Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΚΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ

 

 

Εγώ είμαι ο ηγούμενος Νεόφυτος. Πες μου λοιπόν, πώς βρέθηκες εδώ; Το παιδί ζήτησε να το αφήσουν λίγο για να συνέλθει, κι ύστερα διηγήθηκε ότι είχε συμβεί. Το πρωΐ ο ηγούμενος συνάντησε τους τρεις εκείνους μοναχούς, που είχαν στο μεταξύ ανεβεί στη μονή, και τους ρώτησε: - Πατέρες, τι έγινε με το θησαυρό; - Ψέματα ήταν, γέροντά μου, απάντησαν εκείνοι.

 

 

Σε κάποιο μέρος της Φρυγίας, η γη ανέβλυσε αγιασμένο νερό με τη δύναμη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που θεράπευε κάθε αρρώστια και πλήθος ανθρώπων συνέρρεε καθημερινά για να δεχτεί την ψυχική λύτρωση και τη σωματική θεραπεία. Ένας χριστιανός, λοιπόν, επειδή γιατρεύτηκε η κόρη του, έκτισε ωραιότατο ναό στο όνομα του Αρχιστράτηγου Μιχαήλ, επάνω στο άγιασμα. Μετά 90 χρόνια, ήλθε στο ναό κάποιος ευλαβής νέος, ονόματι Άρχιππος. Έμεινε υπηρέτης στο ναό και ζούσε ζωή ασκητική και με εγκράτεια. Όταν είδαν αυτό το πράγμα οι ειδωλολάτρες, έπιασαν τον Άρχιππο και τον χτύπησαν δυνατά. Έπειτα, όρμησαν να καταστρέψουν το ναό και το άγιασμα. Αλλά με τη δύναμη του Αρχαγγέλου άλλοι απ' αυτούς τα χέρια έμειναν παράλυτα και άλλους τους σταμάτησε ένα φράγμα φωτιάς και έτσι γύρισαν όλοι άπρακτοι.

 

 

Όμως το πείσμα και ο θυμός τους ώθησε να κάνουν εκτροπή του κοντινού ποταμού, για να παρασύρει το ναό και να πνίξουν τον Άρχιππο. Αλλά και πάλι θαύμα! Ο ποταμός γύρισε προς τα πίσω! Τότε σκέφθηκαν να ενώσουν και άλλους δύο ποταμούς.

Όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παρουσιάστηκε στον Άρχιππο και, αφού τον έβγαλε έξω από το ναό, χτυπώντας με το κοντάρι Του το έδαφος, δημιούργησε μέγα σεισμό. Φλόγες πυρός κατέβηκαν από τον ουρανό και αμέσως ανοίχτηκε μεγάλο φαράγγι, μέσα στο οποίο χώνευσαν τα νερά των ποταμών, χωρίς να βλάψουν καθόλου το Ναό του Αρχαγγέλου.

Κατά παράδοξο τρόπο, έως σήμερα στο μέρος εκείνο τα νερά των ποταμών χωνεύονται και από τότε ο τόπος εκείνος ονομάστηκε Χώνες. Τα χρόνια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ του Βοτανειάτη (1078-1081), ησύχαζε στο Άγιον Όρος. στην τοποθεσία Δάφνη, ο μοναχός Ευθύμιος με την συνοδεία του.

Ύστερα όμως από επιδρομή των Σαρακηνών, αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν στη θέση που βρίσκεται σήμερα η μονή Δοχειαρίου. Αυτοί έχτισαν εκεί τη μονή. Τον Ευθύμιο διαδέχθηκε ο ανηψιός του Νεόφυτος. Ο Νεόφυτος είχε στον κόσμο μεγάλη περιουσία, που τη διέθεσε τώρα για να χτίσει εκκλησία και ν' ασφαλίσει τη μονή με τειχόκαστρο και πύργο.

Ήταν όμως λυπημένος, γιατί τα χρήματά του δεν επαρκούσαν για την αγιογράφηση του ναού. Ζήτησε τότε τη βοήθεια του Θεού, κι Εκείνος απάντησε με το ακόλουθο θαύμα: Εξήντα μίλια από το Άγιο Όρος, στο νησί Λόγγος, είχε η μονή ένα μετόχι, κι εκεί κοντά βρισκόταν στύλος αρχαίος με την επιγραφή: «Όποιος με χτυπήσει στο κεφάλι, θα βρει χρυσάφι άφθονο».

Πολλοί δοκίμαζαν, πετώντας πέτρες στην κορυφή του στύλου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Κάποτε ένας εικοσάχρονος νέος, εργάτης στο μετόχι της μονής αφού συλλογίστηκε πολύ, αποφάσισε να σκάψει στο σημείο όπου έπεφτε η σκιά της κορυφής του στύλου με την ανατολή του ήλιου. Καθώς έσκαβε, βρήκε μια μαρμάρινη πλάκα, και κάτω απ' αυτήν ένα μεγάλο χάλκινο δοχείο γεμάτο χρυσά νομίσματα.

Χαρούμενος για το εύρημα, σκεπάζει το δοχείο και τρέχει στο μοναστήρι.-Γέροντα, λέει εμπιστευτικά στον ηγούμενο Νεόφυτο, βρήκα χρυσάφι πολύ στο μετόχι μας. Δώσε ευλογία να έρθουν μοναχοί, για να το φέρουμε στο μοναστήρι. Ο ηγούμενος κάλεσε τρεις μοναχούς, που, με οδηγό το νέο, πήγαν, έβγαλαν το χάλκωμα μαζί με το μάρμαρο που το σκέπαζε, μπήκαν στο καΐκι και ξεκίνησαν για το μοναστήρι.

Οι μοναχοί όμως δεν άντεξαν στον πειρασμό. Σκέφτηκαν να ρίξουν τον εργάτη στη θάλασσα και ν' αρπάξουν το χρυσάφι. Έτσι κι έκαναν. Όταν άρχισε να βραδιάζει, έδεσαν το μάρμαρο στο λαιμό του νέου και τον πέταξαν στη θάλασσα. Εκείνος ενώ βυθιζόταν, φώναξε: - Άγιοι αρχάγγελοι σώστε με!

Αμέσως παρουσιάστηκαν οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ σαν αετοί χρυσόφτεροι, τον άρπαξαν από το βυθό και τον μετέφεραν αστραπιαία μέσα στην εκκλησία του Δοχειαρίου. Οι μοναχοί, στο μεταξύ, μοιράστηκαν το χρυσάφι, το έκρυψαν έξω από το μοναστήρι και οι ίδιοι έμειναν στον αρσανά. Ο νέος, μέσα στην εκκλησία, από το φόβο του κοκάλωσε και αποκοιμήθηκε. Όταν σήμανε ο όρθρος και πήγε ο εκκλησιαστικός ν' ανοίξει την εκκλησία, είδε μέσα το νέο και τρόμαξε.

Τρέχει τότε στον ηγούμενο και του λέει:-Γέροντά μου, είδα ένα φάντασμα στην εκκλησία και δεν μπορώ να μπω. -Μη φοβάσαι, του απαντάει εκείνος. Κάνε το σταυρό σου και προχώρησε με θάρρος. Ο μοναχός έκανε δεύτερη απόπειρα, αλλά είδε και πάλι το νέο. Κάλεσε τότε τον ηγούμενο, που διαπίστωσε πως το φαινόμενο ήταν αληθινό. Ο νέος κοιμόταν πεσμένος στο έδαφος, με την πέτρα δεμένη στο λαιμό. Ο γέροντας χτύπησε κάτω το ραβδί του και το παιδί ξύπνησε.- Πού βρίσκομαι; ρώτησε.

 

 

Μου φαίνεται πως είμαι στη θάλασσα, όπου μ' έριξαν οι μοναχοί.- Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι; Είσαι στο μοναστήρι, μέσα στην εκκλησία. Εγώ είμαι ο ηγούμενος Νεόφυτος. Πες μου λοιπόν, πώς βρέθηκες εδώ; Το παιδί ζήτησε να το αφήσουν λίγο για να συνέλθει, κι ύστερα διηγήθηκε ότι είχε συμβεί. Το πρωΐ ο ηγούμενος συνάντησε τους τρεις εκείνους μοναχούς, που είχαν στο μεταξύ ανεβεί στη μονή, και τους ρώτησε: - Πατέρες, τι έγινε με το θησαυρό; - Ψέματα ήταν, γέροντά μου, απάντησαν εκείνοι. Μας απάτησε ο νέος, γι' αυτό τον απειλήσαμε κι έφυγε.- Καλά. Πάμε τώρα στην εκκλησία να ευχαριστήσουμε το Θεό. Μπαίνοντας στο ναό, βλέπουν κατάπληκτοι το παιδί με την πέτρα δεμένη στο λαιμό του. Ήταν τόσο αναπάντεχο, που έμειναν άφωνοι. Ο ηγούμενος τους απείλησε κι έφεραν όλο το θησαυρό στο μοναστήρι. Ύστερα τους έδιωξε για πάντα, ενώ το νέο τον κούρεψε μοναχό. Την εκκλησία την αγιογράφησε και την αφιέρωσε στους αγίους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ.

 

Πηγή: Ορθόδοξοι Ορίζοντες. Τίλος, επιμέλεια και διασκευή κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
 

JE SUIS SARLIE NOUS SOMMES SALI

Αυτοί, που σήμερα δηλώνουν sarlie είναι οι σύγχρονοι, πτωτικοί υποκριτές,

που έχουν την ανεξιθρησκεία,

ως προπέτασμα καπνού για τον εκούσιο αφανισμό ενός Θεού,

που διώκεται στο όνομα μιας άοσμης πολιτισμικής και σωματοποιημένης, καθολικής ιδεοληψίας.

Ο δυτικοευρωπαϊκός Μαξιμαλισμός εκδίωξε τον Θεό από τα πνευματικά σπάργανα των ανθρώπων,

μάχεται όμως για την ελευθεροτυπία,

που γελοιοποιεί και διώκει τον ίδιο τον Θεό!

Ουαί, οποία υποκρισία!

Δεν ήταν μόνο ο Αλλάχ,

είναι και ο ίδιος, ο Χριστός του Σύμπαντος,

που πέρασε επώδυνα,χειρουργικά βασανιστήρια 

από το ''προοδευτκό'' κολαστήριο της Charlie Hebdo.

Το γενικευμένο προγκρόμ θανάτου της al kaida, όσο ειδεχθές και ανείπωτα καταγγελτικό είναι αυτό, δείχνει ωστόσο την θεόφρονη ένδοια μιας έκπτωτης, ανοικής Ευρώπης, που το μόνο που έχει να επιδείξει σήμερα είναι η Αφροσύνη σε όλα της τα μεγέθη. Αν ο θύτης κατηγορείται για αδυσώπητο, θρησκευτικό συντηρητισμό και παθογενή, θεοκρατικά αντανακλαστικά, αναζητήστε και το θύμα, που ασελγεί κατά συρροήν και κατά διαδοχήν πάνω στο θρησκευτικό συναίσθημα και στην υποκριτικά αποδεχόμενη ανεξιθρησκεία των λαών. Η Charlie Hebdo, ως εφημερίδα που μας απασχόλησε ήδη από την δεκαετία του 2000 αποτελείτο από ένα team συντακτών, τροτσκιστικής και μαοικής ''καταγωγής'', που στο όνομα μιας στιλπνής, ανεξέλεγκτης κι ασύδοτης σάτιρας γελοιοποιούσε επί χρόνια τον Θεό, προσφέροντάς τον, ως βορά στους πτωτικούς και άθεους Δυτικοευρωπαίους. Η ''χριστιανική'' Πτώση και Αποχή, που οι λαοί της Δύσης ονομάζουν Πολιτισμό, προσέκρουσε στην μαξιμαλιστική ιδεοληψία ενός εκφασισμένου, θεοκρατικού status,που απαιτεί Αίμα στον βωμό της Απιστίας. Οι Δυτκοευρωπαίοι, καιρό τώρα, αδιαφορούν και βαυκαλίζονται από τα δεικτκά, πυώδη και εμετικά αναγνώσιμα  σκουπίδια της Charlie Hebdo. Ο Χριστός έχει παρουσιαστεί πολλάκις, ως κίναιδος, ηθοποιός, γελωτοποιός, αιμομίκτης, τραβεστί, παιδεραστής, σαλός, αμφί, μοιχός και ομόφρονος του Αυνάν. Κι όμως... Καμμία πορεία διαμαρτυρίας δεν έγινε, καμμιά επίσημη καταγγελία δεν αναγγέλθηκε και κυρίως ουδεμία ''καθολική εκκλησία'' δεν δήλωσε παρών στην καταδίκη ενός εγκλήματος, που ποιείται χρόνια. Τώρα είναι αργά για δάκρυα. Και μόνο το γεγονός, πως προίσταντο της μεγαλειώδους πορείας στο Παρίσι, όλοι οι κυβερνητικοί αβανταδόροι, παρασημοφορεμένοι τέκτονες και πολιτικοί λοβιτουρατζήδες αποδεικνύει, πως η παγκόσμια Υποκρισία απέχει έτη φωτός από την παγκόσμια Καταδίκη ενός Φόνου. Γι' αυτό αναρωτιέται καλοπροαίρετα κανείς: Ποιός είναι ο θύτης και ποιός το θύμα; Αυτοί,που σήμερα φωνασκούν, πως είναι sarlie,είναι οι ίδιοι, που αν έβλεπαν δέκα ανθρώπους,να διαμαρτύρονται για την δημόσια χλεύη και την γελοιογραφική διαπόμπευση του Θεού τους, θα έλεγαν,πως είναι Σαλοί!... Υπό αυτήν την έννοια, απέναντι σε όλους αυτούς, που διαττείνονται, πως Je suis sarlie, o γράφων ανεπιφύλακτα δηλώνει, πως: Que est Salos! Εύχεσθε!

 

Υ.Γ. Θεωρείται αυτονόητο, πως καταδικάζεται η βία,

η τρομοκρατία και η παγκόσμια επιδημία Φόβου.

Άλλο τόσο όμως καταδικάζεται η ασύδοτη ελευθεροτυπία, η κατά το δοκούν 

κατευθυνόμενη σάτιρα και οι επιλεκτικά διαπομπευόμενοι στόχοι,

που πίσω τους,

ας μην γελιόμαστε,

κρύβεται επιμελώς ο δαίμονας του Τυπογραφείου 

ή αλλιώς και δαίμονας της Πλάνης.

Τα ΜΜΕ,

με προσεκτική, χειρουργική γραφίδα απέκρυψαν,

πως επαναλαμβανόμενος στόχος της Charlie Hebdo δεν ήταν μόνο ο ''Αλλάχ'',

αλλά και ο ίδιος ο Χριστός,

που πλέον -αποκλειστικά- και μόνο Αυτός διώκεται

 με νομική, κρατικοποιημένη Προστασία και κοινοβουλευτικά, τεκτονοποιημένα Νομοσχέδια.

 

 

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

 

ΓΑΛΑΤΕΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ ΣΟΥΡΕΛΗ: ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΕ!

Ήταν τότε, πρίν από χρόνια, το παιδί άρρωστο.

 Η μάνα σαν είδε κι απόειδε,πώς οι γιατροί δεν το γιάνανε, 

έβγαλε την ποδιά της, εύπρέπισε τον κότσο της, στέριωσε τη μαντήλα στο κεφάλι της. 

Απέ άναψε την καντήλα και παρακαλέθηκε.

Χριστέ μου, να γιάνει ό Στράτος μου! 

Σώσε τον, Παναγία μου! 

Τάμα σου κάνω, εννιάχρονος να πέσει για τη χάρη Σου στη θάλασσα, να βουτήξει ανήμερα τα Φώτα να πιάσει τον τίμιο Σταυρό Σου.

Απέ ή μάνα - ή καπετάνισσα- έβαλε σαράντα μέρες το εικόνισμα της Μεγαλόχαρης πάνω στην Αγία Τράπεζα.

 Έκανε και το σαρανταλείτουργο. 

Καί τώρα πού έγιανε το παιδί καί τώρα πού τα 'κλεισε πια τα εννιά του χρόνια, καιρός να γίνει καί το τάμα.

Τα φώτα ήταν αύριο... Οι νοικοκυρές είχαν ασπρίσει αυλές, πρεβάζια, σκάλες, γλάστρες. Μύρισε το νησί πάστρα κι ασβέστη. Τα παιδιά ολημερίς είπαν τα κάλαντα. Τώρα πριν καλοπέσει το σκοτάδι μαζεύτηκαν στα σπίτια τους. Απόμεινε έρημο το λιμάνι.

Τα καίκια καλοπλυμένα, στολισμένα, γιορτινά με σημαίες λικνίζονται καθώς παίζει μαζί τους το ελαφρύ κυμματάκι. Αναμμένα τα φωτάκια της πρύμνης και της πλώρης ξενύχτησαν καθώς λαγοκοιμόταν το νησί. Ύπνος βαθύς δεν μπόραγε να πιάσει τους νησιώτες από την έγνοια του Σταυρού.

Γιατί το ξέρουνε απ' τους πατέρες τους, κι αυτοί απ' τους δικούς τους τους πατέρες: Καλότυχο το σπιτικό, καλότυχο και το καίκι ο καπετάνιος και το τσούρμο καλότυχο αν δικός ήταν αυτός που θά 'πιανε τον Σταυρό από τη θάλασσα αυτή τη μέρα!

Γιατι μεγάλη η μέρα ''των Θεοφανείων'' για το νησί... Κατά τα μεσάνυχτα γύρισε ο καιρός. Ένας μανιασμένος μαίστρος ήρθε και σβούρηξε το νησί. Λυσσοκόπησε ο τόπος, αναστέναξε. Ο Στρατής κάτω απ' τη βελέντζα αφουγκράστηκε τον καιρό, το τριζοβόλημα του σπιτιού, τον βόγγο της θάλασσας. Το νησί δεν είναι απάνεμο.

Το χτυπούν οι αγέρηδες. Μ' αυτούς τους ήχους μεγάλωσαν τα παιδιά του νησιού. Όπως και τα γονικά τους. Η φύτρα είναι μουσκεμένη στην αρμύρα. Ανεμοδαρμένη φύτρα, περήφανη. Αφουγκράστηκε το παιδί και φοβήθηκε. Ξέρει για το τάμα της μάνας του, για την τιμή και για την ευλογία. Μα όσο να πεις, παιδί πράμα είναι, φοβάται.

Και με τούτον τον καιρό... Αξημέρωτα πετάχτηκε επάνω. Έσπρωξε τα παντζούρια και λιγοστό αχνό φως μπήκε στην κάμαρη. Ο καιρός είχε αγριέψει κι άλλο. Η θάλασσα έβραζε, δερνότανε στους βράχους, καβαλούσε τα καίκια, τις ψαρόβαρκες.

Η καπετάνισσα άναψε την καντήλα της, θύμιασε, έκανε τις μετάνοιές της, ετοίμασε τις γιορτινές αλλαξιές. Και τότε ακούστηκε ο πρώτος ήχος της καμπάνας. Στην αρχή απόμακρος. Ήταν σαν η καμπάνα να δοκίμαζε τη φωνή μα και τη δύναμή της. Γλυκός σαν βραχνός ο πρώτος ήχος. Μετά θαρρείς ξεθάρρεψε.

Και άρχισαν παρέα να της κάνουν οι καμπάνες απ' όλο το νησί. Να παραβγαίνουν σε φωνή, σε κάλεσμα, σε μελωδία. Σκεπάσαν έτσι τη βοή της θάλασσας. Το καταλάβανε τούτο το παιχνίδι τα κύματα κι αγρίεψαν. Μα οι καμπάνες δυνατότερα χτυπήσανε. Κι ο ουρανός χαμογέλασε και σαν να μέρωσε λίγο...

Του καπετάνιου ο γιος, ό Στρατής, γονατιστός στην εκκλησιά παρακαλούσε: ''Χριστέ μου, φέτος, μονάχα φέτος να τον πιάσω τον τιμημένο Σου Σταυρό''. Κι η καπετάνισσα -η μάνα- το ίδιο παρακάλαγε τον "΄Αη-Νικόλα. Έχει και μία σφίξη στην καρδιά" τόσο μικρό παιδί δεν πέφτει τέτοια μέρα μέσ' στη θάλασσα! Πολύ φοβάται η καπετάνισσα. Μα το 'χει τάμα!

Έφτασε η ώρα που κατεβαίνουνε στη θάλασσα, να ρίξουν τον Σταυρό. Μπροστά ο Δεσπότης, οι παπάδες, τα εξαπτέρυγα, μετά όλα τα τσούρμα, όλοι οι νησιώτες. Γιόμισε το νησί ψαλμωδία και θυμίαμα. Η θάλασσα αναρριγάει από προσμονή. Να πέσει ό Σταυρός, να αγιάσει το νερό, να ημερέψει. Να πέσει ο Σταυρός!

Έτοιμοι οι βουτηχτάδες κοιτάν στο στόμα τον Δεσπότη. Απόσωστα, πριν καλοπεί το ''Εν Ιορδάνη'' να πέσουν, να παλαίψουν για τη Χάρη του Χριστού. Σηκώνει ο Δεσπότης το χέρι του, στράφτει στο φως της μέρας ο Σταυρός. Μεγαλόπρεπα, με δυνατό τίναγμα πετάει ό Δεσπότης στο αφρισμένο κύμα τον Σταυρό. Σφυρίζουν τα καράβια, τρελλαίνονται οι καμπάνες και τραγουδάνε, τραγουδάνε.

Ο κόσμος μόλις πρόκανε κι είδε τα παλληκάρια που χώθηκαν στη μανιασμένη θάλασσα κάτω απ' τους αφρούς. Προκάνει η καπετάνισσα και βλέπει τον Στρατή πριν χαθεί κάτω από το κύμα. Σφίγγει το εικόνισμα -αυτό που σαραντάμερο βλογήθηκε στην "΄Αγια Τράπεζα- στις χούφτες της, που ίδρωσαν. Ανασεμιά δεν παίρνει ο κόσμος.

Να τα κεφάλια, σα να βγήκαν απ' τη θάλασσα. Όχι, είναι να πάρουν μια ανάσα να κάνουνε πιο βαθιά βουτιά. Κι εκεί που είχανε όλοι παγώσει από το κρύο, μα κι απ' την αγωνία, ένα κεφάλι φάνηκε μέσα απ' τους αφρούς. Ο Στρατής! Σταυροκοπήθηκε η μάννα.Το κεφάλι του παιδιού σκεπάσθηκε απ' το κύμα. Το χέρι μόνο φαίνεται που κρατάει τον Σταυρό.

Παλεύει το καπετανόπουλο, η θάλασσα θέλει να το αρπάξει, δύσκολο με το ένα χέρι να κολυμπήσει. Ώρες φανήκανε στην καπετάνισσα ότι περάσανε. Το φως λιγόστεψε απ' τα μάτια της, στηρίζεται στον πιο μεγάλο γιο της. Σαν τα ξανάνοιξε τα βλέφαρα, τον είδε τον Στρατή της εκεί, πλάι στον Δέσποτα να του δίνει τον Σταυρό. Μετά να κάνει μια βαθιά μετάνοια και πρώτος να τον ασπάζεται.

Ξανασφυρίζουν τα καράβια, οι καμπάνες δεν σταμάτησαν στιγμή. ''Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε'', ψέλνει το νησί ολόκληρο. Κι ο Στρατής, το μικρό καπετανόπουλο, νοιώθει πως μπλέχτηκε η αρμύρα με το δάκρυ του και βιάζεται για να μη το δει κανείς, να ξανακάνει μια μετάνοια.

 

Γαλάτεια Γρηγοριάδου Σουρέλη

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΚΑΙ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

 

Κατά την αντιμετώπιση των αιρέσεων,

εκτός από τον έλεγχο της πλάνης και της κακοδοξίας,είναι απαραίτητη 

και η καλή και σωτήρια Ομολογία της Αλήθειας της Πίστεως.

Άλλωστε,

μόνον εν Ομολογία δύναται να ασκηθεί αληθινός έλεγχος.

Σε καιρό ''οικουμενικής αταξίας,'' όταν ακόμη και οι ηγέτες των Τοπικών Εκκλησιών δεν εκφράζουν την Πίστη της Αληθείας,

αλλά συμφωνούν μεταξύ τους στην κακοδοξία,

την Καθολικότητα της Εκκλησίας διασώζουν μόνον όσοι διακρατούν την ''ορθήν και σωτήριον Ομολογίαν.''

 

 

Για τον λόγο αυτό,ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής βεβαιώνει με ΄'εμφαση ότι ''πας άνθρωπος αγιάζεται δια της ακριβούς Ομολογίας της Πίστεως.'' Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αποσιώπησις της Ομολογίας της Αλήθειας,προκειμένου να επιτευχθεί η ειρήνη και η ομόνοια με τους πολλούς.

Όταν σε εγειρόμενα δογματικά θέματα το αληθεύον μέρος σιγήσει από αδράνεια,δειλία ή απειλή,τότε είναι και αυτό συνένοχο με τον σφαλόμενο.''Η σιγή των λόγων,αναίρεσις των λόγων εστί'' διακηρύσσει ο Άγιος Μάξιμος,διότι ''ο μη λαλούμενος λόγος,ουδ' όλως εστί.'' Η Ομολογία της Αληθείας δεν περιορίζεται μόνον εντός της καρδιάς του ανθρώπου, πρέπει οπωσδήποτε και να εξωτερικεύεται: ''Ου περιώρισεν ο Θεός τη καρδία την όλην σωτηρίαν,ειπών.ο ομολογών με έμπροσθεν των ανθρώπων,ομολογήσω αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου εν τοις ουρανοίς [Ματθ.ι' 32].

Και ο θείος Απόστολος διδάσκει λέγων.καρδίαν μεν πιστεύεται εις δικαιοσύνην,στόματι δε ομολογείσαι εις σωτηρίαν [Ρωμ.ι΄10].Και αν η Ομολογία λυπήσει τους περισσότερους ανθρώπους;Ο Άγιος Μάξιμος είναι και πάλι αφοπλιστικός: ''ου δύναμαι λυπήσαι τον Θεόν σιωπών,άπερ αυτός λαλείσθαι και ομολογείσθαι προσέταξαν.Ο Άγιος Μάξιμος ουδέποτε συγκατετέθη εις τοιαύτην (θεωρουμένην ως) οικονομίαν.οικονομία εις βάρος του δόγματος της Εκκλησίας δεν νοείται,μάλλον δε είναι καταδικαστέα.Αυτή η αταλάντευτος στάσις διαπερνά όλο τον ένδοξο και ταυτόχρονα μαρτυρικό ιστορικό βίο της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας,η οποία δοκιμάσθηκε,δοκιμάζεται και θα δοκιμάζεται από τις αιρέσεις,ώστε να γίνονται φανεροί οι δόκιμοι.

Όταν το έτος 807-808 δυο Βενεδικτίνοι Μοναχοί εκ της Δύσεως έψαλαν στα Ιεροσόλυμα το Σύμβολο της Πίστεως με την προσθήκη του Filioque,δηλαδή την κακοδοξία,΄'ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται αιωνίως,όχι μόνον εκ του Πατρός,αλλά και εκ του Υιού,τότε ηγέρθησαν αμέσως αντιδράσεις εκ μέρους των Μοναχών της Μονής του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου.Οι Ορθόδοξοι Μοναχοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν,ως Αιρετικούς τους τολμήσαντας την εισαγωγή της ασεβούς προσθήκης.

Η ελεγκτική και ομολογιακή αυτή αντίδρασις είχε διττό αποτέλεσμα στη Δύση:αφ' ενός μεν να συγκληθεί σύνοδος υπέρ του Filioque από τον Βαιλέα των Φράγκων Κάρολο τον Μέγα,αφ' ετέρου δε ο Πάπας Λέοντας ο Γ΄να προβεί ορθότατα σε καταδίκη του  Filioque και να αναρτήσει εις ανάμνησιν και προφύλαξιν δύο αργυρές πλάκες στον Ναό του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη,οι οποίες περιείχαν το Σύμβολο της Πίστεως ακαινοτόμητο,δηλαδή άνευ της προσθήκης του Filioque.

Είναι γνωστά τα γεγονότα,τα οποία οδήγησαν στην σύγκληση της περίφημου Μεγάλης Συνόδου του έτους 879-880 στην Κων/πολη επί Μ.Φωτίου,της θεωρουμένης και,ως Η΄Οικουμενικής από την Συνείδηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας.Κατ' αυτήν,η Λατινική κακοδοξία του Filioque καταδικάσθηκε,ως επίσης και το λέγόμενο Πρωτείο δικαιοδοσίας του Πάπα Ρώμης εφ' όλης της Εκκλησίας.Η έκπτωσις,όμως των Δυτικών με την υιοθέτηση των,ως άνω καταδικασθέντων κακοδοξιών υπό της Αδιαιρέτου Εκκλησίας,ολοκληρώθηκε τον ΙΑ΄αιώνα δια των γνωστών αναθεματισμών.Έκτοτε η τοποθέτησις των Ορθοδόξων έναντί τους,μετά μάλιστα και τα τραγικά γεγονότα των Σταυροφοριών,ήταν αστασίαστη:εθεωρούντο ετερόδοξοι και αιρετικοί.

Οι Αγιορείται Μοναχοί έγραφαν χαραχτηριστικά στον λατινόφρονα Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο κατά το δεύτερο ήμισυ του ΙΓ' αιώνα:Αυτοί (οι Λατίνοι)...δεν άφησαν άθικτο και απαραχάρακτο,κανένα από τα κυριότερα σημεία της Πίστεως.Γι' αυτό,όχι μόνο αποκόπτονται από το Σώμα του Χριστού,αλλά παραδίδονται και στον σατανά κατά του Αποστόλου Παύλου:...''Ει τις ευαγγελίζεται υμάς παρ' ο παρελάβετε...ανάθεμα έστω'' [Γαλάτ.α΄8].Πως είναι λοιπόν νόμιμο...να ενωθούμε με εκείνους...εφ' όσον παραμένουν στις αιρέσεις τους;

Εάν το δεχθούμε αυτό,ανατρέπουμε με μιας τα πάντα και καταργούμε την Ορθοδοξία.''Ο Ομολογητής Άγιος Μελέτιος ο Γαλησιώτης,του οποίου οι Λατινόφρονες απέκοψαν την γλώσσα,γράφει χαραχτηριστικά και εύρυθμα στην Αλφαβηταλφάβητό του:''...ότι καν λεγωσί τινες των καθ' ημάς ποιμένων/εξ αμαθείας των Γραφών ή καθ' ετέρους τρόπους/ως Ιταλών τα σφάλματα βραχύτατα τυγχάνει,/ως ουκ εισίν αιρετικοί μηδ' αποκεκκομένοι/του των πιστών συστήματος εκ τινος των Αγίων/ουδέ το τούτοις κοινωνείν σφάλμα ψυχής και βλάβη,/ψευδώς φασι,κακώς φάσι,μακράν της αληθείας.../Πας των Πατέρων ο χορός αυτούς καταδικάζει,/Αιρετικοίς συντάττεται και σύμπας ο Λατίνοις/συγκοινωνών μεμέρισται Χριστού και των Αγίων.''

 

Πηγή: Περιοδικό ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ''
Αριθμός 354
Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010
Εισαγωγή, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

 

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης

 της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΚΥΡΙΕ ΙΩΑΝΝΗ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ; ΟΤΑΝ ΟΡΙΣΕΙΣ ΕΣΥ ΔΕΣΠΟΤΑ

Με περίσσιο θράσος οι Αρειανοί επίσκοποι και με την άδεια του βασιλιά Ουάλη

 εκδίωξαν τον Ορθόδοξο Αρχιερέα της Νίκαιας και τους Χριστιανούς της πόλης 

και κατέλαβαν τον Μητροπολιτικό Ναό. 

Τότε έδρασε γι' άλλη μια φορά ο Μέγας αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας και,

αφού πήρε την άδεια του βασιλιά να διευθετήσει,

όπως αυτός ήθελε με τον τρόπο του,

αρκεί να είναι δίκαιος και για τα δύο μέρη, έφθασε στη Νίκαια και είπε να σφραγίσουν τον Ναό 

και οι Ορθόδοξοι και οι Αρειανοί 

και αφού προσευχηθούν πρώτα οι οπαδοί του Αρείου,

εάν ανοίξουν οι πύλες, να πάρουν αυτοί τον Ναό,

εάν όμως όχι,  να προσευχηθούν οι Ορθόδοξοι 

και εάν ανοίξουν οι πύλες, να τους δοθεί και πάλι ο Ναός,

εάν όχι,να πάει στους Αρειανούς.

Συμφώνησαν όλοι και περισσότερο οι Αρειανοί,

αφού πλεονεκτούσαν στη περίπτωση, που δεν άνοιγαν οι πύλες.

Έτσι κι έγινε. 

Προσευχήθηκαν πρώτα οι Αρειανοί, για τρεις ημέρες. 

Πώς να τους ακούσει ο Υιός του Θεού, όταν αυτοί τον υβρίζουν;

Οι πύλες και βέβαια έμειναν κλειστές. 

Μετά προσευχήθηκαν οι Ορθόδοξοι με τον Άγιο Βασίλειο στο Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Διομήδους,

που ήταν κοντά στον Μητροπολιτικό Ναό.

Κατόπιν ο Άγιος Βασίλειος με όλο το πλήθος των Ορθοδόξων Χριστιανών

 πήγαν στο Μητροπολιτικό Ναό και,

όταν ακούσθηκε ο Μέγας Βασίλειος να λέει 

«Ευλογητός ο Θεός των Χριστιανών εις τους αιώνας των αιώνων»,

έσπασαν οι μοχλοί και οι κλειδαριές και οι πύλες άνοιξαν.

Μετά από αυτό το θαύμα ο Ναός επανήλθε στους Ορθοδόξους 

και πολλοί από τους πιστούς του Αρείου

 έγιναν Ορθόδοξοι.

Προς το τέλος της επίγειας πορείας του, καθώς μετέβαινε στην Εκκλησία, μία αμαρτωλή γυναίκα έπεσε στα πόδια του ρίχνοντας ένα γράμμα στο οποίο έγραψε τις αμαρτίες της, γιατί ντρεπόταν η ίδια να τις ξεστομίσει και κλαίγοντας, παρακαλούσε τον Άγιο να το διαβάσει και να συγχωρήσει τις αμαρτίες της. Ο Άγιος την παρηγόρησε, και είπε ότι μόνο ο Κύριος συγχωρεί τις αμαρτίες μας. Φιλεύσπλαχνος, όπως ήταν, κρατούσε το γράμμα σ' όλη τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Στο τέλος κάλεσε τη γυναίκα και της επέστρεψε το γράμμα.

Εκείνη μόλις το άνοιξε δεν βρήκε τίποτε γραμμένο, παρά μόνο ένα σημείο, όπου αναφέρει ένα θανάσιμο αμάρτημά της. Κλαίγοντας πάλι τον παρακαλούσε, να την λυπηθεί και να προσευχηθεί και πάλι στο Θεό να τη συγχωρήσει. Ο Άγιος Βασίλειος τότε της είπε, να πάει αμέσως στην έρημο, να βρει τον Όσιο Εφραίμ και να δεηθεί αυτός, στον Θεό για το αμάρτημα της. Η γυναίκα χωρίς να χρονοτριβήσει με την ευχή του Αγίου, πήγε αμέσως στην έρημο. Εκεί βρήκε τον Όσιο Εφραίμ κι αφού του διηγήθηκε την ιστορία της, τον παρακάλεσε θερμά.Ο Όσιος, όμως της αρνήθηκε, λέγοντας της, να πάει στον Άγιο Βασίλειο, όπου οι δικές του δεήσεις έσβησαν τις αμαρτίες της, έτσι αυτός πάλι μπορεί να δεηθεί στον Κύριο και για τη μία αμαρτία, που έμεινε. Να το κάνει σύντομα όμως, γιατί ο Άγιος σε λίγο πεθαίνει.

Εκείνη μόλις το άκουσε έφυγε τρέχοντας να προλάβει ζωντανό τον Άγιο. Όταν έφθασε, όμως η δύστυχη βρήκε το φέρετρο του και πλήθος κόσμου πάνω του. Έκλαιγε και φώναζε, ρίχνοντας το γράμμα στα πόδια του Αγίου και είπε σε όλους την ιστορία. Κλαίγοντας έλεγε, ότι ο Άγιος μπορούσε να δεηθεί και γι' αυτή την αμαρτία, αλλά την έστειλε σε άλλον. Ένας Ιερέας τότε θέλησε να δει στο γράμμα, για ποια αμαρτία μιλούσε η γυναίκα. Και τότε να το θαύμα. Δεν υπήρχε στο γράμμα τίποτε γραμμένο!...Κατά την τελευταία μέρα πάλι της ζωής του ο Άγιος και Μέγας Βασίλειος έκανε Χριστιανό τον Εβραίο γιατρό και φίλο του Ιωσήφ καθώς και όλη του την οικογένεια με θαυμαστό τρόπο.

Αφού ο γιατρός τον επισκέφθηκε, ρώτησε ο Άγιος να του πει πόσες ώρες του μένουν. Αυτός πιάνοντας τον σφυγμό του, του είπε ότι μένουν λίγες ώρες, κι ότι στη δύση του ηλίου θα πεθάνει. Ο Άγιος τότε του είπε, ότι αν ζήσει μέχρι την επόμενη ημέρα, τι θα κάνει; Ο Ιωσήφ του είπε, ότι, αν συμβεί κάτι τέτοιο, να πεθάνει ο ίδιος. Καλά το λες του είπε ο Άγιος, να πεθάνεις την αμαρτία και να ζήσεις εν Χριστώ. Δέχθηκε ο Ιωσήφ, γιατί ήταν αδύνατο με τους φυσικούς νόμους να συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Όταν έφυγε ο Εβραίος, προσευχήθηκε ο Άγιος Βασίλειος στον Θεό να του παρατείνει τη ζωή και για να δώσει την πραγματική ζωή στο φίλο του Ιωσήφ και στην οικογένεια του και για να προλάβει, να έρθει εκείνη η δυστυχισμένη γυναίκα, που έστειλε στην έρημο στον Όσιο Εφραίμ. Ο Θεός άκουσε τη δέηση του αγαπημένου δούλου του. Την επόμενη ημέρα το πρωΐ ζήτησε να του φέρουν τον Εβραίο γιατρό. Εκείνος αμέσως πήγε στο σπίτι του Αγίου νομίζοντας, ότι θα τον βρει νεκρό. Βλέποντας όμως, ότι ο Άγιος Βασίλειος ήταν ζωντανός χωρίς καν σφυγμό και ζωή στις φλέβες του έπεσε στα πόδια του κι αναγνώρισε τον αληθινό Θεό και Σωτήρα Ιησού Χριστό. Σε λίγο ο ίδιος ο Άγιος βάπτισε τον Ιωσήφ με το όνομα Ιωάννη και όλη του την οικογένεια. Γύρω στις δέκα ρώτησε πάλι ο Άγιος τον φίλο του «Κύριε Ιωάννη πότε θα πεθάνω;» κι εκείνος του απάντησε «όταν ορίσεις εσύ Δέσποτα»!...

Πηγή: ''Ορθόδοξοι Ορίζοντες''

Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

 

 Άγιος Βασίλειος Καισαρείας

ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ

 Είναι αλήθεια, εκ πείρας βεβαιωμένη, 

ότι ο ευσεβής χριστιανός, αγωνιζόμενος με την χάρι του Θεού και την βοήθεια των Αγίων,

 για να φθάσει από το παρά φύσιν στο κατά φύσιν και εν συνεχεία να αναβιβασθεί 

στο υπέρ φύσιν,

 πολεμείται νυχθημερόν από τα πονηρά πνεύματα, τους εκπεσόντας αυτούς πρώην φωτεινούς αγγέλους.

 Ο φθόνος των δαιμόνων εναντίον των ανθρώπων είναι απερίγραπτος, 

διότι βλέπουν οι δυστηχείς αυτοί, 

ότι οι εν Χριστώ αγιασμένοι άνθρωποι,

 αν και θνητοί και υλικοί, κληρονομούν τους τόπους του Φωτός και της Δόξης και της Μακαριότητος, 

από τους οποίους, αυτοί για την έπαρσή τους εξέπεσαν και τώρα κληρονομούν τον σκοτεινό άδη 

και το αιώνιο πυρ της κολάσεως.

Η έλλειψις πνευματικής πείρας, η ολιγοπιστία και το νέφος των παθών δεν επιτρέπουν συνήθως να κατανοήσουμε τους πραγματικούς Εχθρούς μας, οι οποίοι νυχθημερόν και με ποικίλα τεχνάσματα πολιορκούν την ψυχή μας, προκειμένου να την χωρίσουν από το Φως του Χριστού μας και να την υποτάξουν στα σκοτεινά πάθη. ''Έλεγον πρι τίνος Γέροντος, ότι εδεήθη του Θεού ιδείν τους δαίμονας. Και απεκαλύφθη αυτώ ότι. Ου χείαν έχεις ιδείν αυτούς. Ο δε Γέρων παρεκάλει λάλων. Κύριε,δυνατός ει σκεπάσαι με τη χαριτί Σου. Ο δε Θεός απεκάλυψε τους οφθαλμούς αυτού και είδεν αυτούς [τους δαίμονας], ότι, ώσπερ μέλισσαι κυκλούσι τον άνθρωπον βρύχοντες τους οδόντας αυτών επ' αυτόν, ο δε Άγγελος Κυρίου επετίμα αυτοίς.'' Τελικά, όμως,όταν ξεπεράσουμε τον πειρασμό της ολιγοπιστίας και πεισθούμε,ότι κατ' ουσίαν οι μοναδικοί μας Εχθροί είναι τα ακάθαρτα πνεύματα, αντιμετωπίζουμε πλέον με περισσότερη ένταση τον πειρασμό της αδημονίας, της λύπης, της ανυπομονησίας, διότι ο πόλεμος, εσωτερκά και εξωτερικά, είναι βαρύτατος, απαράκλητος και αδιάλειπτος: λογισμοί, φαντασίες και αισθήματα, ωσάν νέφος σκοτεινό, καλύπτουν την καρδιά και τον νου μας. Έχουμε έντονη την αίσθηση, ότι οι άνθρωποι, η φύσις, οι καταστάσεις εξεγείροντα όλα εναντίον μας!... Ένας άμεσος κίνδυνος, τον οποίο διέρχονται ιδίως οι αρχάριοι στην εν Χριστώ ζωή είναι να βλασφημήσουν τον σατανά! Καλό θα είναι στις κρίσιμες αυτές στιγμές,όπου η έντασις του εσωτερικού αγώνος κορυφώνεται,να ενθυμούμεθα, πώς ενήργησε ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ: ''Ο δε Μιχαήλ ο αρχάγγελος, ότε τω διαβόλω διακρινόμενος διελέγετο περί του Μωυσέως σώματος, ουκ ετόλμησε κρίσιν επενεγκείν βλασφημίας, αλλ' είπεν. Επιτιμήσαι σοι Κύριος.'' [Ιούδα,στχ,9]. Δηλαδή: Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, όταν συνδιαλεγόταν με τον διάβολο, ο οποίος διεκδικούσε με υπερήφανη γνώμη και ήθελε,να πάρει υπό την εξουσία του το νεκρό σώμα του θεόπτου Μωυσέως, δεν απετόλμησε, να καταδικάσει αυτόν με ύβρεις και βλασφημίες, αλλά είπε στον διάβολο! ''Από τον Θεό να το εύρεις... Ο Κύριος να σε επιτιμήσει... Ο Κύριος να σε καταργήσει για την αδικία που αποτολμάς...'' Και έτσι έγινε άφαντος ο διάβολος... ''Και στοχάσου, σχολιάζουν οι Άγιοι, ότι ''ο Άρχων Μιχαήλ εδίωξε μεν τον διάβολον,όχι όμως εξουσιαστικώς και αυθεντικώς, αλλά παραχωρήσας [εν ταπεινώσει] την κρίσιν πάσαν και τον διωγμόν του διαβόλου εις τον των όλων Θεόν.'' Ο Αρχάγγελος λοιπόν Μιχαήλ με το παραδειγμά του μας έδειξε, ότι δεν πρέπει, να βλασφημούμε, καταρώμεθα και αναθεματίζουμε, ούτε τον ίδιο τον σατανά, πράγμα,το οποίο μας διδάσκουν και τα Ιερά Κείμενα της Πίστεώς μας: ''Εν τω καταράσθαι ασεβή των σατανάν, αυτός καταράται την εαυτού ψυχήν.'' [Σοφ.Σειρ.κα' 27]. Οι Άγιοι ερμηνεύουν την στάση αυτή, ως εξής: ''Και γαρ και αυτόν τον σατανάν εάν αναθεματίσω, εφ' όσον ποιώ αυτού τα έργα, εμαυτόν αναθεματίζω.'' Ένας δεύτερος κίνδυνος, τον οποίο αντιμετωπίζει ο αγωνιζόμενος των καλόν αγώνα είναι, ότι λησμονεί τους πνευματικούς του Συμμάχους: τους φωτεινούς Αγγέλους του Θεού! Όταν συν τω χρόνω μας δοθεί πνευματική καθαρότις από την φιλανθρωπία του Κυρίου μας, τότε θα αποκτήσουμε οικειότητα με τον φύλακα Άγγελό μας και θα ακούσουμε νοερώς την αγία φωνή Του, να μας διαβεβαιώνει: ''Είμαι εδώ!... Αρκεί να προσέχεις!...'' Οι Άγιοι μας διδάσκουν και η πείρα επιβεβαιώνει, ότι, όταν η ψυχή διέλθει θλίψεις και πειρασμούς, αλλά με υπομονή, ταπείνωση και ευχαριστία, τότε ο Πανάγαθος Θεός οικονομεί να παρηγορηθεί η ψυχή. ''Δια των νοητών Ιερέων, τουτέστι των Αγγέλων, ανακτωμένων [οι οποίοι ''τονώνουν''] αυτήν θερμοτάτη γλυκυθυμία δακρύων, και λεπτοίς νοήμασι, και αρετών ισχύι. ''Πρέπει να έχουμε ακράδαντη την πίστη, ότι, εφ' όσον εμείς παραμένουμε σταθεροί στην εργασία των αγαθών εντολών του Κυρίου μας, δεχόμεθα μυστικώς την σφραγίδα του θείου Αγγέλου και έτσι δεν έχει επάνω μας εξουσία το μελίσσι των βρυχομένων δαιμόνων. Θα μας προσβάλλουν, αλλά θα γίνουν άφαντοι, θα έλθουν και θα παρέλθουν, επιτιμημένοι. ''Υμείς δε, ''λέγουν οι Άγιοι, ''εάν μείνητε εν τω αγαθώ, πέμπει ο Θεός τον Άγγελον Αυτού και σφραγίζει υμάς,ώστε τον ερχόμενον και βαστάζοντα την ρομφαίαν,παρελθείν υμάς, ευχαίς Αγίων. Αμήν.'' Προσοχή, λοιπόν!... Όταν το βάρος του αγώνος μας συνθλίβει, ας μην λησμονούμε, ποιοί είναι οι Εχθροί μας, αλλά και ποιοι είναι οι Σύμμαχοί μας! Οι δεύτεροι είναι φωτεινοί και αγαθοί... Η καθαρότητα του βίου μας και η ευωδία της Χάριτος, η Οποία σκηνώνει στην καρδιά μας δια μέσου της νοεράς προσευχής, τους προσελκύει και μας προστατεύουν και μας παρηγορούν και μας καθοδηγούν στα ύψη της θεώσεως.

Περιοδικό ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ''

Αριθμός 371

Άνοιξη-Καλοκαίρι 2014

Εισαγωγή και επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

 

Μακαριστός Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Α'

ΑΛΓΗΔΩΝ Η ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ

 

 

Υπομένω σημαίνει πορεύομαι, στο βυθό της θάλασσας του πειρασμού δια της Ευχαριστίας, με κατεύθυνση τον πυθμένα της αυτομεμψίας. Εκεί που δεν μπορεί να με φθάσει το καταστροφικό μίσος του Πονηρού. Εκεί πού δεν υψώνεται το ανυπέρβλητο κύμα του αδυσώπητου «γιατί;». Αυτού του ανεξήγητου ερωτηματικού που γεννιέται την ώρα της αφόρητης θλίψης και του πειρασμού και που δοκιμάζει υπαρξιακά τον άνθρωπο.Εκείνος που υπομένει δεν αντιδρά «δυναμικά» -με τη σημασία που δίνει σ' αυτό τον όρο ο απόγονος του Αδάμ- αλλά αμύνεται σταυρικά. Υπ' αυτή την έννοια, υπομένω σημαίνει στέκομαι «εν αγάπη, εν προσευχή και επ' ελπίδι». Είμαι, μ' άλλα λόγια, γαντζωμένος στο βράχο της πίστης, έτσι που να περάσει το κύμα από πάνω μου και να μη με διαλύσει. Αντλώ δυνάμεις από τη χαρά της θέας του Προσώπου Του. Η υπομονή στην ουσία της είναι βράχος πίστης, ποτάμι ελπίδας και πέλαγος αγάπης.

Κάποτε, για παράδειγμα, έβριζε ένας άνθρωπος της αγοράς τον Περικλή. Αυτός όμως δεν του έδινε καμιά σημασία. Αυτό κράτησε μια ολόκληρη ημέρα. Ο ένας έβριζε ασταμάτητα και τον βύθιζε σε πλήθος από κατηγορίες και ο άλλος δεν έδινε καμιά σημασία σε τίποτε από αυτά. Τελικά, όταν βράδιασε και έπεσε το σκοτάδι, τότε αποφάσισε και ο υβριστής να σταματήσει. Τότε λοιπόν, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ο Περικλής τον ξεπροβόδισε φωτίζοντας το δρόμο του. Έτσι δεν έχασε, με κάποια αντεκδίκηση, το μισθό της υπομονής του.

Κάποτε άλλοτε, κάποιος έπεσε πάνω στον Σωκράτη και τον χτύπησε αλύπητα. Αυτός όμως δεν αντέδρασε, αλλά άφηνε να τον χτυπά, μέχρι που να ξεσπάσει όλη η οργή του. Τον χτύπησε μάλιστα σε τέτοιο σημείο, ώστε πρήσθηκε από τις πληγές ολόκληρο το πρόσωπό του. Μόλις εκείνος σταμάτησε να τον χτυπά, ο Σωκράτης, καθώς λένε, δεν του είπε τίποτα περισσότερο, παρά μονάχα έγραψε στο μέτωπό του -όπως συνήθιζαν τότε να γράφουν πάνω στα αγάλματα- το όνομα εκείνου που τον είχε φέρει σ' αυτή την κατάσταση: Ο τάδε με έκανε έτσι. Και αυτή ήταν μονάχα η αντίδραση και η άμυνά του.

Τον Ευκλείδη επίσης, κάποιος από τα Μέγαρα που θύμωσε μαζί του, τον απειλούσε με όρκο ότι θα τον σκότωνε. Τότε και εκείνος έκανε έναν άλλο όρκο. Ορκίσθηκε να τον κάνει να χάσει αυτή την οργή που είχε εναντίον του και να ξαναγίνουν φίλοι.

Σ' έναν γνωστό του Πυθαγόρα επίσης, τον Κλείνιο -ο οποίος βέβαια τον είχε μιμηθεί με κόπους και θυσίες συνέβη κάτι που ακόμα και σήμερα στους χριστιανούς δύσκολα θα το συναντούσαμε. Τί συνέβη λοιπόν σ’ αυτό τον άνθρωπο; Επειδή του ζητούσαν να ορκισθεί ότι θα δώσει οπωσδήποτε τρία τάλαντα, για να αποφύγει κάποια ζημιά που επρόκειτο να του κάνουν, εκείνος έδωσε περισσότερα από όσα του ζητούσαν. Κι αυτό δεν το έκανε ειρωνικά ή για να τους ξεγελάσει, αλλά το έκανε με την πρόθεση να τηρήσει την υπόσχεσή του. Γιατί, καθώς νομίζω, θα είχε ακούσει την εντολή εκείνη, η οποία και σήμερα μας απαγορεύει τον όρκο.

Να μιμηθείς λοιπόν τον Κλείνιο και τον Ευκλείδη στην τήρηση των εντολών, ώστε να ενεργείς καθώς και εκείνοι. Να εύχεσαι δηλαδή και εσύ για εκείνους που σε καταδιώκουν και να μην τους καταριέσαι. Γιατί, αν δεν είχε αυτός ασκηθεί από πριν σ' αυτά που τώρα και εγώ σας διδάσκω, δεν θα ήταν σε θέση να τα υπερβεί σαν τιποτένια και ασήμαντα.

Ας είναι μόνιμος σύντροφός σου, σαν άλλο φως και καθαρή διόπτρα, η εντολή του Θεού. Αυτή ας σου χαρίζει παντού και πάντα τη δωρεά της διάκρισης των περιστάσεων. Αυτή ας εποπτεύει τον ορίζοντα της ψυχής σου για να σου φανερώνει την πραγματική και αληθινή κατάσταση των πραγμάτων και των περιστάσεων, που κάθε φορά θα αντιμετωπίζεις. Γιατί αυτή, ό,τι και να συμβεί, δεν θα σ’ αφήσει να χάσεις τη δύναμη και την ειρήνη της ψυχής σου.

Παράλληλα, να είσαι πάντοτε πνευματικά προετοιμασμένος, ώστε να αντιμετωπίζεις με ανδρεία και να υπομένεις με καρτερία, σαν σκόπελο που ξαφνικά ορθώνεται στο δρόμο σου, τις προσβολές των βίαιων κυμάτων και πνευμάτων, με τη Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον Οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Μεγάλου Βασιλείου

 

<<Αλγηδών η αγιότοκος>>:
<<Η Υπομονή και η Ευχαριστία κατά τους Πατέρες>>
Πηγή: Αναβάσεις.
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

΄Ενας Χριστός γεννάται κι ένας άνθρωπος αναγεννάται μέσα από τα απανθρακωμένα αποκαίδια των εφήμερων, διαχρονικών αμαρτιών του.

Η Μετάνοια είναι το ζητούμενο,

το ποθούμενο, το επαναγαγών στην φυσική πορεία ενός εύπλαστου ανθρώπου,

που αναζητά να δραπετεύσει μέσα από την αυτόχειρη, αυτοποιημένη φύλακή του.

Αυτός ο κόσμος δεν υποφέρεται πια,

κάτω από τα απονεκρωμένα κύτταρα και τις αμαρτοποιές τοξίνες του,

που διαχρονικά συνέδραμε σ' έναν παγκόσμιο καρκίνο.

Νοσούμε υπό το καθεστώς μιας εωσφορικής επιδημίας,

κι αυτήν την γη,

την κάναμε ένα δημόσιο απορριματοφόρο με μεταλλαγμένες ιδέες και γενώσιμες ελπίδες.

Όλα αυτά στο όνομα μιας γενικευμένης, ολικής ασυδοσίας,

που επέλεξε,να κάνει τον άνθρωπο Θεό,

στην θέση του Θεού,

παραδομένος απερίφραστα στο κράτος του διαβόλου.

Όλοι οι -ισμοί κατέρρευσαν υπό το κράτος ενός Ηρώδη,

που και σήμερα αναζητεί τις κεφαλές των Ορθοδόξων επί πίνακι.

Κι όλα τα χοικά-επί ματαίω-όνειρα 

αντανάκλασαν στον καθρέφτη, γητευτές παθών,

που τους είπανε και δαίμονες.

Σήμερα γεννιέται ένα μωρό, που μόνο το χαμόγελό Του φτάνει,

για ν' αναστήσει τον πεθαμένο άνθρωπο 

μέσα από την νεκρή ζωή του.

Η φυλακή που φτιάξαμε με τόσο κόπο,

μπορεί, να γίνει η φάτνη της ελπίδας μας,

η ρωγμή του χρόνου,

που στέλνει ψυχές, συστημένες στον Παράδεισο!

 

Καλά, ευλογημένα και πνευματικά Χριστούγεννα

 Τετάρτη 25 [7] Δεκεμβρίου 2014

Πάτριο Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο

 

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Η ΖΑΜΦΙΡΑ Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

Πήγε στο μπάνιο, πλύθηκε, έβαλε τα πιο καλά της ρούχα και είπε: 

«Εγώ θα πεθάνω τώρα, δώστε μου ένα κερί»

 (σ.σ. Σε άλλες ορθόδοξες χώρες, όταν κάποιος ξεψυχάει 

πάντα κρατούν δίπλα του ένα αναμμένο κερί).

Της έφεραν το κερί, 

γύρισε το κεφάλι της προς τον τοίχο και πέθανε!

Εγώ πιστεύω,

πως ο Θεός περιμένει τον καθένα να επιστρέψει κοντά Του και,

όταν αυτό γίνει και είναι καθαρός,

τότε ο Θεός κρίνει, 

εαν θα τον πάρει δίπλα Του!

Εδώ και επτά χρόνια είμαι ιερέας στο παρεκκλήσι των φυλακών Προύνκου στο Κίσιβο (σ.σ.Δημοκρατία της Μολδαβίας). Επειδή παράλληλα υπηρετώ και στην ενορία μου,κάνω εκεί ακολουθίες τις Τετάρτες και τις Παρασκευές. Με βοηθούν κάποιοι κρατούμενοι,ως εθελοντές.Ένα από τα καθήκοντά τους είναι να προετοιμάσουν τους κρατουμένους,που θα συμμετάσχουν στην Ακολουθία της επομένης ημέρας δινοντάς τους,να διαβάσουν,είτε το Ωρολόγιο,είτε κάποιο από τα βιβλία που έχουμε στην μικρή μας βιβλιοθήκη.Θέλω,όμως να σας διηγηθώ κάτι που συνέβη το φθινόπωρο του 2008.Οι φυλακές Προύνκου.είναι οι μοναδικές φυλακές-νοσοκομείο στο οποίο βρίσκονται και άντρες και γυναίκες. Σε ένα κελί του χειρουργικού τμήματος βρισκόνταν και η Ζαμφίρα η τσιγγάνα. Όταν ένας από τους εθελοντές πήγε στο κελί,για να ρωτήσει,ποιός θα συμμετείχε στην ακολουθία της επομένης ημέρας η Ζαμφίρα του είπε:«Εγώ θα έρθω,αλλά δεν έχω ανάγκη τα βιβλία σου». 

Η Ζαμφίρα ήταν περίπου 36 ετών, όμορφή και απ’όσα είχα καταλάβει ”ελαφρών ηθών”.Ήταν στην φυλακή από τα δεκαέξι της χρόνια επειδή είχε σκοτώσει το παιδί της,αλλά και γιά άλλα σοβαρά παραπτώματα.Την επομένη λοιπόν η Ζαμφίρα ήρθε στην ακολουθία στο παρεκκλήσι. Την ημέρα εκείνη διαβάσαμε τον Ικετήριο κανόνα προς τον Ιησού Χριστό,την Παράκληση της Παναγίας και τον κανόνα της Θείας Μεταλήψεως. Η Ζαμφίρα,όμως στο πίσω μέρος του ναού απαντούσε σε κάθε προσευχή κοροιδευτικά και έκανε άσχημες χειρονομίες. Φυσικά ενοχλούσε και εμένα αλλά και τους άλλους κρατουμένους οι οποίοι ήταν περίπου 35, άνδρες και γυναίκες. Κανείς δεν τολμούσε να της κάνει παρατήρηση επειδή είχε ένα κάποιο ”κύρος”στον υπόκοσμο. Παρότι ήταν 36 ετών,ήταν ψηλά στην ιεραρχία,κάτι που όλοι οι κρατούμενοι σέβονταν απολύτως.Έδωσε ολόκληρη παράσταση και κάποιους τους διασκέδαζε με τα αστεία της. 

Την άφησα ήσυχη,μόνο την ρώτησα:«Πώς σε λένε»; «Ζαμφίρα» μου απάντησε.Της είπα να ησυχάσει. «Καλά»μου απάντησε αυτή,συνέχισε όμως τα ίδια.Μετά την ακολουθία τους εξομολόγησα όλους. Σε μια γυναίκα – η οποία ζούσε στο ίδιο κελί με την Ζαμφίρα – είπα: «Δε μπορώ να σε κοινωνήσω τώρα. Θα κάνεις τον κανόνα που θα σου δώσω και θα έρθεις σε δύο εβδομάδες να κοινωνήσεις». Μόνο η Ζαμφίρα δεν εξομολογήθηκε.Τότε την ρώτησα: «Εσυ θα εξομολογηθείς;-Όχι δεν θα εξομολογηθώ, γιατί αν θα εξομολογηθώ θα σου πέσουν οι τρίχες από την μύτη.(σ.σ.αργκώ των φυλακισμένων).-Τότε γιατί ήρθες στην εκκλησία,αφού,ούτε εξομολογείσαι,ούτε προσεύχεσαι,ούτε ακούς την ακολουθία.Ήρθες για βόλτα;-Όχι ήρθα για να δω πόσο όμορφος είσαι.Σε όλα απαντούσε πολύ απότομα. 

Τότε είπα: «Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου».Μετά από δύο εβδομάδες έστειλα έναν εθελοντή στην γυναικα,στην οποία είχα βάλει κανόνα και η οποία έμενε στο ίδιο κελί με την Ζαμφίρα, για να της θυμίσει,ότι θα κοινωνήσει και να ετοιμαστεί. Πάει ο εθελοντής στο κελί και της λεει «Ο ιερέας είπε πως,επειδή αύριο θα κοινωνήσετε,να ετοιμαστείτε και να διαβάσετε την προσευχή προ της Θείας Μεταλήψεως» Της έδωσε ένα Ωρολόγιο και αμέσως πετάχτηκε η Ζαμφίρα,-«Θέλω και εγώ να πάω αύριο στην εκκλησία.-«Όχι δεν θα πας επειδή δεν κάθεσαι ήσυχη» της είπε ο εθελοντής.-«Σε παρακαλώ, θέλω να πάω» επέμενε η Ζαμφίρα. «Δώσε μου ένα βιβλίο να διαβάσω».Της έδωσε το Ψαλτήρι. Δεν ξέρω τι διάβασε και πόσο διάβασε αλλά την επόμενη ημέρα ήρθε και με βρήκε μια συγκρατούμενή της και μου είπε:«Πάτερ η Ζαμφίρα δεν είναι καλά στο μυαλό της»-«Δηλαδή,τι θέλεις να πεις»; ρώτησα εγώ.-«Όλη νύχτα έκλαιγε. Διάβαζε και έκλαιγε. 

Δεν ξέρω τι διάβασε αλλά έκλαιγε πάρα πολύ.Αφού τους εξομολόγησα όλους πήγα στην Ζαμφίρα.Ήταν γονατισμένη σε μια γωνία.Φαινόνταν κλαμμένη. Δεν έλεγε τίποτα.-«Θέλεις να εξομολογηθείς;-«Ναι πάτερ θα εξομολογηθώ, αλλά δεν θα εξομολογηθώ,όπως όλοι οι άλλοι.-«Πες μου πώς θέλεις».-«Θέλω να εξομολογηθώ με δυνατή φωνή,μπροστά σε όλους.»Και όπως στεκόμουν,εγώ με το πρόσωπο προς την εικόνα του Χριστού, γύρισε προς τους άλλους κρατουμένους και άρχισε να εξομολογείται δημόσια!Η εξομολόγηση κράτησε 45 λεπτά. Σε κάθε αμαρτία έκλαιγε, έκανε μια μετάνοια και έλεγε: «Παρακαλώ συγχωρέστε με». Αφού τελείωσε σκέφτηκα. ”Να την κοινωνήσω”; Σύμφωνα με τους κανόνες του Αγίου Βασιλείου έπρεπε να μην της επιτρέψω να κοινωνήσει για τριακόσια χρόνια με τόσο βαριές αμαρτίες,που είχε κάνει.Αυτό, που κατάφερα,να μάθω ήταν,πως η γιαγιά της την είχε βαπτίσει,όταν ήταν μικρή αλλά ποτέ δεν είχε κοινωνήσει. Συνεπώς θα ήταν η πρώτη φορά.Δεν είχε φάει τίποτα εκείνο το πρωινό. Σκεφτόμουν,τι θα έκανε ο Χριστός μετά από μια τέτοια εξομολόγηση προσευχόμενος ως εξής: «Κύριε εαν την κοινωνώ αναξίως παίρνω εγώ επάνω μου αυτήν την αμαρτία». Την κοινώνησα.Μετά την Θεία Κοινωνία έλαμπε από χαρά και έψελνε ”Αλληλούια”. Βρισκόνταν σε μια τέτοια κατάσταση χαράς που σπάνια συναντάς και σε χριστιανούς που ζουν ελευθεροί στον κόσμο.

Το βράδυ μου τηλεφώνησε ένας φύλακας: «Πάτερ,η Ζαμφίρα πέθανε»μου λέει»!Στις 9 το βράδυ έφτασα στην φυλακή και ρώτησα μια φυλακισμένη που είχε κοινωνήσει μαζί της,τι συνέβη και μου είπε:«Πάτερ, ήταν πολύ χαρούμενη που κοινώνησε. Από το πρωί προσευχόνταν στο Θεό, μου μιλούσε για το Θεό, για την μετάνοια, για την πίστη και την αγάπη και έκλαιγε για τις αμαρτίες της. Κατά της οκτώ το βράδυ μου λέει: «Δεν αισθάνομαι καλά,κάτι έχω».Πήγε στο μπάνιο, πλύθηκε,έβαλε τα πιο καλά της ρούχα και είπε: «Εγώ θα πεθάνω τώρα, δώστε μου ένα κερί» (σ.σ.Σε άλλες ορθόδοξες χώρες όταν κάποιος ξεψυχάει πάντα κρατούν δίπλα του ένα αναμμένο κερί). Της έφεραν το κερί, γύρισε το κεφάλι της προς τον τοίχο και πέθανε!Την επομένη ημέρα οι γιατροί έκαναν συμβούλιο.Έπρεπε να χειρουργηθεί για κοίλη,αλλά δεν έβρισκαν μια αιτία για τον ξαφνικό θάνατό της. Εγώ πιστεύω,πως ο Θεός περιμένει τον καθένα να επιστρέψει κοντά Του και,όταν αυτό γίνει και είναι καθαρός,τότε ο Θεός κρίνει, εαν θα τον πάρει δίπλα Του!
 

Ιερέας Βιορέλ Κοζοκάρου-Κίσιβο

Απόδοση στα ελληνικά π. Γεώργιος Κονισπολιάτης

Πηγή: ''proskynitis.blogspot.gr''

Τίτλος,  επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Από το περιοδικό ''Familia Ortodoxa''

τεύχος 39

Απρίλιος 2012

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΠΝΙΓΟΤΑΝ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

 

Είδε λοιπόν το αγοράκι στον τάφο μέσα σε νερά.

- Αδελφούλη μου, του είπε με λαχτάρα, γιατί είσαι μέσα στα νερά;

Κι εκείνο με παράπονο αλλά και με κάποια αγανάκτηση της είπε:- 

Έτσι με κατάντησαν τα δάκρυα της μάννας μου!

Όταν πληροφορήθηκε βέβαια αυτά η μητέρα του, 

συναισθάνθηκε το λάθος της, 

ζήτησε συγχώρηση από τον Θεό και γαλήνεψε.

Αυτό το γεγονός το εδιηγείτο η Γερόντισσα Ξένη, η οσία πρώτη Ηγουμένη της Μονής του αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, η οποία ήταν τυφλή. Τυφλή κατά την σωματική όραση, αλλά φωτισμένη και με οξεία πνευματική όραση. Αποδεικνύει δε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων λυπούνται όταν οι συγγενείς αντί να δοξολογούν τον Θεό, σκληρύνονται και λυπούνται υπερβολικά. Αυτή λοιπόν η αγιασμένη μοναχή είχε μια αδελφή στην Αθήνα, η οποία είχε έξι κορίτσια και ένα αγόρι, που την εποχή εκείνη ήταν οκτώ περίπου ετών. Η μητέρα του αλλά και όλοι οι συγγενείς το υπεραγαπούσαν και διότι ήταν μονάκριβο αλλά και γιατί ήταν πολύ καλό παιδάκι.

Ένα σωστό αγγελάκι.Με τον εμφύλιο πόλεμο (1948) και τα λεγόμενα Δεκεμβριανά, όπου εγίνοντο μάχες και μέσα στις πόλεις, σ’ έναν βομβαρδισμό το αγοράκι, ενώ γύριζε από το σχολείο, σκοτώθηκε. Έτσι αυτό το επίγειο αγγελούδι διάνυσε γρήγορα την επίγεια ζωή του για να βρεθεί κοντά στον Θεό σαν ουράνιο πλέον αγγελούδι. Η μητέρα πόνεσε πολύ. Αφήνοντας δε τον εαυτό της έρμαιο του πόνου, έπεσε στην εφάμαρτη υπερβολή και στην απελπισία, ενώ σαν χριστιανή Ορθόδοξη ήξερε ότι το παιδάκι της ήταν στην χαρά του Ουρανού. Αυτή η συμπεριφορά των συγγενών έχει πολλές φορές αποδειχθεί πως ενοχλεί τις ψυχές που βρίσκονται κοντά στον Θεό, οι οποίες χαίρονται μόνον όταν οι επίγειοι συγγενείς δοξολογούν τον Ουράνιο Πατέρα, τον χορηγό της αιώνιας μακαριότητας και Ευεργέτη των ανθρώπων, είτε βρίσκονται στον πρόσκαιρο κόσμο είτε στον αληθινό.

Έτσι λοιπόν και σ’ αυτή την περίπτωση το αγοράκι εμφανίστηκε στον ύπνο της μεγαλύτερης αδελφής του, η οποία ήταν πράγματι μία ενάρετη και πιστή κοπελίτσα. Είδε λοιπόν το αγοράκι στον τάφο μέσα σε νερά.- Αδελφούλη μου, του είπε με λαχτάρα, γιατί είσαι μέσα στα νερά; Κι εκείνο με παράπονο αλλά και με κάποια αγανάκτηση της είπε:- Έτσι με κατάντησαν τα δάκρυα της μάννας μου! Όταν πληροφορήθηκε βέβαια αυτά η μητέρα του, συναισθάνθηκε το λάθος της, ζήτησε συγχώρηση από τον Θεό και γαλήνεψε. Δεν ήθελε επ’ ουδενί να πικραίνει το αγγελάκι της αλλά προ πάντων τον Θεό. Συνέβη όμως και το εξής, το οποίο καλό είναι να το έχουμε υπ’ όψιν μας. Στο παιδάκι αυτό δεν έκαναν τα καθιερωμένα από την Εκκλησία μας μνημόσυνα, γιατί πίστευαν ότι δεν εχρειάζοντο, επειδή ήταν μικρό. Η σκέψη αυτή όμως είναι λανθασμένη. 

Η κάθε ψυχούλα, ανεξαρτήτως ηλικίας, θέλει τις προσφορές της ενώπιον του Θεού και τις προσευχές. Κυρίως όμως μερίδιο από την Θεϊκή Βασιλική Τράπεζα του Χριστού, όταν γίνεται η Θεία Λειτουργία, όταν γίνεται η μνημόνευσή της στην αγία Πρόθεση. Φάνηκε λοιπόν πάλι ο μικρούλης σ’ αυτή την καλή του αδελφούλα, η οποία τον είδε ότι βρισκόταν σε μία λαμπρή ουράνια τράπεζα μαζί με άλλα παιδάκια, αλλά δεν είχε εκείνος μπροστά του πιάτο με φαγητό! Η αδελφή του τον ρώτησε το γιατί και τότε της είπε:- Εσείς δεν μου στείλατε φαγητό και μ’ αφήσατε νηστικό!

Η κοπέλα το είπε στην μητέρα της και έκαναν τα απαραίτητα μνημόσυνα. Τότε η αδελφή του τον ξαναείδε σ’ εκείνη την τράπεζα, αλλά αυτή τη φορά να τρώει ευχαριστημένος από ένα πλούσιο πιάτο με φαγητό που είχε μπροστά του. Έτσι, για μια ακόμη φορά βγαίνει το συμπέρασμα πως και τα μικρά κεκοιμημένα παιδάκια θέλουν τα μνημόσυνά τους.

Από το βιβλίο: ''ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ουράνια μηνύματα

Θαυμαστά γεγονότα.''

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

ΔΩΡΙΔΑ 2009

Πηγή: ''Εις δόξαν Θεού''

Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