ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ

Ονομάζεται Θεολόγος μοναχός,

και κατά κόσμον Νικόλαος Χαντζηγιαννάκης και κατοικεί στον 

Κολωνό των Αθηνών.

Οι γονείς του,

Ιωάννης και Αικατερίνα από την Κρήτη,

αλλά κατοικούσαν από πολλά χρόνια στην Αθήνα,

όπου καί εγεννήθη και ο Νικόλαος το έτος των απελευθερωτικών 

αγώνων του Έθνους μας,

το αλησμόνητο 1912!

Σε ηλικία 28 ετών παντρεύθηκε την Κωνσταντίνα,

με την οποίαν απέκτησαν μία κόρη,

την Αικατερίνα,

η οποία είναι σήμερα μοναχή στην Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της 

Θεοτόκου στην Πάρνηθα,

μέ το μοναχικό όνομα Ξένη μοναχή.

Ο Νικόλαος εχήρευσε το έτος 1962 και από τότε καλογερεύει στό σπίτι του στον Κολωνό.

Το 1973 έλαβε το σχήμα από τον Αρχιμανδρίτη π. Γεράσιμο Βράκα (μετέπειτα επίσκοπον).

Τα όσα θα γράψουμε είναι μεταφορά στα όσα ο ίδιος,

που με την απλότητα της γεροντικής του ηλικίας,μας διηγήθηκε.

Όταν ήμουνα 20 χρονών,ήμουνα μποξαδόρος (πυγμάχος) και πάνω στα διάφορα Ρίγκ της 

Αθήνας,

έδινα και... έτρωγα ξύλο!

Κάποτε κρύωσα άσχημα και πήγα να πεθάνω.

Με τις διακοιολογημένες φωνές των γονιών μου,

σταμάτησα το μποξ.

Κάθε Κυριακή και τις μεγάλες γιορτές,

και εφ’ όσον λειτουργούσε, 

πηγαίναμε στην Αγία Παρασκευή στο Μοναστηράκι.

Εκεί έβγαζε λόγο ένας Καθηγητής, ο Εμμανουήλ Χανιώτης, που αργότερα έγινε κι’αυτός μοναχός με το όνομα Μάρκος. Επειδή είχα βλάβη στ’ αυτιά μου και δεν άκουγα καλά, πήγαινα δίπλα του για να τον ακούω. Μάλιστα πολλές φορές ακουμπούσε το χέρι του στόν ώμο μου. Ένα Σάββατο στον Εσπερινό, μετά τον λόγο του, μας λέγει: ''αύριο Κυριακή το πρωί, να μαζευθούμε όλοι στην πλατεία της Μητροπόλεως για να διαμαρτυρηθούμε, που μας διώχνουν τους Ιερείς μας και μας κλείνουν τους Ναούς μας. Να μην λείψη κανείς! Την άλλην ημερα λοιπόν, Δέσποτα, σηκώθηκα χορτασμένος από τον ύπνο, έφαγα καλά και ας μην ξεχνάμε πως ήμουνα ακόμη μποξαδόρος και 20 ετών νέος! Φόρεσα τό ''καβουράκι'' μου, λες καί θα πήγαινα για ρομαντικό περίπατο, και ορεξάτος και σφυρίζοντας στον δρόμο έφθασα στην Μητρόπολη, ακριβώς στην ώρα μου. Πήγαινα κατά πάντα προετοιμασμένος, αφού σε συλλαλητήριο πήγαινα, για να δώσω και να φάω...ξύλο! 

Έκανα την σκέψη: τί συλλαλητήριο, τί πυγμαχία! Τό ίδιο είναι! Σαν έφθασα, Θεέ μου, τι κόσμος ήταν μαζεμένος εκεί! 'Αντρες, γυναίκες, γέροι και παιδιά! 'Ολοι οι γύρω δρόμοι της πλατείας Μητροπόλεως, μέχρι και τά δρομάκια τής Πλάκας ήταν γεμάτα. 'Αλλοι έψελναν, άλλοι με φωνές διαμαρτύροντο καί φώναζαν συνθήματα κατά του Αρχιεπισκόπου, αποκαλώντας τον τύρρανον και Βέκκον! Γύρω μας ήσαν πάρα πολλοί πολιτσιμάνοι, μπουλούκια-μπουλούκια, και οι περισσότεροι μπροστά στον Μητροπολιτικό Ναό. Επίσης στην άκρη της πλατείας ήταν σταματημένες αστυνομικές κλούβες και πυροσβεστικές αντλίες,όλες έτοιμες για δράσιν! Εκεί, που κοίταζα γύρω μου και καμάρωνα όλους αυτούς που ήλθαν να αγωνισθούν για την αγάπη της Ορθοδοξίας, ακούω πιο μπροστά φωνές. Προσπάθησα,λοιπόν να δω κι εγώ, ανάλογα με το 1.70 μ.του μπόι μου. 

Είδα τότε 2-3 πολιτσιμάνους να κτυπούν με τα γκλοπς αλύπητα έναν ανθρωπάκο. Γιατί τον κτυπούσαν με τόση μανία δεν μπόρεσα να το μάθω ποτέ! Όλοι διεμαρτύροντο και οι γυναίκες με φωνές τους καταριόντουσαν. Το έβλεπα κι εγώ αυτό, και μέσα μου φούντωνε η δικαία αγανάκτησις. Η συνείδησίς μου φώναζε, βοήθησε τον ανθρωπάκο! Και το αποφάσισα! Γρήγορος καθώς ήμουνα, έδρασα αστραπιαία σαν θα έδινα ''μάτς'' πάνω σε Ρίγκ! Έσπρωξα τον κόσμο, και φθάνοντας βουτάω τον ένα αστυφύλακα και με μια ''ξεγυρισμένη...γροθιά'' τον έρριξα κάτω, φωνάζοντας αυτός ''βοήθεια''! Οι άλλοι δυο αστυφύλακες βλέποντας τον συνάδελφόν τους πεσμένο κάτω, άφησαν τον άνθρωπάκο που έδερναν, και έτρεξαν σε μένα με υψωμένα τα γκλόπς. Πρόφθασα τότε να τους σπρώξω δυνατά, στριγκλίζοντες έπεσαν και οι δύο κάτω, κι έφυγα τρέχοντας. Σαν έφθασα στην οδό Εύαγγελιστρίας και είδα, ότι δεν με ακολουθούσε κανείς, κάθησα στο πεζοδρόμιο για να άνασάνω. 

Είχα χάσει καί τό ''καβουράκι'' μου. Είπα να γυρίσω ή να φύγω! Εγώ πάντως δικαιολογόμουνα, ότι έκανα το καθήκον μου, αφού έσωσα τόν ανθρωπάκο.Αλλά η συνείδησίς μου είχε άλλη γνώμη για μένα και με φώναζε ''λιποτάκτη - λιποτάκτη, γύρισε πίσω!...''. Και γύρισα πίσω! Αυτό που αντίκρυσα και είδα δεν περιγράφεται. Τό κακό είχε γενικευθή! Οι αστυνομικοί κτυπούσαν αδιάκριτα προκειμένου να διαλύσουν την συγκέντρωσιν. Η πυροσβευτική με την αντλία της κατάβρεχε τον κόσμον. Οι κραυγές των γυναικόπαιδων σου τρυπούσαν τα αυτιά. Και παρ' όλα αυτά δεν το κουνούσαν! Σε κάποια στιγμή βλέπω κάποιον γεροδύναμον ηλικιωμένον να σκίζη τον πάνινο σωλήνα της πυροσβευτικής αντλίας με τα δόντια του, ναι, με τα δόντια του, και την αχρήστευσε! Όπως έμαθα αργότερα, ήταν κάποιος από τον Πειραιά. 

Επίσης έναν άλλον, που τον βοήθησε, τον χτύπησαν στο κεφάλι μ' ένα τσεκούρι και πλημμύρισε στο αίμα πέφτοντας κάτω. Έτρεξα,τον σήκωσα και τον στείλαμε στις πρώτες βοήθειες.'Εμαθα αργότερα, πως ήταν κάποιος Καραίσκος, Πρόεδρος των Παλαιοημερολογιτών στά Βίλλια της Θήβας. Μεταξύ των πιστών ήταν και ένας στρατιώτης. Τούτον άρχισαν να τον χτυπούν οι άστυνομικοί χωρίς αιτία. Μπρος στον κίνδυνο, ο στρατιώτης έβγαλε την ξιφολόνχη, νεαρός ήταν κι' αύτός και έβραζε το αίμα του, έτοιμος να τρυπήση τον αστυφύλακα, που τον χτυπούσε. Ευτυχώς που, ο αστυφύλακας φοβήθηκε και το έβαλε στα πόδια! Έκεί, που τά' βλεπα όλα αυτά, χωρίς να κάνω τίποτα, με πλησίασε ένας Υπαστυνόμος καί μου λέγει: -Τί θές εσύ εδώ ρέ; Κι εσύ παιδί τής Παναγιάς είσαι; -Ναί!του λέγω καί δεν έχω να πάω πουθενά! -Φύγε βρε γρήγορα άπ' εδώ, γιατί θα σε σκοτώσω! Και για να με φοβερίση, έβγαλε το μπιστόλι του και με σημάδεψε. Βλέποντες οι γύρω μου αυτό, και φοβούμενοι ότι θα με σκότωνε, ώρμησαν πάνω του και στην προσπάθειά τους να τον αφοπλίσουν, ξέφυγε το περίστροφο και κύλισε στα πόδια μου σκορπίζοντας τις σφαίρες που είχε. 

Προς βοήθεια του Υπαστυνόμου τρέχουν πολλοί αστυφύλακες. Τότε έλαβα κι εγώ θέσι μποξαδόρου κι' άρχισα να κτυπάω. Ποσοι τότε αστυφύλακες με χτυπούσαν με τα γκλόπς, και ποσους χτύπησαν δεν τους μέτρησα. Με χτυπούσαν παντού. Στίς πλάτες, στα χέρια, στα πόδια μέχρι που κουράστηκαν. Τέτοιο ξύλο δεν είχα φάει, ούτε από τον πιο φημισμένο αντίπαλό μου! Παρ' όλο το ξύλο πού'φαγα, που να κάνω πίσω. Έμεινα εκεί και σε λίγο, με έβαλε στόχο και η πυροσβευστική αντλία και με έκαναν μούσκεμα! -Θεέ μου, φώναξα, βοήθα μας! Και το θαύμα έγινε. Το μοτέρ της πυροσβεστικής αντλίας κάηκε και έτσι αχρηστεύθηκε! Την οργή τους για το κάψιμο του μοτέρ την ξέσπασαν πάλιν πάνω μου.Έτσι βρεγμένον που ήμουνα, άρχισαν και πάλιν να με κτυπούν. Δίπλα μου μια γυναίκα με αιματωμένο το πρόσωπο έκλαιγε. Την σήκωσα και την άφησα πιο μακρυά από τις συμπλοκές και την άφησα στο πεζοδρόμιο, όπου ήλθαν οί δικοί της και την πήραν. 

Σε κακά χάλια, πήρα το τραμ της Κολοκυνθούς και γύρισα στο σπίτι μου. Έπεσα από τους πόνους και την κούραση μπρούμητα στο κρεββάτι. Όταν οι δικοί μου κατάφεραν να με γδύσουν, τότε είδαν το κακό, που μού'καναν τα όργανα του Μητροπολίτη. Μια πλάτη μελανιασμένη από τα κτυπήματα. Αφού με περιποιηθήκανε, κοιμήθηκα μέχρι την άλλη μέρα, καί όταν ξύπνησα αισθανόμουνα πιο καλλύτερα. Τόσο καλά, που τ' απόγευμα πήγα στην Μονή Κερατέας και παρέμεινα στήν Αγρυπνία του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, όπου λειτούργησε ο μακαρίτης π. Ματθαίος. Αυτά μας διηγήθηκε ο ευλαβής μοναχός π. Θεολόγος, τα οποία αποδεικνύουν το πάθος και τον φανατισμό των καινοτόμων εναντίον των υπερασπιστών των Πατρίων Παραδόσεων,αλλά και από την άλλη μεριά, τον ζήλον και την αυτοθυσίαν των πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών για τις Πάτριες Παραδόσεις, των όντως ''Φυλάκων της Ορθοδοξίας''... 'Ενα στιγμιότυπον από την σημερινήν σύγκρουσιν μεταξύ παλαιοημερολογιτών και αστυνομίας προ της Μητροπόλεως. 

Η εφημερίδα ''Ο ΚΗΡΥΞ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ'', επίσημον όργανον της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, στο υπ' αριθμ. 130 τεύχος της 9/22-10-1933, δημοσίευσε τα λυπηρά γεγονότα της Κυριακής, της 2/15 Οκτωβρίου 1933, τα οποία δημοσιεύομεν κατωτέρω.

ΑΙ ΣΚΗΝΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΘΟΥΣΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ο ΙΕΡΟΣ ΖΗΛΟΣ TΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ 

Κρίνων πας τις αυτόπτης μάρτυς αμερολήπτως τας προχθεσινός προ του Μητροπολιτικού Ναού αυτόχρημα βανδαλιστικάς σκηνάς δεν δύναται, ει μη να αισθανθή μίαν απογοήτευσιν άμα δε και αγανάκτησιν κατά των ηρώων άστυνομικών! 'Ανθρωποι θιγέντες καιρίως εις την θρησκευτικήν αυτών συνείδησιν και βαρέως φέροντες το γεγονός,ότι την Εκκλησίαν της Ελλάδος διοικούν Μασώνοι καί προτεσταντίζοντες, αυθορμήτως συνεκεντρώθησαν πρό του Μητροπολιτικού Ναού δια να εκδηλώσουν την αγανάκτησίν των και τον αποτροπιασμόν των δια την εν τη εκκλησία κατάστασιν. Ουδεμία πρόθεσις κακοποιήσεως του Αρχιεπισκόπου. Ουδόλως ηπείλησαν να καταλύσουν καθεστώτα και αρχάς,όπως τοις απεδόθη η κατηγορία. Απλώς διεκήρυξαν δημοσίως τον ζήλον των υπέρ της Ορθοδοξίας των Πατέρων ημών και την αγανάκτησίν των δια το γεγονός, ότι ο Αρχιεπίσκοπος είναι μασώνος. 

Από ιερόν πόνον, υπέρ της Πατροπαραδότου πίστεως ηκούοντο: ''Κάτω οί μασώνοι και άθεοι! Ζήτω η Ορθοδοξία!''. Μία τοιαύτη διακήρυξις, μία τοιαύτη παλλαική κατακραυγή εναντίον του κ. Παπαδοπούλου, φυσικόν ήτο να τον ενοχλήση, να τον κάμη να αγριεύση και να διατάξη την επίθεσιν της αστυνομίας κατά του άοπλου Λαού,ο οποίος μίαν έπιθυμίαν έχει,να ίδη τον περίβολον της εκκλησίας εκκαθαριζόμενον από τους μασώνους καί προτεσταντίζοντας. Καί ατυχώς. Και ατυχώς τα αστυνομικά όργανα αυτά,επέδειξαν τόσον ζήλον εις βανδαλισμούς, ώστε όχι μόνον εκτύπησαν νομοταγεστάτους πολίτας σοβαρώς, αλλά και σεβασμίας οικοδέσποινας και ευσεβείς Ελληνίδας μητέρας καί θυγατέρας. Καί το σύνθημα εις την άδικον ταύτην επίθεσιν έδωσεν αυτός, ο διοικητής του Β' Αστυνομικού Τμήματος,ο οποίος διέτασσε τους αστυφύλακας: ''Βαράτε τους! Επάνω τους!... Εύγε εις τον ηρωικόν Διοικητήν του Β' αστυνομικού τμήματος και στα όργανα αυτού. Συνιστώμεν μάλιστα εις τον αρχιεπίσκοπον να εισηγηθή εις την Κυβέρνησιν πρότασιν προαγωγής του κατ' εκλογήν, αφού κατηργήθησαν τα παράσημα δια τα γενναία του κατορθώματα,κατά ειρηνικών χριστιανών των οποίων το όπλον είναι ο Τίμιος Σταυρός! 

Παρατυχόντες κομμουνισταί, γνωστοί και εις την αστυνομίαν, αφού μικρά ομάς αστυφυλάκων τους επετήρει, ηκούσθησαν λέγοντες: ''Κι' αυτούς τούς βαράτε; Μα αυτοί είναι Χριστιανοί. Αυτοί αγαπούν τον Χριστόν. Καλά εμάς. Θα έπρεπε η καρτερικότης των και η υπομονή των προ του καταιγιδισμού της υδραντλίας των ευσεβών χριστιανών να τους συγκινήση και να τους ανακόψη την κανιβαλιστικήν ορμήν των. Παρευρεθείς ξένος, ως έδήλον η περιβολή του, διηρωτάτο εις την μητρικήν του γλώσσαν, αν επρόκειτο περί κομμουνιστικής συγκεντρώσεως, όταν δε, επληροφορήθη την αλήθειαν έκαμεν ένα μορφασμόν εκπλήξεως και παρατήρει την συμπλοκήν διαπορών. Τελικώς ανεχώρησε ψιθυρίζων εις την μητρικήν του φυσικά γλώσσαν: ''Μα αυτοί οι άνθρωποι μόνον θαυμασμού άξιοι είναι. Εις την Γαλλίαν αυτά δεν γίνονται... Και είχεν απόλυτον δίκαιον!

Εις υπολοχαγός εθεάθη ποδοπατών τραυματίαν επί του στήθους,
συγχρόνως δε κτυπών δια κοινής ράβδου τον κόσμον.
Παρατυχών δημοσιογράφος εξ επαρχιακής πόλεως,
τόσον συνεκινήθη από την βανδαλιστικήν σκηνήν,
ώστε προς στιγμήν αψηφήσας αυτόν τούτον τον άμεσον κίνδυνον της ζωής του,
ώρμησε κατά του υπολοχαγού και ηκούσθη να φωνάζη προς αυτόν:
''Αν δεν είσαι Χριστιανός,τουλάχιστον φανού ανθρωπιστής.
Μην τσαλαπατάς αυτόν τον δυστυχή...
Εις απάντησιν ο δημοσιογράφος εδέχετο κατά κεφαλήν την ράβδον
του... γενναίου υπολοχαγού και το γκλοπ ενός αστυφύλακος.
Θα έμενεν ασφαλώς επί τόπου,
αν την τελευταίαν στιγμήν δεν έκαμνε χρήσιν της ιδιότητάς του,
όπερ συνετέλεσεν,
ώστε όχι μόνον τα κτυπήματα να διαφύγη,
αλλά και να τύχη της συγγνώμης,
τόσον του αστυφύλακος, όσον καί τού υπολοχαγού.
Απόδειξις και τούτο,
ότι εσκεμμένως κατά του πλήθους επετίθοντο τα αστυνομικά όργανα,
πλείστα των οποίων εξεχώριζον τακτικώς και ένα εκ των συγκεντρωθέντων
και κρατούντες αυτόν διά της μιας χειρός,
εκτύπων διά της ετέρας της κρατούσης το γκλόπ αλύπητα
το εκλεχθέν θύμα των.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα,τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απόσπασμα εκ του ιστορικού,ορθοδόξου περιοδικού
''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''
του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ.Καλλιοπίου,της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών
Τίτλος,επιμέλεια κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

  

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΓΡΑΙΚΥΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΕΝΕΚΟΙ

Το ''ΟΧΙ'' δεν αποτελεί μόνο δείγμα αντίστασης στους ευρωπαικούς αποικιοκράτες

 και στον ενχώριο, κομματικό γραικυλισμό,

αλλά ομολογιακός έπαινος και πνευματική αυτοσυνειδησία για το 

που εδράζεται και από που τεκμαίρεται αυτή 

η ρημάδα, αποσυμφορητική ελευθερία.

Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος και στα χείριστα πρυτανεύει το κακό. Ο συναγελισμός του εκλογικού Ποιμνίου σε ομογενοποιημένο, ψηφοσυλλεκτικό κοπάδι,του επιρέπει ν' αλλάζει το μαντρί, δίκην ενός πολλά υποσχόμενου ποιμένα. Και η Ελπίδα που έρχεται με Βήμα ταχύ, διανθισμένη μουσικά από τους καλικέλαδους ήχους ενός πολιτικάντικου, ιλαρού Βουκολισμού, προσκρούει με καταπληκτική ακρίβεια πάνω στην αδυσώπητα σκληρή πραγματικότητα, που, όταν γίνει αντιληπτή, τότε θ' αρχίσει το θρίλερ της Δευτέρας. Το κράτος αυτό ιδρύθηκε και στερεώθηκε πάνω στις σιδερένιες ράγες ενός Τεκτονικού Μυστικισμού και από τότε τελεί υπό έναν νοσούντα ανίατο, φατριαρχικό διαμερισμό.

Οι μεν, ξώγαμα παιδιά του ευρωπαικού Επεκτατισμού και οι δε, ανάδοχα τέκνα του αμερικάνικου uber alles! Είναι υπερφίαλα ποταπό, από την μια, να στήνονται συσσίτια στους δρόμους, οι αυτοκτονίες να μην αποτελούν πια είδηση, η ανεργία να βασιλεύει στα κεφάλια μας, κι από την άλλη,ο Τούρκος ν' ακουμπάει το φέσι του στην Κύπρο, κι ένας μαντρωμένος, καθ'όλα λαός, να παρακολουθεί άναυδος τις δαιμονιώδεις εκτροπές δημοσίων αρχόντων, που παίζουν σκάκι με τον διάβολο. Οι πολιτικοί ηγέτες -αποσκοπώντας πάντα στον συναισθηματισμό του Έλληνα-δημοκόπησαν ανηλεώς κατά ενός λαού,που αποκόπηκε θρασύδειλα από το τροφοδοτέο Παρελθόν του και επένδυσε αδιάφορα στο Μέλλον, που άλλοι του ετοίμασαν, ως fast food άοσμη, γενώσιμη κι ανάλατη τροφή.

Όλες οι Μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις εργάστηκαν με υπερθεματισμένη ένταση και -αδηφάγα- περίσσιο πάθος για την μετατροπή της Ελλάδας σε επαρχιακό προτεκτοράτο της Ευρώπης κι αυτής, της επερχόμενης Παγκόσμιας Κυβέρνησης. Λίγο πριν τον έρχομό της, οι τελευταίοι, επίδοξοι, μονταρισμένοι Κυβερνήτες προσθέτουν τις ύστερες πινελιές τους στο καμβά ενός ακροβατούντος Σκότους. Α-ψηφίστε τους!

