ΤΑ ''ΗΞΕΙΣ ΑΦΙΞΕΙΣ'' ΤΗΣ Κας BILDERBERG!

Η Κεραμέως «φίμωσε» 30 βουλευτές της ΝΔ για ερώτηση σχετικά με τα θρησκευτικά βιβλία Γαβρόγλου

Έντονη δυσαρέσκεια και εκνευρισμό προκαλεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας η συμπεριφορά της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως, η οποία την εβδομάδα που πέρασε κίνησε γη και ουρανό για να μην κατατεθεί ερώτηση με υπογραφές δεκάδων βουλευτών για τα βιβλία των Θρησκευτικών από συμπολιτευόμενους βουλευτές.

Ούτε ένας ούτε δύο, αλλά 30 (!) βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας -ενώ υπήρχαν και άλλοι που ζητούσαν να συμμετάσχουν, αλλά δεν πρόλαβαν- υπέγραψαν μια ερώτηση προς την υπουργό Παιδείας σχετικά με την απόσυρση των βιβλίων Γαβρόγλου, που στην πράξη αποχριστιανοποιούσαν το μάθημα των Θρησκευτικών και το μετέτρεπαν σε… γενική Θρησκειολογία.

Ονόματα τα οποία μάλιστα θεωρούνται ότι ανήκουν σε διαφορετικές «εσωτερικές πτέρυγες» της Νέας Δημοκρατίας, με τους «προεδρικούς» μάλιστα να αποτελούν την πλειοψηφία, λόγω και του ότι σε αυτή την κατηγορία θεωρείται ότι ανήκει ο πρώτος που συνέταξε την ερώτηση Νεοκλής Κρητικός, βουλευτής Λακωνίας. Μαρκόπουλος, Κυρανάκης, Μπογδάνος, Σπανάκης, Ράπτη είναι μόλις μερικά από αυτά τα ονόματα.

Η ερώτηση είχε ως βάση τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που ακύρωσε ως αντισυνταγματικές τις υπουργικές αποφάσεις του πρώην υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, αλλά και του Ν. Φίλη, ως αντίθετες προς το Σύνταγμα της χώρας, με τις οποίες ζητείτο να αποκτήσει το μάθημα των Θρησκευτικών ορθόδοξο χριστιανικό προσανατολισμό.

Οι βουλευτές θα ρωτούσαν την κυρία Κεραμέως πότε θα αποσυρθούν από τα σχολεία τα διδακτικά εγχειρίδια («φάκελοι», όπως ονομάζονται) του ακυρωθέντος Νέου Προγράμματος Σπουδών και πρότειναν την αντικατάστασή τους με τα βιβλία των Θρησκευτικών που διδάσκονταν μέχρι το 2016 -δηλαδή, πριν από την εφαρμογή του συριζαϊκού Νέου Προγράμματος Σπουδών-, τα οποία είναι συμβατά με τις αποφάσεις και υποδείξεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. «Να κάνουν τις ερωτήσεις ένας ένας»

Όπως είναι φυσικό, η ερώτηση κυκλοφόρησε στα emails των βουλευτών, προκειμένου να την υπογράψουν όσοι άλλοι θα το επιθυμούσαν. Κάπου εκεί, η συγκεκριμένη ερώτηση, μαζί με τις υπογραφές, θα έφτασε και στο email της κυρίας Κεραμέως, η οποία εξεμάνη και κατέφυγε στον γ.γ. της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. Σταύρο Καλαφάτη, κάνοντας λόγο για «αντιπολιτευτικές τακτικές», και του ζήτησε να παρέμβει ώστε να μην κατατεθεί η συγκεκριμένη ερώτηση με τις υπογραφές και των 30 βουλευτών.

«Αν θέλουν, ας την υποβάλουν ένας ένας» φέρεται ότι είπε εξοργισμένη η υπουργός Παιδείας. Κάτι που, από ό,τι φαίνεται, τελικά θα συμβεί, μετά την πυροσβεστική παρέμβαση του Σ. Καλαφάτη – αφού αρκετοί είναι οι βουλευτές που δηλώνουν αποφασισμένοι από εβδομάδα να προβούν σε τέτοιου είδους κινήσεις. Θα περίμενε κανείς ότι η Νίκη Κεραμέως θα ήταν πρόθυμη να απαντά σε τέτοιου είδους ερωτήσεις των βουλευτών του κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, αφού, ειδικά με 30 υπογραφές, θα ήταν φανερό ότι επρόκειτο περί ενός αιτήματος με ισχυρή υποστήριξη από τη βάση της Ν.Δ.

Άλλωστε, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε φέρει αυτές τις αλλαγές, η Νέα Δημοκρατία σε ανακοίνωσή της τόνιζε: «Η αιφνίδια αλλαγή του μαθήματος των Θρησκευτικών, χωρίς καμία συνεννόηση με την Εκκλησία, όταν δεν υπάρχουν καν νέα βιβλία για να το υποστηρίξουν, αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση επιχειρεί συνειδητά να διχάσει και να πολώσει… Δεν μπορεί να υποβαθμίζεται η διδασκαλία για την ορθόδοξη πίστη, την οποία ασπάζεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων». Έχει αλλάξει μήπως η στάση της Ν.Δ. στο συγκεκριμένο ζήτημα; Δύο εξηγήσεις υπάρχουν για τη στάση της υπουργού Παιδείας:

Είτε δεν θέλει -για κάποιον λόγο- να αλλάξει τα βιβλία, κάτι το οποίο θα έπρεπε να προκαλεί προβληματισμό στο κόμμα, είτε ανακαλύπτει «εσωτερική αντιπολίτευση», διότι δεν αισθάνεται ασφαλής στην υπουργική της θέση. Δεν θα μπορούσε να λείπει και ένα σχόλιο για τη σχετική αφωνία της Εκκλησίας. Ειδικά όταν, σύμφωνα με πληροφορίες, ο άνθρωπος ο οποίος είναι σε θέση «κλειδί» για το ζήτημα των συγκεκριμένων βιβλίων θεωρείται του περιβάλλοντος κορυφαίου ιεράρχη.

Πηγή: https://www.newsbreak.gr

Newsbreak

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019, Aίθουσα Αγίου Νεκταρίου 

Ιερά Μητρόπολη Τορόντο 

Ομιλητής

Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Φώτιος

της Εκκλησίας Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 7ον

Από όλα τα πάθη του Ιησού Χριστού που ακούσατε στην σημερινή θλιβερή ιστορία, Χριστιανοί μου, μήπως καταλάβατε ποιο ήταν το πικρότατο πάθος για το οποίον προβλέποντάς το και αγωνιών στον κήπο της Γεσθημανή έλεγε ''περίλυπός έστιν η ψυχή μου έως θανάτου'';

Εγώ σας λέω πως δεν ήταν ούτε απ' εκείνα τα παθήματα που εδοκίμασε στην ψυχή, όπως παραδείγματος χάριν για την προδοσία του Ιούδα, για την απάρνησι των ιδίων του των μαθητών, ή ντροπή για την τόση καταφρόνησι και ατίμωσι που υπέστη από τον φθόνο και το μίσος των Ιουδαίων, ούτε και από εκείνα που εδοκίμασε στο κορμί, όπως τα ραπίσματα, τα αγκάθια, τα μαστιγώματα, ο Σταυρός και ο ίδιος ο θάνατος.

Πρώτον μεν διότι αυτός μας δίδαξε πως το όνειδος και οι κατηγορίες των ανθρώπων είναι ευτυχία΄ ''μακάριοί εστέ όταν ονειδίσωσιν υμάς''. Αυτός μας εδίδαξε πως με κανένα τρόπο δεν πρέπει να φοβούμεθα τον θάνατον΄ ''μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα''. Αυτός μας εκάλεσε να τον ακολουθήσουμε, σηκώνοντας ο καθένας τον σταυρό του΄ ''αράτω τον σταυρό αυτού και ακολουθήτω μοι''.

Επομένως, θα έπρεπε να μας παρακινήση με το δικό του παράδειγμα. Εάν όμως αυτός δειλιάζει τόσο στο πάθος του, τότε τι θάρρος δίνει σε εμάς; Δεύτερον δε, σκεφθείτε και κάτι άλλο: Εμείς ανάμεσα στον χορό των αγίων μαρτύρων βλέπομε μικρά παιδιά, τρυφεράς παρθένους, να τρέχουν μέσα στις φλόγες, να ψάλλουν χαρμόσυνα μέσα στα βασανιστήρια, να ασπάζωνται, να φιλούν τα ξίφη και τους σταυρούς, να καταφρονούν ανδρειωμένα τον θάνατο΄ 

και ένας θεάνθρωπος, η πιο μεγάλη και ευγενική ψυχή που έπλασεν ο Θεός, η δύναμις των ασθενών, το θάρρος των ανδρείων, ο βασιλεύς των μαρτύρων να τρέμη, να φοβήται, να χάνεται από την λύπη και να λέγη΄ ''περίλυπός εστίν η ψυχή μου έως θανάτου''; Μήπως επειδή προβλέπει τον θάνατο;

Αυτό είναι αδύνατον και αν σκεφθούμε ότι έδειξε τόση μικροψυχία, υβρίζουμε πολύ τον Ιησού Χριστό. Τί είναι λοιπόν αυτό που προβλέπει να τον κάνει να λυπάται κατ' αυτόν τον τρόπο; Ακούστε το: 

Ο Ιησούς Χριστός, ο αναμάρτητος Υιός της Παρθένου, ο μονογενής Υιός του Θεού, κινούμενος από άκραν αγάπη, πορεύεται για να πάθη τα όσα δεν έπαθε άλλος άνθρωπος, πορεύεται να χύση το άχραντον Αίμα του ως την τελευταία σταλαγματιά! Πορεύεται να πεθάνη σαν κατάδικος πάνω σ΄ένα Σταυρό για να σώση όλους τους ανθρώπους΄ ''εις υπέρ πάντων απέθανε''!

Και μ' όλα ταύτα προβλέπει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι χάνονται. Προβλέπει ότι το όνομά του θα βλασφημήται, το Αίμα του θα καταπατήται, ο Σταυρός του θα υβρίζεται από τόσους πιστούς και ασεβείς. Τόσον οδυνηρό πάθος -μου φαίνεται σαν να λέει-  τέτοιος επονείδιστος θάνατος, με μόνο σκοπό να κερδίσω τις ψυχές των ανθρώπων για τον Παράδεισο και παρ' όλα αυτά να είναι γεμάτος από ψυχές ανθρώπων ο Άδης!

Να πάθω μετά χαράς΄ να πεθάνω μετά χαράς! ''Πάτερ ουχ ως εγώ θέλω, αλλ' ως εσύ''. Μα να πάθω και να πεθάνω χωρίς το όφελος των πολλών; Ω! Αυτό μου προξενεί πριν τον θάνατο, τον θάνατο! ''Περίλυπός έστιν η ψυχή μου έως θανάτου''!

Όμως εάν ο Ιησούς Χριστός λυπάται τόσο, γιατι προβλέπει την τιμωρία των ασεβών και των απίστων, μήπως παρηγορείται, γιατι προβλέπει την σωτηρία των ορθοδόξων Χριστιανών; Αλλοίμονο! Αυτό τον λυπεί ακόμη περισσότερο και γι' αυτό κυρίως λέγει΄ ''περίλυπός έστιν η ψυχή μου έως θανάτου''.

Χριστιανός σημαίνει άνθρωπος εξαγορασμένος με το πάθος του Χριστού, από την τυραννία του διαβόλου΄ θα πη άνθρωπος όπου στο Αίμα του Χριστού έχει το αντίτιμο της σωτηρίας του΄ θα πη ψυχή σημειωμένη και σφραγισμένη για τον Παράδεισο. Αλλ' από τέτοιους χριστιανούς ποσους κερδίζει καθημερινώς ο διάβολος; Πόσους δέχεται κάθε ημέρα η κόλασις;

Πόσον αθλίως χάνονται ψυχές κερδισμένες με τόσον κόπο; Αυτό είναι το μεγαλύτερο πάθος του Ιησού Χριστού, για το οποίον έλεγε ''περίλυπός έστιν η ψυχή μου έως θανάτου''.

Όταν εκεί, στον κήπο της Γεσθημανή, άρχισε να λυπήται και να αδημονή, αυτό δεν συνέβη γιατι προέβλεπε τον θάνατό του, μα γιατι προέβλεπε την αχαριστία μας. Όχι το βάρος του Σταυρού που εκέπτετο, αλλά το βάρος των αμαρτιών μας, που ως Θεός προεγνώριζε. Αυτό το έκαμε να ιδρώνη με αίμα.

Εγώ πηγαίνω να εξαγοράσω -μου δαίνεται σαν να έλεγε- ανθρώπους, που έπρεπε να κολάζωνται αιωνίως στον άδη. Και όταν τους εξαγοράσω με τόσους πόνους, με τόσα πάθη, με τόσον αίμα, με τόσην αγωνία επάνω στον Σταυρό, βλέπω από αυτούς τους ίδιους τους ανθρώπους, έναν να με πουλάη, όπως ο Ιούδας ένεκα φιλαργυρίας΄ άλλον να με αρνήται όπως ο Πέτρος με επιορκίες και ψέμματα.

Τούτον να μου προτιμά τον Βαραββά για να κάνη την όρεξί του. Εκείνον να με μαστιγώνη χάριν σαρκικής ηδονής. Και όλοι να με σταυρώνουν με κάθε είδους αμαρτία! ''Ω, τις ωφέλεια εν τω αίματί μου''; Και λοιπόν; Από εκείνους τους ίδιους ανθρώπους που εγώ για την αγάπη τους εσταυρώθηκα, θα προσηλωθώ πάλι στον Σταυρό;  ''Ω, τις ωφέλεια εν τω αίματί μου'';

Και λοιπόν; Θα βλέπω όλο εκείνο το Αίμα που έχυσα να το καταπατούν μέσα στα θυσιαστήρια ιερείς ανευλαβείς; Ή να ακούω να το βλαστημούν μικροί και μεγάλοι στους δρόμους και στα καπηλειά; ''Ω, τις ωφέλεια εν τω αίματί μου''; Και λοιπόν, κάθε χρόνο θα γίνεται στις εκκλησίες των Χριστιανών η ανάμνησις των παθών μου, σαν να είναι μια απλή ιστορία;

Και θα παρουσιάζται ο Σταυρός μου, σαν μια σκηνή από εκείνες που παίζονται στα θέατρα; Και για ποιους έπαθα; Και για ποιους πέθανα; Για αχάριστους ανθρώπους, που ή δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν την ευεργεσία μου; Αχ! ''Τις ωφέλεια εν τω αίματί μου''; Αχ! Γι' αυτό ''περίλυπός έστιν η ψυχή μου έως θανάτου''! Βεβαίως αυτό είναι Χριστιανοί μου, μία ασύγκριτη αχαριστία!

Πέθανε ο βασιληάς της Σκυθίας, ονομαζόμενος Παρεισάδης, αφήνοντας κληρονόμους της βασιλείας τους τρεις γιους του. Όμως ο καθένας απ' αυτούς ήθελε να βασιλεύη μόνος του, οπότε έφθασαν σε θανάσιμη διαμάχη. Καλούν για δικαστή έναν άλλο βασιληά, της Θράκης, φίλον όντα του τελευτήσαντος πατρός των.

Αυτός θέλοντας να τους συμβιβάση μηχανεύεται ένα επιτήδειο τρόπο, εντελώς παράδοξο. Διατάσσει να ξεθάψουν το λείψανο του πατέρα τους και να το κρεμάσουν όρθιο σ' ένα δέντρο. Καλεί τους τρεις αδελφούς και τους λέγει: ''ο καθένας από σας ας ρίξη το βέλος του σ' αυτό το νεκρό σώμα και όποιος το πετύχει καλύτερα, αυτός θα γίνη βασιληάς''.

Πιάνει το τόξο ο πρώτος γυιος, βάζει το βέλος, το τεντώνει, σημαδεύει, ρίχνει. Το ίδιο κάνει και ο δεύτερος. Πώς σας φαίνεται αυτή η αχαριστία, η απανθρωπία, η σκληροκαρδία τέτοιων υιών; Έρχεται και ο τρίτος.

Πιάνει το τόξο, ετοιμάζει το βέλος, μα βλέποντας που έχει να το ρίξη, τρομάζει, αφήνει και πέφτει το τόξο από τα χέρια του και ''εγώ -λέγει- δεν επιθυμώ να γίνω με τέτοιον τρόπο βασιληάς΄ παραιτούμαι καλύτερα από την βασιλεία, παρά να ρίξω, να σημαδεύσω το λείψανο του πεθαμένου πατρός μου''.

Τί έκαμε ο δικαστής; Τούτον τον τρίτο ανεκήρυξε για βασιληά. Αυτό ακριβώς θέλω να κάμω και εγώ σήμερα γι' αυτούς τους αχαρίστους, τους απανθρώπους και σκληροκαρδίους γιους.

Αυτό που βλέπετε είναι το νεκρό λείψανο του πατρός σας, που πέθανε κρεμασμένος στο ξύλο του Σταυρού. Πιάστε τα βέλη σας, ρίξτε, λαβώστε, πληγώστε, αν υπάρχει χώρος και για άλλες πληγές...

Συνεχίζεται

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου.

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 56-63.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ: Ο ΕΥΕΓΕΡΤΗΣ ΜΑΣ ''Ο ΘΕΟΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΟΙ''

Ομιλία την Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου

Έγινε πρωί. Ο ήλιος δεν βγήκε ακόμη. Δύο άνθρωποι ξύπνησαν, πλύθηκαν, ντύθηκαν στα γιορτινά τους καί χαρούμενοι βγαίνουν από το σπίτι τους. Πού πηγαίνουν; Σε γάμο, σε χορό, σε διασκεδάσεις; Όχι. Πηγαίνουν να συναντήσουν το Βασιλιά. Πηγαίνουν στο ανάκτορο. Κάτι ανώτερο· πηγαίνουν στην εκκλησία. Αυτή είνε το παλάτι τού Θεού. Ώ η εκκλησία! Υπάρχει άλλο σπίτι ανώτερο; Εκεί πηγαίνουν. Και όμως υπάρχουν άνθρωποι, που δεν πάνε στην εκκλησία. Κάποτε βέβαια θα πάνε.

Θα τους πάνε μιά μέρα, όταν πεθάνουν. Μα τότε τι το όφελος; Τώρα που είμαστε ζωντανοί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Και αλλοίμονο αν δεν πηγαίνουμε. Δεν πρέπει να λεγώμαστε άνθρωποι. Γιατί άνθρωπος λέγεται εκείνος, πού δεν έχει σκυμμένο το κεφάλι στη γη σαν τα κτήνη, αλλά σηκώνει τα μάτια του και βλέπει τον ουρανό, κάνει την προσευχή του και δοξάζει το Θεό. Άνθρωποι, «άνω σχώμεν τας καρδίας», φωνάζει η Εκκλησία μας.

Αλλ’ ας επανέλθουμε στους δυό ανθρώπους, που ξεκίνησαν πρωϊ να πάνε στο ναό. Ποιοί είνε; Μας το λέει το Ευαγγέλιο. Ο ένας είνε ο φαρισαίος, ο άλλος είνε ο τελώνης. Άνθρωποι και οι δυό. Άνθρωποι όμοιοι στη μορφή, αλλά διαφορετικοί στην ψυχή. Πόσο διαφέρει ο ένας από τόν άλλο, αυτό θα φανή από τον τρόπο που θα σταθούν μέσα στο ναό. Θα φανή από την προσευχή πού θα κάνουν.

Το Ευαγγέλιο λέει, ότι οι δυό άνθρωποι «ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι» (Λουκ.18, 10). Ακούς; Πήγαν στην εκκλησία για να προσευχηθούν. Ο ναός είνε οίκος προσευχής. Μαζεύονται εκεί οι άνθρωποι για να προσευχηθούν όλοι μαζί σαν μια αγαπημένη οικογένεια. Άνθρωπε, πηγαίνεις στην εκκλησία; Δεν θα στέκεσαι επιδεικτικά, δεν θα κοιτάζης δεξιά κι αριστερά, δεν θα κουβεντιάζης, δεν θα γελάς, δεν θα χασμουριέσαι, δεν θα κριτικάρης τον παπά και τον ψάλτη, δεν θ’ αφήνης το μυαλό σου να σκέπτεται άλλα πράγματα εκτός από το Θεό. Αν κάνης αυτά, τότε αμαρτάνεις.

Γιατί ο ναός δεν είνε καφενείο και θέατρο. Ο ναός είνε τόπος ιερός, είνε τόπος φοβερός, που και οι άγγελοι ακόμα τρέμουν. Λέγε κ’ εσύ τα λόγια που είπε ο Ιακώβ, όταν είδε μιά σκάλα να ενώνη τη γη με τον ουρανό, και άγγελοι να κατεβαίνουν και ν’ ανεβαίνουν· «Ως φοβερός ο τόπος ούτος· ούκ έστι τούτο αλλ’ ή οίκος Θεού, και αύτη η πύλη τού ουρανού» (Γεν. 28,17). Ας δούμε τώρα τί προσευχή έκαναν αυτοί οι δυό άνθρωποι, που πήγαν στο ναό.

Ας δούμε πρώτα την προσευχή πού έκανε ο φαρισαίος. «Ο Θεός, ευχαριστώ σοι» (Λουκ. 18,11). Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις, πού είπε ο φαρισαίος στην προσευχή του. Καλά άρχισε. Και αν έλεγε μόνο αυτές τις τρείς λέξεις, ποιός μπορούσε να τον κατηγορήση; Ο Θεός είνε ο πιό μεγάλος ευεργέτης, και ο άνθρωπος, πού απολαμβάνει τις μύριες ευεργεσίες του, πρέπει να λέη πάντοτε· Θ ε έ μου, σ’ ε υ χ α ρ ι σ τ ώ. Αλλ’ ίσως ρωτήση κανείς·

Ποιές είνε οι ευεργεσίες τού Θεού; Άνθρωπε, τυφλός είσαι και δεν βλέπεις τα μύρια αγαθά που δίνει ο Θεός; «Εν τω Θεώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» (Πραξ. 17,18). Το ψάρι ζη μέσα στη θάλασσα. Και ο άνθρωπος ζή μέσα στη θάλασσα των ευεργεσιών τού Θεού. Όπου να κινηθή το ψάρι, θάλασσα έχει, Και ο άνθρωπος όπου να κινηθή, τα αγαθά τού Θεού έχει. Να μετρήσουμε τις ευεργεσίες τού Θεού; Από πού ν’ αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε. Σκέψου τι ήσουν πρίν γεννηθής. Ένα μηδέν.

Ποιός από την ανυπαρξία σε έφερε στην ύπαρξι; Και δεν σε έκανε πέτρα, δέντρο, τετράποδο. Σε έκανε άνθρωπο. Δεν σε έρριξε στο φεγγάρι ή σε κανένα άλλο αστέρι, όπου δεν υπάρχει ούτε αέρας ούτε νερό ούτε φωτιά ούτε ζώα. Σ’ αυτά τα άλλα άστρα ήταν αδύνατο να ζήσης. Εδώ στη γη σε έβαλε, που είνε ένας μικρός παράδεισος. Σε έκανε λοιπόν άνθρωπο. Σε τίμησε. Σε προίκισε με όργανα και εργαλεία, που καμμιά επιστήμη δεν μπορεί να κάνη.

Σου έδωσε μάτια για να βλέπης και ν’ απολάμβάνης αυτό το πανόραμα που λέγεται φύσις. Σου έδωσε αυτιά για ν’ ακούς το κελάϊδημα των πουλιών, για ν’ ακούς τη φωνή των αγαπητών σου προσώπων, για ν’ ακούς τη γλυκειά φωνή της θείας διδασκαλίας. Σου έδωσε χέρια και πόδια, για να εργάζεσαι. Σου έδωσε μιά καρδιά, πού χτυπάει κάθε δευτερόλεπτο.

Σου έδωσε μυαλό, που δεν είνε σαν μυαλό ζώων, αλλ’ είνε ένα μυαλό θαύμα, που μπορεί να σκέπτεται, ν’ ανακαλύπτη και να εφευρίσκη χίλια δυό πράγματα. Σού έδωσε μια συνείδησι, για να μπορής να ξεχωρίζης το καλό απ’ το κακό. Σού έδωσε ψυχή αθάνατη. Με λίγες λέξεις, σε έπλασε « κατ’ εικόνα και ομοίωσιν αυτού» (Γεν. 1,26).

Σαν πατέρας στοργικός, κάθε μέρα εδώ στη γη σου στρώνει τραπέζι. Ο αέρας που αναπνέεις, το νερό πού πίνεις, το σιτάρι που κάνεις ψωμί, το γάλα, το κρέας, τα λαχανικά, τα φρούτα που τρως, το μαλλί πού κάνεις ρούχα και ντύνεσαι, τα ξύλα που κάνεις κάρβουνο για να ζεσταίνεσαι, το σίδερο που κάνεις αλέτρι, ο ήλιος που σε φωτίζει και σε θερμαίνει, το χρυσάφι που κάνεις νομίσματα, οι πρώτες ύλες που κάνεις τα μηχανικά σου προϊόντα, τα βότανα που κάνεις τα φάρμακα, όλα αυτά και τόσα άλλα αγαθά τίνος είνε, δικά σου;

Όχι. Του Θεού είνε. Ο Θεός τα έδωσε, για να ζης, και ν’ απολαμβάνης. Λοιπόν άνθρωπε, που κολυμπάς μέσα στον ωκεανό των ευεργεσιών τού Θεού, πες· Θ ε έ μ ο υ, σ’ ε υ χ α ρ ι σ τ ώ. Αλλά δεν είνε μόνο τα υλικά που σου δίνει ο Θεός. Είνε και τα πνευματικά αγαθά, που είνε ασυγκρίτως ανώτερα από τα υλικά. Δυστυχώς λίγοι τα αισθάνονται και ευγνωμονούν τον Ευεργέτη.

Ποιά είνε αυτά; Άνοιξε το Ευαγγέλιο και θα δης το πνευματικό πανόραμα. Θα μείνης κατάπληκτος. Θα δης τι έκανε ο Θεός για σένα, για την ψυχική σου σωτηρία. Η αμαρτία σε έκανε ένα σκουλήκι βρωμερό, που ζη και κυλιέται μέσα στη λάσπη. Μια αηδία είνε ο αμαρτωλός άνθρωπος. Αλλά ήρθε ο Χριστός, πήρε το σκουλήκι, πήρε τον αμαρτωλό, τον ακάθαρτο άνθρωπο, τον έπλυνε, τον καθάρισε με το τίμιο του αίμα και του έδωσε τη δύναμι να φθάση στα ουράνια.

Από σκουλήκι να γίνη αετός, από κτήνος άγγελος. Από παλαιός άνθρωπος νέος άνθρωπος, νέα ύπαρξις που την προορίζει να ζήση σ ’έναν άλλο κόσμο, που γλώσσα ανθρώπου δεν μπορεί να περιγράψη. Να ζήση μέσα στη βασιλεία του. «Τί ανταποδώσωμεν τω Κυρίω, περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;»

Για όλες λοιπόν αυτές τις ευεργεσίες θα έπρεπε διαρκώς να ευχαριστούμε το Θεό. Θα έπρεπε να πηγαίνουμε στην εκκλησία και να λέμε κ’ εμείς· «ο Θεός, ευχαριστώ σοι» (Λουκ. 18,11). Να το λέμε όμως όχι όπως το έλεγε ο φαρισαίος, με μιά καρδιά ακάθαρτη από την υπερηφάνεια και την κατάκρισι των άλλων, αλλά να το λέμε με μια καρδιά γεμάτη ταπείνωσι και ευγνωμοσύνη, με μιά βαθειά συναίσθησι, ότι τέτοιοι που είμαστε, δεν είμαστε άξιοι ν’ απολαμβάνουμε κανένα από τα αγαθά τού Θεού.

Αντιθέτως είμαστε άξιοι τιμωρίας μεγάλης. Είμαστε άξιοι της αιωνίου κολάσεως. Αλλ’ ώ Θεέ, δος μας το έλεός σου και σώσε μας! Το αναγνωρίζουμε, είμαστε αμαρτωλά παιδιά σου, ανάξια της αγάπης σου. Σαν τον τελώνη του σημερινού Ευαγγελίου στεκόμαστε εδώ στο ναό σου, κλαίμε όλοι τα αμαρτήματα μας και φωνάζουμε· «Ο Θεός, ιλάσθητι ημίν τοίς αμαρτωλοίς» (Λουκ. 18,13).

Πηγή: https://www.orp.gr/wordpress/

Από το βιβλίο: Επισκόπου Αυγουστίνου Ν. Καντιώτου, Μητροπολίτου Πρ. Φλωρίνης: Κυριακή. 

Σύντομα κηρύγματα επί των Ευαγγελικών περικοπών.

Έκδοσις Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος «Ο Σταυρός»

Η/Υ επιμέλεια Αικατερίνας Κατσούρη.

ΙΩΑΝΝΗ ΛΙΝΔΙΟΥ: ΙΛΑΣΘΗΤΙ ΩΣ Ο ΤΕΛΩΝΗΣ ΒΟΩ ΣΟΙ ΣΩΤΕΡ ΙΛΑΣΘΗΤΟΙ ΜΟΙ

Ἱλάσθητι, ὡς ὁ τελώνης βοῶ σοι, Σῶτερ, ἱλάσθητί μοι∙ οὐδείς γάρ τῶν ἐξ Ἀδάμ ὡς ἐγώ ἥμαρτέ σοι.
Σπλαχνίσου, Σοῦ φωνάζω σάν τόν τελώνη, Σωτήρα μου, σπλαχνίσου με!
Γιατί κανένας ἀπ᾿ τούς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ δέν ἁμάρτησε ὅπως ἐγώ σ᾿ Ἐσένα.

Τελώνης, στά χρόνια τοῦ Χριστοῦ, λεγόταν ὁ ἐπιφορτισμένος μέ τήν εἴσπραξη τῶν φόρων ἀπό τό λαό γιά λογαριασμό τῶν ρωμαϊκῶν ἀρχῶν. Οἱ τελῶνες ἦταν συνήθως ἄδικοι καί ἅρπαγες, γι᾿αὐτό τοποθετοῦνταν στό ἴδιο ἐπίπεδο μέ τούς ἁμαρτωλούς καί τίς πόρνες.

Ὁ τελώνης, ὡστόσο, τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς (Λουκ. 18,10-14), ἐπειδή ἔδειξε βαθειά ταπείνωση κι ἔκανε θερμή ἐξομολόγηση στό Θεό, χτυπώντας τό στῆθος του καί λέγοντας, ”Θεέ μου, σπλαχνίσου με, τόν ἁμαρτωλό!”, πῆρε εὔκολα ἀπό τόν φιλάνθρωπο Κύριο ὅλων τῶν ἀνομημάτων του τήν ἄφεση. Ἀντίθετα, ὁ μεγάλαυχος Φαρισαῖος, μολονότι ἔδινε στό ναό τό δέκατο ἀπ᾿ὅλα τά εἰσοδήματά του, νήστευε, προσευχόταν, εἶχε κάθε ἀρετή, γιά τή μεγάλη του ἔπαρση καταδικάστηκε. Καί δίκαια. Γιατί;

Πρῶτα-πρῶτα, ἔπρεπε νά γνωρίζει πώς ἦταν ἄνθρωπος. Καί ὡς ἄνθρωπος, εἶχε ἀναπόφευκτα καί τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι κι ἄν μία μόνο μέρα ζοῦσε, ἦταν ἀδύνατο νά μήν ἁμαρτήσει μέ τά ἔργα ἤ μέ τά λόγια ἤ μέ τίς σκέψεις. Κάθε ἁμαρτία, καί ἡ πιό μικρή, ὡς ἀντίθεση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀποτελεῖ ἀνταρσία ἐναντίον Του. Ἄς μήν ξεχνᾶμε πώς ὁ Ἑωσφόρος ἀπό τά ὕψη τ᾿οὐρανοῦ ξέπεσε στά καταχθόνια τοῦ ἅδη γιά ἕναν μονάχα ὑπερήφανο λογισμό, χωρίς νά ἔχει ἄλλες ἁμαρτίες, ὅπως ἐμεῖς.

Δεύτερον, ἔπρεπε νά σκεφτεῖ πώς ὅσα καλά εἶχε, ὅλα ἦταν τοῦ φιλάνθρωπου Θεοῦ δῶρα καί χαρίσματα. Ὄφειλε, λοιπόν, νά δοξάζει γι᾿αὐτά τόν Πλάστη του μέ εὐγνωμοσύνη καί ταπείνωση, ὄχι νά τόν “εὐχαριστεῖ” μέ τόση αὐταρέσκεια, γιατί δέν ἦταν τάχα ἁμαρτωλός σάν τούς ἄλλους ἀνθρώπους, κατακρίνοντας ἔτσι ὅλο τόν κόσμο καί ἁρπάζοντας μέ προκλητικότητα ἀπό τόν Κύριο τό ἀξίωμα τοῦ Κριτῆ τῆς οἰκουμένης.

Τρίτον, ἔπρεπε νά συλλογιστεῖ πώς ὁ Θεός δέν ἔχει καμιάν ἀνάγκη οὔτε τίς νηστεῖες καί τίς ἐλεημοσύνες μας οὔτε τίς προσευχές καί τίς ἀγρυπνίες μας οὔτε τίποτ᾿ἄλλο ἀπ᾿ὅσα μᾶς ζητάει νά κάνουμε. Αὐτά τά ὅρισε γιά τή δική μας ὠφέλεια, προνοώντας γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.

Ὁ Φαρισαῖος, λοιπόν, θά προσευχόταν θεάρεστα, ἄν ἔλεγε: “Σ᾿εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού, φανερώνοντας τήν ἄπειρη ἀγαθότητά Σου, μ᾿ἔφερες ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξη, ἔπλασες ἀπό χῶμα τό σῶμα μου μέ τά θεϊκά Σου χέρια καί τό ψύχωσες μέ τήν πανάγια πνοή Σου, χαρίζοντάς μου τή ζωή, τή λογική, τήν αὐτεξουσιότητα καί τήν ἀθανασία. 

Σ᾿εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού μέ στόλισες, τόν χωμάτινο ἄνθρωπο, μέ τούς λαμπρούς χαρακτῆρες τῆς θείας εἰκόνας Σου, πού μέ τίμησες μέ τή δυνατότητα νά Σοῦ μοιάσω, πού μέ πλούτισες μέ τά διάφορα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος. Σ᾿εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού ἔκανες γιά μένα τόν παράδεισο τῆς τρυφῆς, πού ἅπλωσες γιά μένα τόν ἀπέραντο οὐρανό μέ τόν ἥλιο, τή σελήνη καί τ᾿ἀναρίθμητα ἀστέρια, πού δημιούργησες γιά μένα τή γῆ μέ τούς κάμπους καί τά βουνά, μέ τά φυτά καί τά δέντρα, μέ τούς καρπούς καί τά λουλούδια, μέ τά πουλιά καί τά ζῶα,

μέ τά τόσα πράγματα καί πλάσματα -ἄλλα γιά νά μέ τρέφουν, ἄλλα γιά νά μέ ὑπηρετοῦν, ἄλλα γιά νά μέ θεραπεύουν, ἄλλα γιά νά μέ ντύνουν, ἄλλα γιά νά μέ τέρπουν. Σ᾿εὐχαριστῶ, Θεέ μου, πού παραβλέπεις τίς καθημερινές ἁμαρτίες μου καί μακροθυμεῖς, ὡς ἀμνησίκακος, περιμένοντας τή μετάνοια καί τήν ἐπιστροφή μου. Σ᾿εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γιά ὅλες τίς εὐεργεσίες Σου, ὅσες ἔλαβα καί ὅσες ἐλπίζω νά λάβω ἀπό τόν ἀνυπέρβλητο πλοῦτο τῆς ἀγαθότητός Σου”.

Ἔτσι ἔπρεπε νά προσευχηθεῖ ὁ Φαρισαῖος, ὅταν ἀνέβηκε στό ναό, εὐχαριστώντας δηλαδή γιά ὅλα τόν εὐεργέτη του Κύριο, καί ὄχι λέγοντας πώς δέν εἶναι σάν τούς ἄλλους ἀνθρώπους ἅρπαγας, ἄδικος, μοιχός κ.λ.π. ἤ καί σάν τόν τελώνη. Ταλαίπωρε Φαρισαῖε! Δέν εἶσαι, λές, σάν τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Τί εἶσαι τότε; Ἄγγελος; Ἀλλά ἡ φύση σου καί τό ἀλαζονικό φρόνημά σου δέν ταιριάζουν στούς ἀγγέλους. Μήπως δαίμονας; Ἀλλά οἱ δαίμονες εἶναι ἄυλοι καί ἄσαρκοι, ἐνῶ ἐσύ ἔχεις ὑλικό σῶμα, σάρκα καί κόκαλα.

Ἀφοῦ, λοιπόν, δέν εἶσαι οὔτε ἄνθρωπος, ὅπως ὁμολογεῖς ὁ ἴδιος, οὔτε ἄγγελος, ὅπως φανερώνει ἡ ἔπαρσή σου, οὔτε δαίμονας, ὅπως ἀποδεικνύει τό σῶμα σου, δέν μπορεῖ παρά νά εἶσαι γάιδαρος! Καί ὁ Θεός γαϊδάρους δέν σώζει. Στόν παράδεισο βάζει μόνο ἀνθρώπους λογικούς καί ταπεινούς. Γι᾿αὐτό δίκαια καταδικάστηκες, δίκαια ἔχασες τή χάρη τοῦ Κυρίου, δίκαια ἔγινες αἰώνιο καί θλιβερό παράδειγμα κομπασμοῦ καί ὑψηλοφροσύνης. Γιά νά βλέπουν οἱ ἄνθρωποι τήν αἰφνίδια πτώση σου, καί, ἀποφεύγοντας τήν ἀνόητη ὑπερηφάνεια, νά ταπεινώνονται σάν τόν τελώνη, ἔχοντας στό νοῦ τους τίς ἁμαρτίες τους καί λέγοντας: 

“Σπλαχνίσου με, Σωτήρα μου, τόν ἁμαρτωλό καί ἀνάξιο δοῦλο Σου, καί σῶσε με, ὡς φιλάνθρωπος! Γιατί κανένας ἀπό τούς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ δέν ἁμάρτησε ὅπως ἐγώ σ᾿ Ἐσένα”. Ὅλοι μας, ἀδελφοί μου, μικροί καί μεγάλοι, ἐνάρετοι καί ἁμαρτωλοί, δίκαιοι καί ἄδικοι, ἄς χτυπᾶμε μέ τά λόγια τοῦ τελώνη, σάν μέ σιδερένιο σφυρί, τήν πύλη τῆς θείας εὐσπλαχνίας. Καί θά μᾶς ἀνοιχτεῖ, ὅπως ἀνοίχτηκε καί σ᾿ἐκεῖνον τόν μακάριο, μέ τή χάρη καί τή φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Πηγή: https://www.imaik.gr

Ἀπό τό βιβλίο: “Θησαυρός μετανοίας” 

Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς

Ἰωάννης Λίνδιος, ἀρχιεπίσκοπος Μύρων, (†1796)

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ

Ο Πρόεδρος της Αντιβασιλείας Ιωσήφ Λουδοβίκος
κόμης του Άρμανσπεργκ (1787-1853),
υποχθόνιο όργανο της Αγγλοκρατίας στο Βασίλειο της Ελλάδος
 και ως φαίνεται και στο σχέδιο, με το χέρι... στο σακάκι,
ενθουσιώδης, δεικτικός και άνομος Μασώνος...!

''Το φρικτόν και απαισιώτατον σύστημα του Αγγλικού Κρατικού Λουθηρο-Καλβινισμού''

''Τούτο το σύστημα, ίνα διοικήται, δηλαδή και νομοθετήται η Εκκλησία (Αγγλικανισμός) 
υπό της πολιτικής αρχής 

υπάρχει τοσούτον φρικτόν και απαισιώτατον, 

ως είπα και ανωτέρω, 

ώστε ουδέποτε απ' αιώνος εφάνη εις άλλο έθνος, ή εις άλλην θρησκείαν, 

είτε ορθόδοξον είτε αιρετικήν''!

                                                                        Κοσμάς Φλαμιάτος

Στη συνέχεια του βιβλίου του, ο Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος συνοψίζει ιστορικά τις καταθέσεις του, επεξηγώντας παράλληλα την προέλευση των κατηγοριών που απευθύνει στην επιβουλή, όπως ονομάζει συμβολικά και οντολογικά, την Αγγλία. Αναφέρεται στον Μέγα Πέτρο της Ρωσίας (1672-1725), στον τότε Πάπα των Καθολικών τον Ερρίκο Η'1 (1491-1547) (Αρρίγος ο Η') και φυσικά στην Αγγλική Μεταρρύθμιση (16ος αιώνας), με την οποία η Αγγλική Εκκλησία αποσπάστηκε από τον Παπικό Καθολικισμό και δημιούργησε έναν ιδιόμορφο Προτεσταντισμό, που οδήγησε στην εκ νέου διαμόρφωση της σημερινής Αγγλικανικής Εκκλησίας. Αυτόν τον Προτεσταντισμό (τον Λουθηρο-Καλβινισμό) που ασπάστηκε η Εκκλησία του Ηνωμένου Βασιλείου, προσπάθησε να τον επιβάλλει και στις υπόλοιπες χώρες της Δύσης, όπως και της Ανατολής, φυσικά πάντα με βίαιους και κατακτητικούς προσανατολισμούς.

Πριν την Αγγλική Μεταρρύθμιση2 αναφέρεται στον Μέγα Πέτρο της Ρωσίας, στον ''μεγάλο αναμορφωτή'', -όπως αποκαλείται από τους Ρώσους- περισσότερο για να καταδείξει και στηλιτεύσει την στάση του απέναντι στην Ορθόδοξη Εκκλησία της χώρας, παρά για να εξάρει και να εγκωμιάσει τα επιτεύγματά του στην εν γένει ανάπτυξη και αναμόρφωση της χώρας. Και είναι αλήθεια, πως ο Πέτρος Α΄ ή Πιότρ Α΄ Αλεξέγιεβιτς ''εισέβαλλε'' στα της Ρωσικής Εκκλησίας, αλλάζοντας το καταστατικό της, περιορίζοντας στο ελάχιστο την ισχύ του Πατριαρχείου, θέτοντας υπό τον απόλυτο έλεγχό του όλη την εκκλησιαστική περιουσία και αρνούμενος να ορίσει νέο Πατριάρχη Μόσχας, ύστερα από τον θάνατο του Ανδριανού (1690-1700).

Αυτόν τον ''κρατικισμό'' και την περιθωριοποίηση της Ρωσικής Εκκλησίας καυτηριάζει ο Κοσμάς Φλαμιάτος σε συνδυασμό με τις διχοστατικές και διαιρετικές κινήσεις του Βασιλιά Ερρίκου Η' της Αγγλίας, που και αυτός με την σειρά του ''κρατικοποίησε'' την τότε Αγγλική Εκκλησία, αποσπώντας της από τον Παπισμό και αναπτύσσοντας έναν ισμό Προτεσταντικών ψευδοεκκλησιών, που λειτουργούσαν όπως με τα παλαιά τυπικά και την λατρεία της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Και είναι βεβαίως εκπληκτικό, πως όλες αυτές οι ολικές και μαζικές, εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις στην Αγγλία προήλθαν από την άρνηση του Πάπα Πίου Θ' (1792-1878) να αναγνωρίσει το διαζύγιο του Βασιλιά Ερρίκου Η'3 με την Αικατερίνη της Αραγωνίας4 και ως εκ τούτου, ο τελευταίος... δημιούργησε δική του ''Εκκλησία''!

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι και το ζητούμενο για τον συγγραφέα του βιβλίου: ότι δηλαδή, με την αποικιοκρατία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας σε όλο τον κόσμο, Αγγλικανοί ιεραπόστολοι ίδρυσαν τοπικές εκκλησίες σε όλες τις αποικίες (και στα Επτάνησα) προσπαθώντας έτσι να διαβάλουν την Ορθοδοξία και να εγκαταστήσουν τον Λουθηρο-Καλβινισμό της Αγγλοκρατίας! Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο! Σημειώνει αρκούντως ενδεικτικά τα εξής: ''Εξέδωκε (η Αγγλοκρατία) προς τοις άλλοις βιβλιαρίδια τυπωμένα εν Μελίτη, διά των οποίων έλεγεν εις τους Έλληνας πολλάς φρικτάς βλασφημίας κατά της ορθοδόξου πίστεως, και εις σύστασιν της Λουθηρο-Καλβινικής πλάνης, και προς τοις άλλοις, ότι εάν διετελέσωσι τάχα υπό τον εν Κωνσταντινουπόλει Οικουμενικόν Πατριάρχην υποκείμενος ων αυτός υπό την Οθωμανικήν Πόρταν, φέρει πάλιν τους Έλληνας υπό τον ζυγόν αυτής...''!

Η απόσχιση της Αγγλίας από τη Ρώμη έκανε τον Άγγλο μονάρχη (τον Βασιλιά) Ανώτατο Κυβερνήτη5 της Αγγλικής Εκκλησίας (!), οι δε δογματικές και νομικές αντιδικίες εναπόκεινταν πλέον στον... μονάρχη, και από τον παπισμό αφαιρέθηκαν τα έσοδα και ο τελικός λόγος στον διορισμό των επισκόπων. Ο κάθε νέος Μονάρχης δηλαδή γινόταν ένας νέος Αγγλικανός ''Πάπας, όπως και η Ρώμη είχε τον δικό της! Έως σήμερα ακόμη, ο ''Υπέρτατος Κυβερνήτης της Εκκλησίας της Αγγλίας'' είναι ένας τίτλος που φέρεται από τους Άγγλους Μονάρχες και φανερώνει την κατ' όνομα ηγεσία τους στην Εκκλησία της Αγγλίας!... Αυτή η εξουσία τους σήμερα δεν είναι τόσο ισχυρή, αλλά περισσότερο τυπική και συμβολική να θυμίζει τα περασμένη ''μεγαλεία'' και τα ''κοσμικά κάλλη'' της Βασιλικής οικογενείας... Ο ''Υπέρτατος Κυβερνήτης'' επίσημα διορίζει υψηλόβαθμα μέλη της εκκλησίας με την συμβουλή του Πρωθυπουργού της χώρας ο οποίος με την σειρά του συμβουλεύεται τους ηγέτες της εκκλησίας.

Ο Μοναχός Κοσμάς με αυτές τις ιστορικές επισημάνσεις του επιχειρεί από την μια, να επικρίνει και να στηλιτεύσει την υποχθόνια εξάπλωση του Αγγλικανισμού μέσω της Βρετανοκρατίας6 και από την άλλη, να καταδικάσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την ενσωμάτωση και την αφομοίωση της Εκκλησίας στην κάθε Πολιτική Εξουσία! Για του λόγου το αληθές, κατακρίνει έντονα την αλαζονική εξουσία και την -υπέρμετρα- αγγλόφιλη πολιτική του προέδρου της Αντιβασιλείας, πριν την εγκατάσταση του Όθωνα στο Βασίλειο της Ελλάδος, του Ιωσήφ Λουδοβίκου, κόμη του Άρμανσπεργκ (ο Αμανσπέργος, ως αναφέρεται), που καταγγέθηκε και από το έτερο μέλος της τριανδρίας της Αντιβασιλείας, Γεώργιο Λουδοβίκο φον Μάουερ, ως ''διδάσκαλος της ραδιουργίας''!

Ο αναγνώστης θα προσέξει, πως η λέξη ''ραδιουργία'' συχνά χρησιμοποιείται από τον συγγραφέα του βιβλίου, δηλωτική την εποχή εκείνη της αγγλοκρατικής δολοπλοκίας, της σκευωρίας και της πλεκτάνης στην Ελλάδα. Παράλληλα με τον ''κρατικισμό'' του νέου μοντέλου Προτεσταντισμού στην Αγγλία, όπου ο κάθε Μονάρχης ήταν και ο πολιτικός διοικητής της, πρωτοξεκίνησε την δράση της η διαβόητη και επικατάρατη Μασονία...7 Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως με τον Ερρίκο τον Η', που διαμόρφωσε νέα ''Εκκλησία'' και τέθηκε επικεφαλής της, ξεπήδησαν και οι πρώτες Μασονικές Στοές, που εκμεταλλευόμενες τις ασφυκτικές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες του Μεσαίωνα, πρωτοργανώθηκαν για να ελέγχουν, να επιτηρούν και να χειραγωγούν εκ των έσω, το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Έτσι, πρώτη τεκτονική μεγάλη στοά στην ιστορία8, η μεγάλη στοά της Αγγλίας, ιδρύθηκε προς τιμή του Γεωργίου του Α' (1660-1727), πρώτου προτεστάντη βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας, που ανέβηκε στον θρόνο την 1η Αυγούστου 1714. Επίσημα η Μεγάλη Στοά της Αγγλίας ιδρύθηκε ως η ''Μεγάλη Στοά του Λονδίνου και του Ουέστμινστερ'' στις 24 Ιουνίου 1717. Την ημέρα αυτή συγκεντρώθηκαν τέσσερις στοές της τέχνης στο Apple Tree Tavern του Λονδίνου και σχημάτισαν μία κανονική Μεγάλη Στοά. Η νέα μεγάλη στοά, ως βάση είχε την ''αλληλεγγύη'' και την ''αγάπη'' μεταξύ των ελευθεροτεκτόνων μελών της και ως πεποίθηση την ελευθερία σκέψης, πέρα από πολιτικές και θρησκευτικές διχόνοιες...

Επιπροσθέτως, μία τέτοια έκφανση της αγγλικής ραδιουργίας -ως ελέχθη παραπάνω- και αλαζονείας ήταν και η σκηνοθετημένη δίκη του Κολοκοτρώνη επί εσχάτης προδοσίας (!), που επειδή αντιτασσόταν στην αγγλόφιλη και δουλική πολιτική της Αντιβασιλείας, φυλακίστηκε για επτά μήνες στα μπουντρούμια των μεσαιωνικών φυλακών του Παλαμηδίου και της Ακροναυπλίας.

Ο ίδιος ο ''Γέρος του Μωριά'' στα απομνημονεύματά του αναφέρεται9 συνοπτικά στη φυλάκισή του στο Παλαμήδι, ύστερα από την καταδίκη του, χωρίς καμιά περιγραφή της φυλακής. Γράφει:10 ''Μ' έβαλαν έξι μήνες μυστική φυλακή, χωρίς να δω άνθρωπο εκτός του δεσμοφύλακα. Δεν ήξερα τι γίνεται για έξι μήνες, ούτε ποιος ζει, ούτε ποιος πέθανε, ούτε ποιόν (άλλον) έχουν στη φυλακή. Για τρεις μέρες δεν ήξερα πως υπάρχω, μου φαινόταν σαν όνειρο. Ρωτούσα τον εαυτό μου, αν ήμουν εγώ ο ίδιος ή άλλος κανένας. Δεν ήξερα γιατί μ' έχουν κλεισμένο. Με τον καιρό μου πέρασε απ' το νου, πως ίσως η Κυβέρνηση, βλέποντας την υπόληψη που 'χε ο λαός προς εμένα, με φυλάκισε για να μου κόψει την επιρροή. Ποτέ δεν πίστεψα πως θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο να φτιάξουν ψευδομάρτυρες''! Αλλά για τα της Αγγλοκρατίας και τα της ομογάλακτης αδελφής της της Μασονίας, θα συνεχίσουμε στην επόμενη σημείωσή μας. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Παραπομπές:

1. Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας: ένας εγωιστής και απάνθρωπος βασιλέας, σκληρός τύραννος, δολοφόνος των συζύγων του και των εχθρών του. Η πολυτάραχη ερωτική του ζωή τον έφερε στο σημείο να προκαλέσει σχίσμα με την Καθολική Εκκλησία και να κλείσει στον Πύργο του Λονδίνου όχι μόνο παπικούς αλλά και άλλους αιρετικούς. Ενας υποχόνδριος Κυανοπώγων που συνεχώς έβλεπε συνωμότες γύρω του. Είναι αδύνατον να επιτευχθεί ομοφωνία για τη δημιουργία μιας πινακοθήκης αχρείων, για μια παγκόσμια ιστορία της ατιμίας όπως έγραψε ο Μπόρχες. ''ΤΟ ΒΗΜΑ''

2. Τόμας Γούλσι: ''The Story of Liberty'', 1878.

3. ''Η Αγγλική Μεταρρύθμιση και η εδραίωση του Προτεσταντισμού μέσα από τη συμβολή των γυναικών'', 1525-1560. Πέργαμος. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη του ΕΚΠΑ.

4. Κώστα Μαυραγάνη: ''25 Ιανουαρίου 1533: Όταν ο Ερρίκος ο 8ος παντρεύτηκε την Άννα Μπολέιν, οριστικοποιώντας το σχίσμα με την Καθολική Εκκλησία''.

5. Το 1534 η Καθολική Εκκλησία της Αγγλίας διέκοψε τις σχέσεις της με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο βασιλιάς έγινε ο θρησκευτικός αρχηγός. Η Αγγλικανική Εκκλησία θεωρείται ως Εκκλησία του Κράτους αλλά διατηρεί την ανεξαρτησία της. Χαρακτηριστικό είναι ότι ορισμένοι επίσκοποι έχουν έδρα στην Βουλή των Λόρδων.

6. Βλ. Σπυρίδωνα Λουκάτου: ''Οι αγώνες και οι θυσίαι του υπό την αγγλικήν δεσποτείαν Επτανήσιου κλήρου προς ένωσιν μετά της μητρός Πατρίδος'', Δελτίον της Ιστορικής κι Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. ΙΖ, σσ. 251-311.

7. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

8. Βλ. Βασιλείου Γιαννοπούλου: ''Σύγχρονες Αιρέσεις: Τεκτονισμός η Μασονία''. Εκδόσεις Πατάκη, Φεβρουάριος 2002.

9. Βλ. ''Απομνημονεύματα Θεοδώρου Κολοκοτρώνη''. Εισαγωγή Έλλης Αλεξίου. Βιβλιοπωλείο ''ΠΟΛΙΤΕΙΑ''.

10. Τα ''Απομνημονεύματα'', που ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γ. Τερτσέτη, αποτελούν κειμήλιο λόγου, πατριωτισμού, παρατηρητικότητας, απλότητας, ζωντάνιας και αγνής λαικής θυμοσοφίας. Κι όμως το κράτος τα αγνοεί. Ποτέ δε ''σκέφθηκε'' ν' αναπτερώσει τη σκέψη και την καρδιά των νιάτων βάζοντάς τα στα σχολειά μας, σαν ένα από τα βασικά αναγνώσματα. Για την ''παράλειψη'' αυτή, που δεν έχει κανένα ελαφρυντικό, βαρύτατη είναι η ευθύνη εκείνων που κατευθύνουν την παιδεία μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου ''Απομνημονεύματα Θεοδώρου Κολοκοτρώνη'').

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ 
ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Εκ του προηγούμενου

Έχομεν πολλά διδόμενα και σημεία εκ των οποίων ακολουθεί μέγας φόβος και υποψία, εάν ήδη δι' ενεργείας της εκ της Αγγλίας επιβουλής, υπάρχει ορθόδοξος επίσκοπος εις όλην εν γένει την Ανατολήν. Όσους εξ αυτών κινήση εμμέσως δι΄άλλων αυτής οργάνων και φέρει εις τον προσυλητισμόν αυτής, κινεί έπειτα και φέρουσι πολλάς αγρίας και τυραννικάς καταχρήσεις και σκάνδαλα, επί σκοπώ ίνα διεγείρη το εκ του λαού γενικόν κατ' αυτών μίσος και την αποστροφήν, καθώς και τούτο το είδος της ραδιουργίας έλαβεν απ' αρχής χώραν και προοδεύει.

Η επιβουλή, ως είπα και άλλοτε, οδηγείται συστηματικώς υπό της ιστορίας. Επειδή οίδε, ότι αι πάλαι τυραννικαί καταχρήσεις και τα σκάνδαλα των Παπων και του εκεί κλήρου, έδωκαν αφορμήν εις τον εκεί λαόν και απεστάτησαν εκ της Δυτικής Εκκλησίας και εδέχθη τον Λουθηρο-Καλβινισμόν, διά τούτο κινεί και γίνονται, όσο το δυνατόν, τα αυτά και εις τον κλήρον της Ανατολής διά τον αυτόν σκοπόν... 

Υπάρχει προς τοις άλλοις πολλοίς γνωστόν, ότι και ο νυν Πάπας της Π. Ρώμης, εκ των τοιούτων εστίν, ως μέλος της μυστικής εταιρίας, της λεγομένης Φαρμασονίας, και προβιβασθείς επί θρόνου δι' ενεργείας υποκεκρυμμένης της επιβουλής, και υπ' αυτής οδηγούμενος κατά πάντα.

Εκ των προ πολλού υπ' αυτής ενεργουμένων ραδιουργιών εις την Ανατολήν, και εξ άλλων πολλών διδομένων, γίνεται πολύ πιθανόν και σχεδόν ομολογούμενον και αναντίρρητον, ότι η κατάργησις του κατά το ορθόδοξον Κράτος της Ρωσσίας, γενομένου υπό της εν Κωνσταντινουπόλει εκ των τεσσάρων Πατριαρχών Οικουμενικής Συνόδου, νέου εκεί Πατριάρχου, η γενομένη περί τας αρχάς του ιη' αιώνος υπό του εκείσε Αυτοκράτορος Πέτρου του Α' και άλλα πολλά από τότε εκεί ενεργούμενα, όμοια κατά το μάλλον και ήττον, ως τα της Επτανήσου και τα της Ελλάδος, γίνεται, λέγω πάλιν πιθανόν, μήπως και όλα ταύτα, εγένοντο από τότε δι' εμμέσου και υποκεκρυμμένης ραδιουργίας της Αγγλίας.

Πρώτον μεν έφερεν ανεπαισθήτως διά νόμου και συστηματικώς εις την Επτάνησον το εκ της Μεγάλης Εκκλησίας σχίσμα, και την εξ' αυτής αποστασίαν, και συγχρόνως επενόησε πολλάς άλλας ραδιουργίας, ίνα φέρη το σύστημα τούτο και εις το βασίλειον της Ελλάδος.

Εξέδωκε προς τοις άλλοις βιβλιαρίδια τυπωμένα εν Μελίτη, διά των οποίων έλεγεν εις τους Έλληνας πολλάς φρικτάς βλασφημίας κατά της ορθοδόξου πίστεως, και εις σύστασιν της Λουθηρο-Καλβινικής πλάνης, και προς τοις άλλοις,  ότι εάν διετελέσωσι τάχα υπό τον εν Κωνσταντινουπόλει Οικουμενικόν Πατριάρχην υποκείμενος ων αυτός υπό την Οθωμανικήν Πόρταν, φέρει πάλιν τους Έλληνας υπό τον ζυγόν αυτής.

Έπειτα επί Κυβερνήτου εκίνησε την Οθωμανικήν Πόρταν και εβίασε τον Πατριάρχην και έστειλεν εις την Ελλάδα διαταγήν της πειθαρχίας προς την Οθωμανικήν εξουσίαν, επί σκοπώ ίνα βεβαιώση, τα όσα είπε διά των βιβλιαριδίων, και ίνα ερεθίση έτι μάλλον τους Έλληνας εις τούτο το Εκκλησιαστικόν σχίσμα, ως έφερεν αυτώ εν έργω επί Αντιβασιλείας, διά της αυθαιρεσίας του Αμανσπέργου.

Πόσον δε ολεθριωτάτη και αντιχριστιανική υπάρχει αυτή η καινοτομία του σχίσματος, επειδή και η υπό τους Πατριάρχας Εκκλησιαστική Διοίκησις ενομοθετήθη υπό των Αποστόλων και υπό των Οικουμενικών Συνόδων, και διατηρήθη καθ΄όλους τους αιώνας του χριστιανισμού, ο περί τούτου λόγος υπάρχει πολύς και παραλείπω αυτόν εις άλλους. Όπου σχίσμα, εκεί προς τοις άλλοις και η Εκκλησιαστική αναρχία και πάσα ανωμαλία, διά των οποίων λαμβάνει χώραν πάσα καινοτομία και πλάνη και η ανατροπή της Ορθοδοξίας.

Καθώς οποιονδήποτε μέλος του ανθρώπου, όταν κοπή εκ της ολοκληρίας του σώματος, εξ ανάγκης αναχωρεί απ΄αυτού η ζωή, ωσαύτως κατά πάντα ακολουθεί και εις οποιονδήποτε λαόν σχισθή εν έργω και πράγματι εκ της μιας, αγίας, Καθολικής και Aποστολικής Εκκλησίας, ήτις κατά τον Απόστολον εστί σώμα Χριστού.

Εις το γενόμενον όμως σχίσμα εις την Επτάνησον και εις το Βασίλειον της Ελλάδος έφερε συγχρόνως η επιβουλή τοιούτον απαισιώτατον και αντιχριστιανικώτατον φαινόμενον, το οποίον ου μόνον, ουδέποτε άλλοτε απ΄αιώνος εφάνη εις την ορθοδοξίαν, αλλ' υπάρχει προς τούτοις κατά τας θείας Γραφάς, το υπέρ πάντα τα άλλα εναργές και αναντίρρητον γνώρισμα και σημείον της επί συντελεία των αιώνων παρουσίας του Αντιχρίστου, οποίον εστίν.

Β'. Η συγχώνευσις της Εκκλησιαστικής Διοικήσεως εις την Κοσμικήν εξουσίαν, 

δι' ης η Εκκλησία καταντά ως υπάλληλος της πολιτικής αρχής.

Δι' αυτού του τρομερού συστήματος, εγένετο η εκ Θεού αποστασία και η προς τον Σατανάν πειθαρχία και υπακοή, έχων εκάτερος τους ιδίους αντιπροσώπους, ο μεν ο Θεός τους ποιμένας της Εκκλησίας, ως νεκροί εις τα της σαρκός και του Κόσμου, και όλοι πνευματικοί και ουράνιοι, επειδή ό,τι είπεν εις τους Αποστόλους, το ''ο ακούων υμών εμού ακούει και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί'' το αυτό εννοείται και εις όλους τους γνησίους αυτών διαδόχους, οποίοι όλοι οι απανταχού ορθόδοξοι Επίσκοποι και Αρχιερείς.

Εν τούτοις έρχεται ο φωτισμός και η χάρις του πνεύματος της αληθείας, ''ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό'' (Ιωάν. ιδ'). Ο δε Άρχων του Κόσμου τούτου, έχει ως επί το πλείστον ιδίους αντιπροσώπους τας κοσμικάς αρχάς, δι' ων απ΄αιώνος και μέχρι της συντελείας των αιώνων επιβουλεύεται και καταδιώκει την του Χριστού Εκκλησίαν.

Πάσα εξουσία, κατά τον Απόστολον  εκ Θεού, είτε κατ' ευδοκίαν, είτε εν οργή, είτε δι' άλλους οικονομικούς λόγους, διό και ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε, οι δε ανθεστηκότες, εαυτοίς κρίμα λήψονται΄ αλλ' εις ποια;

εις όλα τα κοσμικά και πρόσκαιρα, και εις όσα δεν αντιφέρονται εις τον θείον νόμον, αλλ' ουδέποτε, όταν γίνωνται νομοθέται και Κριταί εις τα θεία, και ιερά, επειδή η τοιαύτη υπακοή αναφέρεται όλη εις τον Σατανάν, διά τούτo ούτε οι Απόστολοι, έφερον πειθαρχίαν εις την Εβραικήν και εις τας άλλας αρχάς των εθνών όταν επρόκειτο λόγος περί τούτου, ειπόντες αυτοίς το ''Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις'' (Πράξ. ε' 30), ούτε όλος ο χριστιανισμός καθ' όλους τους αιώνας από Νέρωνος και των μετ' αυτόν εις τοιαύτην περίστασιν. 

Τούτο το σύστημα, ίνα διοικήται, δηλαδή και νομοθετήται η Εκκλησία υπό της πολιτικής αρχής υπάρχει τοσούτον φρικτόν και απαισιώτατον, ως είπα και ανωτέρω, ώστε ουδέποτε απ' αιώνος εφάνη εις άλλο έθνος, ή εις άλλην θρησκείαν, είτε ορθόδοξον είτε αιρετικήν.

Τούτο κατ' εξαίρεσιν όλων των άλλων απ' αιώνος εθνών, εφάνη εις μόνην την Αγγλίαν επί Αρρίγου Η' του τότε εκεί βασιλέως, ως είπα πολλάκις και άλλοτε, όστις επειδή εζήτησε παρά του Πάπα την συγκατάβασιν εις ένα παράνομον γάμον, και δεν εδόθη, ερεθισθείς απεσπάσθη και εσχίσθη απ' αυτού, και ενομοθέτησε αυτό το τρομερόν σύστημα, το οποίον έφερε τότε μεγίστην φρίκην εις όλα τα Κράτη της Δύσεως Παπικά τε και Λουθηρο-Καλβινικά, και εστηλιτεύθη επισήμως και γενικώς, ως ομολογούμενον σύστημα του Αντιχρίστου, ως μαρτυρείται το πράγμα μέχρι της σήμερον εις την Εκκλησιαστικήν Ιστορίαν του τότε αιώνος.

Ούτος ο τότε βασιλεύς της Αγγλίας Αρρίγος ο Η' ήταν όμως όλος αφοσιωμένος εις τα δόγματα της Δυτικής Εκκλησίας, και όσον υπέρ αυτής θερμός ζηλωτής, τόσον εχθρός και αντίπαλος αδιάλλακτος κατά της Λουθηρο-Καλβινικής πλάνης, και ουδεμίαν άλλην καινοτομίαν έφερεν, ειμή ταύτας τας δύο, πρώτον το εκ του Πάπα σχίσμα, και δεύτερον την συγχώνευσιν της Εκκλησιαστικής Διοικήσεως εις την Πολιτικήν.

Αυτά τα δύο όμως έδωκαν χώραν εις αυτήν την αίρεσιν, διότι επί της βασιλείας αυτού όντες πολλοί υποκεκρυμμένοι Λουθηρο-Καλβίνοι διά τον εξ αυτού φόβον και ενεργούντες δολίως εις την νεολαίαν την διάδοσιν αυτής της πλάνης, και μη όντες ποιμένες και έφοροι εις ανακάλυψιν, εις στηλίτευσιν και αναχαίτησιν ταύτης, και εις στηριγμόν και εις οικοδομήν του λαού, διεδόθη τοσούτον, και πολλώ μάλλον εις τον διάδοχον τούτου και εις όλην σχεδόν την λοιπήν νεολαίαν, ώστε μετά την αποβίωσιν αυτού ανεφάνη η αίρεσις γενική και μάλιστα εις τας ανωτέρας τάξεις και εις τον κλήρον και εγένετο συστηματική διαρκούσα μέχρι της σήμερον.

Από τότε δε και έως του νυν σώζεται και αυτό τον αντιχριστιανικόν σύστημα εις την Αγγλίαν, ως προς την θρησκευτικήν διοίκησιν και κρίσιν. Όστις τύχη επί του θρόνου, είτε βασιλεύς, είτε βασίλισσα θεωρείται, ως η αισθητή κεφαλή της κατ' αυτούς Εκκλησίας και εκτελεί όλα τα έργα και τα καθήκοντα, οποία εκτελεί και ο Πάπας της Π. Ρώμης.

Το παρ΄αυτοίς υπουργείον μετά του θρόνου, εκτελούσι τα όσα εκκλησιαστικά και θρησκευτικά έργα και καθήκοντα εκτελούσιν εις όλα τα άλλα χριστιανικά Κράτη αι Οικουμενικαί Σύνοδοι΄ οι κατά τόπους Διοικηταί και υπάλληλοι του υπουργείου εκπληρούσι τα όσα καθήκοντα και χρέη εκπληρούσιν εις όλους τους χριστιανικούς λαούς οι κατά τόπους Επίσκοποι και Αρχιερείς.

Όλος ο παρ' αυτοίς ψευδώνυμος κλήρος, θεωρείται ως υπάλληλος της αρχής, επειδή αυτή απολύτως εκλέγει, ψηφίζει, μισθοδοτεί και νομοθετεί αυτόν, καθώς και όλους τους υπαλλήλους πολιτικούς και αυτή εντέλλεται, είτε διά νόμου γραπτού, είτε διά ζώσης φωνής τα καθήκοντα εις έκαστον κληρικόν, οποίου βαθμού και αν η, και αυτή πάλιν είτε εγκρίνει και αποδέχεται, είτε αποβάλλει και αποδοκιμάζει ενός εκάστου εκ του κλήρου τα πρακτικά και τους λόγους.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου:

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ''

Αθήνα 1849, σελ. 62-65.

Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.