ΛΟΓΟΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ 

ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ 

ΥΠΟ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1897

Ούτοι πάντες οι Απόστολοι
ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει, ουν γυναιξί και Μαία,
τη Μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού. (Πράξ. Α'. 14).

Γ'  Μ έ ρ ο ς

Ε κ  τ ο υ  π ρ ο η γ ο ύ μ ε ν ο υ

Ναι, φιλέορτον ακροατήριον, τηλικαύτην ανάγκην της ανθρωπίνης ψυχής ήλθε να ικανοποιήση η θρησκεία του Ιησού Χριστού και εξασφαλίση τα ανθρώπινα λογικά δικαιώματα.

Τηλικαύτα να δραματουργήση τεράστια και εξαίσια θαύματα προς τους μη πιστεύοντας τα ακατάλυπτα αυτής μυστήρια, να αποκρούση δε την πλάνην και δεισιδαιμονίαν και εδραιώσει το πανσθενές αυτής κράτος επί της γης.

Η χριστιανική πίστις επί του θεμελίου των Προφητών και Αποστόλων οικοδομηθείσα όντος ακρογωνιαίου λίθου του Σωτήρος Χριστού, δεν φοβείται τους λήρους των θειστών, των υλιστών και αθέων, αλλά προφυλάττει τους οπαδούς αυτής από της πλάνης, της μωρίας και διαστροφής των διανοιών και οδηγεί προς την αλήθειαν και την ζωήν.

Μ' όλας τας συστάσεις των θετικών λεγομένων θρησκειών, αι πνευματικαί του ανθρώπου δυνάμεις δεν περιορίζονται εις τον αισθητόν τούτον κόσμον, μηδέ αποπνίγονται οι ευγενείς φύσεως ημών ενοράσεις εις το άδηλον και το αχανές.

Η ψυχή ημών δι' όλων αυτής των δυνάμεων υπερίπταται προς τον δημιουργόν και αρχηγόν της ζωής΄ ο νους κεκαθαρμένος μεταρσιούται πέραν των ορίων της πείρας΄ και εντεύθεν η εν τω κόσμω τούτω χαρά το ιδεώδες της καρδιάς και της διανοίας, το ύψος του φρονήματος και ο ενθουσιασμός εις παν ό,τι πνευματικόν και ψυχωφελές.

Αύτη δε η προς το αγαθόν έφεσις ημών και ροπή η δι' ελπίδος και πίστεως κατεχομένη εν ημίν, εστίν η σφραγίς του Δημιουργού εγχαραχθείσα επί του ανθρωπίνου πλάσματος.

Είναι το θείον της πίστεως, όπερ καταρδεύει, ζωογονεί, μεγαλύνει, καθαγιάζει και μεταρσιεί τας ψυχάς των λαών εις την αιθερίαν αίγλην της αθανασίας και της μακαριότητος.

Αλλά παρ' ημίν η τόσον ζωοποιός αύτη δύναμις, η πίστις εις την πνευματικήν αναγέννησιν και τον αληθή εξευγενισμόν των λαών μένει νεκρά άνευ κηρύκων και διδασκάλων του λαού, άνευ ποιμένων φιλοστόργων μη σχετιζομένων προς τον τύραννον Μαμωνάς, δυνάμεων δε μεθ' ηρωικής αυταπαρνήσεως και πυτετώδους ενεργητικότητος ανταποκριθήναι εις τους ιερούς πόθους των λαών.

Η Αγία επιρροή και δράσις της ιεράς ημών πίστεως πανταχού και πάντοτε ένα και μόνον επιδιώκει σκοπόν την ηθικοθρησκευτικήν αναγέννησιν και ευδαιμονίαν των πιστών.

Ασφαλές άρα εχέγγυον δι' ου δύναται ν' αναπτυχθή και εξευγενισθή ο λαός είναι η Εκκλησία του Χριστού.

Η Εκκλησία ως φιλόστοργος μήτηρ νουθετεί διά των λειτουργών της τον παρεκτραπέντα άνθρωπον, τον κατηχεί και καθαίρει διά της μετανοίας από τους ρύπους και τας κηλίδας των εγκλημάτων αυτού και μόνη τον καθιστά ευσεβή χρηστόν και έντιμον πολίτην.

Λάβετε, χριστιανοί μου, αρωγόν την Εκκλησίαν και τον πεφωτισμένον και ευσεβή αυτής κλήρον προς εξάλειψιν εις την ψυχικήν εστίαν του έθνους των κοινωνικών εγκλημάτων του ευγενούς άλλως και φιλοτίμου ομοδόξου λαού.

Τα φιλέκδικα μίση, τα άγρια πάθη και αι αλληλοφόνοι αυτοδικίαι θέλουν εντός ολίγου εξαλειφθή από τα στέρνα αυτού.

Ο κλήρος δύναται αποτελεσματικώς να συντελέση εις την άμεσον των κακών εξάλειψιν.

Ας εννοήσωσιν αι αρμόδιοι παρά Θεού τεταγμέναι συνάλληλοι αρχαί Εκκλησία και πολιτεία, ότι μεγίστην υπέχουσιν ευθύνην εάν το κύριον αυτών καθήκον, ο έστι την ηθικήν διαπαιδαγώγησιν του λαού παραμελώσι και νωχελώς βλέπωσι τα καθ' εκάστην συμβαίνοντα.

Ας εννοήσωσιν αι αρχαί αύται, ότι ο άνθρωπος είναι ον λογικόν είναι ουχ ήττον και θρησκευτικόν και δείται παιδεύσεως και ηθικής αναπτύξεως.

Διά της διδασκαλίας των ιερών εν τοις σχολείοις, ήτις σχεδόν εξέλιπε σήμερον, αναχαιτίζεται ο άνθρωπος, φωτίζεται και οδηγείται προς τον προορισμόν αυτού.

Μόνος ο χριστιανισμός έλυσε το μέγα πρόβλημα της ικανοποιήσεως της θρησκευτικής δυνάμεως της ψυχής ημών εν σχέσει και συναφεία προς τας άλλας δυνάμεις.

Ιδού λοιπόν πόσων αγαθών πρόξενος υπήρξεν η σήμερον πανηγυριζομένη θεομήτορ κόρη, η αγιασθείσα και τέξασα ασπόρως και υπερφυώς εκ Πνεύματος Αγίου τον Υιόν και Λόγον του Θεού.

Ιδού ότι η κόρη αύτη υπήρξε το ιερόν θησαύρισμα της δόξης του Θεού και θρόνος ηλιοστάλακτος του Βασιλέως της δόξης.

Ιδού ότι αύτη εστίν η προφητευομένη γυνή η περιβεβλημένη την Ήλιον και η κλίμαξ του Ιακώβ δι' ης κατέβη ο Θεός Λόγος εις την γην και ανέβη εις τον ουρανόν ο άνθρωπος.

Αφού και μετά την ανάληψιν του υιού της νύκτωρ και μεθ' ημέραν ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήση προσεκαρτέρει μετά των θείων Αποστόλων την εξ ύψους δύναμιν υπέρ της ιδρύσεως της στρατευομένης Εκκλησίας και της δι' αυτής σωτηρίας του κόσμου, 

και νυν μεταστάσαι εις ουρανούς αεννάως πρεσβεύει και έχει μεγίστην παρρησίαν προς τον υιόν αυτής του μεμψαμένου των Φαρισαίων οίτινες ητίμαζον τους γονείς αυτών θέλοντες δήθεν τιμήσαι τω Θεώ.

Της Παρθένου ταύτης επικαλεσθώμεν, αδελφοί, την θερμήν πρεσβείαν και αντίληψιν ως πολύ ισχύει δέησις μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου.

Διά της προς τον υιόν της δε θερμής υπέρ ημών πρεσβείας και ικεσίας και της μιμήσεως των εξόχων αυτής αρετών της πίστεως και της αγνείας, θέλομεν αποβάλη την οίησιν και την απάτην και κανονίσωμεν τον βίον ημών

προς τας ζωηφόρους τρίβους της σωτηρίας μας προς ας οδηγούμεθα δι' αυτής της Ουρανομέμπτου ημών θρησκείας προς δόξαν του εκ της Παρθένου τεχθέντος υιού του Θεού δι' ου αξιωθείημεν της Βασιλείας των Ουρανών.

Γένοιτο.

Τ έ λ ο ς

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου
''ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ'' 
υπό του Αρχιμανδρίτη Παρθενίου Δημητροπούλου, 
σελ. 6-9, εκδοθέν εν Αθήναις, 
έτει 1897.

ΑΝ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΟ ΕΔΙΝΑΝ ΔΕΚΑ ΛΙΡΕΣ, ΤΙ ΛΕΤΕ ΘΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕ ΚΑΝΕΝΑΣ;

«Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου· τη δε εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου».

Κάποτε ένας ιεροκήρυκας είπε στο ακροατήριό του το εξής: Ένας πλούσιος συνάντησε ένα πτωχό και βάδιζαν μαζί. Λυπήθηκε τον πτωχό και από τις επτά λίρες που είχε του έδωσε δύο. Μετά από λίγο, όταν άκουσε τα βάσανά του του έδωσε και άλλες δύο.

Σε μια βρύση, που κάθησαν του έδωσε από το φαγητό του και συγχρόνως και άλλες δύο λίρες. Του έδωσε λοιπόν σύνολον έξι λίρες και αυτός κράτησε μία για τον εαυτό του. Τόσο πολύ σπλαγχνικά συμπεριφέρθηκε.

Ξαφνικά όμως αυτός που πήρε τις έξι λίρες αντί ευγνωμοσύνης σηκώνεται πάνω και με την απειλή μαχαίρας του αρπάζει και την έβδομη. Τον αχάριστο! Τι αξίζει σ᾽ αυτόν; Ρώτησε ο Ιεροκήρυκας; Το ακροατήριο απάντησε: «θάνατος»!

Σε σας λοιπόν αξίζει η αυστηρή αυτή τιμωρία, διότι είσθε οι αγνώμονες. Ο Θεός μας έδωσε έξι ημέρες και κράτησε μία, την Κυριακή. Αλλά του την παίρνουν και αυτή. Με διάφορες εργασίες ασχολούμενοι αφήνουν την Κυριακή. Αχ δυστυχείς: Αν υποτεθή ότι κάθε Κυριακή σε κάθε εκκλησιαζόμενο θα έδιναν 10 λίρες, τι λέτε θα απουσίαζε κανένας;

Λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «Εκκλησίας ουδέν ίσον· μη απέχου Εκκλησίας· ουδέν γαρ Εκκλησίας ισχυρότερον. Η ελπίς σου η Εκκλησία· η σωτηρία σου η Εκκλησία· η καταφυγή σου η Εκκλησία».

Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρατηρεί τα εξής: «Κανείς να μη απουσιάζη από αυτές τις ιερές και θεοπαράδοτες συνάξεις, είτε από ραθυμία, είτε από την συνεχή ασχολία με τα γήινα, για να μη εγκαταλειφθή δικαίως από τον Θεό και, επειδή δεν έρχεται στις τακτές συνάξεις, πάθει κάτι παρόμοιο με τον Απόστολο Θωμά.

Και αν ακόμη από κάποια περίσταση απουσιάση μία φορά, την επομένη ας επανορθώση με το να προσέλθη στην Εκκλησία του Χριστού». Κυριακή είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού, ημέρα του Κυρίου και γι᾽ αυτό λέγεται Κυριακή. Από την εποχή των Αποστόλων η Κυριακή ξεχωρίζει και έχει ιδιαίτερη θέση στη ζωή της Εκκλησίας.

Ο άγιος μάρτυρας Ιουστίνος (150 μ.Χ.) σε μία μαρτυρία που δίδει, ονομάζει την Κυριακή «ημέρα ηλίου» (ήλιος είναι ο Χριστός) και γράφει ότι όλοι οι χριστιανοί συγκεντρώνονταν και διάβαζαν τα έργα των Αποστόλων και μετά ο προϊστάμενος της συνάξεως έκανε κήρυγμα και συμβούλευε τον κόσμο να μιμηθή τα καλά που άκουσε.

ΛΟΓΟΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ 

ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ 

ΥΠΟ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1897

Ούτοι πάντες οι Απόστολοι 
ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει, ουν γυναιξί και Μαία, 
τη Μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού. (Πράξ. Α'. 14).

Β'  Μ έ ρ ο ς

Ε κ   τ ο υ  π ρ ο η γ ο ύ μ ε ν ο υ

Ο Χριστιανισμός εστί το μέγα αναμορφωτικόν εργαστήριον εξ ου αλλοιούνται όλα τα κακά ενστίγματα της φύσεως ημών και μεταποιούνται εις αγαθά.

Εν τω χριστιανισμώ η ψυχή προς το τέλειον πάντοτε αφορώσα, απεκδύεται και αυτό το θεμιτόν και πρσφυές τη ανθρωπίνη ουσία, θυσιάζει τον εγωισμόν και την ηδυπάθειαν και ζη εν τω Θεώ, διότι εν αυτώ αυξάνει, ανατρέφεται

και διαχέεται εις νέαν ζωήν τελειότητος, καθήκοντος και αρετής και μεθ' ηρωισμού προβαίνει ο άνθρωπος επέκεινα των ορίων του καθήκοντος, προκρίνων το θείον παράγγελμα ''Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι''.

Όντως δε θαυμαστόν, ότι εν τω χριστιανισμώ πάσα τάξις και γένος ανθρώπων διαμορφούται και γίνεται αποδεκτική αγιότητος΄ 

συνήθως δε η αντίφασις της φύσεως και της κοινωνίας ενεργεί τας μεταφορτώσεις των χαρακτήρων και τας επιστροφάς εις νέον βίον΄ 

ήτοι εν αυτώ βλέπει τις παντίας αλλοιώσεις, τους διανύοντας δηλ. τον βίον εν χλιδή και ευμαρεία καταφρονούντας τα υλικά αγαθά και προαιρομένους βίον θλίψεων και ταλαιπωριών΄

άλλους δεικνύοντας άκαμπτον αφοβίαν, ηρωισμόν και ευστάθειαν, εις των μαρτύρων και ομολογητών προς ένδειξιν της προς τον Θεόν πίστεως, ζήλου και αγάπης, και άλλοι δόξαν και κλέος ηγούνται την αυταπάρνησιν και την φιλοπτωχείαν, μεθ΄ης αντήλλαξαν, την φήμην του μεγάλου αυτών ονόματος.

Και ιδού η εντελής αγιότης εξέρχεται εκ του μέσου της λυμαινομένης διαφθοράς των προ της Ευαγγελικής χάριτος λαών και παρίσταται ως τι έκτακτον φαεινόν μετέωρον.

Εν τω μέσω της κατακεκλεισμένης ανθρωπότητος από τον ζόφον της αμαρτίας και γενικής σκοτοδίνης των παθών αναλάμπει ως Ήλιος η αρετή και αγιότης.

Κόρη πάναγνος και έμπλεως ουρανίων χαρίτων και αρετών αγαθότητος, πίστεως και ασπίλου αγνείας, προωρισμένη απ' αιώνων, εκλέγεται παρά της θεότητος, μόνη αξία των γυναικών να καταστή ενδιαίτημα της σεσαρκωμένης θεότητος προς σωτηρίαν του ανθρωπίνου γένους.

Η πανύμνητος ταύτη κόρη κατέδειξεν εν όλω τω βίω αυτής ελευθέρω παντός μη συγγνωστού αμαρτήματος, ότι ετύγχανε διά της Θεοσεβείας και της κατά πνεύμα ομοιώσεως τω Θεώ αξία της μεγίστης χάριτος του Θεού επικληθείσα υπό του Αγγέλου ''κεχαριτωμένη''.

Διά θερμής δε πίστεως και υπακοής εις τον Θεόν, δι' αγνότητος και καθαρότητος, δι' αγάπης και αφοιώσεως εις το γένος αυτής πιστή ούσα δούλη του Κυρίου, έτυχε του μεγίστου τούτου αξιώματος ούπερ θνητός ηξιώθη μήτηρ γενέσθαι του Θεού Λόγου και της μεγίστης παρρησίας παρ' αυτώ,

ως ανωτέρα και αυτών των Αγγελικών ταγμάτων, διό και η προστάτις και η βοήθεια πάντων των χριστιανών.

Και σήμερον δε μεταστάσα και τελειωθείσα Αγγελικαί δορυφορίαι την κοίμησιν της ζωαρχικής ταύτης μητρός καταγλαίζουσιν, Αποστολικαί Θεηγορίαι την κηδείαν του Θεοδόχου αυτής σώματος μακαρίζουσι και ο του Θεού Θεός λόγος, ο ταύτης υιός δι' ευσπλαχνίαν γενέσθαι καταδεξάμενος δεσποτικαίς παλάμαις την ιεράν ψυχήν της μητρός αυτού υποδέχεται.

Η θεόνυμφος αύτη κόρη ούτω μεγαλυνθείσα, παρέστηκε τω υιώ αυτής μεσιτεύουσα και δεομένη υπέρ της στρατευομένης εκκλησίας, ώσπερ και ζώσα παρέσχεν ημίν την απόδειξιν ταύτην και από της εν τω υπερώω προσκαρτερήσεως υπέρ της ιδρύσεως αυτής διά του Αγίου Πνεύματος, του οδηγούντος εις πάσαν την αλήθειαν την χριστιανικήν ημών πίστιν.

Η Χριστιανική θρησκεία μ' όλην την διαστροφήν της βουλήσεως του φυσικού ανθρώπου, μ' όλην την επιρρεπή αυτού τάσιν εις το κακόν έχει την δύναμιν να οδηγή τον άνθρωπον εις τον προορισμόν αυτού.

Η θρησκεία αύτη μόνη εστίν αληθής και θεία, καθ' όσον ενεργεί υπερφυσικά αποτελέσματα τελοιοποιήσεως εις τους πραγματικώς αυτήν ''ασπαζομένους''.

Επί των ζωοποιών αυτής αληθειών στηριζόμενοι ετελειώθησαν μυριάδες μαρτύρων και ομολογητών και η θειότης αυτή αποδεικνύεται εκ των αποτελεσμάτων της αγιότητος, της αρετής, και των καρπών αυτής.

Η θρησκεία αύτη εστίν ο μυροβόλος εκείνος ευανθής λειμών εις τον οποίον ο εισερχόμενος εντρυφά τους αειθελείς καρπούς της αμβροσίας και αγίας ζωής.

Εν τω χριστιανισμώ η ψυχή δεν ζη πλέον τον αισθητόν και ηδυπαθή βίον τον πάροχον τόσων ανυπολογίστων δεινών, αλλ' επέκεινα του περιορισμένου τούτου κόσμου.

Ο Χριστιανισμός ηγίασε τον κόσμον και μετέβαλε την πρώην αγρίαν και δειμαλέαν αυτού όψιν εις πανέκλαμπρον λειμώνα ημερότητος, δικαιοσύνης, ισότητος και αδελφότητος.

Αι νομοθεσίαι και οι θεσμοί τα ήθη και αι σχέσεις των ανθρώπων ανεκαινίσθησαν και ανεπτύχθησαν εν τω Ευαγγελίω και ό,τι σήμερον είνε γενικον δημόσιον καθολικόν είνε χριστιανικόν.

Ο χριστιανισμός εθριάμβευσε κατά του διεφθαρμένου πολιτισμού των εθνικών εκαθάρησεν απ' αυτού τον κόσμον εμφυσών πνεύμα ζωής και αθανασίας, δι' ου εξημέρωσε και εξηυγένισε τους αρχαίους λαούς και τα έθνη.

Και εάν και μετά ταύτα η κοινωνία εξωκέλλη, εάν τα πάθη πλήττουσιν εκ πλαγίου το σκάφος της εκκλησίας του Χριστού, εάν εν τω σκότει εγείρωνται υλιστικαί εταιρίαι υποβάλλουσαι τα πάντα εις τας αισθήσεις ίνα καταβροχθήσωσιν αυτό, ουδέν άλλο πράττωσι ή να πλήττωσι τον αέρα.

Ο Χριστιανικός λόγος, η Ορθόδοξος πίστις ταυτισθέντα πλέον προς παν αληθώς συντηρητικόν πολιτευτικόν και προοδευτικόν οσημέραι διαλάμπουσι και υπερισχύουσι. 

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου
''ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ'' 
υπό του Αρχιμανδρίτη Παρθενίου Δημητροπούλου, 
σελ. 3-6, εκδοθέν εν Αθήναις, 
έτει 1897.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Η ΒΡΟΧΗ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΜΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΨΑ ΕΝΟΣ ΑΣΚΗΤΟΥ

Ἡ βροχὴ τοῦ Ἰουλίου μηνὸς γιὰ τὴν δίψαν ἑνὸς ἀσκητοῦ εὑρισκομένου πλησίον τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης. Μετὰ ἀπὸ αὐτά, λοιπόν, κατὰ τὴν ὥραν, ποὺ ἔδυεν ὁ ἥλιος βαδίζοντας ἀπὸ τὸ κελλί μου πρὸς τὸ ἡσυχαστήριον τοῦ γέροντα, ἐνῶ ἦταν ἡμέρα Σαββάτο, κατὰ τὸ τέλος τοῦ Ἰουλίου μηνὸς καὶ ἐνῶ ἦταν ὁ καιρὸς καλοκαιρινός, εὑρισκόμενος εἰς τὴν ὁδὸν ἀκούω νὰ ξεσποῦν βροντὲς καὶ βλέπω, νὰ ἀστράπτουν ἀστραπές, ἀφοῦ ἐφάνηκε, νὰ εἶναι εἰς τὸν οὐρανὸν ἕνα μικρὸν σύννεφο,ν κατὰ τὴν ἔρημον τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης.

Ἀπορῶντας πολὺ γιὰ τὸ παράξενον ἄκουσμα καὶ θέαμα ἔφτασα εἰς τὸ ἡσυχαστήριον τοῦ γέροντα, ὁ ὁποῖος ἅγιος γέροντας, ἀφοῦ ἐκτύπησα τὴν θύρα μὲ ἕνα λίθον, μοῦ ἄνοιξε, ἔχοντας ἔκλαμπρον τὸ πρόσωπον καὶ χαρούμενον καὶ μοῦ λέγει∙ «ἐγνώρισες, ώ τέκνον, γιατί ἔγινεν αὐτὴ ἡ βροντή;». Ἐνῶ δὲ ἐγὼ «ὄχι πάτερ αποκριθείς αυτά, λοιπόν, κατά την ώραν, πού έδυεν ο ήλιος βαδίζοντας από το κελλί μου προς το ησυχαστήριον του γέροντα, ενώ ήταν ημέρα Σαββάτο, κατά το τέλος του Ιουλίου μηνός και ενώ ήταν ο καιρός καλοκαιρινός, ευρισκόμενος εις την οδόν ακούω να ξεσπούν βροντές και βλέπω, να αστράπτουν αστραπές, αφού εφάνηκε, να είναι εις τον ουρανόν ένα μικρόν σύννεφο, κατά την έρημον της Νεκράς Θαλάσσης.

Απορώντας πολύ για το παράξενον άκουσμα και θέαμα έφτασα εις το ησυχαστήριον του γέροντα, ο οποίος άγιος γέροντας, αφού εκτύπησα την θύρα με ένα λίθον, μου άνοιξε, έχοντας εκλάμπρον το πρόσωπον και χαρούμενον και μου λέγει∙

«εγνώρισες, ώ τέκνον, γιατί έγινεν αυτή η βροντή;». Ενώ δε εγώ είπα∙ «όχι πάτερ» απόκριθείς ἐπιπροσθέτως εἶπε πρὸς με∙ «νὰ ξέρῃς, τέκνον, ὅτι κάποιος ἀναχωρητὴς καὶ πολίτης τῆς ἐρήμου, περιερχόμενος κοντὰ εἰς τὴν Νεκρὰν Θάλασσαν ἐδίψασε καὶ ἐζήτησε νερόν. Ἐπειδὴ δὲ δὲν εὑρῆκεν, εστεναχωρήθηκε καὶ ἔκλαυσε καὶ ἀφοῦ ἔκαμε δέησιν πρὸς τὸν Θεόν, σύμφωνα μέ τὴν ἀνέκφραστον ἀγαθότητα Του, ἔδωσεν ἐντολὴν καὶ ήρθεν ἕνα σύννεφον καὶ παρηγορῶντας τὸν δοῦλο Του, ἐβρόντησε καὶ ἔστειλε βροχήν, θεραπεύσας τὴν δίψαν τοῦ δούλου Του». Βλέποντας δὲ ἐμένα, νὰ ἔχω ἐκπλαγῇ πολὺ γι' αὐτά, εἶπε δύο φορὲς τὰ ἴδια, μάλιστα καὶ τρίτην, θέλοντας νὰ μὲ διαβεβαίωση γιὰ τὸ θαῦμα αὐτό. 

''ΜΕ ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ; ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ Ή ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ;''

Τι αμαρτία έπραξες και σε βρήκε αυτή η ατυχία πάνω απ’ όλες τις δυστυχίες; Να διακόψεις τη σχέση σου με την πηγή της ζωής και Τον Δωροδότη του λογικού; Να απαρνηθείς Εκείνον, του οποίου το αιώνιο Ον είναι πιο οφθαλμοφανές από το δικό μας εφήμερο ον και με του οποίου την ύπαρξη μόνο μπορεί να επιβεβαιωθεί και η δική μας ύπαρξη; Ο Θεός δεν κρύβεται από τον άνθρωπο.

Ο αμαρτωλός άνθρωπος κρύβεται από τον Θεό· κρύβεται ώσπου εντελώς να Τον χάσει από την όψη. Όπως γράφει για τους προγόνους των ανθρώπων όταν αμάρτησαν: «Καί ἤκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ τό δειλινόν, καί ἐκρύβησαν ὃ τε Ἀδάμ καί ἡ γυνή αὐτοῦ ἀπό προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ τοῦ ξύλου τοῦ παραδείσου» (Γεν. 3, 8). Όπως τότε έτσι και τώρα. Όποτε ο άνθρωπος πράττει βαρύ αμάρτημα, αυτός κρύβεται από τον Θεό πίσω από την πλάτη της φύσης. Και χάνεται ανάμεσα στα δημιουργήματα, χάνεται ανάμεσα στα δέντρα και τις πέτρες και τα ζώα σαν να ήταν συγγενείς του, βυθίζεται στη σκιά της φύσης.

Και όπως λέγεται περί της έκλειψης ηλίου στην περίπτωση που το φεγγάρι καλύπτει αυτόν τον λαμπερό βασιλιά της φύσης, έτσι θα μπορούσε να λεχθεί περί «έκλειψης Θεού», του Ήλιου της δικαιοσύνης, από την πλευρά εκείνων οι οποίοι με τη φύση κάλυψαν από τα μάτια τους τον Δημιουργό της φύσης. Όμως αυτό είναι μόνο ο δικός μας ανθρώπινος τρόπος έκφρασης. Αφού η έκλειψη ηλίου δεν σημαίνει ότι ο ήλιος έχασε το φως του, αλλά μόνο ότι με κάτι αυτό το φως καλύφθηκε από τα μάτια μας. Κατά τον ίδιο τρόπο και η έκλειψη Θεού καθόλου δεν σημαίνει ότι ο Θεός χάθηκε και ότι δεν υπάρχει πια, αλλά ότι κάτι στήθηκε ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο και κάλυψε τον Θεό από το ανθρώπινο λογικό. Τούτο το κάτι είναι η αμαρτία του ανθρώπου.

Δεν φταίει η φύση εάν τη λατρεύει ο άθεος. Εκείνη ολόκληρη αντιστέκεται ενάντια στη θεοαπάρνηση και θανάσιμα μισεί και διώκει αυτούς που αρνούνται τον Θεό και τους λάτρεις της. Η φύση ολόκληρη από τον μεγάλο ήλιο έως το ελάχιστο άτομο ομόφωνα και αρμονικά μαρτυρεί περί του Όντος και της ενέργειας του Δημιουργού της. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρευαν όλα τα πλάσματα, και πάνω από όλα έναν μελανό ταύρο, αποκαλούμενο Άπις [1]. Κατά ένα μύθο ήρθε κάποιος Φαραώ για να προσφέρει θυσία στον Άπι. Όμως όταν αυτός προσκυνούσε μπροστά σ’ αυτό τον δήθεν Θεό, τον έπιασε ο ταύρος με τα κέρατά του και τον πέταξε μακριά. «Τώρα βλέπω ότι είσαι ταύρος και όχι ο Θεός!» φώναξε ο Φαραώ θυμωμένα. Σ’ αυτό ο Άπις του απάντησε: «Αυτό ήθελα να δεις! Και από τώρα να προσκυνάς Εκείνον ο οποίος δημιούργησε κι εμένα κι εσένα».

Γράφεις ότι είναι δύσκολο για σένα να πιστέψεις μέχρι να δεις! Όμως με τι θέλεις να δεις; με το μάτι ή με το πνεύμα; Εάν θέλεις να δεις με το σωματικό μάτι, τότε Εκείνος ο οποίος είναι μεγαλύτερος από το σύμπαν θα πρέπει να σμικρυνθεί και να χωρέσει στο δικό σου περιορισμένο ορίζοντα. Βλέπεις το λογικό σου με τα μάτια; Όμως, θα θύμωνες, εάν κάποιος σου έλεγε, ότι δεν πιστεύει πως εσύ έχεις λογικό μέχρι να το δει με τα μάτια του. Εάν όμως θέλεις με το πνεύμα σου να δεις τον Θεό, τότε μπορείς να Τον δεις, αφού το ανθρώπινο πνεύμα είναι πιο απλωμένο από το σύμπαν, και αφού και ο Θεός είναι πνεύμα. Μόνο που το πνεύμα σου πρέπει να είναι καθαρό, εφόσον μόνο στους καθαρούς έχει υποσχεθεί να δουν τον Θεό.

ΜΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 1926

Κυριακή 29 Αυγούστου 1926

ΠΡΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

Τα λυπηρά γεγονότα του Αγίου Βασιλείου Αθηνών (Συνοικίας Περιστέρι) 

επί τη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το πάτριον ορθόδοξον ημερολόγιον.

Κύριε Διευθυντά,

Ευαρεστηθήτε σας παρακαλώ να δημοσιεύσητε τα κάτωθι προς διαφώτησιν της Κοινής Γνώμης και των αρμοδίων:

Εμμένοντες ακλόνητοι εις το πάτριον Ορθόδοξον ημερολόγιον συνεκεντρώθημεν χθες την εσπέραν περί τα χίλια άτομα εις τον εξοχικόν Ναόν Αγ. Βασιλείου της συνοικίας Περιστερίου Αθηνών, όπου ετελέσαμεν την αγρυπνίαν και Λειτουργίαν της σημερινής εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Συνεπεία όμως εγγράφου του Μακαριωτάτου Επισκόπου Αθηνών προς τον εκεί αστυνομικόν Σταθμόν, ήλθε δύναμις αστυνομική και παρέμεινε μέχρι πρωίας, όπως συλλάβη τον ιερέα.

Τούτο μη δυνηθείσα εν πράξη εστράφη εναντίον ημών (4 ιεροψαλτών) και μετά το πέρας της Λειτουργίας και την Μετάληψιν των Αχράντων Μυστηρίων υπό του πλήθους, και περί ώραν 5 π.μ. ακριβώς, συλλαβόντες ημάς ωδήγησαν εις το κρατητήριον, όπου παρεμείναμε μέχρι τις 11 π.μ. ώρας.

Συγχρόνως δε εμηνύθημεν επί παραβάσει άρθρου τινός του σχετικού Νόμου (εις ημάς αγνώστου μέχρι σήμερον και ανυπάρκτου καθόσον επί τριετίας ουδείς ημπόδισεν ημάς εις τον εκκλησιασμόν μας με το πάτριον Ημερολόγιον ή εμήνυσε καίτοι γνωστότατοι τυγχάνοντες εις το Κράτος και την Εκκλησίαν), ζητηθείσης και της απολογίας ημών επί της απαγγελθείσης κατηγορίας μας.

Επειδή, εν προκειμένω δύο τινά, πρώτον η απώλεια του χρόνου ημών και η μεγάλη κούρασις και εξάντλησις -ως οδηγηθέντες εις τρία αστυνομικά τμήματα- ην υπέστημεν κατόπιν της ολονυκτίου αγρυπνίας, δεύτερον δε η καθ' ημών γενομένη μήνυσις άνευ αποχρώντος λόγου σφόδρα ελύπησαν και υπερβολικά εξέπηξαν ημάς, ως συμβάντα πρωτάκουστα εις την ελευθέραν Πατρίδα ημών, 

έρχομαι διά της παρούσης μου να διαμαρτυρηθώ δι' όλων μου των δυνάμεων, αλλά και να δημοσιεύσω συγχρόνως την δοθείσαν την πρωίαν απολογίαν μου, ως κατηγορουμένου διά πρώτην φοράν εν τω βίω μου, όπως πεισθώσιν οι πάντες ότι μέτρα βίας εν τη ελευθέρα εξασκήσει της θρησκευτικής ημών συνειδήσεως ουδόλως δύνανται να πτοήσωσι την ψυχήν του ελευθέρου Έλληνος, αλλά μάλλον να δημιουργήσωσι σκηνάς λυπηράς,

στιγματιζούσας πρώτον μεν την τιμήν του Κράτους (υπέρ ης λίαν ενδιαφέρομαι και πονώ), δεύτερον δε παριστώσας την νυν Ιεραρχία της Εκκλησίας, ως εστίαν μολύνσεως και διώξεως των ελευθέρων Χριστιανικών συνειδήσεων διά της λήψεως των Παπικών μέτρων,

ων την εφαρμογήν αθεοφόβως και αντιχριστιανικώτατα επιδιώκουσιν, επιφυλασσόμενος προσεχώς να επανέλθω λεπτομερέστερον και εκτενέστερον επ' αυτού, καθόσον το απόγευμα πάλιν ζητούμεθα υπό της Αστυνομίας.

Εις το ερώτημα λοιπόν του αστυνομικού σταθμάρχου απάντησα ως κάτωθι:

''Απόκρ. Μάλιστα έλαβον σήμερον μέρος ως ιεροψάλτης εις τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Βασιλείου επί τη σημερινή εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (15 Αυγούστου Π. Ημερολόγιον), καθ' όσον ως γνήσιος Έλλην και Χριστιανός Ορθόδοξος εκ προγόνων, σεβόμενος ανέκαθεν τους καθεστώτας Νόμους της τε Πολιτείας και της Ορθοδόξου Καθολικής Χριστιανικής Εκκλησίας,

ως μεν πολίτης Έλλην νομοταγέστατος εν πάσι και γνωστότατος τυγχάνων εν το καθόλου μου βίω, και δη τω στρατιωτικώ, σέβομαι και ακολουθώ εν τη πίστει και τη λατρεία της πατροπαραδότου μου θρησκείας το αναλλοίωτον και αιώνιον θρησκευτικόν Ιουλιανόν Ημερολόγιον, όπερ από της Α' Οικουμενικής Συνόδου μέχρι σήμερον και μέχρι συντελείας των Αιώνων, μένει και θα μείνει το αυτό,

απορρίπτων διαρρήδην και αποδοκιμάζων μετ' αποτροπιασμού το όλως παρανόμως και πραξικοπηματικώς εισαχθέν Γρηγοριανόν Ημερολόγιον εν τη ημετέρα ενδόξω πατρίδι και δηλών μετά παρρησίας και ακραιφνούς Χριστιανικής ομολογίας- οία αρμόζει εις Έλληνα πολίτην ελεύθερον και Χριστιανόν Ορθόδοξον-

ότι ουδέποτε θέλω ακολουθήσει αυτό καθόσον την παραδοχήν τούτου θεωρώ άρνησιν και προδοσίαν της Ορθοδόξου Πίστεώς μου, αλλά και αφετηρίαν προς υπόταξιν της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας εις τον Πάπαν της Δύσεως διά της ως μη ώφειλεν εφαρμογής ενταύθα του Γρηγοριανού Ημερολογίου,

και συνεπώς υποδούλωσιν, ταπείνωσιν και εξαφάνισιν της γλυκητάτης μου Πατρίδος Ελλάδος, προς σωτηρίαν και δόξαν της οποίας όλον μου τον βίον μέχρι τούδε εδαπάνησα δι' αιματηρών θυσιών, υπηρετήσας ταύτην επί σειράν ολοκλήρων 15 ετών ως έφεδρος οπλίτης και αξιωματικός,

αλλά θα εμμένω πιστός μέχρι τέλους εις το (...) τα Ορθόδοξα Ελληνικά Πατριαρχεία (πλην ενός) και πάντα τα γείτονα Βαλκανικά Κράτη μετά της Ορθοδόξου Ρωσσίας, ως και πάντες οι πιστοί και γνήσιοι Έλληνες εις όλας τας πόλεις και χωρία της τε Παλαιάς και Νέας Ελλάδος, ιδία δε το Άγιον Όρος.

Τότε δε μόνον θέλω ακολουθήσει το νυν παρανόμως και μονομερώς εφαρμοσθέν τη Ορθοδόξω Ελλάδι Γρηγοριανόν Ημερολόγιον, όταν Οικουμενική Σύνοδος συνερχομένη νομίμως και κανονικώς αποφανθή εν Αγίω Πνεύματι υπέρ της διατηρήσεως αυτού γενικώς (και ουχί ως νυν μερικώς) ή απομακρύνσεώς του, ως ξένου και αλλοτρίου τω εδάφει του ημετέρου Αγίου Έθνους,

και τη διά ποταμών Ελληνικών μαρτυρικών αιμάτων στηριχθείση και μέχρι σήμερον αλωβήτω διατηρηθείση Θεοδορήτω Ορθοδόξω Εκκλησία ημών, ως Λαού περιουσίου και έχοντος προορισμόν ίνα επιτελέση προσεχώς τα μεγάλα και θαυμαστά εν όλω τω Κόσμω διά της Ορθοδόξου ημών πίστεως και μόνης''.

Επίσης, ανταξίαν ελληνοπρεπή και χριστιανοπρεπή ομολογίαν έδωσαν και οι έτεροι μετ' εμού μηνυθέντες τρεις ιεροψάλται: 1) Κωνστ. Ζαχαρόπουλος, ιεροψάλτης Αγ. Σπυρίδωνος Πειραιώς, 2) Ευστρ. Γεωργιάδης, 3) Δημοσθ. Ψαροθεόδωρος.

ΜΙΛΤ. Ι. ΣΥΓΓΟΥΡΗΣ

τέως έφεδρος λοχαγός Πεζικού. 

Αθήναι, Σύλλογος Ορθοδόξων, Ανδριανού 52.

Πειραιεύς, Αλκιβιάδου 94.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Επιστολή αναγνώστη εκ του '''Συλλόγου των Ορθοδόξων'' 

στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

της Κυριακής 29 Αυγούστου 1926, έτος 29ον, αριθμ. φύλλου 3874, σελ. 2. 

''ΛΟΓΟΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ''

ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ 

ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ 

ΥΠΟ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ 1897

Ούτοι πάντες οι Απόστολοι 
ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει, ουν γυναιξί και Μαία, 
τη Μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού. (Πράξ. Α'. 14).

Α'  Μ έ ρ ο ς

Πριν ή αποφασισθή η προαιώνιος του Υψίστου βουλή να λάμψη η ένσαρκος οικονομία και να ανατείλη ο της Δικαιοσύνης Ήλιος, πριν ή άρξωνται οι θείοι Απόστολοι του κηρύγματος του Ιερού Ευαγγελίου, όλα τα πάθη, όλαι αι κακίαι, οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίαι υπό την άμεσον εξουσίαν του πονηρού ελυμαίνοντο τον κόσμον εν τοις ζοφεροίς εκείνοις χρόνοις.

Μόλις δε ο άνθρωπος εξήλθεν από την άβυσσον του μηδενός εις την χώραν των όντων, απεμακρύνθη του ιδίου Πλάστου και άμα υπεδουλώθη εις τα πάθη και παρίστα εναργώς την ειδεχθεστάτην εικόνα της ηθικής αυτού εξαχρειώσεως.

Και τίς δύναται ν' απαριθμήση τας κακίας των προ της Ευαγγελικής χάριτος ανθρώπων, ή τίς να περιγράψη τας παιδαγωγικάς αυτών τιμωρίας;

Και όμως μ' όλας τας οποίας υπέστη απ' αρχής ο άνθρωπος παιδεύσεις, κατακλυσμούς, εμπρησμούς, νόσους και θανάτους από την θείαν αγανάκτησιν ουδόλως εσωφρονίσθη, αλλ' είχε καταντήσει ο κόσμος απελπιστικόν και φρικωδέστατον αίνιγμα ''Κύριος εκ του ουρανού διέκυψε του ιδείν ή έστι συνιών ή εκζητών τον Θεόν''΄

Τότε δε απεφάσισε και ο σαρκωθείς εκ Πνεύματος Αγίου και εκ της αειπαρθένου Μαρίας ενανθρωπήσας Σωτήρ ημών και ήλθεν εις τον κόσμον και εποίησε τα πάντα καινά και τον σύμπαντα κόσμον ανακαινίσας, εζωοποίησε την ολισθήσασαν και καταπεσούσαν ανθρωπότητα.

Τότε εν τη διαστροφή των διανοιών, εν τη διηνεκεί παλιρροία των παθών, των εγκλημάτων και προσκομμάτων του φυσικού κόσμου, ήλθεν ο Σωτήρ και ανέλαμψεν η αλήθεια τηλαυγώς, διασκέδασε το κόστος της πολυθείας και κατέπαυσε τον κατακλυσμόν της παρανομίας.

Και εις την εμφάνισιν του Σωτήρος και του κηρύγματος του ιερού Ευαγγελίου και εις την ανακήρυξιν των θείων μαθητών αυτού και Αποστόλων των μετά την Ανάληψιν εν τω υπερώω μετά της μητρός του Κυρίου προσκαρτερούντων τη προσευχή και τη δεήσει να επενδυθώσι την εξ ύψους δύναμιν και γένωνται διαπρύσιοι της αληθείας κήρυκες,

εξηυγενίσθησαν, εξημερώθησαν και ηθικοποίησαν εις μικρόν διάστημα χρόνου, σχεδόν τα δύο της γης ημισφαίρια και πάντες εγίνοντο οπαδοί αυτών και κήρυκες του Ευαγγελίου, όπερ επήνεγκε την υπερφυσικην ταύτην ανταύγειαν και ενέργειαν προς την ηθικήν των λαών αναγέννησιν και τελοιοποίησιν. 

Επί σειρά ετών πραγματευσάμενοι εν τω πανσέπτω ιερώ τούτω ναώ της εθνικής Μητροπόλεως τα καθ' έκαστα της εορτής της ενδόξου κοιμήσεως και μεταστάσεως της Θεοτόκου Μαρίας και της αυτής συνδιαλλαγής και ενώσεως του ανθρωπίνου γένους μετά της θεότητος,

ήδη στρέφομεν τον λόγον περί του εν τη φύσει υποτεταγμένου ανθρώπου και περί του δυνατού της εντελούς αυτού αγιότητος εν συνέχεια και συναφεία προς τον Χριστιανισμόν και την Ορθόδοξον πίστιν.

Τί είναι ο άνθρωπος εν τη φυσική αυτού καταστάσει; Οικτρόν και να το είπωμεν, διότι ουδείς το αγνοεί εφ' αυτόν ερευνών.

Ο άνθρωπος εν τη φυσική αυτού καταστάσει δεν είναι εκείνος, οίος εξήλθεν εκ των χειρών του δημιουργού του, αθώος και επιτήδιος εις το αναδέξασθαι την αρετήν και τελειωθήναι, διότι παρασυρθείς υπό των παθών και των αισθήσεων,

παρεγνώρισε την αξίαν και την θειότητα των ηθικών εκείνων θεοδότων νόμων της θείας καταγωγής του και εξολησθήσας από το θεολαμπές ύψος του πανολβίου προορισμού του, κατέπεσεν εις το χάος της αλογίας και των αλήκτων δυστηχιών.

Το δε εν αυτώ θείον ζώπυρον έμενεν αδρανές διά την εξασθένησιν της βουλήσεως και εντεύθεν προέκυψεν η διηνεκής πάλη και ο αγών σαρκός και πνεύματος, και ως επί το πολύ νικητής εξέρχεται ο σαρκικός άνθρωπος ο μη υπό του πνεύματος χειραγωγούμενος,

διότι ο κτηνώδης ίππος κατά την ωραίαν παρομοίωσιν του Πλάτωνος εν Φαίδρω αεί μάχεται τω ευγενεί, ο εστί η σάρξ κατά του πνεύματος.

Εν τη καταστάσει ταύτη η διάνοια του ανθρώπου αεννάως έγκειται επί τα πονηρά, μηχανάται πάσαν κακίαν, απληστείαν, ηδυπάθειαν, σκληρότητα και ματαιότητα,

ή παραδιδόμενος εις τας κλίσεις του αιχμαλωτίζεται τον νουν και εξευτελίζεται, και ούτω είναι ανίκανος να υψωθή προς το αγαθόν ως λέγει και ο Απόστολος Παύλος ''Συνήδομαι γαρ τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον΄ 

βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με τω νόμω της αμαρτίας τωόντι εν τοις εν τοις μέλεσί μου'', ο έστι η αμαρτία εν τω φυσικώ ανθρώπω γίνεται έξις και ενώ έχει ούτος το δυνατόν της αντιστάσεως αυτής, ουχ' ήττον γίνεται τυφλός εκτελεστής των ορέξεων του σώματος και των ηδονών θηρευτής,

ως βλέπομεν εν τοις στερημένοις νοήσεως, βουλήσεως, και συναισθήσεως αλόγοις κτήνεσι, ων τα ορμέφυτα ενστίγματα προέκρινε, κατά το ''άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς''.

Και αν ποτέ υπήρξαν εξαιρέσεις σπάνιαι ανθρώπων μη παρακολουθούντων των φυσικόν ρουν των παθών αυτών αντισταθμιζόντων τας περί αυτών προλήψεις των άλλων, αι εξαιρέσεις αύται περιορίζονται εν τω κύκλω ακοφατικής τινος και αγόνου ηθικής και δεν υπήρξαν ειμή ενάρετοι επικούρειοι.

Και όμως ενώ τοιούτος εστίν ο άνθρωπος ο προ της Ευαγγελικής χάριτος, τον λαμβάνει ο Χριστιανισμός και ενσταλάζει αυτώ πνεύμα ζωής και αναγεννήσεως και τον ανυψοί εις την εμπρέπουσαν αυτώ περιωπήν και αγιότητα. 

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 
Εκ του βιβλίου
 ''ΛΟΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΚΑΙ ΖΩΗΦΟΡΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΙΝ  ΤΗΣ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ'' 
υπό του Αρχιμανδρίτη Παρθενίου Δημητροπούλου, 
εκδοθέν εν Αθήναις, 
σελ. 1-3,έτει 1897.

''ΕΙΣ ΟΠΟΙΟΝ ΚΡΑΤΟΣ ΛΑΒΕΙ ΧΩΡΑΝ Η ΕΠΕΜΒΑΣΙΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΕΙΣ ΤΑ ΘΕΙΑ, ΕΚΕΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΦΡΙΚΤΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ Η ΑΠΟ ΟΥΡΑΝΟΥ ΟΡΓΗ''

Ένα λίαν επίκαιρο και αρκούντως αυθεντικό δοκίμιο του λόγιου Μοναχού και δεινού κήρυκα Κοσμά Φλαμιάτου, που μέσα από την ξενόδουλη ανασύσταση του -εν τη γενέσει του- Ελληνικού Κράτους, την διαβλητή εγκατάσταση της Βαυαροκρατίας, την δόλια, ως και ωφελιμιστική παρείσφρηση της Αγγλογαλλικής δυναστείας και τις πρώτες εμφυλιακές, μισερές ''καρατομήσεις'' αδούλωτων μαρτύρων προσφέρει στον αναγνώστη την γνησιότητα της Πίστης και την αληθινή Φιλοπατρία. Το πηγαίον και η γνησιότητα του λόγου μοιάζει σαν να ''τυπώθηκε'' μόλις τώρα, με διαφορετικούς ή και ίδιους ευρωπαικούς ''εθνοσωτήρες'', τους ίδιους όμως πάντοτε ασύμμαχους ''συμμάχους'', αυτούς άλλωστε, που οριοθέτησαν και τον πολιτικό ''χρωματισμό'' των πρώτων νεότοκων και πολιτικά εξαρτημένων κομμάτων στην Ελλάδα: το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό. Σαν να μην άλλαξε τίποτε. Ραγιαδισμός, υποτακτικότητα και δουλοφροσύνη υπό τον σκιερό ''μανδύα'' του Εθνικού Συντάγματος και της εγκατεστημένης Βασιλείας, που εισήγαγαν στους απονήρευτους Ρωμιούς, ξένα ήθη και νοσηρές, ''διαφωτιστικές'' διδαχές, ώστε να αναγκάσουν ακόμη και αυτόν τον Μακρυγιάννη να γράψει στη διαθήκη του, μιλώντας για ''απατεώνες της πατρίδας του''! Και όπως έγραψε και ο καθηγητής Αλέξιος Παναγόπουλος στο βιβλίο του ''ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ'': ''Οι ''ψευτοδιαφωτιστές'', που φραγκεμένοι δίδασκαν το πνεύμα της εσπερίας, αναγκάζουν τους πρωτομάρτυρες να καταγγείλουν δημόσια τους ηθικούς αυτουργούς, που κρύβονταν πίσω από τις ύποπτες αναθεωρήσεις του περιβάλλοντος του ρωμαιοκαθολικού Βασιλέα της προτεστάντισσας Βασίλισσας και του ανθέλληνα αντιβασιλέα Μάουερ''. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ 

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Εκ του προηγούμενου

Δεύτερον έργον μεγίστης και κατεπειγούσης ανάγκης εστίν, ίνα καταργηθή ως τάχιστα το επί Αντιβασιλείας κατ' εισήγησιν της επιβουλής τεθέν αντιχριστιανικώτατον, Σατανικόν και ολέθριον σύστημα, το οποίον εάν διετελέση έτι ολίγον επαπειλεί, ίνα φέρη το γενικόν ναυάγιον, και όσω μάλλον διαρκεί τόσω φέρει κακά μεγάλα και γενικά και τόσον πλέον τρομερά επαπειλούνται η απ' ουρανού οργή.

Εις την κατάργησιν τούτου, ουδέν άλλο πρόσκομμα απαντάται, εις μη μόνη η εκ της Αγγλίας, επιβουλή. Αυτή διά του Αμανσπέργου έφερεν αυτό απ' αρχής, και αυτή διά των ιδίων αυτής οργάνων, εστήριξε, στηρίζει και φέρει αυτό εις πρόοδον και ανάπτυξιν μέχρι τούδε, και συγχρόνως προσάπτει την αιτίαν εις τον Βασιλέα της Ελλάδος προς ερεθισμόν της αποστασίας ως και άλλοτε είπα.

Εκ των όσων φαίνονται αναγκαία εις την κατάργησιν και εις την επί το κρείττον μεταβολήν και αλλοίωσιν τούτου, διά την κοινήν ωφέλειαν και σωτηρίαν υπάρχουσι προς τοις άλλοις τα εφεξής. 

Πρώτον μεν εκείνο το οποίον εστί μεγίστης και κατεπειγούσης ανάγκης υπάρχει το φυγείν ως τάχιστα, η πολιτική αρχή και απομακρυνθήναι όλως και κατά πάντα από της επί Αντιβασιλείας, δι' εισηγήσεως και ενεργείας του υιού της ανομίας της Δύσεως, νεμοθετημένης ιεροσυλίας και επεμβάσεως εις τα θεία και ιερά αντικείμενα της Εκκλησίας,

τόσο διά της διαλύσεως πολλών Μοναστηρίων, διά του σφετερισμού των τούτων κτημάτων, διά των επιβαλλομένων δασμών και φόρων εις τα έτι διατηρούμενα διά της μισθοδοσίας εις τινας των Ποιμένων εκ του πολιτικού Ταμείου, και διά πολλών άλλων μυρίων έργων της ιεροσυλίας όσον και πολλώ μάλλον διά της επεμβάσεως,

διά της οποίας από τότε η πολιτική αρχή θεωρείται ως κεφαλή, ως νομοθέτης, ως Κριτής και ως διοικητής και ως επικριτής, εις όλα της Εκκλησίας θεία και ιερά, σύστημα δε το πάντων των άλλων απαισιότατον και φρικτόν.

Δεύτερον δε ίνα παύση ο καθ' όλην την Ανατολήν προ πεντήκοντα περίπου ετών, δι' εισηγήσεως αυτού του κοινού εχθρού ενεργούμενος και προοδεύων μέχρι της ώρας ταύτης δόλιος κατά της πίστεως διωγμός, διά των Σχολείων, και δι' άλλων μυρίων ραδιουργιών, εξ ων εμνημόνευσα ολίγων τινών εξ αυτών προλαβόντως εις την σειράν της επιστολής μου.

Εις όποιον Κράτος λάβη χώραν η Ιεροσυλία και η επέμβασις εις τα θεία της Κοσμικής αρχής, εκεί αναποφεύκτως έρχεται φρικτή και τρομερά η απ' ουρανού οργή, φέρουσα την καταστροφήν της Αρχής, μεγάλας δε και γενικάς συμφοράς και εις τον εν αυτή λαόν, και πολλώ μάλλον εάν αδιαφορή ή συνεργή εις τοιαύτας απαισίους Ιεροσυλίας και επεμβάσεις.

Όπου δε πάλιν ενεργείται και προοδεύει η εκ της πίστεως αποστασία, και η ασέβεια εκεί πάντοτε κατά θείον νόμον ακολουθούσιν εκ της θείας οργής θάνατοι γενικοί, σφαγαί, και άλλοι πολλοί τρομεροί θόρυβοι και ανωμαλίαι.

Αύται αι δύο απαίσιαι και φρικταί ανομίαι, ου μόνον ενεργούνται και προοδεύουσιν εις όλην εν γένει την Ανατολήν, δι' ενεργείας υποκεκρυμμένης αυτού του υιού της ανομίας της Δύσεως αλλ' από Αντιβασιλείας, και πολλώ μάλλον μετά το Σύνταγμα εγένοντο νόμος και σύστημα.

Ένεκα τούτου φρίττει και τρέμει ο ουρανός και η γη διά την επαπειλουμένην εκ Θεού μεγάλην οργήν, της οποίας βλέπομεν κατά καιρούς και τόπους  πολλά εναργή δείγματα, θεωρούμενα ως προοίμια και αρχαί ωδίνων.

Τρίτον τα μέγιστα κατεπείγον και αναγκαιότατον έργον διά την ασφάλειαν και οικοδομήν της του Χριστού Εκκλησίας και του έθνους ημών, απαιτείται η πραγματική ένωσης της κατά το βασίλειον της Ελλάδος μετά της εν Κωνσταντινουπόλει Εκκλησίας, κατά την απ' αρχής παράδοσιν και κατά τους Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνας.

Εις την εκείσε Σύνοδον ανήκει η εκλογή, η ψήφος, η χειροτονία, η πρόνοια, η κρίσις όλης της Ιεραρχίας της ούσης υπό τας επαρχίας των τεσσάρων Πατριαρχών και μερικώτερον η πειθαρχία όλων εν γένει των Επισκόπων, προς τον Πατριάρχην εις του οποίου την Επαρχίαν έκαστος ανήκει.

Εκτός πολλών άλλων, εκ των όσων φαίνονται αναγκαία ίνα φέρη εις έργον αυτή η πραγματική ένωσις θεωρούνται και ταύτα τα τρία.

Α'. Η κατά βάθος και ακριβής έρευνα και ανάκρισις όλης εν γένει της ιεραρχίας, τόσον ως προς την θεωρίαν, όσον και ως προς την πράξιν της πίστεως διά την ασφάλειαν και οικοδομήν της Εκκλησίας.

Β'. Ψήφος και χειροτονία, όσον το δυνατόν αξίων, αγίων και καθαρών Επισκόπων, Αρχιερέων και Μητροπολιτών και ο τούτων διορισμός εις τόσας πολλάς προ πολλού χειρευούσας Επαρχίας.

Γ'. Η διόρθωσις, ως προς τας όσας καινοτομίας, μεγάλα και δεινά σκάνδαλα έφερεν η ξένη επιβουλή εις την Εκκλησίαν.

Μεγίστης Ευχής και ανάγκης έργον αποβαίνει η συγκρότησις, ει δυνατόν Οικουμενικής Συνόδου εκ πάσης της Ιεραρχίας των απανταχού Ορθοδόξων συντρέχοντες εν αυτή και πολλοί άλλοι ορθόδοξοι κληρικοί τε και λαικοί, και συναγωνιζόμενοι διά νηστείας, δι' αγρυπνίας και προσευχής.

Ταύτης καθώς και όλων των προλαβουσών, το μόνον και κύριον έργον φαίνεται, το επινοήσαι και το νομοθετήσαι, όσα φαίνονται κατάλληλα και αναγκαία, τόσον διά την ασφάλειαν, όσον και διά την προκοπήν της Εκκλησίας και οικοδομήν αυτής.

Εκ τούτων το πάντων των άλλων αναγκαιότατον εστί:

Α'. Το μη γίνεσθαι η χειροτονία της Ιεραρχίας εις μη εις άνδρας αναβάντας εις υψηλόν βαθμόν γνώσεως αγιασμού τε και φωτισμού. 

Β'. Η ασφάλεια και ο καταρτισμός του μοναχικού βίου, δι' ου ως επί το πλείστον γίνεται η προκοπή των πιστών.

Γ'. Η δις ή η άπαξ του ενιαυτού συνέλευσις της Συνόδου, κατά τους Κανόνας των Αποστόλων της οποίας το προ πάντων των άλλων οφειλόμενον και αναγκαίον έργον υπάρχει η επαγρύπνησις ως προς την διαγωγήν της Ιεραρχίας, η ταύτης διατήρησις εις τον απαιτούμενον βαθμόν του υιού, ή εις κατεπείγουσαν ανάγκην και εις εκείνον του φίλου.

Δ'. Σχολεία Εκκλησιαστικά και ορθόδοξα, έχοντα Καθηγητάς πεπαιδευμένους, ορθοδόξους, εναρέτους και καθαρούς κ.τ.λ.

Ε'. Καταρτισμός και αποστολή Ιεροκηρύκων εναρέτων και αγίων ανδρών.

Στ'. Επαγρύπνησις των Ποιμένων ίνα διατηρώσι, κατά τας θείας Γραφάς, το σώμα της Εκκλησίας, ανόθευτον, καθαρόν και άγιον, επιβάλλοντες τον αφορισμόν εις τους αθετούντας την πίστιν, ή την αγάπην και τον αγιασμόν, εις κληρικούς τε και λαικούς,

κατά τους Κανόνας των Αποστόλων και των Συνόδων, και απαγορεύοντες την μετ' αυτών κοινωνίαν εις τους πιστούς, αποδεχομένους δε και συγχωρούντας τους εν αληθινή μετανοία επιστρέφοντας.

Ζ'. Μέτρα αρμόδια και κατάλληλα εις τελείαν κατάργησιν των όσων σκανδάλων απ' αρχής συστηματιώς η επιβουλή ενεργεί εις διόρθωσιν των όσων Εκκλησιαστικών βιβλίων ενόθευσε και νοθεύει, και εις ορθήν και επίσημον διά τύπου έκδοσιν πολλών ορθοδόξων βιβλίων, 

και προ πάντων η έκδοσις εις τα βιβλία των Πατέρων της Εκκλησίας, των οποίων την τελείαν κατάργησιν διά πολλών και ποικίλων τρόπων προ πολλού η επιβουλή ενεργεί.

Εκτός δε των όσων άλλων μυρίων φαίνονται τα μέγιστα αναγκαία και εκ μέρους της πολιτικής αρχής και των λαικών διά την τούτων σωτηρίαν, ασφάλειαν, πρόοδον και ευδαιμονίαν, θεωρούνται προς τοις άλλοις και τα εξής.

Α'. Η των ορθοδόξων κοινή ένωσις και η τούτων ορθή και η ειλικρινής ομόνοια.

Εκ των όσων άλλων υπάρχουσιν αναγκαίο εις τούτο φαίνεται προ πάντων, πρώτον μεν η διατήρησις της ορθοδόξου θρησκείας και δεύτερον, η όσον το δυνατόν μεγαλόφωνος και η αδιάλειπτος στηλίτευσις των ραδιουργιών, και των όλως και ολεθριωτάτων σκοπών αυτής της Επιβουλής.

Εφαίνετο προς τούτοις αναγκαίον όπως συνελθόντες όλοι εν γένει οι ορθόδοξοι εις ένωσιν και ομόνοιαν ανακαλύψωσιν όσον το δυνατόν τας ραδιουργίας και τους σκοπούς της επιβουλής

και εις όλους τους επιβουλευομένους λαούς του δυτικού δόγματος μήπως εκ τούτου έλθωσιν εις γενικωτέραν ένωσιν και λάβωσι τα περί της κοινής ασφαλείας αναγκαία και κατάλληλα μέτρα.

Συνεχίζεται

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου:

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Αθήνα 1849, σελ. 137-141.

Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.