ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακρυά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα ονειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά ανάπηροι στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδωκόμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία. Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην δηθενικότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουιτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρνουν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς και ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές, είναι το θεικό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής. Το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωινό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου. Φθινόπωρο 2013. Γιώργος Δ. Δημακόπουλος. Δημοσιογράφος. Icon by Serhei Vandalovskiy.
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''




Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!



ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ



Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος
τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή



Μέρος 12ον



Αυτοί μολύνουν την απάνθρωπο δεξιά τους με τα μαστιγώματα. Δέρνουν, πληγώνουν καταξεσχίζουν τις καθαρώτατες σάρκες του θείου Εμμανουήλ, που τρέμει, ιδρώνει, λιποθυμεί από την πολλήν ροή του χυνομένου Αίματός Του!


Και τέτοιο βασανιστήριο δεν ήταν να συμβή σε μένα; Τέτοια μαστιγώματα δεν έπρεπε να δέρνουν τις σάρκες μου; Πού έφτιαξαν με χιλίων λογιών αμαρτίες; Τόσον αίμα δεν θα έπρεπε να τρέξη από το κορμί μου, για να πλένη τις ακαθαρσίες μου;


Άγγελοι, Σεραφείμ, τρέξτε το γρηγορώτερο, σκεπάστε εκείνα τα αμώμητα μέλη, κρύψτε τα από των ασεβών τα ακάθαρτα βλέμματα! Μα εγώ βλέπω πως τα σκέπασαν με μια κόκκινη χλαμύδα. Μ' αυτήν τον ντύνουν για να τον εμπαίξουν σαν βασιλέα των Ιουδαίων. Του μπήγουν, σαν να είναι διάδημα βασιλικό, ένα αγκάθινο στεφάνι, που του κεντά και του πληγώνει βαθειά την κεφαλή. Του δίνουν για βασιλικό σκήπτρο ένα καλάμι.


Το συχνοπαίρνουν από τα χέρια του για να κτυπούν την κεφαλή του! Γονατίζουν μπροστά του και τον εμπαίζουν λες και είναι μωρός, τον χαιρετούν με φτυσίματα και ραπίσματα λέγοντας΄ ''χαίρε ο βασιλεύς των Ιουδαίων''!


Δεν σφάλλετε, όχι, ω ασεβείς! Θέλοντας, να εμπαίξετε ένα ψεύτικο βασιληά των Ιουδαίων, εδημιουργήσατε τον αληθινό βασιλέα των Χριστιανών! Η Βασιλεία του Ιησού μας Χριστού, δεν είναι, όχι, βασιλεία αυτού του κόσμου. Εμείς τέτοιο Βασιλέα προσκυνούμε΄ καταφρονημένο και βασανισμένο. Εμείς καυχώμεθα γι' αυτές τις περιφρονήσεις και αυτά τα βασανιστήρια.


Εμείς τον θέλουμε με τέτοια ονειδιστική χλαμύδα, γιατι το όνειδός του είναι για εμάς δόξα και τιμή. Μας αρέσει ο ακάνθινός του στέφανος, γιατι μας αρέσει η θλίψις και η στενοχώρια. Δεν επιθυμούμε να έχη άλλο βασιλικό σκήπτρο παρά μόνον ένα ελαφρό καλάμι, γιατι δεν επιθυμούμε το βάρος μιας βιωτικής περιουσίας.


Δεν πέσατε έξω, όχι, ω ασεβείς! Και μη θέλοντας εχειροτονήσατε τον Βασιλέα των Μαρτύρων μας και των ασκητών μας, αυτών που θέλουν να κατοικήσουν στον ουρανό. Αχ! Και να ξέρατε πως αυτόν τον Βασιλέα που τώρα τον εμπαίζετε, θα τον προσκυνούν όλοι οι βασιλείς της γης!


Να ξέρατε πως κάτω απ' αυτήν την ξεσχισμένη χλαμύδα που του φορέσατε, θα υποταχθούν και θα προσκυνούν όλα τα έθνη! Να ξέρατε πως όλα αυτά τα αγκάθια με τα οποία του πλέξατε το στεφάνι, θα γίνουν βέλη κατά των εχθρών της αγίας μας πίστεως! Να ξέρατε πως με εκείνο το ελαφρύ καλάμι που του δώσατε, θα καταβάλη, και την συναγωγή των Ιουδαίων και τους ναούς των ειδωλολατρών! 


Χριστιανοί, εσείς που με ακούτε, έτσι δεν είναι; Τέτοιες είναι σωστά ο Βασιλεύς, του οποίου εμείς είμαστε δούλοι, βασιλεύς των πόνων και της υπομονής. Δήτε τον! Δήτε τον πως παρουσιάζεται φορώντας τον ακάνθινο στέφανο και το πορφυρούν ιμάτιον, έχοντας δίπλα του τον Πιλάτο! Αυτός τον δείχνη στα μάτια όλης της Ιερουσαλήμ και λέγει: ''Ίδε ο άνθρωπος''! Να ο άνθρωπος!


Κρατείστε, αδελφοί μου τα δάκρυά σας. Δεν θέλω να κλάψετε. Θέλω να προσκυνήσετε τον Βασιλέα μας. ''Ίδε ο άνθρωπος''! Ουράνιε πάτερ, αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει ''ούτε είδος, ούτε κάλλος'' είναι ο Μονογενής σου Υιός, τον οποίον ''εκ γαστρός προ εωσφόρου εγέννησας'';


Άγγελοι και αρχάγγελοι, αυτός ο άνθρωπος, ο πολυπαθής, είναι εκείνος ο Βασιλεύς της δόξης, του οποίου ψάλλετε ακαταπαύστως τον επινίκιον ύμνο στους ουρανούς, ''Ίδε ο άνθρωπος''. Πού ήσαστε προφήται να δήτε την ''προσδοκία των εθνών''. ''Ίδε ο άνθρωπος''. Πού είστε απόστολοι να ιδήτε τον Θεό και Διδάσκαλό σας; Πού είσαι Μαρία, γλυκυτάτη Μήτηρ, να ιδής τον μονάκριβό σου Υιό; ''Ίδε ο άνθρωπος''!


Δήτε ιερείς τον άκρον αρχιερέα σας΄ δήτε παρθένοι τον νυμφίον σας΄ δήτε ορφανοί τον πατέρα σας΄ δήτε πλανεμένοι τον οδηγό σας΄ δήτε ασθενείς τον ιατρό σας΄ δήτε αμαρτωλοί των σωτήρα σας΄ δήτε Χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες και αναγνωρήστε τον Βασιλέα μας. Χαίρε ο Βασιλεύς, όχι των Ιουδαίων, αλλά των Χριστιαμών!


Είσαι ο θείος Σωτήρ των ψυχών μας, είσαι ο αιώνιος Νυμφίος της Εκκλησίας μας! Εσύ δεν έχεις είδος και μορφήν ανθρώπου, αλλ' εμείς το πρόσωπο λατρεύουμε. Φιλούμε τα σχοινιά των χειρών σου, γιατι μας γιάτρεψαν΄ καταφρονημένος, πληγωμένος, ματωμένος, εσύ είσαι ο Βασιλεύς μας! ''Εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν''! ''Ίδε ο άνθρωπος''!


Μα όχι, ''Ίδε ο Θεός''! Σε γνωρίζουμε ως άνθρωπο, όταν βλέπουμε τα πάθη σου΄σε γνωρίζουμε ως Θεό, όταν βλέπουμε την ευεργεσία σου. Είσαι άνθρωπος μαζί και Θεός, γιατι και πάσχεις και σώζεις. Μα, σε παρακαλούμε, φθάνει έως εδώ! Ίλεώς σοι, Κύριε, μη πάθης άλλο περισσότερο! Φθάνει και περισσεύει για την σωτηρία μας, όσο Αίμα έχυσες έως τώρα, Ιησού μου!


Ψυχή της ψυχής μου, θα ήθελα για να μη φύγης, αν είναι δυνατόν να σε κρύψω μέσα στην καρδιά μου! Μα αλλοίμονο σε μένα! Αυτή είναι όλη μολυσμένη από αμαρτίες και φοβούμαι πως εσύ, ο καθαρώτατος, αντί να μένης μέσα στην ακάθαρτή μου καρδιά, καλύτερα θέλεις να στέκης επάνω στον Σταυρό!...


Πήγαινε λοιπόν προς τον Σταυρό και εγώ σε ακολουθώ με τα δάκρυά μου και με τον λόγο μου... Και όντως ο θάνατος στον οποίο τον αποφάσισεν ο Πιλάτος είναι ο Σταυρός΄ ''παρέδωκεν αυτόν αυτοίς, ένα σταυρωθή''.



Συνεχίζεται


Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 
περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 
υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου. 
Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 98-103.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου