ΤΟ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΕΝΟΣ ΜΑΣΟΝΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

 ''Ο ''ἀδελφός'' Μελέτιος Μεταξάκης,μετὰ τὴ μύησή του παρακολουθοῦσε τὶς ἐργασίες καὶ τὴ δράση τοῦ Τεκτονισμού παντοῦ,ὅπου βρέθηκε στὴν πολυτάραχη ζωή του,καὶ οἱ περιστάσεις καὶ τὸ περιβάλλον τοῦ τὸ ἐπέτρεπαν.Ο γράφων,όταν μοῦ ἔγινε ἡ τιμὴ νὰ ἰδῶ μὲ τὴ σειρἀ μου τὸ ''τεκτονικό φῶς στὴ Στοά ''Α ρ μ ο ν ί α'',ἐνθυμοῦμαι μὲ πόση ὑπερηφάνεια καὶ χαρὰ ὅλοι οἱ ''ἀδελφοί'' της μιλοῦσαν γιὰ τὴ μύηση τοῦ τότε ἐψηφισμένου Πατριάρχη Μελετίου,στὴ Στοά μας''.

                                                                                      

Τεκτονικό Δελτίο, Α, Ι. Ζερβουδάκης, Τέκτων.

  Προερχόμενος ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον Ιεροσολύμων,

ἀπὸ ὅπου ἐξεδιώχθη ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Δαμιανοῦ διὰ τὴν ἀνταρτικὴν πολιτείαν του,ἀνέβηκε εἰς τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θρόνους παρανόμως,

διὰ νὰ διασπείρει τὴν ἀσέβειαν καὶ τὴν ἀπώλειαν μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ Μεταξάκης ἤρχισε τὴν προδοτικὴν «σταδιοδρομίαν» του,

ὡς μητροπολίτης Κιτίου, Κύπρου,

ὅπου τὸν ἐπέβαλεν ἡ μασωνία.

Ὅπως ἔγραψε τὸ ἐπίσημον ὄργανον τῶν μασώνων «Πυθαγόρας-Γνώμων», οὗτος ἔγινε μασῶνος εἰς τὴν στοὰν «Ἁρμονία» Κωνσταντινουπόλεως τὴν 15 Μαρτίου 1910,

εἶχε δὲ τὸν ὕψιστον βαθμὸν ἐν τῆ μασωνία.

Ἀκολούθως οὗτως μετεπήδησεν εἰς τὴν Μητρόπολιν Ἀθηνῶν καὶ ἀμέσως κατέστρωσε καὶ ἐκεῖ «Καταστατικὸν χάρτην» 

καὶ ἤνοιξε τὴν ὁδὸν εἰς τοὺς μετ’ αὐτόν,ὥστε ἕκαστος ρηξικέλευθος ἀρχιεπίσκοπος νὰ κατασκευάζη Καταστατικὸν χάρτην κατὰ τὰ μέτρα του,

ὡσεί ἐπρόκειτο 

περὶ πολιτικῶν τῆς ἐσχάτης φαυλότητος καὶ αὐθαιρεσίας. Οὗτος ἤνοιξε καὶ διευκόλυνε τὴν ὁδὸν 

εἰς τὸν ἀντίθεον Οἰκουμενισμὸν μὲ τὴν κοσμικὴν σατανικὴν «φιλίαν» τῶν δυσωνύμων αἱρετικῶν λύκων,

τοὺς ὁποίους εἰσήγαγε κακούργως εἰς τὴν μάνδραν τοῦ Χριστοῦ πρὸς ἀπώλειαν,

χάριν τῶν προσωπικῶν του ματαιοδοξιῶν καὶ μασωνικῶν συμφερόντων,διὰ νὰ συμπληρώσουν 

τὸ ἔργον οἱ μετ’ αὐτὸν ὅμοιοί του, Βασίλειος Γ΄, Ἀθηναγόρας, κλπ.

Μετὰ ταῦτα καταλείψας καὶ ταύτην καὶ γυρίζων τὴν Ἀμερικὴν μὲ παντελόνια καὶ καπέλο,ὡσὰν λιμοκοντόρος,«κοσμικοῖς ἄρχουσι χρησάμενος» καὶ διὰ τῶν ὅπλων τῶν Ἀμυνιτῶν, εὐρισκόμενος εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἐπεβλήθη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων,ίνα δι’ αὐτοῦ,κατὰ τὸν ἀνωτέρω ἀοίδιμον Πατριάρχην Φιλόθεον,«ὁ ἐνεργῶν ἐν τοῖς υἱοῖς τῆς ἀπειθείας πονηρὸς καὶ ἀρχέκακος δράκων δυνηθῆ τῶν κατὰ γνώμην τυχεῖν». Πῶς καὶ μὲ ποίους τρόπους καὶ μέσα ἀνερριχήθη οὗτος εἰς τὸν ἕνα μετὰ τὸν ἄλλον τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θρόνους, ἔγραφε σχετικῶς ὁ Κασσανδρείας Εἰρηναῖος εἰς τὸ περίφημόν του «Ὑπόμνημα» εἰς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος,συγκληθεῖσαν τῆ 14 Ἰουνίου 1929, λέγων, σὺν πολλοῖς ἄλλοις,περὶ τοῦ μοιραίου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὅτι: «Ὁ ἔπηλυς οὗτος,ὡς τὸν χαρακτηρίζει,ἱκανοποιῶν ἁμαρτωλὰς θελήσεις καὶ ἰδιοτελεῖς ἐπιθυμίας ἀλλοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ μυστικῶν ἑταιριῶν, εἰς τὰς ὁποίας φιλοδοξία τυφλούμενος καὶ εἰς τὴν διαφήμησιν τοῦ ἐγώ του θυσιάζων τὰ πάντα,ὤφειλε τὴν διαδοχικὴν εἰς τὰ ὕπατα τῶν ἐπὶ μέρους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀξιώματα ἄνοδον αὐτού...».

Τὴν 22 Ἰουλίου 1935 ἐξελέγη Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ὁ Τιμόθεος, τὴν δὲ 28 τοῦ ἰδίου μηνὸς ὁ Μεταξάκης ἐξέψυξεν «αἰφνιδίως καὶ ἐν τῆ ἀκμῆ τῆς δραστηριότητός του». Λέγεται, ὅτι κατὰ τὰς τελευταίας του ἡμέρας ἐξῆλθε τῶν φρενῶν καὶ ὑψῶν σχετλιαστικῶς τὰς χεῖρας καὶ οἰμώζων, «ὤχ, ἔσχισα τὴν Ἐκκλησίαν, κατέστρεψα τὴν Ὀρθοδοξίαν» κλπ. απέχρεμψε τὴν ψυχὴν εἰς χεῖρας τοῦ θεοῦ τῶν μασώνων... Ἰδοὺ τὸ ὑποκείμενον, τὸ ὁποῖον «ὁ ἀρχέκακος δράκων ὑπεδύθη», ἴνα ἐπιτύχη τὰ καταθύμιά του. Χαρακτηρίζον τὸν ἄνθρωπον τοῦτον τὸ περιοδικὸν «ΖΩΗ», ἔγραφε ἐν τῆ νεκρολογία του, σὺν ἄλλοις, ταῦτα: ''...Διεμορφώθη εἰς ἰδιάζουσαν ἐν τῆ ἐκκλησία φυσιογνωμίαν. Ἐν αὐτῆ ἡ πολιτικὴ προσωπικότης ἀπερρόφα καὶ ὑποκαθίστα τὴν ἐκκλησιαστικὴν τοιαύτην. Ἐνοχλούμενος ἀπὸ τὴν συντηρητικότητα, ἐξεδήλωνεν ἐλευθερίους τάσεις, αἵτινες πολλάκις ἐνεφανίζοντο ἀσυγκράτητοι, μολονότι -διὰ νὰ χρησιμοποιήσωμεν ἰδικήν του φράσιν- «τὰ πολλὰ σκοντάμματα τὸν ἠνάγκαζον νὰ μετριάζη» ταύτας.

Ἐν τούτοις καὶ πάλιν δὲν ἐδυσκολεύετο νὰ προσαρμόζη, ἡ τουλάχιστον ν’ ἀποπειρᾶται τὴν προσαρμογὴν Ἐκκλησίας καὶ ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων εἰς τὴν σκοπιμότητα, νὰ θεωρῆ δὲ ἀκόμη καὶ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θεσμοὺς εὐπροσαρμόστους εἰς τὴν σκοπιμότητα καὶ τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς... Μεγαλοπράγμων, ἀεικίνητος καὶ ἀκαταπόνητος˙ ἀλλὰ καὶ πολυπράγμων τῶν πρωτοβουλιῶν ἀρχηγὸς καὶ τῶν ἀπραγματοποιήτων σχεδἰων ἐφευρέτης καὶ σχεδιαστὴς ἔστρεφε τὴν ὁρμήν του, σάκις δὲν εἶχεν ἄλλο πεδίο ἐργώδους δράσεως πρὸς τοὺς ἐκκλησιαστικοῦς θεσμούς,ἐπιζητῶν νὰ δίδη διέξοδον εἰς τὴν ἀνήσυχον πρωτοβουλίαν του διὰ μεταβολῶν ἐν τῆ ἐξωτερικῆ ζωῆ τῆς Ἐκκλησίας, προτοῦ γίνη ἡ δέουσα ἐργασία διὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἀνακαίνισιν αὐτῆς...». ( «ΖΩΗ»,Ἔτος ΚΕ΄,ἀριθμός 1199). Ἐνῶ, ὅπως ἀνέγραφε τὸ ἐπίσημον ὄργανον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ»: «Ἡ ἀναγγελία τῆς ἐκλογῆς, ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Μελετίου προκάλεσε τὴν ἔκρηξιν θυέλλης ἐν Ἀθήναις... Οἱ Ἑπτὰ, ὡς πλειοψηφία τῆς Συνόδου ἐτηλεγράφησαν πρὸς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Μελέτιον παρακαλοῦντες νὰ μὴ άποδεχθῆ τὴν ἐκλογὴν καὶ ἔλθη εἰς Κωνσταντινούπολιν χάριν τῆς εἰρήνης τῆς Ἐκκλησίας».

Ὁ δὲ Χρῆστος Ἀνδροῦτσος ἔγραφεν, ὅτι «πάντες οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει εἰσὶν ὠνητοὶ» καὶ διὰ πραγματείας ἀπεδείκνυεν ἀντικανονικὴν καὶ παράνομον τὴν ἐπίβασιν τοῦ Μεταξάκη εἰς τὸν οἰκουμενικὸν θρόνον. Ἐνῶ οὕτως ἐδέχθησαν τὴν «ἐκλογήν» του οἱ Ὀρθόδοξοι, οἱ δυσσεβεῖς προτεστάνται καὶ ὅπου γῆς οἰκουμενισταὶ ἐπανηγύρισαν ἐνθουσιωδῶς καὶ ἔπλεξαν διθυράμβους διὰ τὴν ἐκλογήν του, γνωρίζοντες ἀπὸ πολλοῦ τὸν ἄνδρα ἐκ τῶν μετ’ αὐτῶν θεομισήτων ἀντορθοδόξων ἐπαφῶν καὶ προδοσιῶν του καὶ βλέποντες ἐν τῶ προσώπω του τὸν ἐκτελεστὴν τῶν κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας σχεδίων των. Σημειοῦμεν μερικὰ «δειγματικῶς»,ἐξ ὅσων εἶπον καὶ ἔγραψαν,οἱ ὅπου γῆς «μεγάλοι» τοῦ προτεσταντισμοῦ-οἰκουμενισμοῦ ἐπὶ τῆ ἐκλογῆ του καὶ μετὰ ταῦτα,διὰ νὰ ἐννοηθῆ «ποίοις κυρίοις ἐδούλευεν» οὗτος καὶ χάριν τίνων ἐνήργησεν,ὡς ἐνήργησεν. Οἱ CHURCH TIMES τοῦ Λονδίνου ἔγραφον: «Πρέπει νὰ εἴμεθα εὐχαριστημένοι καὶ ὑπερήφανοι,διότι ὁ Θεὸς ἔδωκε τοιοῦτον ποιμενάρχην εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν κατὰ τὰς ἡμέρας ταύτας...». «Ὑπὸ τῆς ἐνταῦθα (Ν. Ὑόρκη) Μεγάλης Ἐπισκοπιανῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας ἐγένετο ἡ ἀπονομὴ τοῦ Διπλώματος τῆς Θεολογίας πρὸς τὴν Α.Θ. Παναγιότητα τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Μελέτιον Δ΄... Ὁ Σεβασμιότατος Ἐπίσκοπος Νέας Ὑόρκης WILLIAM T. MANNING... στρέφων τὸν λόγον περὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Μελετίου Δ΄, «τοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ ποιμένος», ὡς τὸν ὠνόμασεν, ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιον αὐτοῦ, ὡς ἱεράρχου ἐμφορουμένου ὑπὸ φλογερᾶς πίστεως καὶ γνησίως χριστιανικῶν ἰδεωδῶν. Διὰ τοῦτο τιμᾶται ὑφ’ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. 

Τοιοῦτον ὑπέροχον ἱεράρχην τιμῶμεν σήμερον. Ἡ ἀπονεμομένη αὕτη τιμὴ πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην τὸν πεπνυμένον τοῦτον ἱεράρχην, ὸν γνωστὸν διὰ τὰ φιλάδελφα αὐτοῦ αἰσθήματα πρὸς τὴν ἀδελφὴν Ἐπισκοπιανὴν Ἐκκλησίαν, δικαίως μᾶς κάμνει νὰ χαίρωμεν καὶ νὰ αἰσθανώμεθα ὑπερηφάνειαν,διότι εἶναι τιμὴ ἀντανακλῶσα πρὸς ὅλην τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν...». Ὁ αὐτὸς «ἐπίσκοπος», καλέσας τὸν Μεταξάκην, «νὰ εὐλογήση τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ, προητοίμασε μεγαλειώδη δεξίωσιν ἐν τῶ καθεδρικῶ ναῶ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου…». Εἰς ἐπίσημον προτεσταντικὴν «ἔκθεσιν» περιελαμβάνοντο καὶ ταῦτα: «Ἡ παρουσία ἐξεχόντων ἀντιπροσώπων τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἐν Λονδίνω, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Συνδιασκέψεως τοῦ LAMBETH καὶ ἐν Γενεύη, αἱ ἐπισκέψεις εἰς τὴν χώραν ταύτην (Ἀμερικὴν) καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν τῆς Α.Α. τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Μελετίου, ἡ παρατεταμένη διαμονή του ἐνταῦθα καὶ ἡ ἐκλογὴ αὐτοῦ, ὡς Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, συνετέλεσαν πολὺ εἰς τὴν προπαρασκευὴν τῆς ἑνώσεως τῆς Ἀγγλικανικῆς καὶ τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Α. Παναγιότης ἐπανειλημμένως καὶ μάλιστα εἰς τὸν ἐνθρονιστήριον αὐτῆς λόγον ὑπεσχέθη νὰ συμβάληται εἰς τὴν ἕνωσιν μεταξὺ τῆς Ἀνατολικῆς, Παλαιοκαθολικῆς καὶ Ἀγγλικανικῆς Εκκλησίας...». Ὁ ἐκ τῶν τότε καθηγητῶν τῆς σχολῆς Χάλκης Παντολέων Κομνηνός, ὅστις ἦτο ποτισμένος ὅλον τὸ δηλητήριον τοῦ προτεσταντισμοῦ καὶ Οἰκουμενισμοῦ, ἔγραφε διὰ τὸν Μεταξάκην: 

Τὸ ὅλον κήρυγμα τῆς Α.Θ. Παναγιότητος ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς εἰς τὸν θρόνον τῶν Χρυσοστόμων καὶ τῶν Γρηγορίων ἀναρρήσεως αὐτοῦ καὶ ιδιαιτέρως, οἱ πρὸς τοὺς καθηγητὰς τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας ἐμπνευσμένοι λόγοι του ἐμβάλλουν πολλὴν τὴν ἐλπίδα,ὅτι πρὸς τοῖς ἄλλοις ἀγαθοῖς θὰ ἡγηθῆ ἡμῶν, ὡς ἄλλος... Μωϋσῆς καὶ εἰς τὴν διάνοιξιν τῶν ὁριζόντων,οὓς ὑπηνίχθη... ὀφείλομεν νὰ ἔχωμεν πεπλατυσμένην καὶ οὐχὶ στενὴν τὴν καρδίαν πρὸς πάντας... ὥστε νὰ καταστῆ βαθμηδὸν δυνατὸν, ὅπως οἱ χθὲς καὶ πρώην ἀπεξενωμένοι καὶ πολέμιοι,αἰσθανθῶμεν βαθύτερον τοὺς συνδέοντας αὐτοὺς δεσμοὺς καὶ τείνωσι πρὸς ἀλλήλους δεξιὰς φιλίας καὶ κοινωνὶας. Αἱ ἀρχαὶ αὗται,μετὰ ἰδιαιτέρου ἀπό τινος ζήλου πρεσβευόμεναι καὶ καλλιεργούμεναι ἐν Ἀγγλία καὶ Ἀμερικῆ, τείνουν εἰς τὴν ἐκ παντὸς τρόπου ἀνασύνδεσιν τῶν κεχωρισμένων μελῶν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος, πρὸς ὃ καὶ ὑλικὰ οὐχὶ τυχαῖα καταβάλλονται μέσα πρὸς συγκρότησιν συνεδρίων, πρὸς μελέτας καὶ δημοσιεύματα...». Ἐκ τούτων ἐννοεῖ πᾶς τις «ποίων ἐξελέγη» Πατριάρχης, ὁ Μεταξάκης καὶ διὰ ποίους σκοποὺς προωθήθη ὑπ’ αὐτῶν ἡ ἀναρρίχησίς του.

Σημειωτέον δ’ ὅτι ὑπὸ τῶν Ἐπισκόπων τοῦ Πατριαρχείου εἶχε παραπεμφθῆ εἰς δίκην «ὡς ἔνοχος σχίσματος καὶ ἐπικοινωνίας μεθ’ αἱρετικῶν»˙οἱ δὲ Συνοδικοὶ τῆς Ἑλλάδος τὸν ἔθεσαν ὑπόδικον «διὰ ἀντικανονικὰς πράξεις αὐτοῦ καὶ προέβησαν εἰς δίκην καὶ καταδίκην αὐτοῦ εἰς τὴν ἐσχάτην τῶν ποινῶν»,(καθαίρεσιν). Ἐπεμείναμεν εἰς τὴν σκιαγράφησιν τοῦ πρωτοστάτου τῆς ἀποστασίας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ Μεταξάκη, διότι καὶ μόνη ἡ προσωπικότης καὶ ἡ πρᾶξις αὐτοῦ, ἀρκεῖ διὰ νὰ βεβαιωθῆ ὑπὸ ποίων καὶ διατὶ προωθήθη, ποίων τοὺς σκοποὺς καὶ τὰ σχέδια ἐξυπηρέτει... ΔΙΑΤΙ καὶ ΩΣ ΤΙ εἰσήχθη ὁ Νεοημερολογιτισμὸς, τοῦ ὁποίου τὴν εἰσαγωγὴν αὐτὸς πρῶτος ἀπεφάσισεν. Οὕτω δὲ ἐξηγεῖται καὶ ἡ καύχησις τῶν μασώνων, ὅτι, «ἐὰν αὐτὴ ἡ λεγομένη κίνησις περὶ ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν εὐρίσκεται εἰς καλὸν δρόμον,τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὴν τάξιν μας». Εἰς τὴν ὁποίαν «τάξιν» ἐπρώτευεν ὁ Μεταξάκης. Εν έτει 1967 ἡ «Συντακτικὴ ᾿Επιτροπὴ τοῦ Τεκτονικοῦ Δελτίου ἀνέθεσεν» εἰς τὸν Μασῶνον ᾿Αλεξ. Ι. Ζερβουδάκην νὰ συντάξῃ μίαν μελέτην «ποὺ νὰ σκιαγραφῆ ἕνα ἀκόμη φωτεινὸ ἄστρο, ποὺ ἐλάμπρυνε καὶ κατηύγασε τὸν οὐρανὸ τῆς ''Ορθοδόξου ῾Ελληνικῆς Εκκλησίας''». Ο ᾿Α. Ι. Ζερβουδάκης πράγματι συνέγραψε μίαν λίαν ἐκτενῆ καὶ ἀξιόλογον ἐξ ἀπόψεως ἱστορικῆς, βιογραφίαν τοῦ πατριάρχου Μ. Μ., ἀνερχομένην εἰς εἰκοσιπέντε σελίδας, ἐξ᾿ ἧς ἀναδημοσιεύομεν ἕνα μικρὸν τμῆμα, τὸ ὁποῖον βεβαίως ὁμιλεῖ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ καὶ δὲν χρήζει σχολίων ἡμετέρων.

Πάντως ἀξίζει νὰ σημειωθῇ εἰσαγωγικῶς, ὅτι ὅσα γράφει ὁ ᾿Α.Ι.Ζ. εἶναι πέρα πάσης ἀμφισβητήσεως καὶ δι᾿ ἄλλους λόγους, ἀλλὰ καὶ διότι-τὸ πλέον σοβαρὸν-εἶχε προσωπικὴν πεῖραν τῆς μασωνικῆς ἰδιότητος τοῦ Μ. Μ. ῾Η μαρτυρία του εἶναι λίαν εὔγλωττος: Ο ᾿Α. Ι. Ζ. συνήντησε τὸν Μ. Μ. εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν κατὰ τὰς τραγικὰς ἡμέρας τοῦ 1922, ὡς μέλος τριμελοῦς ἐπιτροπῆς, καὶ συνεζήτησε μαζί του... ''Φεύγοντας» -λέγει ὁ ᾿Α. Ι. Ζ- «τὸν ἀποχαιρέτησα σὰν τέκτων, ἕνα τέκτονα. Μοῦ χαμογέλασε καὶ μοῦ εἶπε: ''Βλέπω, ὅτι μὲ καταλαβαίνετε''! Η ἀνάμνηση αὐτὴ μὲ παρεκίνησε ν᾿ ἀναλάβω τὴν ἐντολὴ τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ Δελτίου μὲ ἀπόφαση νὰ παρουσιάσω τὸν ''ἀδελφόν'' μας...». Καὶ καταλήγει τὸ πολυσέλιδον ἄρθρον: «Μὲ τὶς ψυχικὲς ἀρετὲς ποὺ ἦταν προικισμένος ὁ Μελέτιος, μὲ τὴν τετράγωνη λογική του, τὸ ἀνεξάρτητο καὶ ἀπαλλαγμένο ἀπὸ μικρότητες μυαλό του, δὲν εἶναι παράξενο, ὅτι βρέθηκε ἕτοιμος νὰ δεχθῇ καὶ τὸ... τεκτονικό φῶς.

Τὴν πρώτη φορὰ, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη (1906), γνωρίστηκε μὲ τέκτονες. Συνεζήτησε μαζί τους καὶ τοὺς ἐντυπωσίασε μὲ τὸ κριτικὸ καὶ εὐθύ του πνεῦμα, μὲ τὶς γνώσεις καὶ τὶς γνῶμες του ἐπάνω στὰ διάφορα ἐγκυκλοπαιδικά, γενικά, εκκλησιαστικὰ καὶ θρησκευτικὰ ζητήματα. Αὐτοὶ ἐνδιαφέρθηκαν νὰ μάθουν, ποιὸς ἦταν καὶ τὶ εἶχε κάμει ἕως ἐκείνη τὴ στιγμή. ῞Οσα ἔμαθαν τοὺς παρακίνησαν νὰ τοῦ ὑποβάλουν, ἔντεχνα, τὴ δεύτερη φορὰ, ποὺ ξαναβρέθηκε στὴν Πόλη, τὴν ἰδέα νὰ γίνῃ Τέκτων. Φαίνεται ὅτι, στὴν περίπτωση αὐτή, οἱ Τέκτονες, μέλη τοῦ ῾Ελληνικοῦ Πολιτικοῦ Συνδέσμου Κωνσταντινουπόλεως, μὲ τοὺς ὁποίους συνεργάζονταν τότε ὁ Μελέτιος γιὰ τὸ φλέγον ζήτημα τῶν ᾿Αραβοφώνων ὀρθοδόξων (1908), ἐνέργησαν σωστά, ὥστε τὸ ἐρευνητικὸ καὶ φιλοπερίεργο πνεῦμα τοῦ Μελετίου, ποὺ εἶχε ἕως τότε πολλὰ ἀκούσει γιὰ τοὺς μασώνους στὴ Κύπρο καὶ ἀλλοῦ, νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τοὺς συνεργάτες του, ποὺ ἐκτιμοῦσε, νὰ τοῦ δώσουν πληροφορίες γιὰ τὸν Τεκτονισμό, καὶ ἀφοῦ τοὺς ἄκουσε, ν᾿ ἀποφασίσῃ, μὲ τὴ γνωστὴ ὁρμητικότητα καὶ ἀποφασιστικότητά του νὰ μιμηθῇ τὸ παράδειγμα τόσων ἄγγλων καὶ ἄλλων ξένων ἐπισκόπων καὶ νὰ ζητήσῃ νὰ γνωρίσῃ καὶ μυηθῇ καὶ αὐτὸς στὰ μυστήρια ποὺ κρύβονται στὸν Τεκτονισμό!

Τὸν ἔφεραν τότε στὴ Στοὰ ''Α ρ μ ο ν ί α'', ὑπ᾿ ἀριθ. 446 τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ εἶχε συγκεντρώσει στοὺς κόλπους της τὴν ἀφρόκρεμα τοῦ ἐκεῖ ἑλληνισμοῦ, ὅ,τι καλύτερο σὲ γράμματα, ἐπιστῆμες καὶ δύναμη διέθετε τότε τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο στὴν Πόλη καί, ἡ ὁποία, κατὰ ἕνα τρόπο, μὲ τὰ μέλη της, ποὺ βρίσκονταν σὲ κάθε ὀργάνωση κοινοτική, ἐθνικὴ ἤ ἄλλη, οὐσιαστικὰ ἐπηρέαζε τὴν ἑλληνικὴ ζωή. Ζήτησαν ἀπὸ τὴν τότε ''Μεγάλο ᾿Αν. τῆς ῾Ελλάδος'' τὴν ἄδειαν νὰ τὸν μυήσουν καὶ ὅταν τὴν ἔλαβαν, ὁ Μελέτιος δέχθηκε καὶ τὸ ''τεκτονικό φῶς'' κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ 1909. Παραμένει στὴν Πόλη ἕνα χρόνο ἀκόμη καὶ μελετᾷ μὲ πάθος τὴν τεκτονική διδασκαλία, ποὺ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ χαράξῃ μὲ πραγματικὰ τεκτονικό τρόπο, ὅλες του τὶς πράξεις καὶ τὰ λόγια, ὅπως εἴδαμε κατὰ τὴ σύντομη ἐξιστόρηση τῆς δράσης του. Σὲ κάθε περίπτωση, ἡ δικαιοσύνη καὶ οἱ πραγματικὲς ''τεκτονικές ἀρετές'', θἄλεγε κανείς, φυσικὰ καὶ αὐθόρμητα τὸν ὡδηγοῦσαν, τὶ νὰ πῇ, πῶς νὰ ἐνεργήσῃ. Τρανὸ παράδειγμα στὴν ἐπίδραση, ποὺ ἔχει ὁ Τεκτονισμός στὴ διαμόρφωση τοῦ χαρακτῆρα τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν αὐτὸς ψυχικὰ εἶναι προετοιμασμένος νὰ δεχθῇ τὰ διδάγματά του, όταν δηλαδή εἶναι γεννημένος Τέκτων, ὅπως ἦταν ὁ Μελέτιος. Ο ''ἀδελφός'' Μελέτιος, μετὰ τὴ μύησή του παρακολουθοῦσε τὶς ἐργασίες καὶ τὴ δράση τοῦ Τεκτονισμού παντοῦ, ὅπου βρέθηκε στὴν πολυτάραχη ζωή του, καὶ οἱ περιστάσεις καὶ τὸ περιβάλλον τοῦ τὸ ἐπέτρεπαν. Ο γράφων, όταν μοῦ ἔγινε ἡ τιμὴ νὰ ἰδῶ μὲ τὴ σειρἀ μου τὸ ''τεκτονικό φῶς στὴ Στοά ''Α ρ μ ο ν ί α'', ἐνθυμοῦμαι μὲ πόση ὑπερηφάνεια καὶ χαρὰ ὅλοι οἱ ''ἀδελφοί'' της μιλοῦσαν γιὰ τὴ μύηση τοῦ τότε ἐψηφισμένου Πατριάρχη Μελετίου, στὴ Στοά μας. Καὶ θὰ ἐνθυμοῦμε πάντοτε τὴν ἐξήγηση ποὺ ἔδωκε στὴν ἀπορία μου, γιατὶ πρέπει οἱ ''ἀδελφοί'' νὰ κρατοῦμε μυστικὴ αὐτὴ τὴ μύηση, ὁ φίλτατός μου ''ἀδελφός'' Δημ. Ξανθός, μὲ χειραγώγησε ν᾿ἀντιληφθῶ ὀρθὰ καὶ προωθήσω τὴν πραγματικὴ ἐσωτερική μου μύηση.

᾿Ολίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ σὰν τὸν ''ἀδελφό'' Μελέτιο, δέχθηκαν τὸν Τεκτονισμό καὶ τὸν ἔκαμαν βίωμά των. Καὶ ὑπῆρξε πραγματικὴ ἀπώλεια, ὅτι τόσο γρήγορα ἀνακλήθηκε ἀπὸ τὸν Μ.Α.Τ.Σ. στὴν ''Αἰώνια ᾿Ανάσταση''.πρὶν ὁλοκληρώσῃ τὰ ἔργα μὲ τὰ ὁποῖα ἐστεφάνωσε τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὸν κόσμο μας»!... ΕΝ ΕΤΕΙ 1929 ὁ Μητροπολίτης Κασσανδρείας Εἰρηναῖος ὑπέβαλε βαρυσήμαντον ῾Υπόμνημα εἰς τὴν «῾Ιερὰν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ῾Ελλάδος, συγκληθεῖσαν τῇ 14.6.1929», εἰς τὸ ὁποῖον,μεταξὺ πολλῶν ἄλλων θεμάτων, ἀναφέρεται καὶ εἰς τὸν Μελέτιον Μεταξάκη μὲ ἐκπλήσσουσαν δριμύτητα. Τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Κασσανδρείας Εἰρηναίου τὰ λεγόμενα εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀμφισβητηθοῦν, καθ᾿ ὅσον ἐπιβεβαιοῦνται καὶ ἐκ πλήθους ἄλλων μαρτυριῶν. Αἱ παράγραφοι Δʹ καὶ Εʹ τοῦ ἱστορικοῦ ῾Υπομνήματος ἀποτελοῦν ἀληθῶς καταπέλτην κατὰ τοῦ ὄντως «μοιραίου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη». Αλλ᾿ ἄς ἴδωμεν ἀποσπάσματά τινα τοῦ ἀρχιερατικοῦ αὐτοῦ ῾Υπομνήματος, τὰ ὁποῖα εἶναι πράγματι ἀποκαλυπτικά. «Τὸ πνεῦμα τῶν νεωτερισμῶν καὶ τῆς ἀνταρσίας κατὰ τοῦ εὖ τε καὶ καλῶς ἐν παντὶ ἔχοντι κανονικοῦ καθεστῶτος τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἐνεσαρκώθη ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ μοιραίου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκι, ὅστις υἱοθετῶν τὰ σποραδικῶς κατὰ τὸ ἀρέσκον ἑκάστῳ διακηρυσσόμενα ἐν περιοδικοῖς καὶ τῷ ἡμερησίῳ Τύπῳ καὶ πλατυστόμως εὐκαίρως καὶ ἀκαίρως διαδιδόμενα,καὶ ἱκανοποιῶν ἁμαρτωλὰς θελήσεις καὶ ἰδιοτελεῖς ἐπιθυμίας ἀλλοδόξων ᾿Εκκλησιῶν καὶ μυστικῶν ἑταιρειῶν, εἰς τὰς ὁποίας, ὁ φιλοδοξίᾳ τυφλούμενος καὶ εἰς τὴν διαφήμισιν τοῦ ἐγώ του θυσιάζων τὰ πάντα, ὤφειλε τὴν διαδοχικὴν εἰς τὰ ὕπατα τῶν ἐπὶ μέρους ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν ἀξιώματα ἄνοδον αὐτοῦ, συνεκάλεσε τὸ ἀσυνήθει τίτλῳ καὶ ἐκκλησιαστικῇ φρασεολογίᾳ τιτλοφορούμενον Πανορθόδοξον Συνέδριον, κατ᾿ ἀλήθειαν δὲ ἀντορθόδοξον τοιοῦτον, κατὰ Μάϊον τοῦ 1923 εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἔνθα... καὶ τὸ ᾿Εκκλησιαστικὸν ᾿Ιουλιανὸν ἡμερολόγιον παρὰ πᾶσαν σχετικὴν ἀπαγόρευσιν διὰ τοῦ Γρηγοριανοῦ, ἀντικατέστησε·  καὶ τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ ἀποφάσει τῆς Αʹ Οἰκουμενικῆς Συνόδου συνταχθέντος αἰωνίου διὰ τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν Πασχαλίου ἀπεφάσισε καὶ εἰς τὰ ᾿Αστεροσκοπεῖα Βουκουρεστίου, Βελιγραδίου καὶ ᾿Αθηνῶν, ἀνέθηκε τὸν καταρτισμὸν ἀστρονομικῶς τελειοτέρου τοιούτου· καὶ τὴν κουρὰν τῆς κόμης καὶ τὴν ἀντικατάστασιν τῆς σεμνῆς κληρικῆς ἐνδυμασίας διὰ τῆς τῶν ῎Αγγλων Παστόρων ἐπέτρεψε καὶ τὸν γάμον ἱερωμένων καὶ τὴν δευτερογαμίαν αὐτῶν ἀντικανονικῶς εἰσήγαγε· 

καὶ τὸν καθορισμὸν τῶν ἡμερῶν τῆς νηστείας καὶ τὸν τρόπον τῆς τηρήσεως αὐτῶν εἰς τὴν κρίσιν τῶν ἐπὶ μέρους ᾿Εκκλησιῶν ἐνεπιστεύθη, καταστρέφων οὕτω τὴν ὁμοιομορφίαν καὶ εὐταξίαν τὴν ἐπικρατοῦσαν ἐν ταῖς ἐπὶ μέρους Αὐτοκεφάλοις ᾿Ορθοδόξοις ᾿Εκκλησίαις τῆς ᾿Ανατολῆς. Οὕτω δὲ ἐνεργῶν, διάπλατα ἤνοιξε τὰς πύλας πρὸς πάντα νεωτερισμόν, καταργῶν οὕτω τὸ διακριτικὸν γνώρισμα τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, καθ᾿ ὅ Αὕτη διετήρει ἀπαραχαράκτως καὶ ἀκαινοτομήτως πᾶν,ὅ,τι παρέλαβε παρὰ τοῦ Κυρίου, τῶν ᾿Αποστόλων, τῶν Πατέρων, τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων... Ποῖον δικαίωμα εἶχεν ὁ ἔπηλυς οὗτος ἄνευ τῆς γνώμης τῶν ἐπὶ μέρους Μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου νὰ συγκαλέσῃ Πανορθόδοξον Συνέδριον; Καὶ κατὰ ποῖον νόμον ἤ κανόνα ὁ ἀρχηγὸς μιᾶς ἐπιμέρους ᾿Εκκλησίας ἀπεφάσισε τὴν ἀκύρωσιν ἀποφάσεως ὅλων τῶν Πατριαρχῶν τῆς ᾿Ανατολῆς, γενομένης ἐν τῇ ὑπὸ τῶν ἐξεχόντων μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κων/πόλεως ᾿Εκκλησιαστικῇ ῾Ιστορίᾳ Πατριαρχῶν,Ιερεμίου τοῦ Βʹ Κων/πόλεως,τοῦ ᾿Αλεξανδρείας Μελετίου τοῦ Πηγᾶ,τοῦ ᾿Αντιοχείας ᾿Ιωακεὶμ καὶ ῾Ιεροσολύμων Σωφρονίου, ἐπὶ τοῦ ζητήματος τοῦ ἡμερολογίου καὶ Πασχαλίου;᾿Επιτρέπεται ἡ ἀκύρωσις ἀποφάσεως μείζονος Δικαστηρίου ἐν τοῖς πολιτικοῖς ὑπὸ ἐλάσσονος; Δικαιοῦται τὸ Πρωτοδικεῖον λόγου χάριν νὰ ἀνατρέψῃ ἀπόφασιν ᾿Εφετείου; Τοὺς ἀσεβοῦντας ἀπέναντι τοῦ καθεστῶτος τῆς ἰδίας ᾿Εκκλησίας ἐπισκόπους δὲν σέβονται, οὔτε οἱ ἄρχοντες, οὔτε ὁ λαός.

Τοὺς ἐκλαϊκεύοντας τοὺς ἱερεῖς τοῦ ῾Υψίστου καὶ διὰ διαφόρων καινοτομιῶν ἐκτροχιάζοντας τὴν ᾿Εκκλησίαν ἀπὸ τῆς ἱερᾶς καὶ ἁγίας βασιλικῆς ὁδοῦ,ἢν διεχάραξαν αὐτῇ Πατέρες Θεόφρονες καὶ Σύνοδοι Θεοσύλλεκτοι,ἐξευτελίζει καὶ περιφρονεῖ ὁ λαός.Αἱ καινοτομίαι τοῦ κ.Μελετίου Μεταξάκι,οὐ μόνον τὰ ἐν ἁπλότητι καρδίας ᾿Ορθοδόξως πιστεύοντα,καὶ μὴ ἐπιδεκτικὸν προσθηκῶν ἤ καινοτομιῶν τὸ ἐκκλησιαστικὸν καθεστὼς θεωροῦντα,πιστὰ τῆς ᾿Ορθοδοξίας τέκνα ἀπεμάκρυναν τῶν ῾Ιερῶν Ναῶν καὶ ἐπέφερον τὴν ἐρήμωσιν τοιούτων τῆς ὑπαίθρου...,ἀλλὰ καὶ τὰς τέως ἐν ἐπιζήλῳ ἀδελφικῇ ἀγάπῃ,συμπνοίᾳ,ἑνότητι πίστεως καὶ ταυτοχρόνου λατρείας καὶ δοξολογίας τοῦ ῾Αγίου Θεοῦ διαφημιζομένας πρεσβυγενεῖς καὶ θυγατέρας Αὐτοκεφάλους ᾿Ορθοδόξους ᾿Ανατολικὰς ᾿Εκκλησίας, λυπηρὸν εἰπεῖν, διήρεσαν εἰς τρία· εἰς δύο μὲν ὁμάδας κατὰ τὸ ἡμερολόγιον, εἰς τρίτην δὲ κατὰ τὸ Πασχάλιον. Καὶ ἐγενόμεθα μάρτυρες θλιβεροῦ γεγονότος, καθ᾿ ὅ ἡ ᾿Ορθόδοξος Ρουμανικὴ ᾿Εκκλησία, πέντε Κυριακὰς ἐνωρίτερον τῶν λοιπῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν ἑώρτασε κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο τὸ 'Αγιον Πάσχα, ἐπὶ προφανεῖ καταπατήσει καὶ ὕβρει τῶν ἀποφάσεων καὶ εὐχῶν τῆς Αʹ Αγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου... Τὴν καταπάτησιν ταύτην τῆς ἑνότητος τοῦ πανηγυρισμοῦ τῆς Λαμπροφόρου ᾿Αναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὡς γνωστὸν ἡ Ρουμανικὴ ᾿Εκκλησία ἐπλήρωσε διὰ τῆς ἀποσχίσεως τῶν ᾿Ορθοδόξων τῆς Βεσσαραβίας καὶ ἄλλων ᾿Ορθοδόξων Ρουμάνων, περὶ τὰ 8 ἐν ὅλῳ ἑκατομμύρια, συμπανηγυρισάντων τὸ ἅγιον Πάσχα, μετὰ τῶν τηρησάντων τὸ ἀρχαῖον καθεστὼς τῆς ᾿Ανατολικῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας.

Οὐδεὶς εὔχεται νὰ γίνῃ μάντις κακῶν». Ως γνωστόν, εἰς τὴν Δʹ Συνεδρίαν (21.5.1923) τοῦ αὐτοανακηρυχθέντος (ΓʹΣυνεδρία, 18.5.1923), ὡς «Πανορθοδόξου Συνεδρίου», συνελθόντος ἐν ἔτει 1923 (10 Μαΐου-8 ᾿Ιουνίου) ἐν Κωνσταντινουπόλει, ὁ πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης εἰσηγήθη τὴν παρουσίασιν εἰς τὸ Συνέδριον τοῦ «σοφοῦ ἱεράρχου τῆς ᾿Αγγλικανικῆς ᾿Εκκλησίας ἐπισκόπου τέως ᾿Οξφόρδης Σεβ. Gore», ἀλλὰ τελικῶς εἰς τὴν Εʹ Συνεδρίαν (23.5.1923) «προσέρχεται ὁ Σεβ. ᾿Επίσκοπος -τέως ᾿Οξφόρδης κ. Gore ἐν συνοδείᾳ καὶ τοῦ συνοδοῦ ἱερέως Μπάξτον καὶ καταλαμβάνει θέσιν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατριάρχου». ᾿Εν συνεχείᾳ διημείφθη διάλογος λίαν διαφωτιστικὸς μεταξὺ πατριάρχου καὶ Gore, ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἡμερολογιακόν, τὸν συνεορτασμόν, τὴν κίνησιν δι᾿ ἕνωσιν καὶ τοὺς ὅρους τῆς ἑνώσεως κλπ. ᾿Αλλὰ βεβαίως,ὁ ᾿Αγγλικανὸς ἐπίσκοπος Γκὸρ δὲν εὑρίσκετο τυχαίως εἰς Κωνσταντινούπολιν. Η ἐπίδοσις ἐκ μέρους του δύο ἐγγράφων πρὸς τὸν Μελέτιον Μεταξάκη ἀποδεικνύει «προεργασίαν», διότι, «τὸ ἕν φέρει ὑπογραφὰς πέντε χιλιάδων ἀγγλικανῶν ἱερέων, δηλούντων, ὅτι δὲν εὑρίσκουσι δυσκολίαν εἰς τὴν πλήρη ἕνωσιν...», «τὸ δὲ δεύτερον ἔγγραφον εἶναι εἰσήγησις περὶ τῶν ὅρων τῆς ἑνώσεως· ἀντιπροσωπεύει τὰς ἰδέας ὅλης τῆς ᾿Αγγλικανικῆς ᾿Εκκλησίας, διότι πανταχοῦ ὑπάρχει πνεῦμα εὐνοϊκόν».

Αὐτὰ ἔγιναν τὴν Τετάρτην (23.5.1923). Τί ὅμως εἶχε προηγηθῆ τὸ παρελθὸν Σάββατον (19.3.1923), τὸ ὁποῖον δὲν ὑπολείπεται εἰς οὐδὲν ἐκ τῶν ὅσων σήμερον γίνονται ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστάς; ῎Ας ἀφήσωμεν αὐτὸ τοῦτο τὸ δημοσιογραφικὸν ὄργανον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ μᾶς ὁμιλήσῃ. ''ΑΓΓΛΙΚΑΝΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ. Τῷ παρελθόντι Σαββάτῳ ἔφθασεν εἰς Κων/πολιν ὁ Σεβ. ᾿Επίσκοπος Γκὸρ πρώην ᾿Οξφόρδης, πρόεδρος τῆς ἐν ᾿Αρχιεπισκοπῇ Καντερβουρίας μονίμου ᾿Επιστροπῆς ἐπὶ τῶν σχέσεων τῶν ᾿Εκκλησιῶν. Η Α. Σεβ. περιοδεύει ἀνὰ τὰ διάφορα ἐκκλησιαστικὰ κέντρα ἐν ᾿Ανατολῇ διὰ τὴν μελέτην τῶν ἐν αὐτοῖς ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων,ἐπεσκέφθη πρῶτον τὴν Πράγαν, εἶτα τὸ Βουκουρέστιον, μετὰ τοῦτο τὸ Βελιγράδιον καὶ τὴν Σόφιαν, ἀναχωρεῖ δὲ σήμερον κατευθυνόμενος εἰς ᾿Αθήνας. Τῇ ἰδίᾳ ἡμέρᾳ τῆς ἀφίξεώς του προσῆλθεν εἰς τὰ Πατριαρχεῖα ὀλίγον πρὸ τοῦ ἑσπερινοῦ, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ ἐν Κων/πόλει, Αγγλικανοῦ ἱερέως Αἰδεσ. κ. Μπόρρου καὶ τοῦ ἀνὰ τὴν περιοδείαν συνοδοῦ του καὶ γραμματέως τῆς, ἧς προΐσταται ἐπιτροπῆς Αἰδεσ. κ. Μπόξτων.

Η Α. Θ. Π. ἐδέχθη τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ διαπρεποῦς ἱεράρχου ἐν τῷ Γραφείῳ Αὐτῆς, φέροντος τὴν ἀρχιερατικὴν αὐτοῦ ἀμφίεσιν. Μετ᾿ ὀλίγον κρουσάντων τῶν κωδώνων διὰ τὸν ἑσπερινὸν ἡ Α. Σεβ. προηγήθη καὶ κατέλαβε θέσιν ἐν τῷ ναῷ μετὰ τῶν συνοδῶν Αὐτῆς ἀπέναντι τοῦ Πατριαρχικοῦ θρόνου. Μετ᾿ ὀλίγον εἰσῆλθε καὶ ὁ Πατριάρχης μὲ τὴν συνήθη τάξιν καὶ ἐτελέσθη ὁ ἑσπερινὸς τῆς ἑορτῆς τῶν ῾Αγίων Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου, συγχοροστατούντων τῇ Α.Θ.Π. καὶ τῶν συνοδικῶν ἀρχιερέων.

Μετὰ τὴν ἀπόλυσιν ἡ Α.Θ.Π. προσηγόρευσεν ἀπὸ τοῦ θρόνου τὸν ᾿Αγγλικανὸν ἱεράρχην,

ἐκφράσασα τὴν χαρὰν Αὐτῆς διὰ τὴν παρουσίαν αὐτοῦ καὶ εὐξαμένη ὑπὲρ τῆς κατευοδώσεως αὐτοῦ 

εἰς τὴν περαιτέρω πορείαν,

ὁ Σεβ. πρώην ᾿Επίσκοπος ᾿Οξφόρδης ἀπαντῶν εἶπεν ὅτι αἰσθάνεται ἰδιαιτέραν ὅλως συγκίνησιν

 εὑρισκόμενος ἐν τῷ Κέντρῳ τῆς ᾿Ορθοδοξίας καὶ κατέληξεν εὐξάμενος ὑπὲρ τῆς ἑνώσεως τῶν ᾿Εκκλησιῶν. 

Λαβὼν δὲ ἀπὸ τῶν χειρῶν τοῦ Μ.᾿Αρχιδιακόνου τὸν προσενεχθέντα αὐτῷ σταυρὸν τῆς εὐλογίας 

ηὐλόγησε τὸ ἐκκλησίασμα τῶν χορῶν ψαλλόντων...

''εἰς πολλὰ ἔτη δέσποτα''...

Μετὰ τὸν ἑσπερινὸν ἡ Α.Θ.Π. παρουσίασεν ἐν τῇ αἰθούσῃ τῆς ὑποδοχῆς τοὺς ἁγ. Συνοδικοὺς πρὸς τὸν σεβάσμιον ἐπισκέπτην.

Τὴν ἐπιοῦσαν ἡ Α.Θ.Π. ἀντεπεσκέψατο τὴν Α.Σεβ. ἐν τῷ εἰς τὸ ξενοδοχεῖον Τοκατλιὰν 

ἐνδιαιτήματι αὐτῆς καὶ διελέχθη ἐφ᾿ ἱκανὸν ἐπὶ διαφόρων ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων.

 Η Α. Σεβ. πληροφορηθεῖσα τὰ κατὰ τὸ Πανορθόδοξον Συνέδριον ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμίαν,

ὅπως προσέλθη εἰς μίαν τῶν συνεδριῶν αὐτοῦ καὶ προσαγορεύσῃ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν.

Προσῆλθεν δ᾿ ὄντος κατὰ τὴν συνεδρίαν τῆς Τετάρτης καὶ ἔμεινεν ἐν τῇ συνεδρίᾳ περὶ τὴν ἡμίσειαν ὥραν· 

μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν προσφωνήσεων,γενομένων ἐν πνεύματι πλήρους ἐγκαρδιότητος καὶ σταθερῶν ἐλπίδων 

περὶ ἀσφαλοῦς προόδου τοῦ θεοφιλοῦς ἔργου τῆς ἑνώσεως τῶν ᾿Εκκλησιῶν,

Ορθοδόξου καὶ ᾿Αγγλικανικῆς, 

διὰ τῆς γενικεύσεως ἑκατέρωθεν τοῦ πόθου τῆς ἑνώσεως, ἐγένετο ὁμιλία διαλογικὴ 

περὶ τοῦ σκοποῦ καὶ τῶν ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου.

Η Α. Σεβ. ἀπῆλθε τῶν Πατριαρχείων προπεμπομένη μετὰ τιμῶν.''....

Περιοδικό «᾿Ορθόδοξος ῎Ενστασις καί Μαρτυρία»

ἀριθμός 18-21

᾿Ιανουάριος-Δεκέμβριος 1990

σελ. 148-160.

ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΕ Ο ΘΕΟΣ

 

Τούτες τις μέρες που την πατρίδα μας τη δέρνει η φτώχεια και η πείνα,

η Χρυσούλα,

μεγάλη ώριμη γυναίκα με δική της τώρα οικογένεια, φέρνει στο νου της τη συγχωρεμένη τη γιαγιά της.

Χρυσούλα την έλεγαν κι εκείνη, με παππού ιερέα ευλαβικό τον ονομαστό παπα-Γιώργη τον Διακουμάτο 

στην περιοχή της Οιτύλου στη Λακωνία.

Απ' το στόμα του παπα-Γιώργη έβγαινε πάντα χρυσάφι ο θείος λόγος του Ευαγγελίου.

Αυτόν έσπερνε παντού και γλύκαινε τους πονεμένους.

 

Στη μικρή του τη Χρυσούλα έκανε μαθήματα μέσα από την Αγία Γραφή, το Οκτωήχι και το Ψαλτήρι. Τι στιγμές ήταν εκείνες! Σμίλευε ο ακούραστος λευΐτης με τη σμίλη του Πνεύματος την άκακη και αθώα ψυχή της εγγονούλας του,την μάθαινε να αγαπά τον Θεό,να συγχωρεί τους ανθρώπους,να σκορπίζει καλοσύνες σε εχθρούς και φίλους. Ποτέ δεν ξεχνούσε-η μακαρίτισσα τώρα-γιαγιά τη μεγάλη μορφή του ιερέα παππού της,που για το χωριό δεν ήταν μόνο παπάς,αλλά και δάσκαλος και συμφιλιωτής και παρηγορητής, άγγελος ήταν για όλο το χωριό τους ο παπα-Γιώργης. Μεγάλωσε κάποτε η μικρή Χρυσούλα. Έκανε τη δική της οικογένεια,και έμενε στο Ελαιοχώρι. Τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι της είχε χαρίσει ο Πανάγαθος. Μικρά ήταν όλα τότε. Πού να τ' αφήσει; Τα χωράφια τους είχαν απαιτήσεις. Ήθελαν χέρια δυνατά και σκληρά να τα δουλεύουν. Και κείνα άμειβαν. Και δίναν πλούσιο τον καρπό τους για να τρέφουν τη φτωχή οικογένειά τους. Η Χρυσούλα ήταν πρώτη στο νοικοκυριό.Δεν υστερούσε όμως και στα αγροτικά. Ποτέ δεν ήθελε ν' αφήνει τον άνδρα της μόνο του.

Έτρεχε και αυτή από κοντά του. Πρωί - πρωί, πριν ακόμη καλά-καλά φέξει ο ήλιος, ξεκινούσε με τη δροσιά. Από κοντά και τα παιδιά τους, μικρούλια τότε.Τ' άφηνε ξένοιαστα να παίζουν με τα χώματα ή να κυνηγάνε πεταλούδες ή άλλοτε να παίζουν κρυφτό στα χαλάσματα του φράχτη του κτήματος.  Και κατά το μεσημεράκι όταν έφθανε η ώρα του φαγητού, μάζευε γύρω τα μικρά της. Έκαναν όλοι μαζί το σταυρό τους κι έλεγαν το «Πάτερ ημών». Σε κάποιο γεύμα έβγαλε από το ταγάρι της το καλοζυμωμένο καρβέλι και κοίταξε τα παιδιά της στα μάτια. Πάντα είχε ένα μικρό λόγο σοφό να τους πει την ώρα εκείνη. Αυτή τη φορά όμως τους είπε κάτι άλλο: «Αυτό το καρβέλι είναι δικό σας! Πώς θέλετε, παιδιά μου,να σας το μοιράσω το ψωμί, σαν Θεός ή σαν άνθρωπος;». Και κείνα μ' ένα στόμα είπαν: «Μαμά, σαν Θεός!». Γιατί ήξεραν, το 'χαν μάθει καλά το μάθημα, ότι ο Θεός είναι Πατέρας καλοκάγαθος, που όλα τα μοιράζει δίκαια.

Και ήθελαν να απολαύσουν τη δίκαιη μοιρασιά του Θεού. Πήρε λοιπόν το καρβέλι η μάννα, το σταύρωσε,το ασπάστηκε με ευλάβεια (έτσι έκανε πάντα) και άρχισε μετά να κόβει με το χέρι της και να δίνει στο καθένα το μερίδιό του. Τα μικρά πεινασμένα άρπαξαν με λαχτάρα το ψωμάκι και έβαλαν την πρώτη μπουκιά κιόλας στο στόμα. Όμως η μάννα φρόντισε ν' αφήσει εκείνη την ημέρα περίσσευμα το μισό καρβέλι. Τα μικρά τρώγοντας λοξοκοιτούσαν το ένα το άλλο αν κρατούσαν όλα την ίδια μερίδα. Είδαν μετά τη μητέρα τους που καλοδίπλωσε πίσω τους το υπόλοιπο μισό καρβέλι και το 'βαλε βιαστικά πάλι μέσα στο ταγάρι. Και εκείνα απορημένα ρώτησαν: «Μαμά, γιατί μας στέρησες τη δίκαιη μοιρασιά; Εμείς σου είπαμε να μας μοιράσεις το ψωμί σαν Θεός, όχι σαν άνθρωπος». Κι εκείνη με σοβαρότητα απάντησε: «Καλά μου παιδιά, σαν Θεός σας το μοίρασα.  Ο Θεός φροντίζει για όλα τα παιδιά του κόσμου, και για κείνα που δεν έχουν να φάνε.

Το υπόλοιπο καρβέλι ο Θεός θέλει να το πάμε στα φτωχά παιδάκια». Έκπληκτα άκουσαν τα μικρά το μεγάλο μάθημα για την αγάπη. Και έτρεξαν αμέσως με χαρά να βοηθήσουν στις φτωχογειτονιές του χωριού,όσα παιδάκια δεν είχαν να φάνε. Κι αυτό δεν το 'καναν μόνο μία φορά... Πέρασαν από τότε πολλά χρόνια. Δεν ζουν κείνες οι αγιασμένες μορφές που έζησαν στη φτώχεια, αλλά ήταν τόσο πλούσιες. Έφυγαν! Έφυγαν και μας άφησαν κληρονομιά βαριά,ατίμητη σε αξία, παράδειγμα ψυχής αρχοντικής, που ξέρει να αγαπά και να σκορπίζει, όπως ο Θεός δώρα και καλοσύνες με δικαιοσύνη σε όλο τον κόσμο. Τούτες τις μέρες, πού την πατρίδα μας τη δέρνει η φτώχεια και η πείνα, η Χρυσούλα, η ώριμη γυναίκα,τα θυμήθηκε όλα. Και τα λέει στις φίλες της, όλα όσα ζούσαν και έκαναν τότε οι παλιοί, οι φτωχοί οι δικοί μας πρόγονοι και...η δική της γιαγιά.

Σήμερα τα θυμήθηκε όλα ξανά,

καθώς είδε κάτω από την πόρτα του σπιτιού της προσκλητήριο αγάπης,

τυπωμένο χαρτί από τον εφημέριο της ενορίας της, που έλεγε:

«Σήμερα κανένας να μη μείνει πεινασμένος στην ενορία μας.

Βοήθησε και συ όσο μπορείς».

Βούρκωσε!...

Είναι και αυτή πνιγμένη στα χρέη, όμως το ψωμί στο φτωχό θα το δίνει και αυτή.

Ζυμωμένο από τα δικά της τα χέρια.

Κάθε μέρα θα το πηγαίνει στον καλό τους ιερέα, πού γνωρίζει καλά τα ανήμπορα σπίτια!...

 Περιοδικό «Ο Σωτήρ»

Τεύχος 2059
Ιανουάριος 2013
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΟΙ 1924 ΗΜΕΡΕΣ ΕΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ

 

Τό νέον ήμερολόγιον έφηρμόσθη εις τήν Ελληνικήν Εκκλησίαν έπί Οικουμενικού Πατριάρχου Γρηγορίου τού Ζ’.
Τού γεγονότος τούτου έλαβεν έπίσήμως γνώσιν τό Οικουμενικόν Πατριαρχεϊον,
τό οποίον καί κατόπιν έπεμβάσεως τού Μητροπολίτου τότε ’Αθηνών Χρυσοστόμου ένέδωκεν,
έπιδοκιμάσαν τήν ήμερολογιακήν μεταβολήν.
Καί όχι μόνον τούτο,
άλλ’ έτέθη εις έφαρμογήν ή μεταρρύθμισις καί εις τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον.
Εις μίαν τών συνεδριών τής Ί. Συνόδου, ό τότε Μητροπολίτης Νεοκαισαρείας ’Αμβρόσιος,
έπί ώραν καί πλέον ήγόρευσεν ύπέρ τού Πατρίου Ημερολογίου,
άποφανθείς,
ότι όλως άντικανονικώς, έπήλθεν ή ήμερολογιακή μεταβολή,
ή όποία θά έπιφέρει η άναστάτωσιν εις τήν ζωήν τής ’Εκκλησίας μέ άπροβλέπτους συνέπειας.
Ή πειστική ύπέρ τού Πατρίου Ημερολογίου άπολογία τού,
ώς άνω Συνοδικού Μητροπολίτου,
ήνάγκασε τόν Πατριάρχην Γρηγόριον νά έπιδοκιμάση τά λεχθέντα.
Αποτεινόμενος δέ πρός τόν Μητροπολίτην Νεοκαισαρείας ’Αμβρόσιον,
τηρητήν τούτον φανατικόν τών Ί. Κανόνων καί τών Παραδόσεων τής ’Εκκλησίας, έν είλικρινεί όμολογίαν, λέγει:
«Δυστυχώς τήν ήμερολογιακήν μεταβολήν,
τήν έπέβαλλεν ή Ελληνική Κυβέρνησις».
Ήτο δέ τότε Πρωθυπουργός τής Ελλάδος, ό Άλέξανδρος Παπαναστασίου''.

 

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΣ ΑΥΤΟΣ ''ΛΑΙΚΟΣ''

Ένώ οί πάντες άνεμένομεν,συνοδία τη άποφάσει τής Ιεραρχίας,τήν άπό τής 1ης άρξαμένου Οκτωβρίου, προσαρμογήν του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου πρός τό πολιτικόν, πρός τερματισμόν τής έπελθούσης έκ τής μονομερούς έφαρμογής της τελευταίου συγχύσεως, αίφνης βλέπομεν, ότι ή άπόφασις έκείνη δέν έφαρμόσθη, έάν δέ κρίνη τις καί από τίνος δειλάς σχετικάς ειδήσεις, άναγραφείσας εις τάς έφημερίδας, τό έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον δέν θα μεταβληθή». Αφού έκθειάζει τό καλά, τα όποία θό προκύψουν διά τό «όρθόδοξον πλήρωμα»... έκ τής άλλαγής τού ήμερολογίου, κάμνει τέλος έκκλησιν λέγοντας: ''Έξορκίζομεν λοιπόν τήν Έκκλησίαν μας νά σπεύση νό προσαρμόση τό ’Εκκλησιαστικόν πρός τό πολιτικόν ήμερολόγιον έγκαίρως, πρό τής ένάρξεως τής τεσσαρακονθημέρου νηστείας των Χριστουγέννων, καί ός μή έπωμισθή άνευ λόγου μίαν άμαρτίαν τής όποίας δέν φανταζόμεθα χειροτέραν. Λαϊκός''. Ό σχολιαστής τής «’Εκκλησίας» εις τό έπόμενον ψύλλον άπαντά εις τήν «Παρατηρήσεων Στήλην». 

Πρός τόν μετά τοσούτο άξιεπαίνου, όμολογουμένως, πόνου, ένδιαφέροντος γράψαντα ήμίν περί τού Ημερολογιακού ζητήματος «Λαϊκόν», σπεύδομεν νό δηλώσωμεν, ότι ή Ί. Σύνοδος, ού μόνον διατελεί έν έπιγνώσει του προσγινομένου έκ τής μή προσαρμογής τού ’Εκκλησιαστικού Ημερολογίου πρός τό Πολιτικόν, αλλά και εις τό θρησκευτικόν τού Ορθοδόξου ήμών πληρώματος, αίσθημα». ’Αλλά προσθέττει: «Ό «Λαϊκός» όφείλει νά γνωρίζη, ότι τό τοιαύτα έκκλησιαστικά ζητήματα δέν δύνανται, ουδέ πρέπει, να λύωνται μονομερώς, άλλ’ έν όμοφροσύνη μεθ’ άπασών των ’Ορθοδόξων ’Εκκλησιών, ίνα μή χαλάται τό δι’ αυτών πνεύμα τής κανονικής ένότητος»(;) Δηλαδή, «μία στό καρφί καί μία στό πέταλο!…»! Αι τερματισθεϊσαι τήν 21ην ’Απριλίου 1923 συνεδριάσεις, τής Ιεραρχίας έπανελήφθησαν διά Β.Δ. τήν 24ην Λεκεμβρίου 1923. Εις τό Διάταγμα έτονίζετο, δτι ή Ιεραρχία «θέλει άποφανθή περί τής προσαρμογής τού ’Εκκλησιαστικού ήμερολογίου πρός τό πολιτικόν τοίούτον». Εις τήν πρώτην Συνεδρίασιν παρέστη καί ό ’Αρχηγός Υπουργός των τής Έπαναστάσεως Νικ. Πλαστήρας, ό Πρωθυπουργός Στ. Γονατάς καί ό ’Εκκλησιαστικών Ί. Σιώτης. 

Κατ’ αυτήν ό Μητροπολίτης Χρυσόστομος προσεφώνησε τούς ’Αρχιερείς καί έπλεξε τό έγκώμιον των Επαναστατών είπών: «Ό ευσεβής Αρχηγός τής Έπαναστάσεως ό θεός, ό λαλήσας αγαθά ύπέρ τής ’Εκκλησίας εις τήν καρδίαν τοΰ ’Αρχηγού, άς καταπέμψη τάς ευλογίας Αύτού, δι’ αυτόν τε και διά τήν Κυβέρνησιν...». Ή παρουσία των Μελών τής Έπαναστάσεως έστόχευε προφανώς εις τόν έκβιασμόν τής Ιεραρχίας διά τό νέον ήμερολόγιον. Καί πράγματι, τό θέμα του «νέου ήμερολογίου», τό έθεσε ωμά καί άπερίφραστα πρός τήν Ιεραρχίαν, ό λαβών τελευταίος τόν λόγον υπουργός Ί. Σιώτης, δίδων έμμέσως γραμμήν άποφάσεως εις τήν Ιεραρχίαν, λέγων: ''Εχει τέλος ή Ιεραρχία τό έργον του συντονισμού του’Εκκλησιαστικού πρός τό Πολιτικόν ήμερολόγιον, έργον,όπερ προφανώς είναι επείγον καί άπαραίτητον πρός πρόληψιν των άτόπων της διαφοράς τών ημερολογίων». «Άφού, ούτως ή Ιεραρχία έμαθεν,έγραφεν μετά 3ετίαν, ό άείμνηστος Γρηγ. Εύστρατιάδης, έκ του στόματος της ’Επαναστάσεως καί ιδίως του Ύπουρνού τών Εκκλησιαστικών, ότι ή θέλησις αύτής νά διορθωθή τό Εκκλησιαστικόν Ήμερολόγιον, έπρεπε νά γνωρίση καί ποιοί κίνδυνοι τήν έπαπειλούν, άν τυχόν δυστροπήση νά έκτελέση τήν θέλησιν καί άπόφασιν τής Επαναστάσεως, ήτις ήτο θέλησις καί άπόφασις τοΰ Μακαριωτάτου». 

Παρ΄όλον τόν έκβιασμόν, όστις ήσκήθη έπί τής Ιεραρχίας, ή άπόφασις, ή όποία έξεδόθη ήτο: «’Αποφασίζει,όπως άφομιώση τό Εκκλησιαστικόν Ήμερολόνιον πρός τό Πολιτικόν ύπό τόν όρον τής συμφωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου... καί όπως τούτο συνεννοηθή μεθ’ όλων τών Έκκλησιών». Έμειοψήφησαν εις τήν περί μεταβολής του Ημερολογίου άπόφασιν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίται Πατρών Αντώνιος, Σύρου, Τήνου ’Αθανάσιος, Δημητριάδος Γερμανός, Θήρας Άγαθάγγελος καί ό Χαλκίδας Γρηγόριος. Επίσης κατά του νέου ήμερολογίου έτάχθησαν τά Πατριαρχεία Ιεροσολύμων, Αντιόχειας, Αλεξάνδρείας, Σερβίας καί Ρωσίας. ’Από πλευράς Μητροπόλεως Αθηνών τώρα ήσαν τά πάντα έτοιμα διά τό έκκλησιαστικόν πραξικόπημα, πού θά έπέβαλλε τό παπικόν ήμερολόγιον διαρκούντος τοΰ στρατιωτικού  Νόμου. Τήν 2αν Ιανουάριου 1924 ν. ήμ., ο ’Αρχηγός τής Έπαναστάσεως Νικ. Πλαστήρας, «κατέθεσεν» έν τή «Βουλή» τών Ελλήνων τήν «εντολήν του έπαναστατήσαντος Λαού» καί παρέδωσε τήν έξουσίαν εις τούς έκλεγέντας μονοπλεύρως,(τό Λαϊκόν κόμμα άπέσχε των έκλογών) «Δημοκρατικούς», κατά τάς έκλογάς τής 16ης Δεκεμβρίου 1923. ’Αμέσως (11 ’Ιανουάριου 1924) έσχηματίσθη ή πρώτη μετεπαναστατική Κυβέρνησες ύπο τόν ’Ελευθέριον Βενιζέλον. 

Ή Κυβέρνησις αυτή ήτο βραχύβιος και τήν διεδέχθη τήν 22 Ιανουάριου 1924,έτέρα πάλιν Κυβέρνησις ύπό τόν Γ. Καφαντάρη, διά νά καταλήξη τήν 16 Μαρτίου 1924 εις νέα Κυβέρνησιν ύπό τον ’Αλεξ. Παπαναστασίου. Τήν 24 Μαρτίου 1924 έκηρύχθη έκπτωτος ό Βασιλεύς Γεώργιος Β’ καί ή Βασιλεία καί άνεκηρύχθη η Δημοκρατία. Τήν 2αν Φεβρουάριου 1924,ό Μητροπολίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος προέβη εις τόν τύπον, εις δηλώσεις: ''Σημερινοί πληροφορίαι, άνεπίσημοι όμως έκ Κωνσταντινουπόλεως αναφέρουν, ότι ή ’Ιερά Σύνοδος των Πατριαρχείου άπεδέχθη τήν πρότασιν ήμών περί άφομοιώσεως πολιτικού καί έκκλησιαστικού ήμερολογίου. Τήν πρότασιν τής Ελληνικής καθώς καί τής Ρουμανικής ’Εκκλησίας,τά Πατριαρχεία είχον παραπέμψη εις ειδικήν έπιτροπήν έκ Μητροπολιτών. 'Ηδη αυτή, κατά τάς αύτάς πάντοτε άνεπισήμους πληροφορίας, αί όποίαι δέν έχω κανένα λόγον νά πιστεύω ότι είναι ανακριβείς, άπεφάνθη ύπέρ τής συνταυτίσεως των δύο ήμερολογίων άπό τής 10ης Μαρτίου τού έκκλρσιαστικου,ήτις θά θεωρηθή 23 Μαρτίου. 

Δέον, όμως νά σημειωθή, ότι ή Ορθόδοξος ’Εκκλησία δέν άποδέχεται τό Γρηγοριανόν ήμερολόγιον, άλλά μεταρρυθμίζει τό Ίουλιανόν προσθέτουσα 13 ήμέρας εις αυτό. Διότι τό Πάσχα καί όλαι αί κινηταί έορταί θά έορτάζωνται πάντοτε τάς ήμέρας κατά τάς όποιας θά συνέπιπτον μέ τό παλαιόν ήμερολόγιον, άδιάφορον ποιάν ήμε- ρομηνίαν μέ τό νέον. Μόνον αί κινηταί έορταί θά συνταυτισθούν μέ τό Γρηγοριανόν ήμερολόγιον. Καί τούτο, μέχρις ότου συνέλθουν όλαι αί Ορθόδοξοι ’Εκκλησίαι καί άποφασίσουν όριστικώς περί τού ήμερολογίου, τό όποίον άπό 23 Μαρτίου θά είναι έν καί μόνον''. Μετά τάς «δηλώσεις» αύτάς, ή «δημοκρατική» έφημερίδα»’Έθνος», «βασιλικώτερη τού Βασιλέως» σχολιάζει:

 

ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Αυτή ή έπιφύλαξις τής ’Εκκλησίας διά τό Πάσχα καί τάς κινητάς έορτάς τού Πασχαλινού κύκλου δέν μάς φαίνεται καί τόσον λυσιτελής. ’Αφού πρόκειται τόν έρχόμενον Μάρτιον νά αφομοιωθούν τά δύο ήμερολόγια, εύχής έργον θά ήτο ή άφομοίωσις νά έπήρχετο πλήρης καί νά παύσουν διά παντός τά μπερδέματα. «Αν καί είχεν άποφασισθή ύπό τού Μητροπολίτου Χρυσοστόμου, ή έφαρμογή του Παπικού έορτολονίου διά τήν 1Οην Μαρτίου 1924 μονομερώς εις τήν ’Εκκλησίαν τής Ελλάδος, χωρίς τήν έφαρμογήν καί πασών τών ’Ορθοδόξων ’Εκκλησιών, συμφώνως πρός τήν άπόφασιν τής Ιεραρχίας, ούδεμία «διαφώτισις» έγένετο είς τόν Λαόν, περί τής μεταβολής αυτής. Καί τούτο διά τόν φόβον λαικών έξεγέρσεων. Άπό πλευράς ''Κυβερνητικών'' καί ''προοδευτικών'' έφημερίδων έτονίζετο συνεχώς καί καθαρά ή άναγκαιότης τής άφομοιώσεως τού ’Εκκλησιαστικού πρός τό πολιτικόν ήμερολόγιον, λόγω δέ τού στρατιωτικού Νόμου καί τής λογοκρισίας δέν ήκούσθησαν καθόλου αί διαφωνίαι. 

Ό άείμνηστος Άνδρέας Βαπορίδης-πρώτος Πρόεδρος του «Συλλόγου τών ’Ορθοδόξων» (1925)»-μάς είπε, ότι όλίγας ήμέρας πρό τής έφαρμογής έγένετο είς τήν Αίθουσαν τών «Έμποροϋπαλλήλων» (πλατεία Μητροπόλεως), μία συγκέντρωσις, είς τήν οποίαν ώμίλησαν πολλοί διαδηλούντες τάς άνησυχίας των. Είς αυτήν προσήλθεν, άπεσταλμένος τού Μητροπολίτου Χρυσοστόμου, ό Καθηγητής τού Πανεπιστημίου Παύλος Καρολίδης (1849-1930), ό όποιος διαβεβαίωσε τους συγκεντρωθέντας, έκ μέρους τοΰ Μητροπολίτου, ότι «ούδεμία αλλαγή θά γίνη χωρίς τήν σύμφωνον γνώμην καί τών άλλων ’Ορθοδόξων Εκκλησιών!». Καί τήν τελευταίαν άκόμη στιγμήν ένέπαιζον τούς Πιστούς!... Παρ’ δλας τάς «διαβεβαιώσεις»,ό εύσεβής Ελληνικός Λαός, οί πραγματικοί «Φύλακες τής ’Ορθοδοξίας», άνησυχούσεν... Καί τήν 4/17 Μαρτίου 1924, άκριβώς έξ ήμέρας πρό τής μεταβολής, διέλαβε τής προσοχής τής λογοκρισίας τών Κυβερνώντων καί έδήμοσιεύθη είς τήν έφημερίδα «ΣΚΡΙΠ», ή κατωτέρω διαμαρτυρία ύπογεγραμμένη ύπό πολλών ’Ορθοδόξων Ιερέων.

NEON ΠΛΗΓΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Παρά πολλών ’Ορθοδόξων Κληρικών μάς άπεστάλη πρός δημοσιεύουν, τό έξής άρθρον. Νέον πάλιν κτύπημα, θανάσιμον τήν φοράν ταύτην, πρόκειται νά κατενεχθή κατά τής ένότητος τής ’Ορθοδόξου ’Εκκλησίας. Παρ’ όλην τήν κατάπτωσιν είς ήν περιήλθεν ή ’Ορθόδοξος ’Εκκλησία, διατηρεί όμως αύτη μέχρι σήμερον, τήν ένότητα έμφαινομένην έν τοίς άλλοις καί δή καί έν τη τηρήσει του αυτού ’Εκκλησιαστικού ήμερολογίου. Άλλ’ ή ’Εκκλησία τής Ελλάδος έκτελούσα άπόφασιν ’Ορθοδόξου Συνεδρίου, όπερ καί λόγω συνθέσεως καί λόγω συζητήσεως τών ’Εκκλησιαστικών θεμάτων, άποτελεί τούτο αύτό ύβριν καί παρωδίαν τού κανονικού τρόπου, δι’ ου ή ’Ορθόδοξος ’Εκκλησία είσηγείται πάλαι καί συζητεί τά ’Εκκλησιαστικά ζητήματα, άγγέλλει μετά προηγουμένην, ώς λέγει, συναινέση τού Οικουμενικού Πατριαρχείου,τήν κατάργησιν του παρ’ ήμιν ’Εκκλησιαστικού Ήμερολογίου, τής έπικειμένης 10ης Μαρτίου ύπολογιζομένης, ώς  23ης του αυτού μηνός. Καί έρωτώμεν τόν Μακαριώτατον Μητροπολίτην Αθηνών, τόν λαβόντα τήν πρωτοβουλίαν τής τοιαύτης μεταβολής· είναι αυτή ή όδός δι’ ής μεταβάλλονται διατάξεις έν τή Έκκλησία γενικώς ίσχύουσαι καί ύπό πασών τών Ορθοδόξων ’Εκκλησιών παραδεδειγμέναι; 

Καί, ό όλίγην θεολογικήν μόρφωσιν έχων, γνωρίζει, ότι τοιαύται μεταβολαί, μόνον δι’άποφάσεως Οικουμενικής Συνόδου είναι δυνατόν νά έπενεχθώσι. Αύτη είναι ή κανονική φωνή τής Ορθοδόξου ’Εκκλησίας. Τοιαύται Μεταβολαί μόνον δι΄άποφάσεως Οικουμενικής Συνόδου είναι δυνατόν νά έπενεχθώσι. Αυτή είναι ή κανονική φωνή τής Ορθοδόξου Εκκλησίας καί ταύτην ζητούσι τά τρία Ορθόδοξα Πατριαρχεία τής Ανατολής, έχόμενα ίερώς τής Ορθοδόξου Παραδόσεως. Άκούομεν, ότι ζητείται νά συνέλθη Οικουμενική Σύνοδος έν Ίεροσολύμοις τήν Πεντηκοστήν πρός διόρθωσιν τών Πασχαλιών, διατί λοιπόν ό Μητροπολίτης Αθηνών σπεύδει νά έγκαθιδρύση πραξικοπηματικώς τό ήμερολόγιον καί δέν άφίνει τό ζήτημα νά λυθή διά τού κανονικού τής Εκκλησίας οργάνου; 

Αφού έπέρασαν τόσοι αιώνες, δέν είναι δυνατόν νά παρέλθωσιν άκόμη τέσσαρες μήνες; Δέν άναλογίζετε τούς φοβερούς κινδύνους, ους θά έχη μία τοιαύτη άπόφασις έπί τής ένότητος τής ’Εκκλησίας,κινδύνους διασπάσεως νυν μέν εις δύο ήμισυ εις τάς Ορθοδόξους ’Εκκλησίας τής Ανατολής, καί τάς έν τή Ευρώπη, Ορθοδόξους Εκκλησίας, βραδύτερον δέ τελείας έξαθρώσεως τής όλης ’Ορθοδοξίας πρός σκανδαλισμόν τών πιστών; ’Αρκεί τω όντι έν τω μέλλοντι φιλόδοξος τις καί κουφός πρωθιεράρχης, δουλεύων τήν πολιτικήν, ή ύπό άλλων έλατηρίων άγόμενος, συνεννούμενος πρός τίνας προέδρους ’Εκκλησιών του αύτού φυράματός του έξαρθρώση τελείως τήν ένότητα τής ’Εκκλησίας, ζητών ρεφερέντουμ τήν μεταβολήν καί άλλων ιερών θεσμών καί διατάξεων, γενικώς σήμερον άποδεδεγμένων. Οί ύποφαινόμενοι μέλη,πιστά τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, κη δόμενα, καθ’ό έχουσι καθήκον τής ένότητος αύτής,προτρέπουσι τόν Μακαριώτατον Μητροπολίτην ’Αθηνών νά σταματήση έπί τής κατωφέρειας, έν ή έτέθη. Καί άλλοτε είσηγήθη τήν κουράν των Κληρικών, ζήτημα μή δογματικόν καί δευτερεύον,είδε τίνα άποτελέσματα έσχε τούτο καί πόσον έσκανδάλισε τάς συνειδήσεις τών πιστών. 

Τώρα είσηγείται τήν έφαρμογήν τών περί ήμερολογίου άποφάσεων τής έν Κωνσταντινουπόλει παρασυναγωγής. Είναι άνάγκη σεβόμενος τήν Ορθόδοξον περιωπήν, έφ’ ής ίσταται, νά σεβασθή τήν ένότητα τής Ορθοδόξου ’Εκκλησίας. Άλλως θά έπανέλθωμεν πολλώ άποκαλυπτικώτεροι. Ή ένότης τής’Ορθοδόξου Εκκλησίας δέν είναι ζήτημα, όπερ δύναται νά διαχειρίζηται οίοςδήποτε ιεράρχης καί μάλιστα πρόεδρος τής ’Εκκλησίας τής Ελλάδος. («Επονται αί ύπογραφαί τών ’Ορθοδόξων). Τήν 1Οην Μαρτίου 1924 π.ήμ. 1924, ήμέρα Κυριακήν έδημοσιεύθη εις δλας τάς έφημερίδας, η κατωτέρω ανυπόγραφος «άνακοίνωσις» μέ τήν ένδειξιν «έκ του Γραφείου τής Ιεράς Συνόδου», μέ τήν όποίαν έγνώριζε είς τόν Ελληνικόν Λαόν,τήν άφομοίωσιν τοϋ ’Εκκλησιαστικού ημερολογίου προς τό Πολιτικόν.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΥΣΕΒΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΑΟΝ

 

Κατά τήν άπόφασιν τοϋ Οικουμενικού Πατριαρχείου, δι’έπισήμου γράμματος αύτού χθές ληθφέντος καί από 8 Μαρτίου έ. έτους χρονολογουμένου, άνεκοινώθη τή Ίερά Συνόδω,ότι άπο αύριον, Κυριακή 23 Μαρτίου έν ήμερολόγιον θά ύπάρχη καί έν τή Έκκλησία καί έν τή Πολιτεία.''Ή Ιερά Σύνοδος τής ’Εκκλησίας τής Ελλάδος άποδεχθείσα τήν άπόφασιν ταύτην, θέτει αύτήν εις έφαρμογήν προνοούσα περί τής προλήψεως, τής έπικρατούσης συγχύσεως καί άνωμαλίας ένεκα του διχασμού του ήμερολογίου, έξ ών, ού σμικρά ζημία έγίνετο εις τόν θρησκευτικόν βίον του Ελληνικού Λαού. Διότι βεβαίως ήτο άτοπον νά προηγήται των Χριστουγέννων ή έορτή τοϋ Νέου έτους καί νά μήν έορτάζωμεν τάς Άγίας ’Εορτάς, κατά τάς άνέκαθεν καθωρισμένας ύπό τής ’Εκκλησίας ημερομηνίας. Μετά τήν διόρθωσιν, ταύτην τήν προσεχή Τρίτην θά έορτάσωμεν συγχρόνως καί τόν Ευαγγελισμόν τής Θεοτόκου καί τήν Εθνικήν Εορτήν ήμών. Τό ίδιον θά γίνεται δι'όλας τάς άκινήτους έορτάς. 

Π.χ. του Άγ. Κωνσταντίνου θά έορτασθή τή 21η Μαίου καί όχι τήν 3 ’Ιουνίου, τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου την 15 Αύγούστου, όπως πάντοτε καί ουχί τις 28 Αύγουστου. Τό Πασχάλιον όμως τής ’Ορθοδόξου ’Εκκλησίας, έπειδή τούτο προήλθεν έξ άποφάσεως οικουμενικής Συνόδου, μένει μετά τήν διόρθωσιν ταύτην του ήμερολογίου άθικτον καί επαφίεται, ή περί αύτού κρίσις είς τήν δλην Οικουμενικήν ’Εκκλησίαν. Συνεπώς έφέτος, τό Πάσχα θά έορτασθή τήν 27 ’Απριλίου {14 παλαιόν) καί έκ του Πάσχα θά κανονίζωνται, αί έξ αύτού έξαρτώμεναι έορταί. Ούτω, ή ήμέρα τής Πεντηκοστής θά έορτασθή τή 15 ’Ιουνίου {2 παλαιόν). Εξ όνόματος τής Ιερός Συνόδου, άποτελουμένης έξ όλης τής Ιεραρχίας τής ’Εκκλησίας τής Ελλάδος, βεβαιούμεν τόν εύσεβή Ελληνικόν Λαόν,ότι ή γενομένη αύτη διόρθωσις του Ημερολογίου,όχι μόνον σκόπιμος καί ωφέλιμος ήτο, αλλά καί άνταποκρίνεται είς τήν πολλαχόθεν έκδηλωθείσαν έπιθυμίαν καί άνάγκην αύτού καί ουδέ κάν προσκρούει είς δόγμα τι, ούτε είς κανόνα τινά τής Εκκλησίας... 

Ή ’Ορθόδοξος Ιεραρχία είναι ή μόνη ήτις, έκ τής αποστολής της, τά ωφέλιμα τω λαώ κατεργάζεται· πόσα άπόφασις αύτής είς τό καλώς νοούμενον συμφέρον τής ’Εκκλησίας καί τής Πολιτείας άποβλέπει καί συνεπώς, αί αποφάσεις αύτής έν πλήρει έπιγνώσει έλήφθησαν καί οί τά έναντία διαδίδοντες, ουδόλως τό συμφέρον τού Ελληνικού Λαού άγαπώσιν,αλλά τό έναντίον έπιδιώκουσι, ζητούντες νά καταρρίψωσι τό γόητρον της κορυφής τής ’Εκκλησίας, τού Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπερ έάν έν ήμέρας δυσχειμέροις τήν ίεράν τής Πίστεως παρακαταθήκην εύκλείωτον έφύλαξε, πολλώ μάλλον πράττει τούτο έν τω αίώνι τού Πολιτισμού καί τής προόδου, όπου τό πνεύμα τού Χριστιανισμού έξαπλούται. Δέν ήτο δυνατόν βεβαίως τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον,αί Έκκλησίαι τής ’Ελλάδος καί τής Κύπρου, και άλλας ’Ορθοδόξους ’Εκκλησίας  παραλείπομεν, νά προβώσιν εις πράξιν προσκρούουσα εις τήν Ορθοδοξίαν. Ουδεμία παρ΄Ορθοδόξου ’Εκκλησίας διαμαρτυρία ήκούσθη,μόνον άντιρρήσεις προβάλλονται ένεκα τοπικών λόγων,αίτινες θά άρθώσιν· ό Μακαριώτατος Πατριάρχης ’Ιεροσολύμων άπό τού παρελθόντος ήδη θέρους, έδήλωσεν ότι ή ’Εκκλησία τής Ελλάδος δύναται νά διορθώση τό ήμερολόγιον. Έφ’ όσον τό Πασχάλιον μένει άθικτον, έπαφιέμενον, ώς είπομεν, εις τήν κρίσιν τής όλης Ορθοδόξου ’Εκκλησίας καί έφ’ όσον ή γενομένη διόρθωσις τού Ίουλιανοϋ Ημερολογίου δέν μεταβάλλει τό Εκκλησιαστικόν αυτού μέρος, άλλά τουναντίον καθιστά τάς άκινήτους έορτάς εις τάς πραγματικός των ήμερομηνίας, ή ένότης των Ορθοδόξων ’Εκκλησιών δέν παραβλάπτεται. 

Μελετάται δε, ή συγκρότησις Συνόδου έν Ίεροσολύμοις, πρός όριστικόν διακανονισμόν τού ζητήματος.(Έκ τού Γραφείου τής Ιεράς Συνόδου)''...! Οχυρωμένος όπισθεν τού Στρατιωτικού νόμου των Συνταγματαρχών έπαναστατών τού 1922, μέ τήν άνωτέρω ''άνακοίνωσιν'', μεστή άνοήτων καί ψευδών δικαιολογιών άπευθυνθείσαν, ώς έπίστευε πρός κόρφους ή μουζίκους, ό έλέω σκοτεινών δυνάμεων άναδειχθείς Άρχ/πος Ελλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, έξετέλεσεν έν ψυχρώ, το έπί 1900 έτη, Ορθόδοξον, Πάτριον Έορτολόγιον. Καί τήν Κυριακήν 10ην Μαρτίου 1924, ή όποία» αύτομάτως» γίνεται 23 Μαρτίου 1924,όλοι οί Ναοί καί Μοναί τής Ελλάδος διετάχθησαν νά παραλείψουν έορταζομένους Άγιους 13 ημερών!... Διά τήν ήμέραν αυτήν, ή όσιωτάτη Γερόντισσα Εύφημία, Ήγουμένη τής Ιερός Μονής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου Πάρνηθος ’Αττικής, μας είπε τά έξής: «Τήν ήμέραν έκείνην,νεαρά κοπέλλα τότε, είχα πάει νά έκκλησιασθώ εις τόν Αγιον Σπυρίδωνα τού Πειραιώς. Τήν ώραν έκείνην, οί ψάλται διάβαζαν τούς κανόνες. 

'Οταν έφθασαν στήν έκτην “Ωδήν διάβασαν τό Συναξάριον τής ήμέρας: «Τή 10η τού αύτού μηνός, μνήμη τού Άγιου Μάρτυρος Κοδράτου κλπ…». Άλλά δέν σταμάτησαν. Συνέχισαν οί ψάλται εναλλάξ, νά διαβάζουν τά Συναξάρια... τής 11ης τού μηνός, τής 12ης, 13ης, 14ης... και σταμάτησαν στό συναξάρι τής 23ης Μαρτίου, λέγοντες με... αργή φωνή: “Τή 23 του αύτού μηνάς, μνήμη του Αγίου Νίκωνος καί των σύν αύτώ 199 μαθητών αύτού μαρτύρων»! Δέν πολυκατάλαβα, γιατί τά διάβαζαν. Ρώτησα έναν γνωστόν μου Επίτροπο καί πήρα τήν άπάντησιν, ότι μέ έντολή τού Μητροπολίτου, ή σημερινή ή μέρα 10 Μαρτίου έγινε 23 Μαρτίου!». Τήν ήμέραν αυτήν ό αείμνηστος καί Ομολογητής Επίσκοπος των Γ.Ο.Χ. Κυκλάδων, Γερμανός Βαρυκόπουλος, έφημέριος τότε εις τόν Ιερόν Ναόν Αγίου ’Αλεξάνδρου Παλαιού Φαλήρου, κατά τήν άπόλυσιν τής θείας Λειτουργίας... έμνημόνευσεν «...καί των 13 ήμερών, ών καί τήν μνήμην αύτών... έπιτελοΰμεν!». Τήν 25ην Μαρτίου 1924 κατά τόν νέον ήμερολόνιον, διά τήν Πολιτείαν καί τήν ’Εκκλησίαν τώρα, έπραγματοποιήθησαν δύο πραξικοπήματα: α). Τό ’Εκκλησιαστικόν εις τόν Ναόν τής Μητροπόλεως ’Αθηνών μέ δράστην τόν Μητροπολίτην Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, όπου έωρτάσθη, πάντοτε μέ τήν άπειλήν τού στρατιωτικού νόμου, ο Εύαγγελισμός τής Θεοτόκου 13 ημέρας ένωρίτερον, καί β). ή καθαίρεσις τής Βασιλείας μέ δράστας τά Μέλη τής Έπαναστάσεως. Δι’ αυτήν, ό έξαίρετος δημοσιογράφος Νικόλαος Κρανιωτάκης εις άρθρον του εις τήν «Καθημερινήν» καί μέ τίτλον «Ή Καθαίρεσις», μεταξύ τών άλλων γράφει: ''Ύπό τήν έπιβολήν προσταγμάτων αύστηρών, ύπό τούς ήχους τών σαλπίγγων, οί στρατιώται άπέσπασαν τό Στέμμα μέ τόν Σταυρόν καί τόν άπέρριψαν κατά παραγγελίαν! 

Καί ή Ελληνική Δημοκρατία έγεννήθη…». Σημειωτέον δέ, ότι ή καθαίρεσις τής Βασιλείας έγένετο πρό τού Δημοψηφίσματος! Διά τάς κακοηθείας καί άσχημείας, αί όποίαι έγένοντο κατά του «Στέματος καί του Τίμιου Σταυρού», έξ αιτίας τής άνακηρύξεως τής Δημοκρατίας, έδημοσιεύθη ή κατωτέρω διαμαρτυρία πρός τόν «μακάριον... Μακαριώτατον Μητροπολίτην ’Αθηνών κ. Χρυσόστομον», ύπογεγραμμένη ύπό δεκάδων εύσεβών Πιστών.

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑ

Ύπό τήν Προεδρίαν ύμών,
άν δέν άπατώμεθα,
συνεκροτήθη έπιτροπή πρός καταδίωξιν τών άσέμνων βιβλίων καί άσέμνων εικόνων,
ή όποία μέχρι πρό τίνος προέβη εις τήν κατάσχεσιν μερικών φαιδρολογημάτων,
ύμείς δε,
διεκηρύξατε ότι έπράξατε τό καθήκον σας.
Ημείς,
δμως πιστεύοντες εις τόν «΄Αγιον καί Τίμιον Σταυρόν έπί του όποίου,
ό θεάνθρωπος έμαρτύρησεν έπ’ αύτού διά τήν σωτηρίαν μας,καί τόν οποίον,
ό μέγας έκείνος Ηράκλειος, Βασιλεύς του Βυζαντίου μετέφερεν έν κατανυκτική πομπή καί λατρεία
άπό τήν Ιερουσαλήμ εις τήν Κωνσταντινούπολιν.
Μετά άληθούς λύπης καί άγανακτήσεως είδομεν έν τώ σατυρικώ περιοδικό «Κόπανος»,
ύπ’ άριθ. φύλ. 66 καί ημερομηνίαν 6 ’Απριλίου,
μίαν αισχράν καί κακοήθη εικόνα,
παρουσιάζοντα έν στέμα μέ τόν Τίμιον Σταυρόν καί έν παιδίον ουρών επ’ αύτού.
θέαμα αισχρόν καί κακόηθες μαρτυρούν τήν θρησκευτικήν κατάπτωσιν καί τό θρησκευτικόν ξερρίζωμα των κρατουντών τήν σήμερον.
Μέ τήν διακρίνουσαν λοιπόν αφέλειαν, έρωτώμεν:
''Πώς ήμείς Μακαριώτατε Μητροπολίτα δέν έξανέστητε έναντίον αύτού,
τού αισχρού καί κακοήθους θεάματος,
αφού καί έπί τής κεφαλής υμών,
κατά τάς ιεροτελεστίας φέρετε μίτραν μετά τού Σταυρού;
Έπιθυμούμεν έπί τού προκειμένου νά έχωμεν μίαν ίκανοποίησιν συνισταμένην
εις τήν άμεσον σύλληψιν τού έν λόγω ύβριστού,
τού διευθυντού τής έφημερίδος «Κόπανος» καί τήν προσήκουσαν αύτη τιμωρίαν.
«'Αλλως θά πιστεύσωμεν,ότι ή θρησκεία μας διατελεί ύπό απηνή διωγμόν τής Πολιτείας
καί αύτής ταύτης τής ’Εκκλησίας.
Έπονται δεκάδες ύπογραφαί.
Σημ. «Πατρίων»:
Δυστυχώς, τό ίδιον συνέβη τήν ήμέραν τού Δημοψηφίσματος τού 1974,
έπί Προέδρου τής «Δημοκρατίας», Γ.Γκυζίκη, 

Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή καί
Άρχιεπισκόπου ’Αθηνών Σεραφείμ Τίκκα.

  

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

Ο ΣΑΛΕΥΘΗΣ ΚΑΙΡΟΣ ΑΜΑΥΡΩΣΕΝ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ

Τήν 18ην ’Ιανουάριου 1923,

ή έπανάστασις βάσει τοΰ πορίσματος τής έν λόγω ’Επιτροπής,

έθεσεν έν ισχύει Νομοθετικόν Διάτανμα υπογραφέντος ύπό του 

Βασιλέως Γεωργίου του Β’,

διά του όποίου:

α). ’Από τής 16ης Φεβρουαρίου 1923 καθ' άπασαν την Ελλάδα άντικαθίσταται έν ταίς πολιτικαίς 

έν γένει σχέσεσι τό ισχύον ήδη Ίουλιανόν Ήμερολόγιον διά νέου τοιούτου,

όπερ άποκαλείται «Πολιτικόν Ήμερολόγιον».

β). Τό νέον ήμερολόνιον προπορεύεται του ήδη ίσχύοντος Ίουλιανού 

κατά δέκα τρεις πλήρεις ήμέρας. 

Επομένως, ή 16 Φεβρουαρίου 1923 έσται έν πάσαις ταΐς πολιτικαίς 

σχέσεσιν ή 1 Μαρτίου 1923.

γ). Διατηρείται έν ισχύει τό Ίουλιανόν Ήμερολόγιον όσον άφορά έν 

γένει τήν ’Εκκλησίαν καί τάς θρησκευτικάς έορτάς. 

δ) Ή πρώτη Ίανουαρίου τοΰ νέου ήμερολογίου έσται ή πρώτη 

έκάστου νέου έτους.

Ή Εθνική Εορτή τής 25ης Μαρτίου καί πάσαι αί κατά τούς κειμένους 

νόμους έορτάσιμοι καί έξαιρετέαι ήμέραι ρυθμίζονται κατά τό 

Ίουλιανον Ήμερολόγιον.

Τήν 29ην Δεκεμβρίου 1922, συνήλθεν ή «Μείζων Σύνοδος » εις μίαν 

μόνον Συνεδρίασιν καί «έπεκύρωσε» 

διά τής πλειοψηφίας των φίλων της έπαναστάσεως τάς γενομένας 

έκκλησιαστικάς πράξεις καί έπεμβάσεις αυτής. 

Ώς πρός δέ τόν έκδιωθέντα ύπό τής έπαναστάσεως κανονικόν 

Μητροπολίτην Αθηνών θεόκλητον,άπεφάσισε,

«όπως άποκατασταθή ό ποτέ ’Αθηνών κ.θεόκλητος είς τό 

αρχιερατικόν άξίωμα,

ουχί όμως καί είς τόν Μητροπολιτικόν θρόνον τών ’Αθηνών.

Τήν 5ην Φεβρουάριου 1923, συνήλθεν είς τόν Ύπουργείον τών Στρατιωτικών,τό Υπουργικόν Συμβούλιον διά νά συσκεφθή έπί θεμάτων τής ’Εκκλησίας καί «άπεψάσισεν» νά διορίση «άριστείνδην» Σύνοδον διά τήν έκλογήν του νέου Μητροπολίτου Αθηνών. Είς τήν νέαν αύτήν Σύνοδον περιελάμβανον τούς Μητροπολίτας Τρίκκης, Σύρου, Γυθείου καί τούς νεοχειροτονηθέντας, Κορινθίας καί Κυθήρων! Καί τούτο, διότι ήθελον, ό νέος Μητροπολίτης ’Αθηνών νά έκλεγή «όμοφώνως» ο έκλεκτός των. Αλλά, ώς φαίνεται, ή νέα αυτή έπέμβασις είς τά έσωτερικά τής ’Εκκλησίας θά ήτο πολύ προκλητική, άλλά θά είχε καί συνέπειες διά τόν νέον Μητροπολίτην, καί διά τούτο άφησαν τήν ίδιαν σύνθεσιν τής Συνόδου,ώς ειχεν πρότερον, άρκεσθέντες είς τήν πλειοψηφίαν αυτής, ή όποιαν ώς γνωστόν, ήσαν ίδικοί των άνθρωποι. Η Ιερά Σύνοδος άπετελουμένη ύπό τών Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών θεσσαλιώτιδος καί Φαναριού Εύθυμίου, Σύρου κάί Τήνου ’Αθανασίου, Δημητριάδος Γερμανού, Τρίκκης καί Σταγών Πολυκάρπου καί Ναυπακτίας ’Αμβροσίου, συνήλθεν τήν 11ην π.μ. τής 9ης Μαρτίου 1923 ν. ήμ. ύπό τήν Προεδρίαν τού έχοντος τά πρεσβεία τής Άρχιερωσύνης θεσσαλιώτιδος Ευθυμίου είς συνεδρίαν, μέ τήν εντολήν νά προβή είς τήν έκλογή του Μητροπολίτου ’Αθηνών. 

Ή συνεδρίασις διαρκέσασα μέχρι τήν 5ην άπονευματινήν υπήρξε θυελλώδης καί πλήρης έπεισοδίων. Έν άρχή τής συνεδριάσεως ό Σεβασμ. Τρίκκης λαβών τόν λόγον υπέδειξεν, όπως ή ''Ιερά Σύνοδος προτείνη είς τήν Κυβέρνησιν διά τήν πλήρωσιν τοΰ Μητροπολιτικοΰ θρόνου τους ’Αρχιμανδρίτας κ. κ. Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, Καθηγητήν τοΰ Πανεπιστημίου, Γερμανόν Βασιλάκην τής Ελληνικής ’Εκκλησίας Παρισίων καί Κ. Παγώνην τής Ελληνικής ’Εκκλησίας Λονδίνου, έξ ών αϋτη νά έκλέξη τόν κατάλληλον. Μέ τήν πρότασιν τού Σεβασμ. Τρίκκης συνεφώνησε καί ό Σεβ. Ναυπακτίας,πλέξας τό έγκώμιον τοΰ κ. Παπαδοπούλου. Ό Σεβασμ. Δημητριάδος διαφωνών ριζικώς πρός τόν Σεβασμ. Τρίκκης διά τό πρόσωπον του κ. Παπαδοπούλου είπεν, ότι ή Ί. Σύνοδος δέν δύναται νά προτείνη αύτόν διά τόν Μητροπολιτικόν θρόνον,έφ΄όσον έναντίον του ύπάρχει: α). Κατηγορία διά ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥΣ λόγους, έπί ΑΙΡΕΣΕΙ καί έλλείψει σβέσεως, καί β). Έχει έκδιωχθή υπό του Πατριάρχου Ιεροσολύμων καί δέν έχει «συστατικήν» έπιστολήν καί «άπολυτήριον». Ό Σεβασμιωτος Σύρου συνεφώνησε μέ τήν γνώμην τού Σεβασμ. Τρίκκης. Ό Προεδρεύων Σεβασμ. Θεσσαλιώτιδος συνεφώνησεν άπολύτως μετά του Σεβασμ. Δημπτριάδος». Παρ’ ολας τάς διαμαρτυρίας των άειμνήστων Δημπτριάδος και θεσσαλιώτιδος, ή πλειοψηφία (!) τής Συνόδου,φίλοι τοϋ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, μέ έντολήν τής έπαναστάσεως καί μέ ψήφους 3 (Τρίκκης-Σύρου-Ναυπακτίας) υπέρ καί 2 (Θεσ/τιδος Δημητριάδος), έξέλεξαν Μητροπολίτην ’Αθηνών τόν έκλεκτόν τής έπαναστάσεως καί τοϋ Βενιζελικού Κόμματος, τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον! 

Τόση ήτο ή βία των διά νά τόν έπιβάλλουν, ώστε τήν ήμέραν άργά το βράδυ «ένεκρίθη» ύπό τής έπαναστάσεως και έκυρώθη, μέ Βασιλικόν Διάταγμα. Τήν έπομένην ήμέραν, Σάββατον 10 Μαρτίου 1923 ν. ήμ. έγένετο ή χειροτονία εις τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τών ’Αθηνών, παρουσία του ’Αρχηγού τής έπαναστάσεως Νικ. Πλαστήρα, τής Κυβερνήσεως, του έν Άθήναις άντιπροσώπου του Πάπα «έπισκόπου» Louis Reti καί του άντιπροσώπου του «Άρχ/που» του Canterbury Wiyram. Τήν χειροτονίαν έτέλεσαν οί τρεις ψηφίσαντες τούτον Αρχιερείς, ό Σύρου ’Αθανάσιος, ό Ναυπακτίας ’Αμβρόσιος και ό Τρίκκης, Πολύκαρπος. Ουδείς έκ τών παρεπιδημούντων ’Αρχιερέων έλαβεν μέρος κατά τήν χειροτονίαν. Ένώ έν Άθήναις έγένοντο τελεταί, πανηγυρισμοί καί δεξιώσεις διά τήν άνάδειξιν καί τήν χειροτονία του «έκλεκτού» τής έπαναστάσεως καί τών σκοτεινών δυνάμεων -όπως άπεδείχθη άργότερον- Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ο θεός έδειξε τήν άποδοκιμασίαν Του. Τήν πρωία τοϋ Σαββάτου,(ήμέρα τής χειροτονίας του), 10 Μαρτίου ν. ήμ. ο καιρός ήτο «άνοιξιάτικος» καί όλα έδειχναν, ότι θά έπακολουθούσε μία ήρεμη ήμέραν. Ούδείς έφαντάζετο τήν «συμφοράν».''’Ολίγον μετά μεσημβρίαν, καθ’ ήν άκριβώς ώραν εις τό Μητροπολιτικόν μέγαρον παρείχοντο άναψηκτικά έπί τω χαρμοσύνω γεγονότι τής πληρώσεως του Μητροπολιτικού θρόνου, ό ούρανός καλύπτεται άπό κατάμαυρα σύννεφα έν άστραπαίς καί βρονταϊς έκσπασε όρμητική καταιγίς, τό έδαφος μαστιγούται άπό τήν θύελλαν τής χαλάζης καί οί δρόμοι τών ’Αθηνών μεταβάλλονται εις Βενετικά κανάλια. 

Ιδού, πώς περιγράφουν τήν Εθνικήν συμφοράν,πού έπηκολούθησεν αί έφημερίδες: «Περί τήν μεσημβρίαν τής χθές έδόθη έκ τής Ναυαρχίδος τό σήμα τής χορηγήσεως άδειας έξόδου εις τά πληρώματα τών πλοίων, ήρξατο δέ ή μεταφορά τούτων εις τόν Πειραιά διά τριών πλοίων, ήτοι τής άτμοπλοίας «Σαλαμινίνα» καί τών έπιτάκτων σκαφών «Μύκονος» τής Εθνικής ατμοπλοίας καί» ’Αλέξανδρος Ζ΄ τής ναυαγοσωστικής έταιρείας τού κ. Ζαλοκώστα. Άδειαν έξάδου είχον χθές περί τούς 1200 ναύται, οίτινες καί έπέβησαν τμήματικώς έπί τών τριών, ως άνω σκαφών, ίνα διαπεραιωθώσιν εις Πειραιά.

ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Ό «’Αλέξανδρος Ζ’» πλευρίσας περί τήν 2αν άπογευματινήν παρά τω θωρηκτόν «Κιλκίς» παρέλαβεν 150 περίπου ναύτες καί ύπαξιωματικούς. ’Ακολούθως τό αύτό σκάφος προσήγγισε άλληλοδιαδόχως εις τόν «Άβέρωφ»,τήν «Λήμνον», καί εις τινα τών έλαφρών σκαφών, άπό τά όποια παρέλαβε συνολικώς έτέρους 100 ναύτας καί ύπαξιωματικούς καί 10-12 άξιωματικούς. Ούτω ό «’Αλέξανδρος Ζ’» μέ έπιβάτας 250 περίπου άπέπλευσεν έκ τού βάθους τού όρμου τού Κερατσινίου περί τήν 3ην μ.μ. κατευθυνόμενος πρός τόν λιμένα τού Πειραιώς. «Εν τέταρτον κατόπιν, τό σκάφος παραπλεύσαν τόν φάρον τής Ψυτταλείας εύρίσκετο περί τά 200-300 μέτρα άπό τής άκτής τής Δραπετσώνος, ένθα αί έγκαταστάσεις της ''Στάνταρ ΌΙΛ'' καί τά έργοστάσια τής «Εταιρείας Χημικών Προϊόντων καί Λιπασμάτων. Ή άνωτέρω θέσις, έν στιγμαίς τρυκιμίαις, είναι λίαν επικίνδυνος, διότι μέ σφοδρόν νότιον άνεμον, τά κύματα έκ τού Σαρωνικοϋ είναι όρμητικά. Ο Αλέξανδρος Ζ’» φθάσας εις τήν άνωτέρω θέσιν, ήρξατο κλυδωνιζόμενος σφοδρώς καί κλινών έναλλάξ έπιφόβως πότε πρός τήν μίαν πότε πρός τήν έτέραν των πλευρών. Τά κύματα έθραύοντο όρμητικά έπ’ αϋτού καί ήπείλουν από στιγμής εις στιγμήν νά τό βυθίσουν.

ΤΟ ΠΛΟΙΟΝ ΑΝΑΤΡΑΠΕΝ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ

 

Ή πάλη πλοίου καί κυμάτων ήτο τραγική. Οί συσσωρευμένοι ναύται έπί του καταστρώματος, ήσαν έρμαια των κυμάτων, μόλις δέ καί μετά βίας συνεκρατούντο όρθιοι. Εις μίαν στιγμήν,ένα κύμα έθραύσθη μέ τόσην σφοδρότητα έπί τής δεξιάς πλευράς τού πλοίου, ώστε ή άριστερά πλευρά έκλινεν ύπερμέτρως τόσον, ώστε ή έπιφάνεια τής θαλάσσης ήλθεν εις έπαφήν μέ τό κατάστρωμα του πλοίου. Δεύτερον κύμα έπλημμύρισε τό μηχανοστάσιον άπό ίίδατα. Συνεπεία τούτου,ή κλίσις του σκάφους άριστερά ηυξήθη,εις τό πρώτον δέ κλυδωνισμόν πάντες οί ναύται, οί εύρισκόμενοι έπί του καταστρώματος έκύλισαν εις τήν θάλασσαν, ώς μία συμπαγής μάζα. «΄Ο,τι έπηκολούθησεν ήτο πράγματι άφαντάστως δραματικόν. Ή όρμή τών κυλιομένων εις τήν θάλασσαν ναυτών έπέτεινε τήν κλίσιν, τό δέ πλοίον άπολέσαν τόν ίσορροπισμόν του άνετράπη βυθισθέν άκαριαίως. Τό πλοίον βυθιζόμενον συμπαρέσυρε πάντας τούς έντός του ύποφράγματός του ευρισκομένους ναυτικούς,ώς καί τούς περισσοτέρους άπό τούς πεσόντας εις τήν θάλασσαν,λόγω τής σχηματισθείσης δίνης».

ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ ΥΠΕΡ ΤΑ 350

 

Κατ ασφαλείς πληροφορίας ημών,τά θύματα τής θαλασσίας ’Εθνικής συμφοράς άνέρχονται εις 358, έξ ών 138 άνήκουν εις τά πληρώματα τής «Λήμνου», 108 του ''Άβέρωφ», 83 του ''Κιλκίς'', 5 εις τά πληρώματα διαφόρων πλοίων, 6 τού Λοιμοκαθαρτηρίου, 15 εις τό πλήρωμα του καταποντισθέντος ναυαγοσωστικού «’Αλέξανδρος Ζ’». Εις τό Ύπουργείον τών Ναυτικών καταρτίζονται οί πίνακες τών θυμάτων, οί όποίοι θά άνακοινωθούν πιθανότατα έντός τής ήμέρας». Ή πρώτη έκκλησιαστική πράξις του έλέω κομματικού πραξικοπήματος άνελθόντος εις τόν θρόνον τών ’Αθηνών Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ήτο νά χοροστατήσει εις τήν νεκρώσιμον Ακολουθίαν τών πνιγέντων άξιωματικών καί ναυτών του Βασιλικού Ναυτικού! 

Ένώ, όλαι αί έφημερίδες τής Πατρίδος μας, παρά τήν λογοκρισίαν, άφιέρωσαν τάς σελίδας των διά τά πνιγέντα στρατευμένα παιδιά, τά θύματα τής μεγάλης όργής του θεού, ό προκαλέσας αυτήν, Μητροπολίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος περιωρίσθη μόνον εις τά έξής, πού είπε κατά τήν νεκρώσιμον Ακολουθίαν: «Ό αιώνιος τής Πατρίδος έχθρός (;) δέν ήθελεν άλλον Βοηθόν εις τό όλον έργον του. Τό πλήγμα, τό όποίον κατεφέρθη δέν είναι μόνον πλήγμα του Πολ. Ναυτικού, δέν πλήττει μόνον τούς συγγενείς, άλλ’ όλόκληρον τήν Πατρίδα, ήτις δικαίως πενθεί διά τόν θάνατον τών γενναίων της. Δέν δύναται νά εύρη τις λόγους παρηγορίας. Είναι τόσον μέγα τό Εθνικόν άτύχημα. Διά τούτο ή Ελλάς έρχεται διά της ’Ελληνικής ’Εκκλησίας νά προσφέρη τάς εύχάς πρός τόν ΄Υψιστον, ώς Βάλσαμον παρηνορίας είς τάς καρδίας τών συγγενών. Ή ’Εκκλησία τής “Ελλάδος δέεται υπέρ τών ψυχών τών γενναίων τής Πατρίδος τέκνων, ευχομένη,όπως τάξη αύτάς ό Ύψιστος έν σκηναίς Δικαίων». 

Δέν είχε άκόμη καλά-καλά στεγνώσει τό μελάνι είς τό τεύχος (24/23-1-1923) τής έφημερίδος τής Κυβερνήσεως, είς τό οποίο δημοσιεύετο τό Ν.Δ. τής 18ης Ίανουαρίου 1923, «Περί του νέου Πολιτικού ήμερολογίου», (τό οποίον, ώς γνωστόν ώριζεν, ότι «Ή Εθνική έορτή τής 25ης Μαρτίου... ρυθμίζεται κατά τό Ίουλιανόν Ήμερολόγιον») καί έδημοσιεύθη νέον Β.Δ.!... Δι΄αυτού έντέλλετο, όπως ή Εθνική Εορτή τής 25ης Μαρτίου, έπειδή»... συνέπιπτεν είς ήμέραν τής ΈΒδομάδος τών Παθών του Κυρίου... τελεσθήσεται τήν 25ην Μαρτίου κατά τό Γρηγοριανόν ήμερολόγιον»!... Ό νέος Μητροπολίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, πειθήνιον όργανον τών έπαναστατών, ή μάλλον «ειδικός» σύμβουλος αύτών, έσπευσε νά έκδώση πρός τούτο δύο συνοδικάς έγκυκλίους, τάς όποίας έτηλεγράφησε πρός τούς Μητροπολίτας τής ’Εκκλησίας, γνωστοποιών είς αύτούς τά έξής: ''Περί εορτασμού τής 25ης Μαρτίου κατά το νέον Ημερολόγιoν, τον δέ Ευαγγελισμού... κατά τό παλαιόν!

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ ΤΗΣ 

ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

Εφέτος έξαιρετικώς άπεφασίσθη τελεσθή ’Εθνική έορτή και επιμνημόσυνοι δεήσεις, συμφώνως προγενεστέρω τηλεγραφήματι, εις την προσεχήν  Κυριακήν. Μέ άπόφασιν τής Ί .Συνόδου τής 23ης Μαρτίου 1923 ν. ήμ. έξεδόθη μέ πρότασιν του Υπουργού Ι. Σιώτη, Β. Δ. διά τού όποίου έκαλώντο τά Μέλη της Ιεραρχίας τής Ελλάδος είς Συνεδρίασιν άπό 16 Απριλίου-21 ’Απριλίου 1923, διά νά έκφέρωσιν τήν γνώμην των άπό ’Εκκλησιαστικής άπόψεως έπί του ζητήματος τής άποδοχής ύπό τής ’Εκκλησίας τής Ελλάδος τού Νέου ημερολογίου...». Ό Μητροπολίτης Χρυσόστομος έσπευσε νά γνωστοποιήση τούτο τηλεγραφικώς προς τούς Μητροπολίτας, διά τής κατωτέρω ’Εγκυκλίου.

 

ΠΕΡΙ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ ΤΗΣ 

ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ

 

Διά τής τηλεγραφικής ταύτης ’Εγκυκλίου,ή Ιερά Σύνοδος γνωρίζει τοις Σεβ. Μητροπολίταις, «ότι προτάσει της Συνόδου και Κυβερνητική έγκρίσει, άπεφασίσθη ή σύγκλησις τής Ιεραρχίας προς σύσκεψιν, έπί τού ζητήματος τον Ημερολογίου καί του Καταστατικού νόμου».Είς τό τότε έκδιδόμενον ήμιεπίσημον όργανον τής ’Εκκλησίας τής ’Ελλάδος, «’Ιερός Σύνδεσμος», είδε τό φώς τής δημοσιότητος,άρθρον τού Σεβασμιωτάτου 'Αρτης Σπυρίδωνος'', μέ τίτλον: ''14 Φεβρουάριου ή 1 Μαρτίου''; είς τό όποίο συνηγορούσε με ''άστρονομικάς δοκησισοφίας'' διά τό Γρηγοριανόν Ήμερολόγιον!... Είς τό άρθρον αυτό, μεταξύ των άλλων φαιδρών καί άνοήτων, έδιδε καί τήν άπάντησιν είς μίαν δήθεν «δύσκολη» έρώτησιν: Πώς!... καί οί 'Αγιοι, οί έορταζόμενοι κατά τάς ύπερπηδηθησομένας ήμερομηνίας θά περιφρονηθώσι; Μή ταράττεσθε. 

Ή Εκκλησία μας πολλών ’Αγίων, ών ή μνήμη συμπίπτει έν άποδόσει Δεσποτικής ή θεομητορικής έορτής, τήν άκολουθίαν ψάλλει κατά τήν προηγουμένην ήμέραν, τάς δέ ακολουθίας τών μηναίων άπό του Σαββάτου του Λαζάρου καί πέραν, ήτοι των έν τη Μεγάλη καί τη Διακαινισίμω Εβδομάδι έορταζομένων Άγίων, παραλείπει όλοτελώς καί άναγινώσκονται αί σχετικαί άκολουθίαι έν ταις Μοναίς άπό της Δευτέρας της Β΄ Έβδομάδος των Νηστειών καί πέραν έν τοις Άποδείπνοις, πλήν Σαββάτου καί Κυριακής, εις τά ’Απόδειπνα τών όποίων άναγινώσκονται αί άκολουθίαι τών κατ’ αύτάς συμπιπτόντων καί μή έορταζομένων Αγίων. Καί αυτής δέ τής Εορτής του Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου, ή άκολουθία μετατίθεται διά τήν Κυριακήν τού Πάσχα, έάν αύτη συμπέση μετά τής Μεγάλης Παρασκευής ή τού Μεγάλου Σαββάτου. Κατά ταύτα,ή άκολουθία έκάστης 31ης άς συμψαλή μετά τής 30ήςή τής έπομένης πρώτης, ή καί έν τοίς άποδείπνοις. 

Τήν 16ην ’Απριλίου 1923 ν. ήμ., ήμέραν Δευτέραν, συνήλθον εις τήν Αίθουσαν τού Συνοδικού Μεγάρου έν Άθήναις 27 έκ τών 32 Μητροπολιτών τής Εκκλησίας της Ελλάδος, ύπό τήν Προεδρίαν τού Μητροπολίτου Αθηνών μέ δύο μόνον θέματα: α). Περί ήμερολογίου καί β) περί Καταστατικού νόμου τής ’Εκκλησίας τής ’Ελλάδος. Εισηγητής καί τών δύο θεμάτων ήτο ό Μητροπολίτης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Επί τού ήμερολογίου είπεν, ότι, ''...ού μικρά έντεύθεν προέκυψεν άνωμαλία έκ τής διαφοράς τών δύο ήμερολογίων, αρκεί δέ μόνον νά σημειωθή, ότι ή πρώτη τού πολιτικού έτους θά συμπίπτη προ τής έορτής τών Χριστουγέννων, και τελευταίως ή Εθνική ήμών Εορτή έτελέσθη ουχί κατά τήν ήμέραν τού Ευαγγελισμού!». Εν συνεχείς άποκαλυπτόμενος έτόνισεν όλως ιδιαιτέρως, ότι «διά τής παραδοχής τού Γρηγοριανού ήμερολογίου, ούτινος τήν μεταβολήν άλλωστε ζητούσι καί αυτοί οί Δυτικοί λαοί...»(!). Εις μίαν τών Συνεδριάσεων, τήν 5/18 Απριλίου, ήμέραν Τετάρτην, έκλήθη ό Καθηγητής τού Πανεπιστημίου καί Διευθυντής τού ’Αστεροσκοπείου ’Αθηνών Δημ. Αίγινήτης, ό όποιος άνέπτυξε πρός τούς «άκροουμένους ησύχως αυτόν-δίκην καλών μαθητών-Μητροπολίτας», τά άπό έπιστημονικής άπόψεως ύπέρ τής έφαρμονής εις τήν ’Εκκλησίαν τού Γρηγοριανού ήμερολογίου! 

Μετά έλαβεν καί πάλιν τόν λόγον ό Μητροπολίτης ’Αθηνών, όστις ύπεραμύνθη τών άπόψεων τού ’Αστρονόμου! Πλήρης άστρονομική πλύσιν Μητροπολιτικών κεφαλών! Έπί τού θέματος τού ήμερολογίου οί συνεδριάζοντες 27 Μητροπολϊται (άπουσίαζον πέντε) διετύπωσαν τήν κατωτέρω άπόφασιν: ''Η Ιεραρχία τής Ελλάδος τέλος άπεφάσισεν, όπως διορθώση τό έν χρήσει τής Όρθοδόξου Εκκλησίας ’Ιουλιανόν ήμερολόγιον, προσθέτουσα εις αύτό 13 ημέρας, χωρίς νά μεταβάλη τό έορτολόνιον και τάς περί του Πάσχα διατάξεις τής ’Ορθοδόξου’Εκκλησίας. Διά τής λύσεως ταύτης του ζητήματος άφομοιούνται μέν, τελείως τά δύο ήμερολόγια, άλλ’ έπειδή μελετάται ήδη ή μεχαρρύθμησις τού Γρηγοριανού ημερολογίου καί ό καθορισμός των έορτών τού Πάσχα δι’ άπάσας τάς χριστιανικός εκκλησίας, σκόπιμον έθεωρήθη νά περιορισθή ή ορθόδοξος έκκλησία εις τήν άνωτέρω διόρθωσιν τοϋ ήμερολογίου. 

Ή μεταβολή αύτη κατά τά κρατούντα έν τή Όρθοδόξω ’Εκκλησία θά έφαρμοσθή έν τή Έκκλησία της Ελλάδος, μετά τήν συναίνεσιν όλων των ’Ορθοδόξων Αύτοκεφάλων ’Εκκλησιών» έν λόγω αντιπροσώπων -πλήν του Μητροπολίτου Κισνοβίου ’Αναστασίου της Ρωσικής Διασποράς- διά τής όποίας, ή ''από 1ης Οκτωβρίου 1923 θά λογισθή, ώς 14η Οκτωβρίου 1923''... Το έν λόγω ψευδοσυνέδριον προέβη άκόμη και είς άλλας νεωτεριστικάς άποφάσεις, μεταξύ των όποίων, ό γάμος των Κληρικών μετά τήν χειροτονίαν, ό δεύτερος γάμος τών Κληρικών συνεπεία θανάτου τής πρεσβυτέρας, νά μή θεωρείται μοναχός έκείνος πού έλαβε τήν μοναχικήν κουράν προ τών 25 έτών, κ.ά.

Ένώ ό Μεταξάκης μέ τάς άποφάσεις του ψευδοσυνεδρίου τής Κωνσταντινουπόλεως-
ήτο έτοιμος διά μεταρρυθμίσεις καί κυρίως διά τήν μεταρρύθμησιν τοϋ Πατρίου Εορτολογίου,
είς τάς ’Αθήνας,ό «συναίτερός» του Χρυσόστομος,
δέν «κατάφερε άκόμη όσα έπρεπε».
Ή «άπόφασις»,όμως του ψευδοσυνεδρίου του Μεταξάκη ήτο δι' αυτόν
καί τούς έπαναστάτας,«σανίς έπιβολής» καί άνέμενον τόν κατάλληλον χρόνον.
Ή ώρισθείσα ύπό του ψευδοσυνεδρίου ήμερομηνία τής άλλαγής τοϋ Πατρίου Εορτολογίου
διά του Παπικού,δηλαδή,
ή 1η Οκτωβρίου 1923 πέρασε χωρίς καμμία Τοπική Σύνοδο,
άλλ’ ούτε κι’ αυτό τό Οίκουμενικό Πατριαρχείον,
νά τήν έφαρμόση.
«'Ηδη άπό τής 7ης ’Ιουλίου 1923,
ό Μελέτιος Μεταξάκης δέν ήτο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Είχε έξαναγκασθή είς παραίτηση,
διότι ήτο ανεπιθύμητος,
όχι μόνον είς τούς Τούρκους,
άλλά πρό πάντων είς τούς Πιστούς ’Ορθοδόξους τής Κωνσταντινουπόλεως.
Χαρακτηριστικόν είναι έκείνο,
τό οποίον είπεν ένας γηραιός Μητροπολίτης πρός Δημογέροντα:
«Έκάματε ένα καλόν είς τήν ’Εκκλησίαν, διά τό οποίον,
ό θεός συγχωρεί υμάς διά τό γενόμενον κίνημα.
Το καλόν τούτο είναι,
ότι άπηλλάξατε τόν Οικουμενικόν θρόνον άπό τόν Πατριάρχην Μελέτιον». 

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''