Ο ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ''ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ''

Ο Αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του '21
Νικήτας Παναγιωτόπουλος ή Νικηταράς (1782-1849),
συναγωνιστής του Κοσμά Φλαμιάτου στην ''Φιλορθόδοξη Εταιρεία''
απέκτησε στας δυσμάς του βίου του από τον Όθωνα
''άδεια επαιτείας''...
προκειμένου να ζητιανεύει κάθε Παρασκευή στο μέρος,
 όπου σήμερα βρίσκεται ο ναός της Ευαγγελιστρίας στον Πειραιά...

Στη ''Φωνή Ορθόδοξος και σπουδαία'' του Κοσμά Φλαμιάτου, ο αναγνώστης θα διαπιστώσει -σωρηδόν και επαναλαμβανόμενα- τις αδιάκοπες επισημάνσεις του συγγραφέα, τόσο περί των πολλαπλών δεινών που επέφερε η Αγγλοκρατία στα Επτάνησα, όσο και περί των διαφόρων μυστικών εταιρειών μασονικής ταυτότητας και προέλευσης. Μην ξεχνάμε πως το 1849, που γράφτηκε το εν λόγω βιβλίο, μέχρι και το 19521 που κοιμήθηκε ο Μοναχός Κοσμάς, η Αγγλική Κατοχή είχε φτάσει ήδη στο ζενίθ της, ώσπου να γίνη η ένωση των Επτανήσων με την μητέρα Ελλάδα το 18642 και η κατάργηση της Βρετανικής αποκιοκρατίας. Ως έχει ξαναεπισημανθεί, η ύπαρξη πολλών μυστικών εταιρειών στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα από την Δυτική Ευρώπη -μέσω της Επτανήσου- δεν σήμαινε κατ' ανάγκην την τον μασονικό τους εγκλεισμό ή την τεκτονική τους υποδαύλιση, καθώς πολλές εταιρείες λειτουργούσαν ως κάποια είδη εκπαιδευτικών λέσχεων ή στενών επαγγελματικών οργανώσεων απέναντι στα αυταρχικά ή κατοχικά κρατικοπολιτικά καθεστώτα της εποχής3.

Μία τέτοια εταιρεία, με την οποία είχε στενή σχέση ο Κοσμάς Φλαμιάτος ήταν η λεγόμενη ''Φιλορθόδοξος Εταιρεία''4. Τα στοιχεία που υπάρχουν για την εταιρεία αυτή είναι αρκούντως πενιχρά και τα μόνα που θα συναντήσει κανείς βρίσκονται στα ''Απομνημονεύματα του Γενναίου Κολοκοτρώνη'' και σε ένα ανώνυμο χειρόγραφο, του ''Αρχείου Μαυροκορδάτου'', στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Μόνο το 1839 συναντάται η ''Φιλορθόδοξος Εταιρεία'', που αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο μία συνέχεια του κόμματος των Ναπαίων5 του Ιωάννη Καποδίστρια. Τα φρονήματά της ήταν αποκλειστικά ορθόδοξα και κυρίως λειτουργούσαν ως ένα αυθόρμητο ξέσπασμα απέναντι στην αντορθόδοξη και αντιεκκλησιαστική πολιτική της Αντιβασιλείας του Όθωνα, αλλά και του ιδίου. Πίστευαν, πως μόνο με την επέμβαση της Ρωσικής -τότε- Αυτοκρατορίας, η Ελλάδα δεν θα γινόταν έρμαιο και υποχείριο όργανο των Δυτικοευρωπαίων Παπικών και Λουθηρο-Καλβινιστών και λόγω της κοινής Ορθόδοξης ταύτισης των δύο χωρών, η Ορθοδοξία θα συνέχιζε αμόλυντη από τις καθολικές και προτεσταντικές αιρέσεις.

Υπενθυμίζουμε μόνο, πως επί Αντιβασιλείας, οι αποφάσεις που πάρθηκαν κατά της Εκκλησίας ήταν:6 α. Με το διάταγμα της 23 Ιουλίου/4 Αυγούστου 1833, η Εκκλησία της Ελλλάδος ορίστηκε ως ''Αυτοκέφαλη'' και υπάχθηκε κατ' ευθείαν στην κρατική εξουσία προκειμένου να ελεγθεί και να διαβληθεί κατά το δυνατόν. β. Με το διατάγματα της 7ης Οκτωβρίου 1833 διαλύθηκαν όλα τα Μοναστήρια που είχαν λιγότερους από... 6 Μοναχούς. γ. Με άλλο διάταγμα της 9ης Μαρτίου 1834 διαλύθηκαν όλες... οι γυναικείες Ιερές Μονές. δ. Όσες Μοναχές ήταν μικρότερες από 40 ετών, υποχρεώθηκαν διά Νόμου να επιστρέψουν στον εγκόσμιο βίο!... ε. Απαγορεύτηκαν οι δωρεές προς την Εκκλησία. ζ'. Όλη η μοναστηριακή περιουσία -πλην εξαιρέσεων- περιήλθε στο Βαυαροκρατούμενο, ελληνικό κράτος! ζ. Εκποιήθηκαν εκκλησιαστικά σκεύη, αγιογραφίες, μέχρι και ολόκληρα βυζαντινά τέμπλα, για την δήθεν αναγκαία χρηματοδότηση του νεοσύστατου κράτους.

Αρχικοί ηγέτες της ''Φιλορθοδόξου Εταιρείας'' φέρονται ο Κωνσταντίνος Οικονόνου ο εξ Οικονόμων (1780-1857)7, ο Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης8 (1806-1868) -γιος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη και της Αικατερίνης Καρούσου, ο Γεώργιος Καποδίστριας9 -αδελφός του Ιωάννη- (1783-1841), ο  Νικόλαος Ρενιέρης10 (1758-1847) και αρκετοί άλλοι. Σαφώς ετίθεντο αλυτρωτικά ζητήματα ανεξαρτησίας της Θεσσαλίας, της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Θράκης. Σύμφωνα με πηγές, φέρεται πως πίσω από την ''Φιλορθόδοξη Εταιρεία'' βρισκόταν η Ρωσία μέσω του Κωνσταντίνου Οικονόμου και του Γεωργίου Καποδίστρια. Για την δράση του Κοσμά Φλαμιάτου στην εταιρεία δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία, παρά μόνο, κάποιες επιστολές που βρέθηκαν απευθυνόμενες προς την Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου και του Αγίου Αθανασίου, στα Καλάβρυτα. Πρέπει να σημειώσουμε όμως με έμφανση, πως την εικοσαετία (1930-1950) υπήρχαν και άλλες προσποιούμενες εταιρείες με φιλορθόδοξο υπόβαθρο, που στην ουσία καπηλεύονταν τα φρονήματα του λαού, προκειμένου να στηρίξουν τις κομματικές τους επιλογές.

Η λέξη άλλωστε ''Κομματάρχης'', που και σήμερα απαντάται αναφανδόν, αναφέρεται -το 1849- συνεχώς από τον Μοναχό Κοσμά, όπως και η πρωταρχική δράση της Μασονίας, που κρυβόταν επιμελώς πίσω από τις νεότοκες, διαδοχικές, μεταπαναστατικές κυβερνήσεις, προκειμένου να διαφθείρει και να υποδαυλίσει το νόημα και το φρόνημα της λέξης Ρωμιοσύνη. Συνεπώς οι εννοιολογικές αναφορές ''Κομματισμός'', ''Κομματάρχες'', ''Μασονία'' και ''Μασόνοι'' απαντώνται συλλήβδην από τις αρχές ήδη του 19ου αιώνα!

Ένα ιδιαίτερο στοιχείο που πρέπει ευθαρσώς να επισημάνουμε, είναι πως πολλοί μελετητές της ζωής και της δράσης του Κοσμά Φλαμιάτου χρησιμοποιούν συχνά, ως πηγή τον Μπάμπη Άννινο11 (1852-1934), γεγονός, πως τους καθιστά αναξιόπιστους. Ο Μπάμπης Άννινος, Μασόνος (μέλος της Στοάς Πυθαγόρας)12 φέρεται ως αθεράπευτα άθεος, στρεφόταν με περίσσιο μένος  εναντίον οιουδήποτε είχε τα χαρακτηριστικά και το φρόνημα του Ορθοδόξου! Ο υπέρμετρος, αθειστικός του ζήλος δεν άγγιξε μόνο το πρόσωπο του Κοσμά Φλαμιάτου, αλλά και του άλλου κατ' επίγνωσιν ζηλωτή Θεού, του αγωνιστή παπά Χριστοφόρου Παναγιωτόπουλου (1770-1861) ή πιο γνωστού ως ''Παπουλάκου''13. Ως εκ τούτου, οι πληροφορίες και οι κατακρίσεις που αποδίδει ο Άννινος στους δύο αυτούς Ορθοδόξους αγωνιστές είναι παντελώς ανακριβείς και αναξιόπιστες.

Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος αργότερα στο βιβλίο του ''Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδας''14 θα γράψει τα εξής χαρακτηριστικά: ''Σκοπός δε της εταιρείας ήτο μεν η απελευθέρωσις της Ηπείρου, Θεσσαλίας και Μακεδονίας, αλλά και η υποστήριξις της Ορθοδόξου θρησκείας και η ανάρρησις εις τον θρόνον Ορθοδόξου βασιλέως, φονευομένου ή εκθρονιζομένου του ετεροδόξου Όθωνος''. Ο Όθωνας από την πλευρά του αντέδρασε απολύοντας τον Υπουργό Εσωτερικών του Γεώργιο Γλαράκη15 (1789-1855), ο οποίος φέρεται, πως γνώριζε την ύπαρξη της ''Εταιρείας'' και παρέπεμψε σε δίκη τον Γεώργιο Καποδίστρια, (νεότερο αδελφό του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια), τον αγωνιστή του '21 ''Νικηταρά'' (Νικήτας Σταματελόπουλος 1782-1849) και τον λόγιο Μάρκο Ρενιέρη16 (1815-1897). Ο Νικηταράς17, όταν αποφυλακίστηκε, η υγεία του ήταν πλήρως εξασθενημένη από τα βασανιστήρια που υπέστη κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του και έχασε σε μεγάλο βαθμό την όρασή του. Ο Όθωνας... του χορήγησε... "άδεια επαιτείας", στο χώρο, όπου σήμερα βρίσκεται η εκκλησία της Ευαγγελιστρίας στο Πειραιά, κάθε Παρασκευή. Κοιμήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 σε ηλικία 68 ετών και τελευταία επιθυμία του ήταν να ταφεί δίπλα από το θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Μετά την δίκη (το 1840), ο Μοναχός Κοσμάς ξαναεμφανίστηκε στην Πάτρα το 1847 και αναβίωσε την εταιρεία εκ νέου. Φέρεται, πως ήταν αρχηγός της στην Πάτρα. Εκεί φαίνεται να εξέδωσε αρχικά τα φυλλάδιά του ''Ερμηνεία των χρησμών του Αγαθαγγέλου'' και ''Φωνή ορθόδοξος και σπουδαία'', που εξετάζουμε. Η πεποίθησή του, πως η Ορθοδοξία διερχόταν σοβαρούς κινδύνους (για τους λόγους που καταδείξαμε παραπάνω) ήταν τόσο ισχυρή, που επηρέασε ασφαλώς και την διδασκαλία του αγωνιστή ''Παπουλάκου''18, ο οποίος θεωρούταν κατά κάποιον τρόπο ''πνευματικός του δάσκαλος''. Η αναβίωση της ''Φιλορθοδόξου Εταιρείας'' στην Πάτρα με μέλη τους Φλαμιάτο - Παπουλάκο και με την συμμετοχή του Κωνσταντίνου Οικονόμο των εξ Οικονόμων έμεινε γνωστή, ως η ''Καλογηρική Συνωμοσία''19. Τα φλογερά κηρύγματα των Φλαμιάτου-Παπουλάκου (ήταν και οι δύο ιεροκήρυκες με άδεια της Ιεράς Συνόδου), καθώς και η πολιτικοινωνική τους διαμαρτυρία, που σαφώς στρεφόταν κατά της Βασιλείας του Όθωνα και των περί αυτών αυλικών του, οδήγησαν στη σύλληψη του Μοναχού Κοσμά στις φυλακές Αράπη του Ρίου, όπου φέρεται πως πέθανε από δηλητηρίαση Ελλήνων - οπαδών του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου! Φέρεται επίσης, πως εκάρη Μοναχός μέσα στις Φυλακές του Ρίου, λίγο πριν τον θάνατό του.

Δυστυχώς κάποιοι μελετητές του Μοναχού Κοσμά, ακόμη και σήμερα θεωρούν τόσο τον ίδιο, όσο και τον ''Παπουλάκο'', ως ''δεισιδαίμονες'', ''θεοφοβικούς'', ''αγράμματους'' και ''θρησκόληπτους''. Ήδη από τα χρόνια που εξετάζουμε, πενήντα χρόνια πριν την έναρξη του 20ού αιώνα, η σημασία του ορθώς πιστού ζηλωτού της Ορθοδοξίας αποκτά την έννοια του ''θρησκόληπτου'', ενώ η σημασία του τυπικού Ορθοδόξου, ανοιχτού στα νέα κοσμοθεωρητικά ρεύματα, αλλά και στις αιρέσεις της εποχής, αποκτά την έννοια του ''κανονικού'' Ορθοδόξου! Αυτό δεν αποτελεί αυθαιρεσία ημετέρα. Ο Κοσμάς Φλαμιάτος στο βιβλίο που εξετάζουμε, το επαναλαμβάνει και το καταδεικνύει συνεχώς: ''(...) στέλλουσι συγχρόνως και φυλακίζουσι και άλλους ορθόφρονας και εν αληθεία ζηλωτάς πάσχοντας πολλά δεινά και κινδύνους, εν ω οι πλαστοί ευρίσκουσιν την περιποίησιν και όλην την άνεσιν, δι' εμμέσου επιστασίας και συνδρομής της αρχής''!

Συνεπώς, ήδη με την αρχή του νέου ελληνικού κράτους, την κυριαρχία της Βαυαροκρατίας και της Αγγλοκρατίας, αλλά και του Νεοελληνικού Διαφωτισμού (στο μεγαλύτερο μέρος του) προετοιμάστηκαν τα επόμενα δεινά, αυτά που με την εγκύκλιο του 1902 και αργότερα του 1920, οδήγησαν στην πλαστογραφία, στην καλπικοποίηση και διαφθορά της ίδιας της Ορθοδοξίας και της μετάλλαξης της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ως μίας... από τις πολλές Εκκλησίες εκ της... ''αναδενδράδος'' του επάρατου και μισερού Οικουμενισμού! Ο Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος δικαιώθηκε απόλυτα! Αυτά που δίδασκε και καταδείκνυε συνεχώς και τον κατηγορούσαν, όχι μόνο οι φυσικοί εχθροί του, αλλά και τα επαναλάμβαναν ακόμη και μεγαλοκληρικοί, ''διεφθαρμένοι'' υπό το πνεύμα των νεωτερισμών, που εισήγαγε η Γαλλική Διαφώτιση και ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός, τα αυτά ακριβώς συμβαίνουν με την ανατολή του 20ού αιώνα! Ό,τι ακριβώς ζούμε σήμερα στα εκκλησιαστικά μας πράγματα λόγω της Παναίρεσης του Οικουμενισμού, τα αυτά προετοιμάστηκαν διαδοχικά με την δόμηση, την διαμόρφωση, την επινόηση και την εκπόνηση του νέου ελληνικού κράτους! Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Σημειώσεις:

1. Βλ. Αλεξίου Παναγόπουλου ''ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ'', Αθήνα 2008.

2. Βλ. Τάσου Βουρνά ''Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ'', Εκδόσεις Πατάκη, 1998.

3. Βλ. Άννας Μανδυλαρά, Γεωργίου Νικολάου ''Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ: ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΥΡΩΠΗ'', εκδόσεις Ασίνη.

4. Βλ. Χρήστου Γιανναρά ''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΔΥΣΗ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ, εκδόσεις Δομός.

5. Το Ρωσικό κόμμα λεγόταν και κόμμα των Ναπαίων από κάποιον Κερκυραίο Νάπα, φανατικό υποστηρικτή του Καποδίστρια. Το Ρωσικό κόμμα διατηρούσε επαφή με τη Ρωσική διπλωματική αποστολή και είχε μεγάλη υποστήριξη στην Πελοπόννησο. Έριχνε μεγάλο βάρος στην προάσπιση της Ορθοδοξίας, γεγονός που του προσέδωσε μεγαλύτερο λαϊκό έρεισμα. (Βικιπαίδεια).

6. Αγιοκυπριανίτη ''Η ΑΓΓΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΙΝΓΚ ΚΙΝΕΙ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟ ΔΥΣΩΔΕΣ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

7. Κατέκρινε με θάρρος τον Όθωνα και τους υπουργούς του για τις μεταθέσεις μητροπολιτών, την τοποθέτηση σε μητροπόλεις ανθρώπων προσκολλημένων στις απόψεις της Αντιβασιλείας, την ερήμωση μοναστηριών, την ανεξέλεγκτη και ελεύθερη διείσδυση ξένων ψευδοιεραποστόλων και την έλλειψη του Αγίου Μύρου στην Ελλάδα μετά τη διακοπή των σχέσεων με το Πατριαρχείο. (Βικιπαίδεια).

8. Βλ. Εφημερίδα ''ΕΣΤΙΑ», αριθμ. φύλλου 39.141, Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011.

9. Γρηγορίου Δαφνή ''Ιωάννης Α. Καποδίστριας, η Γένεση του Ελληνικού Κράτους'', Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1975.

10. Συμμετέχει στην ''Φιλορθόδοξη Εταιρεία'', η οποία είχε αλυτρωτικά σχέδια και ήθελε τον Όθωνα ορθόδοξο, και λόγω της συμμετοχής του αυτής τον Δεκέμβριο του 1839 συλλαμβάνεται. Ο Ρενιέρης ανήκε στο Ρωσικό κόμμα ή κόμμα των Ναπαίων. Έγινε μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας, συμμετείχε στην επιτροπή σύνταξης του Συντάγματος του 1844 και υπήρξε μέλος της Γερουσίας. (Βικιπαίδεια).

11. Ο Μπάμπης Άννινος, Μασώνος και άθεος χαρακτήρισε τον Κοσμά Φλαμιάτο, ως ''(άνδρα) ξεροκέφαλο μετριωτάτης παιδεύσεως, θρησκομανή, υποκείμενο εις ασκητικάς εξάψεις και εσκοτισμένον έχων τον νουν εκ της ενδελεχούς αναγνώσεως της δυσπέπτου των συναξαρίων ύλης και εκ της ασχολίας αυτού περί την εξήγησιν των χρησμών του Αγαθαγγέλλου''. Μπάμπη Άννινου ''Οι Φιλέλληνες του 1821'', Αθήνα 1925.

12. Εφημερίδα ''ΤΟ ΒΗΜΑ'', ''Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ'', 24 Νοεμβρίου 2008.

13. Βλ. Μπάμπη Άννινου ''Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ'', εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα Μάρτιος 2010.

14. Βλ. Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου ''Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ'', εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας.

15. Θεωρούνταν ένας από τους ηγέτες του Ρωσικού κόμματος, μαζί με τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μεταξά και Μιχαήλ Σούτσο. Με την αποκάλυψη της ύπαρξης της Φιλορθοδόξου Εταιρείας απομακρύνθηκε από τα δημόσια αξιώματα, καθώς η εταιρία αυτή θεωρήθηκε αντικαθεστωτική. Από το 1839 έως το 1843 έζησε στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως γιατρός. Το 1847 διετέλεσε υπουργός εξωτερικών σε ανασχηματισμό της Κυβέρνησης του Κωλέτη και το 1849, στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Κανάρη, υπουργός εσωτερικών. (Βικιπαίδεια).

16. Ο Μάρκος Ρενιέρης  ήταν νομικός και λόγιος του 19ου αιώνα.

17. Όταν πληροφορήθηκε ένας πρόξενος ξένης αντιπροσωπείας στην Ελλάδα, ότι ο Νικηταράς επαιτούσε στον Πειραιά, θέλησε να τον επισκεφτεί. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του. - Τι κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ο ξένος. - Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα, απάντησε υπερήφανα ο ήρωας. - Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στον δρόμο; επέμενε ο ξένος. - Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος, απάντησε περήφανα ο Νικηταράς. Ο ξένος κατάλαβε, και διακριτικά, φεύγοντας άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο σχεδόν τυφλός Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!». ''Ο Νικηταράς, ο Ναός Ευαγγελιστρίας Πειραιώς και το μνημείο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας'', εκδόσεις ''Χρυσοπηγή''.

18. Σπάρτης Μαραγκού-Δρυγιαννάκη ''Η ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΡΩΣΙΑ''. Διδακτορική Διατριβή.

19. Ο ''Παπουλάκος'' (Μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος 1780/90 - 1861)

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''


Εκ του προηγούμενου

Η δε αρχή ίνα βεβαιώση έτι μάλλον εις τον λαόν αυτήν την απάτην υποκρίνεται ότι έχει αυτούς υπό την ιδίαν οργήν, ώστε ενίοτε οι Αρμοσταί φυλακιζουσι τινάς εξ αυτών προ ολίγον, ή στέλλουσιν εις πλαστάς ιστορίας, αλλ' εις αυτάς στέλλουσι συγχρόνως και φυλακίζουσι και άλλους ορθόφρονας και εν αληθεία ζηλωτάς πάσχοντας πολλά δεινά και κινδύνους, εν ω οι πλαστοί ευρίσκουσιν την περιποίησιν και όλην την άνεσιν, δι' εμμέσου επιστασίας και συνδρομής της αρχής.

Διά τούτου του είδους της απάτης, πρώτον μεν επιβουλή ζητά πολλώ μάλλον την υπόληψιν αυτών των υποκριτών, επειδή ο κοινός λαός δι' απάτης νομίζει ότι πάσχουσιν υπέρ της θρησκείας και της Πατρίδος και εκ τούτου γίνονται ευστοχώτεροι δημαγωγοί του λαού, δεύτερον δε μανθάνουσι δι' αυτών όλα τα φρονήματα και τα μυστικά του λαού και τρίτον επινοούσι τρόπους και διεγείρουσι σκάνδαλα κατά των ορθοφρονούντων και ζηλωτών ίνα μη ευρίσκη τούτων ο λόγος εις το εξής πίστιν και τόπον εις τον λαόν.

Αύτη δε η Σκηνή παίζεται όταν προς τοις άλλοις η επιβουλή μέλλει ίνα φέρη διά του Αρμοστού νέας καινοτομίας εις τα της πίστεως και νέα εις τον λαόν δεινά, όπως η Σκηνή αύτη φέρη φόβον και φρίκην εις το κοινόν και έπειτα κινούσιν αυτούς τους υποκριτάς και γενόμενοι δημαγωγοί του λαού οικονομούσι την κοινήν σιωπήν και αδράνειαν. Γίνεται προς τούτοις αυτή η Σκηνή όταν η επιβουλή μέλλει ίνα στείλη εκ των κεκρυμμένων αυτής οργάνων εις το βασίλειον της Ελλάδος, εις την Κωνσταντινούπολιν και αλλαχού της Ανατολής ίνα λάβωσι είτε πολιτικάς, είτε διδασκαλικάς θέσεις, ή δι' άλλον τούτον έργον εκ των όσων αφορώσι τα μυστικά της Αγγλίας σχέδια.

Συγχρόνως δε διά των άλλων αυτής κεκαλυμμένων οργάνων και των εφημερίδων ενίοτε της Ελλάδος, διακηρύττει και διαφημίζει αυτούς ως ζηλωτάς τάχα, ως αγωνιστάς και ως πάσχοντες υπέρ της Πατρίδος και της Πίστεως, και ως αντιφερομένους δήθεν εις τα σχέδια και εις τους σκοπούς της Αγγλίας. Αυτή η Σκηνή ανεφάνη και αναφαίνεται πολάκις εις την Επτάνησον, και όταν προς τοις άλλοις έμελλε ίνα αποστείλλη εις την Κωνσταντινούπολιν τον Κ. Τ. ως Καθηγητήν του εν Χάλκη Σεμιναρίου.

Των τοιούτων ίδιον εστί προς τοις άλλοις πολλοίς ίνα εκθειάζωσι και επαινώσι την κατάστασιν της Επτανήσου, ελεεινολογούντες συγχρόνως την της Ελλάδος. Ενίοτε δε ίνα μη γίνωνται ύποπτοι εκτραγωδούσι μικρά τινά και ασήμαντα κατά της Επτανήσου, επί σκοπώ ίνα συσκιάζωσι και σκεπάζωσι τα μεγάλα.

Πάντοτε δε οι Αρμοσταί συστηματικώς προβιβάζουσι εις διαφόρους θέσεις και εις εκείνας του Νομοθέτου και του βουλευτού, και εκ τούτου του κεκρυμμένου αυτών προσυλητισμού, τους οποίους κινούσι και έρχονται εις πλαστάς διαφιλονεικήσεις και συζητήσες υπέρ της πίστεως τάχα και της πατρίδος μετά των εκ της άλλης φατρίας,  κατά τας μυστικάς και εις τα δύο υπαγορεύσεις αυτών, οι δε Αρμοσταί οι κατασκευάζοντες αυτήν την Κωμικήν Σκηνήν, δι' ης διασκεδάζουσι τον λαόν, και προετοιμάζουσι τας μεγάλας και φρικτάς αυτού συμφοράς, τον εξανδραποδισμόν και την τούτου, γενικήν απώλειαν γελώσι μεγάλως.

Αυτή η Σκηνή της πλαστής συζητήσεως γίνεται ή όταν προλαβόντως ακολουθήση γενικος γογγυσμός του λαού διά τα επικείμενα δεινά της Πατρίδος και της θρησκείας, και τότε οι Άγγλοι αποστέλουσι συγχρόνως πολλούς σπερμολόγους, υπερπαινούντας αυτούς τους πλαστούς Πατριώτας και ζηλωτάς, και διδόντας μεγάλας ελπίδας της επί το κρείττον μεταβολής των πραγμάτων, ή όταν μέλλη, ίνα τεθή τις ολέθριος θρησκευτικός και πολιτικός νόμος χωρίς της εκ του λαού περί αυτού υποψίας.

Επειδή τότε τα φανερά και γνωστά τοις πάσιν όργανα της Αγγλίας προτείνουσιν αυτόν τον νόμον εις την Συνέλευσιν της λεγομένης Γερουσίας γυμνόν παντός προσχήματος, οι δε άλλοι οι κεκρυμμένοι και οι εν υποκρίσει ζηλωταί, αντιπροτείνουσιν άλλον του αυτού πνεύματος και της αυτής φύσεως, αλλά κεκαλυμμένον και κεχρωτισμένον δι' άλλης φάσεως και νομιζόμενον αντικείμενον και αναιρετικόν του πρώτου, διό και μετά πολλάς πλαστάς συζητήσεις κατά μυστικήν εντολήν των Αρμοστών υπερισχύει και κυρούται ο δεύτερος.

Ο λαός δε μη ων ικανός ίνα εννοήση την έννοιαν και την φύσιν του νόμου τούτου, και συμπεραίνων ότι όσα οι νομιζόμενοι υπέρ της θρησκείας και της πατρίδος αγωνισταί προτείνουσιν, υπάρχουσιν όλα κοινωφελή και σωτήρια, ου μόνον δεν υποπτεύει, ο υπέρ του κοινού συμφέροντος νόμος, και ούτω πως διαπεδαγωγούμενος δι' ελπίδων βελτιώσεως και μεταβολής χαίρει και ησυχάζει, και εν τοσούτω η επιβουλή ημέρα της ημέρα κατασκευάζει έτι βαρύτερον τον ζυγόν, πολυπλασιάζει τας αφορμάς της κοινής δυστυχίας και φέρει μυριοτρόπως την ανατροπήν και την σβέσιν του πνεύματος της θρησκείας, τα οποία μετά παρέλευσιν ικανού καιρού αισθάνεται ο λαός, όταν καταντήσωσι πλέον γενικά και επομένως δυσθεράπευτα και δυσίατα.

Εκτός τούτου, όλοι οι ορθόφρονες εκ του ενός μέρους καταδιωκόμενοι δολίως, αδιαλείπτως και πολυτρόπως υπό της επιβουλής, από δε του άλλου απαντώτες τόσας προδοσίας και τόσην υπόκρισιν εκ των κεκρυμμένων οργάνων αυτού του κοινού εχθρού, έρχονται εις αμηχανίαν εις αδράνειαν και απελπισίαν.

Αυτήν την πλαστήν διαφιλονείκησιν ενεργεί η επιβουλή και παίζεται διά πολλούς δολίους σκοπούς εις όλας τας θέσεις και επαγγέλματα, ως και εις αυτούς τους σπερμολόγους και εφημεριδογράφους και πολλώ μάλλον εις τους ψευδοδιδασκάλους.

Εκτός τούτου του είδους της ραδιουργίας και άλλων πολλών, η επιβουλή προς τούτοις διέδωκε φήμην διά των ιδίων αυτής σπερμολόγων εις την Επτάνησον, ότι όλοι οι εν τοις πράγμασι επίσημοι άνδρες της Αγγλίας θεωρούνται τάχα εις δύο φατρίας, ή τάξεις εξ ων η μία ως λέγουσιν εστίν ολιγαρχική και Αριστοκρατική, και ότι η τοιαύτη εστί φιλόρωσος δήθεν΄ η δε άλλη η εκτεταμένη και η γενική ότι εστί τάχα Φιλελεύθερος και συνταγματική.

Όταν ουν ο εκείσε λαός της Επτανήσου στενάξη βαρέως και ακολουθήση γενική μέμψις και ταραχή ως επί του Αρμοστού Αδάμ και άλλων, διά τον διωγμόν της πίστεως και διά το βάρος των δεινών και της τυραννίας, τότε διά μυστικής εισηγήσεως της εν Λονδίνω αρχής, κινεί ο Αρμοστής τινάς εκ των δημαγωγών και υποκριτών και περιθρυλλούσιν εις το κοινόν ότι τα όσα δεινά γίνονται εις την Επτάνησον δεν γνωρίζει τάχα αυτά η γενική αρχή της Αγγλίας, όθεν γράφουσι καταμηνύσεις κατά του τότε Αρμοστού προς την εν Λονδίνω εξουσίαν, εν αις υπογράφει ο λαός και παιδαγωγούμενος απατάται, διασκεδάζει πάντα φόβον και υποψίαν και υποτρέφει νέας ελπίδας της επί το κρείττον μεταβολής.

Τας τοιαύτας καταμηνύσεις όμως όστις εξετάση προσεκτικώς, δεν ευρίσκει άλλο εν αυταίς ειμή εγκώμια του συστήματος της Επτανήσου, των Αρμοστών και της Αγγλίας, επειδή τα σχέδια αυτών των καταμηνύσεων, αυτοί οι Αρμοσταί εγχειρίζουσι μυστικώς εις τους δημαγωγούς και υποκριτάς, και μετ' αυτών απέρχονται ούτοι εις Λονδίνον. Η Αγγλία δε ίνα βεβαιώση εις τον λαόν της Επτανήσου ότι τα παρά των Αρμοστών γίνονται εν αγνοία τάχα και παρά γνώμην αυτής προσκαλεί τον καταμηνυθέντα Αρμοστήν και αποστέλλει άλλον.

Πριν δε έλθη ο διάδοχος του καταμηνυθέντος οι σπερμολόγοι διαδίδουσιν φήμην εις το κοινόν ότι ο νυν ερχόμενος Αρμοστής εστί φιλελεύθερος δήθεν και Συνταγματικός και ότι ίσως η πολλή εξ αυτού ελευθερία  δεν φέρει εις τον εκεί λαόν καλά αποτελέσματα.

Ο τοιούτος άμα έλθη φαίνεται εν υποκρίσει δημοτικός και ευπρόσιτος εις όλας απλώς του λαού τας τάξεις. Απολύει και δίδωσιν αμνηστείαν εις ολίγους φυλακισμένους και καταδίκους, και εις τους λόγους αυτού δίδει τας εκ διαμέτρου αντικειμένας λαμπράς ελπίδας, εκ των όσων έχει σκοπόν ίνα φέρη εις έργον, επειδή τα όσα κατηγορεί διά λόγου, αναδεικνύει εν έργω πολύ δεινότερα υπό το όνομα της ελευθερίας, φέρει μεγάλα και γενικά δεινά,

κατασκευάζει βαρύτερον τον ζυγόν της δουλείας και τυραννίας, διαδίδει την ασέβειαν, τα παραδείγματα και τα σκάνδαλα της διαφθοράς, εμβαίνει την ημέραν αναφανδόν εις τα πορνοστάσια, επιβουλεύεται ασυστόλως και φανερώς των υπάνδρων γυναικών την τιμήν, διά σκάνδαλον εις γενικήν διάδοσιν της τοιαύτης διαφθοράς, συγκροτεί συμπόσια κοινά εκ καιρώ τεσσαρακοστής, διά την κατάργησιν της νηστείας και συγκαλεί εις αυτά γενικώς τον λαόν, συγκροτεί χορούς και θέατρα απαίσια και σκανδαλοποιά,

θέτει τους πλέον αντιχριστιανικούς και τυραννικούς νόμους, και μεθ' όλα ταύτα κινεί τινάς εκ των δημαγωγών και διεγείρουσι μίαν στασιώδη ταραχήν εις είδος αποστασίας, και συγχρόνως διαδίδει λόγον και φήμην διά των ιδίων σπερμολόγων, ότι ο λαός της Επτανήσου δεν φαίνεται έτι άξιος και επιδεκτικός πολλής ελευθερίας, τότε δε και οι πρώτοι σπερμολόγοι επαναλαμβάνουσι τα όσαν είπον απ' αρχής, ότι δηλαδή, η πολλή ελευθερία τούτου του Αρμοστού, μέλλει γενέσθαι αφορμή ταραχής εις τον λαόν,

αυτός δε ίνα μη δώση αφορμήν υποψίας ότι εκινήθη υπ' αυτού συλλαμβάνει και φυλακίζει δύο ή τρεις εκ του κοινού λαού, περί δε των δημαγωγών και αρχηγών οίτινες εκίνησαν το πράγμα ούτε καν μικρός λόγος δεν γίνεται, άλλοτε δε παραχωρούσιν αυτοίς οι Αρμοσταί τόπον και αναχωρούσιν εκ της Επτανήσου εις είδος φυγής, ερχόμενοι εις την Ελλάδα, διά άλλους γενικωτέρους σκοπούς της επιβουλής,

και μεθ' όλα ταύτα ο περί ου ο λόγος και ο νομιζόμενος Αρμοστής ως φιλελεύθερος, αναχωρεί εκ της Επτανήσου και μεταβαίνει εις την Αγγλίαν, ως πεφοβισμένος τάχα διά την εξ αυτού πολλήν ελευθερίαν. Τοιούτος προς τοις άλλοις εδείχθη ο διαβόητος  της Επτανήσου Αρμοστής Νούγγεντ.

Συνεχίζεται

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου:

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Αθήνα 1849, σελ. 75-78.

Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΦΘΟΝΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΙΑ

Αείμνηστος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Α'

ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ: ''Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ ΕΞΩ ΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ''

Ο ιερέας της Σπιναλόγκας που κοινωνούσε τους λεπρούς και χρησιμοποιούσε την ίδια λαβίδα για τον εαυτό του… Τους έδινε πάντα το χέρι του και έφυγε από το νησί τελευταίος… 

Για δέκα ολόκληρα χρόνια ο ιερομόναχος Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης ήταν η παρηγοριά των λεπρών στη Σπιναλόγκα. Ευλογούσε και κοινωνούσε τους αρρώστους απλώνοντας το χέρι και λαμβάνοντας θεία κοινωνία από το ίδιο κουτάλι χωρίς να φοβηθεί την ασθένεια και τις συνέπειες της. Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για μια πληθωρική, καλοσυνάτη μορφή που είχε σκοπό να απαλύνει τα βάσανα των ανθρώπων που νοσούσαν. Τον χαρακτηρίζουν «θεόσταλτο» και «άγιο».

Περισσότερες πληροφορίες για τον ιερομόναχο Χρύσανθο, έρχονται μέσα από την εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια» και την μαρτυρία του Δημήτρη Παπαδάκη, πρώην λυκειάρχη και πρόεδρο του Λογοτεχνικού Συνδέσμου Ηρακλείου Κρήτης, ο οποίος τον γνώρισε από κοντά. «Πεταμένοι σαν κοπριά σ’ έναν κοπρόλακκο βρωμερό».

«Το 1947 ο εφημέριος των λεπρών της Σπιναλόγκας π. Μελέτιος Βουργούρης έλαβε από τον Επίσκοπο Πέτρας Διονύσιο Μαραγκουδάκη διμηνιαία άδεια, από 20 Ιουλίου ως 20 Σεπτεμβρίου, για να μεταβεί στους Αγίους Τόπους. Μετά τη λήξη της άδειάς του δεν επέστρεψε στη θέση του. Ο Επίσκοπος δεν μπορούσε να βρει ιερέα για την αντικατάστασή του» αναφέρει ο κ. Παπαδάκης. Ο κ. Παπαδάκης δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη συγκινητική γνωριμία που είχε με τον παπα-Χρύσανθο, υπογραμμίζοντας:

«Είχα την τύχη να γνωρίσω τον ιερομόναχο Χρύσανθο τον Δεκαπενταύγουστο του 1967 στη Μονή Τοπλού. Ήταν βραχύσωμος, μορφή ασκητική, με λευκή γενειάδα. Τα χρόνια βάραιναν τους ώμους του. Το ράσο και ο καλογερικός σκούφος του ήταν ξεθωριασμένα». «Βρισκόμουν ένα πρωί με τον πατέρα Χρύσανθο έξω από το Καθολικό. Τότε εμφανίστηκε ένας άνθρωπος μεγάλης ηλικίας. Μόλις είδε τον πατέρα Χρύσανθο αναφώνησε γεμάτος έκπληξη και χαρά: «Πάτερ Χρύσανθε…» Και την ίδια στιγμή δυο αγκαλιές ανοίχθηκαν.

Στο φτωχικό κελί του π. Χρύσανθου μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω τον ξένο αλλά και να τον προκαλέσω να μου μιλήσει για τις εμπειρίες του από την επαφή του με τον παπά στο νησί: «'Ημουνα λεπρός» είπε. «'Εζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η αρρώστια μας είχε παραμορφώσει. Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλεναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί, λίγο πριν από τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στο χωριό Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας.

Οι δημοσιογράφοι χαρακτήριζαν την Σπιναλόγκα το «νησί των ζωντανών νεκρών», και οι υπάλληλοι δεν ήθελαν να μένουν το βράδυ με τους λεπρούς. Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα. Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με τον λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά. Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές τον μήνα. Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε. Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη θεία λειτουργία και έφευγε. Ερχόταν και άλλες φορές. 

Από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας! Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε, ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του για να τον χαιρετήσει. Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια.

Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη»». Η διήγηση για τη δεύτερη ημέρα στο νησί του π. Χρύσανθου έχει ως εξής: «Την άλλη μέρα πήγαμε στην Εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη θεία λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια. Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της θείας λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει.

Στο τέλος της λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο, του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεκτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι. Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της.

Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της θείας λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να πίνει ό,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψή μας! Ανοίξαμε όλοι τα μάτια μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβλυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ό,τι απέμενε από τη μετάληψή μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι. Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια!

Τα χρόνια αυτά εκδήλωσε σε όλους μας την αγάπη. Μας επισκεπτόταν στα σπίτια μας. Μας καθοδηγούσε όλους. Ενίσχυε με τα λίγα χρήματα που είχε τους φτωχούς. Και έκανε τούτο, τηρώντας το: μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου. Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο για…», δεν κατάφερε να ολοκληρώσει όμως τη φράση του. Ξέσπασε σ᾽ ένα βουβό κλάμα». «Ο πατήρ Χρύσανθος», συνεχίζει ο κ. Παπαδάκης, «έχοντας το βλέμμα του καρφωμένο στο δάπεδο, ακούγοντας τις περιγραφές του πρώην χανσενικού, είπε με ένα εσωτερικό μεγαλείο: 

«Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο σπουδαίο αυτό που έκαμα. Αυτό θα έκανε κάθε λειτουργός του Υψίστου, κάθε χριστιανός. Βοήθησα, όσο μπορούσα, συνανθρώπους μας να σηκώσουν τον σταυρό στον γολγοθά τους. Έπειτα, η αρρώστια δεν μεταδίδεται με τη Θεία Κοινωνία, με το σώμα και το αίμα του Χριστού»». Έμεινε για να προσέχει τους τάφους! Με συγκίνηση ο π. Χρύσανθος μίλησε στον κ. Παπαδάκη για την απόφασή του να μείνει στο νησί όταν πια όλοι είχαν φύγει από αυτό: «Το Λεπροκομείο της Σπιναλόγκας έκλεισε. 

«Έπρεπε να περιποιούμαι τους τάφους των χανσενικών. Έπρεπε ακόμα, βρισκόμενος μπροστά στους τάφους τους, να ψέλνω τρισάγιο για την ανάπαυση των ψυχών τους. Εγκατέλειψα το νησί το 1959. Η υγεία μου κλονίστηκε. Τότε εγκατέλειψα το νησί. Ο Επίσκοπός μου με τοποθέτησε στη Μονή τούτη»…

Πηγή: https://www.mixanitouxronou.gr

Ιστολόγιο ''Η Μηχανή του Χρόνου''

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Πρὸς ἅπαντα τὸν Kλῆρον καὶ τὸν Λαὸν τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἐκκλησίας

ἐν Ἀθήναις, Πειραιεῖ καὶ Ἀττικοβοιωτίᾳ.

Ἀγαπητὰ τέκνα τῆς γνησίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας,

Ἡ Ἑορτὴ τοῦ θριάμβου τῆς Ὀρθοδοξίας πλησιάζει. Ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ ἀγωνιζομένη ὑπὲρ τῶν Πατρώων Παραδόσεων, ὀφείλει νὰ τιμᾶ ἐξόχως τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Πίστεως καὶ νὰ ἐπικαλῆται τὰς πρεσβείας αὐτῶν ὑπὲρ τοῦ συγχρόνου Ἀγῶνος κατὰ τῶν αἱρέσεων. Διὰ τοῦτο:

α) Τὴν πρωΐαν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, 24ην Φεβρουαρίου / 9ην Μαρτίου 2020, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Καλλίνικος θὰ προεξάρχῃ εἰς τὸ Ἀρχιερατικὸν Συλλείτουργον εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης (Πρωτέως 88 Παλαιόν Φάληρον), συλλειτουργούντων τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Μεθώνης κ. Ἀμβροσίου καὶ Γαρδικίου κ. Κλήμεντος.

β) Περὶ ὥραν 11ην πρωινὴν θὰ ἐκκινήσῃ λιτανευτικὴ πομπὴ ἐκ τοῦ ἰδίου Ἱεροῦ Ναοῦ, ἥτις θὰ περιέλθῃ τὰς πέριξ ὁδούς, προκειμένου νὰ δοθῇ ἡ καλὴ Μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἰς τὴν λιτάνευσιν ταύτην καλοῦνται νὰ προσέλθουν ἅπαντες οἱ Κληρικοὶ καὶ τὰ ἐκκλησιάσματα τῶν Ἐνοριῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, κατὰ τὰ πρότυπα τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Ἁγίων Θεοφανείων.

γ) Τὸ ἑσπέρας τῆς αὐτῆς ἡμέρας θὰ λάβῃ χώραν ἡ εἰθισμένη ἑόρτιος Συνοδικὴ Ἐκδήλωσις, ἡ ὁποία θὰ γίνῃ εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν, Ριζάρη 2 Ἀθῆναι, εἰς τὰς 18:00, μὲ κεντρικὸν Ὁμιλητὴν τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ἀττικῆς καί Βοιωτίας κ. Χρυσόστομον.

Ἅπαντες, Κλῆρος καὶ Λαός, καλούμεθα νὰ συμμετάσχωμεν εἰς τὰς Ἐκδηλώσεις.

Μετ᾿ εὐχῶν, δι᾿ εὐλογημένην καὶ καρποφόρον Ἁγίαν Τεσσαρακοστήν.

Ὁ Ἀρχιγραμματεὺς

† Ὁ Δημητριάδος Φώτιος

ΚΑΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ... ΔΑΡΜΕΝΟΙ

Πολλά δεινά θα περίμενε να δει κάποιος να χτυπούν την πατρίδα, αλλά δύσκολα θα φανταζόταν να χρησιμοποιείται η Ελληνική Αστυνομία για να ξυλοφορτώνει -κατ' εντολήν της κυβέρνησης- τους νησιώτες που αντιδρούν στον εποικισμό του τόπου τους από ισλαμιστές. Και αδικημένοι και… δαρμένοι οι ακρίτες μας.

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα είναι ένας διαρκής θρίαμβος της αδικίας, μια γιορτή εκμετάλλευσης των ανίσχυρων, μια αρένα όπου οι νομοταγείς τρέφουν με τις σάρκες τους τα θηρία της ανομίας και της αυθαιρεσίας της εξουσίας. Το βλέπουμε ξεκάθαρα και στη βίαιη -αλλά τύποις νόμιμη- μεταβολή της πληθυσμιακής σύνθεσης των νησιών, που έχουν καταντήσει χοτ σποτ.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τις δυνάμεις επιβολής του νόμου για να μετατρέψει το ανατολικό Αιγαίο σε προγεφύρωμα του Ισλάμ επειδή έχει πάρει τη στρατηγική απόφαση να θυσιάσει τα νησιά, λες και είναι πιόνια, για να νικήσει στο -ανώφελο για τον λαό και την πατρίδα- «σκακιστικό παιχνίδι» της παραμονής στην εξουσία. Τα πάντα κρίνονται στα αθροίσματα των ψήφων. Μια ευκαιριακή πλειοψηφία μπορεί να υπονομεύσει το μέλλον όλων, αν όσοι την απαρτίζουν δεν έχουν την κατάλληλη πληροφόρηση κι αν δεν αξιολογήσουν ορθά τα δεδομένα.

Οι νησιώτες δεν μπορούν να συγκριθούν αριθμητικά με τους ψηφοφόρους της ενδοχώρας και συνεπώς στις εκλογές μπορούν να καταφέρουν μικρό πλήγμα στην κυβέρνηση. Ουδείς εκ των υπευθύνων έχει αναλογιστεί ότι με την εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων ομοθρήσκων του κ. Ερντογάν σ' αυτές τις κρίσιμες και καθοριστικές για το μέλλον του έθνους περιοχές γίνεται το... χατίρι της Τουρκίας.

Η κυβέρνηση, που κωφεύει στις καθ' όλα νόμιμες αλλά και θεμιτές εκκλήσεις των νησιωτών να παραμείνουν ελληνικοί οι τόποι τους, ιδρύει μια σειρά από ισλαμικές κωμοπόλεις σε θέσεις στρατηγικής σημασίας στην ανατολική θαλάσσια συνορογραμμή μας και εκπληρώνει μύχιους πόθους της γείτονος.

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των νησιών σε περίπτωση που οι σχέσεις μας με την Τουρκία γίνουν τόσο... θερμές ώστε να πλησιάσουν το σημείο «βρασμού»; Τις απαντήσεις, ευτυχώς ή δυστυχώς, θα τις δώσει η Ιστορία.

Πηγή: https://www.dimokratianews.gr

Εφημερίδα ''Δημοκρατία''

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ 2020

Αρχιμανδρίτης π.  Ευθύμιος Μπαρδάκας

ΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ, ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

Πορτραίτο οπλαρχηγού του '21, του Νικολάου Γύζη (1842-1901)

''Τότε ἔβγαλαν καὶ τὸ σῶμα τοῦ Κωλέτη ἄλυωτο ἀπὸ τὸν τάφο του.
Ἀφοῦ ἀρρώστησε ὁ γκενερὰλ Κωλέτης καὶ φώναζε νύχτα καὶ ἡμέρα καὶ βούιξε καὶ γκάριξε καὶ βγῆκε ἡ ψυχή του,
κοντὰ σὲ τρία χρόνια θέλησαν οἱ συγγενεῖς του νὰ τὸν ξεχώσουνε· κι᾿ ὁ φίλος του ὁ στενὸς πρέσβυς Πισκατόρης,
ὁποῦ ἐργάζονταν μαζὶ ἐδῶ καὶ ξόδιαζαν καὶ κατηχοῦσαν τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς νὰ τοὺς κάνουν δυτικούς,
στέλνει νὰ φκειάση τάφον μαρμαρένιον του φίλου του τοῦ Κωλέτη.
Καὶ τὸν βγαίνουν καθὼς τὸν θάψαν· μόνον τὰ μάτια του ἦταν βουλιασμένα καὶ ἡ μύτη του ὀλίγον πειραμένη – τὰ μάτια του
ὅτι ἔβλεπαν τῆς πράξες ὁποῦ ῾κάνε διὰ τὴν πατρίδα του καὶ θρησκεία του καὶ τόσους ἄδικους φόνους τῶν ἀγωνιστῶν,
τοῦ Νούτζου, τοῦ Παλάσκα, τοῦ Δυσσέα κι᾿ ἀλλουνῶν, κι᾿ ἀχώρια πόσους νέους τάφους ἄνοιξε εἰς τῆς ἐκλογές,
πόσοι σκοτωμοὶ ἔγιναν καὶ γίνονται, πόσες μείναν χῆρες κι᾿ ὀρφανά, τί ἔπαθε ἡ πατρίδα γενικῶς, πόσοι ἀγωνισταὶ πῆγαν εἰς τοὺς Τούρκους,
κι᾿ ὅλες οἱ φυλακὲς γιομάτες ἀπὸ αὐτοὺς ὡς τὴν σήμερον διὰ ν᾿ ἀναστηθῆ ἡ παρανομία κι᾿ ἀδικία, νὰ μὴ μείνη φωνὴ εἰς τὸν λαόν,
οὔτε ψῆφος, ἀλλὰ ἡ δύναμη ἡ στρατιωτικὴ καὶ οἱ ὑπάλληλοι νὰ γιομίζουν τῆς κάλπες καὶ νὰ βγάζουν ὅσους ἤθελαν·
καὶ μᾶς ἔκαμεν ὅπως εἴμαστε διὰ νὰ φανῇ πιστὸς καὶ τίμιος εἰς τοὺς ξένους του φίλους.
Τότε ἡ βρῶμα τοῦ πεθαμένου δὲν ἄφινε νὰ ζυγώσουν οἱ ἄνθρωποι πλησίον του· κ᾿ ἔτρωγε ἀναθέματα πλῆθος ἀπὸ τοὺς μαστόρους
ὦσο νὰ τοῦ χτίσουν τὸν μαρμαρένιο του τὸν τάφο. Κάνουν ἀνάκρισες ὡς τὴν σήμερον.
Λένε ὅτι τὸν σκότωσαν ἀπὸ τοὺς Μαυρομιχαλαίους. Ἀκόμα οἱ ἀνάκρισες δὲν τελείωσαν.
Τέτοιοι Τοῦρκοι νά ῾τρωγαν αὐγά, δὲν ἔβγαινε ἡ κόττα πουλιὰ
– τέτοιοι πολιτικοὶ ὁποῦ εἴσαστε, φέρατε τὴν πατρίδα σ᾿ αὐτείνη τὴν κατάσταση''.

                    

                                                                                         Άπαντα Μακρυγιάννη 

                                                                                         (Βιβλίο Δ' 1843-1851)

Στα διαδραματιζόμενα του αποήχου της εθνικής Επανάστασης του '21 και των αποφασισθέντων των έντεκα Εθνοσυνελεύσεων1μέχρι το 1849, ο Κοσμάς Φλαμιάτος δεν θα μπορούσε να μην κάνει μνεία για τα νεότοκα πολιτικά κόμματα, που δημιούργησαν μεταξύ τους φατρίες, πολεμικές, συγκρούσεις και έφτασαν μέχρι και τον εμφύλιο, ενώ τώρα στηλιτεύει τη δράση του ρωσικού κόμματος με πρόεδρο τον Ανδρέα Μεταξά2 (1790-1860). Θεωρείται βεβαίως αυτονόητο, πως η δημιουργία και πολιτική κατεύθυνση των κομμάτων απηχούσαν τις εξωτερικές πολιτικές, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, που ήθελαν να ελέγχουν και να διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία της Ελλάδος μέσω των ''δορυφορικών'' κομμάτων τους στη χώρα. Αλλά και οι εκλεγμένες Βουλές των ετών 1844-1862 δεν ήταν τίποτ' άλλο παρά προϊόντα βίας, νοθείας και παρασκηνιακών εκτροπών. Ο Μιχαήλ Σχινάς3 (1792-1890), εκλεγμένος βουλευτής δις από τις Εθνοσυνελεύσεις του 1843 και του 1862 και υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας στην κυβέρνηση (του Ρωσικού κόμματος) του Ανδρέα Μεταξά κατήγγειλε την επομένη της διεξαγωγής των εκλογών του 1847, την γαλλόφιλη κυβέρνηση του Ιωάννη Κωλέττη:

''Μέσα διπλά, τριπλά, τετραπλά, παραπείσεων, απειλών, υποσχέσεων ετίθεντο εν χρήσει ίνα συλλέξωσι την διεσπαρμένην και απολωλώσαν πλειοψηφίαν· συγχρόνως δε και πλοία ξένης σημαίας εστέλλοντο όπως συλλέξωσι τους υπουργικούς βουλευτάς. Ενώ δε τοιαύτη υπήρξεν η διαγωγή της γαλλικής διπλωματίας, τις δεν γινώσκει ότι ο πρέσβυς, οι πράκτορες, ο πρόξενος της Γαλλίας λαμβάνουσι μέρος εις την εσωτερικήν ημών διοίκησιν και συντάσσουσι πολλάκις και αυτά τα δημόσια έγγραφα; Τις δύναται ν’ αρνηθή τον περίπλουν των γαλλικών πλοίων προς συνάθροισιν των υπουργικών βουλευτών; Και η Κυβέρνησις, η έχουσα ξενικής υποστηρίξεως χρείαν, δεν είναι εθνική, ουδέ της θελήσεως του λαού παραγόμενον. Πώς δε ετόλμησεν ο υπουργός των Οικονομικών να ομολογήση, ότι η Γαλλική Κυβέρνηση συμπράττει δια να στερεώση την τάξιν, ενώ εξ' εναντίας απανταχού αντί της τάξεως θεμελιούται η αταξία, η αδικία, η παρανομία; Ελληνικόν δε αίμα χύνεται αδίκως εις Λακωνίαν, εις Μεσσηνίαν, Άμφισσαν''.

Αλλά και οι καταγγελίες του Κοσμά Φλαμιάτου για το Ρωσικό κόμμα δεν ήταν καθόλου κολακευτικές: ''Τούτους οι Αρμοσταί έχουσι προς τοις άλλοις, ως κατασκόπους και ωτακουστάς, ως σπερμολόγους και ως δημαγωγούς του λαού, όθεν κινούσι και εκ τούτων τινάς και γίνονται Κομματάρχαι μιας αντιθέτου και εναντίας κατά το φαινόμενον φατρίας των άλλων, και διαφημίζονται τάχα ως κόμμα Ρωσσικόν. Οι τοιούτοι αντιφέρονται εν υποκρίσει και πλαστώς προς την άλλην φατρίαν και προς αυτήν την Κυβέρνησιν, ελεεινολογούντες δήθεν την κατάστασιν της θρησκείας και της πατρίδος''. Όσο για τους υποστηρικτές του Αγγλικού κόμματος υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο4, αυτοί βρήκαν αποδοχή από τους πλούσιους Φαναριώτες, τους Νησιώτες και εν ολίγοις από την Πελοπόννησο, θεωρώντας πως η αγγλική πολιτική είχε συμφέρον να βοηθήσει την Ελλάδα μπροστά στον επεκτατισμό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος περίμενε την υποστήριξη της Μ. Βρετανίας στις εδαφικές διεκδικήσεις της Ελλάδας, ενώ η Βρετανία ήταν γνωστό πως έπαιρνε σαφή θέση υπέρ της ακεραιότητας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αλλά ο Έλληνας πολιτικός πίστευε, ότι η επερχόμενη διάλυση της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας θα ανάγκαζε την Αγγλία να επιλέξει τελικά την συμμαχία της Ελλάδας. Και για το νεότοκο κράτος πίστευε, πως προέχει πρώτα η οργάνωση και διοίκηση της χώρας και έπειτα η ανάκτηση των εδαφών της υπόλοιπης Ελλάδος.

Το Γαλλικό κόμμα υπό τον Ιωάννη Κωλέττη5 (1773-1847) ήταν κυρίως το κόμμα των διανοούμενων και μαζί του είχαν συμπαραταχθεί πρόκριτοι, στρατιωτικοί, έμποροι και λόγιοι που είχαν σπουδάσει στην Δ. Ευρώπη. Γνωστοί υποστηρικτές του Κωλέττη υπήρξε ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, ο Γεώργιος Κουντουριώτης και ο Κωνσταντίνος Κανάρης. Ως Κόμμα, αρχικά είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα τον ελληνικό λαό θέτοντας κύριο στόχο την επέκταση του Βασιλείου, σε αντίθεση με τον Μαυροκορδάτο, αρχηγό του Αγγλικού κόμματος, που έθετε πρώτο στόχο την οργάνωση του κράτους και αργότερα την επέκτασή του. Ο Κωλέττης θεωρείται πατέρας της ''Μεγάλης Ιδέας'' και επηρεασμένος από το κήρυγμα του Ρήγα Φεραίου και τους Σάμιους διαφωτιστές, οραματίστηκε την ανάκτηση των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και την εγκαθίδρυση μιας χριστιανικής ηγεμονίας6. Έμειναν την ιστορία όμως οι δολοπλοκίες του Κωλέττη και οι ραδιουργίες μελών του Γαλλικού Κόμματος καθιστώντας τους υποτελείς στη Γαλλική Δύναμη.

Ωστόσο στη δίκη του Κολοκοτρώνη7, ο Κωλέτης πήρε το μέρος του πρώτου και παράλληλα σε μια έξαρση ειλικρίνειας κατήγγειλε στη Βουλή των Ελλήνων την αυταρχική πολιτική των Άγγλων στην Ελλάδα, λέγοντας τα εξής: ''Η ξένη επέμβασις, Κύριοι, είναι το μέγιστον των κακών, η φοβερωτέρα πληγή εκ των εις έθνος ελεύθερον επιτεθεισών ποτέ! Αλλά σήμερον ότι το έθνος ως ουδείς άλλος και την αληθή των πραγμάτων του κατάστασιν γνωρίζει και των προς θεραπείαν του κακού αρμοδίων μέσων κύριον είναι, σήμερον, ότε δια των αντιπροσώπων του ο Ελληνικός λαός συμβουλεύεται και νομοθετεί περί των ιδίων αυτού συμφερόντων, πάσα ξένη επέμβασις είναι και επιβλαβής και ολεθρία και ως τοιαύτην πας γνήσιος Έλλην και την αποστρέφεται και την απωθεί … Κατά της ξένης δε επεμβάσεως λαλών και διαμαρτυρόμενος δεν περιορίζομαι εις μόνην την Αγγλικήν, αλλ' εις την αυτήν υπάγω κατηγορίαν και την Γαλλικήν και την Ρωσσικήν και πάσαν· διότι και προς τας συμμάχους και προς τας λοιπάς Δυνάμεις και ιδίως προς μίαν εκάστην αυτών της Ελλάδος τα δίκαια, τα αυτά και ίσα είναι''.

Εν κατακλείδι, ουδείς δύναται -σήμερα τουλάχιστον- να είναι αφοριστικός και καταδικαστικός απέναντι στα τρία αυτά κόμματα και την υποτέλειά τους απέναντι στις ξένες δυνάμεις. Μην ξεχνούμε, πως το νέο Κράτος πάμπτωχο, αμόρφωτο και απαίδευτο, που τα σύνορά του αρχικά έφταναν μέχρι την Λάρισα, αδυνατούσε σε πρώτη φάση να ορθοποδήσει από μόνο του. Χρειαζόταν πρωταρχικά τις ξένες δυνάμεις, ώστε σε δεύτερο πλάνο να απαγκιστρωθεί από αυτές και να συνεχίσει αργότερα, ως ένα δημοκρατικό και ανεξάρτητο κράτος. Το αν το κατόρθωσε, βεβαίως το βλέπουμε σήμερα... Η Ελλάδα στην ''κατηραμένη'' γεωγραφική ιδιαιτερότητα της Μεσογείου και στο τελευταίο άκρο της Ευρώπης ακροβατούσε πάντοτε μεταξύ Αμερικής και Δύσης υπό τον φόβο και την δουλεία των ξένων παραγόντων και ισορροπούσε στο σχοινί, επιλέγοντας συνάμα και τους δύο! Η Ελλάδα ήταν και είναι ο ''αδύναμος κρίκος'' στην βαριά αλυσίδα της Ατλαντικής Συμμαχίας και των λοιπών... ''δημοκρατικών δυνάμεων''... Εύχεσθε!

Παραπομπές:

1. Βλ. ''Πολιτική Ιστορία από το 1821 μέχρι το 1980'' του Αλκιβιάδη Προβατά, Αθήνα 1980.

2. Βλ. Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 17ος.

3. Βλ. Μιχαήλ Γ. Σχινά, ''Περί των Εκκλησιαστικών'', Εν Αθήναις, εκ της Τυπογραφίας των Τεκν. Ανδρέου Κορομηλά, 1863.

4. Βλ. Θάνου Βερέμη, ''Δόξα και Αδιέξοδα'', Ηγέτες της Νεοελληνικής Ιστορίας, εκδόσεις Μεταίχμιο.

5. Βλ. ''Βίοι παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών'', τόμος στ', Αθήνα 1874.6.

6. Βλ. ''Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας'', Εν Αθήναις 1857.

7. Βλ. ''Άπαντα Κολοκοτρώνη'', εισαγωγή-επιμέλεια Έλλης Αλεξίου, Ιστορικές Εκδόσεις 1821.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ 

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Εκ του προηγούμενου

Το αυτό σύστημα εν μέρει φαίνεται προ πολλού δι' ενεργείας της επιβουλής και εις τα άλλα ορθόδοξα Κράτη, και το αυτό Σύστημα παρασκευάζει προ πολλού ίνα φέρη διά νόμου και συστηματικώς εις όλην την άλλην Ανατολήν καθ' όλον το Οθωμανικόν Κράτος εις τους ορθοδόξους, όπου αναφαίνονται εν Κωνσταντινουπόλει κατά καιρούς τοιαύτα απαισιώτατα φαινόμενα, εκ της Οθωμανικής Πόρτας εις την εκεί Εκκλησίαν. Εις τα εκτός της Επτανήσου ορθόδοξα Κράτη, και προ πάντων εις το Βασίλειον της Ελλάδος και εις την Ρωσσίαν, φαίνεται ότι η επιβουλή ενεργεί προ πολλού την ελάττωσιν της Ιεραρχίας όπου ούτε το δεκατημόριον των Επισκόπων δεν υπάρχει εκ των όσων ήσαν αναγκαίοι, κατά το σύστημα και την τάξιν όλων των παρελθόντων αιώνων.

Τούτο δε ενεργεί ίσως ή διότι υποτρέφει σκοπόν ίνα φέρη την εξ ολοκλήρου κατάργησιν ταύτης και εισάξη εκ τούτου το εκ της Λουθηρο-Καλβινικής πλάνης σύστημα των λεγομένων Πρεσβυτεριανών διά την Εκκλησιαστικήν αναρχίαν, ή διά περισσοτέραν ευκολίαν της διαφθοράς, επειδή όσω ολιγώτεροι τον αριθμόν οι Επίσκοποι, τόσω μάλλον ευκολύνεται ίνα παρασύρη αυτούς εις τον ίδιον προσηλυτισμόν.

Το αυτό συστηματικώς προ πολλού ενεργεί υπό διαφόρους προφάσεις και ως προς την ελάττωσιν και όλου του υπαλλήλου κλήρου των ιερέων, επίσκοπώ προς τοις άλλοις, όπως δι΄ενεργείς της επιβουλής νομοθετηθή μίαν ημέραν και εις αυτούς χρηματικός μισθός εκ του Ταμείου της αρχής και εκ τούτου φέρη πολλά άλλα δεινά, και εκτός των άλλων φέρη και αυτούς εις έμεσον υπαλληλίαν της Κοσμικής αρχής, ως έφερε και τους Επισκόπους.

Τούτο το σύστημα ως προς την συγχώνευσιν της Εκκλησίας εις την πολιτικήν αρχήν, υπάρχει τοσούτον ως ουδέν άλλο απαισιώτατον και φρικτόν, ώστε κατά τας θείας γραφάς επαπειλεί εν εκ των δύο, ή την επί συντελεία των αιώνων παρουσίαν του Αντιχρίστου, ή μεγίστην και ανείκαστον οργήν απ' ουρανού εις όλον τον Κόσμον. Επειδή δε ούτος σώζεται χάριν του θυσιαστηρίου εν ω η επίφοίτησις του Παναγίου Πνεύματος, και η μετάδοσις της χάριτος τούτου εις τους πιστούς ωσαύτως η βεβήλωσις τούτου και η εν αυτώ εμφάνισις του βδελύματος της ερημώσεως οποία η νυν, φέρει παγκόσμια και μεγάλα δεινά και επαπειλεί την συντέλειαν των αιώνων. 

Παραλείποντες τα γενικά και παγκόσμια, τούτο μόνον το σύστημα, ως είπα και ανωτέρω, εάν ως τάχιστα δεν ληφθώσι περί του πράγματος αναγκαία και κατάλληλα μέτρα εις διόρθωσιν κατά τους κανόνας της Εκκλησίας, αρκεί ίνα φέρη γενικά και ανυπόστατα εις ημάς δεινά.

Περί τούτου του ως ουδενός άλλου μεγίστου και σπουδαιοτάτου αντικειμένου, η ύλη αποβαίνει τα μέγιστα ευρύχωρος και εκτεταμένη και δεν έδωκα περί αυτού ειμή μακράν τινά νύξιν καθώς και περί όλων των άλλων, διο και μεταβαίνω εις άλλο είδος ραδιουργίας εκ των όσων η επιβουλή ενεργεί μερικώτερον εις τα ορθόδοξα Κράτη, διά την εν αυτοίς διάδοσιν της Λουθηρο-Καλβινικής πλάνης, το οποίον εστίν΄ 

Γ'. Οι μεταξύ Ορθοδόκων και Λουθηρο-Καλβίνων αμοιβαίοι γάμοι.

Ούτοι γίνονται συστηματικώς δι' ενεργείας της επιβουλής εις την Επτάνησον, λαμβάνοντες Άγγλοι γυναίκας εκ των εκεί ορθοδόξων και, πάλιν δίδοντες εις άνδρας Επτανησίους Αγγλίδας γυναίκας. Επειδή δε και ούτοι γίνονται διά μόνον αυτόν τον σκοπόν της πλάνης παρατηρείται ότι όσοι εκεί ορθόδοξοι συνήλθον εις τοιούτους γάμους ότι ου μόνον έπεσον οι ομόζυγοι, αλλά και πολλοί εκ των περί αυτούς συγγενών.

Άνθρωποι αστήρικτοι και αδύνατοι, και ουδόλως φέροντες κατά νουν ότι ο γάμος διά μόνον αυτόν τον σκοπόν εγένετο, και προσβαλλόμενοι αδιαλείπτως διά ποικίλης ραδιουργίας και τέχνης φαίνεται πολύ παράδοξον ίνα ανθέξωσι μέχρι τέλους. Τινές Άγγλοι διδόντες τας εαυτών θυγατέρας διά γάμου εις νέους Επτανησίους χορηγούσιν αυτοίς εις προίκα μέρος εκ τινων Εκκλησιαστικών κτημάτων, τα οποία εσφετερίσθησαν υπό διαφόρους προφάσεις, ή επροικοδότησαν οι Αρμοσταί εις αυτούς, και έπειτα επινοούσιν άλλους τρόπους και επαναλαμβάνουσιν αυτά.

Αυτοί οι γάμοι γίνονται καθ' όσον το δυνατόν και εις το βασίλειον της Ελλάδος μεταξύ Ελλήνων και Άγγλων και Γερμανών. Εκτός τούτου όσοι ψευδαπόστολοι ήλθον εις την Ελλάδα εκ της Αγγλίας υπό το όνομα των Αμερικανών επί Κυβερνήτου και επί Αντιβασιλείας, όλων η λύσις της Σκηνής εγένετο διά γάμου μετά γυναικών Ελληνίδων.

Αυτοί όμως ενεργούνται και γίνονται όσο το δυνατόν, μετά των μεγάλων και επισήμων εκ του επιβουλευομένου και προ πάντων μετά των βασιλικών οικογενειών. Αλλά και περί τούτου αρκούσιν ταύτα. 

Δ'. Εκτός των γάμων, επενόησε και ενεργεί απ' αρχής δολίως και συστηματικώς η εκ της Αγγλίας επιβουλή πλείστας άλλας σχέσεις γινομένας επί τοιούτω σκοπώ μετά των ορθοδόξων και μάλιστα μετά των Ελλήνων, διά των οποίων φέρει την πτώσιν εις πολλούς άλλους, και έπειτα δι' αυτών ενεργεί και παρασκευάζει ευστόχως τα γενικά ναυάγια.

Παρατηρείται προς τοις άλλοις ότι, όσοι ορθόδοξοι εκ των Ελλήνων έλαβον μετά των Άγγλων τοιαύτας σχέσεις είτε πολιτικάς, είτε εμπορικάς, είτε εν υποκρίσει φιλικάς, ή όσοι νέοι εχρημάτισαν εις αυτούς ως γραμματείς, ως υπογραμματείς, ως δούλοι, ως υπηρέται, ή οπωσδήποτε άλλως, ότι όλοι αυτοί σχεδόν εναυάγησαν εις τον προσηλυτισμόν της Αγγλίας γενόμενοι στρατιώται και πρόθυμα αυτής όργανα εις τας υπ' αυτής ενεργουμένας ραδιουργίας.

Aυτά και άλλας μυρίας τοιαύτας σκευωρίας και τέχνας μετέρχεται δολίως και συστηματικώς, λέγω πάλιν, η εκ της Αγγλίας κατά των ορθοδόξων επιβουλή, ιδιαιτέρως διά την διάδοσιν της Λουθηρο-Καλβινικής πλάνης, δι' ης πρπαρασκευάζει και καταρτίζει κατάλληλα και πιστά εις αυτήν όργανα της κοινής προδοσίας. Απορείς ίσως, ω φίλε πόθεν ούτος ο βαθύς ύπνος εις τα επιβουλευόμενα Κράτη, και διατί όση ευστοχία και πρόοδος εις τα σχέδια της τοιαύτης απορίας. 

Ανάγκη διά τούτο ίνα προσθέσω άλλα ολίγα τινά και συνεπτυγμένως εξ ων και τα εφεξής:

Α'. Πρώτη μεν αιτία, διά την οποίαν ευστοχεί η περί ης ο λόγος επιβουλή, εστίν, επειδή μετέρχεται, ως είπα και άλλοτε και πάλιν λέγω, τοιούτο βάθος υποκρίσεως και ραδιουργίας, τόσον αυτή, όσον και ο προσηλυτισμός αυτής οποία ουδέποτε άλλοτε απ' αιώνος εφάνησαν. Η υπόκρισις, ο δόλος, η ραδιουργία, και η συμμαχία της Κοσμικής αρχής φαίνονται πάντοτε αναπόστατα γνωρίσματα εις όλα τα είδη της πλάνης και των αιρέσεων, αλλ' εις την περί ης ο λόγος επιβουλήν υπάρχουσιν, εις το μη περαιτέρω.

Φέρω περί τούτου μικρόν τι δείγμα εκ των όσων άλλων πολλών Σκηνών ενεργεί διά της υποκρίσεως εις την Επτάνησον, ομοίων κατά πάντα και εις όσας άλλας πολλάς ενεργεί εις το βασιλειον της Ελλάδος΄ Επαναλαμβάνω και λέγω πάλιν ότι όλοι οι αγώνες της επιβουλής τείνουσιν ίνα φέρη τα γενικά, θρησκευτικά και πολιτικά ναυάγια εις τα επιβουλευόμενα Κράτη των Ορθοδόξων, χωρίς όμως να λάβωσι προλαβόντως, ει δυνατόν, ούτε καν την μικρήν υποψίαν, αλλ' επ' ελπίδι της λεγομένης ελευθερίας και της επί το κρείττον μεταβολής.

Εάν δε ποτέ ανακαλυφθή εν μέρει και εις ολίγους ο σκοπός της επιβουλής, και ο επικείμενος κίνδυνος, επενόησε και ενεργεί συγχρόνως άλλας Σκηνάς διά των οποίων διασκεδάζεται το πράγμα, τα δε σχέδια χωρούσιν επί τα πρόσω και λαμβάνουσι περισσοτέραν πρόοδον και ανάπτυξιν. Εις την Επτάνησον διαιρεί συστηματικώς τον ίδιον προσηλυτισμόν, εις δύο τάξεις, εξ'ων η μεν εστί φανερά ανακεκαλυμμένη, κατά την πλάνην του θεισμού, η δε άλλη η υποκεκρυμμένη και ύπουλος έχουσα οδηγόν εις όλα τα πρακτικά και τους λόγους αυτής την υπόκρισιν.

Η μεν φανερά συγκροτείται εξ ολίγων οίτινες βλασφημούσιν αναφανδόν κατά της πίστεως, ως ο Καίρης και ο Σοφιανόπουλος εις την Ελλάδα, ενεργούσι τα σκάνδαλα και τας προδοσίας, όντες αφοσιωμένοι εν τω φανερώ εις την Αγγλίαν και υπεραπολογούμενοι υπέρ αυτής. Οι τοιούτοι έχουσιν ανακεκαλυμμένην την πλάνην και την διαφθοράν, ώστε αποβαίνουσι μίασμα ολέθριον και αποτρόπαιος δυσωδία εις όλον τον υγιή λαόν.

Εκ τούτων οι Αρμοσταί προβιβάζουσιν εις τας υψηλοτέρας θέσεις διά το γενικόν σκάνδαλον και διά την ευστοχωτέραν εξ' αυτών διάδοσιν του κακού, ουδένα επίσημον χαρακτήρα ή παιδείαν έχοντες, αλλά θεωρούμενοι τόσα βδελύματα και τόσα ερίφια τόσον ως προς την ηθικήν όσον και ως προς την γνώσιν. Τινές εξ αυτών διά μυστικής οδηγίας των Αρμοστών κινούνται και γίνονται Κομματάρχαι και Αρχηγοί μιας ιδιαιτέρας φατρίας, διαφημιζομένης ως φιλελευθέρας τάχα και, συγχρόνως οι Αρμοσταί υπό το όνομα τούτων ενεργούσιν όλα τα κατά της πίστεως και πατρίδος δεινά, και προβιβάζουσιν εις θέσεις και επαγγέλματά τους όσους γόνονται σύμμορφοι και όμοιοι τούτοις.

Όλοι εν γένει εις τας θέσεις της Επτανήσου, οι όντες υπό μισθόν, Εκκλησιαστικοί, Πολιτικοί, Διδάσκαλοι και λοιποί, από Μητροπολίτου έως υποδιακόνου και Αναγνώστου, από Βουλευτού και Νομοθέτου έως χωροφύλακος μίαν και την αυτήν εξουσίαν και δύναμιν έχουσιν ενώπιον των εκεί Άγγλων ως και άλλοτε περί τούτου είπα. Όμως και του πράγματος ούτως έχοντος οι Αρμοσταί έχουσι πολλούς μισθωτούς σπερμολόγους διαθρυλλούντες εις τον λαόν, ότι αυτοί οι Κομματάρχαι έχουσι τάχα όλην την επιρροήν και την δύναμιν του ωφελήσαι και του κακοποιήσαι όποιον θέλωσι.

Τούτο δε γίνεται διά δύο δολίους και πονηρούς σκοπούς, πρώτον μεν ίνα γίνωνται πολλοί οπαδοί πειθαρχικοί κατά την πλάνην, και μιμηταί αυτών, και δεύτερον δε επί σκοπώ ίνα προσάπτη ο λαός τας αιτίας του διωγμού της πίστεως και της κοινής δυστυχίας, ουχί εις τους αντιπροσώπους της Αγγλίας, αλλ' εις τούτους τους νομιζομένους ως αντιπροσώπους του λαού τους ιθαγενείς και συμπατριώτας. Και ταύτα μεν περί τούτου του φανερού προσηλυτισμού της επιβουλής, το δε άλλο, το πολύ και το γενικόν μέρος τούτου, υπάρχει, ως είπα συστηματικώς όλον ύπουλον και κεκρυμμένον, συμμορφούμενον ως εδιδάχθη καθ' όλους τους εξαιρετικούς τύπους της Εκκλησίας, και υποκρινόμενον συμπάθειαν και λύπην διά τον διωγμόν της πίστεως και τα δεινά της Πατρίδος.

Τούτους οι Αρμοσταί έχουσι προς τοις άλλοις, ως κατασκόπους και ωτακουστάς, ως σπερμολόγους και ως δημαγωγούς του λαού, όθεν κινούσι και εκ τούτων τινάς και γίνονται Κομματάρχαι μιας αντιθέτου και εναντίας κατά το φαινόμενον φατρίας των άλλων, και διαφημίζονται τάχα ως κόμμα Ρωσσικόν. Οι τοιούτοι αντιφέρονται εν υποκρίσει και πλαστώς προς την άλλην φατρίαν και προς αυτήν την Κυβέρνησιν, ελεεινολογούντες δήθεν την κατάστασιν της θρησκείας και της πατρίδος.

Συνεχίζεται

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου:

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Αθήνα 1849, σελ. 70-75.

Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ: ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ

(Ματθαίου στ’ 14-21)

«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται»

Ευρισκόμεθα στο τέλος του πρώτου μέρους του Τριωδίου και από αύριο εισερχόμεθα στο δεύτερο μέρος του, την Μ. Τεσσαρακοστή. Μας δίδαξε ήδη η Εκκλησία μας την αρετή της ταπεινοφροσύνης, ως βασική προϋπόθεση της μετανοίας, κατά την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου. Μας βεβαίωσε την πραγματικότητα της σωτηρίας, όταν υπάρχει ειλικρινής μετάνοια, κατά την Κυριακή του Ασώτου. Και τέλος μας προέβαλε ανάγλυφο τον λόγο, για τον οποίο έχουμε ανάγκη μετανοίας και επιστροφής, το γεγονός δηλαδή της παγκοσμίου Κρίσεως, κατά την Κυριακή της Απόκρεω.

Επειδή δε η Μ. Τεσσαρακοστή είναι περίοδος πνευματικοσωματικής προετοιμασίας και εισαγωγής στο πάθος του Χριστού μας, μας υπενθυμίζει η Εκκλησία σήμερα ένα σοβαρό και θλιβερό γεγονός, που έγινε αιτία να έλθει ο Χριστός στον κόσμο και να πάθει. Μας υπενθυμίζει την έξωση του ανθρώπου από τον Παράδεισο.

Όταν ο σημερινός άνθρωπος ακούει έξωση από τον Παράδεισο, το θεωρεί αστείο. Του φαίνεται «ωσεί λήρος» ο λόγος αυτός. Εάν μάλιστα είναι κάποιος «φιλελεύθερος» και προοδευτικός θεολόγος, θα δεχθεί το πράγμα με έννοια αλληγορική, μεταφορική. Είναι παρατηρημένο, πως, όσον αφορά στην Aγια Γραφή, όσα μας συμφέρουν τα παίρνουμε κατά γράμμα. Σ’ όσα όμως (νομίζουμε πως) δεν μας συμφέρουν, δίνουμε αλληγορική ερμηνεία. Παρ’ όλ’ αυτά είναι και η έξωση εκ του Παραδείσου ένα από τα γεγονότα εκείνα, που δεν επιδέχονται αλληγορική ερμηνεία, γιατί είναι αλήθειες.

Η έξωση απ’ τον Παράδεισο είναι το γεγονός του πνευματικού θανάτου του ανθρώπου, του χωρισμού του από τον Θεό διά της αμαρτίας. Το τραγικότερο δε σημείο της γνωστής αγιογραφικής διηγήσεως (Γεν. κεφ. γ’) είναι ότι, ενώ εδόθη από τον Θεό στον άνθρωπο η δυνατότητα της μετανοίας μέσα στον Παράδεισο, ακόμη, ο άνθρωπος δεν θέλησε να παραδεχθεί την πτώση του. Απλώς μεταβίβασαν την ευθύνη ο Αδάμ στην γυναίκα και η γυναίκα στο φίδι. Η πτώση του ανθρώπου, λοιπόν, υπήρξε φυσική, γεγονός της φύσεώς του, πτώση καθαρά δική του και όχι αποτέλεσμα δήθεν της θείας αυστηρότητας.

Έπεσε δε ο άνθρωπος όχι μόνο γιατί έσφαλε, αμάρτησε, αλλά κυρίως γιατί δεν μετανόησε. Δεν παραδέχθηκε την αμαρτία του. Ναι, αδελφοί μου! Κραυγάζει απεγνωσμένα η λεγομένη επιστήμη, και ωρύεται, για να μας πείσει ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο, με απώτερο βέβαια σκοπό να αμφισβητηθεί η θεϊκή δημιουργία μας. Δεν χρειαζόμεθα όμως άλλην απόδειξη, για ν’ αποδειχτεί η πτώση μας. Ρωτήστε ένα παιδάκι: γιατί το έκαμες αυτό; Και θα πάρετε την απάντηση: Δεν το έκαμα εγώ, ο (τάδε) το έκαμε… Αυτή η μεταβίβαση της ευθύνης δεν αποδεικνύει την καταγωγή μας από τους Πρωτοπλάστους και την αλήθεια της αγιογραφικής διηγήσεως;

Η πτώση, λοιπόν, του πρώτου ανθρώπου -και μέσω αυτού ολοκλήρου της ανθρωπότητας- υπήρξε η αιτία της ελεύσεως του Χριστού μας στον κόσμο. Για να μας οδηγήσει και πάλι «εκ του θανάτου εις την ζωήν». Ο Χριστός όμως χειραγωγεί τον άνθρωπο διά της οδού της μετανοίας και της ολοκληρωτικής αφοσιώσεως στον Θεό. Γι’ αυτό είναι τόσον έντονος ο λόγος περί μετανοίας την Μ. Τεσσαρακοστή. Γιατί χωρίς αναγνώριση της πτώσεως και ειλικρινή επιστροφή δεν επιτυγχάνει ο άνθρωπος τον εξαγιασμό του, την ένωσή του με τον Θεό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, του αληθινού Υιού Του.

Πόσοι όμως βλέπουν έτσι την Μ. Τεσσαρακοστή σήμερα; Για τους περισσοτέρους μας έχει ισοπεδωθεί κάθε διάθεση πνευματικής ανατάσεως. Και το χειρότερο είναι ότι δεν αρκείται ο κατ’ όνομα χριστιανισμός της εποχής μας στα έργα της ασωτίας του, αλλά έχει το θράσος ν’ απαιτεί να τα αναγνωρίσει και η Εκκλησία, ο Χριστός, να προσαρμοσθεί το Ευαγγέλιο στις διαθέσεις και τα μέτρα του… Γι’ αυτό από τον αποπροσανατολισμένο χριστιανικά κόσμο ποιμένας θεωρείται όποιος θα παραδεχθεί, έστω και «φιλοσοφικά», τον Καρνάβαλο και την ασωτία του, και όχι όποιος ευαγγελικά θα υποδείξει τις ανυπολόγιστες ηθικές συνέπειες των ρωμαϊκών οργίων, που με το ένδυμα της ψυχαγωγίας επιζούν και στην εποχή μας.

Η μετάνοια του ανθρώπου, για την οποία θα είναι από σήμερα βασικά ο λόγος, δεν είναι μια στιγμιαία αλλαγή καταστάσεως. Μια απλή μετάβαση από τα έργα του σκότους στα έργα του φωτός. Μετάνοια είναι μια συνεχής διαδικασία, που παρασταίνεται σχηματικά με μια σειρά αυξομειουμένων καμπυλών. Είναι ένα πεδίο μάχης εναντίον εχθρού, που από την στιγμή της πτώσεως διεκδικεί την ψυχή του ανθρώπου. Είναι αδιάκοπη προσπάθεια για το ξερίζωμα της κακής επιθυμίας, που αποτελεί και την ρίζα της αμαρτίας. Δεν αμαρτάνει το σώμα. Δεν νηστεύουμε, για να το εξουθενώσουμε. Το σώμα επλάσθη καλό και άγιο. Η ψυχή φταίει. Γιατί σ’ αυτήν ριζώθηκε η κακή επιθυμία. Εγκρατευόμεθα, λοιπόν, για να εξουθενωθεί η επιθυμία.

Όπως όμως σε κάθε αγώνα, έτσι και στον πνευματικό, που είναι ο ταχύτερος και αποφασιστικότερος, γιατί έχει διαστάσεις αιώνιες, χρειάζονται τα κατάλληλα όπλα. Αυτά τα όπλα μας υποδεικνύουν σήμερα και η αποστολική (Ρωμ. ιγ’ 13 έ.) και η ευαγγελική περικοπή. «Όπλα του φωτός» τα ονομάζει ό Απ. Παύ­λος. Και τα παρουσιάζει. Τα όπλα που υποδεικνύει ο Απόστολος είναι κυρίως τα αμυντικά. Η εκρίζωση των παθών. Η θανάτωση των σκοτεινών εκείνων αντιπάλων, που συντελούν στην αποξένωσή μας από τον Θεό. Τα επιθετικά μας όπλα τα παρουσιάζει εντονότερα η ευαγγελική περικοπή. Είναι η συγχωρητικότητα προς τους συνανθρώπους μας.

Η αληθινή νηστεία, όχι δηλαδή απλή αποχή από τροφές, αλλά και πνευματική, αποχή από πάθη. Και τέλος η προσκόλλησή μας στον Θεό, ως τον μοναδικό θησαυρό μας. Χωρίς τα όπλα αυτά η διεξαγωγή του πνευματικού μας αγώνος είναι αδύνατη. Είναι ακατόρθωτη και η βίωση του μηνύματος της Μ. Τεσσαρακοστής. Και η Εκκλησία επιμένει να απευθύνει το προσκλητήριο αυτό και σήμερα, όπως κάνει αδιάκοπα δύο χιλιάδες χρόνια. Γιατί τα έργα του σκότους ή του φωτός δεν προσδιορίζονται από τις εποχές, αλλ’ από την ψυχή του ανθρώπου, που μένει σε κάθε εποχή η ίδια. Θέλετε ένα παράδειγμα της αλήθειας αυτής;

Ένας νέος, σοφός και κοσμικός με όλη τη σημασία της λέξεως, ένας «σύγχρονος» νέος, μολονότι μας χωρίζουν 1500 χρόνια από την εποχή του, ήταν ο Αυγουστίνος. Όλα του τα πολύτιμα προσόντα τα δαπανούσε στα έργα του σκότους. Και μια μέρα έντονης εσωτερικής πάλης άκουσε μια παιδική φωνή, που του ‘λεγε. «Πάρε και διάβασε». Γεμάτος απορία μπήκε στο γραφείο του και είδε στο έδαφος μερικά χειρόγραφα. Τα πήρε στα χέρια του και οι πρώτες φράσεις, που διάβασε, ήταν οι λόγοι του Απ. Παύλου, που ακούσαμε σήμερα: «αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα έργα του φωτός… μη κώμοις και μέθαις, μη κοίταις και ασελγείαις, μη έριδι και ζήλω…». Κι’ αυτό ήταν το έναυσμα της επιστροφής του Αυγουστίνου.

Αδελφοί μου! Με τους ίδιους λόγους, που ο Θεός κάλεσε τον ιερό Αυγουστίνο, για να τον μεταβάλει από άνθρωπο του σκότους σε τέκνο φωτός, καλεί και μας η Εκκλησία μας σήμερα σε μετάνοια και επιστροφή, ενώ έξω από τις εκκλησίες στολίζεται η επίφαση της χαράς και το προσωπείο της ευφροσύνης, ο Καρνάβαλος. «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται οι βουλόμενοι αθλήσαι, εισέλθετε…».

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

«ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ – Κηρυγματικές σκέψεις στα ευαγγελικά αναγνώσματα», 

εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσαλλονίκη.