ΣΤΗ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

«Κάποιος άνθρωπος λοιπόν», λέγει, «είχε δύο υιούς». Διότι η διαφορά της γνώμης εχώρισε σε δύο την μία φύση και η διάκρισις μεταξύ αρετής και κακίας συνήγαγε τους πολλούς σε δύο. Κι’ εμείς εξ άλλου μερικές φορές λέγομε διπλόν τον ένα κατά την υπόσταση, όταν έχει την διπλότητα του ήθους, και λέγομε επίσης τους πολλούς ένα, όταν συμφωνούν μεταξύ τους. «Προσελθών λοιπόν ο νεώτερος υιός είπε στον πατέρα»»· ευλόγως παρουσιάζεται νεώτερος· διότι προβάλλει αίτημα παιδαριώδες και γεμάτο αφροσύνη. Και η αμαρτία δε, την οποία είχε στο νου του σχεδιάζοντας την αποστασία, είναι νεωτέρα, εφ’ όσον είναι υστερογενές εύρημα της κακής προαιρέσεώς μας· η δε αρετή είναι πρωτογενής, αφού στον Θεό μεν ήταν αϊδίως, στην ψυχή μας δε εμβλήθηκε από την αρχή από τον Θεό κατά χάρη.

Προσήλθε δε, λέγει, ο νεώτερος υιός και είπε στον πατέρα· «δος μου το ανάλογο μέρος της περιουσίας». Ω, ποια αφροσύνη! Δεν εγονάτισε, δεν ικέτευσε, αλλ’ απλώς είπε· και όχι μόνο αυτό, αλλ’ απαιτεί το μερίδιο και ως οφειλή από εκείνον που δίδει σε όλους κατά χάριν. Δος μου το ανάλογο μέρος της περιουσίας, που μου ανήκει κατά το νόμο, την μερίδα μου σύμφωνα με το δίκαιο. Και ποιος νόμος υπάρχει και από που προέρχεται αυτό το δίκαιο, να είναι οι πατέρες οφειλέτες στα παιδιά; Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει· τα παιδιά οφείλουν στους πατέρες, όπως η ίδια η φύσις δεικνύει, αφού έλαβαν από εκείνους την ύπαρξη. Αλλ’ είναι και αυτό δείγμα του νεωτερικού φρονήματος.

Τί κάμνει λοιπόν αυτός που βρέχει σε δικαίους και αδίκους, που ανατέλλει τον ήλιο σε πονηρούς και αγαθούς; Τους διεμοίρασε την περιουσία, λέγει. Βλέπεις ότι αυτός ο «άνθρωπος» και πατέρας είναι ανενδεής; Αλλιώς δεν θα εμοίραζε την περιουσία στους δυό μόνους ούτε σε δυο μερίδια μόνο, αλλά θα εκρατούσε και για τον εαυτό του μια τρίτη μερίδα. Αυτός όμως, ως Θεός, όπως λέγει και ο προφήτης Δαβίδ, μη έχοντας ανάγκη των αγαθών του είδους αυτού, εμοίρασε, λέγει στα δυο αυτά παιδιά μόνο την περιουσία, δηλαδή τον κόσμο όλον. Διότι, όπως διαιρείται η μια φύσις λόγω της διαφορετικής γνώμης, έτσι διαιρείται και ο ένας κόσμος λόγω της διαφορετικής χρήσεως.

Πραγματικά ο ένας λέγει προς τον Θεό, «όλη την ημέρα άπλωσα προς σε τα χέρια μου», και «σε ύμνησα επτά φορές την ημέρα», και «το μεσονύκτιο εξυπνούσα», και «έκραξα πάρωρα», και «ήλπισα στα λόγια σου», και «τα πρωινά εφόνευσα όλους τους αμαρτωλούς της γης», δηλαδή απέκοψα τις ορμές της σαρκός που κινούνται προς ηδυπάθεια· ο άλλος περνά τις ημέρες του στο κρασί και κυττάζει που γίνεται πότος, διέρχεται τις νύκτες με άσεμνες και άθεσμες πράξεις, και σπεύδει σε κρυφές δολοπλοκίες ή φανερές επιβουλές, σε αρπαγές χρημάτων και πονηρά σχέδια. Άρα δεν εμοίρασαν αυτοί την μια νύκτα και τον ένα ήλιο, και πριν από αυτά την ίδια τη φύση, αφού την κατεχράσθηκαν χωρίς συμφωνία μεταξύ τους; Ο δε Θεός διέθεσε όλη την κτίση αδιαιρέτως σε όλους, προθέτοντάς την σε χρήση κατά την βούληση του καθενός.

«Κι έπειτα από όχι πολλές ημέρες», λέγει, «αφού τα συγκέντρωσε όλα ο νεώτερος υιός, μετανάστευσε σε μακρινή χώρα». Πώς δεν μετανάστευσε αμέσως, αλλά έπειτα από όχι πολλές, δηλαδή μετά από λίγες ημέρες; Ο πονηρός υποβολεύς Διάβολος δεν υποβάλλει ταυτοχρόνως και την ιδιορρυθμία και την αμαρτία, αλλά με πανουργία υποκλέπτει βαθμιαίως την διάθεση, λέγοντάς μας ψιθυριστά· και συ ζώντας μόνος σου, χωρίς να παρακολουθείς την Εκκλησία του Θεού ούτε να προσέχεις τον διδάσκαλο της Εκκλησίας, μπορείς ν’ αντιληφθείς το καθήκον και μόνος σου και να μη απομακρύνεσαι από το αγαθό. Όταν δε αποσπάσει κάποιον από την ιερά υμνωδία και από την υπακοή προς τους ιερούς διδασκάλους, τον απομακρύνει και από τη θεία επίβλεψη, παραδίνοντάς τον στα πονηρά έργα. Διότι ο Θεός ευρίσκεται παντού· ένα είναι που ευρίσκεται μακριά από τον Θεό, το κακό, στο οποίο φθάνοντας δια της αμαρτίας αποδημούμε μακριά από τον Θεό. Όπως λέγει ο Δαβίδ προς τον Θεό, «δεν θα διαμείνουν παράνομοι απέναντι στους οφθαλμούς σου».

Αφού λοιπόν, λέγει, ο νεώτερος υιός απομακρύνθηκε με αυτόν τον τρόπο και απεδήμησε σε μακρινή χώρα «εκεί διεσκόρπισε την περιουσία του ζώντας ασώτως». Πώς όμως διεσκόρπισε την περιουσία του; Υπεράνω όλων ουσία και περιουσία μας είναι ο έμφυτος νους μας. Έως ότου λοιπόν εμμένομε στους τρόπους της σωτηρίας, τον έχομε συνηγμένο στον εαυτό του και στον πρώτο και ανώτατο νου, τον Θεό· όταν όμως ανοίξωμε θύρα στα πάθη, αμέσως σκορπίζεται, περιπλανώμενος διαρκώς γύρω στα σαρκικά και τα γήινα, προς τις πολύμορφες ηδονές και τους εμπαθείς λογισμούς γι’ αυτές. Του νου πλούτος είναι η φρόνησις, που παραμένει σ’ αυτόν και διακρίνει το καλύτερο από το χειρότερο, όσον καιρό κι αυτός παραμένει πειθαρχικός στις εντολές και συμβουλές του ανωτάτου Πατρός· όταν όμως αφηνιάσει αυτός, κι η φρόνησις σκορπίζεται σε πορνεία και αφροσύνη, μοιραζόμενη τις κακίες των δύο μερών.

Θα ιδείς τούτο και σε όλες τις αρετές και δυνάμεις μας, που είναι πραγματικά πλούτος μας, ο οποίος, αφού η κακία είναι πολυσχεδής, όταν κλίνη προς αυτήν, σκορπίζεται. Διότι ο ίδιος ο νους στρέφει την επιθυμία προς τον ένα και πραγματικά όντως Θεό, τον μόνον αγαθό, τον μόνον εφετό, τον μόνον παρέχοντα την ηδονή απηλλαγμένη από κάθε οδύνη. Όταν όμως ο νους αποχαυνωθεί, η δύναμις της ψυχής προς την όντως αγάπη εκπίπτει από το όντως ορεκτό και, διασπωμένη προς τις ποικίλες ορέξεις της ηδυπαθείας, σκορπίζεται, ελκυσμένη από το ένα μέρος προς την επιθυμία τροφών μη αναγκαίων, από το άλλο προς την επιθυμία πραγμάτων αχρήστων, και από το τρίτο προς την επιθυμία της κενής και άδοξης δόξας. Κι έτσι κατακερματιζόμενος ο άθλιος άνθρωπος και συρόμενος από τις ποικίλες γι’ αυτά φροντίδες, ούτε τον ήλιο ακόμη τον ίδιο ούτε τον αέρα, τον κοινό σε όλους πλούτο, δεν μπορεί να αναπνεύσει και να θεωρήσει ευχάριστα.

Αυτός ο ίδιος ο νους μας, αν δεν απομακρυνθεί από τον Θεό, διεγείρει τον θυμό που έχομε μέσα μας εναντίον μόνου του Διαβόλου και χρησιμοποιεί την ανδρεία της ψυχής κατά των πονηρών παθών, κατά των αρχόντων του σκότους, κατά των πνευμάτων της πονηρίας. Αν όμως δεν προσηλωθεί στις θείες εντολές του Κυρίου που τον εστρατολόγησε, μάχεται προς τους πλησίον του, μαίνεται κατά των ομοφύλων, αποθηριώνεται εναντίον εκείνων που δεν συναινούν στις παράλογες ορέξεις του και γίνεται, φευ, ανθρωποκτόνος άνθρωπος, (ομοιωμένος όχι μόνο με τα κτήνη τα άλογα, αλλά και με τα ερπετά και με τα ιοβόλα ζώα, γινόμενος σκορπιός, όφις, γέννημα εχιδνών, αυτός που ωρίσθηκε να είναι στην τάξη των υιών του Θεού. Είδες πώς διεσκόρπισε κι έχασε την περιουσία του; «Αφού τα εδαπάνησε όλα ο νεώτερος υιός, άρχισε να στερείται και έπεσε σε πείνα». Αλλά δεν εσκεπτόταν ακόμη να επιστρέψει, διότι ήταν άσωτος. Γι’ αυτό, «επήγε και προσκολλήθηκε σ’ ένα από τους πολίτες της χώρας εκείνης και εκείνος τον έστειλε στο αγρόκτημα να βόσκει χοίρους».

Ποιοί δε είναι οι πολίτες και πολιτάρχες της χώρας που είναι μακριά από τον Θεό; Φυσικά οι δαίμονες, από τους οποίους ο υιός του ουρανίου Πατρός κατέστη πορνοβοσκός και αρχιτελώνης και αρχιληστής και στασιάρχης. Διότι ο χοιρώδης βίος λόγω της άκρας ακαθαρσίας του υπονοεί κάθε πάθος, χοίροι δε είναι όσοι κυλίονται στον βόρβορο των παθών τούτων. Όταν εκείνος έγινε προϊστάμενος τούτων, ως πρώτος από όλους αυτούς στην ηδυπάθεια, δεν μπορούσε να χορτάσει από τα ξυλοκέρατα που έτρωγαν οι χοίροι, δηλαδή δεν ήταν δυνατό να λάβει κορεσμό της επιθυμίας του. Πώς όμως δεν αρκεί η φύσις του σώματος να εξυπηρετήσει τις ορμές του ακολάστου; Ο χρυσός ή ο άργυρος, όταν περιέλθη στον φιλόχρυσο και φιλάργυρο, αυξάνει την στέρηση και όσο περισσότερος εισρεύσει, τόσο μεγαλύτερη επιθυμία προκαλεί· μόλις θ’ αρκέσει σ’ έναν πλεονέκτη και φίλαρχο όλος ο κόσμος, ίσως δε ούτε αυτός. Επειδή λοιπόν αυτοί μεν είναι πολλοί, ο κόσμος δε ένας, πώς τότε θα μπορέσει κανείς από αυτούς να εύρει κόρο της επιθυμίας του;

Έτσι λοιπόν και εκείνος ο αποστάτης από τον Θεό δεν μπορούσε να χορτασθεί. Διότι άλλωστε, λέγει, δεν του προσέφερε κανείς τον κόρο. Ποιός θα του τον προσέφερε; Ο Θεός απουσίαζε, με του οποίου και τη θέα μόνο προκαλείται αβάρετος κόρος στον βλέποντα, σύμφωνα με εκείνον που είπε, «θα χορτάσω μόλις θεαθεί από εμένα η δόξα σου». Ο Διάβολος δεν θέλει να προσφέρει κόρο των αισχρών επιθυμιών, επειδή εκ φύσεως ο κόρος στα τρεπτά πράγματα προκαλεί μεταβολή της σχέσεως προς αυτά. Ευλόγως λοιπόν κανένας δεν του έδιδε τον κόρο. Μόλις πάντως κάποτε εκείνος ο αποστάτης από τον πατέρα ήλθε στα λογικά του και αντιλήφθηκε σε ποιο κατάντημα έφθασε, έκλαυσε τον εαυτό του λέγοντας· «πόσοι μισθωτοί του πατρός μου έχουν αφθονία άρτων, ενώ εγώ χάνομαι από την πείνα!». Ποιοί είναι οι μισθωτοί; Εκείνοι που δια των ιδρώτων της μετανοίας και της ταπεινώσεως παίρνουν σαν μισθό τη σωτηρία. Υιοί δε είναι εκείνοι που λόγω της αγάπης προς αυτόν υποτάσσονται στις εντολές του, όπως είπε και ο Κύριος, «όποιος με αγαπά, θα τηρήσει τις εντολές μου».

Έτσι λοιπόν ο νεώτερος υιός αφού απέπεσε από την υιοθεσία και εξέπεσε από την ιερά πατρίδα και περιέπεσε σε πείνα, αντιλαμβάνεται τη θλιβερή κατάστασή του και ταπεινώνεται και μετανοεί λέγοντας «θα σηκωθώ να υπάγω και να γονατίσω στον πατέρα μου και θα του ειπώ, πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και σε σένα». Καλώς λοιπόν στην αρχή ελέγαμε ότι αυτός ο πατέρας είναι ο Θεός· διότι πώς θα αμάρτανε στον ουρανό ο νέος που απεστάτησε από τον πατέρα, αν ο πατέρας δεν ήταν ουράνιος; «Αμάρτησα λοιπόν», λέγει, «στον ουρανό», δηλαδή στους αγίους που ευρίσκονται στον ουρανό και είναι πολίτες του ουρανού, «και σε σένα», που κατοικείς μαζί με τους αγίους σου στους ουρανούς. «Και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομάζωμαι υιός σου· κάμε με σαν ένα από τους μισθωτούς σου». Καλώς λέγει, σωφρονισμένος από την τωρινή του ταπείνωση, «κάμε με»· διότι δεν λαμβάνει κανείς από τον εαυτό του τους βαθμούς της αρετής, αν και επίσης δεν τους λαμβάνει χωρίς την προαίρεσή του.

«Αφού λοιπόν εσηκώθηκε, ήλθε στον πατέρα του. Ενώ δε απείχε ακόμη πολύ». Πώς και ήλθε και συγχρόνως απείχε πολύ, γι’ αυτό και ο πατέρας του τον ευσπλαγχνίσθηκε και εξήλθε προς συνάντησή του; Ο άνθρωπος που μετανοεί με την ψυχή του δια μεν της αγαθής προθέσεως και της αποχής από την αμαρτία φθάνει προς τον Θεό· από την κακή όμως συνήθεια και τις προλήψεις τυραννούμενος νοερώς, απέχει ακόμη πολύ από τον Θεό, και αν πρόκειται να σωθεί, χρειάζεται μεγάλη από άνω ευσπλαγχνία και βοήθεια. Γι’ αυτό και ο πατέρας των οικτιρμών συγκαταβαίνοντας τον προϋπάντησε, τον αγκάλιασε και τον κατεφίλησε, παρήγγειλε δε στους δούλους του, δηλαδή στους ιερείς, να τον ενδύσουν την πρώτη στολή, δηλαδή την υιοθεσία, την οποία και πρωτύτερα είχε φορέσει δια του αγίου βαπτίσματος, και να του βάλουν δακτυλίδι στο χέρι του, δηλαδή στο πρακτικό μέρος της ψυχής που δηλώνεται με το χέρι, να τοποθετήσουν σφραγίδα θεωρητικής αρετής, ως αρραβώνα της μελλοντικής κληρονομιάς, αλλά και υποδήματα στα πόδια, θεία δηλαδή φρουρά και ασφάλεια που θα τον ενδυναμώνει να πατεί επάνω σε όφεις και σκορπιούς κι επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού. Έπειτα παραγγέλλει να φέρουν και σφάξουν ένα σιτευτό μόσχο και να τον παραθέσουν σε τραπέζι.

Ο δε μόσχος είναι ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος εξέρχεται μεν από τα κρύφια της θεότητος και από τον θρόνο που ευρίσκεται υπεράνω του παντός και όταν εφάνηκε σαν άνθρωπος επάνω στη γη θυσιάζεται ως μόσχος για χάρη ημών των αμαρτωλών και ως σιτευτός, δηλαδή ως άρτος, παρατίθεται σε μας προς βρώσιν. Κάμνει δε κοινή την μ’ αυτή την ευκαιρία ευφροσύνη και ευωχία ο Θεός με τους αγίους του, αναλαμβάνοντας από άκρα φιλανθρωπία τις συνήθειές μας και λέγοντας· «έλθετε να φάγωμε κι ευφρανθούμε». Αλλά ο πρεσβύτερος υιός οργίζεται. Πρέπει να υπονοείς, παρακαλώ, πάλι τους Ιουδαίους που οργίζονται γι’ αυτήν την πρόσκλησι, τους Γραμματείς και Φαρισαίους που σκανδαλίζονται, διότι ο Κύριος υποδέχεται αμαρτωλούς και συνεσθίει με αυτούς. Εάν δε θέλεις να εννοήσεις τούτο και επί των δικαίων, τι παράδοξο είναι, αν και ο δίκαιος αγνοεί τον ανώτερο κάθε συλλήψεως πλούτο της χρηστότητος του Θεού;

Γι’ αυτό και παρηγορείται από τον κοινό πατέρα και διδάσκεται τα κατάλληλα από αυτόν με τα λόγια, «εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου», μετέχοντας στην αναλλοίωτη ευφροσύνη· «έπρεπε λοιπόν να ευχαριστηθείς και να χαρείς διότι αυτός ο αδελφός σου ήταν νεκρός και ανέζησε, ήταν χαμένος και ευρέθηκε». Ήταν νεκρός από την αμαρτία και ανέζησε με την μετάνοια, ήταν δε και χαμένος, αφού δεν ήταν μαζί με τον Θεό. Αφού λοιπόν ευρέθηκε, γεμίζει τον ουρανό με χαρά, όπως έχει γραφεί, «χαρά γίνεται στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί».

http://paterikakeimena.blogspot.com

Ομιλία Γ’, Γρηγορίου Παλαμά Έργα, ΕΠΕ τ. 9, 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ"

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ Ή ΤΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Σε όλη τη Βιβλιοθήκη της παγκόσμιας φιλολογίας δε μπορεί να βρεθεί ανάλογος θησαυρός σοφίας-ευσπλαχνίας-αγάπης-τρυφερότητας σαν αυτόν της παραβολής του ΑΣΩΤΟΥ. Είναι ένα αριστούργημα- το Ευαγγέλιο των Ευαγγελίων, όπως είπαν. Αν χάνονταν όλα τα λόγια του Ευαγγελίου και έμενε η παραβολή αυτή, θα ήταν αρκετή να φανερώσει την απέραντη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Γόγγυζαν οι Φαρισαίοι κατά του Χριστού, επειδή συναναστρεφόταν τους αμαρτωλούς. Και σήμερα πολλοί χωρίζουν τους ανθρώπους σε «καλούς» και «κακούς», αλλά αρπάζουμε έτσι το δικαίωμα της κρίσεως που ανήκει μόνο στο Θεό και κατακρίνουμε. Για την Εκκλησία δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αλλά εντός και εκτός Εκκλησίας άνθρωποι. «Εκτός Εκκλησίας ουδεμία σωτηρία» λέει ο Άγιος Κυπριανός, ακόμα και αν είσαι «καλός».

Το βάρος και το νόημα της παραβολής δείχνει τέσσερα πράγματα: 1. ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ 2. ΤΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ-ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ 3. ΤΗΝ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 4. ΤΗΝ ΨΥΧΡΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΥΙΟΥ, ΤΟΥ «ΔΙΚΑΙΟΥ» Κάποιος άνθρωπος είχε 2 γιους. Ο μικρότερος ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας του και έφυγε σε χώρα μακρινή. Εκεί σκόρπισε την περιουσία του κάνοντας άσωτη ζωή. Έπεσε όμως λιμός και πείνα στη χώρα αυτή και πήγε εργάτης σε ένα πολίτη της χώρας και έβοσκε χοίρους στα χωράφια του. Από την πείνα έτρωγε ξυλοκέρατα. Τότε συνήλθε και είπε: ‘‘Πόσοι εργάτες του πατέρα μου τρώνε ψωμί! Θα σηκωθώ να πάω στον πατέρα μου να του πω ότι αμάρτησα…’’. Ενώ ήταν μακριά, τον είδε ο πατέρας του, έτρεξε, τον αγκάλιασε και τον φιλούσε. Ο γιος είπε:‘‘ Πατέρα, αμάρτησα και δεν αξίζω πια να λέγομαι γιος σου’’. Ο στοργικός πατέρας είπε στους δούλους: ‘‘Ντύστε τον την στολή την πρώτη, φορέστε του δαχτυλίδι, υποδήματα, φέρτε σιτευτό μοσχάρι να ευφρανθούμε· διότι ο γιος μου αυτός ήταν νεκρός και αναστήθηκε, χαμένος και βρέθηκε’’. Ο μεγαλύτερος γιος βρισκόταν στο χωράφι· καθώς ερχόταν άκουσε χορούς. Φώναξε έναν από τους υπηρέτες και τον ρώτησε τι γίνεται στο σπίτι του πατέρα του.

Εκείνος του είπε πως γύρισε ο αδελφός του. Αυτός θύμωσε· δεν ήθελε να μπει μέσα. Βγήκε έξω ο πατέρας του και τον παρακάλεσε. ‘‘ Εγώ’’, είπε αυτός, ‘‘τόσα χρόνια δουλεύω και δε μου έδωσες ποτέ ούτε ένα ερίφιο για να χαρώ με τους φίλους μου, για το γιο σου όμως αυτόν, που ήταν άσωτος, έσφαξες το μοσχάρι το σιτευτό’’. Ο πατέρας αποκρίθηκε: ‘‘Παιδί μου, όσα έχω είναι και δικά σου. Έπρεπε να χαρούμε, γιατί ο αδελφός σου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε’’(Κατά Λουκᾶν,κεφ.ιε΄,11-32). Η αμαρτία είναι απομάκρυνση- φυγή από το Θεό. Ο άσωτος γιος είναι ο νεότερος, γιατί και η αμαρτία είναι νεότερη(υστερότερη) της δικαιοσύνης-αρετής. Διά του όφεως έγινε ο άνθρωπος πονηρός. Η αμαρτία είναι επανάσταση, ανταρσία, φυγή από το Θεό-Πατέρα και διασκόρπιση των χαρισμάτων, τα οποία αποτελούν την περιουσία μας. ‘‘Δός μοι το ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας’’: ζήτησε ο γιος την περιουσία που του «ανήκε»: τα χαρίσματα, την υγεία, τα χρήματα(αυτεξούσιο). Ο Θεός δίνει τα αγαθά του εξίσου σε δίκαιους και αμαρτωλούς, τον ήλιο και τη βροχή ακόμα· γι’ αυτό και δε στέρησε την περιουσία από το νεότερο γιο.

‘‘Μετ’ οὐ πολλάς ἡμέρας συναγαγών ἅπαντα, ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν’’: επειδή ο άνθρωπος είναι επιρρεπής στην αμαρτία γρήγορα πέφτει. Έστω και μία ημέρα να ζήσει ο άνθρωπος στη γη δεν είναι δυνατό να μην αμαρτήσει. Η αμαρτία απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό: δεν προσεύχεται, δεν ακούει το λόγο του Θεού, ούτε εξομολογείται, ούτε κοινωνεί και διασκορπίζει την ουσία με την πολυφαγία, τη μέθη, τους έρωτες, τις ηδονές, την αχαλίνωτη ζωή. ‘‘Ζῶν ἀσώτως καταφαγών τόν βίον μετά πορνῶν’’: με την αμαρτία φθείρεται η υγεία και όλες οι δυνάμεις του σώματος.Αφού ο άσωτος δαπάνησε τον ψυχικό και σωματικό του πλούτο, ήρθε ως συνέπεια ο λιμός. Όταν λείπει η αρετή, έρχεται η πείνα της Θείας Χάριτος, ο λιμός του επουράνιου άρτου, η απώλεια της ψυχής. ''Οἱ δέ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον, οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ’’. ‘‘Τα οψώνια της αμαρτίας, θάνατος’’. Όπως ένα μηχάνημα, που αν ο αγοραστής αντίθετα με τις οδηγίες λειτουργίας ρίξει ζάχαρη αντί για βενζίνη θα κολλήσει, έτσι και ο άνθρωπος, αν τροφοδοτείται με την αμαρτία και όχι με τη Χάρη του Θεού, θα μπλοκάρει ή θα νεκρωθεί πνευματικά.

Ο γιος της παραβολής είναι νεκρός. ‘‘ Ἐκολλήθη ἑνί τῶν πολιτῶν’’: πολίτες είναι οι δαίμονες και αγροί τα καταγώγια των πονηρών ανθρώπων. Ο άσωτος ἐκολλήθη εἰς ἕνα τῶν δαιμόνων δηλαδή της ασωτίας-πορνείας και έγινε χοιροβοσκός, έγινε δούλος στις σαρκικές αμαρτίες. Τα κεράτια, η τροφή των χοίρων, στην αρχή είναι γλυκείς και στη συνέχεια στυφοί, αηδιαστικοί. Έτσι ακριβώς η αμαρτία στην αρχή ευχαριστεί, γλυκαίνει και έπειτα γεμίζει λύπη και αηδία την ψυχή· γίνεται ακόρεστη η ψυχή, ανικανοποίητη. ‘‘Εἰς ἑαυτόν ἐλθών εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγώ δέ λιμῷ ἀπόλλυμαι’’: Έρχεται η στιγμή για τον αμαρτωλό που αηδιάζει και θυμάται την προηγούμενη, ευτυχισμένη κατάσταση. Οι μισθωτοί είναι μία από τις τρεις τάξεις των σωζομένων. Οι τρεις τάξεις είναι: (ΥΙΟΙ, ΜΙΣΘΩΤΟΙ, ΔΟΥΛΟΙ), αυτοί που κάνουν το θέλημα του πατρός από αγάπη, αυτοί που κάνουν το θέλημα του πατρός για την ανταμοιβή, αυτοί που κάνουν το θέλημα του πατρός από φόβο. 

‘‘Εἰς ἑαυτόν ἐλθών’’: ήλθε δηλαδή στον εαυτό του, ήλθε σε μετάνοια, η οποία είναι το δεύτερο βάπτισμα. Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός είπε για κάποιον μοναχό, ότι περισσότερο από 10 έτη τυραννιόταν από το δαιμόνιο της πορνείας, αλλά όταν έπεφτε, ευθύς με συντριβή πήγαινε στο ναό και ζητούσε το έλεος του Θεού· ώσπου κάποια στιγμή του εμφανίστηκε ο διάβολος οφθαλμοφανώς και ζητούσε την ψυχή του από το Χριστό. Τότε ο Χριστός του είπε: «γι’ αυτόν έχυσα το αίμα μου και βλέποντας τη μετάνοια αυτής της στιγμής που έγινε μέσα στο ναό, τον παίρνω στη βασιλεία μου, γιατί είναι γραμμένο ‘‘εκεί που θα σε βρω την τελευταία στιγμή, εκεί θα σε κρίνω’’». ''Περισσεύουν οἱ ἄρτοι’’, δηλαδή η Θεία Κοινωνία περισσεύει για τους μισθωτούς, αυτούς που ακούνε το λόγο του Θεού. Και ο άσωτος αν και υιός πεινάει, φθείρεται, γι’ αυτό πήρε το δρόμο της επιστροφής.

Έτσι και εμείς πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας σε ένα ήσυχο μέρος, να σκεφτούμε πριν την εξομολόγηση τα κρίματά μας: 1) την απομάκρυνση από τη Θεία Κοινωνία 2) την απουσία προσευχής. Σίγουρα ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι χωρίς εμπόδια·ο άσωτος από τη στιγμή που πήρε την απόφαση της επιστροφής μέχρι να συναντήσει τον πατέρα του, θα δοκίμασε ντροπή και απόγνωση. Αυτά τα συναισθήματα σπέρνει ο διάβολος στις ψυχές πολλών ανθρώπων και λένε: α) ‘‘γιατί να εξομολογηθώ, δε σκότωσα, δεν έκλεψα...’’· όμως, όταν κανείς κρύβεται από τον ήλιο, δε βλέπει τις κηλίδες του και νομίζει ότι είναι καθαρός. β) ‘‘τα λέω στην εικόνα’’·όμως, όταν αρρωσταίνουμε ζητάμε θεραπεία από τη φωτογραφία του γιατρού ή από τον ίδιο το γιατρό; γ) ‘‘ο ιερέας είναι άνθρωπος όπως και εγώ, αμαρτωλός’’· όμως, όταν σου δίνει κάποιος χρυσάφι με βρώμικα χέρια το εξετάζεις; μπορείς να βρεις έναν ιερέα που έχει συναίσθηση της σημασίας του μυστηρίου και να εξομολογηθείς.

δ)‘‘ντρέπομαι’’·όμως ένας άγιος έχει πει: ‘‘πρέπει να ντρεπόμαστε όταν κάνουμε μια αμαρτία, όχι όταν τη λέμε’’. ε)κάποιοι κυριεύονται από απόγνωση· είναι λάθος, ο Θεός συγχωρεί ό, τι αμαρτία και να έχουμε κάνει, αν ζητήσουμε συγχώρεση. στ)κάποιοι ζητούν μια απλή συγχωρητική ευχή· δεν επιτρέπεται και δεν υπάρχει κανένα όφελος από αυτό, γιατί έτσι δεν πρόκειται να γνωρίσουμε ποτέ τον εαυτό μας. Ο πατέρας, ενώ ακόμα ο γιος του ήταν μακριά, έτρεξε πρώτος να τον υποδεχθεί, τον αγκάλιαζε και τον φιλούσε.

Όταν ο Θεός δει τη διάθεσή μας για μετάνοια, δεν περιμένει να κάνει έργα ο αμαρτωλός, αλλά ευθύς συμφιλιώνεται μαζί του. ‘‘Εἶπε δέ ὁ πατήρ πρός τούς δούλους αὐτοῦ’’: δούλοι είναι οι άγγελοι που διακονούν «τους μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν» ή οι λειτουργοί ιερείς. ‘‘ Ἐξενέγκατε τήν στολήν τήν πρώτην’’: η στολή η πρώτη είναι η μακαρία κατάσταση της ψυχής, η καθαρότητα, η αγιοσύνη. ‘‘Δότε δακτύλιον καί ὑποδήματα’’: με το δαχτυλίδι νυμφεύεται πάλι η ψυχή το Χριστό, αποκτά πάλι χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος· τα υποδήματα είναι η δύναμη που αποκτούμε να τρέχουμε πρόθυμα της αρετής το δρόμο ‘‘τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων’’, δηλαδή επάνω στο διάβολο.‘‘Τόν μόσχον τόν σιτευτόν θύσατε’’: ο μόσχος ο σιτευτός είναι η Θεία Κοινωνία. Αυτά δίνει ο απειροεύσπλαχνος Θεός σε όποιον μετανοεί. ‘‘Εὐφρανθῶμεν’’: χαρά μεγάλη γίνεται στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί. Αιτία της χαράς είναι η ανάσταση του νεκρού, του αμαρτωλού, η εύρεση του απολωλότος.

Πώς ο πρεσβύτερος υιός οργίζεται, εφόσον παριστάνει το δίκαιο; Δε θέλουν οι δίκαιοι να εισέλθουν οι αμαρτωλοί στη χαρά του Κυρίου; Φαίνεται ακατανόητο. Ο Κύριος όμως με τη λέξη ''δίκαιοι'' δεν εννοεί τους ανθρώπους που βρίσκονται στη γη·οι δίκαιοι βρίσκονται μόνο στον ουρανό·εδώ στη γη είμαστε όλοι αμαρτωλοί που αγωνιζόμαστε για τη σωτηρία μας· αυτό το είχαν κατανοήσει οι άγιοι και δεν υπερηφανεύονταν. Γι’ αυτό ο Κύριος παριστάνει τον πρεσβύτερο γιο να έρχεται από τον αγρό, δηλαδή τον κόσμο αυτό. Ο Κύριος ήλεγχε τους Φαρισαίους που θεωρούσαν τον εαυτό τους δίκαιο και γόγγυζαν, όταν ο Θεός συναναστρεφόταν με τους αμαρτωλούς με σκοπό να τους σώσει. Και τους έλεγε: ‘‘ὑμεῖς οὐκ εἰσέρχεσθε οὐδέ τούς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν’’, δηλαδή ‘‘εσείς δεν έρχεσθε προς εμένα ούτε αυτούς που θέλουν να έρθουν αφήνετε’’. Έτσι και εμείς λοιπόν, ας μη θεωρούμε κατακτημένη ήδη τη σωτηρία μας, όπως οι Φαρισαίοι, αλλά ας αγωνιζόμαστε κάθε μέρα για να την πετύχουμε.

Πηγή: http://www.paravouniotissa.gr

Κυριακή του Ασώτου

''ΑΓΓΛΟΙ ΨΗΦΙΖΟΥΣΙ, ΜΙΣΘΟΔΟΤΟΥΣΙ ΚΑΙ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΣΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΙΟΝΙΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ''

Κωνσταντίνος Δραγώνας (1780-1858) εκ Ζακύνθου,
γιατρός, μέλος της Φιλικής Εταιρίας
και... εξέχων μέλος της Μασονικής Στοάς ''Αστήρ Ζακύνθου''.
Το δείχνει άλλωστε εμφατικά στον πίνακα, με το χέρι μέσα στο σακάκι...!

''Εάν δε ο υποψήφιος (κληρικός) δεν εμαθήτευσεν συστηματικώς εις αυτά τα Σχολεία (Σεμινάριον) 

και υπάρχη προβεβηκώς εις την ηλικίαν, 

ανάγκη και τότε ίνα έλθη εις κατ' ιδίαν ομιλίαν μετά του ψευδοδιδασκάλου, 

τουλάχιστον μίαν ή δύο εβδομάδας. 

Εις αυτό το διάστημα κατειχή αυτόν την πλάνην γενικώς και συνεπτυγμένως, 

δελεάζει αυτόν διά πολλών και λαμπρών υποσχέσεων, 

καθυποβάλλει αυτόν εις μυστικούς όρκους ίνα διατελέση πιστός εις την αρχήν διά βίου, 

δίδει αυτώ οδηγίας ως προς τα έργα του ωτακουστού, 

και μεθ' όλα τούτα και άλλα οδηγεί αυτόν αμέσως εις τον Επίσκοπον. 

Ούτος δε πάλιν ενδεδυμένος τα αρχιερατικά άμφια επιβάλλει εις τον υποψήφιον αφορισμόν 

εάν τολμήση ποτέ και είπη εις άλλον τινά, 

τα όσα ήκουσε παρά του ψευδοδιδασκάλου, και τότε επαφίεται υπ' αυτού, 

το περί ου ο λόγος αποδεικτικόν, 

το οποίον συνάπτει συν τοις άλλοις αποδεικτικοίς και καθυποβάλλει εις τον Επίσκοπον δι' αναφοράς''.

                                                                                                       Κοσμάς Φλαμιάτος

Πολλά σημεία εκ του βιβλίου του Κοσμά Φλαμιάτου, ο αναγνώστης -ενδεχομένως- ίσως τα θεωρήσει υπερβολές και ανακρίβειες, τουναντίον, όμως εμβαθύνοντας στο πνεύμα της περιρρέουσας κοινωνικοπολιτικής κατάστασης της πρώτης μετεπαναστατικής περιόδου θα αντιληφθεί αίφνις τον ρόλο των Άγγλων, αλλά και των Αμερικανών ''Μισιοναρίων''1: των Άγγλων δηλαδή προτεσταντών ιεραποστόλων και των Αμερικανών καθολικών ή και προτεσταντών, οι οποίοι βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος σε μια τεμαχισμένη και σχεδόν ημιθανή Ελλάδα, με χρήματα και πνεύμα ''πολιτισμού'' θα μορφώσουν, αλλά και θα κατηχήσουν τα Ελληνόπουλα στις δυτικογενείς αιρέσεις των Παπικών και των Αγγλοσαξώνων, προσδοκώντας τον προσηλυτισμό τους και τίποτ' άλλο!

Ήδη δια του κύκλου των Ελλήνων Διαφωτιστών και ιδίως διά του Κοραή, αλλά και του Θεοκλήτου Φαρμακίδη, ξαφνικά η αιρετική Ευρώπη γίνεται ''πεφωτισμένη'' και επιβάλλεται ο δυτικός, πολιτιστικός τρόπος ζωής. Οι ίδιοι αυτοί ''Νεοδιαφωτιστές'' προσπαθούν και επιτυγχάνουν την σύζευξη Δύσης με τα της Ελλάδος, με την θεωρία της ''μετακενώσεως'' του Κοραή2, που πρεσβεύει την άρδην επιστροφή του αρχαιοελληνικού χαρακτήρα του δυτικού πολιτισμού στην αρχική του κοιτίδα, την Ελλάδα. Με αυτόν τον τρόπο το νέο κράτος δυτικοποιείται3, φραγκεύεται, νεωτερίζεται και καινοτομείται βάζοντας οριστική ταφόπλακα στην ιστορία, την καταγωγή και τον πολιτισμό της Ρωμιοσύνης. Ατέλειωτες ορδές των αιρετικών ψευδοαποστόλων κατακλύζουν τα Επτάνησα -από την Αγγλία και την Ιταλία- ενώ από την Αμερική επισκοπιανοί προτεστάντες4 ιδρύουν σχολεία και κατηχούν τους κατοχικούς Έλληνες στο πνεύμα του ''Λουθηρο-Καλβινισμού''.

Ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα, ξεκίνησε η πρώτη εισροή Άγγλων ψευδαποστόλων του Προτεσταντισμού, αφού η φτώχεια, η δυστυχία, η αμάθεια και η απελπισία των επαναστατημένων Ελλήνων αποτέλεσαν πρόσφορο και ''εποικοδομητικό'' έδαφος για την ολική εκμετάλλευσή του. Σε αυτούς συγκαταλέγονται Γερμανοί και Ελβετοί προτεστάντες, όπως και παπικοί5, που ίδρυσαν πολυάριθμους, ιεραποστολικούς σταθμούς στο εσωτερικό της Ελλάδος, κατεργαζόμενοι επί σκοπώ την κοινωνικοπολιτική μετάλλαξη της χώρας. Γι' αυτό επέλεξαν τον πιο χρήσιμο και ιδεατό ''πυλώνα'' της Εκπαίδευσης6, γιατι ήξεραν πολύ καλά, πως μέσω αυτής θα επιτύγχαναν τους δόλιους και άνομους σκοπούς τους. Εύρισκαν εύπλαστους και ''ευπροσάρμοστους'' Ρωμιούς, διαπλαθομένους και ευάλωτους και αδυνάμους γηγενείς, οι οποίοι θα διέδιδαν τις νέες -σε αυτούς- διδασκόμενες ιδέες και οι ίδιοι θα αποτελούσαν την ελληνική κοινωνία του μέλλοντος, εξοικειωμένοι πλήρως μετά του δυτικού περιβάλλοντος και με διαμορφωμένο ήδη πολιτικοκοινωνικό, ακόμη και νεωτεριστικό, εκκλησιαστικό φρόνημα!

Παράλληλα, Αμερικανοί προτεστάντες, ψευδοαπόστολοι κάνουν έντονη την παρουσία τους -φυσικά με τους ίδιους πλανερούς σκοπούς- με την ίδρυση της πρώτης ''αλληλοδακτικής'' Σχολής στην Αθήνα το 1831. Ο πρώτος Αμερικανός ''μισιονάριος'' που ίδρυσε σχολείο στη χώρα μας ήταν ο Josiah Brewer7. Το σχολείο αυτό ιδρύθηκε στη Σύρο κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, ενώ στην Τήνο εγκαθίσταται ο έτερος ''ιεραπόστολος'' Ιωνάς Κιγκ. Ήταν ένα ''αλληλοδιδακτικό'' σχολείο Θηλέων, χρηματιζόμενο από την Angelina Grimke, που προερχόταν από την Νότια Καρολίνα της Αμερικής και στα 1831 ίδρυσε στην Αθήνα, άλλα δύο σχολεία με 253 μαθητές.

Ο Κοσμάς Φλαμιάτος στηλιτεύει και κατηγορεί το διαμορφούμενο υπό των Άγγλων πολιτικό σύστημα των Επτανήσων, το οποίο εν ολίγοις συνοψίζεται στα εξής: Σύμφωνα με το άρθρο 4 της Συνθήκης του Παρισιού, την διοίκηση των Επτανήσων (την κατοχή) ανέλαβε Άγγλος λόρδος (Lord High Commissioner), ο οποίος μετά την συγκάλεση Συνέλευσης εκπόνησε το Σύνταγμα των Επτανήσων. Το Σύνταγμα που προέκυψε, μεριμνούσε για την Γερουσία και την Βουλή, αλλά όλες οι αποφάσεις θα έπρεπε να επικυρωθούν από τον Άγγλο αρμοστή8, ο οποίος είχε το δικαίωμα να υποβάλλει βέτο. Ο Αρμοστής είχε την έδρα του στην Κέρκυρα, ενώ στα υπόλοιπα νησιά εδράζονταν οι τοποτηρητές. Είχε δε (ο Αρμοστής) τέτοια ανεξάρτητη δικαιοδοσία -πλήρως αυταρχική και κατακτητική-  ώστε ακόμη και το Υπουργείο των Αποικιών της Μεγάλης Βρετανίας δεν έφερνε καμία αντίρρηση στις όποιες αποφάσεις του. Ο ιστορικός Μοσχόπουλος θα γράψει χαρακτηριστικά: ''Ολόκληρο το πολιτικό και διοικητικό σύστημα απέβλεπε στη διασφάλιση των συμφερόντων της προστασίας (της κατοχής) και ευνοούσε την τιμοκρατική τάξη των Επτανησίων, που συνεργαζόταν στενά με τις αγγλικές αρχές''.

Για να καταλάβει κανείς, το μέγεθος, αλλά και την διαβολή της επιβουλής στα εκκλησιαστικά τεκταινόμενα των Επτανήσων και αργότερα στην υπόλοιπη Ελλάδα, ενδεικτικά θα αναφέρουμε τα εξής: Ουδείς κληρικός υφίστατο άνευ της αποδοχής εκ μέρους του Άγγλου Αρμοστή και δη του Thomas Maitland (1759-1824), του οποίου οι θηριωδίες9 κατά των Ελλήνων έχουν μείνει ανεξίτηλες στην ιστορία! Οι συνέπειες για τους παραβάτες των νόμων, που όριζε ο Μαίτλαντ θα ήταν εξορία, δήμευση περιουσιών, σύλληψη και δίκη. Όσοι συνέλεγαν χρηματικά ποσά και τρόφιμα με έρανο, μέχρι και οι ιερείς, οι οποίοι με δεήσεις παρακαλούσαν για την αίσια έκβαση του επαναστατικού αγώνα, τιμωρούνταν. Οι ίδιοι οι πρόσφυγες ήταν ανεπιθύμητοι στα Ιόνια. Ο Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος10 (1814-1894) παραστατικά σκιαγραφεί την πολιτική συμπεριφορά και εφαρμογή των επιταγών του Συντάγματος Μαίτλαντ: ''Eάν τώρα πειραθώμεν να προσδιορίσωμεν την φύσιν της παραγωγού και απορροφητικής αυτής του Κράτους αρχής ή δι άλλων λόγων να δώσωμεν πολιτικόν τινα χαρακτήρα εις το πρόσωπον του Αρμοστού (Μαίτλαντ), αδύνατον είναι να φθάσωμεν εις ακριβές εξαγόμενον, γνωστόν εις την επιστήμην και εις την ιστορίαν...''!

Το πλέον όμως επονείδιστο, θεσμικό όργανο της Αγγλοκρατίας στα Επτάνησα ήταν η λεγόμενη ''Υψηλή Αστυνομία''11, που απαρτιζόταν εξ ολοκλήρου από Άγγλους ή αλλοδαπούς αστυνομικούς, προκειμένου -ως μη γηγενείς- μα μην δείξουν την οποιαδήποτε ανοχή στους κατεχόμενους. Ο Πάνος Ροντογιάννης12 στο βιβλίο του ''ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΛΕΥΚΑΔΟΣ'', τόμος Β', γράφει πως οι βουλευτές της Ιονίου Βουλής (μία εικονική καρικατούρα των Άγγλων με επίχρισμα δημοκρατίας) δέχονταν ένθερμα πάντα τις εισηγήσεις του Άγγλου αρμοστή, επευφημώντας τον και απαντώντας με ένα ''come sta'' (έτσι είναι)! Οι Άγγλοι αστυνομικοί δημιούργησαν μέσα από Έλληνες, πρόθυμους προς κάθε συναλλαγματική συνεργασία, ένα μικρό ''στρατό'', που συλλέχθηκε για να αποτελέσει το τρίτο μάτι της Αγγλικής αποικιοκρατίας! Όλοι αυτοί έμειναν στην ιστορία ως ''Καμαρίλα''13 και από αυτούς εξάχθηκαν οι σπιούνοι, οι καταδότες, οι κοινώς εννοούμενοι ρουφιάνοι!

Σε αυτούς αναφέρεται και ο Κοσμάς Φλαμιάτος (ως ωτακουστές), οι οποίοι σχεδόν σε κάθε γειτονιά αποτελούσαν το ''αφτί'' του Άγγλου αρμοστή. Ο Παναγιώτης Κουνιάκης14 στο βιβλίο του ''Η νήσος Λευκάς από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι τα καθ' ημών'' (1928) περιγράφει τα εξαιρετικά ειδεχθέστατα βασανιστήρια της αγγλικής αστυνομίας σε συνεργασία πάντα με τους ντόπιους καταδότες: ''Είχον εις την αστυνομίαν ένα μηχάνημα ξύλινον εις σχήμα σκάφης ανοικτής κεκλιμένης προς τα κάτω, (κοινώς Γαϊδάρα), αγγλιστί Κavalo Pianko. Επ’ αυτού έθετον γυμνόν από της οσφύος και άνω τον πταίσαντα πρηνηδόν, δύο δε ραβδούχοι εις το σύνθημα του αρμοδίου υπαλλήλου της αστυνομίας εράβδιζον αυτόν μέχρις αίματος, και κατόπιν ημιθανή έρριπτον εντός, επί τούτω κατασκευασμένου σκαφιδίου περιέχοντος θερμόν ύδωρ αλατισμένον''!... Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Παραπομπές:

1. Παραμονές της Επανάστασης ''Αγγλικανοί ψευδοαπόστολοι'' προγραμματίζουν σχέδια δράσης από το κέντρο των Αθηνών μέχρι και την Θήβα. Παράλληλα Αμερικανοί ''μισιονάριοι'' ήθελαν να ιδρύσουν ιεραποστολικούς σταθμούς σε διάφορα μέρη της Ελλάδος. Επιχειρούν αναγνωριστικές επισκέψεις ,όπως στη Σάμο κατά τις παραμονές και την έναρξη της Επανάστασης. Ο Αμερικανός Pliny Fisk, πίστευε πως, η Ελληνική Επανάσταση είχε προετοιμάσει το έδαφος για θρησκευτική μεταρρύθμιση...

2. Σύμφωνα με την θεωρία της ''μετακένωσης'' του Κοραή, ενώ η αρχαία Ελλάδα με τον πολιτισμό της και τις επιστήμες της έδωσε τα ''φώτα'' στους δυτικούς πολιτισμούς, κατά τον ίδιο τρόπο έπρεπε αυτός ο ''αρχαιοελληνικός πολιτισμός'' να ξαναεπιστρέψει στον φυσικό του χώρο, την Ελλάδα.

3. ''...να διεγείρω τους νέους εις ζήλον της προγονικής αυτών δόξης, βλέποντας, ότι των επιστημών, όσαι φωτίζουν σήμερον την Ευρώπην, τα πρώτα σπέρματα και στοιχεία εγεννήθησαν εις την πατρίδα των, και σώζονται εις τα βιβλία των Ελληνικών συγγραφέων. Είναι καταισχύνη μας, ενώ οι ξένοι τα φυτεύουν, τα καλλιεργούν, τα αυξάνουν εις μεγάλα δένδρα, και τρέφονται με τους καρπούς των, ημείς μηδέ να εξεύρωμεν, ότι αυτά είναι προγονική ημών κληρονομία''. Πόλλη Θαναηλάκη, ''Οι εκπαιδευτικοί σχεδιασμοί των Αμερικανών προτεσταντών μισσιοναρίων για την Σάμο το 19ο αι.'' και Σαμιακές Μελέτες, τόμ. 7 (2005-2006), σελ.367-377.

4. Στις εργασίες της Β' Εθνοσυνέλευσης στο Άστρος, ο ιερέας Ν. Ζίας, πληρεξούσιος Κέας, έθεσε ζήτημα καταχρήσεων σε βάρος της Ορθόδοξης θρησκείας από την πλευρά των ξένων ''ιεραποστολικών'' ομάδων οι οποίες ενδεχομένως θα δρούσαν στον Ελληνικό χώρο. Βλ. Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ''Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος'', τομ. 1ος, Αθήνα 1920.

5. Βλ. Πόλλης Θαναηλάκη, ''Η Σάμος και τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, ως σημεία αναφοράς της αμερικανικής προτεσταντικής εξάπλωσης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο τον 19ο αιώνα: ρεαλισμός ή ουτοπία'', Σαμιακές Μελέτες, τόμ. 8 (2007-2008).

6. Βλ. Αθανασίας Γλυκοφρίδη-Λεοτσίνη, ''Παιδεία και Φιλοσοφία στα νησιά του Ιονίου 16ος-19ος αιώνας'', Αθήνα 2007. Από την αρχή της λειτουργίας της η Ιόνιος Ακαδημία στράφηκε προς την γαλλική πνευματοκρατική σχολή φιλοσοφίας, όπως και τη σκωτική. Το ενδιαφέρον των Επτανήσιων πανεπιστημιακών, που εκλέγονταν πάντα με τη σύμφωνη αποδοχή εκ μέρους του Άγγλου αρμοστή, στράφηκε προς την συστηματική φιλοσοφία.

7. Josiah Brewer (1796-1872). Πρώην υπουργός και συγγραφέας. Το 1826 ως ''χειροτονημένος ιεραπόστολος'' και υπό την καθοδήγηση της Boston Female Society ξεκίνησε το προσηλυτιστικό του έργο στην Κωνσταντινούπολη, στην Σμύρνη και σε νησιά του Αιγαίου.

8. Ο Λόρδος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων περισσότερο γνωστός ως Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων ήταν ο τίτλος που έφερε το πρόσωπο που διοριζόταν απευθείας από τον Άγγλο βασιλιά και είχε την απόλυτη εξουσία στα Ιόνια νησιά κατά την περίοδο 1815-1864. Σχεδόν όλοι οι Αρμοστές υπήρξαν υψηλόβαθμα στελέχη του βρετανικού στρατού που μετά την αποστράτευσή τους διορίζονταν ως κυβερνήτες κάποιας Αποικίας. (Βικιπαίδεια) 

9. Βλ. Θοδωρή Γεωργάκη, ''ΤΟ ΡΕΜΠΕΛΙΟ ΤΩΝ ΧΩΡΙΚΩΝ. ΣΦΑΚΙΩΤΕΣ 1819''. ''Η κατ΄ευφημισμόν αγγλική Προστασία στα Επτάνησα αποδείχθηκε μια σκληρή δεσποτική και απολυταρχική διακυβέρνηση, η οποία, ''πελέκησε στο γόνατό της'', όπως σοφά, η Λευκαδίτικη παροιμία, καταλογίζει στους αυτοκαταστοφικούς, διότι εξήψε το επαναστατικό φρόνημα των Επτανησίων, προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις, με την μορφή φονικοτάτων Εξεγέρσεων, απότοκο των οποίων ήταν η διαμόρφωση πνεύματος εθνικής ανυπακοής κατά του ξένου δυνάστη, που νομοτελειακά οδήγησε στην απεξάρτηση και την Ένωση με την Ελλάδα''.

10. Νομικός, αρχηγός του κόμματος των Ριζοσπαστών των Ιονίων Νήσων και πρόεδρος της Ιονίου Βουλής. Δημοσίευσε ιστορικά, κοινωνικά και ηθικολογικά έργα, τρεις ποιητικές συλλογές και ένα δράμα, με τίτλο ''Ενάρετη''.

11. Βλ. Θοδωρή Γεωργάκη, ''ΤΟ ΡΕΜΠΕΛΙΟ ΤΩΝ ΧΩΡΙΚΩΝ. ΣΦΑΚΙΩΤΕΣ 1819''. ''Με την Υψηλή Αστυνομία ο Αρμοστής έπιανε, φυλάκιζε και εξόριζε κάθε ανεπιθύμητο, χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν. Η υπηρεσία αυτή αποτέλεσε το φοβερότερο εκτελεστικό όργανο της Προστασίας…''

12. Πάνος Γ. Ροντογιάννης (1911-1996). Ιδρυτής της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Λευκάδας και της Συλλογής Εικόνων Μεταβυζαντινής Τέχνης. Δίδαξε εμπνευσμένα στη μέση εκπαίδευση, κατά τη μαρτυρία των μαθητών του (Κατερίνη, Λευκάδα, Ηγουμενίτσα, Αθήνα). Ερεύνησε με πάθος και αποτελεσματικότητα το παρελθόν της Λευκάδας και άφησε σπουδαίο ιστοριογραφικό έργο, που τον ανέδειξε ιστορικό της Λευκάδας. "Η χριστιανική τέχνη στη Λευκάδα" (1974), "Ιστορία της νήσου Λευκάδος" (1980, 1982), "Οι πρωτεύουσες της Λευκάδος" (1988), "Η εκπαίδευση στη Λευκάδα 1613-1950" (1994).

13. Το σύνολο των ανεπίσημων μυστικοσυμβούλων, που παρασκηνιακά ασκούν εξουσία, επηρεάζοντας ως προς τη λήψη αποφάσεων ένα ισχυρό άτομο, που έχει συνήθως πολλές δικαιοδοσίες.

14. Βλ. Παναγιώτη Θ. Κουνιάκη ''Η ΝΗΣΟΣ ΛΕΥΚΑΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ'' (1928).

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ 

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Εκ του προηγούμενου

Επειδή δε η πολιτική της Αγγλίας, καθώς εις πολλά άλλα, και πολλώ μάλλον, εις την κατά της ορθοδοξίας επιβουλήν, οδηγείται υπό της Ιστορίας, διά τούτο επενόησε μυρίας ραδιουργίας, δι'ων έφερε προ πάντων των άλλων, πρώτον εις την Επτάνησον, έπειτα δε επί Αντιβασιλείας και εις το βασίλειον της Ελλάδος, ταύτα τα δύο, τουτέστι το εκ της Μεγ. Εκκλησίας σχίσμα, και την συγχώνευσιν της Εκκλησίας εις την πολιτικήν αρχήν, εν ω συγχρόνως ενεργεί και συστηματικώς, αλλ' υπούλως και υποκεκρυμμένως την έκτασιν της πλάνης, διά των Σχολείων, διά των εταιριών, διά των θέσεων και δι' άλλων μυρίων σκευωριών, επί σκοπώ, όπως όσα λείψανα μείνωσιν εκ του ορθοδόξου λαού της Ανατολής, διά των όσων άλλων Σκηνών υπενεργεί ίνα ανοίξη, ευρεθώσιν όλα αθρόως και ανεπαισθήτως σύμμορφα κατά πάντα εις την Λουθηρο-Καλβινικήν πλάνην και αιώνια ανδράποδα της επιβουλής.

Η κατά το βασίλειον της Ελλάδος Εκκλησιαστική Διοίκησις, φαίνεται ομοία κατά πάντα και απαράλλακτος ως εκείνη της Επτανήσου, την οποίαν ενομοθέτησαν οι εκεί Αρμοσταί΄ και πάλιν αύται αι δύο υπάρχουσιν όμοιαι κατά πάντα, ως η Λουθηρο-Καλβινική της Αγγλίας. Εις μεν την Επτάνησον αφ' ου άπαξ η πολιτική αρχή εισήλθε διά νόμου εις τα θεία και Εκκλησιαστικά ως αυθαίρετος κατ' αρχάς συνεργός ως συμπαραστάτης και ως επικριτής, ευθύς ανεδείχθη εν έργω και πράγματι, ως Νομοδότης ως Διοικητής και ως απαίσιος της Εκκλησίας κεφαλή και εσφετερίσθη όλα τα Ιερά του θυσιαστηρίου καθήκοντα, οι δε ποιμένες κατήντησαν ως υπάλληλοι όλων των πολιτικών Βαθμών και επομένως ως ανδράποδα και ως όργανα τυφλά των εχθρών και επιβούλων της πίστεως. Οι εκεί Αρμοσταί και αντιπρόσωποι της Αγγλίας εξέδωκαν αυθαιρέτως τοιαύτα Νομοσχέδια Εκκλησιαστικά διά των οποίων έφερον ανεπαισθήτως το εκ της Μεγ. Εκκλησίας σχίσμα και ανέλαβον εν αυτοίς τοιαύτα καθήκοντα θρησκευτικά οποία ανήκουσιν εις Επισκόπους, εις Μητροπολίτας, εις Πατριάρχας και εις όλας τας Τοπικάς τε και Οικουμενικάς τε Συνόδους.

Αυτοί εκλέγουσι, ψηφίζουσι, μισθοδοτούσι και νομοθετούσι όλους τους εκεί Επισκόπους, οίτινες ουδέν άλλο ίδιον έχουσιν ει μη τον απλούν τύπον, το όνομα και τους χρηματικούς μισθούς. Αυτοί εγκρίνουσιν, ή αποδοκιμάζουσιν την χειροτονίαν και την ιεροπραξίαν οποιουδήποτε κληρικού, και προβιβάζουσιν ή καταβιβάζουσιν όπως θέλωσιν, όταν θέλωσι και εις οποίους και εις όσους θέλωσιν όλους τους Εκκλησιαστικούς βαθμούς, οποίοι οι του Επισκόπου, όλων των ιερέων, οι του Ιεροκήρυκος, Πρωτοσυγκέλλου, Αρχιμανδρίτου, Ηγουμένου, Γραμματέων και Υπογραμματέων των Επισκόπων, και όλοι αυτοί οι βαθμοί από διακόνου έως Επισκόπου και Μητροπολίτου απονέμονται και επιτρέπονται αποκλειστικώς, ως επί το πλείστον εις μόνην την υποκεκρυμμένην ζύμην του ιδίου προσηλυτισμού και εις τα όργανα της πλάνης και της κοινής προδοσίας, τα οποία προλαβόντως παρασκευάζουσι διά των Σχολείων, διά των εταιριών και δι' άλλων αναριθμήτων σκευωριών. 

Πρόκειται λόγος, περί χειροτονίας υποψηφίου ορθοδόξου, εναρέτου, πεπαιδευμένου, αγίου, έχοντος την μαρτυρίαν του ιδίου Πνευματικού Πατρός, την γενικήν του λαού, και ζητείται κατά τους υπό της επιβουλής τεθέντας νόμους, δι' αναφορών παρά της αρχής η άδεια της χειροτονίας;... Το πράγμα αποβαίνει όλως αδύνατον, διότι τούτο αντιβαίνει εις τους σκοπούς της Αγγλίας. Έρχεται εξ εναντίας ανωτέρα διαταγή της αρχής εκ Κερκύρας περί χειροτονίας υποψηφίου εγνωσμένου γενικώς, ως ασεβούς, ως αιρετικού, ως διεφθαρμένου, ως ωτακουστού και προδότου; Ουαί εις τον Επίσκοπον, εάν βραδύνη την χειροτονίαν, ή εάν προσφέρη καν μικρόν λόγον μέμψεως και δυσαρεσκείας. Και διατί; Διότι εις τούτο τείνουσι τα μυστικά σχέδια της επιβουλής, ίνα νοθεύση κατά το πνεύμα της διαφθοράς, της πλάνης, εν αγνοία του λαού και ανεπαισθήτως όλον τον Ανατολικόν κλήρον.

Κατ' αρχάς εις την Επτάνησον έως ου ετοιμάση ζύμην της προδοσίας και της πλάνης, οι Αρμοσταί απηγόρευσαν απολύτως την χειροτονίαν εις διακόνους και ιερείς επί λόγω ότι έμελλον ίνα μορφώσωσι άξιον κλήρον διά του εν Κερκύρα ''Σεμιναρίου'', ώστε πολλαί Εκκλησίαι έμενον χηρεύουσαι, πάμπολλα βρέφη απέθανον αβάπτιστα δι' έλλειψιν ιερέων, και πάμπολοι χριστιανοί απεβίωσαν  ανεξομολόγητοι και ακοινώνητοι των μυστηρίων δι' αυτήν την αιτίαν. Μετά παρέλευσιν δε ολίγων ετών, αφ' ου παρεσκεύασεν ικανούς προσηλύτους, επιτρέπει την άδειαν της χειροτονίας, αλλ' ανάγκη τόσον ο υποψήφιος, όσο και ο Επίσκοπος ίνα φυλάξωσι τον τύπον του νόμου, τον οποίον περί τούτου ενομοθέτησαν οι Αρμοσταί. Εκ των όσων άλλων πολλών απαιτούνται παρά του υποψηφίου, ζητείται προς τούτοις, ίνα έχη αποδεικτικόν ότι εμαθήτευσεν, είτε πολύ είτε ολίγον εις τα υπό της επιβουλής συστημένα και νενοθευμένα Σχολεία. 

Εάν τούτο μόνον το μαρτυρικόν λείψη όλα τα άλλα αποβαίνουσι φρούδα και μάταια και ουδέποτε έρχεται η εκ της Κερκύρας άδεια της χειροτονίας οποιουδήποτε κληρικού. Εάν δε ο υποψήφιος δεν εμαθήτευσεν συστηματικώς εις αυτά τα Σχολεία και υπάρχη προβεβηκώς εις την ηλικίαν, ανάγκη και τότε ίνα έλθη εις κατ' ιδίαν ομιλίαν μετά του ψευδοδιδασκάλου, τουλάχιστον μίαν ή δύο εβδομάδας. Εις αυτό το διάστημα κατειχή αυτόν την πλάνην γενικώς και συνεπτυγμένως, δελεάζει αυτόν διά πολλών και λαμπρών υποσχέσεων, καθυποβάλλει αυτόν εις μυστικούς όρκους ίνα διατελέση πιστός εις την αρχήν διά βίου, δίδει αυτώ οδηγίας ως προς τα έργα του ωτακουστού, και μεθ' όλα τούτα και άλλα οδηγεί αυτόν αμέσως εις τον Επίσκοπον.

Ούτος δε πάλιν ενδεδυμένος τα αρχιερατικά άμφια επιβάλλει εις τον υποψήφιον αφορισμόν εάν τολμήση ποτέ και είπη εις άλλον τινά, τα όσα ήκουσε παρά του ψευδοδιδασκάλου, και τότε επαφίεται υπ' αυτού, το περί ου ο λόγος αποδεικτικόν, το οποίον συνάπτει συν τοις άλλοις αποδεικτικοίς και καθυποβάλλει εις τον Επίσκοπον δι' αναφοράς. Ο δε Επίσκοπος καθυποβάλλει εις τον κατά τόπον Έπαρχον, Ιθαγενή Επτανήσιον, όστις φέρει οπωσούν τον τύπον του κατά την Ελλάδα Δημάρχου. Ο δε Έπαρχος καθυποβάλλει όλα ταύτα εις τον κατά τόπον Διοικητήν Άγγλον, όστις φέρει τον τύπον, αλλά διά πληρεστέρας εξουσίας, του κατά την Ελλάδα Διοικητού ή Νομάρχου, ούτος δε πάλιν ή εγκρίνει αυτά και διευθύνει προς την εν Κερκύρα γενικήν αρχήν, ή αποβάλλει και αποδοκιμάζει και δεν χωρεί περαιτέρω το πράγμα.

Εκ της γενικής αρχής πάλιν έρχεται διά της αυτής σειράς, είτε η έγκρισις, είτε η αποδοκιμασία τόσον του περί χειροτονίας, όσον και περί οιουδήποτε άλλου Εκκλησιαστικού και θρησκευτικού ζητήματος. Εκείθεν δε ωσαύτως έρχεται και πάσα άλλη ποινή εις τους κληρικούς δι' οποιανδήποτε νομιζομένην παράβασιν ή αυθαιρέτως χωρίς τινός λόγου. Οι της Επτανήσου Αρμοσταί και Απόστολοι της Αγγλίας ανέλαβον εν αυτοίς τοιαύτα θρησκευτικά καθήκοντα εις την εκεί Ορθόδοξον Εκκλησίαν, οποία ουδέποτε Πατριάρχης, Μητροπολίτης ή Οικουμενική Σύνοδος ανέλαβον, επειδή ουδέποτε απ' αρχής του χριστιανισμού κατά τα έθιμα, κατά την ανέκαθεν παράδοσιν και κατά τους Κανόνας της Εκκλησίας, ούτε Μητροπολίτης, ούτε Πατριάρχης, ούτε Σύνοδος επεμβαίνουσιν εις τα ιδιαίτερα καθήκοντα του Επισκόπου ούτε ως προς την χειροτονίαν, ή ως προς τους προβιβασμούς και καταβιβασμούς εκ των Εκκλησιαστικών βαθμών, ούτε ως προς την ποινήν και κρίσιν των υπ' αυτόν κληρικών, αλλά εις όλα ταύτα και τα παραπλήσια τούτοις έχει απόλυτον και ανεξάρτητον την εξουσίαν ο κατά τόπον Επίσκοπος. 

Εάν αναφανή ποτέ ένοχος,  τινός παραβάσεως ή καταχρήσεως επιτρέπεται η άδεια  εις οποιονδήποτε είτε κληρικόν είτε λαικόν και καταμηνύει αυτόν εις την ανωτέραν Εκκλησιαστικήν εξουσίαν και γενομένης Συνόδου κρίνεται και τότε ή επιβάλλεται εις αυτόν η ανήκουσα ποινή προς διόρθωσιν, ή καθαιρείται και χειροτονείται αντ' αυτού άλλος. Εν όσω όμως διατελεί Επίσκοπος έχει την πληρεξουσιότητα εις την ιδίαν αυτού Επαρχίαν. Οι Αρμοσταί όμως της Αγγλίας, ου μόνον αυτά πράττουσιν διά νόμου τεθέντος υπ' αυτών και άλλα πλείστα αυθαιρέτως και τυραννικώς εις την Επτάνησον, διά την ανατροπήν της ορθοδοξίας και διά την εισαγωγήν της πλάνης, αλλά προς τούτοις εσφετερίσθησαν όλα τα εκκλησιαστικά βιβλία των Πατέρων, όσα εσώζοντο εις την Μητρόπολιν της Επισκοπής και εις τα Μοναστήρια και έστειλαν όλα εις την Αγγλίαν, ου μόνον διέλυσαν τα Μοναστήρια, διατηρούμενα έτι ολίγα ως κτήματα της αρχής, ου μόνον εσφετερίσθησαν τα Εκκλησιαστικά κτήματα, πολλά εκ των οποίων εγένοντο φανερώς ιδιοκτησίαι των Άγγλων, πανοικί εκεί κατοικούντων αλλά και επέβαλον αποτίμησιν και δασμούς εις όλα τα πρακτικά και έγγραφα των Αρχιερέων και αποταμιεύονται εις το Ταμείον της πολιτικής αρχής, κατά τον τύπον τον οποίον ενομοθέτησεν και εις όλα τα άλλα πολιτικά αρχεία, και έπειτα δι' ολίγου μέρους, αφ' όλων αυτών μισθοδοτούσι τους Επισκόπους και άλλα όργανα της κοινής προδοσίας.

Σιωπώ δε πάμπολλα άλλα τοιαύτα απαίσια φρικτά και απ' αιώνος ανήκουστα ιερόσυλα έργα των Αρμοστών και των υπαλλήλων αυτοίς Άγγλων. Ενίοτε ηνάγκασαν και αναγκάζουσιν Αρχιερείς επί δικαστηρίου ίνα μαρτυρήσωσι την εξομολόγησιν τινών διαδικαζομένων χριστιανών διά σκάνδαλον, αφορών την κατάργησιν τούτου του μυστηρίου της μετανοίας και εξομολογήσεως. Άλλοτε πάλιν ενεργεί η επιβουλή και γίνονται πνευματικοί εκ των ιδίων αυτής προσηλύτων των υποκεκρυμμένων εν υποκρίσει, και έπειτα κινεί αυτούς και ου μόνον ανακαλύπτουσι την γενομένην εξομολόγησιν, αλλά προσθέτουσι διά συκοφαντίας και άλλα φρικτά εγκλήματα, και τούτο διά σκάνδαλον της γενικής διαφθοράς και εις κατάργησιν της εξομολογήσεως. Οι αφορισμοί θεωρούνται ως τα μόνα πνευματικά όπλα κατά της ανομίας και πλάνης διά την ασφάλειαν του κοινού σώματος της Εκκλησίας γινόμενοι εν καιρώ τω δέοντι. Όστις ανήκει εις την διάκρισιν των ποιμένων, καθώς εις αυτούς ανήκει και η διάκρισις της αμαρτίας και της πλάνης. Αυτοί όμως ουδόλως επιτρέπονται ειμή διά προλαβούσης και αυθαιρέτου διαταγής των πολιτικών αρχών. 

Αλλά και τούτο ηκολούθησε μέχρι τινός, διότι μετά ταύτα δι' άλλου νόμου υπαγορευθέντος υπό των Αρμοστών απαγορεύονται όλως οι αφορισμοί, ειμή εις έκτακτον ανάγκην αυτών, δι' ανακάλυψιν τινός εις τον λαόν μυστικού, οίτινες προς τοις άλλοις θέτουσι νόμους, αλλ' όταν αυτοί θέλωσιν φαίνονται εν ενεργεία και ερμηνεύονται κατά το δοκούν αυτοίς΄ όταν δεν θέλωσι μένουσιν εν αργία, ή ερμηνεύονται άλλως πως. Τούτο το πάντων των άλλων ολεθριώτατον και απαισιώτατον σύστημα της Επτανήσου ως προς την συγχώνευσιν της Εκκλησίας εις την πολιτικήν αρχήν, ενομοθέτησεν η επιβουλή επί Αντιβασιλείας διά του Αμανσπέργου και εις το βασίλειον της Ελλάδος, μετά το εκ της Μεγ. Εκκλησίας σχίσμα, και φαίνεται κατά πάντα όμοιον και απαράλλακτον εις την ουσίαν και τον σκοπόν, ως αυτά τα πράγματα μαρτυρούσι.

Εις τινά μεν μικρά και ολίγα φαίνεται μετριώτερον, εις άλλα δε πολλά ολεθριώτερον και εκείνου. Εις το βασίλειον της Ελλάδος περιώρισε όλα τα ιερά και θρησκευτικά καθήκοντα των Επισκόπων εις μόνην την εν Αθήναις λεγομένην Σύνοδον, οποίαν είχον άλλοτε οι Ιεροδιάκονοι προς τους ιδίους Επισκόπους και Αρχιερείς. Οποίαν δε πάλιν σχέσιν και υπαλληλίαν έχουσιν οι κατά την Επτάννησον λεγόμενοι Επίσκοποι και Αρχιερείς προς την εκείσε πολιτικήν αρχήν και προς αυτήν την επιβουλήν, τοιαύτη θεωρείται και εις την εν Αθήναις Σύνοδον, ως προς την εκείσε πολιτικήν αρχήν, και ως προς τους εκείσε είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία αντιπροσώπους της Αγγλίας. Τούτο μόνον το σύστημα, και εάν έλειπε καθ' υπόθεσιν, πάσα άλλη κατά της Εκκλησίας εκ της επιβουλής καινοτομία και ραδιουργία, φαίνεται ικανόν και κατάλληλον διά την εντός ολίγου ανεπαίσθητον και αθρόαν ανατροπήν της ορθοδοξίας, και διά την γενικήν έκτασιν και εισαγωγήν της διαφθοράς και της πλάνης.

Επειδή δι' αυτού νοθεύει κατά το πνεύμα της πλάνης και της κοινής προδοσίας, την ιεραρχίαν και όλον τον κλήρον ευστόχως, ανυπόπτως και συστηματικώς, καταργεί το μοναχικόν τάγμα, κατά καιρούς δε και κατά μικρόν και όλα τα δόγματα, μυστήρια, τελετάς και έθιμα της Εκκλησίας και αντισάγει όλας τας καινοτομίας της πλάνης, ως περί τούτων απάντων έχομεν πολλά πράγματα και ομολογούμενα δείγματα και ως έκαστος υγειόφρων και λογικός συμπεραίνει. Εις την Επτάνησον εν εκάστη των Νήσων έχει Επίσκοπον νομοθετημένον υπό μισθόν και υπάλληλον του κατά τόπον Επάρχου, ούτος δε πάλιν υπάλληλος του κατά τόπον Διοικητού Άγγλου αυτός δε του εν Κερκύρα γενικού Αρμοστού ενεργούντος διά της λεγομένης Βουλής και Γερουσίας, ο δε Αρμοστής οδηγείται καθ' όλα κατά τας διδομένας αυτώ εντολάς, υπό του εν Λονδίνω υπουργείου, εκ του οποίου εγένετο και η Εκκλησιαστική νομοθεσία. Την αυτήν απαράλλακτον επιρροήν και σχέσιν αυτό το υπουργείον έχει και εις το βασίλειον της Ελλάδος καθ' όλα τα θρησκευτικά και πολιτικά και τα αυτά διά νόμου και συστηματικώς ενεργεί επί Αντιβασιλείας έως της ώρας ταύτης, όπου φαίνεται ενεργούμενον το αυτό, όμοιον κατά πάντα και απαράλλακτον σύστημα.

Συνεχίζεται

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου:

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Αθήνα 1849, σελ. 65-70.

Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΑΓΡΥΠΝΙΕΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2020

Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΔΡΑΣΚΕΛΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ...

Η είδηση που διαβάσαμε και δυστυχώς είδαμε από φωτογραφίες είναι φρικιαστική! Κάποιοι θεωρούμενοι «άνθρωποι» μαγάρισαν με ακαθαρσίες τις εικόνες του Κυρίου, της Παναγίας μας, των αγίων μας! «Δεν το έκαναν χριστιανοί», είπε με απόλυτη βεβαιότητα ο Δήμαρχος της περιοχής, «αλλά ειδωλολάτρες και εχθροί του χριστιανισμού που έτυχε να περάσουν από την περιοχή μας».

Δεν το αμφισβητούμε – πώς είναι δυνατόν ένας χριστιανός, έστω κι ο πιο αμελής και αδιάφορος να φτάσει σ’ ένα τέτοιο βέβηλο σημείο; Από την άλλη όμως μας δίνεται η ευκαιρία και πάλι να επιβεβαιώσουμε τον λόγο του αγίου και δικαίου Συμεών του θεοδόχου για τον Κύριο: «οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν… καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον».

Σε όλους τους αιώνες ο Χριστός ήταν, είναι και θα είναι η πέτρα πάνω στην οποία θα προσκρούει κάθε άνθρωπος: είτε θετικά πιστεύοντας σ’ Αυτόν (η ανάσταση) είτε αρνητικά παίρνοντας αντιθετική στάση απέναντί Του (η πτώση). Σημασία έχει πάντως πως ποτέ δεν μπορεί κανείς να αντιπαρέλθει τον Χριστό και να αδιαφορήσει απέναντί Του.

Κι ακόμη: (και αυτό) το γεγονός είναι η επιβεβαίωση πως ο Κύριος βρίσκεται πάντοτε Εσταυρωμένος σε όλους τους αιώνες, αδιάκοπα προσευχόμενος στον Ουράνιο Πατέρα: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι». Η στάση του Κυρίου απέναντι σ’ αυτούς που Τον «προσβάλλουν» και τον «μαγαρίζουν» είναι η στάση της ανοικτής αγκαλιάς: οι εχθροί Του είναι τα παιδιά Του για τα οποία ήλθε και σταυρώθηκε και τα κυνηγάει εναγωνίως για να τα σώσει – το μαγάρισμα των εικόνων Του είναι η αφορμή για να εντείνει ακόμη περισσότερο το κυνηγητό Του, κυνηγητό της αγάπης Του, προς αυτά τα πλανεμένα παιδιά Του. «Αφήνει τα ενενήντα εννέα πρόβατα και ψάχνει για το ένα το χαμένο»…

Αλλά δεν πρέπει να κάνουμε εξαφορμής του θλιβερού γεγονότος και την επισήμανση, που είναι εξίσου, αν όχι και περισσότερο, φρικιαστική; Κάθε φορά που προσβάλλουμε τον συνάνθρωπό μας (με τα λόγια μας, τη συμπεριφορά μας, ακόμη και τις σκέψεις μας), ο οποίος στο βάθος του είναι η ίδια η εικόνα του Χριστού, κατά τον αψευδή λόγο Του: «ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοί ἐποιήσατε», δεν «μαγαρίζουμε» τον Ίδιο;

Η ακάθαρτη συχνά καρδιά μας «πετάει» πάνω στον αδελφό μας, άρα στον ίδιο τον Κύριο, ό,τι χειρότερο ως ακαθαρσία υπάρχει, αλλά αυτό το θεωρούμε μικρό και τιποτένιο. Φρίττουμε για τις ορατές ακαθαρσίες, αλλά δεν φρίττουμε για τις πνευματικές! Εδώ δεν αναδεικνύεται η δική μας, των θεωρουμένων καλών χριστιανών, υποκρισία;

Πηγή: http://pgdorbas.blogspot.com

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ

Κείμενα από το ομότιτλο βιβλίο του αειμνήστου πνευματικού μας πατρός, 

Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού (+ 2013).

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΤΑ ''ΗΞΕΙΣ ΑΦΙΞΕΙΣ'' ΤΗΣ Κας BILDERBERG!

Η Κεραμέως «φίμωσε» 30 βουλευτές της ΝΔ για ερώτηση σχετικά με τα θρησκευτικά βιβλία Γαβρόγλου

Έντονη δυσαρέσκεια και εκνευρισμό προκαλεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας η συμπεριφορά της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως, η οποία την εβδομάδα που πέρασε κίνησε γη και ουρανό για να μην κατατεθεί ερώτηση με υπογραφές δεκάδων βουλευτών για τα βιβλία των Θρησκευτικών από συμπολιτευόμενους βουλευτές.

Ούτε ένας ούτε δύο, αλλά 30 (!) βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας -ενώ υπήρχαν και άλλοι που ζητούσαν να συμμετάσχουν, αλλά δεν πρόλαβαν- υπέγραψαν μια ερώτηση προς την υπουργό Παιδείας σχετικά με την απόσυρση των βιβλίων Γαβρόγλου, που στην πράξη αποχριστιανοποιούσαν το μάθημα των Θρησκευτικών και το μετέτρεπαν σε… γενική Θρησκειολογία.

Ονόματα τα οποία μάλιστα θεωρούνται ότι ανήκουν σε διαφορετικές «εσωτερικές πτέρυγες» της Νέας Δημοκρατίας, με τους «προεδρικούς» μάλιστα να αποτελούν την πλειοψηφία, λόγω και του ότι σε αυτή την κατηγορία θεωρείται ότι ανήκει ο πρώτος που συνέταξε την ερώτηση Νεοκλής Κρητικός, βουλευτής Λακωνίας. Μαρκόπουλος, Κυρανάκης, Μπογδάνος, Σπανάκης, Ράπτη είναι μόλις μερικά από αυτά τα ονόματα.

Η ερώτηση είχε ως βάση τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που ακύρωσε ως αντισυνταγματικές τις υπουργικές αποφάσεις του πρώην υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, αλλά και του Ν. Φίλη, ως αντίθετες προς το Σύνταγμα της χώρας, με τις οποίες ζητείτο να αποκτήσει το μάθημα των Θρησκευτικών ορθόδοξο χριστιανικό προσανατολισμό.

Οι βουλευτές θα ρωτούσαν την κυρία Κεραμέως πότε θα αποσυρθούν από τα σχολεία τα διδακτικά εγχειρίδια («φάκελοι», όπως ονομάζονται) του ακυρωθέντος Νέου Προγράμματος Σπουδών και πρότειναν την αντικατάστασή τους με τα βιβλία των Θρησκευτικών που διδάσκονταν μέχρι το 2016 -δηλαδή, πριν από την εφαρμογή του συριζαϊκού Νέου Προγράμματος Σπουδών-, τα οποία είναι συμβατά με τις αποφάσεις και υποδείξεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. «Να κάνουν τις ερωτήσεις ένας ένας»

Όπως είναι φυσικό, η ερώτηση κυκλοφόρησε στα emails των βουλευτών, προκειμένου να την υπογράψουν όσοι άλλοι θα το επιθυμούσαν. Κάπου εκεί, η συγκεκριμένη ερώτηση, μαζί με τις υπογραφές, θα έφτασε και στο email της κυρίας Κεραμέως, η οποία εξεμάνη και κατέφυγε στον γ.γ. της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. Σταύρο Καλαφάτη, κάνοντας λόγο για «αντιπολιτευτικές τακτικές», και του ζήτησε να παρέμβει ώστε να μην κατατεθεί η συγκεκριμένη ερώτηση με τις υπογραφές και των 30 βουλευτών.

«Αν θέλουν, ας την υποβάλουν ένας ένας» φέρεται ότι είπε εξοργισμένη η υπουργός Παιδείας. Κάτι που, από ό,τι φαίνεται, τελικά θα συμβεί, μετά την πυροσβεστική παρέμβαση του Σ. Καλαφάτη – αφού αρκετοί είναι οι βουλευτές που δηλώνουν αποφασισμένοι από εβδομάδα να προβούν σε τέτοιου είδους κινήσεις. Θα περίμενε κανείς ότι η Νίκη Κεραμέως θα ήταν πρόθυμη να απαντά σε τέτοιου είδους ερωτήσεις των βουλευτών του κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, αφού, ειδικά με 30 υπογραφές, θα ήταν φανερό ότι επρόκειτο περί ενός αιτήματος με ισχυρή υποστήριξη από τη βάση της Ν.Δ.

Άλλωστε, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε φέρει αυτές τις αλλαγές, η Νέα Δημοκρατία σε ανακοίνωσή της τόνιζε: «Η αιφνίδια αλλαγή του μαθήματος των Θρησκευτικών, χωρίς καμία συνεννόηση με την Εκκλησία, όταν δεν υπάρχουν καν νέα βιβλία για να το υποστηρίξουν, αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση επιχειρεί συνειδητά να διχάσει και να πολώσει… Δεν μπορεί να υποβαθμίζεται η διδασκαλία για την ορθόδοξη πίστη, την οποία ασπάζεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων». Έχει αλλάξει μήπως η στάση της Ν.Δ. στο συγκεκριμένο ζήτημα; Δύο εξηγήσεις υπάρχουν για τη στάση της υπουργού Παιδείας:

Είτε δεν θέλει -για κάποιον λόγο- να αλλάξει τα βιβλία, κάτι το οποίο θα έπρεπε να προκαλεί προβληματισμό στο κόμμα, είτε ανακαλύπτει «εσωτερική αντιπολίτευση», διότι δεν αισθάνεται ασφαλής στην υπουργική της θέση. Δεν θα μπορούσε να λείπει και ένα σχόλιο για τη σχετική αφωνία της Εκκλησίας. Ειδικά όταν, σύμφωνα με πληροφορίες, ο άνθρωπος ο οποίος είναι σε θέση «κλειδί» για το ζήτημα των συγκεκριμένων βιβλίων θεωρείται του περιβάλλοντος κορυφαίου ιεράρχη.

Πηγή: https://www.newsbreak.gr

Newsbreak

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019, Aίθουσα Αγίου Νεκταρίου 

Ιερά Μητρόπολη Τορόντο 

Ομιλητής

Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος

της Εκκλησίας Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών