρνίων, ἤ καὶ ποιμένων, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα λαλοῦν ὡς «δράκοντες» (βλ. Ἀποκαλ. 13, 11) καὶ πράττουν ὄχι ὅσα συμβάλλουν στὴν οἰκοδομὴ καὶ αὔξηση τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ στὴν ἐξαχρείωση, ὡς ψευδοποιμένες καὶ ψευδοδιδάσκαλοι (βλ. ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνα τῆς ΑΒ΄ Ἁγίας Συνόδου).

Ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ ἦταν καὶ εἶναι τέτοιου εἴδους «λύκοι βαρεῖς» (Πράξ. 20, 29), οἱ ὁποῖοι ἐκβάλλονται τῆς θείας Παρεμβολῆς διὰ τῆς Συνοδικῆς ὁδοῦ τῆς Ἐκκλησίας, μέσῳ τῶν Ὀρθοδόξων Ποιμένων.

Οἱ «λαλοῦντες διεστραμμένα» (Πράξ. 20, 30) στὰ τῆς πίστεως, οἱ ἀκόλουθοι καὶ ὑποστηρικτές τους, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνεχόμενοι αὐτοὺς παθητικῶς, ἀντιμετωπίζοντο καὶ ἀντιμετωπίζονται κατόπιν καταλλήλου «νουθεσίας» (Τίτ. 3. 10), ὥστε ἄν δὲν συνετισθοῦν, νὰ λάβουν τὴν ἀποκοπὴ καὶ ἐκβολὴ ἀπὸ τὸ ὑγιὲς Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὡς «ἀνιάτως νοσοῦντες».

Τέτοιοι ἀνεδείχθησαν παλαιοὶ καὶ νεώτεροι αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι μὲ ποικίλες ὀνομασίες ἀπὸ τὴν βασικὴ πλάνη τους ἤ ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τους, ἀποτελοῦν ἀντίθετο σῶμα καὶ μολυσματικὸ ἑσμό, καίτοι αὐτο-αποκαλοῦνται Χριστιανοί, ἴσως ἀκόμη καὶ ὀρθόδοξοι!

Τέτοιοι ἦταν καὶ εἶναι οἱ παλαιοὶ Εἰκονομάχοι, οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ νεώτεροι Εἰκονομάχοι Προτεστάντες μὲ ὅλη τὴν πανσπερμία τους, ὅπως καὶ οἱ Καινοτόμοι Οἰκουμενιστὲς τῆς σήμερον, οἱ ὁποῖοι ἐδῶ καὶ ἕναν αἰῶνα ταράσσουν τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν πρωτοφανῆ πλάνη καὶ κακοδοξία τους, ἡ ὁποία ἀναιρεῖ τὸ δόγμα τῆς Ἀληθείας καὶ Ἑνότητος τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τὸ ἀνόσιο ἔργο τους ἄρχισε μὲ τὴν θεωρούμενη ὡς μικρὴ καὶ ἀσήμαντη Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμιση τοῦ 1924, ἡ ὁποία ἐπιβλήθηκε ἀντικανονικὰ πολιτικῶς καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἐξαπατητικῶς, ἀλλὰ εἶχε προαποφασισθεῖ γιὰ νὰ ἐπισπεύσει τὸν συνεορτασμὸ καὶ τὴν προσέγγιση μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, σύμφωνα μὲ τὸ Πατριαρχικὸ Διάγγελμα τοῦ 1920 καὶ τὸ λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» τοῦ 1923.

Οἱ Καινοτόμοι Οἰκουμενιστὲς μὲ τὴν ἐν συνεχείᾳ ἀνοικτὰ πλέον ἐκφραζόμενη, ὑποστηριζόμενη καὶ ἐφαρμοζόμενη «περιεκτικὴ» καὶ « διευρυμένη» ἐκκλησιολογία τους «μολύνουν» τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἄμωμη καὶ ἀμόλυντη, μὲ τὴν πλάνη καὶ ρυπαρότητα τῶν αἱρέσεων. Τὸ κύριο σύνθημά τους στὶς ἡμέρες μας εἶναι: ὅτι δῆθεν ὅλοι ὅσοι συμμετέχουν στὴν ἀποστατικὴ Οἰκουμενικὴ Κίνηση, «ἔχουν κοινὴ ἀποστολή, δίδουν κοινὴ μαρτυρία πίστεως, καὶ ἀποβλέπουν σὲ κοινὸ Πασχάλιο»! Τοῦτο ὅμως τὸ παραπλανητικὸ καμία σχέση δὲν ἔχει μὲ τὸ Πατερικὸ καὶ Συνοδικὸ φρόνημα τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἐμεῖς οἱ χάριτι Θεοῦ ἀληθινοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, χωρὶς καμία διάθεση θριαμβολογίας καὶ αὐτοδικαιώσεως, διακηρύσσουμε κατὰ τὴν εὔσημη ἡμέρα τῆς νίκης τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων ὅτι ἀποστρεφόμαστε, καταδικάζουμε καὶ ἀποπτύουμε τὴν μολυσματικὴ αὐτὴ πλάνη καὶ αἵρεση, καλοῦντες τοὺς ἐξαπατημένους Καινοτόμους καὶ Οἰκουμενιστὰς σὲ μετάνοια! Ὅσο αὐτοὶ ἀκολουθοῦν, προωθοῦν καὶ ἑδραιώνουν τὴν αἵρεσή τους, τόσο ἐμεῖς ἀποφεύγουμε τὴν κοινωνία τους στὴν ξέφρενη πορεία τους.

Σὰν ἀνθρώπους τοὺς λυπούμεθα καὶ εὐχόμεθα γιὰ τὴν ἀνάνηψή τους. Ὅμως, ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἀποδεχόμεθα τὴν θλιβερὴ λογική τους, χάριν δῆθεν ἐπιτεύξεως εἰρηνικῶν καὶ καλῶν σκοπῶν.

Δὲν εἴμεθα ἐναντίον τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως. Ὅμως, προτάσσουμε τὸ ἀγαθὸ τῆς ὀρθῆς καὶ συνεποῦς ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἄνευ μετανοίας καὶ συμμορφώσεως κατὰ πάντα στὶς ὑποδείξεις τοῦ Σωτῆρος καὶ Λυτρωτοῦ μας καὶ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του, κάθε ἄλλος στόχος ὅσο ὑψηλὸς καὶ ἀξιοσέβαστος καὶ ἄν φαίνεται, περνᾶ σὲ δεύτερη μοίρα ὡς πρὸς τὶς προτεραιότητες καὶ τὶς ἐπιλογές μας.

Δὲν ἀγνοοῦμε βεβαίως ὅτι στὸν ἀγῶνα πρώτιστης σημασίας γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ μολυσμοῦ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Καινοτόμους καὶ Οἰκουμενιστές, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ νόμιμος ἄθλησις (βλ. Β΄ Τιμ. 2, 5). Οἱ Κανονικὲς καὶ λοιπὲς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀφοροῦν βεβαίως καὶ σὲ ὅσους ἀποτελοῦν τὸ ὁμολογιακὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραβλέπουμε ποικίλες παραβιάσεις καὶ ποικίλες ἐκμεταλλεύσεις στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν γνησίας Ὀρθοδοξίας. Ὅταν δὲν τηροῦνται τὰ ὀρθὰ κριτήρια τῆς Ὀρθοδόξου ἀντιστάσεως κατὰ τῆς αἱρέσεως, τότε προκύπτουν ἐκτροπὲς ποὺ ἀμαυρώνουν τὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως καὶ τῆς καλῆς ὁμολογίας (βλ. Α΄ Τιμ. 6, 12).

Πολλοὶ εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔστω κι ἄν δὲν συμμετέχουν στὴν κοινωνία τῶν αἱρετιζόντων καὶ τηροῦν φαινομενικὰ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως δυστυχῶς «πλανῶνται τῇ καρδίᾳ» μὴ γνωρίζοντες τὶς σωτήριες «ὁδοὺς» τοῦ Κυρίου, γι’ αὐτὸ καὶ ἐκτρέπονται καὶ ἐκτρέπουν ὅσους τοὺς ἀκολουθοῦν στὸν κίνδυνο μὴ «εἰσελεύσεως στὴν θεία κατάπαυση» (βλ. Ψαλμ. 94, 10-11)! Ἐφιστοῦμε τὴν αὐξημένη προσοχὴ τοῦ κατὰ Θεὸν Ποιμνίου μας, προτρέποντες αὐτὸ νὰ ἔχει ἐμπιστοσύνη στοὺς ἀληθινοὺς Ποιμένες του καὶ ὄχι σὲ διαφόρους ἀποκομμένους ρασοφόρους καὶ μή, ὅ,τι πομπώδη πινακίδα ἤ σημαία κι ἄν χρησιμοποιοῦν, οἱ ὁποῖοι ὡς ἀκατάστατοι καὶ ἰδιόρρυθμοι βαδίζουν στὶς ἀδιέξοδες ὁδοὺς τοῦ ἰδίου θελήματός τους, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι…

Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί·

Εἶναι φανερὸν ὅτι ζοῦμε σὲ ἀποκαλυπτικὲς ἡμέρες μεγάλης συγχύσεως. Ἐπικρατεῖ μεγάλη ταραχὴ ἀπὸ ἔλλειψη ἀγάπης, εἰρήνης, δικαιοσύνης καὶ ἑνότητος. Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν διότι δὲν ἐπικρατεῖ ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἐξαπατῶνται καὶ ἐπιλέγουν τὸ ψεῦδος, νομίζοντας ὅτι θὰ βροῦν διέξοδο στὰ ἀδιέξοδά τους, προσωπικὰ καὶ κοινωνικά. Πόλεμοι καὶ ἀκοὲς πολέμων θορυβοῦν ἀπειλητικὰ τὸν κόσμο, ἐφ’ ὅσον μὲ τὰ σύγχρονα μέσα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέλθει κυριολεκτικὸς ὄλεθρος στὸν κόσμο σὲ σύντομο διάστημα. Οἱ πολιτικὲς συνεννοήσεις καὶ διαπραγματεύσεις ναυαγοῦν, ἀλλὰ καὶ οἱ Οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες, τελετὲς καὶ διακηρύξεις δῆθεν γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου, ὡς ἀνευλόγητες, χειροτερεύουν τὰ πράγματα ἀντὶ νὰ βοηθοῦν.

Ἐμμένοντες ταπεινὰ ἀλλὰ καὶ ἀποφασιστικὰ στὴν Ἀλήθεια τῆς πίστεως, κατανοοῦμε τὸ μέγεθος τῆς εὐθύνης μας νὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ στὴν πίστη καὶ στὸ βίωμα, ὥστε νὰ ἀποτελοῦμε παράγοντες εὐλογίας στὸν ταλαίωρο κόσμο γύρω μας, καλοῦντες σὲ Μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ στὸν Τριαδικὸ Θεό μας καὶ στὴν Ἀλήθεια τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του, χωρὶς νοθεῖες καὶ ἄνομους συμβιβασμούς.

Κατακλείοντες, θυμίζουμε ὅτι παραμένουμε πιστοὶ στὴν θεία Ἐπαγγελία, γνωρίζοντες ἔμφοβοι ὅτι ὁ Κύριός μας θὰ ἔλθει μετὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ καὶ μετὰ τῶν ἁγίων Ἀγγέλων Του, γιὰ νὰ ἀποδώσει σὲ κάθε ἕναν «κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ» (Ματθ. 16, 27). Ἤτοι, «τοῖς μὲν καθ’ ὑπομονὴν ἔργου ἀγαθοῦ [πίστεως ὀρθοδόξου] δόξαν καὶ τιμὴν καὶ ἀφθαρσίαν, [καὶ] ζωὴν αἰώνιον», «τοῖς δὲ ἐξ ἐριθείας [στοὺς ἐγωϊστὲς] καὶ ἀπειθοῦσι μὲν τῇ ἀληθείᾳ, πειθομένοις δὲ τῇ ἀδικίᾳ, θυμὸς καὶ ὀργή» (Ρωμ. 2, 7-8)!

Εἴθε νὰ τύχουμε τῆς θείας εὐλογίας ὡς ἀντάξιο μισθὸ τῆς ἕως τέλους ὑπομονῆς μας! Εἴθε νὰ παραμείνουμε ἀμετάπτωτα στὴν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ὡς μάρτυρες καὶ ὁμολογητὲς αὐτῆς, ἀποφεύγοντες πάσῃ θυσίᾳ τὴν πλάνη τοῦ ψεύδους, εἴτε στὴν πίστη εἴτε στὴν ζωή, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια καταδίκη! Εἴθε νὰ ἀναδειχθοῦμε τέκνα ὑπακοῆς, πρόβατα τῆς Ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, μέτοχοι τῆς ἐνδόξου Βασιλείας Αὐτοῦ. Ἀμήν!

Σᾶς εὐχαριστῶ καὶ εὔχομαι καλὴ συνέχεια τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Τεσσαρακοστῆς!

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ Δ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (2025)

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΤΙ ΣΗΜΒΑΙΝΕΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ; (2026)

 

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΣΤΑΘΜΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΕΦΟΔΙΑΣΜΟΥ (2026)

Β' Κυριακή των Νηστειών - Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ Γ' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (2024)

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΠΩΣ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ;

 

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ!

Κυριακή μετά των Φώτων

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΑ - ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ (2026)

Παραμονή Αγίων Θεοφανείων 2026

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΦΟΒΕΡΗ ΟΡΑΣΗ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ (2026)

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΝΙΚΑΙΑ - ΦΑΝΑΡΙ: ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΝΕΒΗ;

 

Μεγάλος θόρυβος προκλήθηκε ἐσχάτως σχετικὰ μὲ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἐπετείου τῶν 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας καὶ ἐν συνεχείᾳ τῆς Θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου στὴν Κωνσταντινούπολη (28-30 Νοεμβρίου).

+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

Ὁ Πάπας Ρώμης Λέων ΙΔ΄ καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/λεως Βαρθολομαῖος μὲ τὶς συνοδίες τους, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, ὅπως καὶ πολλοὶ ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου εὐρύτερα, βρέθηκαν στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ἐνδιαφέροντος. Τὸ γεγονὸς προβλήθηκε καὶ ἐπαινέθηκε ὡς ἱστορικῆς σημασίας μὲ ἰδιαίτερα θετικὸ τρόπο. Οἱ λόγοι περὶ ἑνότητος καὶ ἀγάπης, οἱ εἰκόνες καὶ σκηνὲς ἐναγκαλισμῶν, ἀσπασμῶν, ὅπως καὶ κοινῶν τελετῶν, προσευχῶν, ὑπογραφῶν, εὐλογιῶν, μηνυμάτων καὶ χειρονομιῶν εὐμενῶν ἔκαναν τὸν γῦρο τοῦ κόσμου καὶ ἐξέπεμψαν ἔντονες ἐντυπώσεις ἀπὸ κοσμικῆς καὶ συναισθηματικῆς πλευρᾶς.

Ὅμως, ἀπὸ καθαρὰ πνευματικῆς σκοπιᾶς ὅλα αὐτὰ τὰ συμβάντα τί ἐντύπωση προκάλεσαν; Βάσει τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ κριτηρίου, ὅπως τὸ γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν θεολογία μας, τὴν ἱστορία μας, τὴν παράδοσή μας καὶ τὴν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων μας, ποῦ μποροῦμε νὰ κατατάξουμε αὐτοὺς τοὺς ἑορτασμοὺς καὶ πῶς νὰ τοὺς ἀξιολογήσουμε καὶ χαρακτηρίσουμε; Ἤδη κάποιοι ἔχουν προβεῖ ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς στὸ ἔργο αὐτὸ καὶ ὑπενθύμισαν ὅτι τηρήθηκαν τὰ ἴδια, ὅπως συνέβη καὶ σὲ ἐπισκέψεις Παπῶν στὸ Φανάρι τὶς προηγούμενες δύο δεκαετίες (2006, 2014) μὲ τὶς ἀντικανονικὲς συμπροσευχὲς καὶ συνδιακηρύξεις, ὅπως καὶ μὲ τὰ ἀτελῆ συλλείτουργα. Καὶ ὅτι αὐτὰ συνιστοῦν ἀπερίφραστα μέγα θεολογικὸ ψεῦδος. Διότι ἐπρόκειτο γιὰ συγκρητιστικὲς ἐκδηλώσεις πρὸς τὸ θεαθῆναι μὲ ἕναν καὶ μοναδικὸ σκοπό: αὐτὸν τῆς προωθήσεως καὶ ἑδραιώσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Παπικοὶ καὶ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστές, ὅπως καὶ ἀντιπρόσωποι Οἰκουμενικῶν Ὀργανισμῶν καὶ λοιπῶν αἱρέσεων, ἐξέφρασαν γιὰ ἄλλη μία φορὰ μὲ τὸν πιὸ ἐπίσημο τρόπο τὴν ταύτισή τους στὸ Οἰκουμενιστικό τους ὅραμα. Κατ’ αὐτοὺς ὑπάρχει ἀγάπη, ὑπερτονισμὸς τῆς ἀγάπης, χωρὶς ὅμως Ἀλήθεια. Ὁμιλοῦν καὶ ἐκφράζουν τὴν ἑνότητά τους χωρὶς Ἀλήθεια, πρᾶγμα ἀφύσικο ὀρθοδόξως.

Α. Νίκαια – ἐπετειακὸς ἑορτασμὸς

Ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ καταισχύνθηκε ἡ ἀρειανικὴ αἵρεση, στὴν Νίκαια, ἐκεῖ ἔγινε συνεορτασμὸς μὲ τὸν Πάπα τῆς Ρώμης, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ Πρωτεῖο καὶ κυρίως μὲ τὸ Ἀλάθητό του συνιστᾶ καὶ ἐκπροσωπεῖ ἕναν θλιβερὸ Νεο-αρειανισμό, σύμφωνα μὲ τὸν Ὁμολογητὴ Πατέρα Ἰουστῖνο Πόποβιτς. Αὐτὸ εἶναι κάτι τὸ τραγικὸ καὶ ἐπαίσχυντο! Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐδῶ καὶ ἕναν αἰῶνα μὲ ὅσα καινοφανῆ κηρύσσουν, πράττουν καὶ ὑπηρετοῦν, οὐσιαστικὰ διασχίζουν τὸν ἄρραφο χιτῶνα τῆς Πίστεως καὶ καταργοῦν τὴν Ἁγιοπατερικὴ τάξη καὶ εὐπρέπεια τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας.

Οἱ θλιβερὲς αὐτὲς διαπιστώσεις δὲν εἶναι ὑπερβολικές. Ἡ μνήμη τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία καθόρισε καὶ ἐπιβεβαίωσε τὴν ὀρθόδοξη δογματικὴ ἀλήθεια ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς «ὡς προκάλυμμα γιὰ τὴν θόλωση τῶν δογματικῶν ὁρίων» (Μητροπολίτης Ζαπορίζιε Λουκᾶς, «Ρομφαία», 6-12-2025). Καὶ αὐτὸ γίνεται ἀκόμη πιὸ τραγικὸ ἀπὸ τὴν διαπίστωση ὅτι ἐπιδιώκεται ἑνότητα μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ λοιποὺς ἑτεροδόξους -παρὰ τὴν ἀπουσία τῆς Ἀληθείας, χωρὶς νὰ ὑπάρχει πρωτίστως οὐσιαστικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ ἐπούλωση καὶ θεραπεία φοβερῶν διασπάσεων, οἱ ὁποῖες συνέβησαν παλαιότερα καὶ πρόσφατα ἐξ αἰτίας ἀκριβῶς ἀποφάσεων καὶ ἐνεργειῶν τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν. Θυμίζουμε τὸ Ἡμερολογιακὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο ἀφορᾶ στὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως καὶ τὸ Οὐκρανικό.

Εἶναι σημαντικὴ διαπίστωση, ὅτι ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπάρχει Μετάνοια καὶ διόρθωση τῶν ἐπταισμένων, μόνο πνευματικὴ σύγχυση προκαλεῖται καὶ ἐντείνεται. Αὐτὸ εἶναι ποὺ ἀντιμετωπίζουμε, δυστυχῶς, χωρὶς νὰ διαφαίνεται λύση στὸν ὁρίζοντα. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὀρθῶς παρατηρεῖται ὅτι «τὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη στὴν Νίκαια δὲν εἶναι ἁπλὸ πολιτιστικὸ δρώμενο· εἶναι σημεῖο πορείας. Καὶ ἡ πορεία δείχνει ὄχι πρὸς τὴν ὀρθόδοξη συνοδικότητα, ἀλλὰ πρὸς μία νέα μορφὴ Οὐνίας» (Μητρ. Ζαπορίζιε Λουκᾶς). Ἐνώπιον αὐτῆς τῆς πραγματικότητος, οἱ Οἰκουμενιστὲς πανηγυρίζουν γιὰ τὸ «μήνυμα ἑνότητας, καταλλαγῆς, ἀλήθειας καὶ ἀγάπης» ποὺ δῆθεν ἐκπέμφθηκε στὴν Νίκαια (Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ἱστολόγιο «Panorthodox Synod», 29-11-2025).

Βέβαια, οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀναγνωρίζουν ὅτι ὑπάρχουν «θεολογικὲς διαφορές» ποὺ δὲν μποροῦν νὰ παρακαμφθοῦν, ὅμως τονίζουν ὅτι αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ ἐμπόδιο «γιὰ νὰ ἐκφράσουν οἱ χριστιανικὲς Ἐκκλησίες τὴν ἑνότητά τους μέσα ἀπὸ ἕναν ἐποικοδομητικὸ λόγο στὴ σύγχρονη κοινωνία καὶ νὰ δώσουν ἀπαντήσεις στὰ προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου» (Μεσσηνίας Χρυσόστομος). Ὁμολογοῦν δηλαδὴ ὅτι κάνουν τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ ὅ,τι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ὅλων τῶν κατοπινῶν. Ἐκεῖνοι διεκήρυτταν καὶ διασφάλιζαν τὴν ἑνότητά τους στὴν βάση τῆς δογματικῆς συμφωνίας καὶ τῆς ἐπιλύσεως ἀκόμη καὶ διοικητικῶν θεμάτων Κανονικῆς εὐταξίας. Οἱ σημερινοὶ ὅμως πιστεύουν ὅτι μποροῦν νὰ αἰσθάνονται ἑνωμένοι μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ νὰ ἐκφέρουν κοινὸ λόγο οἰκοδομῆς ὡς ἀπάντηση στὰ προβλήματα, χωρὶς πρωτίστως νὰ συνομολογήσουν ἕνωση πίστεως καὶ ἀληθείας!

Ὁ Κων/λεως Βαρθολομαῖος μίλησε στὴν Νίκαια γιὰ «ἱστορικὸ κοινὸ προσκύνημα», «γιὰ κοινὴ εὐλάβεια καὶ κοινὸ αἴσθημα ἐλπίδος» καὶ γιὰ παροχὴ «ζωντανῆς μαρτυρίας τῆς ἴδιας πίστεως ποὺ ἐξέφρασαν οἱ Πατέρες τῆς Νίκαιας»! Ὁ δὲ Πάπας Λέων, ἐκφραστὴς ἐκ τῆς θέσεώς του τοῦ Βατικανείου Ρωμαιοκεντρικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τὴν αἴσθηση τοῦ «παγκοσμίου ποιμένος», μίλησε γιὰ ἀνάγκη «παγκόσμιας συμφιλίωσης καὶ ἀδελφοσύνης» καὶ εὐχήθηκε «τὸ ἐπετειακὸ ὁρόσημο νὰ ἀποτελέσει ἀφετηρία νέων καρπῶν ἑνότητας, συμφιλίωσης καὶ εἰρήνης γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα»… Γίνεται σαφὲς ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς στὴν πραγματικότητα δὲν σχετίζονται μὲ τὴν Ἀλήθεια τῆς Νίκαιας, οἱ δὲ ἀπὸ κοινοῦ ἑόρτιες καὶ ἐπετειακὲς τελετές τους συνιστοῦν ἀντικανονικὲς καὶ ἀσεβεῖς πράξεις, ἀπομειωτικὲς τῆς ἀληθοῦς Πίστεως.

Β. «Κοινὴ Δήλωση» Πάπα καὶ Πατριάρχη

Πάπας καὶ Πατριάρχης συνυπέγραψαν «Κοινὴ Δήλωση» στὸ Φανάρι, τὸ Σάββατο 29 Νοεμβρίου, κατὰ τὴν καθιερωθεῖσα τάξη σὲ τέτοιες περιπτώσεις. Σὲ αὐτὴν θεωροῦν ὅτι ἔχουν κοινὴ πίστη καὶ ὁμολογία μὲ αὐτὴν ποὺ ἐκφράσθηκε στὴν Νίκαια. Ἡ θέση αὐτὴ ἔχει διατυπωθεῖ ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἀπὸ τοὺς ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστές, ὡς ἰδιαίτερα ἐξυπηρετικὴ στοὺς στόχους τους. Γιὰ παράδειγμα, ὁ τότε Μύρων Χρυσόστομος διεκήρυττε στὸ Φανάρι ὅτι «πᾶσαι αἱ Ἐκκλησίαι καὶ Ὁμολογίαι συμπίπτουν καὶ συναντῶνται ἐπὶ τῆς αὐτῆς πίστεως, τὴν ὁποίαν ἐκφράζει τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως» (περιοδ. «Ἐπίσκεψις», 15-6-1981, σελ. 6).

Τοῦτο ὅμως ἀμφισβητεῖται ἀφοῦ οἱ θεολογικὲς προϋποθέσεις κάθε πλευρᾶς εἶναι διαφορετικὲς ἔστω καὶ ἄν λεκτικῶς δύνανται νὰ ἀπαγγείλουν ἀπὸ κοινοῦ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως στὸ ἑλληνικὸ πρωτότυπο χωρὶς κάποια παραποίηση. Ὅμως, κοινὴ Τριαδολογία δὲν ὑπάρχει μὲ τοὺς Παπικοὺς καὶ τοὺς λοιποὺς ἑτεροδόξους, οὔτε κοινὴ Χριστολογία, Ἐκκλησιολογία καὶ Σωτηριολογία στὸ φῶς βέβαια καὶ τῶν λοιπῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀλληλένδετες, ἀλληλεξαρτώμενες καὶ ἀλληλοσυμπληρούμενες. Κύριο σημεῖο τῆς «Κοινῆς Δηλώσεως» εἶναι καὶ τὸ ἑξῆς: «Εἶναι κοινή μας ἐπιθυμία νὰ συνεχισθεῖ ἡ διαδικασία διερεύνησης μιᾶς πιθανῆς λύσης γιὰ ἀπὸ κοινοῦ τέλεση τῆς Ἑορτῆς τῶν Ἑορτῶν κάθε ἔτος. Ἐλπίζουμε καὶ προσευχόμεθα ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ “ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ συνέσει πνευματικῇ” (Κολ. 1, 9) νὰ δεσμευθοῦν στὴν διαδικασία ἐπιτεύξεως κοινοῦ ἑορτασμοῦ τῆς λαμπρᾶς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ὁ ἀπὸ κοινοῦ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα, ὅπως σχολιάζεται, δύναται «νὰ ἐμπνεύσει νέα καὶ θαρραλέα βήματα» πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἑνότητος (“Voria.gr”, 10-12-2025).

Οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ στὸ ζήτημα αὐτὸ διακρατοῦν τὸ ὅμοιο λανθασμένο σκεπτικό τους. Παρὰ τὶς διαφορὲς πίστεως, θεωροῦν ὅτι δύνανται ὄχι μόνο νὰ ἐκφράζουν τὴν ἑνότητά τους στὴν παροχὴ «κοινῆς μαρτυρίας», ἀλλὰ καὶ νὰ συνεορτάζουν τὶς ἑορτὲς –πρᾶγμα ποὺ συνέβη ἀκριβῶς μὲ τὴν Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμιση τοῦ 1924 βάσει τοῦ Πατριαρχικοῦ Διαγγέλματος τοῦ 1920, καὶ μάλιστα αὐτὸ τοῦτο τὸ Ἅγιον Πάσχα.

Οἱ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς ἐξέφρασαν ξεκάθαρα στὴν Β΄ Προσυνοδικὴ Διορθόδοξη Διάσκεψη στὸ Σαμπεζὺ τῆς Γενεύης τὸ 1982 τὴν ἐπιθυμία νὰ ἐφαρμοσθεῖ ἀπὸ ὅλους τὸ λεγόμενο «νέο ὀρθόδοξο ἡμερολόγιο» ὡς ἀκριβέστερο τόσο γιὰ τὶς ἀκίνητες ἑορτὲς ὅσο καὶ γιὰ τὸ Πασχάλιο (βλ. ἀνάλυση στὸ βιβλίο μας: 100 χρόνια Ἡμερολογιακῆς Μεταρρύθμισης…, Λάρισα 2024, σελ. 80-88). Αὐτὸ εἶναι ποὺ προβάλλει ὁ Κων/λεως Βαρθολομαῖος ὡς κοινὴ ἡμερομηνία «σύμφωνα πρὸς τὸ Πασχάλιο τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Αὐτὸ θὰ ὁλοκληρώσει καὶ τὴν πλήρη ἐφαρμογὴ τῆς Ἡμερολογιακῆς Μεταρρυθμίσεως, ἡ ὁποία ἀποφασίσθηκε ἀπὸ τὸν Μελέτιο Μεταξάκη στὸ λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» τοῦ 1923 στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ποὺ ὁ Βαρθολομαῖος ἔχει φαίνεται ὄνειρο ζωῆς νὰ ἀποτελειώσει, ἄν βεβαίως τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος.

Ἀκόμη καὶ οἱ σχολιαστὲς κοσμικῶν ἐφημερίδων διαβλέπουν στὴν δήλωση περὶ «Κοινοῦ Πάσχα» τὴν «ἔνδειξη ἑνότητας», δηλαδὴ ὅτι «ἡ κοινὴ ἡμερομηνία θὰ ἀποτελεῖ ὁρατὸ σημεῖο σύγκλησης μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν», καὶ ὅτι τοῦτο συνιστᾶ «βασικὸ κεντρικὸ ἄξονα μὲ ἄμεση παγκόσμια σημασία» (βλ. ἐφημερ. «δημοκρατία», 4-12-2025). Πάντως, ἐφ’ ὅσον δὲν προσδιορίσθηκε στὴν «Κοινὴ Δήλωση» κάτι τὸ συγκεκριμένο ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, πέραν τῆς ἐπισημάνσεως καὶ τῶν εὐχῶν, σημαίνει ὅτι τὸ θέμα δὲν ἔτυχε ἀκόμη εἰδικῆς κοινῆς ἐπεξεργασίας. Προφανῶς, θὰ προσπαθήσουν ἐντὸς τοῦ 2026 νὰ προχωρήσουν σὲ κοινὴ συμφωνία, διότι ἔχει ἤδη ἐκφρασθεῖ ὅτι «Κοινὸ Πάσχα» ἐλπίζουν νὰ καθιερώσουν ἀπὸ τὸ ἔτος 2027 καὶ ἑξῆς.

Στὴν «Κοινὴ Δήλωση» γίνεται ἐπίσης εὔφημος μνεία στὴν 60ὴ ἐπέτειο τῆς «ἱστορικῆς Κοινῆς Διακηρύξεως» Πάπα Παύλου ΣΤ΄ καὶ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου τοῦ 1965, ἡ ὁποία «ἐξάλειψε τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν ἀναθεμάτων τοῦ 1054». Τὸ γεγονὸς αὐτὸ χαρακτηρίζεται ὡς «προφητικὴ χειρονομία». Ὀρθοδόξως, ἡ λεγόμενη «ἄρση τῶν ἀναθεμάτων» τίθεται στὸ πλαίσιο τοῦ ἐξουνιτισμοῦ τῶν ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, ὅπως περιγράφουμε στὸ ἀναφερθὲν ἔργο μας (βλ. 100 χρόνια Ἡμερολογιακῆς Μεταρρύθμισης…, σελ. 73-75). Ἐπίσης, στὴν «Κοινὴ Δήλωση» τοῦ Φαναρίου (29-11-2025) γράφεται ὅτι «ὅσοι διστάζουν σὲ ὁποιαδήποτε μορφὴ διαλόγου νὰ ἀκούσουν προσεκτικὰ τὶ τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς Ἐκκλησίαις (Ἀποκαλ. 2, 29), τὸ ὁποῖο στὶς τρέχουσες περιστάσεις τῆς ἱστορίας μᾶς παρακινεῖ νὰ προσφέρουμε στὸν κόσμο ἀνανεωμένη μαρτυρία εἰρήνης, συνδιαλλαγῆς καὶ ἑνότητος».

Ἔτσι οἱ Οἰκουμενιστές, βέβαιοι ὄντες ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνουν εἶναι ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, προσπαθοῦν ἀτυχῶς νὰ κάμψουν τὶς ἀντιστάσεις ὅσων εἶναι ἀκόμη διστακτικοί. Ἄν καὶ στὸ ἐνδεχόμενο ἑνὸς πραγματικοῦ Διαλόγου Ἀληθείας κατὰ τὸ Πατερικὸ ὑπόδειγμα οὐδεὶς ἀληθινὰ Ὀρθόδοξος θὰ εἶχε τὸν ὁποιονδήποτε δισταγμό. Ἡ ἀντίρρηση ἔγκειται τόσο στὸ πλαίσιο διεξαγωγῆς του (1980 ἑ.), ὅσο καὶ κυρίως στὴν ὅλη του Οἰκουμενιστικὴ προϋπόθεση καὶ στοχοθεσία. Οἱ ὑπογράφοντες τὴν «Κοινὴ Δήλωση» Πάπας καὶ Πατριάρχης, παραδέχονται ὅτι διεξάγεται καὶ θεολογικὸς διάλογος «στὴν διαδικασία ἐπαναπροσέγγισης μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν μας», ὅμως παραδέχονται ὅτι στὴν διαδικασία περιλαμβάνονται καὶ ἄλλα «ἀναγκαῖα στοιχεῖα», ὅπως «τῶν ἀδελφικῶν ἐπαφῶν, προσευχητικοῦ καὶ κοινοῦ ἔργου σὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς τομεῖς ὅπου ἡ συνεργασία εἶναι ἤδη ἐφικτή».

Αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα: προτάσσουν αὐτὰ ποὺ ἕπονται, χωρὶς νὰ ἐπιλύσουν αὐτὰ ποὺ προηγοῦνται! Θυμίζουμε ὅμως ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐλάλησε διὰ τῶν Ἱερῶν Συνόδων, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων σχετικὰ μὲ τὸν καθορισμὸ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων ποὺ ἀντιλέγονται, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δίδει τώρα «ἀνανεωμένη» ὁδηγία περὶ αὐτῶν προτρέποντας καὶ ἐπιτρέποντας πράγματα, τὰ ὁποῖα ἕως τώρα ἦταν καὶ εἶναι μὴ ἀποδεκτά, μὴ ἐπιτρεπτὰ καὶ καταδικαστέα! Εἶναι φανερὸν ὅτι οἱ δυστυχεῖς Οἰκουμενιστὲς ἐμπαίζονται ἀπὸ τὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ ἐκλαμβάνουν τὶς ὑποδείξεις του, τὶς ἀντίθετες πρὸς τὸ Πανάγιο Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, ὅτι εἶναι δῆθεν ὑποδείξεις θεῖες, ἀληθινὲς καὶ ἀναγκαῖες! Ὥστε καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ἐξαπατῶνται οἰκτρῶς, ἀλλὰ νὰ συμπαρασύρουν στὸν ὄλεθρο καὶ ὅσους τυχὸν τοὺς ἐμπιστεύονται καὶ τοὺς θεωροῦν ἀληθεῖς καὶ ἀξιοπίστους.

Γ. Θρονικὴ Ἑορτὴ Κωνσταντινουπόλεως

Πρὶν ἀπὸ τὴν ὑπογραφὴ τῆς «Κοινῆς Δηλώσεως», νωρὶς τὸ ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου 29 Νοεμβρίου, ὁ Πάπας Λέων ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὸν Πατριαρχικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸ Φανάρι, ὅπου ἐψάλη Δοξολογία καὶ ἀντηλλάγησαν μηνύματα.

Ὁ Πάπας Λέων μνημονεύθηκε κανονικὰ ὡς Ἐπίσκοπος Ρώμης ἀπὸ Πατριαρχικὸ Διάκονο, πρὶν ἀπὸ τὴν μνημόνευση τοῦ ἰδίου τοῦ Λατινόφρονος Πατριάρχου. Ἐπίσης, τοῦ ἐψάλη ἀπὸ τὸν Χορὸ «Πολυχρόνιον» σὰν σὲ κανονικὸ καὶ κοινωνικὸ Ἐπίσκοπο καὶ Προκαθήμενο. Ἀντηλλάγη ἀσπασμὸς καὶ ἔγινε συνευλόγηση τῶν παρευρισκομένων στὸν χῶρο τοῦ Ναοῦ ποὺ εἶχε μετατραπεῖ σὲ χῶρο κοσμικοῦ θεάματος, ἐφ’ ὅσον ἄλλωστε εἶχε μολυνθεῖ γιὰ ἄλλη μία φορά. Οἱ πάντες καὶ οἱ πάσες μὲ ἐπαγγελματικὴ ἤ ἐρασιτεχνικὴ φωτογραφικὴ ἤ κινηματογραφικὴ συσκευή, συναγωνιζόμενοι καὶ συνωθούμενοι σὲ ἐκστατικὴ κατάσταση, προσπαθοῦσαν νὰ ἀπαθατίσουν τὶς «μοναδικὲς» κατ’ αὐτοὺς στιγμές. Καμία αἴσθηση ἱερότητος, κανένα ἴχνος συναισθήσεως. Ὅλα τὰ φῶτα στὰ «ἰνδάλματα», στοὺς «πρωταγωνιστὲς τοῦ δράματος», χωρὶς νὰ ἀφήνεται κανένα περιθώριο λατρείας καὶ τιμῆς στὸν οὕτως ἤ ἄλλως Μεγάλο Ἀπόντα: στὸν Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό! Πρόκειται ὅμως γιὰ κάτι ποὺ ἔχει καθιερωθεῖ, γιὰ ἔθος Οἰκουμενικό. Ἐδῶ καὶ μιὰ ἑξηκονταετία ἰδίως λαμβάνει χώρα συνεχὴς λειτουργικὸς συγχρωτισμὸς σὲ πολλὰ ἐπίπεδα καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους.

Γιὰ τοὺς ἐξουνιτισθέντες Οἰκουμενιστὲς τοῦτο εἶναι ἀπολύτως φυσικὸ ἐπακόλουθο τῆς διατυπωθείσης πίστεώς τους. Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμὸς γιὰ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, συναποτελοῦν «τὸ ἑνιαῖον σῶμα τοῦ Χριστοῦ» (περιοδ. «Ὀρθοδοξία», Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 1994, σελ. 444). Μαζί, ὅπως καὶ μὲ τοὺς Ἀγγλικανούς, ἔχουν -κατὰ Βαρθολομαῖον- κοινὴ εὐθύνη «ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησίᾳ» (περιοδ. «Ἐπίσκεψις», 499/31-12-1993, σελ. 6). Θυμίζουμε ἄλλωστε ὅτι μυστηριακὴ ἀλληλο-αναγνώριση συνέβη ἐπίσημα καὶ στὰ πλαίσια τοῦ διαλόγου τους στὸ Βελεμένδιο τοῦ Λιβάνου τὸ ἔτος 1993, χωρὶς βεβαίως νὰ ἔχουν ἐπιλυθεῖ τὰ θέματα πίστεως τὰ ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι τοὺς χωρίζουν.

Θυμίζουμε καὶ πάλι ὅτι κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Κανονικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση τοῦτο εἶναι ἀδιανόητο καὶ ἀπαράδεκτο. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες Βασίλειος ὁ Μέγας καὶ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, γιὰ παράδειγμα, οἱ ὁποῖοι ἀντιμετώπισαν παρόμοιες καταστάσεις, θεωροῦν μία τέτοιου εἴδους κοινωνία «ὀλέθρια» καὶ «ψυχοφθόρα». Οἱ Ἅγιοι Ὁμολογητὲς Ἁγιορεῖτες Πατέρες τὸν ΙΓ΄ αἰ., σὲ ἐπιστολή τους πρὸς τὸν Λατινόφρονα Αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Παλαιολόγο, τονίζουν ὅτι «μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτὸ (τὸ ὄνομα κακοδόξου ἐπισκόπου στὴν Θ. Λειτουργία) κἄν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων». Ἄν οἱ Λατινόφρονες δὲν μνημονεύονται, ἀλλὰ ἡ ἀναφορά τους μολύνει τὸν ἀναφέροντα ἔστω καὶ ἄν εἶναι ὀρθόδοξος κατὰ τὰ ἄλλα, ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Λατίνων καὶ Λατινοφρόνων Πάπας Ρώμης δύναται νὰ μνημονεύεται;!

Δηλαδή, 650 χρόνια μετὰ τὴν ὡς ἄνω ἐπιστολή, ὅταν ὁ Παπισμὸς δογμάτισε τόσες ἄλλες κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις, καὶ μάλιστα ἀκόμη καὶ τὴν καταδικασθεῖσα Ἡμερολογιακὴ Μεταρρύθμισή του τοῦ ΙΣΤ΄ αἰ., μπορεῖ νὰ μνημονεύεται στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀρχηγοῦ του χωρὶς καμία ἐπίπτωση; Χωρὶς νὰ προξενεῖται κανένας πλέον μολυσμὸς καὶ χωρὶς κανένα ψυχικὸ κόστος; Θεωροῦμε ὅτι ὅποιος καὶ διὰ τῆς ἐνόχου σιωπῆς του καταπίνει τὶς πικρὲς ἀλήθειες ποὺ ἐξάγονται αὐτονόητα ἀπὸ ὅλα αὐτά, αὐτὸς καθίσταται συνένοχος στὸν Λατινισμὸ τοῦ Πατριάρχου του καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Ὁ μολυσμὸς τῆς νέας αὐτῆς Οὐνίας ἔχει καταμολύνει τὴν πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα. Ὅσοι ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν τὸ πασιφανὲς τοῦτο, ὅσοι παρὰ ταῦτα νομίζουν ὅτι πλέουν σὲ πελάγη ψυχικῆς εὐεξίας καὶ ἀνατάσεως, σημαίνει ὅτι ἔχουν φθάσει σὲ ἀξιοθρήνητη πνευματικὴ ἀναισθησία, ἀπὸ τὴν ὁποία εἴθε νὰ μᾶς φυλάξει ὁ Κύριος! Ἐπιστρέφοντες στὰ τῆς Θρονικῆς ἑορτῆς, λέγουμε ὅτι μετὰ καὶ τὴν ὑπογραφὴ τῆς «Κοινῆς Δηλώσεως», ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέστη ἐπισήμως μετὰ μανδύου ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα σὲ λειτουργία ποὺ τέλεσε ὁ Πάπας Λέων γιὰ τοὺς Παπικοὺς ποὺ ζοῦν στὴν Τουρκία σὲ στάδιο τῆς Πόλεως.

Εἶχε προηγηθεῖ τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου «Οἰκουμενικὴ Συνάντηση προκαθημένων καὶ ἐκπροσώπων ἐκκλησιῶν, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸν νεόδμητο Συροϊακωβιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, στὸ προάστιο τοῦ Ἁγίου Στεφάνου». Τὸ πρωὶ τῆς Κυριακῆς, 30 Νοεμβρίου, τελέσθηκε πατριαρχικὸ συλλείτουργο στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸ Φανάρι, τοῦ Πάπα Λέοντος παρισταμένου στὸ Ἀντίθρονο σὲ περίοπτη θέση. Ἀντηλλάγη λειτουργικὸς ἀσπασμὸς στὸ «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» μεταξὺ Πατριάρχου καὶ Πάπα, ὅπως καὶ μεταξὺ τοῦ Ἀλεξανδρείας καὶ τοῦ Πάπα. Ὁ Πάπας ἀπήγγειλε λατινικὰ τὴν Κυριακὴ προσευχὴ («Πάτερ ἡμῶν»). Στὸ τέλος ἀντηλλάγησαν μηνύματα, ἐψάλησαν καὶ πάλι τὰ Πολυχρόνια Πάπα καὶ Πατριάρχου καὶ ἀκολούθησαν ἀσπασμοὶ καὶ συνευλογίες πρὸς τὸ ἐκκλησίασμά τους. Τέλος, ἀπὸ τὸν ἐξώστη τοῦ Πατριαρχείου εὐλόγησαν τοὺς παρισταμένους. Ἀκολούθησε ἐπίσημο γεῦμα στὴν πατριαρχικὴ τράπεζα. Οἱ Οἰκουμενιστὲς συνευωχούμενοι προχωροῦν ἀκάθεκτοι στὴν ἐν τῇ πράξει ἐφαρμογὴ τῶν σκοπῶν τους, σοβαρᾶς ἀντιστάσεως μὴ ὑπαρχούσης…

Δ. Δικαιολογίες ἐξαπατήσεως

Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ προβληθεῖ σθεναρὴ ἀντίδραση ἐνώπιον αὐτῆς τῆς καταιγιστικῆς ἀντορθοδόξου πραγματικότητος, ἐν τούτοις τέτοιο πρᾶγμα δὲν φαίνεται νὰ συμβαίνει. Ὅταν ἡ Ἀλήθεια τῆς πίστεως καταπατεῖται καὶ περοφρονεῖται τόσον σκαιῶς, ὅταν αὐτὴ συσκοτίζεται καὶ χάνεται, ἡ κατὰ Θεὸν ἀντίσταση εἶναι μονόδρομος. Πρόκειται γιὰ καίριο ζήτημα πνευματικῆς ἐπιβιώσεως, μαρτυρίας καὶ εὐθύνης. Ὅμως, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ εὐρύτερα, οἱ ὁποῖοι βεβαίως γνωρίζουν ὅλα ὅσα συνέβησαν μετὰ πάσης λεπτομερείας, παρουσιάζουν τὶς ἑξῆς κύριες τάσεις:

α. Αὐτὴν τῆς αἰδήμονος σιωπῆς, τουλάχιστον δημοσίως, τοῦ ἀπολύτου στρουθοκαμηλισμοῦ, ποὺ συνιστᾶ ὅπως τονίσαμε συνενοχή. Ἐπικρατεῖ ἐκκωφαντικὴ προσποίηση ὅτι δὲν συνέβη καὶ δὲν συμβαίνει κάτι τὸ ὁποῖο νὰ τοὺς ἀφορᾶ. Σὰν νὰ ὑπάρχει μία ἄλλη πραγματικότητα, ἕνα παράλληλο σύμπαν, ὅπου ὅλα ἔχουν καλῶς καὶ βαίνουν ἀσφαλῶς!… β. Ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ εἴτε λόγῳ συνειδησιακοῦ ἐλέγχου εἴτε λόγῳ πιέσεως ἀπὸ τὸ περιβάλλον τους, προσπαθοῦν δυστυχῶς νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἀδικαιολόγητα γινόμενοι δημοσίως οἰκτρὰ καταγέλαστοι. Ἔτσι, ἄλλοι διατείνονται ὅτι ὁ Πάπας μετέβη στὴν Νίκαια καὶ στὸ Φανάρι σὰν ἀρχηγὸς κράτους, διότι ἔχει καὶ αὐτὴ τὴν ἐξαμβλωματικὴ ἰδιότητα, καὶ ἔτσι ἔγινε δεκτὸς ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο παρὰ ὡς Προκαθήμενος Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα «Ἀδελφῆς»!

Ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἁπλῶς γίνεται διάλογος ἤ δηλώσεις καὶ ἐνέργειες «ἀπὸ ἀγάπη», ἀκόμη καὶ στὰ περὶ Κοινοῦ Πάσχα, χωρὶς ὅμως ἀντίκρισμα στὴν πραγματικότητα. Ἄλλοι ἐπιμένουν ὅτι δὲν ἔγινε πλῆρες συλλείτουργο, ἀφοῦ δὲν ἔφθασαν σὲ κοινὸ ποτήριο, καὶ ἄρα δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρχει ταραχὴ καὶ ἀνησυχία. Δηλαδή, σὰν νὰ ἔχουμε ἕνα ἀστεφάνωτο ζευγάρι ποὺ ἐπιτελεῖ ὅλα τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ πέραν τοῦ «συγκυλισμοῦ», ἀλλὰ ἀφοῦ δὲν «ὁλοκληρώνει» πλήρως, ἄρα δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κατηγορήσουμε, οὔτε νὰ τοῦ προσάψουμε σοβαρὴ εὐθύνη! Ἁπλῶς χαριεντίζεται ἀπὸ ἀγάπη! Τί θὰ ἔλεγαν οἱ Πνευματικοί; Πρόκειται γιὰ κάτι ἀθῶο καὶ ἀκατηγόρητο; Ἀλήθεια, ἀπέμεινε σὲ κάποιους ἴχνος σοβαρότητος;! Ζητοῦμε συγγνώμην γιὰ τὴν ἀναλογία, ἀλλὰ πῶς ἀλλιὼς νὰ παραστήσουμε τὸ ἔκτροπο;

Ἄλλοι τονίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς πίστεως εἶναι Μία, ἡ Ὀρθόδοξη, καὶ ἄρα δὲν ὑπάρχει θέση γιὰ τοὺς Παπικούς, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν νὰ ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ γιὰ νὰ ἑνωθοῦν σὲ αὐτήν. Συμφωνοῦμε ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη θέση, ἀλλὰ ὅσοι ἐν ὄψει ὅσων συμβαίνουν λέγουν ἀφελῶς τὴν δική τους αὐτὴ θεωρία, θὰ πρέπει νὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια τους καὶ νὰ ἀντικρίσουν τὴν ζοφερὴ πραγματικότητα ὡς πρὸς τὸν χῶρο ποὺ βρίσκονται. Ἄλλοι βεβαιώνουν ὅτι ἀρκοῦνται νὰ προσεύχονται καὶ νὰ τελοῦν τὴν Θ. Λειτουργία, χωρὶς ὅμως νὰ ἐνδιαγέρονται γιὰ τὸ μνημόσυνο τῶν «ἀμνημονεύτων». Αὐτὸ κατὰ τὴν γνώμη τους δὲν ἔχει σημασία οὔτε κάποια σοβαρὴ ἀρνητικὴ ἐπίπτωση. Ἐν τούτοις, εἴδαμε ὅτι ἄλλα κηρύσσει καὶ ὁμολογεῖ ἡ ἁγία Ὀρθοδοξία. Συναφῶς, ἄλλοι λέγουν ὅτι χρειάζεται προσευχὴ γιὰ τὸν Πατριάρχη καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὲς σὲ ἑνότητα βέβαια μαζί τους, μήπως καὶ ἀνανήψουν. Προσευχὴ ὑπὲρ μετανοίας τους ναί, ἀλλὰ προσευχὴ μαζί τους καὶ σὲ κοινωνία μὲ αὐτοὺς ὄχι μόνον δὲν τοὺς ἐπαναφέρει στὴν Ἀλήθεια, ἀλλὰ ἀντιθέτως μιαίνει τοὺς ὀρθοδόξους στὸ φρόνημα, οἱ ὁποῖοι νομίζουν σφαλερῶς ὅτι μποροῦν νὰ συνδυάσουν τὰ ἀσυνδύαστα καὶ νὰ συμμετέχουν ἀκίνδυνα σὲ πράγματα ἀντιθετικὰ καὶ ἀλληλο-αποκλειόμενα.

Ἄλλοι ἐπικαλοῦνται τὴν στάση ἐπιφανῶν Γερόντων προηγουμένων δεκαετιῶν, γιὰ δῆθεν ἀνοχὴ τῶν αἱρετιζόντων, ἄν καὶ γνωρίζουν τὴν ἀντι-οικουμενιστική τους στάση, ὅπως καὶ τὴν κατὰ πολὺ χειροτέρευση τῶν Οἰκουμενιστῶν κατὰ τὶς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες. Δὲν ἀποτελεῖ ἐπαρκὲς ἄλλοθι μιὰ τέτοια ἐπιλεκτικὴ ἐπίκληση, ἡ ὁποία γίνεται σκόπιμα γιὰ ἀπόσβεση καὶ ὄχι γιὰ ἀνόρθωση τοῦ ἀγωνιστικοῦ ζήλου ὑπὲρ πίστεως. Ἀγῶνας σωτηρίας σοβαρὸς σὲ τέτοια βοῶσα πνευματικὴ κατάντια δὲν ἐπιτελεῖται. Ἄλλοι πάλι ἐπικαλοῦνται τὸ «μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε» τοῦ Κυρίου, σὰν νὰ μὴ γνωρίζουν τὸν Πατερικὸ λόγο, ὁ ὁποῖος διευκρινίζει ὅτι αὐτὸ δὲν ἀφορᾶ στὰ θἐματα τῆς πίστεως. Ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ παρόμοιά τους ἀποτελοῦν ὑπεκφυγὲς καὶ στεροῦνται ὀρθοδόξου θεμελιώσεως καὶ σοβαροῦ Ἁγιοπατερικοῦ καὶ Ἱεροκανονικοῦ ἐρείσματος.

Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ ὀλίγοι ἀντιδρῶντες (μόνον ἕνας ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου ὡς πρὸς τοὺς Ἀρχιερεῖς!), οἱ ὁποῖοι ἀρκοῦνται ἐπὶ τοῦ παρόντος σὲ γνωστὸ «χαρτοπόλεμο», θεωροῦντες ὅτι διὰ τοῦ τρόπου τούτου λήγει τὸ καθῆκον τους. Τοῦτο δείχνει μὲν κάποια εὐαισθησία, ἀλλὰ παράλληλα ἀπογοητεύει, ἐφ’ ὅσον ἐξαντλεῖ τὸν ἀγῶνα σὲ μία γραπτὴ ἀντίρρηση, χωρὶς περαιτέρω συνέχεια, πρᾶγμα ὄχι ἰδιαίτερα ἐνοχλητικὸ καὶ καθοριστικὸ γιὰ τοὺς παραβάτες τῆς πίστεως. Δὲν θὰ παραλείψουμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ὑπάρχουν σίγουρα καὶ ἐκεῖνες οἱ ψυχὲς ποὺ ὁ Κύριος γνωρίζει, οἱ ὁποῖες σιωπηρῶς, χωρὶς θλιβερὲς δικαιολογίες καὶ πολυλογίες, ὀδυνῶνται πραγματικῶς καὶ εὔχονται εἰλικρινῶς περὶ τοῦ πρακτέου. Εἴθε ὁ Κύριος νὰ τὶς εἰσακούσει καὶ νὰ δώσει πληροφορία λυτρωτική! Ἐμεῖς, χωρὶς καμία διάθεση ὑπεροχῆς αὐτο-εξυψωτικῆς ἤ σκληρῆς καταδίκης τῶν ἄλλων, θυμίζουμε ὅτι τὸ μεῖζον πρόβλημα Πίστεως ἀπὸ τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ Δογματικοῦ Συγκρητισμοῦ καὶ ἡ κατάργηση τοῦ κηρύγματος τῆς Μετανοίας. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀρκεῖται στὴν εἰρηνικὴ ἀλληλο-αναγνώριση, ἀλληλο-αποδοχὴ καὶ ἀδιατάρακτη ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ καὶ ὄχι στὴν ὁπωσδήποτε ἑνωτικὴ συγχώνευση.

Τοῦτο ὅμως ἀποτελεῖ ἐκτροπὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ νοθεύεται ἡ Θεανθρώπινη Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ ὑφίσταται ὁ κίνδυνος τῆς ψυχικῆς ἀπωλείας. Δὲν πρόκειται γιὰ «διαλόγους» οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς ἀπέτυχαν ἤ καρκινοβατοῦν, ἀλλὰ γιὰ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὰ συνεχῆ συνθήματα γιὰ εἰρήνη, ἑνότητα, ἀγάπη καὶ ἀδελφοσύνη ἀποδεικνύουν ἁπλῶς τὴν ἐγκόσμια προοπτικὴ τῆς παρούσης αἱρέσεως. Ἀποτελοῦν γυμνὲς καλολογίες καὶ ὡραιολογίες, ἐπιφανειακοὺς ὅρους καλῆς θελήσεως, χωρὶς σφραγῖδα Ἁγιοπνευματική. Ὅσοι ξεγελοῦν ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους μὲ δικαιολογίες στερούμενες θείας ἐπιμαρτυρίας, τίθενται σαφῶς ἐκτὸς τῆς ἀγωνιζομένης κατὰ τῆς αἱρέσεως Ὀρθοδοξίας, ὡς ἀρνούμενοι τὸ θεῖον ἄθλημα τῆς κατὰ Θεὸν Ὁμολογίας ἔργῳ καὶ λόγῳ, πρᾶγμα πρώτιστης σημασίας σήμερα.

Εὐχόμαστε ἡ θεία Χάρις νὰ στηρίζει τοὺς ἀγωνιζομένους καλῶς καὶ θεοφιλῶς στὸν Ἀγῶνα τῆς πίστεως ἕως τέλους. Νὰ καλέσει στὴν ὀρθὴ ὁδὸ τοὺς ἀναποφασίστους καὶ τοὺς προβληματιζομένους καὶ νὰ κατατροπώσει τὴν αἵρεση αὐτὴ τῶν ἐσχάτων, ἡ ὁποία συνιστᾶ καταφανῶς τὴν Ἀποστασία, ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἴθε ὁ Κύριος νὰ μᾶς φυλάξει καὶ νὰ μᾶς σώσει στὴν Βασιλεία Του! Ἀμήν.

Λάρισα, 30-11/13-12-2025
Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου

 Ιεράς Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΦΟΒΕΡΟΥ ΣΕΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΑΓΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (2025)

Ι' ΛΟΥΚΑ 2025

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ;

Κυριακή ιδ' Λουκά 2025

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΠΟΙΟΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΑΛΗΘΙΝΑ;

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΑΝΗΘΟΥΜΕ

Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών