ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΔΥΤΙΚΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΝ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ»

:

Ὁ δικηγόρος κ. Δημήτριος Δασκαλάκης ἔγραψε τὰ ἑξῆς σημαντικὰ γιὰ τὰ σύγχρονα τραγικὰ τεκταινόμενα: «Δυσ­τυχῶς οἱ πολλαπλὲς παπικὲς κακοδοξίες συνετέλεσαν στὸν θρησκευτικὸ ἀποχρωματισμὸ καὶ στὴν ἄμβλυνση τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνείδησης τῶν λαῶν τῆς Δύσης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργηθεῖ πρόσφορο ἔδαφος γιὰ τὴν διάδοση μεταξὺ τῶν ἑτεροδόξων τῶν ἰδεῶν, ἀντιλήψεων καὶ ἀρχῶν τῆς σκοτεινῆς καὶ δαιμονοκίνητης “Νέας Ἐποχῆς”, ἡ ὁποία διαδίδει τὴν πίστη σὲ ἕνα ἀπρόσωπο Θεὸ καὶ ἀντιμετωπίζει ὅλες τὶς θρησκεῖες ὡς “μονοπάτια” ποὺ ὁδηγοῦν στὸν ἴδιο τάχα Θεό. Οἱ ταλαιπωρημένοι λαοὶ τῆς Δύσης ἀδυνατώντας νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν πνευματική τους δίψα στὴν πανσπερμία τῶν προτεσταντικῶν παραφυάδων καὶ παραμένοντας ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ ψυχρότητα, τὴν παπικὴ αὐθεντία καὶ τὸν ἐπισκοπικὸ αὐταρχισμὸ τῆς “ἐκκλησίας” τῆς Ρώμης, πιάστηκαν μοιραῖα στὰ δίχτυα τῶν ντελάληδων τῆς “Νέας Ἐπο­χῆς” ποὺ διατυμπανίζουν τὴν πειθήνια ὑποταγὴ τοῦ ἀνθρώπου στὰ ἐπιτεύγματα τῆς θεοποιημένης ἐπιστήμης, στὸν ἐκφασισμὸ τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας καὶ στὴν “ἀναγκαιότητα” τοῦ ψηφιακοῦ κοινωνικοῦ μετασχηματισμοῦ» (Ἱστ. Τρελογιάννης)! Συμφωνοῦμε μὲ τοὺς προβληματισμοὺς τοῦ ἐκλεκτοῦ νομικοῦ!

Εἰσβολὴ τοῦ δαιμονικοῦ «πνεύματος» τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ εἰς τὸν Ὀρθόδοξον χῶρον

Ὁ κ. Δημήτριος Δασκαλάκης, σημείωσε καὶ τὰ ἀκόλουθα σημαντικά: «Ὅμως, τὸ πνεῦμα τῆς ἑωσφορικῆς “Νέας Ἐποχῆς” ἔχει κατορθώσει μὲ ὅπλα τὸν διαθρησκειακὸ συγκρητισμὸ καὶ τὴν πρωτοφανῆ ἐκκοσμίκευση τοῦ ὀρθόδοξου κλήρου νὰ διεισδύσει καὶ στὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή, ἀλλοιώνοντας τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ ὑποβαθμίζοντας τὴν ἀξία τῆς παράδοσης στὴν διατήρηση τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας, μὲ σκοπὸ νὰ παγιδεύσει στὴν καταστροφική της διδασκαλία, ἂν εἶναι δυνατὸν ἀκόμη καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. Ἂν θέλαμε νὰ σταχυολογήσουμε ὁρισμένες κρίσιμες καὶ οὐσιαστικὲς διαφορὲς μεταξὺ τῆς σκέψης, τῆς νοοτροπίας, τῆς συμπεριφορᾶς καὶ τοῦ ἤθους ποὺ χαρακτηρίζουν καὶ διαφοροποιοῦν (δυσ­τυχῶς ὅμως ὄχι γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα ἀκόμη) τὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ ἐν σχέσει πρὸς τὸ δαιμονοκίνητο πνεῦμα ποὺ διατρέχει τοὺς σκοποὺς καὶ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς ἀντίχριστης “Νέας Ἐποχῆς”, ἡ ὁποία ἐν εἴδει ἰοβόλου ἑρπετοῦ ἔχει κουλουριαστεῖ γύρω ἀπὸ τὸν λαιμὸ τῶν δυστυχισμένων λαῶν τῆς Δύσης, προκαλώντας τους πνευματικὴ ἀσφυξία…» (Ἱστ. Τρελογιάννης)! Τὸ δαιμονικὸ «πνευματικὸ» κίνημα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἀπότοκο καὶ φυσικὴ συνέπεια τοῦ παραφθαρμένου δυτικοῦ χριστιανισμοῦ. Ἐπαναλαμβάνουμε: γιὰ τὴν σύγχρονη παγκόσμια κακοδαιμονία εὐθύνεται τὰ μέγιστα ὁ αἱρετικὸς παποπροτεσταντισμός, μὲ τὶς μυριάδες παραφυάδες του! *Εκ του ιστοτόπου του <<Ορθοδόξου Τύπου>> της 29.1.2023. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ: «ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ ΣΤΗΝΟΥΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΕΣ-ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ»

1. Τὸ πράσινο νησὶ καὶ ὁ «πράσινος» πατριάρχης

Ἡ Θάσος, τὸ πανέμορφο νησὶ τοῦ Βορείου Αἰγαίου, τὸ πράσινο στὴν κυριολεξία νησί, θὰ ὑποδεχθεῖ στὶς ἀρχὲς Σεπτεμβρίου τόν «πράσινο», ἐντὸς εἰσαγωγικῶν, πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ποὺ συμπρωταγωνιστεῖ μὲ τοὺς ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Νεοταξίτες, μὲ τὴν ἐλὶτ τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, εἰς τὸ νὰ εἰδωλοποιήσουν τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος μὲ τὸ κίνημα τῆς πολυδιαφημισμένης Οἰκολογίας. Ἐλησμόνησαν ἢ ἔθεσαν σὲ δευτερεύουσα θέση αὐτοί, οἱ ἀδύναμοι «παντοδύναμοι», τὸν Δημιουργὸ καὶ Προνοητὴ τοῦ Σύμπαντος, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ, μόνον Αὐτός, σὲ κλάσματα τοῦ δευτερολέπτου νὰ σώσει ἢ νὰ καταστρέψει τὴν δημιουργία κατὰ τὸν σωτηριώδη σχεδιασμό Του.

του Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

Ὁμότιμου Καθηγητὴ της Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Θὰ ἦταν γι᾽ αὐτὸ κοσμικὰ ἀναμενόμενο, ὄχι πνευματικά, ἂν ὁ μητροπολίτης Φιλίππων Στέφανος καλοῦσε τόν «πράσινο» πατριάρχη στὸ πράσινο νησὶ γιὰ νὰ τὸν τιμήσει γιὰ ὅσα λέγει καὶ πράττει γιὰ τὴν προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἔχουμε πάντως γράψει καὶ ἔχουμε εἰπεῖ πολλὲς φορὲς[1] ὅτι τὸ κύριο ἔργο τῶν κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμίδων, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν πιστῶν, εἶναι πρωτίστως ἡ προστασία τοῦ πνευματικοῦ περιβάλλοντος ἀπὸ τὰ σκουπίδια καὶ τὴν ρύπανση τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας σὲ ὅλες τους τὶς ἐκφάνσεις· ἀπὸ τὴν ἀθεΐα καὶ εἰδωλολατρεία, ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, μέχρι τῶν σαρκικῶν ἐκτροπῶν καὶ τῶν λοιπῶν σωματικῶν καὶ ψυχικῶν ἁμαρτημάτων, ἀπὸ ὅ,τι ἀποτελεῖ παρέκκλιση ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος.

Ὁ κόσμος, ἡ κτίση δὲν ἔχει ἀνεξάρτητη ὕπαρξη καὶ ἀξία. Δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο στὶς ποικίλες του ἀνάγκες. Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι τοῦ κόσμου εἶναι ὁ τελικὸς στόχος τῆς Θείας Οἰκονομίας. Ἡ ἀπόδοση ἀξίας στὸν κόσμο, χωρὶς συσχέτιση πρὸς τὸν Θεό, ποὺ τὸν ἐδημιούργησε «καλὰ λίαν», καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκε, καταλήγει σὲ νέο εἶδος εἰδωλολατρείας.

Ὅσοι ἑπομένως οἰκολόγοι φροντίζουν γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ Δημιουργὸς Θεὸς καὶ οἱ πνευματικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου περιθωριοποιοῦνται ἢ ἀγνοοῦνται παντελῶς, ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση πρὸς τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος δὲν ὠφελεῖται καθόλου, «ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ»[2], καὶ ἐμπίπτουν στὴν ἐπίκριση τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι «μετήλλαξαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα»[3].

Ὑπάρχει ἄμεση συνάρτηση τῆς πνευματικῆς κατάστασης τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν κατάσταση τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖο παρακολουθεῖ κατὰ βῆμα, προσαρμοζόμενος στὶς ἐπιλογές του. Πειθήνιος καὶ ὑπάκουος μπροστὰ σὲ ἐνάρετους καὶ ἁγίους ἀνθρώπους, ἐπαναστατεῖ ἐναντίον τῶν ἀθέων, ἐμπαθῶν καὶ κακῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν χάσει τὴν πνευματικὴ εὐστάθεια καὶ ἰσορροπία. Τὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα εἶναι πνευματικὸ πρόβλημα. Ἡ καταστροφὴ τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος ὀφείλεται στὴν καταστροφὴ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στὴν παράβαση τῶν ἐντολῶν Του. Ἡ φυσικὴ διάβρωση καὶ μόλυνση εἶναι συνέπεια τῆς πνευματικῆς μόλυνσης καὶ διάβρωσης.

2. Τὶ κουβαλοῦν στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο ὁ πατριάρχης καὶ οἱ σὺν αὐτῶ; – Ἄλλο Εὐαγγέλιο.

Αὐτὴν τὴν πνευματικὴ μόλυνση καὶ διάβρωση δυστυχῶς κουβαλοῦν καὶ μεταφέρουν στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἰερώνυμος καὶ πρὸ παντὸς ὁ σχισματοαιρετικὸς μητροπολίτης Κιέβου Ἐπιφάνιος, προσκεκλημένοι βέβαια τοῦ ποιμενάρχη τῆς περιοχῆς, μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου Στεφάνου, προκαλώντας τὴν δικαιολογημένη ἀγανάκτηση καὶ τὸν σκανδαλισμὸ τῆς ὑγιοῦς μερίδος τοῦ Ὀρθοδόξου ποιμνίου, τὸ ὁποῖο ζητεῖ νὰ ἀκυρωθοῦν αὐτὲς οἱ ἐκδηλώσεις, ἔχοντας ἁγιορειτικὴ καὶ πανελλήνια ὑποστήριξη. Οἱ ποιμένες ἀντὶ νὰ ποιμαίνουν τὸ ποίμνιο, τὸ ἐκθέτουν σὲ κινδύνους ποὺ αὐτοὶ προκαλοῦν. Καὶ ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ παραμένουν ἀποίμαντοι, ὡς λογικὰ πρόβατα αὐτοποιμαίνονται, καὶ μὲ ἐπιστολές, διαμαρτυρίες καὶ ψηφίσματα ἀξιεπαίνως προσπαθοῦν νὰ ἀφυπνίσουν τοὺς ποιμένες· ποιμαίνει πλέον τὸ ποίμνιο τοὺς ποιμένες, πρᾶγμα δυσκατόρθωτο βέβαια, ἀλλὰ τουλάχιστον διασώζεται ἀπὸ τὶς ποιμαντικὲς ἐπιβουλές. Οἱ ποιμένες εἶναι ἀποίμαντοι.

Τὶ κουβαλᾶ στοὺς ἁγιασμένους τόπους τῶν Φιλίππων, τῆς πρώτης χριστιανικῆς ἐκκλησίας τῆς Εὐρώπης, ποὺ ἵδρυσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ στὴν Θάσο τῶν ἕξι Ἁγίων, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ οἱ συνοδοί του; Ἂν ἐπιχειροῦσα νὰ συγκρίνω λεχθέντα καὶ πραχθέντα τῶν ἐπισκεπτῶν μὲ τὴν διδασκαλία, τοὺς κόπους καὶ τὰ μαρτύρια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, θὰ ἔγραφα ὁλόκληρο βιβλίο. Οἱ σημερινοί, ὀνόματι μόνον, διάδοχοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου δὲν ἄφησαν τίποτε ὄρθιο ἀπὸ ὅσα οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες παρέδωσαν. Θὰ ταίριαζε ἀπόλυτα πρὸς τοὺς σημερινοὺς Φιλιππησίους, τοὺς Καβαλιῶτες καὶ τοὺς Θασίτες, καὶ κυρίως στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τους, αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρὸς τοὺς Γαλάτες. Θαυμάζω, τοὺς γράφει, πόσο γρήγορα μεταπηδᾶτε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ σὲ ἄλλο Εὐαγγέλιο, ἀκολουθώντας κάποιους ποὺ διαστρέφουν τὸ Εὐαγγέλιο. Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἂν ἐγὼ ὁ ἴδιος ἢ κάποιος ἄγγελος, ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς κηρύξει ἄλλο Εὐαγγέλιο, διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ σᾶς ἐκήρυξα, νὰ εἶναι ἀναθεματισμένος. Καὶ θεωρεῖ τόσο ἐπικίνδυνη αὐτὴν τὴν ἀλλαγὴ τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας, ὥστε ἐπαναλαμβάνει τὸν ἀναθεματισμὸ γιὰ δεύτερη φορά [4].

α) Ἐκκλησιοποίησαν τὶς αἱρέσεις.

Χρειάζεται πολὺς χρόνος καὶ χῶρος γιὰ νὰ παρουσιάσουμε αὐτὸ τὸ ἄλλο εὐαγγέλιο ποὺ κηρύσσουν σήμερα οἱ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ πρωτοστάτη τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη. Ἐνδεικτικῶς θὰ ἀναφέρουμε τὶς πιὸ σημαντικὲς καινοτομίες. Τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Πατερικὴ Παράδοση καταδικάζουν τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, καὶ αὐτὸ ἔπραττε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπὶ αἰῶνες, περιλαμβάνουσα στὶς αἱρέσεις καὶ τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (2016), γιὰ τὴν ὁποία καυχᾶται καὶ αὐτοθαυμάζεται ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, συμφωνοῦντος καὶ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, ὀνόμασε τὶς αἱρέσεις ἐκκλησίες, τὶς ἀποχαρακτήρισε καὶ τὶς ἐκκλησιοποίησε [5]. Οὔτε μία φορὰ μέσα στὰ κείμενα τῆς δῆθεν «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου» ὑπάρχει ἡ λέξη αἵρεση. Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως δὲν περιορίζεται πλέον στὰ ὅρια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ περιλαμβάνει καὶ τὶς αἱρέσεις. Ὅσοι ἔχουν λάβει χριστιανικὸ βάπτισμα, ὅπου καὶ ἂν ἀνήκουν, εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὴν Βαπτισματικὴ Θεολογία τοῦ μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα. Γι᾽ αὐτὸ καταργήθηκαν καὶ τὰ ἀναθέματα ποὺ διαβάζαμε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν.

β) Θέλουν νὰ ἐμπεδώσουν τὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα.

Ἐνῶ ἐλπίζαμε ὅτι στὴν ψευδοσύνοδο θὰ θεραπευόταν τὸ σχίσμα τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, ποὺ διαιρεῖ, διχάζει καὶ τραυματίζει μέχρι σήμερα τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν, προκληθὲν καὶ αὐτὸ ἀπὸ τὸ Φανάρι μὲ πατριάρχη τὸν μασόνο Μελέτιο Μεταξάκη, διαγράφτηκε ἀπρόσμενα ἀπὸ τὰ θέματα τῆς συνόδου καὶ ἔμεινε ἀθεράπευτο, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει ἀμέσως μετὰ δεύτερο καὶ χειρότερο σχίσμα, τὸ Οὐκρανικό, μὲ εὐθύνη καὶ πάλι τοῦ Φαναρίου καὶ πρωτεργάτη τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Εἰσέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη, χωρὶς νὰ ἔχει δικαίωμα καὶ κανονικὴ ἁρμοδιότητα, στὰ ὅρια ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας, διέπραξε τὸ βαρὺ κανονικὸ ἀτόπημα τῆς εἰσπήδησης σὲ ξένο χῶρο, στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀγνόησε τὸν κανονικὸ μητροπολίτη Κιέβου, τὸ σεμνὸ Ὀνούφριο, καὶ χορήγησε αὐτοκεφαλία σὲ καταδικασμένο σχισματικὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ γιὰ πολλοὺς ἀχειροτόνητο, στὸν ψευδομητροπολίτη Ἐπιφάνιο Ντουμένκο, αὐτὸν ποὺ κουβαλᾶ μαζί του ὁ Βαρθολομαῖος, αὐτὸν ποὺ προσκάλεσε στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο ὁ ὑποτακτικὸς τοῦ πατριάρχη μητροπολίτης Στέφανος.

Δὲν θὰ ἐπεκταθοῦμε πολὺ στὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα, διότι ἔχουμε συγγράψει εἰδικὸ βιβλίο [6], ποὺ ἀποκρύπτεται βιβλιογραφικὰ ἀπὸ τοὺς διατεταγμένους πατριαρχικοὺς καλάμους, ὅπως καὶ τὸ ἐξαίρετο βιβλίο τοῦ συμπρεσβυτέρου π. Ἀναστασίου Γκοτσοπούλου [7], τὸ ὁποῖο δίδει ἀκριβέστατη ἱστορικὴ καὶ ἱεροκανονικὴ εἰκόνα γιὰ τὸ ποῦ ἀνήκει ἐκκλησιαστικὰ ἡ Οὐκρανία, ὡς καὶ γιὰ τὴν προέλευση τῶν σχισματικῶν τοῦ Ἐπιφανίου, ὁ ὁποῖος ξαφνικὰ ἐμφανίζεται ὡς προκαθήμενος τοπικῆς ἐκκλησίας, ὅπου ὑπάρχει ἄλλος προκαθήμενος, διότι ἔτσι θέλησε ὁ πάπας τῆς Ἀνατολῆς, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι πλέον «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» (primus inter pares), μὲ τοὺς ὁποίους συνοδικὰ πρέπει νὰ ἀποφασίζει κατὰ τὴν μακραίωνα Εὐαγγελικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση, ἀλλά «πρῶτος ἄνευ ἴσων» (primus sine paribus), κατὰ τὴν νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου, ὅπως τὴν διετύπωσε ὁ ἀπὸ Προύσης ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος. Ὁ ἴδιος προχώρησε καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν πάπα στὴν κατοχύρωση τοῦ πρωτείου τοῦ πατριάρχη, διότι ἐνῶ οἱ Παπικοὶ δικαιολογοῦν τὸ πρωτεῖο στηριζόμενοι εἰς τὸ ὅτι εἶναι διάδοχος τοῦ πρώτου τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Πέτρου, ὁ Ἐλπιδοφόρος ἀνάγει τὸ πρωτεῖο στὴν Ἁγία Τριάδα, στὴν μοναρχία τοῦ Πατρός [8], πρᾶγμα ποὺ γιὰ τὴν θεολογική του θρασύτητα ἐξέπληξε ἀκόμη καὶ τοὺς Παπικούς.

γ) Διεύρυναν τὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα. Ἀπὸ τοπικὸ ἔγινε πανορθόδοξο.

Ἡ ἀντικανονικὴ ἄθεσμη, ἀντισυνοδική, ἀντορθόδοξη ἀναγνώριση καὶ ὕψωση τοῦ Ἐπιφανίου σὲ προκαθήμενο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀντὶ νὰ θεραπεύσει τὸ ἐκεῖ σχίσμα, ὅπως νόμιζε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, τὸ δυνάμωσε μὲ τὶς διώξεις ποὺ ἀσκεῖ ὁ Ἐπιφάνιος ἐναντίον τῆς κανονικῆς ἐκκλησίας τοῦ Ὀνουφρίου τῇ συνδρομῇ τῶν κρατικῶν ἀρχῶν [9]. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπλάτυνε καὶ τὸ διεύρυνε, διότι ἀπὸ τοπικὸ τὸ ἔκανε πανορθόδοξο. Ἤδη ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἔχει διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τὶς τέσσερις ἐκκλησίες, ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις, ποὺ ἀναγνωρίζουν τὸν Ἐπιφάνιο, δηλαδὴ μὲ Κωνσταντινούπολη, Ἀλεξάνδρεια, Κύπρο, Ἑλλάδα, ποὺ δυστυχῶς εἶναι ὅλες ἑλληνόφωνες.

Γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὸν Ἕλληνα πατριάρχη, τὸν πατριάρχη τοῦ Γένους, ἔπεσαν στὴν καταδικασμένη τὸ 1872 αἵρεση τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, καὶ ἀπὸ στύλοι τῆς Ὀρθοδοξίας ἔγιναν στύλοι τοῦ Οὐκρανικοῦ Σχίσματος. Γιατὶ παραπονεῖται ὁ Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν ἐπέμβαση τῆς Μόσχας στὴν Ἀφρική, ἀφοῦ ὁ ἴδιος δικαιολόγησε τὴν ἐπέμβαση τῆς Κωνσταν-τινούπολης στὴν Οὐκρανία καὶ ἀναγνώρισε τὸν Ἐπιφάνιο, παρὰ τοὺς δακρύβρεκτους ὅρκους καὶ διαβεβαιώσεις ἀγάπης ποὺ ἔκανε λίγο πιὸ πρὶν στὸν Ὀνούφριο; Πάντως ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ πληθυσμιακὰ καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἀριθμοῦ ἐκκλησιῶν, δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν Ἐπιφάνιο καὶ διερωτῶνται πῶς τελικῶς θὰ διευθετηθεῖ τὸ νέο σχίσμα ποὺ προκάλεσε τὸ Φανάρι, μὲ ὑποκίνηση τῶν Ἀμερικανῶν γιὰ γεωπολιτικοὺς λόγους.

Καμμία ἀπὸ τὶς δέκα Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δὲν θὰ καλοῦσε τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο, ὡς προκαθήμενο μάλιστα ἐκκλησίας, σὲ συμπροσευχὲς καὶ σὲ συλλείτουργα, οὔτε ἡ Ἀντιόχεια, οὔτε τὰ Ἱεροσόλυμα, οὔτε ἡ Ρωσία, οὔτε ἡ Σερβία, οὔτε ἡ Ρουμανία, οὔτε ἡ Βουλγαρία, οὔτε ἡ Γεωργία, οὔτε ἡ Πολωνία, οὔτε ἡ Ἀλβανία τοῦ Ἀναστασίου, ὁ ὁποῖος διασώθηκε ἀπὸ τὸν ἐθνοφυλετισμὸ τῶν ἄλλων ἑλληνοφώνων, οὔτε ἡ Τσεχία καὶ Σλοβακία. Καὶ οὔτε βέβαια θὰ ἔστελναν κάποιον ἐκπρόσωπό τους στὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις Καβάλας καὶ Θάσου νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν Ἐπιφάνιο. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ δὲν ἐκλήθησαν ἐκπρόσωποι ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἂν ὁ Φιλίππων ἤθελε ὄντως νὰ τιμήσει τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοὺς ἕξι Ἁγίους τῆς Θάσου, τῶν ὁποίων ὅπως γράφει στὸ Πρόγραμμα ἑορτάζει γιὰ πρώτη φορὰ τὴν σύναξη, γιατὶ δὲν κάλεσε ἐκπροσώπους τουλάχιστον τῶν γειτονικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Ρουμανίας, τῆς Ἀλβανίας, ἀλλὰ μόνον τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο ἀπὸ τὴν μακρινὴ Οὐκρανία; Διότι ἁπλούστατα ἐγνώριζε ὅτι δὲν θὰ ἐρχόντουσαν παρόντος τοῦ Ἐπιφανίου, ἐπειδὴ μὲ συμμετοχὴ σχισματικῶν δὲν τιμᾶς, ἀλλὰ ἀτιμάζεις τοὺς Ἁγίους.

δ) Γιὰ ποιοὺς λόγους ἐκλήθη ὁ σχισματικὸς Ἐπιφάνιος σὲ Καβάλα καὶ Θάσο.

Καὶ γιατὶ ἆραγε ἐκλήθη ὁ Ἐπιφάνιος στὶς ἑορταστικὲς αὐτὲς ἐκδηλώσεις καὶ ὄχι ἄλλοι Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι; Ἤδη ἐκθέσαμε τὸν πρῶτο λόγο, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν μητροπολίτη Φιλίππων. Διότι ἁπλούστατα θὰ ἀπέρριπταν οἱ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι κατάμουτρα τὴν πρόσκληση, ἐπειδὴ ἡ κοινωνία μὲ σχισματικοὺς καὶ ἀκοινώνητους, καθιστᾶ, κατὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἀκοινώνητο καὶ αὐτὸν ποὺ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς. Δὲν τὸ ξέρουν αὐτὸ ὁ πατριάρχης, ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ ἐπιχώριος μητροπολίτης; Ἀσφαλῶς τὸ ξέρουν, ἀλλὰ δὲν ὑπολογίζουν πλέον τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι κατ᾽ αὐτοὺς ἴσχυαν γιὰ ἄλλες ἐποχές, ὅπως νομίζει ἀπὸ τὰ πρῶτα ἱερατικά του χρόνια ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ ὅπως ἐπὶ χρόνια προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει ἡ ἀγαπητὴ καὶ στὸν πατριάρχη καὶ στὸν ἀρχιεπίσκοπο «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς βλάσφημης «Μεταπατερικῆς Θεολογίας».

Ὁ δεύτερος λόγος ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι ἐκτελοῦν διατεταγμένη καὶ ἄνωθεν ἐπιβαλλόμενη ἀποστολή, τὴν ὁποία δὲν ξέρουμε γιὰ ποιοὺς λόγους δεσμεύθηκαν νὰ φέρουν εἰς πέρας, λησμονώντας ὅτι ὑπεράνω πάντων εἶναι ὁ παντεπόπτης Θεός, ὁ συντρίβων τοὺς ἰσχυροὺς ἐν ἰσχυρῷ βραχίονι. Μὲ τὴν καθοδήγηση, ἀποδεδειγμένως πλέον, τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἀμερικῆς [10], οἱ νέοι αὐτοὶ σταυροφόροι τῆς Δύσεως σχεδίασαν καὶ ἐκτελοῦν ὄχι μόνον τὴν πολιτικὴ ἀπεξάρτηση τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὴν Ρωσία ἀλλὰ καὶ τὴν ἐκκλησιαστική, ὥστε ἡ δυνατὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας νὰ ἐξασθενήσει μὲ τὴν αὐτοκεφαλία τῶν Οὐκρανῶν ὑπὸ τὸν Ἐπιφάνιο, πρᾶγμα ποὺ ἐξυπηρετεῖ καὶ τὸ Φανάρι, τὸ ὁποῖο κακῶς καὶ ἀναιτιολογήτως ἀντιμετωπίζει ἀνταγωνιστικὰ τὴν Μόσχα, ἐπηρεαζόμενο ἀπὸ δυτικὲς διαβολές, ποὺ ἀποβλέπουν τελικῶς μὲ τὶς διαιρέσεις καὶ τὰ σχίσματα τῶν Ὀρθοδόξων νὰ ἐξασθενήσουν τὴν Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ τὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ μόνιμο στόχο τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν ὀργάνων του.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἀποδέχθηκαν οἱ δικοί μας τὸν δυτικὸ αὐτὸ σχεδιασμό, ποὺ δὲν προχωρεῖ ὅπως ἤθελαν, γιατὶ οἱ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, οἱ δέκα ἀπὸ τὶς δεκατέσσερις, ὅπως προαναφέραμε, δὲν ἀναγνωρίζουν τὸν Ἐπιφάνιο, ψάχνουν νὰ βροῦν εὐκαιρίες νὰ προβάλουν καὶ νὰ νομιμοποιήσουν τὸ Οὐκρανικὸ Σχίσμα, καὶ μία τέτοια εὐκαιρία ἔπλασαν καὶ κατασκεύασαν μὲ τὶς ἐκδηλώσεις στὴν Καβάλα καὶ στὴν Θάσο, ὥστε οἱ ἀπληροφόρητοι καὶ ἀδιάφοροι γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πολιτικοὶ καὶ δημοτικοὶ ἄρχοντες, ἀλλὰ καὶ ὁ ἀκατήχητος λαός, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς τιμῆς πρὸς τοὺς Ἁγίους τῆς Θάσου νὰ τιμήσουν τὸν ἀκοινώνητο, σχεδὸν γιὰ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους, σχισματικό «μητροπολίτη» Κιέβου Ἐπιφάνιο.

Καὶ ὁ τρίτος, σημαντικὸς ἐπίσης, λόγος ποὺ ὠθεῖ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὴν δημιουργία καὶ προβολὴ τοῦ «αὐτοκέφαλου» Ἐπιφανίου, εἶναι ἡ ἐν τῇ πράξει ἐφαρμογὴ καὶ ἀποδοχὴ ὄχι τοῦ πρωτείου τιμῆς, ποὺ ὅλοι τὸ ἀναγνωρίζουν, ἀλλὰ τοῦ ἀπαράδεκτου πρωτείου ἐξουσίας, κατὰ τὰ παπικὰ πρότυπα, βάσει τοῦ ὁποίου καὶ ἀντίθετα πρὸς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ στὴν ἀδιάκοπη συνοδικὴ Παράδοση, ἠμπορεῖ ὡς ἀπόλυτος μονάρχης νὰ ἐπεμβαίνει ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς δικῆς του δικαιοδοσίας, σὲ ξένες καὶ ἀλλότριες δικαιοδοσίες, νὰ ἀποκαθιστᾶ σχισματικοὺς ποὺ καταδίκασαν ἄλλοι καὶ νὰ μοιράζει αὐτοκέφαλα αὐτογνωμόνως καὶ τυραννικῶς. Τὰ γνωρίζουν ὅλα αὐτὰ οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες καὶ ἡ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ποὺ θὰ πλαισιώσουν τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις, ὄχι γιὰ νὰ τιμήσουν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοὺς ἕξι Ἁγίους τῆς Θάσου, ἀλλὰ τὸν σχισματικὸ Ἐπιφάνιο, καρπὸ ἀντισυνοδικῶν, μοναρχικῶν, δικτατορικῶν ἐνεργειῶν τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου; Τὸ συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, θεόθεν ἐγκαθιδρυθέν, ὁλοκλήρωσε τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα τῆς Ἀρχαίας Ἀθήνας.

ε) Ἐμφανέστατη καὶ κραυγαλέα ἀποδοχὴ ἄλλου Εὐαγγελίου. Ἀκυρώνουν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν ὁποῖο δῆθεν τιμοῦν.

Ἡ πιὸ κραυγαλέα καὶ πολὺ ἐπίκαιρη ἀποδοχὴ ἄλλου εὐαγγελίου, τὴν ὁποία θὰ ἀναπτύξουμε ἐκτενέστερα σὲ προσεχὲς ἄρθρο μας, εἶναι ἡ ἐκ μέρους τῶν δύο προκαθημένων, τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἱερωνύμου, σιωπηλὴ καὶ ἀδιαμαρτύρητη ἀντιμετώπιση, ποὺ σημαίνει συγκατάθεση, ὅσων πρωτάκουστων καὶ βλάσφημων εἶπαν καὶ ἔπραξαν δύο στενοὶ συνεργάτες τους ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τῆς κορυφαίας καὶ πιὸ βρωμερῆς ἁμαρτίας, κατὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναφερόμαστε στὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρο ποὺ διατυμπάνισε πανηγυρικὰ τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων, τήν «οἰκογένεια» δύο κοσμικῶν ἀνδρῶν, τῶν ὁποίων τὰ υἱοθετημένα τέκνα ἀπὸ παρένθετη μητέρα ἐβάπτισε στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Βούλας καὶ Βουλιαγμένης, γιὰ νὰ μᾶς φέρει ἀπὸ τὴν «πολιτισμένη» Ἀμερικὴ στὴν ὑπανάπτυκτη Ἑλλάδα τὰ πνευματικὰ σκουπίδια, τὰ ὁποῖα Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες, ὄχι μόνον δὲν καθάρισαν, ἀλλὰ τὰ κουβάλησαν καὶ στὶς αὐλές τους. Δὲν ἀγνοοῦμε ὅτι αὐτὸ γίνεται τώρα καὶ στὴν δική μας αὐλή.

Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὄχι μόνον δὲν ἔστησε συνοδικὸ δικαστήριο, ὅπως θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε κάνει ἢ τουλάχιστον νὰ ζητήσει ἐξηγήσεις καὶ τὴν συγγνώμη τοῦ Ἐλπιδοφόρου, ἀλλὰ τὸν ἐκαμάρωνε ὡς μέλος τῆς πατριαρχικῆς συνοδείας κατὰ τὸ πατριαρχικὸ συλλείτουργο στὴν ἱστορικὴ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, στὶς 15 Αὐγούστου, στὸν μαρτυρικὸ ἀλησμόνητο Πόντο. Τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ γιὰ ὅσα ἰσχυρίσθηκε ὁ στενὸς ἐπίσης συνεργάτης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, μητροπολίτης Ν. Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας Γαβριήλ, τὰ ὁποῖα προκάλεσαν πλῆθος διαμαρτυριῶν καὶ ἀντιδράσεων, μέρος τῶν ὁποίων ἐδημοσιεύσαμε στὸ προτελευταῖο τεῦχος τῆς «Θεοδρομίας» [11].

Δὲν θὰ ἐπεκταθοῦμε περισσότερο, ὄχι μόνο γιατί, ὅπως προείπαμε, θὰ τὸ πράξουμε προσεχῶς, ἀλλὰ καὶ γιατὶ σχεδιάζουμε νὰ ἐκδώσουμε σὲ εἰδικὸ τόμο, ὅσα σχετικὰ ἄρθρα καὶ κείμενα περιέχονται στοὺς εἰκοσιδύο (22) τόμους τῆς «Θεοδρομίας». Δὲν θὰ καταργήσουμε τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Πατερικὴ Παράδοση, ἐπειδὴ δειλοὶ καὶ ἀνάξιοι ποιμένες φοβοῦνται νὰ ἀντιδράσουν ἀπέναντι στοὺς ὀργανωμένους ΛΟΑΤΚΙ καὶ στὶς παρελάσεις ὑπερηφανείας, ὅπως ἀντιδροῦν ἄλλες ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, ἢ ἐπειδὴ ἔχουν ἐμπλακῆ οἱ ἴδιοι σὲ ἁμαρτωλὲς συνήθειες.

Ἐπειδὴ πάντως πρόκειται γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν ὁποῖον δῆθεν τιμοῦν στὴν Καβάλα, ἐνῶ ἀκυρώνουν τὴν διδασκαλία του ἢ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, θὰ παραθέσουμε μόνον ὅσα λέγει στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς, γιὰ νὰ φανεῖ ὁλοφάνερα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ ἀπὸ αὐτό, ὅτι ὄντως κουβαλοῦν στὴν Καβάλα οἱ προκαθήμενοι ἄλλο εὐαγγέλιο. Ἐκτιμᾶ ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας τῶν Φιλίππων, ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος, ὅτι ἡ μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν διάδοση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι, ἐνῶ ἰσχυρίζονταν ὅτι ἦσαν σοφοί, σκοτίσθηκαν καί ἔγιναν ἀνόητοι. Διότι ἐνῶ ὁ Θεὸς ἔκανε αἰσθητὴ τὴν παρουσία του καὶ ἦταν γνωστός ἀπὸ τὰ θαυμάσια τῆς δημιουργίας, αὐτοὶ ἀντάλλαξαν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν λατρεία θνητῶν ἀνθρώπων καὶ πετεινῶν καὶ τετραπόδων, καὶ ἑρπετῶν.

Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ ὑποδουλωθοῦν στὶς ἐπιθυμίες τους καὶ σὲ ἀκάθαρτα πάθη, ὥστε νὰ ἀτιμάζουν μὲ αὐτὰ τὰ σώματά τους. Οἱ γυναῖκες ἀντικατέστησαν τὴ φυσικὴ σχέση μὲ τὴν παρὰ φύση. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ ἄνδρες, ἄφησαν τὴν φυσικὴ σχέση μὲ τὴν γυναίκα καὶ ἄναψαν ἀπὸ τὸ σφοδρὸ πάθος ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο. Ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικοὺς διαπράττουν τὴν ἀσχημία καὶ ἔτσι γιὰ τὴν πλάνη τους αὐτὴ λαμβάνουν τὴν ἁρμόζουσα ἀμοιβὴ ἀτιμάζοντας τὰ σώματά τους: «Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸ κτίσαντα, ὃς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας ἀμήν. Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας, αἵ τε γὰρ θέλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» [12].

Ἐπίλογος

Ἀνάμεσα στοὺς ἕξι Ἁγίους τῆς Θάσου συγκαταλέγεται καὶ ὁ νεομάρτυς Ἅγιος Ἰωάννης, ποὺ μαρτύρησε στὴν Κωνσταντινούπολη, στὶς 20 Δεκεμβρίου, τοῦ ἔτους 1652. Καταγόταν ἀπὸ τὶς Μαριὲς τῆς Θάσου. Πῆγε στὴν Πόλη σὲ ἡλικία δεκατεσσάρων ἐτῶν, γιὰ νὰ μάθει τὴν τέχνη τοῦ ράπτη σὲ Χριστιανὸ τεχνίτη, καὶ ἐμαρτύρησε τὸ ἑπόμενο ἔτος, νέο παιδί, σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν. Γιατὶ μαρτύρησε καὶ ἔδωσε τὴν ζωή του σὲ τόσο νεαρὴ ἡλικία· διότι ἀρνήθηκε νὰ γίνει Μουσουλμάνος, ἐπειδὴ πίστευε, καὶ ἔτσι πιστεύουμε ὀρθῶς ὅλοι ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς σώζει, ἐνῶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες, στὶς αἱρέσεις καὶ στὰ σχίσματα δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Τώρα καὶ αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο ἄλλαξε.

Τὸ ἄλλαξε ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας, τὸ ἐνίσχυσε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος σὲ πολλὲς περιπτώσεις, μοιράζοντας τό «ἱερό» Κοράνιο ὡς δῶρο καὶ συνιστώντας στὰ ἑβραιόπουλα νὰ παραμείνουν στὴν πίστη τους, διότι δῆθεν οἱ τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες, ὁ Χριστιανισμός, ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ πιστεύουμε στὸν ἴδιο Θεό. Ἑτοίμασε μάλιστα τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὸ ἔτος 2000, γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς τρίτης χιλιετίας, ὡς περιόδου πλέον τῆς πανθρησκείας, τοῦ διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γραμματόσημο, μὲ ἔξοδα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, πάνω στὸ ὁποῖο παρίστανται καθήμενοι γύρω ἀπὸ τραπέζι, κατὰ τὸν τύπο τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ, ἕνας Χριστιανὸς κληρικός, ἕνας Ἑβραῖος ραβῖνος καὶ ἕνας Μουσουλμάνος χότζας, ἔχοντας στὰ χέρια τους τὰ τρία «ἱερά» βιβλία, τὴν ἑβραϊκὴ Βίβλο, τὸ Χριστιανικὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Κοράνιο, τὰ ὁποῖα προβάλλει ἰσότιμα πάνω στὸ τραπέζι ὁ ἐμπνευστὴς τῆς βλάσφημης Τριάδος τοῦ γραμματοσήμου [13].

Ἦσαν ἑπομένως ἀνόητοι καὶ φανατικοὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι μάλιστα τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς ἐκφράζονταν πολὺ ὑποτιμητικὰ γιὰ τὸν Μωάμεθ καὶ τὴν διδασκαλία του, γιατὶ πίστευαν ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς σώζει; Μᾶς τὰ ὑπενθύμισε ὅλα αὐτά γιὰ τὸ ὅτι εἶναι ἀνόητοι ὅσοι πιστεύουν στὴν ἀποκλειστικότητα τῆς διὰ Χριστοῦ σωτηρίας, καὶ πάλιν ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος, συνεχιστὴς τῆς νέας θεολογίας τοῦ νέου Φαναρίου, ποὺ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν Μεγάλη ὄντως Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ποὺ ἐμεγάλυνε τὴν Ὀρθοδοξία μέχρι καὶ τὸν 19ο αἰώνα. Εἶπε ὁ Ἐλπιδοφόρος: «Ὅταν ἐξυψώνεις μιὰ θρησκεία πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες, εἶναι σὰν νὰ ἀποφασίζεις ὅτι ὑπάρχει ἕνα μόνο μονοπάτι, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ. Ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ δεῖς τὰ μυριάδες μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἴδια κατεύθυνση, γιατὶ περιστοιχίζεσαι ἀπὸ ὀγκόλιθους προκατάληψης ποὺ ἐμποδίζουν τὴν ὀπτική σου»...!!! [14]

Πῶς νὰ μὴ βάλει κανεὶς πολλὰ θαυμαστικὰ διαβάζοντας αὐτὴν τὴν θέση ἑνὸς Χριστιανοῦ, καὶ μάλιστα «ὀρθοδόξου», ἱεράρχη. Ἐψεύδετο λοιπὸν ὁ Χριστὸς διδάσκοντας ὅτι αὐτὸς μόνον εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή [15], «τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν ὃ φωτίζει πάντα ἀνθρώπου ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον», κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη». [16] Ψεύδεται ἡ Ἐκκλησία, ψάλλουσα σὲ κάθε λειτουργία «εἴδομεν τὸ Φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες». Ἦταν προκατειλημμένοι οἱ δύο Ἰουδαῖοι Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Ἰωάννης, μὲ προβληματικὴ πνευματικὴ ὅραση, ὅταν ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων μιᾶς ἄλλης θρησκείας, τῆς Ἰουδαϊκῆς, ποὺ τοὺς ἐδίωκαν, μὲ παρρησία ἀπήντησαν ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἄλλα μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν Ἀλήθεια καὶ στὴν σωτηρία, ἀλλὰ μόνον ἡ ὁδὸς τοῦ Χριστοῦ;

«Καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις, ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» [17]. Ἂς ξαναδιαβάσουν τὴν θαυμάσια ὁμιλία τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου, τοῦ ὁποίου ὁ μητροπολίτης Φιλίππων φέρει τὸ ὄνομα, ὅλοι αὐτοὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ὁ ἅγιος Στέφανος λιθοβολήθηκε, γιατὶ δὲν ἀκολούθησε τὸ μονοπάτι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ ἤλεγξε μὲ θαυμαυστὴ τόλμη τὸ Ἰουδαϊκὸ ἱερατεῖο, ὅπως ἐπίσης ὅλοι οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες καὶ Νεομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅλος ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων, καὶ μεταξὺ αὐτῶν καὶ οἱ ἕξι Ἅγιοι τῆς Θάσου, καὶ πρὸ πάντων ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τοὺς ὁποίους δῆθεν τιμᾶ ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Φιλίππων μὲ τὴν παρουσία τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου, προστάτη καὶ πάτρωνα τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἐλπιδοφόρου καὶ τοῦ σχισματικοῦ Ἐπιφανίου, ὡς καὶ μὲ τὴν παρουσία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, προστάτη καὶ πάτρωνα τοῦ μητροπολίτη Ν. Ἰωνίας Γαβριήλ.

Ἀκόμη ὅμως καὶ ἂν ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς νὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτὲς οἱ ἀντορθόδοξες ἑορτές, μὲ τὶς οἰκουμενιστικές, νεοειδωλατρικές, σχισματικές, διαθρησκειακὲς καὶ λοιπὲς παρουσίες, ὁ πλοῦτος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ τῶν ἕξι Ἁγίων τῆς Θάσου θὰ παραμείνει ἀλώβητος. Ὅλους ἐμᾶς ποὺ ἀντιδροῦμε, ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι, μᾶς ἐκφράζει ἀπόλυτα τὸ δίστιχο στὸ σύντομο συναξάρι τοῦ νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ Θασίου: Σεμνύνεται νῦν Θάσος, ἡ πατρὶς φίλη, σὲ μάρτυρα πλουτοῦσα· ὢ πλούτου ξένου [18]!

Οἱ ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις δὲν πλουτίζουν οὔτε τὴν Καβάλα οὔτε τὴν Θάσο, γιατὶ εἶναι ἀντίθετες μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τῶν ἕξι Ἁγίων τῆς Θάσου, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν Ἁγίων. Ὀργανώθηκαν προσχηματικὰ γιὰ νὰ προβάλουν τὸν σχισματικὸ μητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο ποὺ δὲν τὸν ἀναγνωρίζει ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν Ὀρθοδόξων, ὥστε μέσῳ αὐτοῦ καὶ τῶν Οὐνιτῶν τῆς Οὐκρανίας νὰ προετοιμάσουν τὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν πάπα. Πρέπει νὰ τὸν βλέπουμε, γιὰ νὰ τὸν συνηθίζουμε.



[1]. Βλ. π.χ. Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ὀρθοδοξία καὶ Οἰκολογία, Θεσσαλονίκη 1994, Σειρά «Καιρός». Τὸ ἴδιο καὶ στὸ βιβλίο μας, Ἠθικὰ Κεφάλαια, Θεσσαλονίκη 20142, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», σελ. 25-37. Στὸ ἴδιο βιβλίο οἱ μελέτες μας «Φυσικὸ καὶ Ἠθικὸ κακὸ σὲ σχέση μὲ τὸ οἰκολογικὸ πρόβλημα», σελ. 13-23, καί «Λιτότης-Ὀλιγάρκεια. Ἑλληνορθόδοξη ἀπάντηση στὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκολογικὴ κρίση», σελ. 39-57.

[2]. Μάρκ. 8, 36.

[3]. Ρωμ. 1, 25.

[4]. Γαλ. 1, 6-9: «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μὴ τινὲς εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾽ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω».

[5]. Γιὰ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιδράσεων καὶ τῶν προβλημάτων ποὺ προκάλεσε ἡ ψευδοσύνοδος δημοσιεύσαμε πλῆθος μελετῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν σὲ δύο πολυσέλιδα διπλᾶ τεύχη τοῦ περιοδικοῦ «Θεοδρομία», στὰ τεύχη 1-2 (Ἰανουάριος-Ἰούνιος 2016), σελ. 1-352, καὶ τεύχη 3-4 (Ἰούλιος-Δεκέμβριος 2016), σελ. 353-704. Τὶς δικές μας σχετικὲς μελέτες δημοσιεύσαμε στὰ βιβλία μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον», καί: Μετὰ τὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης. Ἡ διακοπή μνημοσύνου καὶ ἡ δικαστική μου δίωξη, Θεσσαλονίκη 2017, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».

[6]. Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονικὴ καὶ διαιρετικὴ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκη 2018, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον». Μεταφράσθηκε στὰ Ρωσικὰ καὶ στὰ Βουλγαρικά.

[7]. Πρωτοπρεσβύτερος, Αναστασιοσ Γκοτσοπουλοσ, Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Συμβολὴ στὸν Διάλογο, Θεσσαλονίκη 2019, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».

[8]. Βλ. περισσότερα εἰς: Μοναχὸς Σεραφειμ Ζησησ, «Ἡ ἐνδοτριακὴ μοναρχία τοῦ Πατρὸς καὶ ὁ καινοφανὴς μονάρχης τῆς φαναριωτικῆς ἐκκλησιολογίας», Θεοδρομία 21 (2019) 313-368. Στὸ διπλὸ αὐτὸ τεῦχος δημοσιεύονται οἱ εἰσηγήσεις τῆς Ἡμερίδας ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Θεσσαλονίκη (Σάββατο, 22 Ἰουνίου 2019) μὲ γενικὸ θέμα «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο καὶ ἡ Νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου».

[9]. Πρωθιερέας Ολεχ Τοτσίνσκυ, «Ἡ δίωξη τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μετὰ τὴν ἐκχώρηση τοῦ "Τόμου Αὐτοκεφαλίας" στούς σχισματικούς», Θεοδρομία 21(2019), 220-228.

[10]. Βλ. σχετικῶς: Χαραλαμποσ Μηναογλου, «Τὸ Φανάρι ὡς πιόνι τῆς ἀμερικανικῆς πολιτικῆς: Οἱ γεωπολιτικὲς συνέπειες τοῦ Οὐκρανικοῦ Σχίσματος», Εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα τῆς ὑποσημ. 8, Θεοδρομία 21 (2019) 369-377. Στὸ ἴδιο τεῦχος δικό μας μικρὸ ἐκδοτικὸ κείμενο (σελ. 165-167) μὲ τίτλο: «Δυτικοὶ Σταυροφόροι ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας. Μὲ συμμάχους Ὀρθοδόξους». Νεώτερο ἐκτενέστερο κείμενό μας δημοσιεύθηκε πρόσφατα στὸ Διαδίκτυο μὲ τίτλο: «Δυτικοί "Σταυροφόροι" ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας. Οἱ ἴδιοι διέλυσαν καὶ τὸ Ὀρθόδοξο Βυζάντιο. Στόχος ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Καὶ στὴν Θεοδρομία 24 (2022) 5-17. Βλ. ἐπίσης: Μοναχοῦ Σεραφειμ Ζηση, «Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α´, ἡ πολιτική τῶν ΗΠΑ καὶ ἡ σημερινὴ Οὐκρανία», Θεοδρομία 20 (2018) 454-499. Ἐπίσης: Παύλου Σεραφειμ, Τὸ οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὴ δίνη τοῦ ψυχροῦ πολέμου. Ἡ ἐκλογὴ τοῦ πατριάρχη Ἀθηναγόρα (1948). Ἐκδόσεις Μπαρμπουνάκη, Θεσσαλονίκη 2017.

[11]. Θεοδρομία 24 (2022) 39-66.

[12]. Ρωμ. 1, 18-27.

[13]. Περισσότερα βλ. εἰς: Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Διαθρησκειακὲς Συναντήσεις. Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ προσβολὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Θεσσαλονίκη 2003, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».

[14]. Βλ. ἱστολόγια ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (26-7-2022) καὶ ΑΚΤΙΝΕΣ (28-7-2022).

[15]. Ἰω. 8, 12: «Ἐγὼ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς». Αὐτόθι 14, 6: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι᾽ ἐμοῦ».

[16]. Αὐτόθι 1, 9.

[17]. Πράξ. 4, 12.

[18]. Βλ. Συναξαριστὴς Νεομαρτύρων, Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 193-194 καὶ Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Νέον Μαρτυρολόγιον, Ἐκδοτικὸς Οἶκος «Ἀστήρ», Ἀλ. καὶ Ε. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 1961, σελ. 71-72. *Εκ του ιστολογίου «Ακτίνες». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΜΗ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙΣ! ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΕ!

Μας διηγήθηκε ο αββάς Βασίλειος, ο ιερομόναχος της μονής των Βυζαντίων, ότι, όταν βρισκόταν στην Αντιόχεια, ήλθε ο αββάς Κοσμάς ο ευνούχος από τη Λαύρα Φαράν προς τον αββά Γρηγόριο, ο οποίος έγινε και πατριάρχης, άνδρας ενάρετος και ορθοδοξότατος, και αφού έμεινε λίγες ημέρες, πέθανε εκεί. Ο πατριάρχης όρισε να ενταφιαστεί στο μοναστήρι όπου ήταν θαμμένος ο επίσκοπος του τόπου, για να τιμήσει το λείψανο του αγίου γέροντος.

Μια ημέρα, πηγαίνοντας ο Ιωάννης Ευκρατάς (ο συγγραφέας του παρόντος βιβλίου) να ασπαστεί τον τάφο του γέροντα, βρήκε έναν φτωχό να κάθεται στον τάφο και να ζητά ελεημοσύνη, να κάνει τρεις μετάνοιες και να λέει ευχή και καθώς ήταν ιερέας ο Ευκρατάς, του είπε ο φτωχός: «Πράγματι, κύριε αββά, μέγας ήταν ο γέροντας αυτός που ενταφιάστηκε εδώ πριν από δύο μήνες». «Από πού το γνωρίζεις;» τον ρώτησε ο Ευκρατάς και ο φτωχός του απάντησε: «Εγώ, πάτερ, ήμουν παράλυτος για δώδεκα χρόνια και μέσω αυτού με γιάτρεψε ο Θεός. Έτσι, όταν στεναχωριέμαι, έρχομαι εδώ και με παρηγορεί.

Όμως, τον ακούω, από τότε που τον ενταφιάσατε να λέει στον επίσκοπο αυτά: Μη με αγγίζεις, μη μου άπτου, αιρετικέ, διότι είσαι εχθρός της αγίας καθολικής Εκκλησίας του Θεού.

Μόλις άκουσε αυτά ο Ιωάννης από τον φτωχό, ανέβηκε στο πατριαρχείο και τα ανήγγειλε στον πατριάρχη, παρακαλώντας να μεταθέσουν το λείψανο του αγίου γέροντα σε άλλο τάφο. Ο δε πατριάρχης είπε σ’ αυτόν: «Πίστεψέ με, τέκνο, ότι ο γέροντας καθόλου δεν βλάπτεται από τον αιρετικό, αλλά αυτό έγινε, για να φανεί ο ζήλος του οσίου Κοσμά και να φανερωθεί η κακοδοξία του επισκόπου, για να μην έχουμε αυτόν ως ορθόδοξο».

Αυτόν τον αββά Κοσμά συνάντησε εν ζωή ο Ιωάννης Ευκρατάς στην μονή Φαράν, διότι έμεινε εκεί δώδεκα χρόνια. Μια ημέρα, ενώ συνομιλούσαν, έγινε λόγος για τον μεγάλο Αθανάσιο και ο γέροντας είπε: «Όταν βρεις κάποιον λόγο του αγίου Αθανασίου, αν δεν έχεις χαρτί, για να τον αντιγράψεις, γράψε τον στην φορεσιά σου, για τον ζήλο της ορθόδοξης ομολογίας». Τέτοια πίστη είχε ο αοίδιμος στους αγίους πατέρες και διδασκάλους.

Αυτός έλεγε το εξής: Μια μέρα διελογίσθηκε τι να σημαίνει ο λόγος του Κυρίου που είπε στους μαθητές του «ο έχων ιμάτιον πωλησάτω και αγορασάτω μάχαιραν» και οι μαθητές απάντησαν: «Ιδού μάχαιραι ώδε δύο», ενώ ο Κύριος ανταπάντησε: «Αρκεταί εισί».

Αυτά συλλογιζόμενος και μη βρίσκοντας την σημασία, βγήκε από το κελλί του το μεσημέρι, για να πάει στον αββά Θεόφιλο στα Πυργία. Προχωρώντας στη μέση της ερήμου, είδε ένα μεγάλο δράκοντα να κατεβαίνει από το όρος προς τις καλαμιές και ο οποίος ήταν τόσο μεγάλος, ώστε κάλυπτε όλον τον δρόμο, όταν κινούνταν. Ο δράκος πέρασε κάτω από τον αββά, γι’ αυτό ο αββάς κατάλαβε ότι ο διάβολος, θέλοντας να σκορπίσει την σκέψη του, έδειξε τον όφι, αλλά οι ευχές του γέροντα τον βοήθησαν.

Μόλις έφθασε στον όσιο Θεόφιλο, είπε το ρητό και αυτός του ερμήνευσε την έννοια. «Δύο μάχαιραι, είπε, είναι το πρακτικό και το θεωρητικό. Εάν έχει κανείς αυτές τις δύο αρετές, είναι τέλειος». Για τον ίδιο έλεγαν και αυτό, ότι την νύχτα της αγίας Κυριακής στεκόταν από το απόγευμα ως το πρωί, ψάλλοντας και προσευχόμενος στο κελλί του και όταν ανέτειλε ο ήλιος τελείωνε την προσευχή, καθόταν και διάβαζε το Ευαγγέλιο μέχρι την τρίτη ώρα κατά την οποία τελούνταν η λειτουργία.

Από το βιβλίο: <<Λειμωνάριον το παλαιόν – Ιωάννου Μόσχου. 'Ητοι, Τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου.

Διηγήματα των Οσίων πατέρων. Βιβλίον ψυχωφελέστατον Ιωάννου Ευκρατά και Σωφρονίου του σοφιστού.

Εκδότης, <<Η Αγία 'Αννα>>, Φεβρουάριος 2005

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΕΙΔΕ ΠΟΥ ΖΟΥΝ Ο ΝΕΣΤΟΡΙΟΣ, Ο ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΣ, Ο ΑΠΟΛΙΝΑΡΙΟΣ, Ο ΣΕΒΗΡΟΣ, Ο ΑΡΠΟΣ, Ο ΩΡΙΓΕΝΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤ' ΑΥΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ!

Ένας άγιος γέροντας με το όνομα Κυριακός καθόταν στον άγιο ποταμό Ιορδάνη και ήλθε προς αυτόν ένας μοναχός, για να τον συμβουλευθεί για λογισμούς πορνείας. Αφού αυτός ωφελήθηκε πολύ, είπε στον γέροντα ότι, εάν ήταν νεστοριανός, θα ήθελε να μείνει μαζί του.

Ο γέροντας, όταν το άκουσε, τον παρακαλούσε να χωριστεί από αυτήν την φοβερή αίρεση, διότι άλλη σωτηρία δεν υπάρχει, αν δεν πιστέψεις τα ορθά δόγματα και δεν ομολογήσεις ότι είναι αληθινά Θεοτόκος η Κυρία Παρθένος Μαρία. Απάντησε τότε εκείνος: «Βέβαια, αββά όλες οι αιρέσεις αυτό λένε, ότι δηλαδή, αν δεν επικοινωνήσει κάποιος με αυτές, δεν σώζεται' και έτσι δεν ήξερα τι έκανα. Θέλω, όμως να παρακαλέσεις στον Κύριο να πληροφορηθώ έμπρακτα ποια είναι η αληθινή πίστη».

Ο γέροντας δέχτηκε τον λόγο με χαρά και του λέει: «Μείνε στο κελλί μου και πιστεύω στον Θεό ότι θα σε πληροφορήσει η αγαθότητά του. Βγήκε, λοιπόν, ο γέροντας προς την Νεκρά Θάλασσα και προσευχήθηκε στον Θεό για εκείνον. Μετά από δύο μέρες είδε ο μοναχός κάποιον με φοβερή μορφή να του λέει: «Έλα να δεις την αλήθεια».

Και έφερε αυτόν σε τόπο σκοτεινό και βρωμερό, μέσα στον οποίο ήταν οι Νεστόριος, Διόσκουρος, Απολινάριος, Σεβήρος, Άρπος, Ωριγένης και άλλοι πολλοί. Λέει τότε προς αυτόν: «Ο τόπος αυτός που σου φάνηκε, ορίστηκε για τους αιρετικούς μέχρι την δευτέρα παρουσία του Κυρίου, οπότε θα παραδοθούν στο αιώνιο πυρ με όσους ακολουθούν τα δόγματά τους.

Βλέπε, λοιπόν, εάν σου αρέσει να μείνεις με τους αιρετικούς, αλλιώς πήγαινε στην ορθόδοξη εκκλησία, καθώς ο γέροντας σε διδάσκει. Γιατί στο λέω αυτό! Διότι ακόμη κι αν όλες τις εντολές φυλάξει ο άνθρωπος του Θεού, δεν πιστεύει όμως σωστά, καταδικάζεται σε αυτόν τον τόπο».

Μετά από αυτόν τον λόγο ήλθε στον εαυτό του ο μοναχός. Όταν επέστρεψε ο γέροντας, του διηγήθηκε την οπτασία και έγινε ορθόδοξος και αφού έμεινε με τον όσιο σαράντα χρόνια, αποδήμησε προς τον Κύριο εν ειρήνη.

Είκοσι μίλια μακριά από την πόλη της Έδεσσας ησύχαζαν δύο στυλίτες, ο ένας ορθόδοξος και ο άλλος νεστοριανός, μακριά ο ένας από τον άλλο έξι στάδια. Και ο μεν αιρετικός κατηγορούσε την ορθόδοξη εκκλησία, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ελκύσει τον ευσεβή στυλίτη στην αίρεσή του'

ο δε ορθόδοξος, θέλοντας να τον πληροφορήσει, του μήνυσε να του στείλει μία μερίδα της κοινωνίας του. Ο αιρετικός, θεωρώντας ότι θέλει να δεχθεί την πλάνη του, έστειλε με χαρά την μερίδα. Αφού την έβαλε ο ορθόδοξος στυλίτης, έβαλε χάλκινο αγγείο στην φωτιά, το έβρασε δυνατά και μέσα έριξε την μερίδα του αιρετικού, η οποία αμέσως διαλύθηκε από τον βρασμό του χαλκού.

Έπειτα πήρε την μερίδα του δεσποτικού σώματος της ορθόδοξης εκκλησίας, την έβαλε στο χάλκινο αγγείο, το οποίο αμέσως κρύωσε και η αγία κοινωνία έμεινε άβροχη και σώα. Αυτήν μας έδειξε, όταν τον συναντήσαμε.

Εκ του βιβλίου:
<<Λειμωνάριον το παλαιόν>>
'Ητοι, τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου, Διηγήματα των Οσίων πατέρων.
Βιβλίον ψυχωφελέστατον Ιωάννου Ευκρατά και Σωφρονίου του σοφιστού.
Εκδόσεις <<Η Αγία Άννα>>.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

<<Το <<Λειμωνάριο>>, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, αποτέλεσε το προσφιλέστερο ανάγνωσμα των πιστών επί αιώνες και μεταφράστηκε σε αρκετές ξένες γλώσσες. Ο συγγραφέας του, ο Ιωάννης Μόσχος ή Ευκρατάς, υπήρξε μοναχός στις μονές του αγίου Θεοδοσίου και αγίου Σάββα αντίστοιχα, περίπου τον 6ο μ.Χ. αιώνα.

Μαθητής του και πνευματικό του τέκνο υπήρξε ο άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, στον οποίο αφιερώνει και το βιβλίο.

Ο Ιωάννης Μόσχος, αφού γύρισε όλη σχεδόν την τότε γνωστή οικουμένη, συνέλεξε από όσα είδε και άκουσε τα ωραιότερα και ωφελιμότερα. Έτσι το <<Λειμωνάριο>> αναφέρεται σε ιστορίες μοναχών, που διαδραματίζονται στις περιοχές της Παλαιστίνης, Συρίας, Κιλικίας και της Αιγύπτου.

Η προσφορά του "Λειμωνάριου" έγκειται στο ότι οι άνθρωποι της εποχής που περιγράφει, παρ' όλη την αμαρτωλότητά τους, ζούσαν απλά, έχοντας έντονη την αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Αυτήν την απλή αναφορά στο Θεό και την εξοικείωση με την λατρευτική ζωή της εκκλησίας έχει ανάγκη ο σημερινός ταλαιπωρημένος άνθρωπος. [...]

(Από τον πρόλογο της έκδοσης).

ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ!

Τον Μάιο του 2011, η Θεολογική Σχολή της Βοστώνης είχε τιμήσει και πάλι τον  αμφιτερόδοξο, 

''αλχημιστή'' Θεολόγο κ. Χρήστο Γιανναρά 

διά χειρός του πρώην Οικουμενιστή Αρχιεπισκόπου της Αμερικής κ. Δημητρίου. 

Τότε 

το περιοδικό ο ''Σταυρός'' είχε στηλιτεύσει την τιμή αυτή επί... ''ορθοδόξω προσφορά'' 

του κ. Γιανναρά (!) 

στη σημερινή κοινωνία, διά των παρακάτω λόγων:

Και τί δεν είπε στην ομιλία του ό Χ. Γιανναράς! Είπε, ότι «οι Ζη­λωτές της Ορθοδοξίας, όπως ονο­μάζονται στα καθ' ήμάς οι φονταμενταλιστές, είναι, κατά κανόνα, φανατικά άντιδυτικοί» (Πολύ φο­βούμεθα, ότι, εάν ζούσε σήμερα ό άγιος Μάρκος ό Ευγενικός, ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς, ό άγιος Νι­κόδημος ό Αγιορείτης, θα τούς ονόμαζε φονταμενταλιστάς και θα κατακεραύνωνε και αυτούς για τα άντιδυτικά τους φρονήματα!). 

Είπε, ότι oi ζηλωτές «αντιμετωπίζουν τις χριστιανικές Εκκλησίες και "Ομολο­γίες της Δύσεως σαν το αντίπαλο της Ορθοδοξίας στρατόπεδο, πρα­γματική απειλή» (Γιατί δεν είναι; Δεν αποτελούσαν ανέκαθεν -πόσο μάλλον σήμερα- οι αιρετικές παρα­τάξεις αντίπαλο της Ορθοδόξου Στρατευόμενης Εκκλησίας στρατό­πεδο; Ως πραγματική απειλή δεν αντιμετώπισαν κάθε αίρεση oi Πατέ­ρες;). Είπε, ότι οι ζηλωτές «διακη­ρύσσουν ότι είναι βυθισμένη στην πλάνη ή Δύση και ταυτόχρονα επι­βουλεύεται την Ορθοδοξία. 

Γι’ αυτό και κάθε απόπειρα διαλόγου των Ορθοδόξων με τους Δυτικούς Χρι­στιανούς, κάθε συμμετοχή στη λε­γομένη οικουμενική κίνηση σημαί­νει για τούς ζηλωτές προδοσία της Ορθοδοξίας, ενδοτισμό στην πλάνη, παραίτηση από την πίστη ότι η Εκκλησία είναι μόνο Μία, Άγια, Καθολική και Αποστολική» (Δηλα­δή, κατά τον κ. Γιανναρά, το ότι ή Δύσι είναι βυθισμένη στην πλάνη δεν είναι απτή πραγματικότης, άλλα φονταμενταλιστική διακήρυξη των«Ζηλωτών»\ Δεν έχει ακούσει τίποτε για την Ούνία, τις δολιότητες του Βατικανού, τα επεκτατικά σχέδια του Παπισμού, και επομένως δεν βλέπει καμμία επιβουλή κατά της Ορθοδοξίας! 

Διαστρέφει δε σκοπίμως την αλήθεια, υποστηρί­ζοντας, ότι οι«Ζηλωτές» είναι κατά του διαλόγου μετά των ετεροδόξων, ενώ γνωρίζει καλώς, ότι αυτό πού καταδικάζουν οι πιστοί δεν εί­ναι αυτοί καθ' εαυτούς οι διάλογοι, αλλά ό τρόπος με τον όποιον γίνον­ται, οι υποχωρήσεις και συμβιβα­σμοί σε θέματα Πίστεως, καθώς και οι αντικανονικές συμπροσευχές). Ό κ. Γιανναράς είπε ακόμη, πώς «αυτή ή βεβαιότητα των Ζηλωτών δεν συνιστά υπεράσπιση συνοδικής απόφανσης, δεν συνάγεται από συνοδική έκφραση της καθολικής εκκλησιαστικής εμπειρίας. 

Είναι άτομική επιλογή και πεποίθηση ή στηρίζεται συνήθως στη γνώμη κά­ποιου επίσης ατομικά επιλεγμένου γέροντα που του προσδίδει αντικει­μενική εγκυρότητα ή αγιορείτικη ή όποια άλλη μοναστική του προέλευ­ση... "Έτσι ό άτομοκεντρικός χαρα­κτήρας του Ζηλωτισμοΰ - Φονταμενταλισμού και ή συνακόλουθη ειδωλοποίηση του φορμαλισμού (δο­γμάτων και Κανόνων αυτονομημέ­νων από την εκκλησιαστική εμπειρί­α)εξομοιώνουν την Ορθοδοξία των συντηρητικών Χριστιανών με κάθε άλλη ιδεολογική ορθοδοξία: των συντηρητικών Μαρξιστών, των συν­τηρητικών Φρουδιστών, κ.ά.» 

(Είναι τόση ή πνευματική τύφλωση του Χ. Γιανναρά, πού δεν του επιτρέπει να ίδεί την τόσο φωτεινή γραμμή, πού ακολουθούν όσοι Ορθόδοξοι κλη­ρικοί, μοναχοί και λαϊκοί ελέγχουν τούς Οίκουμενιστάς για τα οίκουμενιστικά φρονήματα και ανοίγμα­τα τους. Και πώς να μην είναι φω­τεινή ή γραμμή αυτή, εφ' όσον είναι ή γραμμή των Αποστόλων, των Οι­κουμενικών Συνόδων, των Πατέ­ρων, των Ιερών Κανόνων, των Αγί­ων, της Ιεράς Παραδόσεως, της α­κραιφνούς Ορθοδόξου Πίστεως της Μιας και Αγίας Εκκλησίας, πού ίδρυσε ό Χριστός; Μάχεται ό αντι­φατικός Γιανναράς συχνά την παγκοσμιοποίηση. 

Με όσα όμως λέγει και γράφει υπέρ του Οικουμενι­σμού και κατά των Ορθοδόξων, α­ποδεικνύεται γνήσιος εκφραστής της και ένα από τα πιστότερα παιδιά της! Να τον χαίρονται όσοι τον τι­μούν και τον βραβεύουν!).

http://trelogiannis.blogspot.com

Περιοδικό: «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» Ιούνιος 2011

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ 

Τα μυστήρια των κεκριμένων αιρετικών θείαν Χάριν ούκ έχουσιν, αλλ' είναι άκυρα και ανύπαρκτα.

Διό ο ΜΣΤ΄ Αποστολικός Κανών προστάσσει «καθαιρείσθαι» τον «επίσκοπον ή πρεσβύτερον αιρετικών δεξαμένους βάπτισμα ή θυσίαν». «Τίς γάρ συμφώνησις Χριστώ πρός Βελίαρ; ή τίς μερίς πιστώ μετά απίστου;» (ΜΣΤ΄ Αποστολικού Κανόνος). Αιρετικοί ενταύθα νοούνται οι εκκλησιαστικώς κριθέντες και αποκηρυχθέντες. «Αιρετικούς δέ λέγομεν», επεξηγεί η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, «τούς τε πάλαι (υπό) της Εκκλησίας αποκηρυχθέντας και τους μετά ταύτα ύφ' ημών αναθεματισθέντας» (ΣΤ΄ Κανόνος Β΄ Οικουμενικής Συνόδου).

Το αυτό έπραξεν και η έν Καρχηδόνι Σύνοδος του μέσου του τρίτου αιώνος, ήτοι των περί τον άγιον Κυπριανόν επισκόπων. Διά του μοναδικού ταύτης Κανόνος ώρισεν, ότι τα υπό των αιρετικών και σχισματικών «γινόμενα» μυστήρια, «ψευδή και κενά υπάρχοντα, πάντα εστίν αδόκιμα» (Κανόνος έν Καρχηδόνι Συνόδου).

Βάση του ανωτέρου Κανόνος της έν Καρχηδόνι Συνόδου, ανεβαπτίζοντο οι κεκριμένοι αιρετικοί και σχισματικοί, ή το «αποβλάστημα» τούτων (ΜΖ΄ Κανόνος Μ. Βασιλείου), ήτοι οι εξ' αυτών προελθόντες. «Ημείς» «αναβαπτίζομεν τοιούτους» λέγει ο Μ. Βασίλειος (ΜΖ΄ Κανόνος Μ. Βασιλείου).

ΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ

Η ΣΤ' Οικουμενική Σύνοδος επεκύρωσε «τον υπό Κυπριανού» «και της κατ' αυτόν Συνόδου» της Καρχηδόνος «εκτεθέντα Κανόνα», αλλά μετά διαφοράς.

Η Οικουμενική Σύνοδος είπεν, ότι «το παραδοθέν αυτοίς έθος» του αναβαπτισμού των επιστρεφόντων αιρετικών, ώς τοπικόν, «μόνον» παρ' αυτοίς, ηγούν τοίς επισκόποις Καρχηδόνος «εκράτησεν» (Β΄ Κανόνος ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου). Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, εκτός του αναβαπτισμού, εδέχθη και την διά Χρίσματος και αναθεματισμού της αιρέσεως αποδοχήν των κεκριμένων αιρετικών και σχισματικών (95ου Κανόνος ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου), ώς έπραξε και η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος (Ζ΄ Κανόνος Β΄ Οικουμενικής Συνόδου). Συμφωνεί δέ είς τούτο και ο Μ. Βασίλειος (Α΄ Κανόνος Μ. Βασιλείου).

Ταύτα δηλούσιν, ότι ο Κανών της έν Καρχηδόνι Συνόδου έν τοίς τόποις εκείνοις κατά το παραδωθέν αυτοίς (τοίς επισκόποις) έθος εκράτησεν. Εντεύθεν ούν δείκνυται, ότι και αρχήθεν ού παρά πάσιν ήν ενεργών ο Κανών (Ζωναρά, PG. 137, 1105), ώς πρός την αναβάπτισιν των αιρετικών και σχισματικών. Και ότι, ώς πρός τούτο, «ούκ εδέχθη (δεν εγένετο δεκτός) ο παρών Κανών παρά «των αγίων Πατέρων» των Οικουμενικών Συνόδων (Ζωναρά, PG. 137, 1104).

Κατά ταύτα, αί Οικουμενικαί Σύνοδοι κηρύσσουσιν άκυρα τα μυστήρια των κεκριμένων αιρετικών. Δέχονται όμως οικονομικώς τον τύπον του βαπτίσματος τούτων διά τους επιστρέφοντας είς την ορθοδοξίαν, εφ' όσον ούτος ετελέσθη ορθώς.

ΜΗ ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Τα μυστήρια των μή κεκριμένων εισέτι αιρετικών και σχισματικών δεν θεωρούνται άκυρα. Τούτο μαρτυρούσιν η πράξις και ο λόγος της Ορθοδοξίας.

Ο άγιος Μελέτιος Αντιοχείας εχειροτονήθη παρά των τότε «καινών αιρετικώ» (Επιφανίου Κύπρου, PG. 42, 429) αρειανών. Μερίς δέ των έν Αντιοχεία Ορθοδόξων δεν εδέχετο την μετ' αυτού κοινωνίαν «ένεκεν» «κανονικών πραγμάτων» (Επιφανίου Κύπρου, PG. 42, 468). Και όμως, ούτος εβάπτισεν τον άγιον Ιωάννην τον Χρυσόστομον (Βίος Ι. Χρυσοστόμου έν επιτομή, PG. 47 LXXXVII) και εχρημάτισεν πρόεδρος της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, θανών κατά την διάρκειαν των εργασιών ταύτης. Τότε ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης εξύμνησε τον Μελέτιον ώς νέον Απόστολον και «ομότροπον» «αθλητήν» των αγίων (Γρηγορίου Νύσσης, PG. 46, 852). Η δέ Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά τούτον ώς άγιον την 12ην Φεβρουαρίου μηνός ( Ωρολόγιον το Μέγα). 

Ομοίως και ο άγιος Ανατόλιος «υπό Διοσκόρου του δυσσεβούς κεχειροτόνητο (έχει χειροτονηθεί) παρόντος και Ευτυχούς» του αιρεσιάρχου (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1042). Εχειροτόνησε δέ τον Ανατόλιον ο Διόσκορος, ότε δεν είχε καθαιρεθεί εισέτι, ήτοι μετά την έν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον και πρό της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ήτις καθήρεσε και τον Διόσκορο και τον Ευτυχή (Θ.Η.Ε. τ. 2, σ. 642). Και τότε εξεδηλώθη έν Κωνσταντινουπόλει αντίδρασις κατά της χειροτονίας ταύτης (Αυτόθι και Μ. 6, 44). Άλλ' όμως η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος εδέχθη τον Ανατόλιον ώς έξαρχον αυτής (Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 6, 565). Η δέ Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά και τούτον ώς άγιον την 3ην Ιουλίου μηνός.

Προσέτι, «και οι πλείους (περισσότεροι) των έν Έκτη Αγία» Οικουμενική «Συνόδω συνεδρευσάντων» επισκόπων υπό αιρετικών εχειροτονήθησαν. Και μάλιστα «υπό Σεργίου, Πύρρου, Παύλου, Πέτρου εκεχειροτονήντο (είχον χειροτονηθεί), των καθηγητών (αρχηγών) της αιρέσεως των μονοθελητών». «Επί πεντήκοντα γάρ ενιαυτούς το τηνικαύτα (τότε) η αίρεσις διήρκεσε». Και ούτοι «οι της Έκτης Συνόδου Πατέρες αυτούς τους τέσσαρας» αιρεσιάρχας «ανεθεμάτισαν, καίπερ χειροτονία αυτών όντες». (Ταρασίου, Προέδρου της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1047). Δηλαδή, άν και ήσαν κεχειροτονημένοι παρ' αυτών, ούς ανεθεμάτισαν. Τότε γάρ εκρίθη συνοδικώς η δυσσεβής αίρεσις του Μονοθελητισμού.

Επί πλέον, και έν τη Ζ΄ Οικουμενική Συνόδω, ήτις κατέκρινε την εικονομαχικήν αίρεσιν, εγένεντο δεκτοί εικονομάχοι επίσκοποι. Έκ τούτων τινές ωμολόγησαν, ότι «έν ταύτη τη αιρέσει ημών γεννηθέντες ανετράφημεν και ηυξήθημεν» (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1031). Συνεπώς και εβαπτίσθησαν και εχειροτόνησαν και πάντα τα λοιπά εποίησαν.

Ταύτα έπραξαν αί Οικουμενικαί Σύνοδοι της Ορθοδοξίας, καθ' ότι τα μυστήρια των μή κεκριμένων εισέτι αιρετικών δεν λογίζονται άκυρα. Τούτο απεφάνθη η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, λέγουσα διά του Προέδρου αυτής αγίου Ταρασίου «έκ του Θεού έστιν η χειροτονία» αυτών (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1042).

ΖΗΤΗΜΑ ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΛΕΛΥΜΕΝΟΝ

Το ζήτημα της εγκυρότητος των μυστηρίων των μή κεκριμένων αιρετικών συνεζητήθει έν τη Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδω και ελύθην παρ΄ αυτής έν Πνεύματι Αγίω.

Η Οικουμενική αύτη Σύνοδος ανέγνωσε και διεσαφήνισε τάς σχετικάς «κανονικάς διατάξεις και τα συνοδικά παραγγέλματα και των αγίων Πατέρων την ακρίβειαν». Και απέδειξεν, ότι «πάντες ομοφρόνως τους προσερχομένους απο αιρέσεως της οιασούν (οιασδήποτε) απεδέξαντο», «εάν ετέρα κανονική αιτία η καθαιρούσα τον προσερχόμενον ούκ έστι». Δηλαδή, εάν δεν υφίσταται κανονικόν κώλυμα Ιερωσύνης. «Η αγία Σύνοδος είπεν ούτως αληθώς έχει» (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1039).

Απεδέξαντο δέ οι Άγιοι όχι μόνον τους ορθοδόξως πρότερον χειροτονηθέντας, είτα είς αίρεσιν περιπεσόντας και εξ' αυτής επιστρέφοντας, αλλά και τους χειροτονηθέντας υπό αιρετικών. Διό Ταράσιος ο αγιώτατος Πατριάρχης είπε Διότι «Και ημείς γούν δεχώμεθα (να δεχώμεθα) τους από αιρετικών χειροτονηθέντας, ώς και Ανατόλιος εδέχθη (εγένετο δεκτός)>>. Διότι <<αληθώς φωνή Θεού έστιν, ότι ούκ αποθανούνται τέκνα υπέρ πατέρων, άλλ' έκαστος τη ιδία αμαρτία αποθανείται». Και, προσέτι, «ότι έκ Θεού έστιν η χειροτονία» των μή κεκριμένων αιρετικών (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1042). Το αυτό εδίδαξεν και ο Μ. Βασίλειος καθ' ότι «ούκ έφησεν (δεν είπεν) ο πατήρ αδέκτους είναι» τους τοιούτους αιρετικούς (Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1050).

Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος απεφάνθη περί των ακρίτων αιρετικών «δέχεσθαι τους έξ αιρέσεων επιστρέφοντας» και τους από αιρετικών χειροτονηθέντας, «ότι έκ Θεού έστιν η χειροτονία».

ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ 

Πότε τα μυστήρια αιρέσεως τινος θεωρούνται άκυρα; Όταν αύτη αποκηρυχθή έν ομονοία.

Επί τούτου η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, διά του Προέδρου ταύτης αγίου Ταρασίου, λέγει «Εάν δέ συνοδική εκφώνησις γένηται», ήτοι συνοδική καταδικαστική απόφασις εναντίον της αιρέσεως. «και ομόνοια των Εκκλησιών επί ορθοδοξία», τότε «ο τολμών από των βεβήλων αιρετικών» της αιρέσεως ταύτης «χειροτονείσθαι (να χειροτονηθεί), τή καθαιρέσει υποπεσείται. Η Αγία Σύνοδος είπεν αυτή δικαία κρίσις» (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1050).

Κατάκρισις της αιρέσεως υπό των Εκκλησιών έν ομονοία «επί ορθοδοξία», ή καταδίκη αυτής υπό γενικής Συνόδου της Ορθοδοξίας πάλιν έν ομονοία «επί ορθοδοξία» καθιστά άκυρα τα μυστήρια ταύτης.

ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΕΣΟΝΤΟΣ ΕΙΣ ΚΕΚΡΙΜΕΝΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ

Πώς κρίνονται τα μυστήρια του Ορθοδόξου, του πεσόντος είς αίρεσιν υπό των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατακεκριμένην;

«Ουδέν» έστιν, «ό μή ειρήκασιν (έχουσι είπει) οι Πατέρες» (Συμεών Θεσσαλονίκης, PG. 155, 64). Διό και επί τούτου του ζητήματος έρριψαν το φώς της Ορθοδοξίας. Τούτο μαρτυρεί η στάσις των Αγίων και πρός τον αιρεσιάρχην Νεστόριον. Ο Νεστόριος κατηγγέλετο υπό του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, ότι εφρόνει «τά τού Αρείου» (Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Μ. 4, 1256). 

Δηλαδή, επίστευε και εκήρυττεν αίρεσιν κατακεκριμένην παρά δύο Οικουμενικών Συνόδων, της έν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και της έν Κωνσταντινουπόλει Β΄ Οικουμενικής Συνόδου. Και όμως, τα υπό του Νεστορίου τελούμενα μυστήρια εθεώρησαν ώς μή άκυρα μέχρι της καθαιρέσεως αυτού παρά της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Διό «των ύπ' αυτού χειροτονηθέντων» πρό ταύτης της καθαιρέσεως, «ουδείς καθήρηται (έχει καθαιρεθή)», ώς λέγει ο Μ. Φώτιος (PG. 104, 1224).

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝ

Τί ποιήσουσι, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι; Θα αναμένωσι την συνοδικήν κρίσιν του αιρετικού και μάλιστα, ότε αυτή αργοπορεί ή προβλέπεται κατ' άνθρωπον απραγματοποίητος;

Επίσκοπος, λέγει η Ορθοδοξία, κηρύττων «αίρεσιν τινα παρά των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην« «δημοσία» και «γυμνή τη κεφαλή έπ' Εκκλησίας», συμφώνως πρός την κανονικήν τάξιν της Εκκλησίας τελεί υπό συνοδικήν διάγνωσιν και κρίσιν. Κατά δε τους ιερούς Κανόνας, κατατάσσεται, μετά των «ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων».

Διό οι Ορθόδοξοι δικαιούνται, ίνα αποτειχισθώσιν έκ τούτου, διακόπτοντες την μετ' αυτού κοινωνίαν και «πρό συνοδικής διαγνώσεως» (ΙΕ΄ Κανόνος ΑΒ΄ Συνόδου).

Οι ούτως αποτειχιζόμενοι Ορθόδοξοι δεν «υπόκεινται» «κανονική επιτιμήσει»άλλ' είναι αξιέπαινοι. Ούτοι είναι άξιοι «τιμής» «πρεπούσης>> «τοίς Ορθοδόξοις». Και «ού σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι (να σώσωσι) » (Αυτόθι). Δηλαδή, η αποτείχισις γίνεται ώς μέσον αντιαιρετικού αγώνος υπέρ της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι γνησίως Ορθόδοξοι δεν εφησυχάζουσιν έν τη αποτειχίσει, άλλ' αγωνίζονται κατά της αιρέσεως και υπέρ της Ορθοδοξίας «άχρι θανάτου».

Διό «εξέλθετε έκ μέσου αυτών και αφορίσθητε (διαχωρισθήτε)» (2 Κορινθ. στ΄ 17), λέγει ο θείος νόμος, αλλά και «εώς του θανάτου αγώνισαι περί της αληθείας» (Σοφ. Σειρ. δ΄ 28) και «γίνου πιστός άχρι θανάτου>>, και τότε <<δώσω σοι τον στέφανον της ζωής».

ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΝΑΙ

Λέγουσι τινές από καρδίας λαλούντες. Εάν δεχθώμεν μή άκυρα τα μυστήρια των ακρίτων αιρετικών, τότε θα δεχθώμεν εγκύρους και τάς ποινάς τούτων κατά των ενισταμένων εναντίον της αιρέσεως Ορθοδόξων.

Έτερον όμως οι άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας διδάσκουσι. Δηλαδή, ότι τα μέν μυστήρια των αιρετικών τούτων δεν θεωρούνται άκυρα, άλλ' αί επιβαλλόμεναι παρ' αυτών ποιναί είναι εκκλησιαστικώς άκυροι και ανυπόστατοι. Τούτο έγραφεν ο άγιος Κελεστίνος Ρώμης περί του αιρεσιάρχου Νεστορίου, όστις ετιμώρησεν έν Κωνσταντινουπόλει Ορθοδόξους ενισταμένους κατά της αιρέσεως αυτού. 

Ήτοι, ότι ούτος «ουδένα ή καθελείν (να καθαιρέση) ή αποκινήσαι (να αποκινήση έκ της θέσεώς του) ηδύνατο» (Κελεστίνου Ρώμης, Μ. 4, 1045), καθ' ότι αιρετικός. Από πότε δέ ούκ είχε τοιούτον δικαίωμα; Από την στιγμήν κηρύξεως της αιρέσεώς του «άφ' ού τοιαύτα (αιρετικά) κηρύττειν» ήρξατο ( αυτόθι). Διό καταδικαστική απόφασις του αιρετικού Νεστορίου ουδέ πρόσκαιρον ισχύν έσχεν (αυτόθι).

Τουτέστι, τα μέν μυστήρια του πεσόντος είς αίρεσιν Ορθοδόξου λογίζονται άκυρα απο της καθαιρέσεως αυτού, αί δέ ποιναί τούτου είναι άκυροι απο της κηρύξεως της αιρέσεως.

ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Λέγει φιλοκαινοτόμον πνεύμα. Εφ' όσον τα Μυστήρια είναι ισχυρά, καλώς εμμένομεν έν τή αντιπαραδοσιακήν καινοτομία και δεν αποτειχιζόμεθα έκ των ομολογούντων Οικουμενισμόν καινοτόμων!

Τούτο, όμως, είναι ασεβές. Διότι δεν σώζει τον Χριστιανόν μόνο η θεία Χάρις, αλλά «η Χάρις και η αλήθεια» (Ιωάν. α΄ 17), κατά το δόγμα του Κυρίου, «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δέ απιστήσας κατακριθήσεται» (Μαρκ. ιστ΄ 16). Κατακριθήσεται δέ, όχι μόνον ο κληθείς είς το άγιον Βάπτισμα και αρνηθείς την σωτήριον κλήσιν όλως, αλλά και ο βαπτισθείς μέν, πεσών δε μετά τούτο είς απιστίαν αιρέσεως αμετανοήτως. 

Διότι, ενώ το Μυστήριον του Βαπτίσματος έστι Φώς, η αίρεσις είναι «σκότος το εξώτερον» (Δαλματίου, Μ. 4, 1257). Τα άγια Μυστήρια, λέγει ο ιερός Κανών, «τοίς επιμένουσιν έν τή αιρέσει μεγάλην της καταδίκης την τιμωρίαν πορίζουσιν». Ούτω γίνεται έν αυτοίς το «έν τή αληθεία πρός την αιώνιον ζωήν» «φωτεινότερον» «έν τή πλάνη σκοτεινότερον και πλέον καταδεδικασμένον» (ΝΖ΄ Κανόνος Συνόδου Καρθαγένης). Διό αί Οικουμενικαί Σύνοδοι απαγγέλλουσι τον φρικτόν αναθεματισμόν «τοίς κοινωνούσιν έν γνώσει» τοίς καινοτόμοις «ανάθεμα» (Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου Μ. 13, 128).

Υπό το ανάθεμα, λοιπόν, των Οικουμενικών Συνόδων της Εκκλησίας κείνται οι «έν γνώσει» (Θεοδώρου Στουδίτου, PG. 99, 1653) κοινωνούντες των Μυστηρίων των υπό κρίσιν καινοτόμων, καίτοι ταύτα είναι εισέτι ισχυρά. Ώς γάρ «πάν το έν αγνοία καθαρισθήσεται (αυτόθι)» ούτω το «έν γνώσει» (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 13, 128) «κατακριθήσεται» (Μάρκ. ιστ΄ 16).

Απορούντες όμως λέγουσιν. Εαν οι κηρύσσοντες αίρεσιν «δημοσία», «γυμνή τη κεφαλή» και «επ΄ εκκλησίας», έχωσι προ εκκλησιαστικής αυτών κρίσεως Μυστήρια ισχυρά, ίνα τι ο ιερός Κανών αποκαλεί τούτους ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους (ΙΕ΄ Κανόνος της ΑΒ΄ Συνόδου);

Διότι αιρετίζοντες κείνται υπό κρίσιν ως ψευδεπίσκοποι και ψευδοδιδάσκαλοι. Ψευδεπίσκοποι μεν, καθ΄ ότι, Επισκόπου θέσιν έχοντες, δεν ορθοτομούσι τον λόγο της θείας αληθείας, αλλά καινοτομούσι το ψεύδος. Ψευδοδιδάσκαλοι δέ, επειδή, εν θέσει εκκλησιαστικού διδασκάλου όντες, δεν διδάσκουσιν Ορθοδοξίαν, αλλά ψευδοδοξίαν. 

Διό και εκβάλλονται από τας θέσεις του Επισκόπου και του διδασκάλου δια κανονικής εκκλησιαστικής κρίσεως, ήτοι «συνοδικής διαγνώσεως», δηλαδή «εντελούς διαγνώσεως» (Βαλσάμωνος, Σ.Κ. 2, 695), ήγουν τελεσιδίκου. Διό ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας τον πεπτωκότα εις αίρεσιν Νεστόριον Κωνσταντινουπόλεως ονομάζει πρό τελεσιδίκου αυτού κρίσεως «συλλειτουργόν» (Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Μ. 4, 1068), ενω τον χαρακτηρίζει λύκον εν τη ποίμνη του Θεού ( Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Μ. 4, 1096). 

Δηλαδή, δια μεν το αιρετικόν αυτού κήρυγμα τον λέγει λύκον, δια δέ την εκκλησιαστική θέσιν, ήν εισέτι κατέχει, τον αποκαλεί συλλειτουργόν, επομένως και λειτουργόν Μυστηρίων. Διό και Νεστόριος εχαρακτηρίσθη και «κακόν θηρίον» πρό της υπ΄ αυτού κηρύξεως της αιρέσεως. Και όχι μόνον τούτο, αλλά και «προ του επιδημήσαι» αυτόν «εν Κωνσταντινουπόλει». Δηλαδή, ο Νεστόριος ωνομάσθη προ της ενθρονίσεως του εις τον επισκοπικόν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως, ουχί απλώς ψευδεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος, αλλά θηρίον κακόν. 

Και τούτο κατόπιν θείας αποκαλύψεως, ως μαρτυρεί αυτή αύτη η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Διότι γράφει αύτη προς τον πρωτοστατήσαντα εις την ορθόδοξον ένστασιν εν Κωνσταντινουπόλει άγιον Δαλμάτιον λέγουσα, «ότι και προ του επιδημήσαι Νεστόριον εν Κωνσταντινουπόλει, απεκάλυψέ σοι τα εν τη καρδία αυτού ο Θεός, και ότι πάσι τοίς ερχομένοις εν τω κελίω σου έλεγες· προσέχετε εαυτούς, αδελφοί, ότι κακόν θηρίον επεδήμησεν εν τη πόλει ταύτη και πολλούς έχει βλάψαι τη διδασκαλία αυτού» (Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 4, 1260).

Προσέχωμεν, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι «τη αναγνώσει» των αγίων Πατέρων, «μη ποτέ παραρρύωμεν» (Εβρ. β΄ 1).

Ιστολόγιο ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''