ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ


«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»

Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος Δημοσιογράφος





Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

Έτος: 11ο (2013 - 2024)

Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης

Διαχειριστής:

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine



«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».



Κωστής Παλαμάς


Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2021

ΤΑ ΤΣΑΡΟΥΧΙΑ ΤΩΝ ΕΥΖΩΝΩΝ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟ!






Καί νέον ἔπος: Ὁ κτηνίατρος τῆς Καλυψοῦς καί οἱ μανοῦβρες τῆς πυραυλακάτου



Ο «ΤΣΑΡΟΥΧΟΔΡΟΜΟΣ» εἶναι μία σειρά ἀπό ἰδιαίτερες πλάκες στό πεζοδρόμιο πού ἐκτείνεται ἀπό τήν Ἡρώδου τοῦ Ἀττικοῦ μέχρι τό Μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου. Τόν ἀκολουθοῦν κατ’ ἐπανάληψιν κάθε ἡμέρα οἱ Εὔζωνοι τῆς Προεδρικῆς Φρουρᾶς. Ἡ πορεία τους ἔχει ἕνα τυπικό καί ἕναν συμβολισμό. Ἀλλά αὐτά δέν τά γνωρίζει ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας.


Κάθε λίγα μέτρα, τά τσαρούχια τῶν Εὐζώνων βροντοῦν ρυθμικῶς στόν δρόμο αὐτόν πού συμβολίζει τήν πορεία τοῦ ἔθνους διά τῶν αἰώνων. Καί κάθε κτύπος τοῦ τσαρουχιοῦ στό ἔδαφος εἶναι μήνυμα. Πρός ὅσους ἐπέρασαν καί πρός ὅσους ἔπεσαν. Ὁ βρόντος τοῦ τσαρουχιοῦ λέει πρός ὅσους ἐπότισαν μέ τό αἷμα τους τήν ἑλληνική γῆ πώς ὁ ἀγών συνεχίζεται. Πώς καί σήμερα ὑπάρχουν ἄξιοι Ἕλληνες πού τιμοῦν τήν φουστανέλλα καί βροντοῦν τά τσαρούχια.


λλά αὐτά δέν τά γνωρίζει ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Οἱ Εὔζωνοι, κάθε φορά πού διανύουν τόν «τσαρουχόδρομο», εἶναι οἱ ἀγγελιαφόροι τῶν σημερινῶν γενεῶν τῶν Ἑλλήνων πρός ὅσους πέρασαν καί πρός ὅσους θά ἔλθουν, ὅτι σέ αὐτήν τήν γωνιά τῆς γῆς ὁ Ἑλληνισμός πατᾶ μέ στιβαρά βήματα. Ἀλλά αὐτά δέν τά γνωρίζει ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Ἡ Πρόεδρος γνωρίζει μόνον ὅτι ὁ ἦχος τοῦ τσαρουχιοῦ τήν ἐνοχλεῖ. Δέν τήν ἀφήνει νά κοιμηθεῖ. Ἔτσι εἶναι κάτι μῆνες τώρα, πού ἔδωσε ἐντολή ἀπό τίς ὀκτώ τό βράδυ μέχρι τίς ὀκτώ τό πρωί νά μήν βροντοῦν τά τσαρούχια.


Νά μήν δίδεται τό μεταφυσικό μήνυμα πρός τούς πεσόντες τοῦ Ἔθνους. Νά μήν κάνουν τίς προβλεπόμενες κινήσεις οἱ Εὔζωνοι πού φρουροῦν τό Προεδρικό Μέγαρο. Οἱ Εὔζωνοι πού φρουροῦν τήν διαχρονική συνέχεια τῆς ἀνωτάτης ἡγεσίας τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους. Καί αὐτό, γιατί ἡ Πρόεδρος θέλει νά κοιμᾶται. Καί τά τσαρούχια ταράσσουν τόν ὕπνο της!


χει ἆρά γε συναίσθηση ὅλων αὐτῶν πού πιό πάνω ἀναφέραμε; Συναισθάνεται τούς ἱερούς συμβολισμούς στούς ὁποίους ἐκ τῆς θέσεώς της ἀπαιτεῖται νά μετέχει; Πολλές φορές, δυστυχῶς, ἡ κ. Σακελλαροπούλου ἔχει δείξει ὅτι δέν ἔχει συναίσθηση τῆς σοβαρότητος τῶν καθηκόντων της. Ξεκινῶντας ἀπό τήν ἀπονομή παρασήμων σέ ἄτομα περιθωριακά, μέ τά ὁποῖα δέν θά ἔπρεπε νά ἀσχολούμεθα, γιά νά φθάσουμε στίς –τοὐλάχιστον ἀτυχεῖς– ἐνδυματολογικές ἐπιλογές της.


Προσφάτως, ἔγινε θόρυβος γιά τό μαξιλάρι πού «κοσμεῖ» τό γραφεῖο τῆς κ. Σακελλαροπούλου μέ ἀπεικόνιση τῆς ἰδίας καί τῆς γάτας της! Ἔτσι, τό πανελλήνιον ἔμαθε ὅτι ἡ γάτα ὀνομάζεται Καλυψώ. Αὐτό πού δέν ἔμαθε ἡ κοινή γνώμη εἶναι ὅτι ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἀπαξιοῖ νά ἀναλάβει τά ἔξοδα τοῦ εὖ ζῆν τοῦ κατοικιδίου της καί ἔχει τήν ἀξίωση νά τήν παρακολουθεῖ στρατιωτικός κτηνίατρος!


σο γιά τήν ναρκισσιστική αἰσθητική πού ἀναδεικνύει τό νά ἔχει κανείς στό γραφεῖο του ἀπεικόνιση τοῦ ἑαυτοῦ του, θά ἀποφύγουμε οἱονδήποτε σχολιασμό. Ἀπάδει πρός τόν θεσμό τόν ὁποῖο ἐκπροσωπεῖ ἡ κ. Σακελλαροπούλου. Ἀλλά, δυστυχῶς, δέν τελειώνουν ἐδῶ τά ἀτοπήματα.


Προσφάτως, στήν Ὕδρα, ὅπου ἑορτάσθηκαν τά Μιαούλεια, ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας δέν ἔδειξε νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὁ λόγος τῆς παρουσίας της ἐκεῖ ἦταν γιά νά τιμηθοῦν οἱ ἥρωες τοῦ κατά θάλασσαν ἀγῶνος τοῦ 1821. Δέν ἔγιναν τά Μιαούλεια γιά αὐτήν, ἡ ὁποία εἶχε τήν ἀξίωση νά παραβάλει στό μικρό λιμάνι τοῦ νησιοῦ ἡ πυραυλάκατος τοῦ Πολεμικοῦ γιά νά τήν ἀποβιβάσει.


σοι γνωρίζουν ἀπό πλοῖα καί λιμάνια ἀντιλαμβάνονται τήν δυσκολία καί τόν κίνδυνο πού ἐνεῖχε αὐτή ἡ «μανούβρα». Καί ὅλα αὐτά γιά νά μήν κατέβει ἡ κ. Σακελλαροπούλου στήν πετρελαιάκατο, μέ τήν ὁποία εἶχε προγραμματισθεῖ ἡ μεταφορά καί ἀποβίβασίς της. Θά λέγαμε ὅτι ἡ κάθοδος ἀπό τήν κλίμακα τοῦ πλοίου δέν συνιστᾶται, ὅταν οἱ κυρίες φοροῦν ψηλοτάκουνες γόβες. Μόνο πού ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας δέν μᾶς ἔχει συνηθίσει σέ τέτοιες στυλιστικές ἐπιλογές.



ΗΜΗΡΗΣΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Print Friendly and PDF