Το ''ΟΧΙ'' δεν αποτελεί μόνο δείγμα αντίστασης στους ευρωπαικούς αποικιοκράτες

 και στον ενχώριο, κομματικό γραικυλισμό,

αλλά ομολογιακός έπαινος και πνευματική αυτοσυνειδησία για το 

που εδράζεται και από που τεκμαίρεται αυτή 

η ρημάδα, αποσυμφορητική ελευθερία.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος 

Δημοσιογράφος

ΤΑ ΦΑΝΑΡΑΚΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ

Κατ’ έτος εις την Τήνον,
την παραμονήν της εορτής των Αγίων Τριών Ιεραρχών,
πραγματοποιείται ένα ωραιότατον έθιμον "τά φαναράκια",
όπως οι Τήνιοι τα αποκαλούν.
Το έθιμον αυτό χρονολογείται από τα χρόνια που ηκολούθησαν
την Εύρεσιν της θαυματουργού Εικόνος της θεομήτορος.
Την παραμονήν των Αγίων Τριών Ιεραρχών,
την 29 Ίανουαρίου,
οι μαθηταί των Σχολείων της Τήνου μαζεύονται εις το προαύλιον του πανηγυρίζοντος Ιερού Ναού των ''Αγίων Τριών Ιεραρχών''
της πόλεως Τήνου.
Κρατεί ο καθ’ ένας από ένα κοντάρι,
που εις την κορυφήν του κρέμεται ένα πολύχρωμο φαναράκι με ένα κεράκι μέσα.
'Οταν νυκτώσει καλά,τα ανάβουν και όλοι μαζί ξεκινούν με βήμα κατ’αρχήν γρήγορο
και πολλές φορές "πηδηκτό",
σύμφωνα με τον σκοπό των ψαλλομένων στίχων,
των οποίων ποιητής είναι η λαική μούσα της Τήνου.

Με τα άσματα αυτά υμνολογούν και ευχαριστούν την Παναγία μας διά το μεγάλο Δώρον, που το έτος 1823 έκαμε εις τους Τηνίους αποκαλύπτοντάς τους την θαυματουργόν Εικόνα Της. Με αυτήν την τάξιν θα γυρίσουν όλα τα στενά "σοκκάκια" και τις πλατείες της πόλεως της Τήνου. Αι Τήνιαι "κυράδες" βγαίνουν εις τις αυλόπορτες καί φιλεύουν τα παιδιά με τους παραδοσιακούς λουκουμάδες, πασαλλειμένους με το μοσχοβολημένο Τηνιακό μέλι. Το έθιμον αυτό χρονολογείται, όπως είπαμε,από πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει να μας είπει την ακριβή χρονολογία που άρχισε να πραγματοποιείται. Πάντως γίνεται εδώ καί 100 και πλέον χρόνια. 

Τό ιστορικό του εθίμου αυτού είναι το έξής: Μέχρι της 29ης Ιανουάριου του ιστορικού εκείνου έτους 1823, όλα τα χωριά της Τήνου, κάθε ημέρα και κατά σειράν ελάμβανον μέρος εις τας ανασκαφάς εις τό χωράφι του Δοξαρά, ψάχνοντας να εύρουν τό θαυματουργό Εικόνισμα της Θεοτόκου... Ο τόπος όπου έσκαπτον,εκεί που σήμερον υψώνεται ο περικαλλής Ναός τής Μεγαλόχαρης, υπεδείχθη από την Ίδιαν τήν Παναγίαν μας, όταν τρεις φορές εφανερώθη εν οράματι εις τήν ενάρετον Μοναχήν της Ιεράς Μονής της Κυρίας των Αγγέλων (Κεχροβουνίου), Οσίαν Πελαγίαν. Χαίρε, Πάναγνε Μαρία. Χαίρε, Μήτηρ του θεού, που αξίωσες την Τήνο, την Εικόνα Σου να βρή. Και αξίωσον ακόμα,την Σημαία μια φορά, να την στήσωμεν όπου πρέπει, εμείς η νέα γενεά. Χαίρε, Τήνος τιμημένη, και δροσόλουστο νησί, συ σε του Αιγαίου στέμμα, της Πατρίδος η τιμή. 

Το όνειρο της Πελαγίας, και η Εικών της Παναγίας, μας κινούν τον θαυμασμόν, μάς υψούν στον Ουρανόν. Στ’άγιο χώμα σου ευρήκε της σκαπάνης η ορμή, το Σεπτό Εικόνισμά σου που ο Λαός προσκυνεί. Αυτό το έθιμο συνεχιζόταν κατά το Πάτριον Εορτολόγιον μέχρι την 29ην Ιανουάριου του έτους 1924. Το έτος εκείνο, που απετέλεσε συμφοράν διά την Ελληνικήν Ορθοδοξίαν, και συγκεκριμένως την 10ην Μαρτίου, ο κακή της μοίρας Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος αντικατέστησε το ευλογημένον Εορτολόγιον των Πατέρων των 2.000 περίπου ετών διά του Παπικού τοιούτου. Η 10 Μαρτίου του 1924, εγένετο "αυτομάτως" 23η Μαρτίου. Και, ως ήτο επόμενον η εορτή της Μεγαλόχαρης, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ''εωρτάσθη... μετά δύο ημέρας! Ούτε η Ενετική κατοχή της νήσου, αλλ’ούτε και τα 300 έτη της Τουρκοκρατίας, κατώρθωσαν εις το παρελθόν να υποτάξουν τους Τηνίους εις τους Παπικούς, και το κατώρθωσε με μίαν εγκύκλιον, και μέ την βοήθειαν του ξίφους των πραξικοπηματιών του 1922, ο νέος Βέκκος, Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. 

Και ούτως, εις τας 25 Μαρτίου κατά το νέον ημερολόγιον (Παπικόν) εώρτασαν ομού, Ορθόδοξοι και Παπικοί της νήσου, την εορτήν της Μεγαλόχαρης! Ενώ το νησί επανηγύριζε και οι καμπάνες εχτυπούσαν, ο Δημητρός Λαγουρός πήρε τα εργαλεία του, ως έκαμνε κάθε ημέρα εργάσιμον και βγαίνοντας από το σπίτι του γύρισε και είπε εις την γυναίκα του την Μαρία: -Εμείς, Μαρία μου, με την βοήθεια του θεού,θα παραμείνουμε στο Εορτολόγιο των Πατέρων μας. Ευσεβή Ορθόδοξον αντίστασιν κατά του νέου ημερολογίου έκαμε η πλειοψηφία των κατοίκων πολλών χωρίων της νήσου, όπως του Τριαντάρου, Αρνάδου, Βροντάδου καί άλλων, καθώς και πολλοί κάτοικοι της πόλεως Τήνου. Το έτος 1925, δεύτερον έτος της ημερολογιακής καινοτομίας, η πραγματοποιηθείς εορτή του εθίμου "τά φαναράκια" εγένετο κατά το Παπικόν ημερολόγιον. 

Αυτό δεν άρεσε εις τον Δημητρό Λαγουρό. Κάθε βράδυ αργούσε να γυρίση εις τό σπίτι. Εις έρώτησι της γυναικός του, διατί αργούσε, της απεκάλυπτε το "γιατί". Ετοίμαζε "φαναράκια" γι’αύτόν, την γυναίκα του και τα παιδιά του. -Και,πως θα βγούμε 10 άνθρωποι μόνοι; -Αρκεί Μαρία μου η πίστις μας, το αυτό και έγινε. Την ημέραν της Εορτής της Εύρέσεως, ο Δημητρός ύψωσε την σημαίαν του σπιτιού του. Και μόλις βράδυασε, πήρε την Αγία Εικόνα του Ευαγγελισμού, και ακολουθούμενος από την γυναίκα του και τα παιδιά του, με αναμμένα τα ''φαναράκια", ψάλλοντας τους ύμνους της Θεοτόκου, βγήκαν από το σπίτι τους και έκαμνον τρεις γύρους εις τό πηγάδι, όπου και σήμερον υπάρχει έξωθεν του σπιτιού τους και μετά επέστρεφαν, καταχαρούμενοι και ευτυχισμένοι νιώθοντας ζωντανή την παρουσία της Παναγίας μας. Αυτό το έθιμον, κατά το Πάτριον Εορτολόγιον, ο Λαγουρός το πραγματοποιούσε, αυτός και η οικογένειά του κατ’ αρχήν, και αργότερα με τους συγγενείς του, μέχρι τό 1940. 

Εις το τέλος της τελετής, τους φίλευε όλους, αλληλοευχόμενοι "χρόνια πολλά" και "η Παναγία βοήθειά μας". Εις τα μαύρα χρόνια της Γερμανοιταλικής κατοχής, το έθιμο εσταμάτησε και από τους νεοημερολογίτας. Μετά την απελευθέρωσιν, και συγκεκριμένως το έτος 1945, ο γερο-Δημητρός ήτο ασθενής. Κάλεσε κοντά του την μεγάλη του κόρη Ευφημία (πανδρεμένη μέ παιδιά), και ανέθεσε σ’αυτήν να ετοιμάση τα φαναράκια και να αναλάβη την πραγματοποίησην του εθίμου. Πράγματι αυτήν την χρονιά, έφτιαξε 33 φαναράκια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Τα μοίρασε το βράδυ της εορτής εις τους συγγενείς καί φίλους των. Ξεκινώντας έδωσε εντολή, αυτήν την φορά να κατέβουν μέχρι την πλατεία, όπου υπάρχει σήμερα η μαρμάρινη εξέδρα. Αυτό φανάτισε τους νεοημερολογίτας, ευτυχώς ολίγους, οι οποίοι αντέδρασαν αντιχριστιανικά: έβριζον, γιουχάιζον, έπτυον, πετούσαν πέτρες (τραυμάτισαν μάλιστα σοβαρά και τον μικρόν εγγονό του Λαγουρού, Δημήτριον), λεμόνια και άλλα πολλά. Σκοπός τους ήτο να τους φοβήσουν και να τους γυρίσουν πίσω. 

Αυτοί, όμως άφοβοι εσυνέχιζον να ψάλλουν και να προχωρούν, χωρίς ν’ ανταποδώσουν το παραμικρό και ενίκησαν! -Παιδιά μου,τους συμβούλευε ο γερο Δημητρός, για την Πίστιν σας να κάμνετε υπομονή, ότι κι αν σας πουν ή σας κάμουν. Έτσι θα έχετε τον μισθόν σας από τον θεόν! Το έτος 1947, που και την χρονιά αυτή κατέβαινον προς την πλατεία, εκτός από τας αντιχριστιανικάς αντιδράσεις των φανατισμένων νεοημερολογιτών, παρενέβη και η αστυνομία να τους σταματήση. Τότε έδειξαν την πραγματική δύναμίν τους. 'Οχι μόνον δεν γύρισαν πίσω, αλλ’ απαίτησαν από τους χωροφύλακες, ως οργάνων της τάξεως, την προστασία διά την πραγματοποίησιν του εθίμου. Καί το επέτυχον. Οι ολίγοι φανατισμένοι εξεδιώχθησαν υπό των αστυνομικων. Και από το έτος αυτό, ουδείς πλέον τους ενώχλησε. Και κάθε χρόνο όλο και ηύξανον οι πιστοί που ελάμβανον μέρος. Μάλιστα δε, τα τελευταία χρόνια, ο Δήμος της Τήνου φωταγωγεί την πόλιν. 

Ο μπάρμπα-Δημητρός, αφού ευτύχησε να ίδη γύρω του παιδιά, εγγόνια και δισέγγονο, 28 τον αριθμόν, όλους ακολουθούντας το Πάτριον Εορτολόγιον, εκοιμήθη εν Κυρίω την 11ην Ιουνίου του έτους 1959, εορτήν του '''Αξιον Εστίν'', αφού προηγουμένως έδωσε την ευχήν του εις όλους,που παρευρίσκοντο γύρω της νεκρικής κλίνης του. 'Εφυγε με το γλυκύ χαμόγελο της πνευματικής χαράς, που ο Άγιος θεός τον αξίωσε να κρατήσει μέχρι τέλους την Ορθοδοξίαν. Ας είναι η μνήμη του αιώνια! Μετά τον θάνατον του Δημητρίου Λαγουρού το 1959 και της συζύγου του Μαρίας το 1972, τα παιδιά των μαζί με τους Γ.O.X. όλης της νήσου συνεχίζουν καί πραγματοποιούν το έθιμο "τά φαναράκια", όπως το παρέλαβον.

Το έτος 1976,
κατά την εορτήν της Ευρέσεως,
ευρέθηκε εις την Τήνον ο αείμνηστος Επίσκοπος Μερκούριος,
Αρχιμανδρίτης τότε.
Παρηκολούθησε το έθιμον αυτό από το Ναυτιλιακό Πρακτορείον
ενός από τα παιδιά του αειμνήστου Λαγουρού.
Τόσο συγκινήθηκε και ενθουσιάστηκε,
ώστε το επόμενον έτος ετέθη επικεφαλής της τελετής διά πρώτην φοράν εις τα χρονικά,
φέρων επιτραχήλιον και κρατώντας την Εικόνα του Ευαγγελισμού.
Εις την πλατείαν,
έμπροσθεν του φωταγωγημένου Ναού της Μεγαλόχαρης,
ως και έμπροσθεν του Ναού των Αγίων Τριών Ιεραρχών,
έκαμε δεήσεις.
Πριν της απολύσεως,
τους ομίλησε διά την εορτήν, και τους απέλυσε.
Και το έτος 1979 επικεφαλής της εορτής ετέθη,
ο τότε Αρχιμανδρίτης π.Καλλιόπιος,
νυν Επίσκοπος Πενταπόλεως.
Και σήμερον,ως μας πληροφορούν,
εξακολουθεί να τελήται το έθιμον με τον ίδιον ζήλον και την ευλάβειαν.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Απόσπασμα εκ του ιστορικού,ορθοδόξου περιοδικού
''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''
του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

Η ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΕΚ ΔΥΣΜΩΝ

Εκείνον τὸν καιρό,στὸ πρῶτο μι­σὸ τοῦ ΙΔ΄ αἰ.,ἐμφανίσθηκε στὴν Ἀνατολὴ καὶ διέμενε ἄλλοτε στὴν Κωνσταντινούπολι 
καὶ ἄλλοτε στὴν Θεσσαλονίκη ἕνας «ἀμύητος»,
ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον δὲν ἐννοοῦσε ἤ ποθοῦσε τὰ θεῖα καὶ ὑψηλά,ἀλλὰ ἐστράφη ἐναντίον τους γιὰ νὰ τὰ πο­λεμήση 
καὶ δῆθεν νὰ τὰ καταρρίψη,ἐξ αἰτίας του δὲ προκλήθηκε ἡ λεγομένη ἡσυχαστικὴ ἔριδα.
Αὐτὸς ἦταν ἕνας Οὐνίτης ἀπὸ τὴν Κάτω Ἰταλία,ὁ Βαρλαὰμ ὁ Καλα­βρός, ἀνθρωπιστὴς φιλόσοφος καὶ σχολαστικὸς θεολόγος.
Ἐμφανίσθηκε ὡς ἐνάντιος τῶν Λατίνων καὶ συνέ­γραψε μάλιστα λόγους ἐναντίον τους, ἀλλὰ ἦταν μέχρι
 τὰ τρίσβαθα τῆς σκοτεινῆς ψυχῆς του ἐμποτισμένος 
μὲ τὴν αἱρετικὴ πλάνη, αὐθαιρεσία καὶ ἀλλοτρίωσι τῆς Δυτικῆς Χριστια­νοσύνης, καὶ ἄρα ἦταν ἕνας κλασσικὸς ἐκπρόσωπος αὐτῆς.

Γι’ αὐτὸ ὁ Βαρλαὰμ ταύτιζε Οὐσία καὶ Ἐνέργεια στὸν Θεό,ἀπέρριπτε τὸν Ἡσυχασμὸ καὶ τὴν Νοερὰ Προσευχή,θεωροῦσε τὸ Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως κτιστὸ σύμβολο κατώτερο τῆς νοήσε­ως,γενικὰ ἀμφισβητοῦσε τὴν Ἐκκλη­σία ὡς «Κοινωνία Θεώσεως»,ὑπερ­εκτιμοῦσε τὴν κατὰ κόσμον σοφία καὶ τὸν φιλοσοφικὸ στοχασμὸ εἰς βάρος τῆς θεοπτίας,ἀλλὰ καὶ ἠρνεῖτο τὴν ἀποδεικτικὴ λεγομένη µέθοδο στὰ περὶ Θεοῦ,ἕνεκα τοῦ ἀκαταλήπτου Αὐτοῦ,προτιμώντας τὴν διαλεκτικὴ φιλοσοφικὴ µέθοδο,ἐφ’ ὅσον ὁ Θεὸς εἶναι ὑπεράνω νοήσεως καὶ συλ­λογισμοῦ. Αὐτὴ τὴν τελευταία ἀρχὴ χρησιμο­ποίησε ὁ Βαρλαὰμ στὸ ἔργο του κατὰ Λατίνων, γιὰ νὰ ὁδηγηθῆ οὐσιαστικὰ σὲ ἕναν θεολογικὸ ἀγνωστικισµό,στὴν θεώρησι δηλαδὴ ὅτι οἱ θεολογικὲς δια­φορὲς Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως ἦσαν ἄνευ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου καὶ ἄνευ πραγματικῆς ἀξίας καὶ σημασί­ας,καὶ διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ κατέτει­νε σὲ ἕναν ἀνεπίτρεπτο συμβιβασμὸ Ἀληθείας καὶ Πλάνης.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς κα­τενόησε ἐξ ἀρχῆς τὴν ὑποκρυπτόμενη πλάνη τοῦ Βαρλαὰμ καὶ συνέγραψε τοὺς δύο Ἀποδεικτικοὺς Λόγους του Περὶ Ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος,γιὰ νὰ καταδείξη τὴν ἀπο­μάκρυνσι τῶν Λατίνων ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Πατερικὴ Παράδοσι,τὶς πηγὲς αὐτὲς πνευματικῆς αὐθεντίας στὴν Ἐκκλησία,καὶ τὴν συνακόλουθη ἔκπτωσί τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.Ἔτσι,ἡ πτῶσις τῶν Λατίνων στὴν αἵρεσι τῆς Ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ (Filioque),τὴν ὁποίαν εἰσήγαγαν στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, παρομοιάζεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο μὲ τὴν πτῶσι τοῦ ἐλέφαντα,ὁ ὁποῖος ὅταν πέση δὲν δύναται νὰ ἐγερθῆ λόγῳ τῆς παχυσαρ­ κίας του.Ὁ ἐλέφαντας πίπτει ἐξ αἰτίας τοῦ ὑπερβολικοῦ βάρους του καὶ οἱ Λατῖνοι ἔπεσαν ἐξ αἰτίας τοῦ ἀνιάτου πά­ θους τοῦ τύφου (ἐπάρσεως, ἀλαζονείας),τοῦ ἰδιαιτέρου αὐτοῦ κρίματος τοῦ δια­ βόλου,ἕνεκα τοῦ ὁποίου εἶναι καὶ ἐκεῖνος ἀνίατος εἰς τοὺς αἰῶνες.Ἄν οἱ Λατῖνοι ἀπωθήσουν τὸν τῦφο καὶ ζη­τήσουν θεραπεία,θὰ τοὺς προσφέρουμε τὰ θεόπνευστα λόγια ὡσὰν προβοσκῖδες,βεβαιώνει ὁ Ἅγιος,καὶ θὰ τοὺς ἐγείρουμε, ὥστε νὰ διακρα­τήσουν τὸν κανόνα τῆς εὐσεβείας.Ἡ Αὐτοαλήθεια,ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος, ὁ Χριστός,μᾶς ἀπεκάλυψε περὶ τῆς ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «τὸ Πνεῦµα τῆς Ἀληθείας,ὅ παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύεται»,οἱ δὲ Ἅγιοι Ἀπόστο­λοι παρέλαβαν καὶ παρέδωσαν «ὡς ἐδιδάχθησαν» περὶ τοῦ προαι­ ωνίου τρόπου ὑπάρξεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία διδάσκει,ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δίδεται καὶ προχέεται «ἐκ τοῦ Υἱοῦ» καὶ «δι’ Υἱοῦ»,τοῦτο δὲν ἀναφέρεται στὴν ὑπόστασι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,ἀλλὰ στὴν ἄκτιστη Χάρι καὶ Ἐνέργεια Αὐτοῦ.Ἄν δὲν ὑπάρχη ἄκτιστη Χάρι καὶ Ἐνέργεια, τότε ἐξ ἀνάγκης ἀπομένει νὰ δεχθοῦμε τὴν Λατινικὴ κακοδοξία τῆς δόσεως/ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ,ὥστε νὰ δικαιωθῆ τὸ αἱρετικό τους φρόνημα.Διότι, ὑπάρχει πράγματι ὀργανικὴ καὶ ἀμοιβαία ἐξάρτησις μεταξὺ τῆς διττῆς προόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (αἰωνίου καὶ χρονικῆς) καὶ τῆς διακρί­σεως Οὐσίας καὶ Ἐνεργείας στὸν Θεό.Ὅποιος δὲν δέχεται τὴν διάκρισι αὐτή,καταλήγει στὸ αἱρετικὸ Filioque,ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς Παπικούς,στὴν ταύτισι δηλαδὴ τοῦ τρόπου ὑπάρξεως τῆς Ἁγίας Τριάδος πρὸς τὸν τρόπο φανερώσεώς Της,τῆς Θεολογίας πρὸς τὴν οἰκονοµία.Οἱ Παπικοὶ εἰσήγαγαν αἵρεσι,διότι ἔπραξαν μὲ τρόπο αὐ­θαίρετο καὶ περιφρόνησαν τὴν Ἐκ­κλησία καὶ τὸ ἦθος Της.Ἡ αἵρεσις τοῦ Filioque εἶναι πρωτίστως αἵρεσις ἐκκλησιολογική,διότι ὄπισθεν αὐτῆς εὑρίσκεται,κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο,ἡ τοῦ «περιόντος Πάπα περιωπή».τὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα (!),ἐναντιούμενο στὴν Ἁγία Γραφή,στοὺς Ἁγίους Πατέ­ρες,στὴν Παράδοσι,ἀλλὰ καὶ στοὺς Προκατόχους του!Ἐκ τούτου κατανοοῦμε,ὅτι ὑπάρ­χει σαφὴς σχέσις αἱρέσεως Filioque καὶ Πρωτείου Πάπα.

Οἱ Παπικοὶ μὲ τὸ Filioque τους ἐξαρτοῦν τὸν Ἅγιο Πνεῦμα ἀπὸ τὸν Υἱό.Ἐφ’ ὅσον γι’ αὐτοὺς ὁ Πάπας τους εἶναι ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ µόνος καὶ ἀποκλειστικὸς ἀγωγὸς τῶν δωρεῶν τῆς χάριτος γιὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία,αὐτὸς λοιπὸν ἔχει δῆθεν καὶ τὴν ἐξουσία νὰ διαθέτη τὶς δωρεές,ποὺ ἐπιχέονται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα,σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία20!...Ἰδοὺ ἡ ἀποτρόπαιη,ἀλλὰ καὶ βλά­σφημη ἀπόληξις τῆς αἱρετικῆς τους διδασκαλίας,ἡ ὁποία ὑπερυψώνει τὸν Πάπα τους στὴν ἰσοθεΐα!...Ἄν επιμείναμε στὸ σημεῖο αὐτό,εἶναι ἀκριβῶς γιὰ νὰ καταδείξουμε,ὅτι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἐντόπισε ἄριστα καὶ ἀνέλυσε μὲ τρόπο ἀκριβῆ,θεολογικὰ καὶ πνευματικά,ὄχι μόνον τὶς κακοδοξίες τοῦ ἀντι-ησυχαστοῦ Βαρλαάμ,ἀλλὰ αὐτὲς ταῦτες τὶς βα­σικὲς αἱρέσεις τῶν Λατίνων,οἱ ὁποῖες ὄχι μόνον δὲν θεραπεύθηκαν στοὺς μετέπειτα αἰῶνες καὶ ἕως σήμε­ρα,ἀλλὰ ἐπαυξήθηκαν στὸ ἔπακρο.Πάντως,ὅπως καταλαβαίνουμε,ἡ διάκρισις Οὐσίας καὶ Ἐνεργείας στὸν Θεὸ εἶναι τὸ καθοριστικὸ σημεῖο διαφορᾶς μας μὲ τὴν Δύσι,διότι μὲ αὐτὸ σχετίζονται καὶ ὅλες οἱ ὑπόλοιπες διαφορὲς καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ κατανοήσεως,ἀλλὰ καὶ ἐπιλύσεώς τους.

Ἀντὶ δὲ οἱ σύγχρονοι ἐπίσημοι ὀρθόδοξοι νὰ βαδίσουν ἐπ’ αὐτῆς τῆς ἀσφαλοῦς Παλαμικῆς Πατερικῆς βά­σεως καὶ γραμμῆς, αὐτοί,μέσῳ τῶν Οἰκουμενιστῶν ἡγετῶν τους,ἰδίως ἐδῶ καὶ μισὸ αἰῶνα,ἀπὸ τοῦ 1965,ποὺ ἔγινε ἡ λεγομένη Ἄρσις τῶν Ἀναθεµάτων ΚωνσταντινουπόλεωςΡώμης, ἔχουν περιέλθει σὲ μία οὐνιτικοῦ τύπου ψευδένωσι μὲ τὸν πολυαιρετικὸ Παπισμό, τὴν ὁποίαν δυστυχῶς παρακολουθοῦμε νὰ βιώνουν καὶ προωθοῦν μὲ κάθε τρόπο, ὅπως συνέβη καὶ μὲ τὸ ἡμισυλλείτουργο πατριάρχου-Πάπα τὸν παρελθόντα Νοέμβριο στὸ ἐσβεσμένο Φανάριο τῆς Κωνσταντινουπόλεως· διὰ τοῦ τρόπου ὅμως αὐτοῦ περιπίπτουν ὅλο καὶ βαθύτερα σὲ ἄβυσσο θείας ἐγκαταλείψεως,ἐνῶ κάποιοι δῆθεν Ἀντιπαπικοὶ καὶ Ἀντιοικουμενισταί,συμπαρασυρόμε­νοι στὴν δεινὴ αὐτὴ πτῶσι,διαμαρτύ­ρονται μέν,ἀλλὰ βεβαιώνουν θλιβερῶς ὅτι ἀναµένουν µόνον τὴν ἐπίσηµη κήρυξι τῆς διακοινωνίας μὲ τοὺς Παπικούς,γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ αὐτὴ τὴν πρωτοφανῆ Οἰκουμενιστικὴ Ἀποστασία!...

Ἐμεῖς,
ἐνώπιον αὐτῆς τῆς συγ­χύσεως,ποῖον θὰ παραδεχθοῦμε καὶ ἀκολουθήσουμε,τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ,
ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοῦ ΙΔ΄ αἰ. θεωροῦσε τοὺς Παπικοὺς ὡς κα­κοδόξους, ἀποκομμένους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐκτὸς
 τῶν ἱερῶν περι­βόλων της, ἤ τοὺς συγχρόνους κατ’ ὄνομα ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν πλέον τοὺς Παπικοὺς
 ὡς «Ἀδελφὴ Ἐκκλησία» μὲ πλήρη ἐγκυρότητα καὶ ἐκκλησιαστικότητα;
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ σημασία καὶ σπουδαι­ότητα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ γιὰ ἐμᾶς 
τοὺς Χάριτι Θεοῦ Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου 
εἶναι μεγίστη,
ἡ δὲ εὐ­γνωμοσύνη καὶ ἀγάπη μας πρὸς Αὐτὸν τὸν Στῦλον τῆς Ἐκκλησίας 
πρέπει νὰ ἐκφράζεται συνεχῶς καὶ μὲ κάθε τρό­πο,
καὶ μάλιστα μὲ τὴν γνῶσι τοῦ ἔργου του καὶ τὴν τήρησι τῆς ἀπλανοῦς διδα­σκαλίας του καὶ τοῦ ἁγιοπρεποῦς πα­ραδείγματός του.

Ὁ τίτλος τῆς Ὁµιλίας,ἡ ὁποία πραγµατοποιήθηκε σὲ Ἐκδήλωσι πρὸς τιµὴν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαµᾶ στὴν Αἴθουσα τοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου τοῦ Δήµου Θέρµης Θεσσαλονίκης τὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν νηστειῶν (23.2/8.3.2015),ἦταν:
«Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς-Ὄψεις ἀπὸ τὸν Βίο,τὴν Ὁμολογία καὶ τὴν Μαρτυρία του». 
Ἀπόσπασµα Ὁµιλίας γιὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαµᾶ.
Πηγή: Περιοδικό ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ''
αριθμός 373
Άνοιξη-Καλοκαίρι 2015
Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Επίσκοπος Γαρδικίου κ.Κλήμης 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΚΥΡΙΟΙ ΣΑΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ

Πριν στήσουν την παγίδα οι δανειστές,ασφαλώς και επεξεργάσθηκαν όλες τις εκδοχές.Οι ίδιοι σχεδόν χρηματοπιστωτικοί οίκοι-έστω και με διαφορετικές ονομασίες-μας δανείζουν από την στιγμή της έναρξης της Εθνεγερσίας...

Καλό είναι να θυμηθούμε παλαιότερες στιγμές,

για όσους ιδιαιτέρως αγνοούν,

ότι η δημοσιονομική ιστορία της Ελλάδας είναι στην πραγματικότητα ιστορία δανεισμών και χρεοκοπιών.

Ο Χαρίλαος Τρικούπης πίστευε,

ότι οι απαραίτητοι πόροι για την εξυγίανση των οικονομικών έπρεπε να προέλθουν από τους φόρους, 

δεν απέφυγε όμως και τον εξωτερικό δανεισμό.

Στην υπανάπτυκτη οικονομία της εποχής εκείνης η απόδοση των φόρων ήταν πολύ χειρότερη από την σημερινή. Σύναψε επτά δάνεια με ληστρικούς όρους. Με το ελάχιστο εναπομείναν ποσόν από τα προεισπραχθέντα ποσά εκ μέρους των δανειστών, πραγματοποιήθηκαν έργα υποδομής, αλλά στις εκλογές του 1890 ο Τρικούπης «θα πληρώσει» την πολιτική των φόρων. Θα τον διαδεχθεί ο Δηλιγιάννης του οποίου η πολιτική χειροτέρευσε την κατάσταση και ο λαός θα επαναφέρει το 1892 τον Τρικούπη με ισχυρή πλειοψηφία. Τα δημόσια οικονομικά ήταν σε αδιέξοδο και τα ελληνικά χρεόγραφα σε κατρακύλα.

Ο Τρικούπης κατέφυγε σε νέους φόρους,που αύξησαν τη λαϊκή αντίδραση...Από την αντίπερα όχθη,έγραψε προ ετών «Το Βήμα»,οι ξένοι κεφαλαιούχοι ήσαν «πρόθυμοι» να προσφέρουν νέα δάνεια με στόχο να ελέγξουν απόλυτα την οικονομία και τη χώρα.Ανταγωνίζονται οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί και στέλνουν αντίστοιχα στην Ελλάδα για έλεγχο των δημοσιονομικών τον λόρδο Εδουάρδο Λω, τον οικονομικό επιθεωρητή Ρου και τον τραπεζίτη Μόργκαν! Παρ’ όλο που η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, παρατηρούνται οι ίδιες τακτικές από το χρηματοπιστωτικό σύστημα,το οποίο άλλωστε διοικούν διάδοχοι των παλαιοτέρων της εποχής του Τρικούπη.

Γνώριζαν από το 1990 τουλάχιστον οι δανειστές μας,ότι το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο, αλλά μας δάνειζαν συνεχώς για να πέσουμε πιο βαθιά στην παγίδα που ετοίμασαν στους λαούς (και όχι μόνον σ’ εμάς – κάποιος να το πει σε Ιταλούς,Πορτογάλους Ισπανούς και λοιπούς). Ο Τρικούπης θα ζητήσει από τους Άγγλους δάνειο 3.500.000 στερλινών για να στηρίξει τα ελληνικά χρεόγραφα. Η συμφωνία προβλέπει την κύρωσή της με βασιλικό διάταγμα. Μετά την αντίδραση της αντιπολίτευσης, ο Τρικούπης ζητεί επικύρωσή της από τη Βουλή. Οι Άγγλοι αρνούνται, όπως και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄, και ο Τρικούπης παραιτείται,για να επανέλθει για τελευταία φορά στην πρωθυπουργία, στις 30 Οκτωβρίου του 1893. 

Εμφανιζόμενος στις 10 Δεκεμβρίου στη Βουλή δεν θα διστάσει να καταθέσει την αλήθεια με την ιστορική φράση: «Δυστυχώς, κύριοι, επτωχεύσαμεν». Δεν υπήρχε άλλη λύση, επειδή οι όροι που έθεταν οι δανειστές ήταν πολύ σκληροί,εξαιτίας των συσσωρευμένων ελληνικών χρεών και της αρνητικής πορείας των ομολόγων των προηγούμενων δανείων. Οι τόκοι αυτών των δανείων έφταναν στο 30% της συνολικής τους αξίας. Η κυβέρνηση Τρικούπη παραιτήθηκε μετά την ανακοίνωση της πτώχευσης. Το 1895 απέτυχε όχι μόνο να εκλεγεί πρωθυπουργός,αλλά ακόμη και να εξασφαλίσει μια έδρα στην εκλογική του περιφέρεια.: «Ανθ’ ημών λοιπόν βουλευτής ο κύριος Γουλιμής-Καληνύχτα σας», είχε δηλώσει και αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή.Αποσύρθηκε στις Κάννες όπου και πέθανε στις 30 Μαρτίου του 1896.

Ο μύθος των ανωτέρω δηλοί την ισχύ των δανειστών έναντι ενός καταχρεωμένου κράτους. Σε παλαιότερα δημοσιεύματά μου παρέθεσα αποσπάσματα από το βιβλίο του καθηγητή Ανδρεάδη, ο οποίος το 1925 απεκάλυπτε ότι οι Γερμανοί μάς ενέπλεξαν σε πόλεμο με τους Τούρκους- με βεβαία την ήττα- προκειμένου να επεκταθεί επί όλων τον τομέων η κυριαρχία τους επί της Ελλάδας.

Πριν στήσουν την παγίδα,

ασφαλώς και επεξεργάσθηκαν όλες τις εκδοχές.

Οι ίδιοι σχεδόν χρηματοπιστωτικοί οίκοι

-έστω και με διαφορετικές ονομασίες-

μας δανείζουν από την στιγμή της έναρξης της Εθνεγερσίας.

Αφού επομένως γνωρίζουμε τις μεθόδους τους,

έπρεπε να προσαρμόσουμε αναλόγως και την άμυνά μας.

Αντιγραφή από το ιστολόγιο ''Voria''
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Δέκα μήνες είχον παρέλθη από την αποφράδα διά την Ελληνικήν Ορθοδοξίαν εκείνην ημέρα,
της 10ης Μαρτίου του έτους 1924,
η οποία,με "Εγκύκλιον" μόνον του δικτάκτορος Ρασοφόρου της οδού Αγίας Φιλοθέης,
Μητροπολίτου Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου,
εγένετο αυτομάτως 23η Μαρτίου.
Προσήρμοσε το επί 2.000 περίπου ετών Ορθόδοξον Εορτολόγιον των Αγίων Πατέρων,
εις το παπικόν ημερολόγιον.
Με την αντορθόδοξον αυτήν πράξιν,
περιφρόνησε αιωνόβιον Παράδοσιν και άνοιξε διάπλατα τας θύρας της Ορθοδοξίας
εις την παναίρεσιν του παπισμού!
Τα σημερινά καμώματα των διαφόρων
ψευδοορθοδόξων, φιλενωτικών, λατινοφρόνων
και οικουμενιστών,
δικαιώνουν πλήρως τας κραυγαλέας φωνάς των ολίγων Ορθοδόξων (Γ.Ο.Χ.)
του έτους 1924 και των μετέπειτα,
που διεμαρτύροντο και εφώναζον:
μας φραγγέψατε!

Επί δέκα μήνες,δηλαδή από τον Μάρτιον μέχρι τον Δεκέμβριον τού 1924, καταπνίγοντο αι κραυγαί πραγματικού πόνου, ευσεβών Κληρικών καί Λαικών, που διεμαρτύροντο κατά της ημερολογιακής καινοτομίας, υπό των αρχηγίσκων του επαναστατικού κινήματος του 1922, και οι οποίοι την επέβαλον διά της βίας! Το πρώτον βιβλίον που εκυκλοφόρησε κατά της καινοτομίας,πραγματικός καταπέλτης, ήτο τα "ΚΕΝΤΡΑ" του αειμνήστου ζηλωτού καί πρωταγωνιστού του Ορθοδόξου κινήματος, Μοναχού π. Αρσενίου Κοττέα, που εκυκλοφορούσε από "χέρι σέ χέρι" διά τον φόβον των Ιουδαίων. Η Μητρόπολις Αθηνών απεκήρυξε τούτο, ως ''βλάσφημον'', η δε τότε Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους το έκαυσε εν Καρυαίς... δημοσία, διά να φοβήση τους Ζηλωτάς Πατέρας. Ο Τύπος, η 4η εξουσία, ενώ εγνώριζεν ότι εις κάθε πόλιν καί εις κάθε χωρίον, μικρό ή μεγάλο της Πατρίδος μας, διεξήγετο αγών ιερός αντιστάσεως κατά της ημερολογιακής καινοτομίας, καίτοι το εγνώριζε, εσιωπούσε προκλητικά! Έπρεπε να έλθουν εις φως, το θαύμα των δακρύων καί των αιματώσεων των Αγίων Εικόνων του Ναού των Αγίων Αποστόλων, κάτωθεν της Ακροπόλεως, και το πλήθος των προσκυνητών να καταριέται τους πρωτεργάτας της ημερολογιακής καινοτομίας, τους οποίους εθεωρούσε υπευθύνους διά τα θεικά σημεία, διά να ασχοληθή, επιτέλους,καί μέ τούς "Παλαιορθοδόξους", ώς τούς... αποκαλούσαν.Εν συνεχεία αναδημοσιεύομεν δημοσιεύσεις των τότε εφημερίδων μέ αυτούσιους τίτλους.

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΠΛΗΘΗ ΛΑΟΥ ΣΥΡΡΕΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΕΝ ΚΑΤΑΝΥΞΕΙ
ΤΙ ΛΕΓΕΙ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΤΙ ΑΠΑΝΤΟΥΝ OI ΕΝΟΡΙΤΑΙ
ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ 

Τας εφημερίδας της 8ης Ιανουάριου του 1925, δευτέρου έτους του ημερολογιακού σχίσματος, αλλά καί αρκετάς ημέρας κατόπιν, απησχόλησαν τας στήλας των, "Τα Θαύματα των αγίων Εικόνων του Ναού των Αγίων Αποστόλων ". Τί ακριβώς ήσαν αυτά τα θαύματα, πως εκδηλώθηκαν εις τας Αγίας Εικόνας του Ναού των Αγίων Αποστόλων, ποιαι αι αντιδράσεις των Πιστών και των Αρχών, τα περιγράφει η εφημερίς "ΣΚΡΙΠ". Σημειωτέον ότι, τα ιστορούμενα θαύματα εσημειώθησαν την ημέραν των Χριστουγέννων κατά το Πάτριον Εορτολόγιον, που έδωσε την αφορμήν ομού μετ’άλλου γεγονότος, που συνέβη εις το Γουδί, όπου γράφωμεν εις τας σελίδας 25- 37, για να ασχοληθούν αι εφημερίδες διά πρώτην φοράν με το παλαιόν ημερολόγιον και με τους Παλαιοημερολογίτες.

O ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

O Ναός των Αγιων Αποστόλων, όπου συνέβη κατά τους Πιστούς το θαύμα ευρίσκεται εις την οδόν Αρείου Πάγου. Είναι παλαιοτάτη Εκκλησία Βυζαντινού ρυθμού. Τά γηραλέα δένδρα του κήπου, εντός του οποίου ευρίσκεται, εμποδίζουν το φως να εισέλθη από τα στενά παράθυρα. Επάργυροι Εικόνες καί βαρύτιμα αναθύματα διαδηλούν την Πίστιν των ευσεβών κατοίκων της πόλεως. Εις το σκιόφως, το οποίον βασιλεύει καθ’όλην την ημέραν, και το οποίον μόλις κατορθώνει να διασκεδάζη κατά τι το φως των λαμπάδων καί των αργυρών κανδηλιών, διακρίνει κανείς άμα εισέλθη, ομίλους πυκνούς ευσεβών, οίτινες δέονται εν κατανύξει προ των Εικόνων. Εις το τέμπλον της, παλαιότατον και αυτό, ευρίσκονται υπέρ τας 10 Εικόνας, εις τας οποίας παρετηρήθησαν και αλλοιώσεις.( Σκρίπ, 6/1/25).

ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΟΝΤΑΙ ΑΘΗΝΑΙΚΑΙ ΣΥΝΟΙΚΙΑΙ ΑΠΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΔΑΚΡΥΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΤΩΝΟΥΝ ΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

Χθες (6ην ’Ιανουάριου) δε, όλαι σχεδόν αι συνοικίαι του Δυτικού τμήματος της πόλεως, ευρέθησαν επί ποδός και πλήθη κόσμου συνεσσωρεύοντο προς τον Ναόν των Αγίων Αποστόλων, όπου εφέρετο γενόμενον το Θαύμα! Οι πρώτοι αντιληφθέντες το Θαύμα περιγράφουν, ως εξής αυτό: Αριστερά τω εισερχομένω εις τον Ναόν, όπου επί πενιχρού εικονοστασίου είναι τοποθετημένη Εικών της Θεοτόκου, παρετηρήθησαν σταγόνες εν είδει δακρύων, αίτινες κατερχόμεναι καθ’όλην την έκτασιν της Εικόνος, έφθανον μέχρι του ξυλίνου πλαισίου αυτής. Επίσης εις το δεύτερον εικονοστασιον αριστερά της Ωραίας Πύλης, όπου είναι τοποθετημένη η Εικών των Αγίων Αποστόλων, παρετηρήθη ο φωτοστέφανος των Αγίων είχε χρώμα βαθύ ερυθρόν, διάχυτον σημείον τοιούτον, ώστε να καλύπτη κατά το ήμυσι το πρόσωπον των παραστατών Αγγέλων. Τα φαινόμενα ταύτα εχαρακτηρίσθησαν από τους πρώτους ιδόντας, ως δάκρυα της Θεομήτορος και, ως αίμα εκρέον από τας κεφαλάς των Αγίων Αποστόλων.

Η ΣΥΡΡΟΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ

Η διάδοσις περί των παρατηρηθέντων φαινομένων αυτών εις τας Εικόνας επροκάλεσαν εύλογον συγκίνησιν εις τας συνοικίας και αρθρόαι έσπευδον εις τον Ναόν να ίδουν το Θαύμα. Ο Ναός κατεκλύζετο δι’όλης της ημέρας, ιδίως από γυναικείον κόσμον. Περί την 4ην του απογεύματος της χθές, χιλιάδες κόσμου είχεν κατακλύση τον Ναόν καί τας πέριξ αυτού παρόδους, διαγκωνιζομένου, όπως αντιληφθούν ιδίοις όμμασι τα δάκρυα της θεομήτορος και τον αιμάτινον φωτοστέφανον των Αγίων Αποστόλων.

Η ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ

Προ του τοιούτου συνωστισμού,οι Ιερείς δεν ηδυνήθησαν να τελέσουν τον Εσπερινόν... Ο Αρχιμ. π. Πανάρετος Κόρακας από του άμβωνος εξήγησεν εις το εκκλησίασμα, κατά την γνώμην του, περί τίνος ακριβώς επρόκειτο. 'Οτι, δηλαδή, το φαινόμενον του ερυθρού χρώματος, όπερ εκάλυψε τας παρειάς και τας χείρας των Εικόνων της θεομήτορος, του Ευαγγελιστού Ιωάννου καί του Ευαγγελισμού είναι συνέπεια εκροής του ξύλου, όπερ είναι εξ΄ελάτου, εις το οποίον η υπερβολική θερμότης ή το ψύχος επιδρά. Αλλά τούτα δεν καθησύχαζον το πλήθος, ούτε το έπειθον και η συρροή ήτο πυκνοτάτη. Δεν παρουσιάσθη ποτέ τέτοιο πράγμα εις τας Εικόνας, έλεγε γέρων Ενορίτης προς το πλήθος. Εγώ έχω σαράντα χρόνια εδώ στην Εκκλησίαν... τέτοιο πράγμα δεν είδα... Γυναικούλες του Λαού εις το άκουσμα των λόγων του γέροντος εσταυροκοπούντο προ των Εικόνων. Ο Λειτουργός Ιερεύς ηναγκάσθη να διακόψη να επιμένη ότι δεν πρόκειται περί εκδηλώσεως Θείας Δυνάμεως, αλλά περί φαινομένου απλώς επί του εικονίζοντος τα Άγια Πρόσωπα του ξύλου. Η θεία Δύναμις είπεν ο Ιερεύς, δεν εκδηλούται επί του εικονίζοντος αυτήν ξύλου, εμφανίζεται εν την καθ’ημέραν ζωήν. Η ιδία μας η ζωή είναι πλήρης θαυμάτων, ιδίως από τίνων ετών, αφ ης ηρχίσαμεν να περιφρρονούμεν την Θρησκείαν.

ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΕΝΟΡΙΤΑΙ

Έξω του Ναού εν τούτοις, συνεσσωρεύετο πλήθος κόσμου, το οποίον επέμενεν ότι επρόκειτο περί Θαύματος. -Ας τα βλέπουν αυτοί που μας άλλαξαν την θρησκείαν και μας... έλεγον. Όχι αίμα, αλλά φωτιά να ρίξη νά τους κάψη... -Κάτι κακό θα γένη, λέγει σεβασμία δέσποινα, γόνυ κλίνουσα προ της θείας Εικόνος. Μας αλλάξανε την Θρησκείαν οι Ιουδαίοι. Καί τα σχόλια εις βάρος των καινοτόμων της μεταβολής του ημερολογίου και των άλλων μεταρρυθμίσεων εις βάρος της Θρησκείας ελάμβανον διαστάσεις, χωρίς ουδείς να τολμήση να φέρη αντίρρησιν. Πρεσβύτης ενορίτης των Αγίων Αποστόλων αφηγούμενος παρομοίαν εκδήλωσιν της θείας Δυνάμεως εν έτει 1915, έλεγε τα έξής εις στό πλήθος των Χριστιανών. Και τότε που εκάηκε το Τατόι καί λίγο έλειψε να καεί ο Βασιλιάς, η ίδια Εικόνα εδάκρυσε, όπως και τώρα. Ο θεός να μας φυλάη από το κακό, που δεν το περιμένουμε. Γίναμε άπιστοι και περιφρρονούμε την θρησκεία μας, γι’αύτό μας τιμωρεί ο θεός. Και σαν να μην μας έφθαναν οι αμαρτίες μας, που είμαστε φορτωμένοι, ήρθαν και οι ευρωπαικά κουρεμένοι να μας αλλάξουν την θρησκείαν. Ποιος ξέρει, τι θα ιδούμε τώρα στα γεροντάματά μας. Πέρασε το Τούρκικο φουσάτο από την Πατρίδα μας και δεν μπόρεσε να ξεριζώση την θρησκεία μας, καί ήρθαν οι αλλαξόπιστοι να μας χαλάσουν τις Εκκλησίες μας με τα ηλεκτρικά τους και χίλια δυο μπιχλιμπίδια, που κουβάλησαν. Και μια άλλη γυναικούλα του Λαού, εξηγούσα το φαινόμενον τούτο έλεγε τα εξής: -Μπορούσε να μην κάνη το Θαύμα της η Παρθένος, αφού σήμερα που γεννιέται ο Χριστός, αυτοί τον βαφτίζουν...!

ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΕΝΟΡΙΤΑΙ

 

Άλλοι ενορίται είπον τα εξής εις Συντάκτην του ΣΚΡΙΠ: ''Οι αρμόδιοι, τονίζει εις των ευυποληπτοτέρων ενοριτών, διαστρέφουν από σκοπού τα γεγονότα. Διότι, καθ’ά μας αφηγήθησαν, εις τον Μακαριώτατον θα είπε οπωσδήποτε ο αποστολεύς υπ’αύτού διά την διαπίστωσιν των γεγονότων, παπα-Στελλάκης, ό,τι είδε και το οποίον κάθε άλλο παρά ενισχυτικόν είναι των όσων λέγει τώρα ο Μακαριώτατος. Κατά τας αυτάς αφηγήσεις, ο Ιερεύς π. Στελλάκης αποσταλείς, εισήλθεν εντός της Εκκλησίας, αλλά τόσον ήτο το θάμβος και η κατάπληξις υφ’ης κατελήφθη, ώστε ανέκραξεν: Δεν είμαι άξιος να ομιλήσω εγώ περί τοιούτων πραγμάτων. Ενώ ανέμενε ο κόσμος να πληροφορηθή παρ’ αύτού εναγωνίως εκτώς της Εκκλησίας, ο Ιερεύς ανεχώρησε διά της μικράς θύρας του Ιερού.

ΤΙ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ

Τους ισχυρισμούς των αρμοδίων της Μητροπόλεως, ότι δεν πρόκειται περί θαυμάτων διέψευσε χθες ομιλών προς τους συντάκτας των εφημερίδων σεβάσμιος ενορίτης: -Η Μητρόπολις είπε, και τα όργανά της, προσπαθούν να μειώσουν την πεποίθησιν ην τρέφει ο κόσμος προς την θρησκείαν, όπως παρέλαβεν ταύτην παρά των προγόνων του. Η σύμπτωσις του θαύματος, διότι εγώ πιστεύω, ότι πρόκειται πράγματι περί θαύματος, κατά το Χριστιανικόν Ορθόδοξον Ημερολόγιον είναι η ημέρα της Γεννήσεως του Θεανθρώπου, πράγμα το οποίον εσχολίασεν ο Λαός, ως εκδήλωσεν ως θείον, εθορύβησε τους καινοτόμους της Θρησκείας, δι’αυτό έσπευσαν να διακηρύξουν ότι δεν πρόκειται περί θαύματος. Τοσούτον δε μάλλον είναι κακόβουλος η πρόθεσις και καθ’ όσον, ως λειτουργοί του Υψίστου ώφειλον να τονώσουν το θρησκευτικόν φρόνημα του Λαού, έστω και αν αυτός εσφαλμένως πεστεύεται, ότι πρόκειται περί Θαύματος. Δυστυχώς η ιδέα περί θρησκείας εξέλειπον από πολλούς ιερωμένους, οι οποίοι θεωρούν ταύτην, ως μέσον ικανοποιήσεως των ταπεινών τους συμφερόντων.

Τίποτε δεν αφήκαν όρθιο
και ότι ιερόν απέμεινε ριζωμένον βαθειά εις την Ελληνικήν ψυχήν
προσπαθούν να το καταργήσουν.
Ευτυχώς,
ώς και ο ίδιος θα αντελήφθητε,
ο Λαός που έρχεται εδώ να προσκυνήση έχει εννοήσει ποίοι είναι οι πραγματικοί υπονομευταί της θρησκείας του καί τους περιφρονεί..
Οφείλατε-έπροσθεσεν-διά της εφημερίδος σας να τονώσετε το θρησκευτικόν αίσθημα,
διότι μόνον εις την Θρησκείαν στηρίζεται η σωτηρία του 'Εθνους μας.
Παρά την εκδήλωσεν ταύτην της Λαικής πεποιθήσεως επί της Θρησκείας,
οι αρμόδιοι της Εκκλησίας επιμένουν εις το αντίθετον καί δι’ενεργειών των,
θέλουν να μειώσουν την εντύπωσιν.
Ο Ναός των Αγίων Αποστόλων έκλεισε χθες την νύκτα
και οι συρρέοντες προσκυνηταί δεν ηδύναντο νά εισέλθουν.
( ΣΚΡΙΠ τής 11/1/1925).

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Απόσπασμα εκ του ιστορικού, ορθοδόξου περιοδικού

''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου,

της 

Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Περιοδικό ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ

Η ΑΓΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ

Ο Λαυριώτης Μοναχὸς Δαμιανός,
ποὺ εἶχε τὸ διακόνημα τοῦ ἀμπελικοῦ,
ὄχι μόνο δὲν πίστευε στὴν Ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου,ἀλλὰ καὶ τὸν θεωροῦσε πλανεμέ­νο.Θέλοντας λοιπὸν ὁ Φιλάνθρωπος Θεός,
«ὁ πάντας ἀνθρώπους θέλων σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»,
καὶ τὸν Ἀδελφὸ νὰ διορθώσει καὶ τὸν Ἅγιο νὰ δοξάσει,οἰκονόμησε τὸ ἑξῆς:

Κάθε Σάββατο ὁ αδελφὸς Δαμιανὸς πήγαινε στὸ Μοναστήρι. Ἔφευγε ἀπὸ κεῖ τὸ βράδυ τῆς Κυριακῆς, παίρνοντας μαζί του τρόφιμα γιὰ ὅλη τὴν ἑβδομάδα, κι ἐπέστρεφε στὸ ἀμπέλι ποὺ καλλιεργοῦσε. Αὐτὸ ἦταν τὸ διακόνημά του. Μιὰ Κυριακὴ βράδυ λοιπόν, ἐπιστρέφοντας στὸ ἀμπέλι ἀπὸ τὸ Μοναστήρι, ἔπεσε κουρασμένος νὰ κοιμηθεῖ. Σηκώθηκε τὴ συνηθισμένη ὥρα, γιὰ νὰ κάνει τὸν Κανόνα του καὶ νὰ διαβάσει τὴν Ἀκολουθία του. Ὅμως, πράγμα παράδοξο, πείνασε τόσο πολύ, ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ σταθεῖ. Κάθησε ἀπορημένος. -Τί νὰ εἶναι τοῦτο; Μονολόγισε. Δὲν μποροῦσε νὰ κάνει τίποτα. Ἡ πείνα τὸν θέριζε. Τὸ στομάχι του πονοῦσε βασα­νιστικά... Τρέμοντας ὁλόκληρος ἄναψε φωτιὰ κι ἔβαλε πάνω ἕνα τσουκάλι μὲ νερὸ καὶ λάδι. Ὕστερα ἔκοψε μέσα ἀρκετὰ κρεμμύδια καὶ τὰ ἔβρασε. Στὸ μεταξύ,ἔκοψε μέσα σὲ μιὰ γαβάθα πολλὰ παξιμάδια καὶ κατόπιν ἄδειασε τὸ τσουκάλι πάνω σ’ αὐτὰ [πρόκειται γιὰ τὸ λεγόμενο ἁγιοζούμι,ποὺ ἔτρωγαν οἱ Μοναχοὶ στὰ χρόνια ἐκεῖνα]. Τὰ σκέπασε καὶ περίμενε μὲ ἀδημονία πότε θὰ φέξει ἡ μέρα γιὰ νὰ φάει.

Ἡ πείνα τελικὰ τόσο πολὺ τὸν πίεσε, ποὺ δὲν ἄντεξε νὰ περιμένει .Ξεσκέπασε τὴ γαβάθα καὶ ἄρχισε νὰ τρώει. Τὶ περίεργο ὅμως! Μόλις ἔβαλε στὸ στόμα τὴν πρώτη κου­ταλιά, δυσκολεύτηκε νὰ τὴν καταπιεῖ. Δεύτερη δὲν μπόρεσε νὰ φάει. Ἔχασε κάθε ὄρεξη γιὰ φαγητό. Φόβος καὶ ἀπορία τὸν κυρίευσαν. -Ἄλλο καὶ τοῦτο,μουρμούρισε καὶ σκέπασε τὴ γαβάθα. -Σήμερα ἔχω νὰ σκάψω στὸ ἀμπέλι,σκέφθηκε. Θὰ κουρασθῶ καὶ θὰ μ’ ἀνοίξει πάλι ἡ ὄρεξη. Μόλις ἄρχισε νὰ φέγγει,κάποιος χτύπησε τὴν πόρτα του. -Ἔλα μέσα, ὅποιος κι ἄν εἶσαι,φώναξε ὁ π. Δαμιανός. Ἡ πόρτα ἀνοίγει καὶ ἐμφανίζεται μπροστά του ὁ Ὅσιος Μάξιμος. -Πολὺ νωρὶς ἦρθες,πάτερ, τοῦ λέει .-Ἦρθα,γιατὶ δὲν ἄντεχα ἄλλο. Ἔχω ὀκτὼ μέρες νηστικός. Κανεὶς δὲν ἦρθε νὰ μὲ φιλέψει κάτι. Φέρε λοιπὸν τὸ φαγητό,ποὺ ἔφτιαξες νὰ τὸ φᾶμε μαζί. Ὁ ἀμπελικὸς ἀπόρησε,πῶς ὁ Ὅσιος ἤξερε, ὅτι εἶχε ἑτοιμάσει φαγητό. Ἔφαγε μὲ ὄρεξη μαζί του καὶ «ηὐφράνθη καὶ ἠγαλλιάσατο ψυχῇ τε καὶ σώματι». Μετὰ ἔβαλε μετάνοια στὸν Ἅγιο καὶ τοῦ ζήτησε συγγνώμη,ποὺ τὸν κατηγοροῦσε. Ἀπὸ τότε ἔλαβε ἐσωτερικὴ πληροφορία καὶ τὸν δόξαζε σὰν «ἐκλεκτὸ σκεῦος» τῶν χαρισμάτων τοῦ Θεοῦ. 

Ὅσιος Μάξιμος ὁ Καυσοκαλύβης,
ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1994
σελ. 72-74
Αναδημοσίευση από το περιοδικό ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ''
αριθμός 373
Άνοιξη-Καλοκαίρι 2015
Επιμέλεια ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΥΡΡΑΝΕΙ

Αυτό το αποσαθρωμένο, πολιτικοοικονομικό ζόμπι,

που από οικονομική κοινότητα 

μεταλλάχθηκε σκοπίμως σε ευρωπαική ένωση και έπεται συνέχεια,

είναι ένα πολιτικά δαιδαλώδες, καθεστωτικό status, που στο μίξερ της Παγκοσμιοποίησης 

τεμαχίζει ανέξοδα την ανεξαρτησία των κρατών και την ελευθερία των ανθρώπων.

Η εσχατολογική αυτή διακυβερνητική λαιμητόμος,

που σφάζει με το γάντι και σκοτώνει με ευθανασία.

Επιχειρήται βίαια και οργανωμένα ο διχασμός του λαού και μια σχεδιασμένη, εμφυλιοπολεμική βουλιμία!

Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα σμικρύνθηκαν τεχνιέντως για να μπορούν να ελέγχονται καλύτερα.

Οι κρατικές, οικονομικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν και ασφαλώς προσαρμόστηκαν 

κατ΄ανάγκην με την ψηφοσυλλεκτική ισχύ τους.

Δίπλα τους στέκουν με διάπλατα χαμόγελα οι επίδοξοι,νυμφίοι χορηγοί τους.

Επειδή τελευταία ο κοσμοκράτορας του κόσμου τούτου δείχνει αποτρόπαια και αποκρουστικά το αληθινό του πρόσωπο μέσω των πνευματικών παιδιών του της Ευρωπαικής Ένωσης, καλό θα ήταν να υπενθυμίσουμε και να υπογραμμίσουμε, τι είναι αυτή η Ευρωπαική Ένωση; Είναι σύμιξη ευγενών φραγκοβαλεντίνων και ψυχοσυλλεκτικών λακέδων, που ευδοκιμούν απομυζώντας απαξιωμένους λαουτζίκους, οργανωμένη συμμορία δια νόμου αποικιοκρατών επιβολέων, που εγκαθιστούν κυβερνήσεις και ανατρέπουν πολιτικά status.

Όσοι οραματίζονται ακόμη το υπερφίαλο θρίλερ του ευρωπαικού Ονείρου, καιρός είναι να ξυπνήσουν απ΄τον μεθηστικό λήθαργο της γενικευμένης, τεκτονικής επιδημίας, γιατι η... προβλεπόμενη συρρίκνωση της κας Μπενάκη ήδη επετεύχθη. Οι Θεσμοί αποτελούν την σύγχρονη παραδοχή μιας δομημένης, εγκληματικής mafia, που νομιμοποίησε τον πόλεμο και νομοθέτησε το έγκλημα. Ο σωβινιστικός ρόλος των Αλαμανών βαρβάρων, δηλαδή του Φυρερικού, γερμανικού καθεστώτος είναι ανέκαθεν ο ίδιος επεκτατικός, οικονομικός μαξιμαλισμός. Η χώρα αυτή, που ευθύνεται για δύο παγκοσμίους πολέμους, ήδη εποπτεύει όλη την Ευρώπη και χειραγωγεί τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι Αγορές, που αποτελούν τα μεγάλα,οικονομικά trast του Σιωνιστικού Σκοταδισμού είναι οι εγγενείς συνιδιοκτήτες του Δ.Ν.Τ. και οι ασφαλείς πυροκροτητές της Εβραικού Διεθνισμού. Δεν υπάρχει καμμία ουσιαστική ισονομία μεταξύ των Μελών-Κρατών και όταν αυτή εφαρμόζεται, συγκεντρώνεται επιλεκτικά σε ελάσσονος σημασίας θέματα. Πλέον στην σημερινή του μορφή, αυτό το προκάτ, εβραιοσιωνιστικό κολόβωμα επιβάλλει πρωθυπουργούς και εκλέγει κυβερνήσεις, συνεπικουρημένο πάντοτε από τα εντόπια οικονομικά συμφέροντα και τα επαρχιακά,κομματικά κατασκευάσματα. Όσοι ανθίστανται έχουν την τύχη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, που από λαικό επαναστάτη, η Νέα Τάξη του πρόσαψε -εν μια νυκτί- τον απαξιωτικό τίτλο του δικτάτορα και του αιμοσταγού σφαγέα!

Δεν υπήρχε ποτέ ''Ευρώπη των Λαών'', όπως ποτέ δεν υπήρξε φιλολαικός αμερικανισμός! Και οι δύο αυτοί ''δίδυμοι πύργοι'' στρατολογούν τα κράτη, για να τα πολτοποιήσουν αργότερα με το αριστοτεχνικά εμπνευσμένο σχέδιο της Παγκοσμιοποίησης και του συγκρητηστικού Οικουμενισμού. Πολιτικοί ηγήτορες και ''εκκλησιαστικές'' καρικατούρες συνεργάζονται ομοθυμαδόν ομόφρονα και ομόδοξα γι' αυτό, που πρώτος ο Mr. George Papandreou απεκάλεσε στην χώρα μας, ως Global Government.

Ο επιχειρούμενος εθνικός αποκεφαλισμός είναι η διαχρονικά, κυνική ομολογία: ''Διότι δεν εσυμμορφώθη προς τας υποδείξεις''. Αυτό είναι το επτάστερο, πολιτικοοικονομικό ζόμπι, που από οικονομική κοινότητα μεταλλάχθηκε σκοπίμως σε ευρωπαική ένωση και έπεται συνέχεια. Ένα πολιτικά δαιδαλώδες, καθεστωτικό status, που στο μίξερ της Παγκοσμιοποίησης τεμαχίζει ανέξοδα την ανεξαρτησία των κρατών και την ελευθερία των ανθρώπων. Η εσχατολογική αυτή διακυβερνητική λαιμητόμος, που σφάζει με το γάντι και σκοτώνει με ευθανασία. Επιχειρήται βίαια και οργανωμένα ο διχασμός του λαού και μια σχεδιασμένη, εμφυλιοπολεμική βουλιμία! Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα σμικρύνθηκαν τεχνιέντως για να μπορούν να ελέγχονται καλύτερα.

Οι κρατικές, οικονομικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν και ασφαλώς προσαρμόστηκαν κατ΄ανάγκην με την ψηφοσυλλεκτική ισχύ τους. Δίπλα τους στέκουν με διάπλατα χαμόγελα οι επίδοξοι, νυμφίοι χορηγοί τους, τα σκανδαλώδη συγκροτήματα του Τύπου, οι κατασκευάστριες εταιρίες των Δημοσίων Έργων και τα εντεκάμισυ χιλιάδες ''Φρουτάκια'', που αναμένεται οσονούπω να κατακλείσουν ολόκληρη την χώρα. Με την απελευθέρωση δε, όλων των λεγόμενων, κλειστών επαγγελμάτων θα δημιουργηθούν τα μεγάλα πολυεθνικά markets, που θα αποσκοπούν βεβαίως στον αποκλειστικό έλεγχο της αγοράς και στον ''εκπολιτισμένο'' εξαναγκασμό του ανθρώπου να μην μπορεί να ψωνίζει από αλλού.

Παράλληλα προωθείται ο διαφημιζόμενος και κοινοβουλευτικά νομοθετημένος, ομαδικός Κιναιδισμός, ως τρόπος ζωής και ως μετέωρο βήμα πνευματικού θανάτου, έρπων φασιστικά ακόμη και μέσα από τα σχολικά βιβλία, προκειμένου να εφαρμοστεί ο σωματικός και πνευματικός τραβεστισμός του νεοέλληνα. Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ -εν προκειμένω- αποτελεί ένα απτό παράδειγμα νεοποχίτικου, εκφασιστικού οργάνου και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε την ''Σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού''! Εύχεσθε!

Πριν λίγα λεπτά της ώρας και,όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές,

έγινε γνωστή η πρόθεση της Κυβέρνησης για την διενέργεια δημοψηφίσματος 

την επόμενη Κυριακή 5 Ιουλίου,

για την αποδοχή ή όχι του ταπεινωτικού και εξοντωτικού μνημονιακού προγράμματος των Θεσμών.

Ο αρχικός τίτλος του άρθρου ήταν 

''Η Σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού'' 

για τους εκβιαστές των Βρυξελλών και τα πνευματικά παιδιά τους.

Αλλάξαμε τον τίτλο με αυτό το συγκλονιστικό επίγραμμα του Ρήγα Φεραίου από τον Θούριο!

Ο γράφων,

ως Έλληνας και ως Ορθόδοξος Χριστιανός δηλώνει κατηγορηματικά ''ΟΧΙ''.

Ο Θεός εν τω μέσω ημών.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος