ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΠΙΣΩ

Ένας νεαρός άνδρας 24 χρονών κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τρένου φώναξε:

«Μπαμπά κοίτα, τα δέντρα πηγαίνουν προς τα πίσω!»…

Ο πατέρας του χαμογέλασε, 

ενώ ένα ζευγάρι που καθόταν δίπλα τους έδειξε να αισθάνεται οίκτο για την παιδιάστικη συμπεριφορά του 24χρονου.

Ξαφνικά ο νεαρός αναφώνησε πάλι:

«Μπαμπά κοίτα, τα σύννεφα τρέχουν μαζί μας!»

Το ζευγάρι δεν μπόρεσε να αντισταθεί και είπε στον πατέρα:

«Γιατί δεν πηγαίνετε τον γιο σας σε έναν καλό γιατρό;»

Εκείνος χαμογέλασε και είπε:

«Αυτό έκανα και τώρα μόλις επιστρέφουμε από το νοσοκομείο. 

O γιος μου ήταν τυφλός εκ γενετής, αλλά από σήμερα μπορεί να βλέπει»…

Κάθε άνθρωπος στον πλανήτη έχει τη δική του ιστορία.

Αν το σκεφτούμε όλοι μας αυτό πριν ασκήσουμε κριτική, 

τότε ο κόσμος μας θα γίνει πολύ καλύτερος.

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία.

ΝΗΨΗ ΚΑΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Νά ἀποφεύγουμε ὅ,τι ἐμποδίζει τήν προσευχή στήν καρδιά 

Νήψη καί Ἐγρήγορση 

῾Ο θαυμαστός Γέροντας Βιτάλιος (1928- 1992), 

ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη στήν Ρωσία καί ἐκοιμήθη στήν Γεωργία, 

ἦταν μία ἐξαιρετική προσωπικότητα, ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ ἐκ κοιλίας μητρός. 

Ὁ Βίος του, ἤδη γνωστός στήν Πατρίδα μας, μέσῳ δύο ὡραίων ἐκδόσεων, εἶναι μυροβόλος, κατανυκτικός καί πολύ ωφέλιμος. 

Ἐν συνεχείᾳ παρουσιάζουμε, πρός τό παρόν, μία οἰκοδομητική σελίδα του. 

Ὁ Βιτάλιος ἐνωρίς γεύθηκε τούς καρπούς τῆς προσευχῆς καί γι᾿ αὐτό ἄρχισε νά ἀποφεύγει πράγματα πού θά μποροῦσαν νά ἐμποδίσουν τήν προσευχή νά παραμένει συνέχεια στήν καρδιά του. 

Μία φορά ὁ Βιτάλιος πῆγε στήν Λέσχη τοῦ χωριοῦ. 

Ὅταν μπῆκε μέσα ἡ προσευχή σταμάτησε. 

Ἔβγαλε τό συμπέρασμα, ὅτι δέν πρέπει νά ἐπισκέπτεται τήν Λέσχη. 

Μία φορά ἡ μητέρα του τοῦ ἀγόρασε ἕνα καινούριο κασκέτο. 

Ὁ Βιτάλιος τό φόρεσε ἔτσι ἀκριβῶς ὅπως οἱ φίλοι του φοροῦσαν τά δικά τους κασκέτα. 

Ἡ προσευχή κόπηκε. 

Τότε ὁ Βιτάλιος τό φόρεσε ἀλλιῶς, τό τράβηξε στά ἀφτιά, ἀδιαφορώντας πώς αὐτό φαίνεται στούς ἄλλους, καί ἡ  προσευχή ξαναγύρισε. 

Ἔβγαλε τό συμπέρασμα, ὅτι δέν πρέπει νά δίνει πολύ σημασία στήν ἐμφάνιση. 

Ἔτσι, ἤδη ἀπό τήν παιδική ἡλικία, ὁ Βιτάλιος σκεφτόταν καί ἔκανε μόνο αὐτό πού θά μποροῦσε νά τόν φέρνει πιό κοντά στόν Θεό. 

Ὁ Γέροντας Βιτάλιος, Βίος - Ἀγῶνες - Χαρίσματα, σελ. 25, ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2008. Ἐπιμέλ. ἡμετ.

Αναδημοσίευση από την Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ: ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Από γραπτή μαρτυρία, δημοσιευμένη σε βιβλίο και αναπαραχθείσα ΕΔΩ, 

αναδημοσιεύουμε την γραπτή ομολογία ενός Χειρούργου Ουρολόγου 

σχετικά με τον Οικουμενιστή Πατριάρχη Αθηναγόρα. 

Αποκαλύπτει, 

πως ο ίδιος ο Πατριάρχης του εκμυστηρεύθηκε, 

ότι ποτέ δεν υπήρξε κρυφό σχολειό, 

ενώ αμφισβητεί οφθαλμοφάνερα κι ευτήν την ίδια την κήρυξη της επανάστασης του '21 

από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό! 

Μας θυμίζει αναμφιβόλως 

την ίδια ''γραμμή πλεύσης'' με αυτήν του σημερινού παναιρετικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, 

που είχε μιλήσει για την ''υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων,'' 

δήλωση που ποτέ δεν διαψεύθηκε.

Το κείμενο που ακολουθεί, ''αναπαράγεται'' αυτούσιο, 

όπως δημοσιεύθηκε στον ανωτέρω Ιστότοπο.

''...Ο διακεκριμένος καθηγητής Ουρολογίας γιατρός Γιάννης Αρ. Παυλάκης από τα Χανιά (1917-2005), πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως ανθυπίατρος του ΕΛΑΣ και λόγω της πατριωτικής του δράσης η Χούντα δεν αναγνώρισε την εκλογή του ως καθηγητή. 

Ίδρυσε το «Απολλώνιο Θεραπευτήριο» και το 2003 εξέδωσε, δυο χρόνια πριν φύγει, από τις εκδόσεις Φιλιππότη το αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο «Με το πλοίο Φρίντομ ταξίδι ζωής», με πρόλογο του στενού του φίλου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το οποίο έτυχε επαινετικής κριτικής από την «Ελευθεροτυπία» (9/9/2003). 

Από τα γραφόμενά του καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν κεντρώο πατριώτη και Δημοκράτη, γιατρό πολλών προσωπικοτήτων (Καφαντάρη, Ιμπν Σαούντ, πατριάρχη Αθηναγόρα κλπ) φίλο και γιατρό και του στρατηγού Πλαστήρα, που λέει την αλήθεια χωρίς σκοπιμότητες, προς όλες τις κατευθύνσεις. Το Πάσχα του 1964, η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου τον έστειλε να εξετάσει τον Αθηναγόρα στην Κωνσταντινούπολη. 

Μεταξύ άλλων ο γιατρός μεταφέρει (σελ.186) και τα παρακάτω λόγια του σοφού πατριάρχη, πρώην αρχιεπισκόπου Αμερικής, που διέθετε οικουμενική αντίληψη των πραγμάτων και υπήρξε σαν δεύτερος Παλαιολόγος, με κεντρικό κίνητρο θέλω να πω την επιβίωση του πατριαρχείου, εμπνευστής και πρωταγωνιστής της ιστορικής επαναπροσέγγισης της Ανατολικής Εκκλησίας με τη μεγάλη και πανίσχυρη Εκκλησία της Ρώμης, από την οποία αποσχίστηκε το 1054.

«…Πάρε γιατρέ μου παράδειγμα τα τεράστια ψεύδη που γράφει η Ιστορία 

την οποία διδάσκονται τα παιδιά μας για να συντηρούν το μίσος εναντίον των Τούρκων. 

Θέλεις ένα χονδρό παράδειγμα. 

Το κρυφό σχολειό. 

Μα δεν υπήρξε ποτέ κρυφό σχολειό. 

Βέβαια εκείνα τα χρόνια σε πολλά χωριά δάσκαλοι ήταν οι παπάδες και 

αν δεν υπήρχαν αίθουσες διδασκαλίας, δίδασκαν στις εκκλησίες. 

Μα όχι κρυφά. 

Εδώ μέσα στην Πόλη υπήρχε η Μεγάλη του Γένους Σχολή και τόσα άλλα ελληνικά σχολεία. 

Ξέρω καλά ότι μόνο στο νομό Θεσσαλονίκης υπήρξαν άνω των χιλίων ελληνικά σχολεία. 

Και μετά εκείνη η περίφημη ορκωμοσία στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, 

ουδέποτε έγινε γιατρέ μου. 

Όλα είναι ψέματα. 

Μα και τόσα άλλα για να συντηρούν το μίσος μεταξύ των δυο λαών…».''

Οικουμενιστής Πατριάρχης Αθηναγόρας

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος 

ἦν πρό τόκου παρθένος, καί ἐν τόκῳ παρθένος, 

καί μετά τόκον πάλιν παρθένος διέμεινε, 

φυλάξασα ἀλώβητον τήν ἑαυτῆς παρθενίαν. (Ὁμολογία Ὀρθοδόξου πίστεως ἐν ἐρωταποκρίσει λθ´). 

Ὁ προφήτης Ἡσαΐας, 

ὁ προφητεύσας τήν ἐκ παρθένου γέννησιν τοῦ Σωτῆρος, παρθένον τήν μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ ὠνόμασεν· 

«Ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται υἱόν, καί καλέσει τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ». (Ἡσ. ζ´. 14). 

Τοῦτο δέ δηλοῖ οὐ μόνον τήν πρό τόκου παρθένον, 

ἀλλά καί τήν ἐν τόκῳ καί τήν μετά τόκον παρθένον, 

διότι ἡ παρθένος ἔμελλε νά ἀναδειχθῇ μήτηρ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, 

ὅν θά ἐκυοφόρει, 

θά ἐγαλακτοτρόφει καί θά ἀνέτρεφε κατά τήν βρεφικήν καί παιδικήν αὐτοῦ ἡλικίαν. 

Ἡ παρθένος ἀνεδείχθη μήτηρ τοῦ Ἐμμανουήλ 

οὐχί μόνον διά τόν χρόνον τῆς κυήσεως, 

ἀλλά διά τό διηνεκές.

Κατά τόν προφήτην ὁ Θεός παρθένον, ἤτοι ἐλευθέραν παντός συζυγικοῦ δεσμοῦ ἐξελέξατο, καί πρός οὐδένα ὑποχρεωμένην. Τοῦτο δηλοῖ καί ἡ λέξις ἁελμάχ, ὡς μαρτυρεῖται καί ἐκ τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσ. κεφ. κδ´, 43, ἔνθα ἡ παρθένος Ρεβέκκα καλεῖται ἁελμάχ, καί ἐκ τοῦ βιβλίου τῶν ψαλμῶν (ἐν ψαλμῷ ξζ´. ἑβδμ. ἤ ξη´. Ἑβραϊκ.), ἔνθ᾿ αἱ τυμπανίστριαι νεάνιδες καλοῦνται ἁελμόθ, ἤτοι αἱ παρθένοι. 

Ἐπίσης καί εἰς τό Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων κεφ. Α´. στίχ. 3 φέρεται κατά τούς ἑβδομήκοντα «διά τοῦτο νεάνιδες ἠγάπησάν σε»· τό δέ ἑβραϊκόν ἔχει ἁελμόθ, ἤτοι παρθένοι ἠγάπησάν σε. Βεβαίως ἐνταῦθα οὐ περί ἐγγάμων ἤ μεμνηστευμένων πρόκειται· ὅτι δέ περί παρθένων πρόκειται, τοῦτο εἶναι εὔδηλον καί οὐδείς δύναται νά τό ἀρνηθῇ.

Ὥστε ὁ προφήτης προλέγων τήν ἐκ παρθένου γέννησιν τοῦ Ἐμμανουήλ, θεωρεῖ τήν παρθενίαν ἀπηλλαγμένην πάσης πρός τινας ὑποχρεώσεως. Ἐκ τῆς προφητείας δηλοῦται ὅτι ἡ παρθένος αὕτη ἦν προορισμένη πρό αἰώνων καί ἐκλελεγμένη ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν, ὅπως γίνῃ μήτηρ τοῦ Θεοῦ. 

Ὥστε ἡ παρθένος ἡ μήτηρ τοῦ Ἐμμανουήλ ὡς ἐκλελεγμένη ὑπό τοῦ Θεοῦ, μόνῳ τῷ Θεῷ ἀνῆκε καί οὐδενί ἑτέρῳ· ἐάν δέ ὁ Θεός πρός ἐξυπηρέτησιν τῆς θείας βουλῆς ἔδωκεν αὐτῇ τόν Ἰωσήφ ὡς μνηστῆρα, ὁ δεσμός οὗτος ἦν ὅλως πνευματικοῦ χαρακτῆρος καί οὐδέν παρεῖχε δικαίωμα συζυγίας τῷ Ἰωσήφ.

Τοῦτο ἐδηλώθη σαφῶς ὑπό τοῦ Ἀρχαγγέλου τῷ Ἰωσήφ, ὅστις ἐπιγνούς τῆς θείας οἰκονομίας τό μυστήριον, ἐδείχθη πρόθυμος ὑπηρέτης τῆς θείας βουλῆς. Οὐκ ἄρα ὁ Θεός τήν μνηστήν τοῦ Ἰωσήφ ἐξελέξατο ὡς μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ, ἀλλά τήν προεκλελεγμένην ἤδη ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν ἐνεπιστεύθη τῷ Ἰωσήφ πρός ἀμοιβήν τῆς αὐτοῦ ἀρετῆς· διότι πάντως ὁ Ἰωσήφ ἦτον ἐκλελεγμένος μεταξύ ἁπάντων τῶν Ἰουδαίων. 

Κατά ταῦτα ἡ ἁγία Παρθένος προωρίσθη νά ἀναδειχθῇ μήτηρ τοῦ Ἐμμανουήλ. Ὡς τοιαύτη δέ ἔδει νά ᾖ μήτηρ τοῦ Ἐμμανουήλ εἰς τό διηνεκές· διότι ἀφοῦ πρός τοῦτο προωρίσθη, χρεών ἦν νά ἀφοσιωθῇ ὅλῃ ψυχῇ καί καρδίᾳ τῷ ὑψηλῷ αὑτῆς προορισμῷ, καί οὗτος μόνος νά ᾖ ἡ ἀδιάλειπτος αὐτῆς μέριμνα καί φροντίς, τό μόνον μέλημα, καί ἡ ἄπαυτος μελέτη· διότι ἀληθῶς πᾶσα ἑτέρα φροντίς ἤ μέριμνα,

ἤ πᾶν ἕτερον μέλημα καί ἑτέρα μελέτη καί ἀπασχόλησις, ὡς ἀποσπῶσα αὐτήν τοῦ ὑψηλοῦ αὐτῆς προορισμοῦ καί τῆς ἁγίας αὐτῆς ἀποστολῆς θά ἐδείκνυον αὐτήν ἐστερημένην τῆς πρωτίστης ἀρετῆς τῆς συναισθήσεως τοῦ ὑψίστου αὐτῆς καθήκοντος καί τῆς μετ᾿ αὐταπαρνήσεως τελείας πληρώσεως αὐτοῦ. 

Ἡ ἁγία παρθένος ὡς μήτηρ τοῦ Ἐμμανουήλ δέν ἠδύνατο νά ἀναλάβῃ τήν ὑποχρέωσιν νά γίνῃ μήτηρ ἄλλων τέκνων. Πρῶτον διότι ἡ μητρική στοργή πρός τό θεῖον τέκνον, ἡ εὐλάβεια πρός αὐτό, ἡ ἀφοσίωσις καί ἡ λατρεία πρός αὐτό, τό θεῖον πῦρ τό διαφλέξαν τήν καρδίαν αὐτῆς καί ἐκπυρακτῶσαν αὐτήν,

τό πληρῶσαν αὐτήν τοῦ τελείου ἀγαθοῦ, τό μηδεμίαν θέσιν καταλιπόν ταῖς γηΐναις ἀπολαύσεσι καί ἐπιθυμίαις, οὐδόλως ἐπέτρεπον αὐτῇ νά ἀναλάβῃ ἑτέραν ὑποχρέωσιν πρός ἕτερα τέκνα. Δεύτερον διότι ἡ πτερωθεῖσα αὐτῆς διάνοια, ἡ τό θεῖον διερευνῶσα βρέφος καί πρός αὐτό μόνον τήν ἀνύψωσιν ἔχουσα, καί περί αὐτοῦ μόνον ἀσχολουμένη, καθίστα ἀδύνατον τήν περί ἄλλας σκέψεις καί φροντίδας τροπήν. 

Τρίτον διότι τό θεῖόν ἐστι ζηλότυπον, ζητεῖ δέ ἀπόλυτον ἀγάπην· ἀγάπην ἐξ ὅλης ψυχῆς, ἐξ ὅλης ἰσχύος, ἐξ ὅλης καρδίας, καί ἐξ ὅλης διανοίας· ἐάν δέ ὁ Ἰησοῦς ἀπῄτησε τοιαύτην ἀγάπην παρά τῶν ἑαυτοῦ ὀπαδῶν, πολλῷ μᾶλλον τοῦτο ἀπῄτει παρά τῆς μητρός αὐτοῦ. 

Ἐπειδή δέ πᾶν τό ὑπό τοῦ Σωτῆρος ἀπαιτούμενον εἶναι δώρημα παρ᾿ αὐτοῦ διδόμενον, παρά δέ τῶν λαμβανόντων διαθέσεως μόνον δεόμενον, ἕπεται ὅτι ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου, ἡ τοιαύτης ἀξιωθεῖσα χάριτος καί δωρεᾶς, ἠγάπησε τόν Υἱόν αὑτῆς ἐξ ὅλης τῆς διανοίας, καί ἐκολλήθη ἡ ψυχή αὐτῆς ὀπίσω τοῦ υἱοῦ αὐτῆς, καί οὐδεμία δύναμις ἠδύνατο νά ἀποσπάσῃ αὐτήν ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ θείου αὐτῆς τέκνου.

Τέταρτον διότι ἡ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπιφοίτησις καί ἡ μοναδική γέννησις τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ οὐ μόνον ἀνέδειξαν τήν Παρθένον Μαρίαν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ἀλλά καί ναόν Ἅγιον καί κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἀπέδειξαν. 

Τά δέ ἅπαξ τῷ Θεῷ ἀφιερωθέντα καί ὑπό τοῦ Θεοῦ ἁγιασθέντα οὐ γίνονται κοινά, ἀλλ᾿ εἰς τό παντελές διαμένουσι ἱερά καί ἅγια τῷ Θεῷ καί μόνῳ αὐτῷ ἀνήκουσι. Δέν ἠδύνατο ἄρα ἡ Θεοτόκος νά τέκῃ ἄλλα τέκνα. Ἐάν δέ παρθένοι τῷ Θεῷ ἀφιερωθεῖσαι καί ἐκ τῆς ἀγάπης τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ τρωθεῖσαι βασιλείων γάμων καταφρονῶσι, τί περί τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἐροῦμεν;

Τήν ἀειπαρθενίαν τῆς Θεοτόκου προεκήρυξαν ἤδη πρό αἰώνων καί οἱ προφῆται. Καί ἐν πρώτοις, μετά τούς λόγους τοῦ Ἡσαΐου, οἱ λόγοι τοῦ προφήτου Ἰεζεκιήλ περί τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας τῆς βλεπούσης κατά ἀνατολάς, ἥν ὁ Θεός ἐπέδειξεν αὐτῷ ἐν ὁράσει τινί ἔσται κεκλεισμένη, τήν Παρθένον ἐδήλουν. 

Ἰδού δέ οἱ λόγοι οὗτοι τοῦ προφήτου· «Καί ἐπέστρεψέ με κατά τήν ὁδόν τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας, τῆς βλεπούσης κατά ἀνατολάς· καί αὕτη ἦν κεκλεισμένη. Καί εἶπε Κύριος πρός με· ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται καί οὐδείς μή διέλθῃ δι᾿ αὐτῆς·

ὅτι Κύριος ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ εἰσελεύσεται δι᾿ αὑτῆς καί ἔσται κεκλεισμένη. Δότι ὁ ἡγούμενος οὗτος καθήσεται ἐν αὐτῇ τοῦ φαγεῖν ἄρτον ἐναντίον Κυρίου» (Ἰεζεκιήλ μδ´ 1-3). Διά τῶν λόγων τούτων τῆς ὁράσεως ὁ προφήτης προαναγγέλει μυστικῶς τήν μέλλουσαν ἐκ παρθένου σάρκωσιν καί γέννησιν τοῦ Ἐμμανουήλ καί τήν ἀειπαρθενίαν τῆς Μητρός τοῦ Κυρίου.

 

Πάντες οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀπό τῶν πρώτων αἰώνων καί ἐξ ἀποστολικῆς παραδόσεως

οὕτως ἡρμήνευσαν τήν ὅρασιν ταύτην τοῦ Προφήτου. 

Ἀλλά πλήν τούτου, 

ἐάν ἡ προφητεία αὕτη, ἡ δι᾿ ὁράσεως γενομένη, 

δέν ἔλαβε τήν ἔκβασιν ἐν τῇ γεννήσει τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, 

τοῦ ἡγουμένου τοῦ Ἰσραήλ, ἐκ τῆς παρθένου Μαρίας, 

τότε οὐδέποτε πλέον ἔκβασιν λήψεται διά τήν ἔλευσιν τοῦ Σωτῆρος. 

Διότι διά τῆς ὁράσεως ἀπεκαλύφθη τῷ προφήτῃ ἡ εἴσοδος τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου εἰς τόν κόσμον 

τοῦτον ὡς υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, 

ἥτις ἐγένετο διά τῆς παρθένου Μαρίας· 

ἀπεκαλύφθη ὅτι μόνος ὁ ἡγούμενος τοῦ Ἰσραήλ ὁ μέλλων φαγεῖν ἄρτον ἐν αὐτῇ τῇ πύλῃ, 

τῇ παρθένῳ, 

ἤτοι ἐνσαρκωθῆναι ἐν αὐτῇ, διελεύσεται δι᾿ αὐτῆς καί ἔσται κεκλεισμένη. 

Ὥστε ἡ ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου ἦν προωρισμένη ὑπό τῆς θείας βουλῆς 

ὡς καί αὕτη ἡ παρθένος ἦν προωρισμένη ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν ὑπό τῆς θείας βουλῆς, 

ὅπως γίνῃ καί μείνῃ μήτηρ τοῦ Ἐμμανουήλ.

Απόσπασμα εκ του Ιστολογίου ''Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα.'' 

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

ΟΛΑ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Σας παραξενεύει 

τό ὅτι ἐγώ δέν γράφω τίποτε ἄλλο παρά μόνον περί τοῦ Χριστοῦ. 

Λέτε, 

ὅτι πρέπει νά γράφουμε περί τῆς παγκόσμιας εἰρήνης, 

περί τοῦ πολιτισμοῦ, 

περί τῆς μορφώσεως, 

περί τῆς ἐξελίξεως, 

περί τῆς ἠθικῆς! 

Ὤ, κύριε καί ἀδελφέ, μακάρι νά μήν ἤξερα νά γράφω τίποτε ἄλλο 

παρά μόνον περί τοῦ Χριστοῦ 

καί μακάρι νά μήν ξέρω τίποτε ἐκτός τοῦ Χριστοῦ! 

Νά μποροῦσα νά εἰπῶ σάν τόν Ἀπόστολο: 

«οὐ γάρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μή Ἰησοῦν Χριστόν» (Α΄ Κορ. β΄ 2). 

Ἀκοῦστε τοὺς κατοίκους τῆς οἰκίας · περὶ τίνος ὁμιλοῦν περισσότερο παρὰ περὶ τοῦ οἰκοκύρη τοῦ οἴκου; Ἀκοῦστε καὶ ἐρωτήσατε· ποιὸς ἀναφέρεται καθημερινὰ περισσότερο: σὲ ἕνα κράτος καὶ λιγότερο στὸν κυρίαρχο καὶ ἄρχοντα τοῦ κράτους; Πῶς τότε οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου νὰ μὴ ἀναφερώμαστε περισσότερο ἀπ’ ὅλα στὸν Οἰκοκύρη τοῦ κόσμου, στὸν Κυρίαρχο τοῦ σύμπαντος, στὸν Βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, στὸν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν μας; 

Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὸν Χριστό, ὁμιλοῦμε καὶ γιὰ τὴν εἰρήνη, ἐφ’ ὅσον Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς Εἰρη­ νοφόρος καὶ Εἰρηνοδότης στὴν ἱστορία τοῦ πλανήτου μας. Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὸν Χριστό, ὁμιλοῦμε καὶ γιὰ τὸν πολιτισμὸ (μὲ τὴν καλὴ ἔννοια τῆς λέξεως, ἀφοῦ καὶ αὐτὴ στὴν ἡμέρες μας ἔχασε τὸ ἀληθινό της νόημα). Ἰδού, Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐμπνευστὴς τοῦ πλέον εὐγενικοῦ καὶ ἁγιωτάτου πολιτισμοῦ στὸν κόσμο. Τὰ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὸν Χριστό, σημαίνει νὰ ὁμιλοῦμε καὶ γιὰ τὴν μόρφωσι τῶν ἀνθρώπων, ἐφ’ ὅσον ὅλη ἡ ἐπιστήμη Του ἀναφέρεται στὸν διαφωτισμὸ τῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ στὴν μεταμόρφωσι τοῦ πνεύματος. 

Τὸ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὸν Χριστὸ σημαίνει νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν ἐξέλιξι, ἀφοῦ Αὐτὸς μόνον μπορεῖ νὰ πάη τοὺς ἀνθρώπους πέρα ἀπὸ τὸν τάφο. Τὸ νὰ γράφουμε καὶ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὸν Χριστὸ σημαίνει, βέβαια, νὰ ὁμιλοῦμε ἀναπόφευκτα γιὰ τὴν ἠθική, δηλαδὴ γὰ τὴν συμπεριφορά, γιὰ τὴν τιμιότητα, τὴν καθαρότητα, τὸ ἔλεος πρὸς τοὺς πάσχοντες, τὴν ἀγάπη καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. 

Ὄντως, δὲν εἶναι καθόλου περίεργο ποὺ ἡ μετριότητά μου γράφει καὶ ὁμιλεῖ γιὰ τὸν Χριστό, ἀλλὰ εἶναι θλιβερὸ καὶ περίεργο ποὺ οἱ χιλιάδες ἄλλων, πιὸ δυνατῶν καὶ πιὸ ἱκανῶν ἀπὸ ἐμένα, δὲν σκέπτονται, δὲν ὁμιλοῦν, δὲν γράφουν, δὲν τραγουδοῦν γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Διότι, «ὁ μὲν θερισμὸς πο- λύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. θ΄ 37). Νὰ προσευχώμεθα στὸν Ἄρχοντα τοῦ θερισμοῦ, γιὰ νὰ πολλαπλασιάση τοὺς ἐργάτες Του στὸν ἀγρό Του.

Σᾶς παρακαλῶ, 

προσπαθῆστε καί σεῖς νά εἰσέλθετε σέ ἐκείνην τήν μεγάλη χορωδία 

τῶν ἀνθρώπων καί τῶν Ἀγγέλων, 

τῶν ὁποίων τά βλέμματα κατευθύνονται μόνον σέ Αὐτόν, 

καί οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν ὅλες τίς δυνάμεις τους 

γιά τήν ἰσχυροποίησι τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου Του στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. 

Ἀπό τίς «Ἱεραποστολικές Ἐπιστολές» τοῦ ἁγίου Ἐπισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς. 
Περιοδικό ''Άγιος Κυπριανός,'' αριθμός τεύχους 373, Άνοιξη - Καλοκαίρι 2015, σελίδα 47. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΘΕΙΑΣ

Εξαγγέλθηκαν πρό μηνῶν νέα μέτρα γιά τήν παιδεία πού θά ἐφαρμοσθοῦν

–ἄν ἐφαρμοσθοῦν– 

κατά τήν τρέχουσα καί μή φθάνουσα τριετία. 

Ὅλα αὐτά ὅμως ἀφοροῦν στό πρόβλημα καί ὄχι στήν οὐσία τῆς παιδείας. 

Ἀποστολή τῆς παιδείας εἶναι νά φτιάχνει ἀνθρώπους 

καί ὄχι κιβὠτια μέ κάποιες γνώσεις. 

Τό τί ἄνθρωπο θέλουμε ἦταν τό πρόβλημα πού ἀπασχόλησε ὅλους τούς ἀρχαίους φιλοσόφους 

καί τούς νεώτερους παιδαγωγούς. 

Κι ὅλοι ἔρριχναν τό βάρος τους στό ἦθος, 

στήν εὐγένεια (ὄχι ἀπαραιτήτως στους κομψούς τρόπους), 

στήν εὐπρέπεια καί στή λεβεντιά. 

Σήμερα, ὡς πρός αὐτά, 

πηγαίνουμε ἀπό τό κακό στό χειρότερο. 

Καί τό πρότυπο τοῦ χειρότερου δίνουν ὄχι μόνον οἱ μαθητές 

ἀλλά κάποιοι «ἀπελευθερωμένοι» καθηγητές καί δάσκαλοι. 

Μοῦ στέλνουν γράμματα ἀπελπισίας πολλοὶ εὐαίσθητοι ἐκπαιδευτικοὶ γιὰ τὴ χαώδη κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὰ σχολεῖα. Τὸ πρόβλημα, ὅπως μοῦ γράφει μία καθηγήτρια, δὲν εἶναι οἱ γνώσεις ποὺ εἶναι πιὸ ἰσχνές καὶ ἀπὸ τὶς ἰσχνές ἀγελάδες τοῦ φαραώ. Εἶναι κυρίως ἡ συμπεριφορὰ. Ἡ ἀγένεια θεωρεῖται ἀπὸ πολλὰ παιδιὰ, ἰδίως ἀπὸ κορίτσια, χαριτωμένη! Καὶ μοῦ ἐξιστορεῖ ἡ καθηγήτρια, ποὺ ἔχει οἰκογενειακὴ πνευματική παράδοση δύο αἰώνων, τὰ ἐξῆς: Μία μαθήτρια συνομιλοῦσε ἀπαθῶς μὲ τὴν διπλανὴ της κατὰ τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος. 

Τῆς εἶπε νὰ βάλει μία τελεία στὸ στόμα της καὶ τότε αὐτὴ ὀργισμένη ἀπάντησε: «Ἔτσι δὲν μοῦ ἔχει μιλήσει οὔτε ἡ μητέρα μου. Ἐγὼ φεύγω»! Καὶ διασχίζοντας τὴν αἴθουσα, ἔφυγε σὰν φρεγάτα μὲ φουσκωμένα πανιά. Προφανῶς ἡ καθηγήτρια ἔψαχνε τὰ χαρτομάντηλά της νὰ σκουπίσει τὰ δάκρυά της. Μιὰ ἄλλη μαθήτρια, ἀλβανικῆς καταγωγῆς, ἀπὸ τὴν εὐγενῆ φάρα τῶν Τσάμηδων, προφανῶς, σὲ ἀνάλογη παρατήρηση φώναξε σθεναρῶς: «Ἐγώ μιλάω; Ἄαα ὅλο ἐγὼ φταίω ἐδῶ. Ἐγὼ θὰ πληρώνω τὰ ψυχολογικά σας;». Κι ἔφυγε κι αὐτὴ ἀπὸ τὴν τάξη σὲ ἔνδειξη διαμαρτυρίας. Ὡστόσο, τὸ πρόβλημα τῆς ἀπρέπειας ξεφεύγει ἀπὸ τὰ ὅρια τοῦ σχολείου. Παράλληλα ξεχείλισε σὰν βόθρος καὶ ἡ ἀμάθεια. 

Μοῦ γράφει ἡ ταλαίπωρη καθηγήτρια ὅτι τὶς ἡμέρες τοῦ Ε.Σ.Ρ. βαρέθηκε νὰ ἀκούει τὸν νέο τρόπο κλίσης τῶν ὀνομάτων: τὸν Βύρων, τοῦ Βύρων! Πρόκειται γιὰ τὸν ἀτυχῆ Πολύδωρα. Τουλάχιστον δὲν κρατοῦσαν τὸ ἄκλιτο Byron; Ἡ ἴδια καθηγήτρια μπῆκε σ’ ἕνα γραφεῖο τελετῶν, δηλαδὴ κηδειῶν, κι ἔκανε μιὰ ὑπόδειξη στὸν «τελετάρχη» νὰ μὴ γράφουν στὰ νεκρόσημα - Σταυρούλα χήρα τοῦ... Σπυρίδων, ἀλλὰ τοῦ Σπυρίδωνος». Ὁ τελετάρχης ἀπόρησε καὶ ρώτησε γιατὶ; Καὶ ὑπομονετικὰ ἡ καθηγήτρια τοῦ ἐξήγησε ὅτι ἡ γενικὴ κάνει Σπυρίδωνος, ἀλλὰ ὁ τελετάρχης τὴν ἀποστόμωσε: «Ἐπὶ Ζολώτα δὲν λέγαμε ὁ Ξενοφῶν, τοῦ Ξενοφῶν;». 

Τέζα ἡ ἐγγράματη φιλόλογος, ποὺ τὸ ἴδιο βράδυ δέχτηκε κι ἄλλο κτύπημα. Ἄκουσε ἀπὸ τοπικό ραδιοφωνικὸ σταθμὸ ὅτι τὸ τάδε σκάφος προσάραξε στὸ τάδε νησί γιὰ νὰ κάνει διακοπὲς ὁ ἰδιοκτήτης του! Σία κι ἀράξαμε, ποὺ λέγαμε παλιὰ. Ὅμως τὴν ἐχθρολεξία καλλιεργοῦν συχνὰ οἱ ἐκπαιδευτικοί. Ἡ ἐπιστο­λογράφος προσθέτει ὅτι ἄκουγε ἐπὶ ἔτη φιλόλογο νὰ λέει «μετὰ Χριστοῦ» (ποὺ σημαίνει μαζί μὲ τὸν Χριστὸ) καὶ νὰ γράφει ὅτι τὸ τάδε ἐξαιρετικὸ παιδί εἶναι ἀγυιόπαιδο, δηλαδή παιδί τοῦ δρόμου, ἀλητόπαιδο, ἐνῶ ἤθελε νὰ γράψει... ἁγιόπαιδο. 

Προφανῶς, ὁ φίλος τοῦ λόγου (φιλόλογος) ἦταν ἐχθρὸς τοῦ λόγου (ἐχθρολόγος). Καὶ τὸ τελευταῖο:Ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια ἔγιναν τῆς μόδας στὰ σχολεῖα οἱ ἐρευνητικὲς ἐργασίες, ἑλληνικιστὶ project. Ἡ ἐπιστολογράφος ἐπωμίστηκε καὶ αὐτὸ τὸ βάρος καὶ σκέφθηκε νὰ θέσει στὰ παιδιὰ σὰν ἀντικείμενο ἔρευνας τοὺς Κερκυραίους μουσουργοὺς. Ρωτάει τὰ παιδιὰ: «Ξέρετε κάποιον Κερκυραῖο μουσουργὸ;». 

Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ ἀπό κάτω. Ξαναρωτάει: «Τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο, ποιὸς τὸν ἔγραψε;». Δειλὰ ἕνα παιδὶ ἀπαντᾶ: «Ὁ Σολωμὸς». Κι ἡ καθηγήτρια: «Τὴν μουσική ἐννοῶ. Ποιὸς τὴ ἔγραψε;». Τότε κάποια ἀκτίνα φωτὸς ἄνοιξε ρωγμὴ στὸ κρανίο κάποιου μαθητῆ, ποὺ φώναξε: «Ὁ Μάντζαρος». Τὸ παιδὶ ἔμενε στὴν ὁδὸ Μαντζάρου.

Ἐνθουσιασμένη ἡ καθηγήτρια προχώρησε: 

«Τόν Ὀλυμπιακό Ὕμνο πού ἀκοῦμε κάθε τέσσερα χρόνια, 

ποιός τόν ἔγραψε;». 

Καί πάλι ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή. 

Ἡ καθηγήτρια ἔκανε συνεχεῖς παρακεντήσεις νά τούς ξυπνήσει τό μυαλό. 

Καί τό θαῦμα ἔγινε. 

Ἔνθους κάποιος μαθητής ἀναφώνησε: 

- Μήπως ἐννοεῖτε τόν ὕμνο τοῦ Ὀλυμπιακοῦ; 

- Ὄχι, τῆς ΑΕΚ!, ἀποκρίθηκε ἡ καθηγήτρια, 

πού κινδύνευσε νά πάθει κατατονική ἐμβροντησία. 

Καί μοῦ γράφει ἡ δύσμοιρη: 

«Ὁπότε, ὅπως καταλαβαίνετε, ξεκίνησα ἀπό τό μηδἐν». 

Σωστά. 

Διότι, ὅπως εἶπε πρώην πρωθυπουργός, 

«μηδέν εἰς τό πηλήκιον». 

Αὐτή εἶναι ἡ στάθμη τῆς παιδείας μας. 

Ἄς ἀρχίσουμε, λοιπόν, ἀπό τό μηδέν 

καί ἄς ἀφήσουμε τά μεγαλόπνοα προγράμματα.
 

Εκ του Ιστολογίου ''Ακτίνες''. Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σαράντος Καργάκος

ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ ΓΟΝΕΙΣ!

Ένα νεαρό ζευγάρι μπήκε στο μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών μιας πόλης. 

Ξαφνιάστηκε από το πλήθος και την ποιότητα των παιχνιδιών, 

που ήταν με πολλή τέχνη εκτεθειμένα στα ράφια του. 

Δυσκολεύτηκαν, όμως, πολύ να καταλήξουν σε απόφαση. 

Τους πλησίασε ευγενικά ο πωλητής και με διακριτικό χαμόγελο προθυμοποιήθηκε να τους βοηθήσει.

-Ακούστε, του εξήγησε η νεαρή γυναίκα, 

λείπουμε από το σπίτι όλη την ημέρα λόγω 

επαγγελματικών υποχρεώσεων και, μερικές φορές, 

ακόμη μέχρι αργά τα βράδυ.

-Έχουμε μια μικρή κορούλα, συνέχισε ο άνδρας, 

που συνεχώς χαμογελά και θέλουμε να της αγοράσουμε κάτι 

που θα την κάνει ευτυχισμένη και θα της δώσει ακόμη μεγαλύτερη χαρά, 

όταν είναι μόνη της.

Ο υπάλληλος ελαφρώς μειδίασε. 

«Συγγνώμη, είπε, 

εδώ όμως δεν πουλάμε γονείς!»

Η φωτογραφία είναι σύνθεση του Evaldas Ivanaouskas.

Ανήκει στη σειρά “Conversations with Vincy Ferinausku” και είναι του 2011. 

Ο Ιβαναουσκας πήρε μια από τις γυάλινες πλάκες -αρνητικά- του φωτογράφου Vinco Ferinausko (1892–1975), 

και με ψηφιακή επεξεργασία αντικατέστησε το κεφάλι του πατέρα με κρεμάστρα, 

κι έβαλε το καπέλο στο παιδί, 

για να αποδώσει ένα έθιμο της εποχής των πολέμων, 

σύμφωνα με το οποίο τα ρούχα του χαμένου στον πόλεμο άνδρα τα διατηρούσαν σε καλή κατάσταση οι δικοί του με την ελπίδα ότι θα γυρίσει. 

Ο τίτλος της εικόνας : “Celebration” (Γιορτή).” 

Η φωτογραφία είναι παρμένη εκ του Ιστολογίου ''Diogenis Press gr.'' 

Eπιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΗΨΕΩΣ

Ἐάν ὁ ἄνθρωπος δέν ἀπομακρυνθῆ ἀπό κάθε κοσμική ὑπόθεσι 

δέν εἶναι δυνατόν νά λατρεύσει τόν Θεό. 

Διότι πραγματική λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι 

τό νά μήν ἔχουμε τήν ὥρα τῆς προσευχῆς, 

στόν νοῦ μᾶς τίποτε ξένο πρός τήν προσευχή 

καί νά ἀπασχολούμεθα μόνον μ’ Αὐτόν. 

Δηλαδή νά μήν ἔχουμε στόν νοῦ μας 

οὔτε ἡδονή, 

οὔτε κακία, 

οὔτε μίσος, 

οὔτε φθόνο, 

οὔτε φανταστική εἰκόνα, 

οὔτε φροντίδα γιά πράγματα τοῦ αἰῶνος τούτου. 

Διότι αὐτὰ εἶναι σκοτεινὰ τείχη, πού φυλακίζουν τὴν ταλαίπωρη ψυχὴ καὶ τὴν ἐμποδίζουν στὸν ἀέρα καὶ δὲν τὴν ἀφήνουν νὰ συναντήση τὸν Θεό, ὥστε μυστικῶς καὶ «ἐν τῷ κρυπτῷ» νὰ Τὸν εὐλογήση καὶ νὰ προσευχηθῆ πρὸς Αὐτὸν μὲ ἁγνότητα, μὲ θεῖο φωτισμό, μὲ γλυκύτητα καρδίας καὶ νὰ δοκιμάση τὴν ἡδονή του Θείου ἔρωτος. Διότι ὅσο ἡ ψυχὴ μεριμνᾶ γιὰ τὰ ἐξωτερικά, νεκρώνεται ὁ νοῦς καὶ ἑπομένως τὰ ἐσωτερικὰ πάθη ἐνεργοῦν χωρὶς ἔλεγχο. 

Ἂν ἐγκαταλείψη ἡ ψυχὴ τὴν μέριμνα τῶν ἐξωτερικῶν πραγμάτων, τότε χαίρεται ὁ νοῦς καὶ στέκει σταθερὸς (ἀνυψούμενος πρὸς τὸν Θεό)· καὶ ἡ ψυχὴ κατανόει τὰ ἐσωτερικά της πάθη μὲ τὸν νοῦ. Φροντίζει λοιπὸν ὁ νοῦς γιὰ τὴν ψυχή, μέχρις ὅτου τὰ ἀπόρριψη ἀπὸ μέσα της καὶ μὲ τὴν γονιμοποιό του δύναμι γεννήση καὶ ἐκθρέψη τὰ τέκνα της. Τότε γίνονται οἱ δύο μία καρδία καὶ ὑποτάσσεται ἡ ψυχὴ στὸν νοῦ, ὅπως ἡ γυναίκα στὸν ἄνδρα, καὶ γίνεται ὁ νοῦς κεφαλὴ τῆς ψυχῆς, ὅπως εἶπε ὁ Ἀπόστολος: «ὁ ἀνὴρ ἐστὶ κεφαλὴ τῆς γυναικὸς» (Ἐφεσ. ε’ 23), καὶ ἀφοῦ γίνουν ἕνα ἐν Κυρίῳ, δὲν ἔχουν πλέον διαίρεσι. 

Ὅσοι λοιπὸν ἀξιώθηκαν νὰ φθάσουν σ’ αὐτὸ τὸ μέτρο, αὐτοὶ εἶναι πού προσεύχονται στὸν Θεὸ μὲ ἁγνότητα, αὐτοὶ εἶναι πού φωτίσθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό, οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ πού ζητεῖ ὁ Θεός, καὶ τέλος ἐκεῖνοι στοὺς ὁποίους «ἐνοικεῖ καὶ ἐμπεριπατεῖ ὁ Ὕψιστος», ὅπως ἔχει γραφῆ: «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω» (Β’ Κορ. ς’ 16). Γι’ αὐτοὺς εἶπε ὁ Σωτήρ: «ὅτι ἐὰν συμφωνήσωσι δύο περὶ παντὸς οὗ ἐὰν αἰτήσωνται ἐν τῷ ὀνόματί μου, γενήσεται αὐτοῖς» (Ματθ. ιη’ 19). Διότι ὅταν ἡ ψυχὴ συμφωνήση μὲ τὸν νοῦ καὶ γίνουν ἕνα, τότε ὁ νοῦς μένει στὸν Κύριο καὶ ὁ Θεὸς σ’ αὐτὸν (τὸν νοῦ δηλ.), ὅπως εἶπε ὁ Κύριός μας στὰ Εὐαγγέλια : «μείνατε ἐν ἐμοὶ κἀγώ ἐν ὑμῖν» (Ἰωάν. ιε’ 5). 

Σ’ αὐτὸν λοιπὸν πού παραμένει σὲ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ διὰ μέσου τῆς ἐνάρετου πράξεως, καὶ ὁ Θεὸς παραμένει μέσα του μὲ τὴν θεωρία. (Θεωρία ἐννοεῖται ἡ πνευματικὴ καὶ ἄυλη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ πού σχηματίζεται στὴν διάνοια τοῦ σκεπτομένου τὸν Θεό, ἢ ἡ ὅρασι τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς διάνοιας). Διότι ἐὰν ἡ ψυχὴ ἀπελευθερωθῆ καὶ προσπεράση τὰ ἐμπόδια πού εἶναι στὸν ἀέρα, τότε μένει στὸν Θεὸ καὶ δέχεται τὶς ἀκτίνες τοῦ Πνεύματος. 

Καθὼς εἶπε ὁ Ἀπόστολος ὅτι «ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ , ἕν σῶμα ἐστι, καὶ ὁ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ, ἕν πνεῦμα ἐστι……» (Α’ Κορ. ς’ 16-17)· ὅ,τι δὲ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, πόρνη ὀνομάζεται. Ἡ ψυχὴ λοιπὸν πού πορσκολλήθηκε στὸν Κύριο διὰ τοῦ Πνεύματος μένει σ’ Αὐτὸν καὶ διδάσκεται ἀπ’ Αὐτὸν πῶς πρέπει νὰ προσεύχεται καὶ Τὸν προσκυνεῖ ἀδιαλείπτως, μένοντας ἀδιάσπαστα ἑνωμένη μαζί Του· 

ἀντιστοίχως ὁ Κύριος παραμένει στήν ψυχή,

τήν ἀναπαύει καί τῆς χορηγεῖ καί ἀποκαλύπτει τίς τιμές 

καί τά ἀνεκλάλητα χαρίσματά Του. 

Αὐτός λοιπόν ὁ ἄνθρωπος δέν ἁμαρτάνει πλέον, 

ἀλλ’ οὔτε καί τόν ἀγγίζει καθόλου ὁ πονηρός, 

διότι ἔχει ἀναγεννηθῆ ἀπό τόν Θεό, 

ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή: 

«πᾶς ὁ γεγεννημένος ἐκ τοῦ Θεοῦ ἁμαρτίαν οὐ ποιεῖ, 

ὅτι σπέρμα Αὐτοῦ ἐν αὐτῷ μένει καί οὐ δύναται ἁμαρτάνειν, 

ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ γεγέννηται» (Α’ Ἰωάν. γ’ 9).

Άγιος Ησαίας ο Αναχωρητής

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ: ΕΙΣ ΤΗΝ Ε' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 

Ὑπάρχουν μερικά θαλάσσια μέρη πού τρέφουν μεγάλα κητώδη θηρία. 

Ὅσοι λοιπόν πλέουν σʼ αὐτά τά μέρη 

κρεμοῦν κώδωνες στά πλευρά τῶν πλοίων, 

ὥστε τά θηρία τρομαγμένα ἀπό τόν ἦχο τους νά φεύγουν. 

Καί τοῦ δικοῦ μας βίου ἡ θάλασσα τρέφει πολλά καί φοβερώτερα θηρία, 

τά πονηρά πάθη δηλαδή καί τούς ἐφόρους τῶν παθῶν δαίμονες 

πού εἶναι πονηρότεροι. 

Ἐπιπλέει σʼ αὐτή τή θάλασσα σάν πλοῖο ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ 

κι ἀντί γιά κώδωνες ἔχει τούς πνευματικούς διδασκάλους, 

ὥστε μέ τόν ἱερό ἦχο τῆς διδασκαλίας τούτων 

νʼ ἀπομακρύνη τά νοητά θηρία.

Αὐτὸ προφανῶς προτυπώνοντας ἡ στολὴ τοῦ Ἀαρών, εἶχε εὔηχους κώδωνες ραμμένους στὰ ἄκρα της καὶ σύμφωνα μὲ τὰ θέσμια ἔπρεπε νʼ ἀκούεται ὁ ἦχος τους, ὅταν λειτουργοῦσε ὁ Ἀαρών. Ἐμεῖς δέ, μεταφέροντας καλῶς τὸ γράμμα στὸ πνεῦμα, ἂς ἠχήσουμε τώρα σὲ σᾶς πνευματικά, καὶ μάλιστα κατὰ τὸν καιρὸ τῆς νηστείας, ὁπότε ἐπιτίθενται ἀγρίως φανερὰ καὶ ἀφανῆ θηρία· φανερὰ μὲν ἡ γαστριμαργία, ἡ μέθη καὶ τὰ παρόμοια, ἄλλα δὲ ἀφανῶς ἐνεδρεύοντα, ἡ κενοδοξία καὶ ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ ὑπόκρισις. 

Ὁ ἴδιος δὲ ἦχος εἶναι καὶ φυγαδευτήριο τῶν τοιούτων θηρίων καὶ φυλακτήριο τῶν ἀσκούντων τὴ νηστεία. Εἶναι λοιπὸν ἡ νηστεία καὶ ἡ ἀκρασία ἀντίθετα μεταξύ τους, ὅπως ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος. Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ ζωῆς, ποὺ εἶναι συνομήλικη τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀφοῦ ἐδόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν Ἀδὰμ κατὰ τὴν ἀρχὴ στὸν παράδεισο, γιὰ διαφύλαξι τῆς ζωῆς καὶ τῆς θείας χάριτος ποὺ εἶχε δοθῆ σʼ αὐτὸν ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ δὲ ἀκρασία εἶναι συμβουλὴ γιὰ τὸν θάνατο σώματος καὶ ψυχῆς, ποὺ ἐδόθηκε δολίως ἀπὸ τὸν Διάβολο στὸν Ἀδὰμ διὰ τῆς Εὔας γιὰ ἔκπτωσι τῆς ζωῆς καὶ ἀπαλλοτρίωσί της ἀπὸ τὸν Θεὸ θείας χάριτος· διότι ὁ Θεὸς θάνατο δὲν ἐδημιούργησε οὔτε εὐχαριστεῖται μὲ τὴν ἀπώλεια τῶν ζώντων. 

Ποιὸς ἄνθρωπος λοιπὸν θέλει νὰ εὕρη ζωὴ καὶ χάρι στὸν Θεὸ ἀπὸ τὸν Θεό; Ἂς ἀποφύγη τὴν θανατηφόρο ἀκρασία κι ἂς προστρέξη στὴ θεοποιὸ νηστεία καὶ ἐγκράτεια, γιὰ νὰ ἐπανέλθη χαρούμενος στὸν παράδεισο. Ὁ Μωυσῆς, νηστεύοντας ἐπάνω στὸ ὅρος σαράντα ἡμέρες, ἐπέταξε σὲ ὕψος θεοπτίας κι ἐδέχθηκε πλάκες θεοσέβειας· ὁ δὲ λαὸς τῶν Ἑβραίων κάτω μεθώντας, ἐξέπεσαν σὲ ἀσέβεια καὶ ἐχώνευσαν εἴδωλο μόσχου σὲ ὁμοίωμα τοῦ αἰγυπτίου θεοῦ Ἀπιδος, καί ἂν δὲν ἐστεκόταν μεσίτης πρὸς τὸν Θεό, ἀφοῦ μὲ τὴν ἀνηλεῆ ἐξόντωσι τῶν ὁμογενῶν του ποὺ προηγήθηκε τὸν ἐξιλέωσε, δὲν θὰ τοὺς λυπόταν καθόλου ὁ Θεός. 

Ἂν λοιπὸν χρειαζώμαστε κιʼ ἐμεῖς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ μὴ μεθοῦμε μὲ οἶνο, οὔτε νὰ βαρυνώμαστε ἀπὸ ὑπερκορεσμό, πράγματα στὰ ὁποῖα ὑπάρχει ἡ ἀσωτία καὶ ἡ ἀσέβεια· θεόπτης ἦταν καὶ ὁ Ἠλίας, ἀλλὰ ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ἐκαθαρίσθηκε προηγουμένως μὲ νηστεία. Ἐπέτυχε καὶ ὁ Δανιὴλ θεοπτία καὶ ὀπτασία ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἀρχαγγέλους, ὁ ὁποῖος τοῦ παρεῖχε γνῶσι τῶν μελλόντων, ἀλλὰ ἀφοῦ προηγουμένως ἔμεινε ἄσιτος ἐπὶ εἴκοσι ὁλόκληρες ἡμέρες. Ἄλλος προφήτης φονεύθηκε ἀπὸ λεοντάρι, ἀλλʼ ἀφοῦ ἔφαγε παρὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Γνωρίζετε ὅλοι τὸν Ἠσαῦ υἱὸν τοῦ Ἰσαάκ, ὁ ὁποῖος λόγω γαστριμαργίας ἐξέπεσε καὶ ἀπὸ τὰ ἄλλα πρωτοτόκια καὶ ἀπὸ τὴν πατρικὴ εὐλογία. 

Ἂς φοβηθοῦμε μήπως κι ἐμεῖς, προσέχοντας σʼ αὐτὴν τὴν γαστριμαργία, ἐκπέσουμε ἀπὸ τὴν ὑπεσχημένη ἐκείνη εὐλογία καὶ κληροδοσία τοῦ ἀνωτάτου Πατρός. Δὲν ἀγνοεῖτε ἐπίσης τοὺς τρεῖς παῖδες, οἱ ὁποῖοι, παραδεδομένοι στὴ νηστεία, κατεπάτησαν μὲ ἄφλεκτα πόδια καὶ σώματα τὴν κάμινο στὴ Βαβυλώνα ποὺ εἶχε ἐκκαυθῆ ἐναντίον τους ἑπταπλασίως. Ἐὰν ἐπιδοθοῦμε κιʼ ἐμεῖς σὲ ἀληθινὴ νηστεία, καὶ τὴν ἐδῶ πύρωσι τῆς σαρκὸς θὰ καταπατήσουμε καὶ θὰ σβήσουμε, καὶ τὴν μελλοντικὴ κάμινο θὰ περάσουμε ἄθικτοι, ὅταν τοῦ καθενὸς τὸ ἔργο θὰ δοκιμάση τὸ πῦρ. 

Τί χρειάζεται νά ἀναφέρουμε τόν Κύριο τῶν προφητῶν; 

Αὐτός, 

ἀφοῦ ἔλαβε σάρκα κι ἔγινε γιά μᾶς ἄνθρωπος, 

πού μᾶς ὑποδεικνύει τόν τρόπο τῆς νίκης κατά τοῦ Διαβόλου, 

νηστεύοντας σέ ὅλα, 

ἐνίκησε τόν πειρασμό πού ἐκίνησε τά πάντα ἐναντίον του, 

καί πρός τούς μαθητάς του ἔλεγε περί τοῦ ἄλαλου καί κωφοῦ δαιμονίου, 

«τοῦτο τό δαιμόνιο δέν ἐξέρχεται παρά μόνο μέ προσευχή καί νηστεία».

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς