ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 14ον

Όμως ο Χριστός δεν πέθανε για να κάμη φίλους τους εχθρούς του, για να σώση τους αμαρτωλούς; Αυτοί όμως δεν θέλουν, δεν θέλουν... 

Αμετακίνητοι, σκληροκάρδιοι αμαρτωλοί, αν δεν τον θέλετε για φίλο, έχετέ τον σαν εχθρό. Και εγώ σας παρουσιάζω αυτόν τον εχθρό σας για να εκπληρώσετε την επιθυμία σας!

Ιδέστε τον και χαρήτε, παρηγορηθείτε, χορτάστε! Ιδέστε τον άνδρες, ιδέστε τον γυναίκες, ιδέστε τον ιερείς και λαικοί, άρχοντες και πένητες! Ιδέστε τον όλοι σας τούτον εδώ τον εχθρό σας! Τον θέλετε περισσότερο περιφρονημένο, περισσότερο βασανισμένο από όσο τον βλέπετε;

Εσείς θα έπρεπε να υποστήτε τέτοια πάθη και να μη μπορείτε μ' όλον τούτο να πληρώσετε την θεία δικαιοσύνη, να είσθε ακόμη ένοχοι της αιωνίου κολάσεως! Αυτός έπαθε τα πάντα για να μη πάθετε εσείς τίποτε΄ αυτός ανέλαβε το χρέος σας και το εκπλήρωσε με το δικό του Αίμα΄ πήρε τους υπερήφανους λογισμούς σας με τον ακάνθινο στέφανο΄ πήρε τις βλαστήμιες σας με την γεύσι του όξους και της χολής.

Επήρε τις έχθρες σας με το κέντημα της πλευράς΄ επήρε τις αρπαγές σας με το κάρφωμα των χειρών΄ επήρε τις σαρκικές σας ακαθαρσίες με τις πληγές των μαστιγώσεων΄ επήρε όλο το βάρος των αμαρτιών σας με το ξύλο του Σταυρού. Επήρε τις αμαρτίες, μα δεν κέρδισεν ακόμη τους αμαρτωλούς. Έδειξε τόση αγάπη ώστε να πεθάνη για τους εχθρούς του!

Πόση λοιπόν, είναι η αχαριστία, που οι εχθροί του δεν γίνονται φίλοι του; Αμετανόητοι, σκληροκάρδιοι αμαρτωλοί! Με διαβολική μηχανή οι λαοί της Ιαπωνίας, που είναι έως της σήμερον ειδωλολάτρες, εχθροί θανάσιμοι του Χριστού και των Χριστιανών, στο κατώφλι της πύλης που οδηγεί μέσα στην πόλι εσκάλισαν επάνω σ' ένα  μάρμαρο τον τίμιο Σταυρό.

Έτσι ειδοποιούσαν τους Χριστιανούς, τους οποίους δεν ήθελαν ούτε να ακούνε ούτε να τους βλέπουν, πως αν θέλουν να εισέλθουν στην πόλι τους έπρεπε να πατήσουν πρώτα εκείνον τον Σταυρό.

Γι΄αυτό και δεν τολμά να πάη κανείς σε μια χώρα τόσον ασεβή. Όμως εγώ έχοντας ένθεο ζήλο, θέλω να πάω και να τοποθετήσω κάτω στην πόρτα εκείνης της πόρνης, εκείνης της μοιχαλίδος αυτόν τον Εσταυρωμένο ώστε να μη μπορείτε να εισέλθετε εκεί μέσα, χωρίς πρώτα να τον πατήσετε! Και πατήστε τον!

Όμως σας λέγω΄ ''απ' άρτι όψεσθε τον Υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της Δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού''. Θα έρθη καιρός που θα ιδήτε αυτόν τον νεκρό, φοβερό κριτή ζώντων και νεκρών, με δύναμι και δόξα πολλή, κατά την Δευτέρα Παρουσία!

Αυτά τα μάτια δεν θα είναι πάντοτε κλειστά, ούτε αυτά τα χέρια πάντοτε καρφωμένα. Θα έλθη καιρός που θα τα ιδείτε αναμμένα με όλες τις φλόγες της θείας οργής, ταύτα πάνοπλα με όλους τους κεραυνούς της θείας δικαιοσύνης. Αυτό το μαραμένο στόμα που τώρα σιωπά, θα βγάλη βροντώδη φωνή και ελέγχοντας την αχαριστία σας θα σας πη΄ ''πορεύεσθε απ' εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον, το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού''.

Μα πάλιν γνωρίζω, γλυκήτατε Ιησού, πως η αγάπη σου είναι πέλαγος ανεξάντλητο, που όρια δεν έχει! Μεγάλη είναι αληθινά η αχαριστία μας, όμως υπόμεινε ακόμη λίγο με εκείνη την συνηθισμένη σου υπομονή με την οποία υπέμεινες τον Σταυρό! 

Μακροθύμησε και δος μου την άδεια να πω γι' αυτούς τους Χριστιανούς ένα λόγο από το συμπαθέστατό σου στόμα΄ ''Άφες αυτοίς! Δώσε συγχώρησι σε ιερείς και λαικούς, συγχώρησι σε όλους τους αμαρτωλούς.

Αν ως τώρα σου συμπεριφερθήκαμε σαν εχθροί σου, πάλι με την χάρι σου ας γίνουμε φίλοι. Μ' αυτή την ελπίδα ασπαζόμεθα τους αχράντους σου πόδας και σε παρακαλούμε:

Όταν κατεβής από τον Σταυρό, να έλθης να προσηλωθής μέσα στην καρδιά μας, για να είσαι αχώριστος από μας και εδώ στην γη και στην επουράνιο Βασιλεία σου! Αμήν.

Τ Ε Λ Ο Σ

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου. 

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 114-116.

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 14ον

Το να αποθάνη ο Υιός του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου, την οποία μπορούσε να την πραγματοποιήση με κάθε άλλον τρόπο, ως παντοδύναμος οπού ήτο, είναι πράγματι μια συγκατάβασις.

Το να αποθάνη με ένα θάνατο συντροφιασμένο από τόσον όνειδος, από τόσον πάθος, ενώ μπορούσε να αποθάνη με ένα πιο απλό θάνατο, αυτό είναι μια άκρα υπομονή.

Όμως για ποιον να έδειξε μια τέτοια άκρα συγκατάβασι, για ποιον υπέστη τόσην άκρα υπομονή; Χριστιανοί, όταν ο Χριστός έπαθε, εσταυρώθη και απέθανε για μας, εμείς δεν γνωρίζαμε ότι ήταν Θεός. Εμείς εβλασφημούσαμε το όνομά του, εμείς καταπατούσαμε τον νόμο του, εμείς ελατρεύαμε άλλους θεούς και επί πλέον δεν κάναμε καμμιά αρετή.

Μάλιστα είμαστε βυθισμένοι  σε κάθε είδους κακία. Γι΄αυτό και είμασταν άξιοι της οργής του, ένοχοι της αιωνίου κολάσεως, ως αμαρτωλοί ''ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών, Χριστός υπέρ ημών απέθανε''.

Το να αποθάνη ο πατέρας για τον γιο ή ο γιος για τον πατέρα ή ο συγγενής για τον συγγενή, αυτό είναι κάτι φυσικό μεταξύ των ανθρώπων και συμβαίνει ενίοτε. Το να αποθάνη ο φίλος για τον φίλο, είναι κάτι που το επιζητεί η φιλία και είναι αποτέλεσμα μιας αγάπης της οποίας όμοια δεν βρίσκεται.

Το να λέγει ο ίδιος ο Χριστός΄ ''μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει ίνα τις θη την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού''. Μιας τέτοιας φιλίας βρίσκονται κάποια παραδείγματα ανάμεσα στους ανθρώπους. Μα το να πεθάνη κανείς για τον εχθρό του, δεν το επιζητεί ούτε η φύσις ούτε η φιλία.

Αυτό δεν έγινε μέχρι σήμερα μεταξύ των ανθρώπων. Τέτοιο παράδειγμα δεν ακούσθηκε ποτέ. Όμως αυτό γίνεται, αυτό ακούγεται μέσα στην πίστι των Χριστιανών! Και τούτο διότι ο Χριστός πέθανε για μας τους εχθρούς του. Είναι μια αγάπη υπερφυσική, επάνω από κάθε έννοια.

Είναι η αγάπη αυτού του Θεού΄ ''συνίστησι δε την αυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών, Χριστός υπέρ ημών απέθανε''. Αυτό είναι μια ευεργεσία για την οποία δεν θα μπορούσαμε να ευχαριστήσουμε τον Κύριο επαξίως, έστω και αν ο καθένας μας θα είχε εκατό ζωές και θα παρέδιδε και τις εκατό αυτές ζωές στον θάνατο για την αγάπη του Χριστού.

Έστω κι αν ζούσαμε χίλια χρόνια και σ' όλα αυτά τα χίλια χρόνια βαστάζαμε στους ώμους τον Σταυρό του Χριστού. Άλλωστε, όσα κι αν παθαίναμε, θα τα παθαίναμε για τον ευεργέτη μας΄ ενώ όσα έπαθεν ο Χριστός τα έπαθε για μας, για τους εχθρούς του. Και μ' όλα ταύτα, σαν ανταμοιβή για την ζωή που για μας έχασε, δεν ζητάει την ζωή μας.

Για το Αίμα που έχυσε, δεν ζητάει το αίμα μας. Για την αγάπη που μας έδειξε, ζητάει την αγάπη μας. Και ούτε αυτό μπορεί να έχη από τους ανθρώπους ένας τόσον ευεργέτης Θεός; Οπότε πως μπορώ να σαν ονομάσω, ω άνθρωποι;

Τυφλούς που δεν βλέπετε το τόσον καλό; Αχαρίστους που δεν γνωρίζετε την τόση ευεργεσία; Σκληροκάρδιους που δεν μαλακώνετε από την αγάπη του Θεού; Εγώ γνωρίζω πως μόνον οι δαίμονες είναι τόσον αμετάβλητοι στο κακό, αμετάτρεπτοι από την γνώμη τους, που είναι οι αιώνιοι εχθροί του Θεού και ποτέ δεν γίνονται φίλοι.

Εσείς βέβαια δεν είσθε δαίμονες, αλλά δεν είσθε και άνθρωποι. Μάλλον είσθε τέρατα ανακατεμένα από ανθρώπινη φύσι και από δαιμονική γνώμη, ώστε πάντα μπορείτε να γίνετε φίλοι του Θεού και ποτέ δεν θέλετε! Εκείνος ας έγινεν άνθρωπος, ας έπαθεν, ας εσταυρώθη, ας απέθανε, ας έχυσεν όλο του το Αίμα για μας, εσείς δεν τον θέλετε, έστω και άλλα τόσα να πάθη, έστω κι αν ήταν δυνατόν να πεθάνη και πάλι χίλιες φορές, δεν σας νοιάζει, δεν τον θέλετε!

Αυτές δεν είναι οι ημέρες κατά τις οποίες η Εκκλησία γιορτάζει το πάθος, τον Σταυρό, τον θάνατο του Χριστού; Αλλά ποιος από σας υπάρχει που να μετανοή αληθινά και να κλαίη πικρά σαν τον Πέτρο; 

Ποιός υπάρχει που να λέη με την καρδιά του, όπως ο Ληστής, ''μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου''; Και ποιος είναι εκείνος που να μη πωλή τον Χριστό και τώρα από φιλαργυρία, όπως ο Ιούδας; Αυτός που για κοσμικά συμφέροντα να μην τον παραδίδη όπως ο Πιλάτος;

Που με κάθε λογής αμαρτία να μην τον καρφώνη στον Σταυρό, όπως οι Ιουδαίοι; Και ποιος δεν είναι που να μην τον σταυρώση και πάλι μόλις αναστηθή; Κάτι που και οι Ιουδαίοι δεν το ετόλμησαν. Ο Χριστός κρεμάται επί ξύλου και εκείνος ο χριστιανός κρέμεται από τις αγκαλιές μιας πόρνης!

Κάποιος άλλος την άφησε, μα για να την ξαναπάρη το γρηγορώτερο. Εκείνος ούτε νοιάζεται να επιστρέψη ένα ξένο πράγμα. Εκείνος δεν συμπάθησε τον εχθρό του. Άλλος δεν μετενόησε διόλου και άλλος μετενόησε με ένα σκοπό΄ να επιστρέψη στην πρώτη αμαρτία! Και το πάθος του Χριστού; Δεν ωφελεί. Και το αίμα του Χριστού;

Καταπατείται...

Συνεχίζεται

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου. 

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 109-114. 

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 13ον

Και ιδού, με φοβερούς αλαλαγμούς, με μεγάλες χαρές, με άπειρο πλήθος λαού, τον παραλαμβάνουν οι Ιουδαίοι από το Πραιτώριο του Πιλάτου.

Οι στρατιώτες φορτώνουν στους ώμους του το τιμωρητικό ξύλο του Σταυρού΄ τον περνούν από τους δρόμους της Ιερουσαλήμ΄ εξουθενωμένον από το βάρος, αγωνιώντα από τον κόπο, στάζοντα ιδρώτα από όλο του το κορμί, τον ανεβάζουν επάνω στον Γολγοθά. 

Ποτίζουν τα μαραμένα του χείλη με ξύδι και χολή. Και επειδή λίγη ζωή απέμεινε ακόμη σ' εκείνα τα πολυπαθή μέλη, βιάζονται να τελειώσουν το γρηγορώτερο το παράνομό τους έργο.

Του αφαιρούν τα ενδύματα με βιαιότητα, τον ρίχνουν στην γη, τον απλώνουν επάνω στον Σταυρό, καρφώνουν πρώτα το δεξί χέρι, κατόπιν το αριστερό, τα δύο πόδια και τέλος, με χίλιες φοβερές φωνές, ανακατωμένες με άλλες τόσες βλαστήμιες, τον σηκώνουν ψηλά και στήνουν τον Σταυρό εις τον λεγόμενο ''Κρανίου τόπον''.

Δεν φθάνει αυτό, αλλά την ίδια ώρα σταυρώνουν και δύο ληστές ''ένα εκ δεξιών και ένα εξ ευωνύμων'', για να μην λείψη στην άκρα βάσανο και η άκρα ατιμία΄ ώστε να γίνη διπλό το πάθος, σώματος και ψυχής. Αυτούς τους πόνους της σκληρής εκείνης σταυρώσεως, ένας μόνον μπορεί και έχει την δύναμι να τους εξηγήση:

Αυτός που μόνος είχε την υπομονή να τους δοκιμάση! Λέγουν οι ιεροί θεολόγοι ερευνούντες και διδάσκοντες, ότι το αγιώτατο σώμα του Χριστού δεν ήταν έργο φυσικό γιατι δεν προήρχετο ''εξ αιμάτων'', ουδέ εκ θελήματος ανδρός'' αλλά ήταν έργο της θείας δυνάμεως, ήταν εκ Πνεύματος Αγίου και εκ των καθαρών αιμάτων της αειπαρθένου Μαρίας.

Ήταν έργο θεότευκτο, κατοικητήριο μιας ολόφωτης ψυχής. Είχε δηλαδή ο Κύριος και τις εξωτερικές αισθήσεις και τις εσωτερικές δυνάμεις σε μίαν άκρα τελειότητα.

Λέγουν οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας, ότι όλοι οι πόνοι μαζί που εδοκίμασαν στα βασανιστήρια οι μάρτυρες δεν μπορούν να συγκριθούν έστω και μόνον με ένα πόνο από εκείνους που εδοκίμασε στα πάθη του ο Χριστός! Ας έχουμε όμως υπ' όψιν και τούτο:

Στους πόνους εκείνους των μαρτύρων παρέστεκε αοράτως ο Θεός, ο οποίος τους ενδυνάμωνε με την θεία του Χάρι. Επομένως εκείνοι χόρευαν μέσα στις φλόγες, χαίρονταν στην σφαγή, και γι' αυτό δεν αισθάνοντο καθόλου τους πόνους ή τους θεωρούσαν πολύ ελαφρούς. 

'Ομως στους πόνους που εδοκίμασε στα πάθη του ο Χριστός, ο Θεός τον παρέδωσε εντελώς σ' αυτούς και τρόπον τινα τον εγκατέλειψε. Το λέγει σαν παραπονεμένος ο ίδιος ο Ιησούς΄ ''Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τί με εγκατέλιπες'';

Όχι βεβαίως ότι η θεότης εγκατέλειψε ούτε και για μια στιγμή την ανθρωπότητα του Κυρίου με την οποίαν ήτο αχωρίστως ενωμένη διά του συνδέσμου της υποστάσεως, αλλ' ότι εις τα πάθη η θεότης άφησε κατά τρόπον μυστηριώδη μοναχή την ανθρωπότητα (του Κυρίου) να πάσχη και να πονή, σαν να μην ήταν καθ' ολοκληρίαν ενωμένη με αυτήν, ώστε να μην έχει καμμία βοήθεια στα πάθη, καμμιά παρηγοριά στους πόνους;

''Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τί με εγκατέλιπες''; Μα εάν ο Ουράνιος Πατήρ εγκατέλειψε τον Χριστόν, δεν τον εγκατέλειψεν η αγαπημένη του Μαρία. Αχ, Χριστιανοί!

Αν ένας βαρύς σταυρός βαστάζει τον Χριστό, η παρουσία της γλυκητάτης Μητέρας του είναι ένας άλλος σταυρός που έχει μπροστά στα μάτια του΄ ''ειστήκει παρά τω Σταυρώ του Ιησού η Μήτηρ αυτού''. Αυτή στέκει, βλέπει, δεν κλαίει, δεν παραπονείται.

Βαστάει μέσα στην καρδιά της με σιωπή εκείνη την ρομφαία για την οποία είχε προφητεύσει ο Συμεών΄ ''και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία''. Στέκεται σταυρωμένη μπροστά στην Σταύρωσι και την ίδια στιγμή γίνεται αυτή δεύτερος σταυρός για τον Εσταυρωμένο.

Εγώ δεν ξέρω ποιος βασανίζει περισσότερο, ο ένας ή ο άλλος σταυρός; Επίσης δεν ξέρω ποιος βασανίζεται περισσότερο ο Υιός ή η Μητέρα; Και ποιος γιος γνώρισε τέτοια μητέρα; Και ποια μητέρα γνώρισε τέτοιον γιο;

Έπασχεν ο Υιός συνέπασχε και η Μήτηρ. Θλιβόταν η Μητέρα, συνεθλίβετο και ο Υιός. Υπέφερεν ο Υιός κατά το πάθος του από την θλίψι της Μητρός. Υπέφερεν η Μήτηρ μαζί με την θλίψι της για το πάθος του Υιού.

Έτσι γινόταν στον Υιό και στην Μητέρα διπλή η βάσανος, ώστε ο πόνος του Υιού και ο πόνος της Μητρός δημιουργούσαν ένα και μόνον πόνο. Μόνο που έβγαινε από την καρδιά του Υιού και πήγαινε στην καρδιά της Μητρός, και εστρέφετο από την καρδιά της Μητέρας και πήγαινε στην καρδιά του Υιού!

Και ούτω πως μεταδιδόμενος ο πόνος γινόταν ακόμη πιο σφοδρός και ξερίζωνε δύο καρδιές για να τις κάνη μία! Οπότε ή θα έφαιρνε τον Υιό στην αγκαλιά της Μητρός ή θα έφερνε την Μητέρα στον Σταυρό του Υιού!

Όμως ο Ιησούς μου ήθελε να αποθάνη μόνος, χωρίς συντροφιά στον Σταυρό. Γι' αυτό την εμπόδισε. Πώς; Με ένα δεύτερο πόνο, μεγαλύτερο κατά πολύ από τον πρώτο.

Αναγκάζεται να μην την γνωρίση, αλλά σαν να ήταν μια ξένη γυναίκα να της δώση τον Ιωάννη σαν άλλο γιο΄ ''γύναι, ιδού ο υιός σου΄ είτα λέγει τω μαθητή΄ ιδού η μήτηρ σου''.

Αλλ' ω εσταυρωμένε Ιησού βασιλεύ, γιατι υπομένεις; Δεν εχόρτασες ως τώρα πίνοντας το μικρό ποτήρι του θανάτου; Όχι. ''Διψώ''. Από όλα τα βασανισμένα μέλη απέμεινε μόνον η γλώσσα. Μα κι αυτή υπομένει ένα πάθος ξεχωριστό.

Γι' αυτό γεύεται ξύδι ανακατεμμένο με ύσσωπο, σαν τελευταία σταλαγματιά του πικρού ποτηρίου. ''Ότε ουν έλαβε το όξος ο Ιησούς είπε΄ τετέλεσται''.

Και εδώ σαν φρόνιμος οικονόμος γνωρίζοντας πως εγγίζει η ώρα του θανάτου, δίδει την εκπλήρωσι της Καινής Διαθήκης και τέλος στην Παλαιά.

Και αφήνει πρώτα στους εχθρούς του, τους Ιουδαίους,  την συγχώρησι΄ ''Πάτερ άφες αυτοίς΄ ου γαρ οίδασι τί ποιούσι''. Αφήνει τους στρατιώτες που τον εσταύρωσαν τα ιμάτιά του, τα οποία ''διεμερίσαντο εαυτοίς, βάλλοντες κλήρον''.

Αφήνει στον καλό Ληστή, αυτόν που τον παρεκάλεσε και του είπε ''μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου'', τον Παράδεισο΄ ''αμήν, λέγω σοι, σήμερον μετ' εμού έση εν τω Παραδείσω''.

Αφήνει στον Κεντυρίωνα που ωμολόγησε ''αληθώς Θεού Υιός ην ούτος'', την θεογνωσίαν. Αφήνει στον ένα μαθητή του που αρνήθηκε και είτα μετενόησε, στον Πέτρο, την προηγούμενη χάρι του αποστολικού αξιώματος.

Αφήνει στον άλλο μαθητή, στον Ιωάννη την φροντίδα της μητέρας του΄ ''οίδε η μήτηρ σου''. Αφήνει στην λυπημένη του μητέρα την συντροφιά του μαθητού΄ ''ίδε ο υιός σου''.

Αφήνει εις την νύμφη του, την Εκκλησία, τα επτά μυστήρια. Αφήνει στα τέκνα του, στους Χριστιανούς του, τον Σταυρόν του, να τον βαστούν σ' όλη τους την ζωή. Και αφήνει στον Ουράνιο Πατέρα, το πνεύμα του. ''Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου''.

Αλλά και τούτο με την συνηθισμένην του υπακοήν διότι΄ ''κλίνας την κεφαλήν παρέδωκε το πνεύμα''.

Εσύ έμεινες νεκρός, άφωνος, Θείε Λόγε΄ και εγώ σταματώ για λίγο τον λόγο μου για να αφήσω τους ακροατές μου να σκεφθούν σοβαρά τι έπαθες και να σε συμπονέσουν για την άκραν σου υπομονή!

Συνεχίζεται

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου. 

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 103-109.

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 12ον

Αυτοί μολύνουν την απάνθρωπο δεξιά τους με τα μαστιγώματα. Δέρνουν, πληγώνουν καταξεσχίζουν τις καθαρώτατες σάρκες του θείου Εμμανουήλ, που τρέμει, ιδρώνει, λιποθυμεί από την πολλήν ροή του χυνομένου Αίματός Του!

Και τέτοιο βασανιστήριο δεν ήταν να συμβή σε μένα; Τέτοια μαστιγώματα δεν έπρεπε να δέρνουν τις σάρκες μου; Πού έφτιαξαν με χιλίων λογιών αμαρτίες; Τόσον αίμα δεν θα έπρεπε να τρέξη από το κορμί μου, για να πλένη τις ακαθαρσίες μου;

Άγγελοι, Σεραφείμ, τρέξτε το γρηγορώτερο, σκεπάστε εκείνα τα αμώμητα μέλη, κρύψτε τα από των ασεβών τα ακάθαρτα βλέμματα! Μα εγώ βλέπω πως τα σκέπασαν με μια κόκκινη χλαμύδα. Μ' αυτήν τον ντύνουν για να τον εμπαίξουν σαν βασιλέα των Ιουδαίων. Του μπήγουν, σαν να είναι διάδημα βασιλικό, ένα αγκάθινο στεφάνι, που του κεντά και του πληγώνει βαθειά την κεφαλή. Του δίνουν για βασιλικό σκήπτρο ένα καλάμι.

Το συχνοπαίρνουν από τα χέρια του για να κτυπούν την κεφαλή του! Γονατίζουν μπροστά του και τον εμπαίζουν λες και είναι μωρός, τον χαιρετούν με φτυσίματα και ραπίσματα λέγοντας΄ ''χαίρε ο βασιλεύς των Ιουδαίων''!

Δεν σφάλλετε, όχι, ω ασεβείς! Θέλοντας, να εμπαίξετε ένα ψεύτικο βασιληά των Ιουδαίων, εδημιουργήσατε τον αληθινό βασιλέα των Χριστιανών! Η Βασιλεία του Ιησού μας Χριστού, δεν είναι, όχι, βασιλεία αυτού του κόσμου. Εμείς τέτοιο Βασιλέα προσκυνούμε΄ καταφρονημένο και βασανισμένο. Εμείς καυχώμεθα γι' αυτές τις περιφρονήσεις και αυτά τα βασανιστήρια.

Εμείς τον θέλουμε με τέτοια ονειδιστική χλαμύδα, γιατι το όνειδός του είναι για εμάς δόξα και τιμή. Μας αρέσει ο ακάνθινός του στέφανος, γιατι μας αρέσει η θλίψις και η στενοχώρια. Δεν επιθυμούμε να έχη άλλο βασιλικό σκήπτρο παρά μόνον ένα ελαφρό καλάμι, γιατι δεν επιθυμούμε το βάρος μιας βιωτικής περιουσίας.

Δεν πέσατε έξω, όχι, ω ασεβείς! Και μη θέλοντας εχειροτονήσατε τον Βασιλέα των Μαρτύρων μας και των ασκητών μας, αυτών που θέλουν να κατοικήσουν στον ουρανό. Αχ! Και να ξέρατε πως αυτόν τον Βασιλέα που τώρα τον εμπαίζετε, θα τον προσκυνούν όλοι οι βασιλείς της γης!

Να ξέρατε πως κάτω απ' αυτήν την ξεσχισμένη χλαμύδα που του φορέσατε, θα υποταχθούν και θα προσκυνούν όλα τα έθνη! Να ξέρατε πως όλα αυτά τα αγκάθια με τα οποία του πλέξατε το στεφάνι, θα γίνουν βέλη κατά των εχθρών της αγίας μας πίστεως! Να ξέρατε πως με εκείνο το ελαφρύ καλάμι που του δώσατε, θα καταβάλη, και την συναγωγή των Ιουδαίων και τους ναούς των ειδωλολατρών! 

Χριστιανοί, εσείς που με ακούτε, έτσι δεν είναι; Τέτοιες είναι σωστά ο Βασιλεύς, του οποίου εμείς είμαστε δούλοι, βασιλεύς των πόνων και της υπομονής. Δήτε τον! Δήτε τον πως παρουσιάζεται φορώντας τον ακάνθινο στέφανο και το πορφυρούν ιμάτιον, έχοντας δίπλα του τον Πιλάτο! Αυτός τον δείχνη στα μάτια όλης της Ιερουσαλήμ και λέγει: ''Ίδε ο άνθρωπος''! Να ο άνθρωπος!

Κρατείστε, αδελφοί μου τα δάκρυά σας. Δεν θέλω να κλάψετε. Θέλω να προσκυνήσετε τον Βασιλέα μας. ''Ίδε ο άνθρωπος''! Ουράνιε πάτερ, αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει ''ούτε είδος, ούτε κάλλος'' είναι ο Μονογενής σου Υιός, τον οποίον ''εκ γαστρός προ εωσφόρου εγέννησας'';

Άγγελοι και αρχάγγελοι, αυτός ο άνθρωπος, ο πολυπαθής, είναι εκείνος ο Βασιλεύς της δόξης, του οποίου ψάλλετε ακαταπαύστως τον επινίκιον ύμνο στους ουρανούς, ''Ίδε ο άνθρωπος''. Πού ήσαστε προφήται να δήτε την ''προσδοκία των εθνών''. ''Ίδε ο άνθρωπος''. Πού είστε απόστολοι να ιδήτε τον Θεό και Διδάσκαλό σας; Πού είσαι Μαρία, γλυκυτάτη Μήτηρ, να ιδής τον μονάκριβό σου Υιό; ''Ίδε ο άνθρωπος''!

Δήτε ιερείς τον άκρον αρχιερέα σας΄ δήτε παρθένοι τον νυμφίον σας΄ δήτε ορφανοί τον πατέρα σας΄ δήτε πλανεμένοι τον οδηγό σας΄ δήτε ασθενείς τον ιατρό σας΄ δήτε αμαρτωλοί των σωτήρα σας΄ δήτε Χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες και αναγνωρήστε τον Βασιλέα μας. Χαίρε ο Βασιλεύς, όχι των Ιουδαίων, αλλά των Χριστιαμών!

Είσαι ο θείος Σωτήρ των ψυχών μας, είσαι ο αιώνιος Νυμφίος της Εκκλησίας μας! Εσύ δεν έχεις είδος και μορφήν ανθρώπου, αλλ' εμείς το πρόσωπο λατρεύουμε. Φιλούμε τα σχοινιά των χειρών σου, γιατι μας γιάτρεψαν΄ καταφρονημένος, πληγωμένος, ματωμένος, εσύ είσαι ο Βασιλεύς μας! ''Εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν''! ''Ίδε ο άνθρωπος''!

Μα όχι, ''Ίδε ο Θεός''! Σε γνωρίζουμε ως άνθρωπο, όταν βλέπουμε τα πάθη σου΄σε γνωρίζουμε ως Θεό, όταν βλέπουμε την ευεργεσία σου. Είσαι άνθρωπος μαζί και Θεός, γιατι και πάσχεις και σώζεις. Μα, σε παρακαλούμε, φθάνει έως εδώ! Ίλεώς σοι, Κύριε, μη πάθης άλλο περισσότερο! Φθάνει και περισσεύει για την σωτηρία μας, όσο Αίμα έχυσες έως τώρα, Ιησού μου!

Ψυχή της ψυχής μου, θα ήθελα για να μη φύγης, αν είναι δυνατόν να σε κρύψω μέσα στην καρδιά μου! Μα αλλοίμονο σε μένα! Αυτή είναι όλη μολυσμένη από αμαρτίες και φοβούμαι πως εσύ, ο καθαρώτατος, αντί να μένης μέσα στην ακάθαρτή μου καρδιά, καλύτερα θέλεις να στέκης επάνω στον Σταυρό!...

Πήγαινε λοιπόν προς τον Σταυρό και εγώ σε ακολουθώ με τα δάκρυά μου και με τον λόγο μου... Και όντως ο θάνατος στον οποίο τον αποφάσισεν ο Πιλάτος είναι ο Σταυρός΄ ''παρέδωκεν αυτόν αυτοίς, ένα σταυρωθή''.

Συνεχίζεται

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου. 

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 98-103.

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 11ον

Διψούν το αίμα του οι αρχιερείς, οι πρεσβύτεροι και όλο το Συνέδριο που ήσαν μαζεμένοι στα παλάτια του Άννα και του Καιάφα. Εκεί συρόμενος από όλη την σπείρα στέκεται για να κριθή ο Ιησούς. 

Οι κριτές ήσαν εχθροί, οι μάρτυρες ψεύτες, ποιαν απόφασι περιμένουμε; ''Ένοχος θανάτου έστι''. Είναι ένοχος θανάτου; Λοιπόν ας αποθάνη. Μα είναι ανάγκη να τον φτύνουν στο πρόσωπο; Να τον κολαφίζουν, να τον ραπίζουν και για να τον περιπαίζουν περισσότερο να του κλείνουν τα μάτια;

Προσθέτοντας δε τις βρισιές της βλάσφημης γλώσσας τους με τα ραπίσματα της ιερόσυλης δεξιάς, ερωτούν σε κάθε ράπισμα΄ ''προφήτευσιν ημίν, Χριστέ, τις έστιν ο παίσας σε'';

Σταθήτε, σταθήτε, εσείς οι αναιδείς υπηρέτες! Θέλω και εγώ να τον ερωτήσω: Ιησού μου, λυτρωτά μου, συ που καταδέχεσαι να γίνης παίγνιο των ανθρώπων, γιατι έχεις τώρα το πρόσωπο σαν να είναι σκεπασμένο με το κάλυμμα της πίστεως; ''Προφήτευσον ημίν, τις έστιν ο πταίσας σε'';

Προφήτεψέ μας ποιος είναι εκείνος που σε κολαφίζει περισσότερο; Ο Ιούδας, ή ο αιρετικός ή ο Ορθόδοξος; Προφήτεψέ μας ποιανού είναι αυτό το το χέρι που σου δίνει το βαρύτερο ράπισμα; Είναι το χέρι του σκανδαλοποιού ιερέως ή του ασεβούς λαικού; Είναι το χέρι ασελγούς πόρνης ή ακολάστου νέου; Είναι το χέρι αδίκου δικαστού, ή πλεονέκτου πλουσίου; Είναι το χέρι αιμοβόρου φονηά ή αρπακτικού κλέφτη; Προφήτεψέ μας!

Τί σε πονεί περισσότερο, τα ραπίσματα των Ιουδαίων ή οι αμαρτίες των Χριστιανών; Αλλά ο Ιησούς μου τώρα δεν ομιλεί'  σιωπά. Είναι εκείνος ο άφωνος αμνός για τον οποίον προφήτεψεν ο Ησαίας΄ ''αυτός δε διά το κεκακώσθαι ουκ ανοίγει το στόμα΄ ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτόν άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού''.

Μήπως όμως θέλετε να προφητεύσω εγώ; Περισσότερο από όλα τα ραπίσματα που του δίνουν οι υπηρέτες των αρχιερέων, του κακοφαίνονται τρία που του δίνει ένας του μαθητής, ο Πέτρος. Τρεις φορές τον αρνείται΄ ''ουκ οίδα τον άνθρωπον''. Ο Πέτρος, ''η πέτρα της πίστεως'', γίνεται πέτρα σκανδάλου.

Αυτή είναι η πρώτη πέτρα που ράγισε πριν ακόμη πεθάνη ο Χριστός, όπως τρις ηρνήθη τον Διδάσκαλό του. Όπως ακριβώς εκείνη η πέτρα στην έρημο του Σινά που με το ραβδί του χτύπησεν ο Μωυσής, έτσι και αυτή η πέτρα συνετρίβη από το βλέμμα του Ιησού! Με μια όμως διαφορά: Απ' εκείνη την πέτρα έρρευσε νερό γλυκό σαν μέλι. Από τούτη έτρεξαν πικρότατα δάκρυα΄ ''εξελθών έξω έκλαυσε πικρώς''. 

Δίκαιον έχεις, ω Πέτρε, να κλαις απαρηγόρητος. 'Ομως ευτυχής εσύ που όπως στάθηκες γρήγορος στην άρνησι, έτσι στάθηκες γρήγορος και στην μετάνοια. Μιαν ώρα στάθηκες στην αμαρτία και έκλαυσες γι' αυτήν σ' όλη σου την ζωή. Άθλιοι είμαστε εμείς που είμαστε τόσο γρήγοροι στην αμαρτία και τόσο αργοί στην μετάνοια. Εμείς αμαρτάνουμε σ' όλη μας την ζωή και δεν κλαίμε ούτε μιαν ώρα... 

Βλέπω όμως ότι ο αλέκτωρ ελάλησε τρεις φορές, αναγγέλλοντας την μετάνοια του Πέτρου. Ξημέρωσε λοιπόν και άνοιξε το Πραιτώριο του Πιλάτου. Εδώ φέρνουν τον Ιησού δεμένο σαν να είναι κατάδικος από το σπίτι του Καιάφα. Και ανάμεσα στα χέρια των ιερωμένων, μέσα στα σπίτια των αρχιερέων άσχημα, και ανάμεσα στα σπίτια των λαικών, μέσα στα παλάτια των αρχόντων χειρότερα. 

Ω, πόση μεγάλη είναι η δυστυχία του Ιησού! Πουθενά δεν βρίσκει καταφύγιο και βοήθεια. Παντού βρίσκει καταφρόνησι και τιμωρία. Ιερείς και λαικοί, Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες, άρχοντες και δούλοι, δικαστές και στρατιώτες, νέοι και γέροντες, κάθε τάξις, όλος ο λαός τον κατακρίνουν σαν πταίστη. Όλοι τον θέλουν πεθαμένο. Όλοι φωνάζουν ''σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν''.

Ένας γνωστότατος ληστής προτιμάται από τον αθώον Ιησού, για τον οποίο μια είναι όλων η γνώμη και η φωνή΄ ''σταυρωθήτω''! Κατεξανίσταται για την τόση τους οργή ο ηγεμών, θέλει να μάθη ποιο είναι το φταίξιμο και τον ερωτά'  ''το έθνος το σον και οι αρχιερείς παρέδωκάν σε εμοί΄ τί εποίησας'';

Όχι, Πιλάτε΄ μήπως εσύ είσαι ξένος εδώ στην Ιερουσαλήμ και δεν γνωρίζεις τι έπραξεν αυτός ο Ναζωραίος; ''Τί εποίησεν''; Εγώ θα σου ειπώ: Εφώτισε τυφλούς, εκαθάρισε λεπρούς, ανώρθωσε παραλυτικούς, ανέστησε νεκρούς, εχόρτασε πεινασμένο λαό, εδίδαξε πλανεμένες ψυχές. Αυτό είναι το φταίξιμό του. ''Τί εποίησας''; 

Ρώτησε τον λαό που εκστατικός άκουσε το θείο του κήρυγμα. Ρώτησε την Σαμαρείτιδα, που με ένα του λόγο, από πόρνη έγινε παρθένος΄ μια Μαρία Μαγδαληνή, που από δαιμονισμένη έγινε απόστολος΄ ένα Ζακζαίο, που από πλεονέκτης έγινε ελεήμων΄ ένα Ματθαίον, που από τελώνης έγινεν ευαγγελιστής. Ρώτησε τον Λάζαρο, που ακόμη ζη που τον ανέστησε, αφού παρέμεινε τέσσαρες ημέρες στον τάφο΄ ρώτησε τα παιδιά της Ιερουσαλήμ, που τον προυπάντησαν μετά βαίων και κλάδων, ψάλλοντα το ''ωσαννά''.

''Τί εποίησας''; Αν ήτο δυνατόν να μιλήσουν η θάλασσα και οι άνεμοι που τον υπήκουσαν, αλλά και οι ίδιοι οι δαίμονες, οι εχθροί του που τον ωμολόγησαν ως Υιόν Θεού, θα σου έλεγαν ''τί εποίησε''. ''Τί εποίησας'';

Και τι δεν έκαμε, ω Πιλάτε; Εάν είχες νουν να αντιλαμβάνεσαι την υψηλήν μας θεολογία, θα σου έλεγα πως αυτός είναι ο προαιώνιος Λόγος του προανάρχου Πατρός, ''δι' ου τα πάντα εγένετο''. Είναι αυτός που εδημιούργησεν όσα βλέπεις και όσα δεν βλέπεις. Την γη με τα φυτά και τα ζώα΄ τον ουρανό με τα άστρα και τον ήλιο΄ που έπλασε τους αγγέλους και τους ανθρώπους, αλλά και σένα τον ίδιο ω Πιλάτε!

Ένα μόνο πράγμα δεν έκαμε: Την αμαρτία΄ ''αμαρτίαν ουκ εποίησεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού''. Αυτό το κατανοεί ο Πιλάτος γι' αυτό και το ανακοινώνει ενώπιον όλου του λαού΄ ''εγώ ουδεμίαν αυτίαν ευρίσκω εν αυτώ''. Και μ' όλον τούτο... Παράνομα δικαστήρια της γης, κρίσεις άδικες των ανθρώπων!

Δεν φθάνει να είναι κανείς άπταιστος όταν πέφτει στα χέρια ενός αδίκου δικαστή΄ ιδίως όταν αυτός φροντίζει για το δικό του συμφέρον, όταν φοβάται μήπως χάση την φιλία του Καίσαρος... Ο αθώος Ιησούς μαστιγώνεται και εάν ερωτήσης την αιτία, ο ίδιος ο δικαστής αποκρίνεται΄ ''ουχ ευρίσκω εν αυτώ αιτίαν''.

Ω, τι ελεεινό θέαμα! Να βλέπη κανείς ένα Υιόν του Θεού, αυτόν που εις τους ουρανούς ''αναβάλλεται το φως ως ιμάτιον'' γυμνόν στα μάτια στρατιωτών που τον εμπαίζουν και των Ιουδαίων που τον βλασφημούν!

Συνεχίζεται

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου. 

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 93-98.

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 10ον

Και το πρώτο δείγμα της τέλειας ταπεινοφροσύνης το δίδει στο εστρωμένον ανώγαιον. Εδώ για πρώτη φορά φαίνεται ''εν δούλου μορφή'' και πλένει με τα ίδια του τα χέρια τα πόδια των μαθητών κατά τον Νιπτήρα. Ήτο τότε όπου δίδει εις το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας ως τροφή τον εαυτό του. Άλλο της υπακοής τέλειο δείγμα είναι τα όσα συνέβησαν στον κήπο της Γεσθημανή.

Εδώ καίτοι ως άνθρωπος δείχνει όλη την ασθένεια της ανθρωπίνης φύσεως και λυπάται με μια βαθειά λύπη που του έφερε την ψυχή κοντά στον θάνατο, όμως αγωνίζεται με έναν αγώνα τόσο μεγάλο που ο ειδρώς εφαίνετο ''ωσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην'' δηλαδή σαν πηχτές σταγόνες αίματος που έφθαναν μέχρι κάτω στην γη.

Πέφτει με το πρόσωπο κάτω και με την ψυχή στα χείλη παρακαλεί αν είναι δυνατόν να μη δοκιμάση εκείνο το πικρό ποτήριο του θανάτου. Όμως παραμένει υπήκοος μέχρι θανάτου στο θέλημα του Πατρός΄ ''Πάτερ, λέγει, ουχ ως εγώ θέλω, αλλ' ως εσύ, γενηθήτω το θέλημά σου'', ''πλην μη το θέλημά μου, αλλά το σον γινέσθω''. Στρεφόμενος ακολούθως προς τους μαθητάς, τους βρίσκει να κοιμώνται.

Τους ξυπνά και ''εγείρεσθε, άγωμεν'' τους λέγει. Πάμε εκεί που μας ορίζει το θέλημα του Πατρός και η σωτηρία του ανθρώπου. Τώρα, τι πρέπει να θαυμάσουμε περισσότερο, Χριστιανοί; Τον ορισμό του Πατρός, που αποφάσισε να καταδικάση τον Υιόν του εις θάνατον ή την υπακοή του Υιού, που τρέχει προς τον θάνατο με τόση προθυμία; Όχι! Εμείς δεν πρέπει να θαυμάσουμε ούτε τον ορισμό του Πατρός ούτε την υπακοή του Υιού, αλλά να θαυμάσουμε την άκρα συγκατάβασι του Θεού προς ημάς!

Ο Θεός για να λυτρώση τους Εβραίους από την τυραννία των Αιγυπτίων, έστειλεν ένα άνθρωπο, τον Μωυσή. Αυτός για να συγχωρούνται οι αμαρτίες των Εβραίων έχυνε το αίμα των θυσιών των τράγων και των μοσχαριών επάνω στο ολοκαύτωμα. Όμως για να λυτρώση εμάς από την τυραννία του άδη, ήλθεν αυτός ο ίδιος προσωπικώς' ''επί της γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη''. Για να εξαλείψη τις αμαρτίες μας, έχυσεν ο ίδιος το Αίμα του΄ ''ου δι' αίματος τράγων και μόσχων, αλλά διά του ιδίου αίματος έσωσεν ημάς''.

Τόσο πολύτιμη είναι η σωτηρία μας, ώστε να αξίζη το Αίμα ενός Θεού! Μία και μόνη σταλαγματιά από το θείον αυτό Αίμα, είναι το πολυτιμώτερο μαργαριτάρι του Παραδείσου! Και μια μονάχα σταλαγματιά θα έφθανε για να σβήση όλες τις φλόγες της αιωνίου κολάσεως! Και όμως! Τόσο πλουσιοπάροχα εχύθη όλο και δεν έμεινε ούτε μια σταλαγματιά στην φλέβα του εσταυρωμένου μας Ιησού Χριστού...

Σκεφθήτε καλά αυτήν την μεγάλη πραγματικότητα, Χριστιανοί! Αυτός που έπαθε, που σταυρώθηκε, που πέθανε, είναι Υιός του Θεού. Αυτός έχυσε όλο του το Αίμα για να εξαγοράση τις ψυχές μας! Και εμείς; Αλλοίμονο! Κρατούμε ακόμη αιχμάλωτες τις ψυχές μας, εμείς δουλεύουμε ακόμη στην αμαρτία; Εμείς δεν ήλθαμε ακόμη σε μετάνοια και σε εξομολόγησι; Λοιπόν, ''τίς ωφέλια εν τω αίματί μου''; μπορεί να πη ο Σωτήρας μας.

Τόσο Αίμα που έρρευσεν από όλα μου τα μέλη'  η αγωνία μου στης Γεσθημανή τον κήπο΄ τόσο Αίμα που χύθηκε από όλο μου το σώμα κατά την μαστίγωσι'  από την πλευρά μου με το τρύπημα της λόγχης΄ τόσο Αίμα από τις πληγές χειρών και ποδών, κύλισε στην γη για να το καταπατούν οι άνθρωποι; ''Τίς ωφέλεια εν τω αίματί μου''; Πάτερ άναρχε, εγώ έκαμα το άγιο θέλημά σου. Έπαθα, σταυρώθηκα, παρέδωσα το πνεύμα, έχυσα όλο μου το Αίμα για την σωτηρία των Χριστιανών, όμως οι χριστιανοί δεν αναγνωρίζουν τον σωτήρα τους, δεν θέλουν την σωτηρία τους, αγαπούν την κόλασί τους!

Λοιπόν, για τους Ιουδαίους που με σταύρωσαν που με κατεδίκασαν σε θάνατο, ζητώ συγχώρησι΄ ''άφες αυτοίς''. Για τους Χριστιανούς όμως που με έκαμαν να αποθάνω χωρίς το όφελος των πολλών, ζητώ κρίσιν΄ ''κρίνον αυτούς ο Θεός''. Η δικαιοσύνη σου με έκαμε να χύσω το Αίμα μου. Η δικαιοσύνη σου ας εκδικηθή το Αίμα μου! Χριστιανός αμετανόητος δεν έχει καμμιάν απολογία΄ ''ο τον Υιόν του Θεού καταπατήσας και το αίμα της διαθήκης κοινόν ηγησάμενος'', λέει ο Απόστολος Παύλος, όσο πολυτιμώτερη υπήρξεν η εξαγορά του, τόσο αξιωθήσεται τιμωρίας'';

Αλλ' εμείς ας δοξάσουμε τον Σωτήρα μας. Ας δεχθούμε την σωτηρία, ας βάλουμε αρχή μετανοίας. Ας ωφεληθούμε απ' εκείνο το πολύτιμο Αίμα που εχύθη για μας. Είδαμε ποιος είναι εκείνος που έπαθε και θαυμάσαμε την άκραν αυτού συγκατάβασιν. Ας δούμε τώρα τι έπαθε για να συμπονέσουμε αυτή την άκραν του υπομονή.

ΜΕΡΟΣ Β.

Έχετε δη ποτέ, Χριστιανοί μου, μια βαρκούλα μέσα στην απέραντη θάλασσα, μακρυά από την στεριά, εγκαταλελειμμένη από κάθε επίβλεψι και βοήθεια; Πώς πολεμάει ενάντια σε αντίθετους και σφοδρότατους ανέμους, πως θαλασσοδέρνεται μέσα στ' αφρισμένα κύματα και πως στο τέλος καταποντίζεται στον βυθό;

Αυτό ακριβώς σκεφθήτε ότι συνέβη μέσα στην αιματοβαμμένη θάλασσα των πικροτάτων παθών στον μονογενή Υιόν της Παρθένου, μακριά από την αγκαλιά της αγαπημένης του μητέρας, εγκαταλελειμμένος από τον άναρχό του Πατέρα, που τώρα τον παρέδωσε για να σταυρωθή μοναχό του, χωρίς την βοήθεια και την συντροφιά των μαθητών, που τον παράτησαν και έφυγαν. Μα όχι! 

Εγώ βλέπω ένα μαθητή του, που έρχεται με πολύ πλήθος στρατιωτών και υπηρετών με μαχαίρια και ξύλα, με πυρσούς και δούλους. Τον πλησιάζει, τον αγκαλιάζει, τον φιλεί! Εύγε! Στην κατάλληλη στιγμή ήλθες, φίλε μου και πιστέ μαθητή για να παρηγορήσεις τον λυπημένο, να συντροφεύσης τον εγκαταλελειμμένο Διδάσκαλό σου. 

Μα για πες μου, ποιο καλό μήνυμα φέρνεις από την αυλή των αρχιερέων; ''Εταίρε εφ' ω πάρει''; Μήπως τους έπεισες να αφήσουν ένα θειότατον άνθρωπο στην ειρήνη του, αυτόν που ποτέ δεν σκανδάλισε κανένα, αυτόν που μάλιστα έκαμε χίλιες ευεργεσίες σ' όλους τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ;

Ή μήπως αντελήφθης πως σκοπεύουν να του κάνουν κανένα μεγάλο κακό και ήλθες με τόση παράταξη να του δώσεις βοήθεια; Δεν αποκρίνεσαι; Για να σε ιδώ καλύτερα, ποιος είσαι; Α! Εσύ είσαι ο Ιούδας ο προδότης, ο αποστάτης απόστολος, ο δόλιος μαθητής! Εσύ είσαι που τώρα τον φιλείς για να τον παραδώσεις; Ω, μεγάλη αχαριστία του Ιούδα! Ω, μεγάλη συμφορά του Χριστού!

Χριστιανοί μου! Διηγούνται πως όταν ο Ιούλιος Καίσαρ είδε τους φονιάδες του, που ήλθαν να τον σκοτώσουν μέσα στην Γερουσία, ξεχώρισε ανάμεσα σ' αυτούς τον Βρούτο που τον αγαπούσε σαν γιο του. ''Και συ τέκνον, Βρούτε''; του είπε και αμέσως σκέπασε το πρόσωπό του με την χλαμύδα του για να μη δη τέτοιαν αχαριστία, την οποία φοβήθηκε περισσότερο και από τον θάνατο.

Πόσην άραγε λύπη αισθανόταν ο Ιησούς με την παρουσία του Ιούδα; Και συ τέκνον -θα του έλεγε- και συ μαθητή μου; Και συ, απόστολέ μου; Συντροφιά μαζί με τους εχθρούς μου; Μάλιστα προπομπός των εχθρών μου, για να με παραδώσεις στον θάνατο; ''Ιούδα, φιλήματι τον Υιόν του ανθρώπου παραδίδως''; Κοντά στην μεγάλη αχαριστία του προδότου μαθητού, συνυπάρχει η μεγάλη καταφρόνησις του προδωμένου διδασκάλου. Προδόθηκαν και άλλοι. Πουλήθηκαν και άλλοι, αλλά όπως προδόθηκε και πουλήθηκεν ο Χριστός, άλλος ουδείς.

Επρόδωσεν ο Βρούτος τον Καίσαρα, αλλά για την ελευθερία της πατρίδας του. Επρόδωσεν ο Ιούδας τον Χριστό μας, αλλά για τριάκοντα αργύρια! Άφησες κακό παράδειγμα, ω Ιούδα! Να πωλήται διά φιλαργυρίαν από τους αποστόλους ο Χριστός, από τους ιερείς να διαπραγματεύωνται τα μυστήρια! Επούλησαν τα αδέλφια του τον Ιωσήφ, αλλά διά να μη λάβη θάνατον. Επούλησεν ο Ιούδας τον Χριστόν, αλλά για να λάβη θάνατον ''ο δε υιός του ανθρώπου παραδίδεται εις το σταυροθήναι''. Αν δεν υπολογίζεται σαν Υιός του Θεού, κάμετε υπομονή, δεν είναι ακόμη φανερός και γνώριμος σε κανένα.

Μα έστω, ας υπελογίζετο τουλάχιστον σαν υιός ενός ανθρώπου! Ούτε ως τέτοιος υπολογίζεται. Υπολογίζεται μόνον σαν ένα άλογο ζώο που προορίζεται για σφαγή.

Συνεχίζεται

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου. 

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 85-93.