ΠΑΠΑ - ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ 1857-1941

''... συ δε μένε εν οις έμαθες και επιστώθης, ειδώς παρά τίνος έμαθες''. (Τιμοθ. Β' γ' 14).   

                   

        Ο Ελληνικός Πόντος της Μ. Ασίας,

που πολλές άγιες μορφές έχει προσφέρει στην Ορθοδοξία, 

πρόσφερε στον αγώνα υπέρ των Πατρίων Παραδόσεων έναν ακόμη: 

τον παπα - Γιώργη Μαυρίδη. 

Γεννήθηκε το έτος 1857. 

Κατά τον άτυχο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, η οικογένειά του μαζί με άλλους Έλληνες Πόντιους 

αναγκάστηκαν εξαιτίας της απάνθρωπης συμπεριφοράς των Τούρκων 

να εγκαταλείψουν την γενέτειρά τους και πρόσφυγες να καταφύγουν στην Ορθόδοξη τότε Ρωσία. 

Εκεί ο νεαρός Γιώργος παντρεύτηκε μία ενάρετη πατριώτισσά του. 

Του δόθηκε επίσης η ευκαιρία, αφού είχε τις κατάλληλες γνώσεις, 

να εγασθεί ως δάσκαλος μαθαίνοντας στα εκ του Πόντου Ελληνόπουλα τα ελληνικά γράμματα. 

Έτσι είχε και την πρόσθετη ικανοποίηση, 

ότι συνέβαλε στην διατήρηση της μητρικής του γλώσσας. 

Εκτός όμως από τις γνώσεις Ελληνικής που είχε, 

τον χαρακτήριζε και η υπερβάλλουσα ευσέβεια και πίστη προς την Ορθοδοξία,

 γνωρίσματα, τα οποία παρεκίνησαν τους επίσης πρόσφυγες πατριώτες του 

να τον κρίνουν άξιο για να γίνει λειτουργός  του Υψίστου. 

Και πράγματι, ο Γεώργιος χειροτονήθηκε Ιερέας και έγινε ο πνευματικός οδηγητής τους. Στην Ορθόδοξη Ρωσία οι Πόντιοι πρόσφυγες έζησαν ευτυχισμένα χρόνια. Και πλούσια τα υλικά αγαθά με την εργασία τους απολάμβαναν, αλλά το περισσότερο σπουδαίο, είχαν εξασφαλίσει την ελευθερία στα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Ο καιρός όμως της ευημερίας ποτέ δεν κρατά πολύ. Ο Κομμουνισμός, δευτερότοκο παιδί του Εβραισμού με τον ολοκληρωτισμό του κατέλαβε την εξουσία της Ορθόδοξης ''Αγίας Ρωσίας'' και διά πυρός, μαχαίρας και σκληρών διωγμών επεβλήθηκε στον Ρωσικό λαό. 

Τότε έλαβαν χώραν μεγάλες καταστροφές παραδοσιακών ιερών ναών και μοναστηριών, καθώς και βέβηλη μετατροπή άλλων σε σταύλους και θέατρα. Αλλά και του κλήρου η τύχη δεν ήταν καλύτερη. Ευσεβέστατοι αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί κατεσφάγησαν, αφού προηγουμένως υπέστησαν φοβερά βασανιστήρια. Από δε τους ευσεβείς Ρώσους, εκατοντάδες χιλιάδες θανατώθηκαν οικτρά στην Σιβηρία, επειδή είχαν το θάρρος να μην αποδεχθούν το σύμβολο του Αντιχρίστου, το σφυροδρέπανο. 

Πάνω από δύο εκατομμμύρια υπολογίζονται οι μάρτυρες που κατεσφάγησαν μέσα σε πέντε χρόνια, από το 1917 μέχρι το 1922. Αν όμως οι Ρώσοι υπέφεραν τόσα δεινά, οι χιλιάδες πρόσφυγες ήταν εύλογο να υποφέρουν ακόμη περισσότερα. Διά ευνόητους λόγους επιέζοντο να δεχθούν την Ρωσική υπηκοότητα και φυσικά αντιδρούσαν αποφασιστικά. Αυτή ήταν και η αιτία που οδήγησε τις αρχές να εκδιώξουν επίσημα από το Ρωσικό έδαφος τους Πόντιους πρόσφυγες. Κι εκείνοι για δεύτερη φορά τώρα πρόσφυγες, κατέφθαναν με τα Ρωσικά καράβια στην Ελλάδα εκλιπαρώντας τρίτη πατρίδα. Ανάμεσα στους ταλαιπωρημένους αυτούς Χριστιανούς ήταν και ο παπα - Γιώργης. 

Ήρθε στην Ελλάδα και κατεστάλαξε μαζί με άλλους πατριώτες του στο χωριό Οχυρό του Νευροκοπίου Δράμας. Στον Ελληνικό χώρο είχε ήδη επιβληθεί το παπικό ημερολόγιο και οι κατά τόπους αντιδράσεις των Γ.Ο.Χ κατέληγαν σε φοβερούς διωγμούς. Ο παπα-Γιώργης και οι πατριώτες του δεν άργησαν να εισχωρήσουν στους Γ.Ο.Χ, ο δε παπα-Γιώργης γρήγορα και με ζηλευτή όρεξη δόθηκε στον αγώνα εξυπηρετώντας τα διάφορα Παραρτήματα. Μαζί με τον παπα-Γιώργη, ήσαν και οι εκ Ρωσίας επίσης πρόσφυγες π. Ανδρέας και π. Παρθένιος. Οι τρεις νεοφερμένοι δραστηριοποιούντο επικίνδυνα στον Νομό Δράμας και ο Δεσπότης Νευροκοπίου Αγαθάγγελος, που επιθυμούσε την ''ησυχία'' στην επισκοπή του, τους εξόρισε στο Άγιον Όρος. 

Στέρησε έτσι την χρονιά αυτή (1934) τους Χριστιανούς, από την λειτουργία των Χριστουγέννων. Τότε ο υπεύθυνος για τους Γ.Ο.Χ της περιφερείας Μιχαήλ Ν. Σαββόπουλος, σημερινός Πρωθιερέας των Γ.Ο.Χ Δράμας, κατάφερε να τους... απαγάγει από το Άγιον Όρος και μετά από απερίγραπτες περιπέτειες να τους οδηγήσει στα τέλη Ιανουαρίου πεζή στην Θεσσαλονίκη. Εκεί με την φροντίδα του τακτοποιήθηκαν σε χριστιανικά σπίτια. Δεν χρειάστηκε όμως να κρύβονται για πολύ. Τον Μάρτιο του 1935 έγινε το πραξικόπημα Πλαστήρα - Βενιζέλου και η αιματηρή μάχη στην γέφυρα του Στρυμώνα, οπότε οι πραξικοπηματίες κατεπροπώθησαν και επεκράτησαν οι Κονδύλης και Τσαλδάρης. Επόμενο ήταν ν' αντικατασταθεί και ο Νομάρχης Δράμας. 

Ανέλαβε ο Μιλινδρέτος, φίλος της Κυβερνήσεως και θερμός υποστηρικτής των Γ.Ο.Χ. Από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να τηλεγραφήσει στο Άγιον Όρος να αφεθούν ελεύθεροι οι εξορισθέντες παλαιοημερολογίτες Ιερείς. Η απάντησις όμως που έλαβε ήταν παράδοξη: η παρουσία αυτών ''ηγνοείτο''. Την απορία του Νομάρχη έσπευσε να λύσει έγκαιρα... ο δράστης της απαγωγής των Μιχαήλ Σαββόπουλος, παρουσιάζοντας τους κρυμμένους Ιερείς. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ο παπα - Γιώργης υπήρξε εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Καβάλας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του παπα-Γιώργη ήταν η εξωτερική του εμφάνιση. Πάντα φορούσε τις αρβύλες του και στο λαιμό του κρεμούσε έναν μεγάλο σταυρό, που είχε φέρει από την Ρωσία. 

Πάνω από το καλυμαύχι του φορούσε καλογερικό ''κουκούλι,'' που ο μακαρίτης π. Γαβριήλ Λίβερης του είχε δωρήσει..., μα το σπουδαιότερο διακριτικό του... ήταν η δεσποτική ράβδος που πάντοτε κρατούσε στα χέρια του, δημιουργώντας σ' όλους την εντύπωση, ότι πρόκειται περί Δεσπότου. Από το... λάθος αυτό δεν γλύτωσε, ούτε το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Νεοσυλλέκτων Καβάλας. Επρόκειτο να γίνει ορκομωσία νεοσυλλέκτων και ο επικεφαλής της Τάξεως διέταξε έναν φαντάρο να καλέσει από τον κοντινό ναό έναν Ιερέα τιμητικά να βοηθήσει τον Δεσπότη, που είχαν προσκαλέσει στην τελετή. Κατά καλή σύμπτωση πιο κοντινός ναός ήταν ο Άγιος Δημήτριος των Γ.Ο.Χ Καβάλας και Ιερέας που θα προσκαλείτο ήταν ο παπα-Γιώργης. 

Ο φαντάρος τον βρήκε στην απόλυση της Θείας Λειτουργίας και η παράκλησή του για να πάει να ορκίσει τους νεοσυλλέκτους (έτσι του είπε ο φαντάρος) έγινε δεκτή μετά χαράς και ενθουσιασμού από τον παπα-Γιώργη. Αισθανόταν τιμή και υπερηφάνεια, που θα αξιωνόταν να λάβει μέρος στην τελετή αυτή, που θα όρκιζε φανταράκια του Ελληνικού Στρατού. Γι' αυτό και επιμελήθηκε ιδιαίτερα την εξωτερική του εμφάνιση. Φόρεσε τον σταυρό του, το επανοκαλύμαυχο και, αφού πήρε τα χρειαζούμενα, πετραχήλι και ευχολόγιο, χωρίς να παραλείψει να πάρει και το ραβδί του, ξεπρόβαλε χαρωπός στην πύλη του (Κ.Ε.Ν.Κ). 

Ο σκοπός αντικρύζοντάς τον παρουσίασε όπλο, ο δε υπεύθυνος του φυλακίου έσπευσε να ειδοποιήσει τον αξιωματικό υπηρεσίας, ότι ο Σεβασμιώτατος είχε φθάσει! Αμέσως έλαβαν χώρα όλα τα τυπικά, οι σάλπιγγες ήχησαν, τα τύμπανα εκτύπησαν, παραγγέλματα εδόθησαν και οι νεοσύλλεκτοι παρετάχθησαν. Στην ώρα του έφθασε και ο Διοικητής, που όμως... παραξενεύτηκε βλέποντας αντί για τον Δεσπότη έναν απλό Ιερέα. Η επίσημη όμως περιβολή του παπα-Γιώργη τα κατάφερε καλά, λύνοντας την... απορία του Διοικητή. ''Κάποιο εμπόδιο θα έτυχε στον Σεβασμιώτατο και έστειλε... αντιπρόσωπό του. 'Άλωστε και η ράβδος, το επιβεβαίωνε''. Εδόθη διαταγή και η τελετή της ορκομωσίας άρχισε. 

Ο παπα-Γιώργης με την ελληνοποντιακή διάλλεκτο ήταν εντυπωσιακός... Ακολούθησε ομιλία του Διοικητή και στην συνέχεια δεξίωση. Στο μεταξύ ο Δεσπότης Καβάλας Χρυσόστομος έφθασε και, όπως ήταν φυσικό, δεν έτυχε της υποδοχής, της δέουσας. Ο επικεφαλής αξιωματικός ανεγνώρισε τον Δεσπότη και προσπάθησε να δικαιολογήσει το λάθος τους. Ο Επίσκοπος όμως διακριτικά προχώρησε μέσα και κατευθύνθηκε προς τον ''αντιπρόσωπό του'' παπα-Γιώργη, που εκείνη την στιγμή πανευτυχής απολάμβανε το γλυκό του. -Μα εσύ, πως ήλθες εδώ παπά μου; τον ρώτησε. -Με τα πόδια μου, Δέσποτα! απάντησε με αφέλεια εκείνος. -Και σε ποια εκκλησία λειτουργείς; -Στον Άγιο Δημήτριο, εδώ πιο πάνω. 

Είμαι με το παλιό. -Καλά, καλά, τον παρατήρησε ο Δεσπότης. Στις 10 το πρωί αύριο να περάσεις από την Μητρόπολη, που σε θέλω. Στο μεταξύ ο Δεσπότης προχώρησε προς το μέρος των αξιωματικών, που τα' χαν κυριολεκτικά σαστίσει. Την επόμενη ημέρα ο παπα-Γιώργης μαζί με τους δύο επιτρόπους του ναού παρουσιάσθησαν στον Μητροπολίτη. Ο Καβάλας τους υπεδέχθη τόσο άγριος και απειλητικός, που ο απλούς παπα-Γιώργης δεν άντεξε να μην του πει: -Μα εσύ, Άγιε Δέσποτα έγινες χειρότερος και απ' αυτόν τον τύραννο των Συρακουσσών!... Το έτος 1937, ο παπα-Γιώργης μαζί με τον π. Παρθένιο τέλεσαν γάμο χωρίς να πάρουν επισκοπική άδεια. Ο επίσκοπος Νευροκοπίου Αγαθάγγελος τους υπέβαλε μήνυση και η Δίκη έγινε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Δράμας. 

Δικηγόρος υπερασπίσεως παρέστη ο μακαρίτης Μακρυγιάννης, ο οποίος πάντοτε πρόσφερε δωρεάν τις υπηρεσίες του στους Παλαιοημερολογίτες. Αξιοσημείωτο είναι, ότι ακόμη και νεοημερολογίτες Ιερείς της περιοχής, τους έδειξαν συμπάθεια, που εκφραζόταν ακόμη και σε βοήθεια. Ένας απ' αυτούς ήταν ο εφημέριος του Αγίου Νικολάου Δράμας π. Σταύρος, που ήταν μάλιστα και θείος του ενάρετου και ζηλωτού Αγιορείτου Ιερομονάχου π. Αμβροσίου. 

Ο π. Σταύρος λοιπόν, αμέσως μόλις έμαθε τα της δίκης, φρόντισε να εκδοθεί η άδεια του γάμου με αναδρομική ισχύ και την έδωσε στον δικηγόρο, για να καλύψει νομικώς τους Ιερείς. Όταν άρχισε η δίκη, ο παπα-Γιώργης εκλήθη ν' απολογηθεί, σηκώθηκε με θάρρος, πλησίασε το ιερό Ευαγγέλιο, έκανε τρεις μετάνοιες και γυρίζοντας προς τον Πρόεδρο και τους Δικαστές είπε:

-Κύριε Πρόεδρε και κύριοι Δικαστές. 

Ήλθα από την Ρωσία εδώ πριν τρία χρόνια. 

Οι γονείς μου ήταν από τον Πόντο. 

Φύγαμε όμως από κει για την Ρωσία, για να μην γίνουμε Τούρκοι. 

Κι από την Ρωσία πάλι φύγαμε για να μην γίνουμε κομμουνιστές. 

Ήλθαμε τώρα στην Ελλάδα και μας πιέζουν να γίνουμε Φράγκοι. 

Κι εγώ Φραγκόπαπας δεν γίνουμαι! 

Το δικαστήριο απάλλαξε και τους δύο Ιερείς. 

Και ο παπα-Γιώργης εξακολούθησε το έργο του προσφέροντας όλες τις δυνάμεις που διέθετε. 

Στον πόλεμο του 1940 όμως αρρώστησε και τα Θεοφάνεια του 1941 εκοιμήθη εν Κυρίω. 

Στην κηδεία του παρέστη ο συναγωνιστής του π. Παρθένιος και πλήθος πιστών, 

που πήγαν να συνοδεύσουν τον παπα-Γιώργη στην τελευταία του κατοικία 

με καταφάνερη την λύπη τους για τον αποχωρισμό του. 

Είχαν να θυμούνται πολλά από τον παπα-Γιώργη. 

Τον ραβδούχο λευίτη, που είχε το θάρρος και την τόλμη, 

ακόμη και Δεσπότη... να αντικαθιστά, 

αλλά πολύ περισσότερο είχαν να θυμούνται τον σταθερό στην πίστη 

και ατρόμητο στις απειλές των νεωτεριστών, εφημέριό τους. 

Μετά το μνημόσυνο των σαράντα ημερών, το χωριό Οχυρό εκενώθη. 

Σε λίγες μέρες άρχιζε η Απριλιανή επίθεση των Γερμανών. Κ. Γ.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, 

τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση 
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του ιστορικού, ορθοδόξου περιοδικού
 ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ'' 

του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου. 

Τόμος Γ', σελίδες 49 - 55. Αριθμός τεύνους 9.

 Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος 1978.

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

ΝΕΚΡΟΣ ΚΙ Η ΨΥΧΗ ΑΝΕΒΑΙΝΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

Ο άγιος Σάλβιος από την πόλη Αλμπί της Ν. Γαλλίας, επίσκοπος Γαλατίας που έζησε τον 6ο αιώνα, αφού υπήρξε νεκρός για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, επέστρεψε στη ζωή και διηγήθηκε στο φίλο του άγιο Γρηγόριο της Τουρώνης τα εξης: ''Όταν σειόταν το κελί μου πριν τέσσερις ήμέρες, και με είδατε να κείτομαι νεκρός, δύο άγγελοι με ανύψωσαν και με μετέφεραν στο πιο ψηλό σημείο του Ουρανού, τόσο ψηλά που έμοιαζε να έχω κάτω από τα πόδια μου, όχι μόνον αυτήν την άθλια γη, αλλά και τον ήλιο και το φεγγάρι, τα σύννεφα και τα άστρα. 

Κατόπιν πέρασα μαζί με τους αγγέλους μέσα από μία πύλη, η οποία έλαμπε πιο πολύ κι απ' το φως του ήλιου και μπήκα σε ένα κτίριο που το πάτωμά του ήταν καμωμένο από λαμπερό ασήμι και χρυσό. Το φως που υπήρχε ήταν αδύνατο να περιγραφεί. Βρισκόταν εκεί ένα πλήθος ανθρώπων, που δεν ήταν, ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες και κινούνταν προς όλες τις κατευθύνσεις και σε τέτοια έκταση που δεν μπορούσες να δεις μέχρι πού έφτανε. Οι άγγελοι μου άνοιξαν δρόμο για να περάσω μέσα από αυτό το πλήθος που ήταν μπροστά μου και φτάσαμε στο μέρος εκείνο, το οποίο ατενίζαμε απ' όταν ακόμα βρισκόμαστε πολύ μακριά. 

Πάνω από εκείνο το μέρος έστεκε ένα σύννεφο λαμπρότερο από οποιοδήποτε φως, κι όμως δεν υπήρχε, ούτε ήλιος, ούτε φεγγάρι, ούτε κανένα αστέρι και μάλιστα, το σύννεφο έλαμπε πιο πολύ απ' όσο θα μπορούσε να λάμπει από μόνο του το καθένα από αυτά. Μία φωνή ακούστηκε μέσα από το σύννεφα, που θύμιζε τον ήχο από πολλά νερά που έπεφταν. Εμένα τον αμαρτωλό, με υποδέχθηκαν με μεγάλο σεβασμό κάποια όντα, μερικά από τα οποία φορούσαν άμφια και άλλα κανονικά ρούχα. Οι άγγελοι που με οδηγούσαν, μου εξήγησαν ότι αυτά τα όντα ήταν οι μάρτυρες και άλλοι άγιοι, τους οποίους τιμούμε εδώ στη γη και στους οποίους προσευχόμαστε με μεγάλη ευλάβεια. 

Και ενώ στεκόμουν εκεί, άρχισε να με τυλίγει απαλά μία ευωδία τόσο γλυκιά, που νιώθοντας να "τρέφομαι" από αυτήν, δεν αισθανόμουν καμιά ανάγκη να φάω ή να πιω, τίποτα μέχρι αυτήν τη στιγμή που σου μιλάω. Μετά άκουσα μία φωνή, πού είπε: "Αφήστε αυτόν τον άνθρωπο να γυρίσει πίσω στον κόσμο, γιατί οι εκκλησίες μας τον έχουν ανάγκη". Παρ' ότι άκουγα την φωνή, δεν μπορούσα να δω, ποιος μιλούσε. Και τότε έπεσα μπρούμυτα ατό έδαφος συντετριμμένος, κλαίγοντας. 

Αλίμονο, αλίμονο, Θεέ μου!" είπα. "Γιατί μου αποκάλυψες όλα αυτά που είδα, μόνο και μόνο για να μου τα ξαναπάρεις πίσω;... "Η φωνή που μου είχε μιλήσει, είπε: "Πορεύσου εν ειρήνη. Εγώ θα σε προστατεύω μέχρι να σε ξαναφέρω και πάλι σ' αυτό το μέρος." Τότε οι οδηγοί μου άγγελοι με άφησαν και εγώ επέστρεψα περνώντας και πάλι μέσα από την πύλη από την οποία είχα εισέλθει, κλαίγοντας καθώς έφευγα.''

Αγίου Γρηγορίου της Τουρώνης

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΩΡΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΕΠΙΔΟΞΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

Όταν βλέπω την φλυαρίαν της εποχής μας, 

και τους σοφούς που αναδεικνύονται εντός μιας ημέρας, 

και τους αυτοχειροτονήτους θεολόγους, 

οι οποίοι μόνον επειδή θέλουν να είναι σοφοί, 

νομίζουν και ότι είναι, τότε ποθώ την ανωτάτην φιλοσοφίαν 

και αναζητώ την πλέον απόμακρον έρημον, 

καθώς λέγει ο Ιερεμίας, και θέλω να συζητήσω 

συγκεντρωμένος με τον εαυτόν μου.

Διότι τίποτε άλλο δεν θεωρώ τόσον σπουδαίον, όσον το να κλείσω τας αισθήσεις, να ευρεθώ έξω από την σάρκα και τον κόσμον, να μη έχω επαφήν με τίποτε το ανθρώπινον, εκτός από τα απολύτως αναγκαία. Και τα συζητώ με τον εαυτόν μου και τον Θεόν, να ζω υπεράνω των ορατών πραγμάτων και να κρατώ συνεχώς μέσα μου διαυγείς τας θείας ενοράσεις, αμιγείς από τα γήινα και παραπλανητικά είδωλα, σαν ένας ακηλίδωτος καθρέπτης του Θεού και των θείων. 

Καθρέπτης που και είμαι και συνεχώς γίνομαι, λαμβάνοντας και προσθέτοντας φως εις το φως μου και από σκοτεινότερος γινόμενος φωτεινότερος, μέχρι να έλθωμεν εις την πηγήν των ακτινοβολιών, που φθάνουν έως εδώ, και να επιτύχωμεν το μακάριον τέλος, όταν η αλήθεια θα καταργήση τους καθρέπτας. Διότι μόλις κατορθώνει κανείς να επιβληθή εις την ύλην που τον έλκει κάτω, ή παιδαγωγώντας τον εαυτόν του με μακροχρόνιον φιλοσοφίαν και αποδεσμεύοντας βαθμηδόν το ευγενές και πνευματικόν μέρος της ψυχής από το ευτελές και σκοτεινόν, ή ευρίσκων τον Θεόν εξιλεωμένον, ή και τα δύο αυτά, και μελετώντας όσον δύναται περισσότερον να ατενίζη τα υψηλά. (...) 

Αλλ' αν πείθεσαι έστω και ολίγον εις εμέ, τον μη θρασύν θεολόγον, άλλο μεν κατενόησες, το δε υπόλοιπον ικέτευσε να κατανοήσης. Αυτό μεν που μένει μέσα σου αγάπησέ το, το δε υπόλοιπον ας μείνη εις τους άνω θησαυρούς. Υψώσου με την διαγωγήν· απόκτησε το καθαρόν με την κάθαρσίν σου. Θέλεις να γίνης κάποτε θεολόγος και αντάξιος της θεότητος; Να τηρής τας εντολάς, να βαδίζης συμφώνως προς τα προστάγματα· διότι η πράξις είναι η σέλα της θεωρίας. Με το σώμα δούλευσε δια την ψυχήν. Ποίος άραγε άνθρωπος δύναται να αρθή εις τέτοιον ύψος, ώστε να φθάση όπου έφθασεν ο Παύλος; 

Και όμως αυτός λέγει, ότι «βλέπει δι' εσόπτρου» και «εν αινίγματι», και ότι θα έλθη καιρός, όταν θα ιδή «πρόσωπον προς πρόσωπον». Είσαι φιλοσοφώτερος κάποιου άλλου εις τα λόγια; Πάντως όμως είσαι κατώτερος του Θεού. Είσαι συνετώτερος ενός άλλου; Είσαι όμως τόσον μακράν της αληθείας, όσον κατωτέρα είνε η ύπαρξίς σου από τον Θεόν; Έχομεν λάβει την υπόσχεσιν ότι θα τον γνωρίσωμεν κάποτε όσον μας εγνώρισεν. 

Αν δεν είνε δυνατόν ν' αποκτήσω εδώ την τελείαν γνώσιν των όντων, τι μου λείπει; Τί ελπίζω; Την βασιλείαν των ουρανών, θα ειπής οπωσδήποτε. Νομίζω δε, ότι αυτό δεν είνε τίποτε άλλο, παρά να κατορθώση κανείς να συναντήση το καθαρώτατον και τελειότατον.

Τελειότατον δε των όντων η γνώσις του Θεού. 

Αλλ' όσον είμεθα εις την επιφάνειαν της γης, 

το μεν να κρατώμεν, το δε να καταλάβωμεν, 

το δε ν' αποταμιεύσωμεν εκεί, δια να έχωμεν αυτήν την επικαρπίαν του κόπου μας, 

την έλλαμψιν όλην της αγίας Τριάδος, 

ποία είναι, και τι λογής, και πόση, αν επιτρέπεται να εκφρασθώ έτσι· 

και θα την έχωμεν εν τω προσώπω αυτού του Χριστού του Κυρίου μας, 

εις τον οποίον ανήκει η δόξα και η δύναμις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

''Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου Έργα'', τόμος 4, 
 Πατερικαί εκδόσεις: "Γρηγόριος ο Παλαμάς", Θεσ/νίκη 1976. 
Μετάφραση: Στέργιος Σάκκος. 
Απόσπασμα εκ του ιστολογίου ''Ομολογία Πίστεως''. 
Τίτλος, επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΚΟΥ ΚΙ Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΑΣΚΗΤΗ

Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία, 

ότι αν δώσεις ελεημοσύνη, θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. 

Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη, 

το μοναδικό βόδι που είχαν και ο Κύριος 

θα τους επέστρεφε εκατό βόδια για την καλή τους πράξη. 

Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, 

έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο. 

Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό. 

Περνούσε ο καιρός και τα εκατό βόδια δεν έρχονταν. 

Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει, πότε θα του έδινε τα εκατό βόδια που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα. Ανεβαίνοντας στο βουνό συνάντησε έναν ασκητή. «Πού πηγαίνεις;» ρώτησε ο ασκητής. «Πάω να βρω τον Θεό να τον ρωτήσω πότε θα μου στείλει τα εκατό βόδια, για την ελεημοσύνη που έκανα». «Όταν Τον συναντήσεις», είπε ο ασκητής, «ρώτησέ Τον και για μένα. 

Είμαι στο βουνό και ζω ασκητικά εδώ και σαράντα χρόνια. Κέρδισα τελικά την Βασιλεία των Ουρανών;». «Ευχαρίστως να Τον ρωτήσω» αποκρίθηκε ο χωρικός και συνέχισε τον δρόμο του. Λίγο πιο πάνω συνάντησε έναν γέρο άντρα με λευκή γενιάδα. «Ποιόν ψάχνεις;» ρώτησε ο γέροντας. «Άκουσα στην εκκλησία, ότι αν κάνω ελεημοσύνη, θα πάρω εκατονταπλάσια από τον Θεό. Ψάχνω λοιπόν τον Θεό να μου πει πότε θα με ανταμείψει για την ελεημοσύνη μου». «Γύρνα στο σπίτι σου και σκάψε κάτω από το δέντρο στην αυλή σου. Θα βρεις ένα τσουκάλι με λίρες. 

Μη το πεις πουθενά, μόνο συνέχισε να βοηθάς τον κόσμο και δεν θα στερηθείς τίποτα στη ζωή σου». «Σε ευχαριστώ γέροντα. Και κάτι ακόμα. Ερχόμενος να σε βρω, συνάντησα έναν ασκητή και μου ζήτησε να σε ρωτήσω, αν μετά από σαράντα χρόνια πνευματικών αγώνων και άσκησης, κέρδισε τελικά την Βασιλεία των Ουρανών». «Να πεις σε αυτόν τον ασκητή, ότι κι άλλα σαράντα χρόνια να κάτσει στο βουνό, δεν θα κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. 

Τον ασκητή αυτόν, του δίνω κάθε μέρα ένα παξιμάδι, εδώ και σαράντα χρόνια. Σήμερα, ξέροντας ότι θα έρθεις του έδωσα δύο παξιμάδια, ένα για αυτόν και ένα για σένα. Αυτός όμως, αντί να σου δώσει το ένα, τα κράτησε και τα δύο για τον εαυτό του, χωρίς να έχει εμπιστοσύνη σε μένα. Εσύ, όμως χωρίς δισταγμό έδωσες το βόδι σου, πιστεύοντας σε αυτό που άκουσες στην εκκλησία».

Μακαριστός Μοναχός Μελέτιος Αιβαζίδης

ΚΑΛΑ ΕΣΥ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΣ;

Η κυβέρνηση με την συνεργασία του Δήμου Αθηναίων εξήγγειλε για δεύτερη συνεχή χρονιά, πρόγραμμα εκδηλώσεων για τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Γερμανούς στις 12 Οκτωβρίου. Αναρτήθηκε η λίστα των τραγουδιστών, καθώς και τα τραγούδια που θα ερμηνεύσουν, τραγούδια του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, συνθέσεις του Μίκυ Θεοδωράκη, του Θάνου Μικρούτσικου και άλλων συνθετών. Απουσιάζει ακατάληπτα, εκπληκτικά και απερινόητα το όνομα της Σοφίας Βέμπο! 

Γιατί; Γιατι οι πολυδαίδαλες, σεχταριστικές συνιστώσες αυτής της -αριστερά- αφροδισιακής κυβέρνησης, που βαυκαλίζεται ιδεαλιστικά με τις αυτόχειρες ιδεοληψίες μιας ουτοπικής και ευτελισμένης διαχειριστικά ''ευρωπαικής'' λαοκρατίας αποκηρύττει ως ''ταμπού,'' με πολιτική σαδιστικού ολοκληρωτισμού και μειομένης προκατάληψης, τα λαοφιλή, αντιστασιακά τραγούδια αυτής της Ελληνίδας ηρωίδας Σύμβολο. Ο υπουργός της Παιδείας για πολλοστή φορά -έστω και σχηματικά προς το παρόν- έχει απορρίψει τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου και έχει εισηγηθεί την αντικατάστασή της από την 12η Οκτωβρίου, που είναι και η ημέρα απελευθέρωσης της Αθήνας. Γιατί; 

Γιατί η 28η Οκτωβρίου είναι η επέτειος του ΟΧΙ και αυτό το τελεσίδικο ''no passaran'' δεν εκφράστηκε -δυστηχώς γι' αυτούς- από έναν αριστερό ινστρούχτορα, αλλά από έναν εθνικιστικό δικτατορίσκο και, ως εκ τούτου η ιστορική αυτή κατάποση είναι ιδιαίτερα δύσπεπτη για την αριστερίστικη γαστέρα του κ. Φίλη. Είναι εκπληκτικά περίεργο και λογικά ανερμήνευτο. Η κυβέρνηση αυτή, η οποία δεν εκ-τρέφεται -ως διατείνεται- από κανενός είδους απαγορευτικό ταμπού, κοινωνικό αποκλεισμό ή επιβεβλημένη απαγόρευση, να διέπεται από τέτοιους συνειδησιακούς ρεβανσισμούς που προτάσσει, η προσφιλής γι' αυτούς δικτατορία του προλεταριάτου! 

Το μόνο που λείπει αυτήν την στιγμή από τους Έλληνες είναι ο κοινωνικός διχασμός με εμφυλιοπολεμικές υπενθυμίσεις ''συνασπισμένου'' αυτισμού. Οι παραβατικά πεπαιδευμένοι αυτοί κοινοβουλευτικοί λαθρεπιβάτες, αφού ταρρίχευσαν μαζί με τους προηγούμενους κομματικούς εμιγκρέδες το σώμα των Ελλήνων, σχεδιάζουν τώρα στυλιστικά και το φέρετρό του! Οι στρατιωτικές παρελάσεις καταργήθηκαν, τα σχολεία μεταβλήθηκαν σε τεκτονικού τύπου μυητικές συνεδριάσεις, ο ηλεκτρονικός Τύπος συρρικνώνεται χάριν μιας καθεστωτικής, αφηνιασμένης προπαγάνδας κι ένα ψεύτικο γκοβέρνο -παντελώς ridicolo- προσπαθεί να χορτάσει την φτώχεια με παλαιωθέντες, αναχρονιστικές ιδέες. 

Η χώρα μυρίζει σήψη. Αυτοί που δηλώνουν, ως υπέρμαχοι υπερασπιστές του πλουραλισμού των ιδεών είναι οι πρώτοι που θα έκαναν -δημόσια- υπαίθριο πλειστηριασμό του ιστορικού πλούτου των Ελλήνων. Κάψτε το Βυζάντιο μαζί με τους Παλαιολόγους, κρεμάστε την Εκκλησία στην αγχόνη της αιρετικής παραβατικότητά σας, φτιάξτε ναζιστικά σχολεία παροχής κομματικών υπηρεσιών, καταργήστε τον Τύπο, κονσερβοποιήστε την χώρα, διαλύστε την οικογένεια, εκβάλλετε τους Έλληνες στο εξωτερικό και φυτέψτε με εισαγόμενα δενδρίλια τον σπόρο του Ισλάμ. 

Αποδομείται ιστορικά, πολιτισμικά και εκκλησιαστικά αυτό το κράτος από μια νεοποχίτικη κυβέρνηση ενός ιδεολογικού, εξουσιολάγνου αχταρμά, που αφού εκπορνεύθηκε σε γιάνκικους και εβραικούς οίκους ανοχής, πήρε επιτέλους τον πρωταγωνιστικό ρόλο του εθνικού μας επιβήτορα! Τα στρατιωτικά εμβατήρια, οι εθνικοί παιάνες νίκης στους πολέμους, τα τραγούδια του Τραιφόρου, του Σουγιούλ και του Αντίκ, ως και αυτός ο Εθνικός Ύμνος αποτελούν πλέον για τους κυβερνητικούς εξωμότες αυτής της μοιχεπιβάτικης, ξεπουλημένης εξουσίας, υπό οριστική απόσυρση. 

Η Σοφία Βέμπο, που κανείς φίλαυτος με την εξουσία Φίλης δεν μπορεί να ακυρώσει με την επιβολή, την υπερβολή και την διαβολή, μετράει αντίστροφα τον χρόνο της κυβερνητικής τελείωσής του. Και η Ελληνίδα ηρωίδα θα συνεχίζει -ακόμη και σήμερα- να εμψυχώνει πατριωτικά τους Έλληνες, θυμίζοντας, πως, αν και οι Γερμανοί, κατοχικοί ιμπεριαλιστές -διά νόμου- της απαγόρευαν να τραγουδάει γιατι ξεσήκωνε τα πλήθη, εκείνη συνέχιζε. Η απαγορευτική αυτή διαταγή είχε αριθμό εμπιστευτικού πρωτοκόλλου 13/2, ημερομηνία εκδόσεως την 9ην Αυγούστου 1941 και ήταν υπογεγραμμένη από τον Κάρλο Μέολι, αντισυνταγματάρχη των Καραμπινιέρων. 

Όμως, στις 17 Αυγούστου 1941, ημέρα Κυριακή, στο θέατρο «Αθήναιον» στην συμβολή των οδών Πατησίων και Μάρνη, απέναντι ακριβώς από το Εθνικό Μουσείο, συνέβη κάτι το εντελώς απροσδόκητο, που επέδρασε αποφασιστικά στη ζωή της Βέμπο. Εκείνη επισκέφθηκε εθιμοτυπικά το θέατρο, στη βραδινή του παράσταση, για να χαιρετίσει τους συναδέλφους της, που έπαιζαν ένα συνηθισμένο κατοχικό έργο. Το θέατρο ήταν κατάμεστο από θεατές και όταν αντελήφθησαν την παρουσία της Βέμπο, άρχισαν ρυθμικά, δυνατά και επίμονα να ζητούν να τους τραγουδήσει το αγαπημένο τους τραγούδι «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά...». 

Αυτό -βεβαίως- ήταν απαγορευμένο από τις Αρχές Κατοχής και συνεπώς επικίνδυνο και για τη Βέμπο, αλλά και για το θέατρο. Εκείνη, λοιπόν, αρνήθηκε ευγενικά για τους λόγους αυτούς, αλλά το κοινό, πάντοτε ζωηρό, απαιτητικό και αμετάπειστο συνέχισε να της ζητά να τραγουδήσει. Η Βέμπο έμεινε διστακτική στην αρχή. Πάλεψε μέσα της η ψυχρή λογική της γυναίκας, με τη φλογερή εθνική παρόρμηση της Ελληνίδας. Και νίκησε τελικά η Ελληνίδα. Ανέβηκε ύστερα γρήγορα στη σκηνή, άρπαξε βιαστικά στα χέρια της το μικρόφωνο και με εκείνη την υπέροχη δυνατή φωνή της, άρχισε να τραγουδά το τραγούδι της «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά...». 

Και τότε ολόκληρο το θέατρο σείστηκε κυριολεκτικά από ζητωκραυγές και χειροκροτήματα. Κατόπιν, όλοι οι θεατές σηκώθηκαν όρθιοι και σαν μια μυριόστομη χορωδία, συνόδευσαν συγκινημένοι την Σοφία στις μελωδικές στροφές του υπέροχου τραγουδιού της. Αλλά αυτό πια δεν ήταν τραγούδι. Ήταν πολεμικό εμβατήριο, ήταν αγωνιστικός Θούριος, ήταν νικητήριος Παιάνας... 

Κι έτσι, εκείνο το βράδυ, η θεατρική παράσταση από μια συνηθισμένη καλλιτεχνική εκδήλωση εξελίχθηκε -εντελώς αυθόρμητα- σ' ένα ξέφρενο πατριωτικό παραλήρημα, σ' ένα έξαλλο εθνικό πανηγύρι, σε μια δημόσια λαική εορτή! Κι όπως έλεγε ο Δημήτρης Καμπούρογλου: ''Παραπονούμεθα διά την ασθενή μνήμην μας, ενώ θα έπρεπε μάλλον να παραπονούμεθα διά την ασθενή λήθην μας. Όπερ σημαίνει: ''Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει!'' Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ

Ένας λαός σιωπά και περιμένει. 

Σιωπώ εγώ, σιωπάς εσύ στο αίμα των αυτόχειρων 

που σπρώξαν οι μεγάλοι.

Σιωπώ εγώ,σιωπάς εσύ στη πείνα των παιδιών.

Σιωπώ εγώ,σιωπάς εσύ στην απελπισία, 

στην στέρηση του δικαιώματος στη δουλειά, στο ψωμί. 

Σιωπώ εγώ, σιωπάς εσύ στο δάκρυ των γερόντων. 

Σιωπώ εγώ, σιωπάς εσύ, που ξεπουλάν ρασοφόροι τον Χριστό μας...

Παρασκευή Αρβανίτη

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΝ ΕΣΧΑΤΟΙΣ ΧΡΟΝΟΙΣ

Τό πνεῦμα τῆς Ἀποστασίας στούς ἐσχάτους καιρούς κατά τήν ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου Ἐπισκόπου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου*

«Μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατά μηδένα τρόπον, ὅτι ἐάν μή ἔλθῃ

ἡ ἀποστασία πρῶτον καί ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας,

ὁ υἱός τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καί ὑπεραιρόμενος ἐπί πάντα

λεγόμενον Θεόν ἤ σέβασμα, ὥστε αὐτόν εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ καθίσαι,

ἀποδεικνύντα ἑαυτόν ὅτι ἐστί Θεός»

(Β’ Θεσ. β’ 3-4)

Ο απόστολος ὁμιλεῖ σαφῶς περὶ τῆς Ἀποστασίας, ἡ ὁποία θὰ συμβῆ στὶς ἔσχατες ἡμέρες, πρὶν ἀπὸ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Περὶ αὐτῆς ἀναφέρεται καὶ σὲ ἄλλες Ἐπιστολές του. Στὴν Πρώτη πρὸς Τιμόθεον γράφει: «Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων» (Α’ Τιμ. δ’ 1). Ὁμοίως γράφει ὁ αὐτὸς στὴν Β’ Τιμ. γ’ 1 καὶ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος στὴν Β’ Πέτρ. γ’ 1. 

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰούδας μαρτυρεῖ, ὅτι ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ὡμίλησαν περὶ αὐτοῦ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο: «Μνήσθητε τῶν ρημάτων τῶν προειρημένων ὑπὸ τῶν ἀποστόλων καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἔλεγον ὑμῖν ὅτι ἐν ἐσχάτῳ χρόνῳ ἔσονται ἐμπαῖκται κατὰ τὰς ἑαυτῶν ἐπιθυμίας πορευόμενοι τῶν ἀσεβειῶν. Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποδιορίζοντες, ψυχικοί, Πνεῦμα μὴ ἔχοντες» (Ἰούδ. 17-19). Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος προεῖπε, ὅτι στὸ τέλος τοῦ κόσμου «πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐγερθήσονται καὶ πλανήσουσι πολλούς, καὶ διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. κδ’ 11-12), καὶ ὅτι ὅταν θὰ ἔλθη «ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. ιη’ 8). 

Σύμφωνα μὲ αὐτὲς τὶς διαβεβαιώσεις, διαγράφεται στὸν νοῦ μας μία ἐντελῶς ἀπογοητευτικὴ εἰκόνα τῆς ἠθικοθρησκευτικῆς καταστάσεως τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἐσχάτου καιροῦ. Τὸ Εὐαγγέλιο θὰ εἶναι γνωστὸ σὲ ὅλους. Καὶ ἕνα μὲν μέρος τοῦ κόσμου θὰ μείνη στὴν ἀπιστία, τὸ ἄλλο δὲ μέρος θὰ δημιουργήση κυρίως αἱρέσεις, ποὺ δὲν θὰ ἀκολουθοῦν τὴν θεοπαράδοτη διδασκαλία καὶ θὰ κτίζουν μία δική τους πίστι βασισμένη στὴν δική τους φαντασία, ἄν καὶ [φαινομενικὰ στηριγμένη] στὴν βάσι τῶν λόγων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὐτὲς οἱ αὐτοεπινοημένες πίστεις θὰ γίνωνται ἀναρίθμητες. Τὴν ἀρχή τους ἔθεσε ὁ Πάπας. Συνέχισαν τὸ ἔργο του ὁ Λούθηρος καὶ ὁ Καλβῖνος. Τὸ θεμέλιο, τὸ ὁποῖο ἔθεσαν αὐτοί, τὴν προσωπικὴ δηλαδὴ ἐπίτευξι τῆς πίστεως μόνον ἐπὶ τῆς Γραφῆς, ἔδωσε ἰσχυρὴ ὤθησι γιὰ τὴν ἐπινόησι πίστεων. 

Καὶ τώρα [δεύτερο μισὸ τοῦ ΙΘ’ αἰ.] ὑπάρχουν πάρα πολλὲς Ὁμολογίες, οἱ ὁποῖες θὰ γίνουν περισσότερες. Κάθε κράτος θὰ ἔχη τὴν δική του πίστι, ὕστερα κάθε νομός, κάθε πόλις καὶ στὸ τέλος πιθανὸν κάθε μυαλὸ θὰ ἔχη τὴν δική του ὁμολογία. Διότι ὅταν οἱ ἄνθρωποι δὲν δέχωνται τὴν θεοπαράδοτη πίστι, φτιάχνουν τὴν δική τους, διαφορετικὰ δὲν γίνεται. Καὶ ὅλοι θὰ ὀνομάζωνται «Χριστιανοί». Ἕνα μόνον μέρος θὰ κρατήση τὴν γνήσια πίστι, ὅπως τὴν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ τὴν διατηρεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτοὺς οἱ περισσότεροι θὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι μόνον κατ΄ ὄνομα. Στὴν καρδιά τους ὅμως δὲν θὰ ἔχουν τὴν τάξι (κατάστασι/διάθεσι), τὴν ὁποίαν ἀπαιτεῖ ἡ πίστις, διότι θὰ ἔχουν ἀγαπήσει τὸν παρόντα αἰῶνα. 

Αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ εὐρύτατος χῶρος τῆς ἀποστασίας. Παντοῦ θὰ εἶναι ἀκουστὸ τὸ ὄνομα Χριστιανός. Παντοῦ θὰ ὑπάρχουν Ναοὶ καὶ ἱερὲς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ θὰ εἶναι μόνον στὴν ἐπιφάνεια. Ἐντὸς αὐτῶν θὰ ὑπάρχη τελεία ἀποστασία. Στὸ ἔδαφος αὐτὸ θὰ γεννηθῆ καὶ θὰ αὐξηθῆ ὁ Ἀντίχριστος, μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐπιφανειακότητος, χωρὶς τὴν οὐσία τοῦ πράγματος. (...) ΔΕΝ θὰ τοποθετήσουν τὴν εἰκόνα τοῦ Θηρίου καὶ στοὺς ναούς; 

Ἐννοεῖται, ὅτι ἐφ΄ ὅσον θὰ γίνη εὐρυτάτη ἀποστασία ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό, μαζὶ μὲ τοὺς Χριστιανοὺς θὰ καταλάβουν καὶ τοὺς ναούς, ὥστε σὲ αὐτοὺς θὰ εἶναι ἀδύνατον πλέον νὰ παραμείνη ἡ τάξις καὶ ἡ κατάστασις τῶν Χριστιανῶν. Ἑπομένως, θὰ τοποθετήσουν κάτι νέο, σύμφωνα μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ νέου θεοῦ. Καὶ πρῶτα ἀπ΄ ὅλα τοῦτο σημαίνει τὴν ἐνθρόνισι τοῦ Ἀντιχρίστου στὸν ναό. Ὅπου αὐτὸς θὰ ἐμφανισθῆ προσωπικῶς, ἐκεῖ καὶ θὰ ἐνθρονισθῆ σὰν θεός.

Μετάφρασις ἀπό τό ρωσικό πρωτότυπο: Ἐπισκόπου Θεοφάνους, 

Ἑρμηνεία Ἐπιστολῶν Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου,

Πρός Φιλιππησίους και Θεσσαλονικεῖς Α’ καί Β’, β’ ἔκδοσις, Μόσχα 1895, σελ. 491-492, 497. 

Εκ της Ιστοσελίδας της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών εδώ.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Στην φωτογραφία, ο ομολογητής Πρωτοπρεσβύτερος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

π. Βασίλειος Μκαλαβισβίλι, της Ιεράς Επισκοπής Γκλντάνι στην Τιφλίδα της Γεωργίας.

ΕΓΕΙΡΕΣΘΕ ΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΚΥΡΙΟΥ

 

Ἀναμένουμε λοιπόν ὄντως καί προσδοκοῦμε τόν Κύριον 

ἐρχόμενον ἀπό τούς οὐρανούς, ἐπάνω σε νεφέλες. 

Θά ἠχήσουν τότε σάλπιγγες ἀγγελικές. 

Πρῶτοι θά ἀναστηθοῦν ὅσοι ἀπό τούς νεκρούς ἔχουν κοινωνίαν μέ τόν Χριστόν. 

Ἔπειτα ἁρπάζονται σέ νεφέλες ὅσοι εὐλαβεῖς θά ζοῦν τότε, 

λαμβάνοντας ὡς ἔπαθλο τήν τιμήν αὐτήν ἡ ὁποία ὑπερβαίνει τά ἀνθρώπινα μέτρα, 

ἐπειδή καί ἠγωνίσθησαν ὑπεράνθρωπα, ὅπως λέγει ὁ Παῦλος. 

«Ὅτι αὐτός ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, 

ἐν φωνή ἀρχαγγέλλου καί ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ’ οὐρανοῦ, 

καί οἱ νεκροί ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρώτον.

Ἔπειτα ἠμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι, ἅμα σύν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις, εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καί οὕτω πάντοτε σύν Κυρίω ἐσόμεθα». Τήν ἐγνώριζεν αὐτήν τήν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου ὁ Ἐκκλησιαστῆς, ὅταν ἔλεγε: «εὐφραίνου, νεανίσκε, ἐν νεοτητί σου». Καί τί θά γίνη ὅταν ἔλθη ὁ Κύριος; «Ἀνθήσει τό ἀμύγδαλον καί παχυνθήσεται ἡ ἀκρίς, καί διασκεδασθήσεται ἡ κάππαρις». Ὅπως μάλιστα λέγουν οἱ ἐρμηνευταί, ἡ ἀνθισμένη ἀμυγδαλιά σημαίνει ὅτι ὁ χειμών παρῆλθε. Μετά δέ τόν χειμώνα μέλλουν νά ἀνθήσουν τά σώματά μας, νά γίνουν ἄνθη ἐπουράνια. 

Καί θά παχυνθῆ ἡ ἀκρίς, ἡ πτερωτή ψυχή, περιβαλλομένη τό σῶμα της. «Καί διασκεδασθήσεται ἡ κάππαρις», θά διασκορπισθοῦν δηλαδή οἱ ἀκανθώδεις παράνομοι. Βλέπεις ὅτι ὅλοι προλέγουν τήν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου; Βλέπεις ὅτι γνωρίζουν τήν φωνήν τοῦ σπουργίτη; Ποίαν φωνήν; Ἅς ἰδοῦμε: «Ὅτι αὐτός ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνή ἀρχαγγέλου καί ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ’ οὐρανοῦ». Ἀρχάγγελος ἀπευθύνεται σέ ὅλους καί λέγει: «ἐγείρεσθε εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου», καί θά εἶναι φοβερά ἡ κάθοδος τοῦ Δεσπότου. 

Καί σύμφωνα μέ τήν Γραφήν πού ἔχουμε ἀναγνώσει, «ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται πρός τόν Πατέρα ἐπί τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, ποταμοῦ πυρός ἕλκοντος», ὁ ὁποῖος δοκιμάζει τούς ἀνθρώπους. Ὅποιος ἔχει ἔργα χρυσά, γίνεται λαμπρότερος. Ὅποιος ἔχει ἔργα σαθρά, τά ὁποῖα δέν ἀντέχουν στήν δοκιμήν, ἀφανίζονται ἀπό τό πῦρ. Καί ὁ Πατήρ «καθέζεται, ἔχων τό ἔνδυμα αὐτοῦ λευκόν ὡσεί χιῶν, καί τήν τρίχα τῆς κεφαλῆς ὡς ἔριον καθαρόν». Βεβαίως ἐδῶ ὁμιλεῖ ἀνθρωπίνως. Τί ἐννοεῖ δηλαδή; Ὅτι εἶναι Βασιλεύς ἐκείνων πού δέν ἐμολύνθησαν ἀπό ἁμαρτίες. Διότι λέγει «λευκανῶ τάς ἁμαρτίας ὑμῶν ὡς χιόνα καί ὡσεί ἔριον», πού συμβολίζουν ἐδῶ τήν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν ἤ καί τήν ἀναμαρτησίαν. 

Ἔρχεται δέ ὁ Κύριος ἀπό τούς οὐρανούς ἐπάνω σε νεφέλες, ἀφοῦ μέ νεφέλες ἀνέβη ἐκεῖ. Ἀλλά ποῖον θά εἶναι τό σημεῖον τῆς Παρουσίας αὐτοῦ, ὥστε νά μήν τολμήση κάποια ἐναντία δύναμις νά τό μιμηθῆ; «Καί τότε», λέγει, «φανήσεται τό σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῶ». Καί τό ἀληθές καί διακριτικόν σημεῖον τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ σταυρός. Τό φωτοειδές σημεῖον τοῦ σταυροῦ προηγεῖται τοῦ Βασιλέως, ἀναγγέλλοντας αὐτόν ὁ ὁποῖος εἶχε τότε σταυρωθεῖ, ὥστε νά τόν ἰδοῦν οἱ Ἰουδαῖοι οἱ ὁποῖοι τότε τόν εἶχαν κεντήσει στήν πλευράν καί εἶχαν συνωμοτήσει ἐναντίον του. Νά θρηνήσουν πικρῶς κάθε φυλή χωριστά, καί νά εἰποῦν: Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος πού ἐραπίσθη, αὐτός εἶναι ἐκεῖνος τόν ὁποῖον περιέβαλλαν μέ δεσμά, αὐτός εἶναι ἐκεῖνος τόν ὁποῖον ἐξηυτέλισαν, ἀφοῦ πρῶτα τόν ἐσταύρωσαν. 

Καί θά εἰποῦν τότε: Ποῦ νά πᾶμε γιά νά ἀποφύγωμε τήν ὀργήν σου; Ἀλλά ἀπό πουθενά δέν θά ἠμπορέσουν νά ξεφύγουν, ἀφοῦ θά τούς ἔχουν περικυκλώσει οἱ στρατιές τῶν ἀγγέλων. Φόβητρον θά εἶναι τό σημεῖον τοῦ σταυροῦ γιά τούς ἐχθρούς του, καί χαρά γιά τούς φίλους του, οἱ ὁποῖοι ἐπίστευσαν σ’ αὐτόν ἤ τόν ἐκήρυξαν ἤ ἔπαθαν γι’ αὐτόν. Ποῖος ἄραγε θά εἶναι μακάριος νά εὑρεθῆ τότε φίλος του Χριστοῦ; Δέν καταφρονεῖ τούς δούλους τούς ἰδικούς τοῦ ὁ τόσον ἔνδοξος Βασιλεύς, αὐτός πού περιστοιχίζεται ἀπό ἀγγέλους, ὁ συνθρόνος μέ τόν Πατέρα. Καί γιά νά μήν ἀναμιχθοῦν οἱ ἐκλεκτοί μέ τούς ἐχθρούς, «ἀποστελεῖ τούς ἀγγέλους αὐτοῦ μετά σάλπιγγος μεγάλης, καί ἐπισυνάξει τούς ἐκλεκτούς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων». 

Ἀφοῦ δέν κατεφρόνησε τόν Λώτ, ποῦ ἦταν ἕνας, πῶς εἶναι δυνατόν νά καταφρονήση τούς πολλούς δικαίους; «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου», θά εἰπῆ πρός ἐκείνους πού θά ἐπιβαίνουν σέ νεφελώδη ἅρματα, καί οἱ ὁποῖοι θά ἔχουν συναχθῆ ἀπό τούς ἀγγέλους. (...) Εἴθε ὁ Θεός τῶν ὅλων νά σᾶς διαφυλάξη ὅλους, ὥστε νά διατηρῆτε στήν μνήμην σᾶς τά σημεῖα τῆς συντελείας τοῦ κόσμου, καί νά μείνετε ἀκατανίκητοι ἀπό τόν Ἀντίχριστον.

 

Ἔμαθες τά σημεῖα τοῦ πλάνου πού πρόκειται νά ἔλθη.

Ἔλαβες τίς ἀποδείξεις τοῦ ἀληθινοῦ Χριστοῦ, 

τοῦ κατερχομένου φανερῶς ἀπό τούς οὐρανούς. 

Τόν μέν ἕνα, τόν ψευδῆ, ἀπόφευγέ τον. 

Τόν δέ ἄλλον τόν ἀληθινόν, προσδόκα τον. 

Ἔμαθες τόν τρόπον, πῶς στήν Κρίσιν θά καταταγῆς ἐκ δεξιῶν του. 

Τήρησε αὐτά πού σου ἐνεπιστεύθη ὡς παρακαταθήκην ὁ Χριστός, 

διαπρέποντας σέ ἔργα ἀγαθά, 

ὥστε νά παρουσιασθής μέ παρρησίαν ἐνώπιόν του Κριτοῦ, 

καί νά κληρονομήσεις τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, 

δί’ οὐ καί μεθ’ οὐ ἡ δόξα τῷ Θεῶ 

σύν ἁγίω Πνεύματι, εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.

Απόσπασμα ομιλία του Αγίου Κυρίλλου, Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων, 

εις την Δευτέραν Παρουσίαν Του Κυρίου μας. 

Εκ του βιβλίου «Πατερικόν Κυριακοδρόμιον», 

Εἰσαγωγή - Ἐπιμέλεια: Ἱ. Κελλίον Ἁγ. Νικολάου Μπουραζέρη, Ἅγιον Ὄρος. 

Τίτλος, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων

Η ΑΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΗΜΙΤΕΛΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΑ

Την απελθούσα Κυριακή -την μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί εόρτασαν και την μνήμη της ουρανόφαντης -επί τω Υμηττώ- Γ' Εμφάνισης του Σταυρού του Κυρίου, έτει 1925. Από τότε -91 χρόνια ομολογιακής κατάθεσης και σταυρικής πορείας ανάμεσα στην παποκαισαρική, επισκοποκεντρική ιδεοληψία της καινοτόμου Εκκλησίας και των κατασταλτικών μηχανισμών αυτού του άφρονου, ανθελληνικού και ξενοεντολοδόχου κράτους, επιβεβαιώθηκαν: η διαχρονικότητα της Θείας επιστασίας του ακαινοτόμητου πληρώματατος της Εκκλησίας, η αυταπόδεικτη επιβεβαίωση και η καρδιογνωστική ισχυροποίηση του ιερού αγώνα των Αντιοικουμενιστών Ορθοδόξων Χριστιανών του πατρίου εορτολογίου. 

Έναν αιώνα τώρα, αθρόας, δεσμωτικής και ανεμπόδιστης Οικουμενιστικής επέλασης στην επίσημη Εκκλησία από την Πανθρησκεία του Αντιχρίστου και σχεδόν πενήντα χρόνια εμμονικών, δογματοποιημένων ''Επιφανειακών'' φληναφημάτων, που ενδυνάμωσαν, κυροποίησαν και παγίωσαν τον Οικουμενισμό ως δόγμα - σύμβολο από τους ετεροζυγούντες και νεωτεριστικά ''διευρυμένους'' καινοτόμους, επιβεβαιώθηκαν: η πνευματικά ανέξοδη και -οφθαλμοφανώς- παταγώδης, εκκλησιολογική αποτυχία της αντιοικουμενιστικής αντίστασης εντός των Τειχών της αίρεσης και η χρηστική ιδιοποίηση του 15ου ιερού κανόνος της πρωτοδευτέρας, ως της κατά μόνας φρονηματικής αντίστασης στο πάνθεον του οικουμενιστικής - εωσφορικής κοσμοκρατορίας. 

Οι Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν χρειάζονται διαπιστευτήρια ομολογιακής, ορθοτομημένης πιστοποίησης, όχι γιατι υπήρξαν πάντοτε πνευματικά αλάθητοι ή πολλές φορές χειριστικά ανυστερόβουλοι, αλλά, γιατι φροντίζουν για την φρονηματική τους ισχύ και την επιχειρηματική τους αυτή επιβεβαίωση οι ''αντιοικουμενιστές κορώνες'' του δογματοληπτικού ελέγχου της παναίρεσης που έχει αγαστή και αδιάκοπη κοινωνία μαζί του ή οι -ξέφρενα-διθυραμβικές κραυγές μεμονωμένων, κανονικών αποτειχίσεων, που βαδίζουν πάντα πάνω στην σφόδρα αντιπαλαιοημερολογίτικη, πεπατημένη οδό της ''Επιφανειακής'' ιδεοληπτικής αρτηριοσκλήρυνσης! 

Οι τελευταίοι, οι οποίοι αποτειχίσθηκαν από την κοινωνία της Αίρεσης για να εντειχιστούν στην κοινωνία της Εκκλησίας, βρίθουν -ιδιαζόντως ανερμήνευτα από την -ιδεαλιστικά- εμμονική μονομανία των ''Δύο Άκρων,'' που ενθαρρύνει προαιρετικά την αποτείχιση, αλλά -προς Θεού- όχι ενταγμένης στην κοινωνία των Ορθοδόξων του πατρίου εορτολογίου. Αυτό ουσιαστικά φρονούν, κάποιοι νεοαποτειχισθέντες αγωνιστικά φερέλπιδες, που ανακάλυψαν -αίφνις- την ''Αμερική,'' έναν -σχεδόν αιώνα- μετά την αποκάλυψή της από τους Ορθοδόξους των Πατρώων Παραδόσεων. 

Υπάρχουν στο διαδίκτυο ένα - δυο ιστολόγια, που η ''μακελάρικη'' γλώσσα του συρμού που υποστηρίζουν, ανταγωνίζεται ''ιδεωδώς'' σε ανεπίγνωστο πάθος και οχλαγωγούμενες κραυγές τους ''επαναστάτες χωρίς αιτία'' των πάλαι ποτέ μικροκομματικών, επηρμένων συγκεντρώσεων! Διέπονται δε από μία λεξιλογική έκπτωση και έναν καφενειακό λόγο υπαίθριας, βουκολικής υστερίας, ώστε ν' απορεί κανείς, αν διαχειρίζονται με τέτοια μοναδική ευτέλεια τον λόγο τους προς δόξαν του Θεού ή πρός δόξαν των οικείων τους ποιμένων! Πιστοί και ''ακέραιοι,'' συστρατευμένοι, ιδεατοί σωματοφύλακες της ''επιφανειακής'' γραμμής των ''Δύο Άκρων'' -που εντελώς αυθαίρετα και στοχευμένα, ο ίδιος ο συγγραφέας τους τα οριοθέτησε- θέτουν στην ίδια κατηγορητέα μήνη, τους Θρησκευτικούς Συγκρητιστές με τους αποτειχισμένους από χρόνια ομολογιακούς Πρωταγωνιστές της Εκκλησιαστικής Παράδοσης. 

Όμως, ουκ εν τω πολλώ το ευ. Ανεπίγνωστα οι ίδιοι -με τα βουλιμικού πάθους ορμώμενα γραφήματά τους- ιδεολογικοποίησαν τον αντικοικουμενιστικό αγώνα, υποδεικνύοντας θυμητικά κομματικούς συνειρμούς του 1ου, του 2ου ή και του 3ου δρόμου προς τον σοσιαλισμό, τουτέστιν εναλλακτικές λύσεις εξατομικευμένης επεξήγησης των ιερών κανόνων. Ρωτήθηκε κάποτε ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς σε θεολογική ημερίδα στην Πάτρα -το 2013- με θέμα τον Οικουμενισμό, από τον Επίσκοπο Ωρεών -τότε- κ. Κυπριανό κάπως έτσι: ''Όταν έχεις χιλιάδες αποτειχισμένους εξαιτίας της αιρέσεως, αυτούς όλους θα τους αφήσεις χωρίς μυστήρια, ανεξομολόγητους, ακοινώνητους, αδιάβαστους και κυρίως πνευματικά ακαθοδήγητους; 

Δεν θα πρέπει να συνταχθούν υπό την καθοδήγηση ορθοτομημένων, πνευματικών ποιμένων σ' ένα ενιαίο, εκκλησιαστικό σώμα, ώστε να μπορούν να εκτελούν απρόσκοπτα, κανονικά κι ιδεατά τα καθήκοντά τους; Η κομπιαστική απάντηση του π. Ευθυμίου ήταν εκπληκτικά ερωτηματική! ''Δεν ξέρω, ο 15ος κανόνας δεν το προβλέπει...'' Κι όμως. Είναι η ίδια ''επιφανειακή'' ιδεοληπτική ''συνταγή'' του ''αχρικαιρισμού,'' ως και της ''δυνητικότητας'' του ιερού κανόνα, που ακολούθησε ο ίδιος. Μέχρι και τις κατά μόνας από των Τειχών μονοσήμαντες αποδράσεις, αρκεί να μην είναι συνταυτισμένες με τους ''επάρατους'' Παλαιοημερολογίτες! Αλλά και οι άγιοι Κολλυβάδες έμειναν στην εκκλησιαστική ιστορία χλευαζόμενοι από τοιούτους ατελείς ως και ημιτελείς πνευματικά ποιμένες, εξαιτίας της κυριακάτικης τέλεσης των Κολλύβων, οι δε Παλαιοημερολογίτες καταχρηστικά διαπομπευόμενοι εξαιτίας της ημερολογιακής αυτής καινοτομίας, επειδή αρνήθηκαν τον εορτολογικό διαμερισμό, χάριν του δυσώδους και δαιμονικού Οικουμενισμού. 

Τουτέστιν, το μικρό ποίμνιο, το από έτη απεξαρτημένο από την έξη της παναίρεσης και τον καβατζωμένο πόθο της μισθωμένης, νεωτεριστικής καρέκλας -ακόμη και διαιρεμένο και πληγωμένο- θα μείνει στον ρου της Ιστορίας πασίδηλα γνωστό, ως το ποίμνιο των Ορθοδόξων που συνταυτίσθηκε με τους Κολλυβάδες, τους Εικονολάτρες και με τόσο άλλα τιμητικά και καλώς καμωμένα προσωνύμια, που οι οσφυοκάμπτες, ατελείς εραστές της πλάνης, τόσο ανέξοδα απέδωσαν!

Σημείωση: Στην φωτογραφία ένας σύγχρονος Ιεραπόστολος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 

ο Επίσκοπος Μεθώνης κ. Αμβρόσιος, 

υπόδειγμα ταπεινότητας, μακροθυμίας και πραότητας. 

Να έχουμε την ευχή του.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

Εἶναι μεγάλο σφάλμα πού δέν ἀγαπᾶς τήν μητέρα σου 

καί τήν ἀντιμετωπίζεις μέ τόση καχυποψία. 

Προσευχήσου νά σοῦ δώσει ὁ Θεός δύναμη, 

μακροθυμία καί ἀνεξικακία, γιά νά μπορεῖς νά συγχωρεῖς. 

Πρέπει νά σταματήσεις τίς ἔντονες ἀντεπιθέσεις σου, 

τό συχνό καί πεισματικό ἀναμάσημα, 

ὅτι σοῦ φέρθηκε ἄσχημα στό παρελθόν. 

Δέξου, ἐπιτέλους, αὐτό τό παρελθόν 

σάν ἕνα μέρος τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιά τήν ζωή σου, 

καί διῶξε τήν μνησικακία ἀπό τήν καρδιά σου. 

Ξέχασέ τα ὅλα. Διατηρώντας μέσα σου ἐχθρότητα ἐναντίον ἐκείνων ποὺ διαμόρφωσαν τὸ παρελθόν σου, δὲν κάνεις τίποτε ἄλλο, παρὰ ν᾿ ἀνοίγεις πόλεμο μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὶ παραλογισμός! ᾿Επιπλέον, ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὰ πράγματα καθαρὰ καὶ τίμια, θὰ διαπιστώσεις ὅτι ἡ ζωή σου ὁλόκληρη δὲν ἦταν σκληρὴ καὶ βασανισμένη, ὅπως λές. Ξέρω, ὑπῆρχαν πικρὲς στιγμές. 

Ἀλλά, τώρα τὸ πιὸ σωστὸ ποὺ ἔχεις νὰ κάνεις εἶναι νὰ τὶς ξεχάσεις. Καὶ νὰ καλλιεργήσεις μέσα σου τὴ σκέψη, ὅτι κανένας ἄνθρωπος δὲν εἶναι ὑπεύθυνος γι᾿ αὐτές. Σὲ θεώρηση οὐράνια καὶ ὄχι γήϊνη, οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἐργαλεῖα στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ κάνε κουράγιο. 

Ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἀμείψει, ἂν μὲ ταπείνωση ἀποκαλύψεις τὶς ἀνοιχτὲς πληγὲς τῆς ψυχῆς σου σ᾿ ἕναν ἔμπειρο πνευματικό. Θὰ σὲ ὁπλίσει μὲ τὴ δύναμη ποὺ χρειάζεσαι γιὰ ν᾿ ἀπαλλαγεῖς ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου... Θὰ σοῦ πῶ καὶ κάτι ἄλλο, ἀλλὰ πρόσεξε μὴ μὲ παρεξηγήσεις: Δὲν θέλω γιὰ κανένα λόγο νὰ μειώσω τὴν ἀξία τοῦ καθημερινοῦ σου κανόνα προσευχῆς καὶ πατερικῆς μελέτης. 

Θέλω νὰ σ᾿ ἀφήσω ἐντελῶς ἐλεύθερη, εἴτε νὰ τὸν συνεχίσεις ἀπαράλλακτο, εἴτε νὰ τὸν τροποποιήσεις, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀνάγκες σου, τὶς δυνατότητές σου καὶ τὸ φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ. Παρ᾿ ὅλ᾿ αὐτά, πρέπει νὰ θυμᾶσαι ὅτι ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον εἶναι ὁ πρῶτος στόχος γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει ν᾿ ἀγωνίζεσαι. «Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν· ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν ὅν ἑώρακε, τὸν Θεὸν ὅν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν;» (Α´ ᾿Ιωὰν. δ´ 20). 

Καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ βγεῖς ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι σου γιὰ νὰ βρεῖς τὸν πλησίον. Ὁ σύζυγός σου εἶναι αὐτὸς ὁ πλησίον. Ἡ μητέρα σου εἶναι αὐτὸς ὁ πλησίον. Καὶ τὰ παιδιά σου ἐπίσης.

 

Μιά τελευταία συμβουλή: 

Μήν ἀποθαρρύνεσαι, πού ἡ προσευχή σου εἶναι στεγνή, ψυχρή, ἀκατάνυκτη. 

Συνέχισε, ἔστω κι ἔτσι. 

Καί παράλληλα ταπείνωνε τόν ἑαυτό σου μέ κάθε τρόπο, σέ κάθε εὐκαιρία. 

Μόνο οἱ ταπεινοί μποροῦν νά προσεύχονται ζωντανά, καθαρά, καρποφόρα. 

Εκ του Περιοδικού: «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθμ. 334,
Σεπτέμβριος-᾿Οκτώβριος 2006, σελ. 336. 
Στάρετς Μακαρίου τῆς ῎Οπτινα, Πνευματικές Νουθεσίες (ἀπό τίς ἐπιστολές του), 
σελ.158-159, 
ἔκδ. β´, ῾Ιερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, ᾿Ωρωπός ᾿Αττικῆς 1991. 
Ἐπιμέλ. ἡμετ. Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Ο ΓΕΡΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Κοντά στό Γιαροσλάβ [τῆς Ρωσίας] ζοῦσε ἕνα ἀγόρι 

πού ὠνομαζόταν Θεόδωρος. ῞

Οταν ἦταν ἕξι ἐτῶν ἐπισκέφθηκε μία προορατική Γερόντισσα, 

πού ὠνομαζόταν Ξένη καί αὐτή τοῦ εἶπε: 

«Ποιός ἦλθε νά μέ ἰδῆ! Θεόδωρε, τί χαρά! 

Σαράντα πέντε χρόνια θά βόσκης ἀγελάδες καί κατσίκες. 

Νά μή χρησιμοποιήσης ποτέ  ξύλο ἢ ράβδο σ᾿ αὐτά 

καί ποτέ νά μή πῆς ἄσχημη ἢ θυμωμένη κουβέντα, 

καί τά ζῶα θά σέ ὑπακούουν. 

Μετά θά πᾶς στήν Πετρούπολι, στήν Μακαρία Ξένη, 

τήν προστάτισσά μου καί μετά θά πᾶς 

στήν ἁγία μας γῆ, στήν Βυρίτσα, στόν Γέροντα»! 

῾Ο Θεόδωρος ζοῦσε μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ τέτοιες σκέψεις ποτὲ δὲν πέρασαν ἀπὸ τὸ μυαλό του. ῞Ομως, σύντομα ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ πράγματι ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν ἕξι ἐτῶν ἔβοσκε ἀγελάδες. ᾿Εργάσθηκε ὡς βοσκὸς ἀκριβῶς γιὰ 47 χρόνια, ὅπως τοῦ εἶχε προείπει ἡ Γερόντισσα. Ποτὲ δὲν κτύπησε κάποιο ζῶο καὶ ποτὲ δὲν εἶπε μιὰ ἄσχημη κουβέντα· ποτὲ δὲν ἔχασε οὔτε μία ἀγελάδα. Εἶχε κατασκευάσει ἕνα κέρας (βούκινο), τὸ ὁποῖο φυσοῦσε καὶ μὲ αὐτὸ καλοῦσε τὶς ἀγελάδες. 

Μέχρι ποὺ πέρασε τὴν ἡλικία τῶν πενήντα ἔβοσκε ἀγελάδες· ποτὲ δὲν ἔπαιρνε χρήματα, ἀλλὰ ἔτρωγε στὰ σπίτια τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν ἀγελάδων, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης τὸν ἔντυναν. ῞Ολοι τὸν συμπαθοῦσαν γιὰ τὴν εὐγένεια καὶ τὴν ἀθωότητά του. Συχνὰ ἦταν πολὺ λυπημένος ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ ἐκκλησιασθῆ στὶς μεγάλες ῾Εορτές, διότι ἔπρεπε νὰ βγάζη στὴν βοσκὴ τὶς ἀγελάδες καθημερινῶς. Κάποτε, στὴν ῾Εορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως, ἦταν ἐξαιρετικὰ λυπημένος καὶ προσευχήθηκε στὸν Θεό: «῞Ολοι οἱ πιστοὶ προσεύχονται στὴν ᾿Εκκλησία σήμερα καὶ ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι μαζί τους· εἶμαι πάντοτε μὲ τὶς ἀγελάδες καὶ τὶς κατσίκες»... 

῞Οταν ὁ Θεόδωρος πῆγε τὶς ἀγελάδες στὴν βοσκή, τοποθέτησε μία Εἰκόνα σὲ ἕνα δένδρο καὶ προσευχόταν γιὰ ὧρες ἐκεῖ ἐνώπιόν της. ᾿Εκείνη τὴν ἡμέρα προσευχήθηκε μὲ ἰδιαίτερη θέρμη. Ξαφνικὰ εἶδε μία λάμψι ἑνὸς ἐξαιρετικοῦ φωτὸς ἐπάνω ἀπὸ τὴν Εἰκόνα· τὸ φῶς ἦταν πιὸ λαμπρὸ ἀπὸ τὸν ἥλιο. Μετὰ ἐμφανίσθηκε ὁ Σωτήρας μας μὲ τὸν Μωϋσῆ καὶ τὸν ᾿Ηλία καὶ τοὺς ᾿Αποστόλους Πέτρο, ᾿Ιάκωβο καὶ ᾿Ιωάννη! ῾Ο Θεόδωρος δὲν κατάλαβε πόσο κράτησε ἡ ὅρασις... 

῞Οταν ἦλθε στὶς αἰσθήσεις του ἦταν πιὰ ἀπόγευμα· κατάλαβε ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ γυρίση τὰ ζῶα στὸ σπίτι, ὅτι ἦταν ὥρα γιὰ ἄρμεγμα καὶ τὴν στιγμὴ ἐκείνη ἡ ὅρασις ἐξαφανίσθηκε. ῾Ο Θεόδωρος σηκώθηκε καὶ ἔκλαυσε καὶ παρεκάλεσε τὸν Κύριο νὰ τοῦ ἀποκαλύψη, ἂν αὐτὸ ποὺ συνέβη ἦταν μία πραγματικὴ ὅρασις ἢ μόνον ἡ φαντασία του. 

Πῆρε τὸ κέρας του καὶ κάλεσε τὶς ἀγελάδες καὶ στράφηκε πρὸς τὸ κοπάδι. Συγκλονίσθηκε ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶδε: ὅλες οἱ ἀγελάδες ἦσαν γονατισμένες καὶ δάκρυα ἔρρεαν ἀπὸ τὰ μάτια τους!... 

Σαράντα ἑπτά χρόνια ὁ Θεόδωρος ἐργάσθηκε 

ὡς βοσκός καί μετά ἀποσύρθηκε. 

Δέν εἶχε συγγενεῖς, οὔτε εἶχε παντρευθῆ. 

Θυμήθηκε τήν καθοδήγησι, πού τοῦ δόθηκε στήν παιδική του ἡλικία 

καί ταξίδευσε στήν ῾Αγία Πετρούπολι. 

῏Ηταν τότε τό ἔτος 1949... 

Εκ του Περιοδικού «῞Αγιος Κυπριανός», ἀριθ. 297/᾿Ιούλιος-Αὔγουστος 2000, σελ. 323. 
Μετάφρασις ἀπό τά ρωσικά, ἀπό τό ἔργο τοῦ Βασιλείου Νικολάγιεβιτς Μουράβιεφ, 
''῾Ο Στάρετς Μεγαλόσχημος ῾Ιερομόναχος Σεραφείμ τῆς Βυρίτσας 1865-1949'', 
κατά τήν διασκευασμένη ἔκδοσι τοῦ ᾿Αλεξάνδρου Τροφίμωφ, 
σελ. 131-132, Μόσχα, ᾿Αδελφότης ῾Αγίου ᾿Αλεξίου, 1996. 
Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.