ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ: «ΓΙΑ ΤΑ ΦΥΛΑ, ΤΗΝ ΦΥΛΟΜΕΤΑΒΑΣΗ, ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ...»

Δεν προσυπογράφουμε τους γενικώς λεχθέντες -κατά καιρούς- συνθηματικούς λόγους ή τις προβληματικές πρακτικές του νέου  «πλανητάρχη», όμως τασσόμαστε ασφαλώς υπέρ της δημόσιας αυτής ομολογίας, που λίγο καιρό πριν έκανε στην χώρα του. Άλλωστε το αμερικανικό  «uber alles» τίποτα το θετικό δεν προσέφερε στην Ελλάδα. Μόνο πραξικοπήματα, διχοτομήσεις και προ πάντων  «τον φόβο των Τούρκων», κάθε φορά που η Ελλάδα κοιτούσε γλυκά προς το αντίπαλο δέος, τη Ρωσία. Οψόμεθα...

Από το Κανάλι του You Tube: «Prime News»

ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΗ ΗΤΤΑ ΤΗΣ «ΓΟΥΟΚ» ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

Ἀποροῦν οἱ προοδευτικοί καί οἱ ὀπαδοί τοῦ δικαιωματισμοῦ καί τῆς γουόκ ἀτζέντας, ἐπειδή, λένε, οἱ μειονότητες στίς ΗΠΑ, οἱ «λατῖνοι», δηλαδή, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι (νόμιμοι) μετανάστες, ψήφισαν τόν Τράμπ. Ἐπιτρέψτε μου μιά μικρή, προσωπική ἐμπειρία. Ἡ ἀδελφή μου, πού ζεῖ –καί προόδευσε πολύ– στήν Ἀγγλία, μοῦ ἔλεγε, σέ μιά ἀπό τίς συχνές ἐπισκέψεις μου ἐκεῖ. «Μᾶς ἔχουν πνίξει οἱ ξένοι. Πρέπει νά τούς διώξουν, ἡ βία ἔχει αὐξηθεῖ, οἱ κλοπές, οἱ διαρρήξεις. Ἄσε δέ πού ἀλλάζει καί ὁ χαρακτῆρας τῆς Ἀγγλίας μέ τόσα ἑκατομμύρια μουσουλμάνους.» Ἀπόρησα καί τῆς εἶπα: «Μά, καλά κι ἐσύ ξένη δέν εἶσαι;». Μέ κοίταξε θυμωμένα καί μοῦ ἀπάντησε: «Ξένη ἐγώ; Ἀπό τήν δεκαετία τοῦ ’70 εἶμαι Ἀγγλίδα ὑπήκοος!»… Ἔτσι σκέπτονται οἱ νόμιμοι, οἱ βολεμένοι, οἱ ἀποκατεστημένοι, ὅταν βλέπουν τούς ἄλλους ξένους νά ἐξελίσσονται σέ πρόβλημα. Ἐνδομύχως, σκέπτονται ὅτι ἄν ὑπάρξει γενικώτερο θέμα μέ τούς ξένους, ἴσως θά τούς πάρει κι ἐκείνους ἡ μπάλλα!Σκέπτεται ὁ λατῖνος πού ἔχει πάρει τήν πράσινη κάρτα, πού ἔχει ἀνοίξει ἕνα μαγαζάκι ἤ πού ἐργάζεται σέ μιά πολυεθνική ἤ κινεῖ κάποιο ἀπό τά μηχανήματα τοῦ λιμανιοῦ στήν Καλιφόρνια: «Βρέ, λές νά μᾶς διώξουν κι ἐμᾶς ἄν παραγίνει τό κακό μέ τούς παράνομους μετανάστες;», καί ρίχνει στήν κάλπη «Τράμπ δαγκωτό», ἀφοῦ ὁ νέος πρόεδρος ὑποσχέθηκε νά ἀρχίσει τίς μαζικές ἀπελάσεις τῶν λαθραίων… Χαμογελοῦσα ἐπίσης ὅταν ἄκουγα τούς ἐλπίζοντες σέ νίκη τῆς Καμάλα νά λένε ὅτι «τό ἐπιτελεῖο τοῦ Τράμπ εἶναι θυμωμένο γιατί ἐνῷ τοῦ δίνουν γραμμές στίς ὁμιλίες του, ἐκεῖνος οὔτε πού τίς λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν καί περιορίζεται σέ μερικές δεκάδες λέξεις, κυρίως σέ συνθήματα»… Μά, ὑπάρχει κανείς σήμερα πού ἔχει ἐπιθυμήσει τίς …ὀκτάωρες ὁμιλίες τοῦ Κάστρο ἤ ἐκεῖνες τίς ἀτέρμονες ὁμιλίες τοῦ …Τατούλη, ὅταν μιλοῦσε, ὡς ἀριστερός, στίς φοιτητικές συνεδριάσεις τοῦ ’70; Θέλουμε-δεν θέλουμε (κι ἐμεῖς, γιά νά ἐξηγούμεθα, δέν θέλουμε) τό φαινόμενο Τράμπ εἶναι γέννημα-θρέμμα τῆς νοοτροπίας τῶν σόσιαλ μήντια, φαινόμενο τῆς νοοτροπίας ἐκείνων οἱ ὁποῖοι (πιστεύουν ὅτι) ἐνημερώνονται καί διαφωτίζονται ἀπό τά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης; Σκέφθηκε κανείς πόσα ἑκατομμύρια ἐξαρτημένων ἀπό τά σόσιαλ ψήφισαν τόν Τράμπ μόνο καί μόνο ἐπειδή τόν στήριξε ἀνοιχτά τό εἴδωλό τους, ὁ δισεκατομμυριοῦχος Ἔλον Μάσκ; Ἔχουν σκεφθεῖ ὅτι ἡ κάντρυ Ἀμερική ἔδειξε ἀνοιχτά τήν προτίμησή της στόν πρωταθλητή τῆς ἐλευθέρας πάλης Χάλκ Χόγκαν ὁ ὁποῖος …ἔσχιζε τά ροῦχα του στίς ὁμιλίες τοῦ Τράμπ καί ὄχι στούς καλοντυμένους ἀκολούθους τῆς Καμάλα; Μέ δυό λόγια, οἱ Δημοκρατικοί πλήρωσαν, κατ’ ἀρχάς, τήν ἀδυναμία τοῦ Τζό Μπάιντεν νά ἀνταποκριθεῖ στόν –δύσκολο– ρόλο τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ. Πλήρωσαν τήν ἀκατανόητη ἐπιμονή του νά ὑποδύεται τόν ὑποψήφιο, ὅταν δέν εἶχε τίς δυνάμεις νά σταθεῖ στό ὕψος τῶν ἀπαιτήσεων αὐτοῦ τοῦ ρόλου. Πλήρωσαν ἐπίσης τήν ἆρον-ἆρον ἐπιλογή τῆς Καμάλα Χάρρις ὡς ὑποψηφίας. Δέν ἦταν ἕνα λαμπερό πρόσωπο ἡ Καμάλλα. Οὔτε εἶχε νά ἐπιδείξει κάτι σημαντικό στήν πορεία της ὡς ἀντιπροέδρου. Μέ δύο λόγια, οἱ Δημοκρατικοί τά ἔκαναν θάλασσα. Καί σ’ αὐτήν τήν θάλασσα, πνίγηκαν…*Εκ της ηλεκτρονικής «Εστίας» της 9.11.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

WOKE: Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ – ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ;– ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Προσφάτως, τον Ιανουάριο του 2022, η συγγραφέας της σειράς των βιβλίων του Χάρι Πότερ, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, αποκλείστηκε από την προβολή του έργου «Χάρι Πότερ: 20th Anniversary – ​​Return to Hogwarts», με πρωτοβουλία της Warner Media, γιατί είχε προβεί σε δηλώσεις που υποστήριζαν την… ύπαρξη γυναικείου φύλου και θεωρήθηκαν τρανσφοβικές! Η συγγραφέας της εμβληματικότερης, στην εποχή μας, νεανικής μυθοπλασίας αποκλείστηκε για λόγους «πολιτικής ορθότητας» από το ίδιο της το έργο!

των Γιώργου Καραμπελιά και Γιώργου Ρακκά

από το βιβλίο «woke- Η καθολική αποδόμηση»

Η βιομηχανία του Χόλλυγουντ θα επιβάλει τα κριτήρια της νέας πολιτικής ορθότητας των woke (αφυπνισμένων) στην απονομή των Όσκαρ γενικότερα: στο εξής, ένας ρόλος ομοφυλόφιλου δεν θα μπορεί να δίνεται παρά μόνο σε έναν ομοφυλόφιλο ηθοποιό, ένας διεμφυλικός χαρακτήρας σε έναν διεμφυλικό κ.ο.κ. Μάλιστα, όταν πρόκειται να παρουσιαστεί μια μαύρη προσωπικότητα, ο ηθοποιός θα πρέπει είναι τόσο μαύρος όσο και εκείνος τον οποίο υποδύεται· η Ζόε Σαλντάνα, που υποδύθηκε τη Νίνα Σιμόν, επικρίθηκε ως «ανεπαρκώς μαύρη» για τον ρόλο.

Καθόλου τυχαία άλλωστε, στην απόλυτη Woke ταινία, «Τα πάντα όλα», δόθηκαν επτά βραβεία Όσκαρ το 2023. Και την χαρακτηρίζουμε έτσι διότι ξετυλίγει το σύνολο της ιδεολογικής παλέτας του κινήματος. Τη φυλετιστική επανάσταση και την απόρριψη της «λευκότητας», τη γυναικεία υπεροχή έναντι των ανδρών, οι οποίοι υποτάσσονται, τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, και τη γυναικεία αλληλεγγύη που ξεπερνά τις ταξικές διαφορές, τον αντιεθνικισμό και τον μετανθρωπισμό.

Η πρωταγωνίστρια είναι η έξυπνη και ικανή Κινέζα μετανάστρια, ιδιοκτήτρια πλυντηρίου ρούχων, παντρεμένη με έναν χαζούλη συμπατριώτη της, ενώ η κόρη της είναι λεσβία. Η πρωταγωνίστρια (την οποία υποδύεται η Μισέλ Γιο) αποκτά υπερφυσικές/μετανθρωπικές δυνάμεις και καταχεριάζει ορδές ανδρών, αστυνομικών και μπράβων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία λευκών, κάποιος μάλιστα από τους «κακούς», αντί για ρόπαλο, κραδαίνει ένα κοντάρι τυλιγμένο με την αμερικανική σημαία. Ακόμα και η λευκή γυναίκα εφοριακός (η Τζέιμι Λη Κέρτις), με την οποία συγκρούεται η Γιο, υποχωρεί στο τέλος μπροστά στη γυναικεία αλληλεγγύη. Και στην τελική σκηνή, όπου οι γυναίκες αγκαλιάζονται στον θρίαμβό τους, ανασυστήνοντας μια νέα μορφή οικογένειας, τρέχει να προστεθεί και ο χαζούλης «μπάρμπα Θωμάς» Κινέζος (ο Τζόναθαν Κι Κουάν), στον οποίο παραχωρούν μεγάθυμα μια θέση, καθώς αναγνωρίζει το υποδεέστερο status του, ενώ ο αντιδραστικός Κινέζος παππούς μεταστρέφεται και αυτός – ως Κινέζος.

Αυτό το κινηματογραφικό έργο, που καλλιτεχνικά βρίσκεται πολύ κάτω του μετρίου, «θριάμβευσε» μόνο και μόνο επειδή εικονογραφεί τη νέα πολιτική και ιδεολογική ορθότητα του Χόλλυγουντ. Από τον Γκάρι Κούπερ και το «Τραίνο θα σφυρίξει τρεις φορές», του Φρανκ Τσίννεμαν, πριν εβδομήντα ένα χρόνια, που είχε αποσπάσει τέσσερα Όσκαρ το 1952, στη Μισέλ Γιο και «Τα πάντα όλα» με τα επτά Όσκαρ.

Στις ΗΠΑ γκρεμίζουν τα αγάλματα του Τζορτζ Ουάσιγκτον, μετονομάζουν τα σχολεία που φέρουν το όνομα του Αβραάμ Λίνκολν. Στα πανεπιστήμια, και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, απαιτούν την αφαίρεση από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, των έργων του Πλάτωνα, του Σαίξπηρ και άλλων εμβληματικών προσωπικοτήτων, καθώς «τα έργα τους προωθούν τον ρατσισμό, τη δουλοκτησία, τη λευκή υπεροχή και την πατριαρχία».

Εταιρείες όπως η Ντίσνεϋ αναρτούν προειδοποιήσεις σε έργα τους, όπως ο Πήτερ Παν ή το Ντάμπο το Ελεφαντάκι, ότι προάγουν ρατσιστικά στερεότυπα, και τα απαγορεύουν για παιδιά κάτω των 7 ετών· παγκόσμιας εμβέλειας ΜΜΕ, όπως οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ή το BBC, κανοναρχούν καθημερινά το αφήγημα περί ενός «συστημικού ρατσισμού», ο οποίος αποτελεί δυτική αποκλειστικότητα – το προπατορικό αμάρτημα του Λευκού Δυτικού Άνδρα, από την κλασική αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Η «cancel culture» διεκδικεί την ακύρωση όλου του ιστορικού παρελθόντος και της κουλτούρας των ανθρωπίνων κοινωνιών. Μια μαζική υστερία έχει καταλάβει τις δυτικές κοινωνίες –των ΗΠΑ και της Ευρώπης– η οποία φέρει τη σφραγίδα του woke κινήματος, μιας κυριολεκτικής σταυροφορίας που σαρώνει τις δυτικές μητροπόλεις.

Το κίνημα των woke –«αφυπνισμένων»– εκφράζει έναν μεσσιανισμό και μια φανατική προσήλωση στην ορθοπολιτική ορθοδοξία που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές στιγμές ολοκληρωτικών καθεστώτων, χωρίς καμία διάκριση μεταξύ των θετικών και των αρνητικών στοιχείων του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αποσιωπά το γεγονός ότι, παράλληλα με την αποικιοκρατία ή τον ρατσισμό, το ευρωπαϊκό πνεύμα επέτρεψε ταυτόχρονα και την αντιαποικιακή σκέψη, την κοινωνική, τη φεμινιστική ή την οικολογική κριτική· σε αντίθεση με το ισλάμ, την Ινδία ή την Κίνα, όπου η οποιαδήποτε αμφισβήτηση της παράδοσης καταγγέλλεται ως αποστασία – ας θυμηθούμε την περίπτωση του Σαλμάν Ρουσντί.

Εξελίσσεται ένα κυνήγι των μαγισσών που στοχοποιεί τη «λευκότητα» και τη δυαδικότητα των φύλων, εξισώνοντάς τα με το απόλυτο κακό· η αποκατάσταση των ιστορικών εγκλημάτων της Δύσης και της πατριαρχίας λαμβάνει αποκλειστικά τη μορφή ενός αντίστροφου φυλετισμού ενώ προωθείται η θεσμική καθιέρωση αρνητικών διακρίσεων έναντι της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Στις ΗΠΑ, η φυλετική αδικία εναντίον των Αφροαμερικανών και των Ινδιάνων, σε μια λογική συλλογικής ευθύνης, φέρνει στο εδώλιο του κατηγορουμένου ακόμα και τους λευκούς απόγονους των μεταναστών που κατέφθασαν πάμφτωχοι στον Νέο Κόσμο, και εργάστηκαν σκληρά για να διεκδικήσουν τη θέση τους. Παράλληλα, υποστηρίζεται πως το φύλο, ως βιολογική κατηγορία, δεν υπάρχει αλλά αποτελεί κοινωνική κατασκευή· επομένως, οι λευκοί άνδρες, άσχετα με τις όποιες πεποιθήσεις τους και την όποια κοινωνική τους θέση, είναι «αντικειμενικά» φορείς ενός διττού ρατσισμού: ενάντια στους έγχρωμους αλλά και ενάντια στο γυναικείο φύλο.

Στην Ευρώπη, επικεντρώνονται στη μαζική άφιξη και εγκατάσταση μεταναστών από τον πρώην αποικιοκρατούμενο κόσμο, την οποία οι λαοί της έχουν την υποχρέωση να ενθαρρύνουν («ανοικτά σύνορα») ώστε να ξεπλύνουν το άγος της αποικιοκρατίας. Ακόμα και η «ενσωμάτωσή» τους στηλιτεύεται ως έκφραση ρατσισμού, καθώς υπονοεί μια οικουμενικότητα των αξιών – ελληνοχριστιανικών στον πυρήνα τους. Στη θέση της προάγεται ο πολυπολιτισμός, λογιζόμενος ως επίθεση στην κεντρική ευρωπαϊκή πολιτισμική ταυτότητα: «Η αποαποικιοποίηση που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950 δεν θα ολοκληρωθεί πάρα μόνο όταν οι λαοί της Ευρώπης γίνουν ξένοι στην πατρίδα τους».

Μέσα στον παροξυσμό του, το woke κίνημα επανεισάγει αντεστραμμένη τη φυλετικοποιημένη σκέψη του ρατσισμού. Τα πάντα πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα της σύγκρουσης μεταξύ Λευκών και μη-Λευκών, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων, μεταξύ παραδοσιακής κουλτούρας και απόρριψής της. Ακόμα και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν ερμηνεύεται πλέον σε συνάρτηση με την ταξική πραγματικότητα των ατόμων αλλά σε σχέση με το χρώμα του δέρματός τους, ή τη σεξουαλική τους επιλογή. Έτσι, οι λευκοί εργάτες κατατάσσονται στο στρατόπεδο της αντίδρασης και εκχωρούνται στον Τραμπ ή τη Μαρίν Λεπέν. Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για ένα ενιαίο κίνημα καταστροφής τόσο των δυτικών λαών όσο και της ίδιας της ανθρώπινης ταυτότητας και υποκειμενικότητας.

Αποφασιστικό ρόλο ως προς αυτό διαδραματίζει το ζήτημα του σεξουαλικού προσανατολισμού. Η θεωρία του φύλου ως κοινωνικής κατασκευής, που χθες ακόμη αποτελούσε μια ακαδημαϊκή εκκεντρικότητα, είναι σήμερα η μήτρα μέσα από την οποία το μηντιακό σύστημα διανοείται το αρσενικό και το θηλυκό, και εργάζεται για να διαλύσει όλες τις ταυτότητες. Εξ ου και η συμμαχία της επιδιωκόμενης «επανάστασης των φύλων» με την επανάσταση των φυλών και των χρωμάτων. Έτσι, το 2021, τελειώνοντας την προσευχή που ανέγνωσε για τη νέα σύνοδο του Κογκρέσου των ΗΠΑ, ο αιδεσιμότατος (sic) Emanuel Cleaver, μαύρος δημοκρατικός βουλευτής, συμπλήρωσε το «amen» με το «a-women»!

Το Πανεπιστήμιο αποτελεί βασικό φορέα και εργαστήριο της επανάστασης των φύλων και των φυλών. «Υπαίθρια άσυλα ανιάτων», που έχουν επιβάλει ασφυκτικές ιδεολογικές νόρμες στο εσωτερικό τους, ενθαρρύνοντας παράλληλα την πρακτική της κατάδοσης όσων παρεκκλίνουν ή δεν τις υπερασπίζουν με τον απαιτούμενο ζήλο. Και προφανώς, μεσοπρόθεσμα, η θεωρία της κατασκευής των ταυτοτήτων, δηλαδή του ίδιου του ανθρώπου, αποτελεί το προοίμιο στον μετανθρωπισμό. Εφόσον ο φυσικός άνθρωπος δεν υπάρχει και είναι μια κοινωνική κατασκευή, γιατί αύριο να μην αποτελέσει μια, εν μέρει ή ολοκληρωτικά, τεχνολογική κατασκευή; Η αποδομητική θεωρία ανοίγει διάπλατα τον δρόμο στον μετανθρωπισμό. Άλλωστε, στα ίδια πανεπιστήμια, και συχνά από τους ίδιους ανθρώπους, διαμορφώνονται τα σχετικά προτάγματα.

Το βασικό τέχνασμα, μέσω του οποίου επιχειρείται η φίμωση κάθε διαφορετικής φωνής, είναι η «ακροδεξιοποίηση της πολιτικής διαφωνίας»: όποιος αμφισβητεί την πολιτική ορθότητα θεωρείται ότι νομιμοποιεί τον ακροδεξιό λόγο και καταδικάζεται σε εξοστρακισμό. Στη Γαλλία, η φοιτητική ένωση UNEF οργανώνει συγκεντρώσεις όπου απαγορεύεται η συμμετοχή ανδρών ή λευκών ή και των δύο μαζί. Στην Ελλάδα, όπου η αποδόμηση των ταυτοτήτων εμφανίστηκε αρχικά ως εθνοαποδόμηση, ήδη, στις προκηρύξεις των πιο «προχωρημένων» ομάδων, έχει καταργηθεί η αναφορά σε φοιτητές και φοιτήτριες και έχει αντικατασταθεί από τον ουδέτερο όρο «τα φοιτητά» – σχετικό πανό με την υπογραφή «τα φοιτητά» φιγουράριζε στις κινητοποιήσεις του Μαρτίου 2023 για την τραγωδία των Τεμπών.

Στην πρωτοπορία του κινήματος woke, παγκοσμίως, θα βρούμε τους «αντίφα», που έγιναν ευρέως γνωστοί από τις σχετικές αναφορές του Τραμπ στη διάρκεια των διαδηλώσεων για τον Τζωρτζ Φλόυντ, το καλοκαίρι του 2020, ενώ στην Ελλάδα, όπου η αποδόμηση είναι κατ’ εξοχήν εθνοαποδόμηση, έχουν καταστεί διάσημοι με το σύνθημά τους «Να πεθάνει η Ελλάδα, να ζήσουμε εμείς». Και όμως, ο χώρος των «αντίφα», παρά τη μηδενιστική λογική του, κολυμπάει σαν το ψάρι στο νερό μέσα στο κυρίαρχο ιδεολογικό τέλμα των Πανεπιστημίων, μια και στηλιτεύει ως «φασίστες» όλους εκείνους που απορρίπτουν την ιδεολογική τους παράκρουση, ενώ νομιμοποιείται εν πολλοίς η ακραία πολιτική βία στην οποία προσφεύγει («Τα παλιόπαιδα, τα ατίθασα»).

Στο υπόβαθρο του woke κινήματος βρίσκονται σημαντικές κοινωνικο-οικονομικές, πολιτιστικές και γεωπολιτικές εξελίξεις. Μια πραγματική επαναστατική διαδικασία διαπερνά όλες τις δυτικές κοινωνίες με στόχο να οδηγήσει στην «εξαφάνιση» των παραδοσιακών δυτικών κοινωνιών μέσα από την πληθυσμιακή υποκατάσταση των ευρωπαϊκής καταγωγής πληθυσμών της Δύσης από τους λαούς της Αφρικής ή της Ασίας· την υποκατάσταση των χριστιανικών πληθυσμών από μουσουλμανικούς και ταυτόχρονα τη βιολογική «εξαφάνιση» των φύλων μέσα από την άρνηση της σεξουαλικής ταυτότητας.

Η Léonora Miano, συγγραφέας με καταγωγή από το Καμερούν που ζει στη Γαλλία, θεωρητικός μιας ταυτοτικής ηπείρου, που την αποκαλεί «Αφροπαία», δηλώνει χωρίς περιστροφές: «Φοβάστε να γίνετε πολιτιστικά μειονοτικοί. Να μη φοβάστε για κάτι που θα συμβεί. Η Ευρώπη θα αλλάξει». Ο Γαλλοκαναδός κοινωνιολόγος, Gérard Bouchard, διαπιστώνει πως, στην περιοχή του Μόντρεαλ, «μια νέα σχέση πλειοψηφίας-μειοψηφιών αναδύεται, αλλά αντεστραμμένη: οι παλαιές “μειονότητες” είναι σε φάση να γίνουν πλειοψηφίες…». Ενώ ανάλογες εξελίξεις παρατηρούνται στη Σουηδία, τις Βρυξέλλες, την περιφέρεια του Λονδίνου και αλλού.

Παράλληλα, η επίθεση στην ετεροφυλόφιλη σεξουαλικότητα, που διοχετεύεται μέσα από την εκπαίδευση και κατ’ εξοχήν από την τέχνη, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το διαδίκτυο, έχει ήδη οδηγήσει σε μια ρευστοποίηση και μια αυξανόμενη εναλλαξιμότητα των σεξουαλικών ταυτοτήτων. Από τον απαραίτητο σεβασμό στις σεξουαλικές μειονότητες περνάμε σταδιακώς στην ιδεολογική μειονοτικοποίηση της πλειοψηφικής ετεροφυλόφιλης ταυτότητας. Προφανώς δε, μια επανάσταση που εν πολλοίς έχει ήδη γίνει αποδεκτή στο επίπεδο των νοοτροπιών και του πολιτισμού, αποτελεί δηλαδή μια μεγάλη πολιτιστική επανάσταση, δεν μπορεί να ερμηνευθεί εάν δεν διερευνηθούν οι κοινωνικοί και πολιτικοί όροι της αποδοχής της από το ίδιο το κοινωνικό σύστημα και τις ελίτ. Βιώνουμε ήδη ένα καθεστώς δυαδικής εξουσίας, όπου συμβιώνουν τόσο το παλιό καθεστώς όσο και το καινούργιο, τα οποία συγκρούονται όλο και πιο έντονα, με το δεύτερο να έχει ήδη καταλάβει την εξουσία στους χώρους της πολιτισμικής αναπαραγωγής.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήδη, οι δημόσιες και οι μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις έχουν αποδεχτεί μαζικά αυτή τη νέα Ιερά Εξέταση, και τα στελέχη υποχρεούνται, όλο και περισσότερο, να υποβάλλονται σε ένα είδος ιχνηλάτησης των ενόχων σκέψεων, μέσω ειδικών τεστ, ώστε να εκμηδενίσουν τις «προκαταλήψεις» τους, ώστε να απεκδυθούν τη «λευκότητά» τους –να «απολευκανθούν»–, καθώς και την όποια δυαδική σεξουαλική ταυτότητα.

Μια νέα μόδα για τη λευκή woke αστική τάξη είναι να οργανώνονται δείπνα, σε αστρονομικές τιμές, με φυλετικούς και φεμινίστριες ακτιβιστές και ακτιβίστριες, για να τους αποκαλύπτουν τις ρατσιστικές προκαταλήψεις τους, ενώ διατίθενται και ερωτηματολόγια για να τις εντοπίζουν – κατά τον τρόπο του Όργουελ, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε «για την ανίχνευση εγκλημάτων σκέψης από την αστυνομία των απώτερων κινήτρων».

Και βέβαια, η πολιτική εξουσία προσαρμόζεται –αν δεν πρωτοστατεί– σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, με νέους νόμους και διατάξεις, σε εθνικό και υπερεθνικό ή διεθνικό επίπεδο, όπως εκείνο του ΟΗΕ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συναφώς, τον Μάρτιο του 2023, με πρωτοβουλία Έλληνα ευρωβουλευτή, καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η κατασκευή φρακτών που θα εμποδίζουν την παράνομη μετανάστευση. Ήδη από το 2015, η κυβέρνηση του Κεμπέκ εξέτασε την πιθανότητα δημιουργίας ενός δημοσίου μητρώου ιδεολογικών παραβατών, ενώ η κυβέρνηση της Σκωτίας θεσμοθέτησε την παρακολούθηση των ιδιωτικών συζητήσεων, μέσω της κατάδοσης των πολιτών: Τωόντι, τον Μάρτιο του 2021, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο του τότε υπουργού Δικαιοσύνης, και νυν πρωθυπουργού της Σκωτίας Χούμζα Γιουσάφ, σύμφωνα με το οποίο «κάθε άτομο θα παρακολουθείται στο σπίτι του και οι απαγορευμένες εκφράσεις στη δημόσια ζωή θα πρέπει στο εξής να απαγορεύονται και στον ιδιωτικό χώρο»!

Όπως τόνιζε ο Κριστόφ Γκιλουί, «οι παγκοσμιοποιημένες ελίτ έχουν συγκροτήσει μια συμμαχία με τον αστερισμό των φυλετικών, μεταναστευτικών και πολιτισμικών μειονοτήτων, εκφράζοντας την πραγματικότητα της “νέας παγκόσμιας πόλης”, των οικονομικών και πολιτιστικών κέντρων της παγκοσμιοποίησης, τα οποία θρέφονται από παγκόσμιες ροές κεφαλαίων, προϊόντων και ανθρώπων, έχοντας ως εκ τούτου αποεδαφικοποιηθεί και αποσχιστεί από την υπόλοιπη εθνική κοινωνία. Η τελευταία, που αφορά κυρίως στις “κλασικές” μεσαίες και κατώτερες τάξεις του 20ού αιώνα, περιθωριοποιείται γεωγραφικά, οικονομικά, πολιτικά, και πολιτιστικά».

Στις μεγάλες μητροπόλεις της Ευρώπης, το Λονδίνο, το Παρίσι, τις Βρυξέλλες, τη Στοκχόλμη, και ακολουθεί η Αθήνα, οι εγχώριοι πληθυσμοί βρίσκονται σε μια διαδικασία ταχύτατης μειονοτικοποίησης. Έτσι, η κοινωνική συμμαχία «των πολιτών του πουθενά» βρίσκει την ιδεολογική της ολοκλήρωση στο woke κίνημα. Μέσω αυτού επιτίθεται στην «παραδοσιακή» δημοκρατική μορφή πολιτικής οργάνωσης, θεμελιωμένης στο τρίπτυχο εθνική ταυτότητα/εθνική κοινωνία/εθνικό κράτος. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός του σήμερα μπορεί πλέον και στρέφεται εναντίον του… ξενιστή του που τον κυοφόρησε ιστορικά, την ίδια τη Δύση, και προπαντός τους ίδιους τους λαούς της.

Γενικότερα, η ταύτιση του ρατσισμού, της πατριαρχίας και της επεκτατικότητας αποκλειστικά με τη Δύση συσκοτίζει τον οικουμενικό χαρακτήρα αυτών των φαινομένων. Είναι μάλιστα ιστορικά γνωστό ότι τέτοια φαινόμενα υπήρξαν συχνά περισσότερο έντονα σε πολιτιστικά περιβάλλοντα που δεν είχαν βιώσει την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού και του χριστιανισμού: η γενοκτονία, η εθνοκάθαρση, η δουλοκτησία, η επεκτατικότητα και η πατριαρχία αποτελούν κυρίαρχα χαρακτηριστικά των «μη οικονομικών» ιμπεριαλισμών, των Μογγόλων και των Οθωμανών κατ’ εξοχήν. Οι γενοκτονίες των Οθωμανών –από τις 30 χιλιάδες γλώσσες των ελληνόφωνων που έκοψε στην Αίγυπτο ο Σελίμ Γιαβούζ (ο σκληρός), το 1522, μέχρι τα εκατομμύρια των Αρμενίων και των Ελλήνων που εξόντωσαν οι Οθωμανοί και ο Κεμάλ–, αν καταμετρηθούν στο σύνολό τους, ξεπερνούν ακόμα και εκείνες των χιτλερικών. Όσο για τη μοίρα των γυναικών κάτω από τον ισλαμισμό αρκεί η αιματηρή καταστολή της τελευταίας εξέγερσης των Ιρανών γυναικών.

Και όμως, για τους woke και τους αντίφα, ο ρατσισμός και ο σεξισμός είναι συνυφασμένοι άρρηκτα με τη λευκότητα και τον λευκό άνδρα, με άλλα λόγια, με τη δυτικότητα. Το έθνος συγκροτούσε πάντοτε ένα συλλογικό πλαίσιο που εξασφάλιζε τους όρους οι οποίοι καθιστούν εφικτή την οικουμενικότητα. Και επειδή το έθνος δεν καταφέρνει πλέον να ενσωματώσει τις διαφορετικές κοινότητες, η φυλετική ταυτότητα ξαναβγαίνει στην επιφάνεια. Άλλωστε, μια μαζική μετανάστευση, που ξεπερνάει τις δυνατότητες υποδοχής μιας δεδομένης κοινωνίας, οδηγεί σχεδόν αναπόφευκτα σε μια φυλετικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων. Η μαζική μετανάστευση μεταφέρει αυτό που λίγο-πολύ αποκαλούμε «σύγκρουση των πολιτισμών» στο εσωτερικό των δυτικών χωρών.

Στον βαθμό μάλιστα που η φυλετική συνείδηση των κάθε είδους μειονοτήτων αναβαθμίζεται και μεταβάλλεται σε πολιτική ταυτότητα (όπως έχει εύστοχα ειπωθεί, ο ισλαμισμός π.χ. δεν είναι θρησκεία αλλά πολιτική ταυτότητα), μεταβάλλεται αναπόφευκτα και αντανακλαστικά σε στοιχείο ταυτότητας και κινητοποίησης, κυρίως για τις «λευκές» λαϊκές τάξεις που αισθάνονται εγκαταλελειμμένες. Έτσι, από την απόρριψη της φυλετικής καταπίεσης οδηγούμαστε στη γενικευμένη φυλετικοποίηση της κοινωνίας. Αρκεί να αναφερθούμε στο Brexit, την εκλογή Τραμπ το 2016 στις ΗΠΑ, τις κυβερνήσεις της Ιταλίας ή της Αυστρίας, την ενίσχυση εθνικών ταυτοτικών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη, όπως εκείνο της Λεπέν και όχι μόνο. Η κυριαρχία της woke φυλετιστικής σκέψης μεταβάλλεται σε μπούμερανγκ και, σε πρώτη φάση, έδωσε το προβάδισμα στην ανάπτυξη μιας ταυτοτικής Δεξιάς.

Όμως, οι τελευταίες εξελίξεις στη Σκανδιναβία, τη Σουηδία και τη Δανία, ή ακόμα και στη Γαλλία –παραδοσιακά «ιδεολογικό εργαστήριο» της Ευρώπης– δείχνουν μια γενίκευση αντιδράσεων απέναντι σε μια φυλετικού χαρακτήρα αποσύνθεση του έθνους-κράτους. Στη Γαλλία, η ανησυχία για την υπονόμευση της ιστορικής φυσιογνωμίας της γαλλικής Δημοκρατίας από τη μαζική μετανάστευση και τον πολυπολιτισμό δεν αφορά πλέον μόνο το «Εθνικό Μέτωπο» αλλά την πλειοψηφία της κοινωνίας, καθώς η «ακροδεξιοποίηση της διαφωνίας» έχει πάψει πλέον να λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά. Χαρακτηριστικά, στις 20 Οκτωβρίου του 2021, σε μια έρευνα έγκυρης εταιρείας δημοσκοπήσεων, της Ηarris Ιnteractive, για τη στάση των Γάλλων ψηφοφόρων απέναντι στην πιθανή «μεγάλη αντικατάσταση» του γαλλικού πληθυσμού εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης, το 61% των ερωτηθέντων απάντησε πως κάτι τέτοιο όντως θα συμβεί στη Γαλλία. Ακόμα πιο υψηλό (67%) ήταν το ποσοστό όσων απάντησαν ότι ανησυχούν με αυτή την προοπτική. Άλλωστε, οι δημογραφικές και πολιτισμικές επιπτώσεις της μαζικής μετανάστευσης αποτέλεσαν κεντρικό διακύβευμα των γαλλικών εκλογών του 2022.

Και η μόνη απάντηση απέναντι σε μια φυλετική σύγκρουση –έρπουσα σήμερα και ανοικτή αύριο, όπως εν μέρει συμβαίνει στις ΗΠΑ– είναι η επανασύνδεση με την έννοια του λαού. Ένας λαός δεν είναι μια φυλή: μπορεί ο καθένας να ενταχθεί σε αυτόν, άσχετα με την προέλευσή του. Όπως συνέβη στην Ελλάδα με τους Αρβανίτες, τους σλαβόφωνους ή τους Βλάχους.

Μια μεγάλη κρίση αυτοπροσδιορισμού σπαράσσει σήμερα τη Δύση. Πράγματι, σε προηγούμενες ιστορικές φάσεις, όταν η ευρωατλαντική Δύση ήταν ισχυρή, εξέπεμπε συχνά μια αλαζονεία, την οποία χρησιμοποιούσε εναντίον όλων των υπολοίπων, ακόμα και εναντίον των Ελλήνων. Δυστυχώς, η «κουλτούρα της ακύρωσης» δεν εφευρέθηκε τώρα. Ενυπήρχε στον τρόπο που συμπεριφέρθηκε η Δύση όχι μόνο απέναντι στους αποικιοκρατούμενους αλλά και με τον αποκλεισμό της ορθόδοξης, ανατολικοευρωπαϊκής, βαλκανικής ή ελληνικής ταυτότητας από την ευρωπαϊκή κληρονομιά. Καθώς όμως η Δύση υπέβαλε σε μια ευρύτατη, αν όχι και ολοκληρωμένη, κριτική το αυταρχικό και ρατσιστικό παρελθόν της, ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα από τα ρήγματα αυτής της αυτοκριτικής εισέβαλε η μηδενιστική woke κουλτούρα –ως το μεταμοντέρνο, άσωτο τέκνο της δυτικής νεωτερικότητας–, για να στραφεί συλλήβδην εναντίον του ίδιου του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η μετακένωση αυτής της κουλτούρας στην Ελλάδα επιτάσσει ορισμένες μετατοπίσεις καθώς δεν υπάρχει η βάση του αποικιακού παρελθόντος στον ελληνισμό· αντίθετα, η συνείδηση του νεώτερου ελληνισμού είναι δομικά αντιστασιακή, καθώς διαμορφώνεται σε συνθήκες διπλής αποικιοποίησης, τόσο από τους Οθωμανούς όσο και από τη δυτική πρωτοαποικιοκρατία. Διόλου τυχαία, επομένως, η τάση της συλλογικής αυτοαμφισβήτησης θα πάρει στην Ελλάδα τη μορφή του εθνομηδενισμού, και θα στραφεί προς την αποδόμηση αυτής ακριβώς της ιστορικής κληρονομιάς. Η εγχώρια «νέα ιστορία» δεν επικεντρώνεται συναφώς στη στηλίτευση της ανύπαρκτης ελληνικής αποικιοκρατίας, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες απόλυτα μειοψηφικών ομάδων να εφεύρουν μια εσωτερική αποικιοποίηση, επικαλούμενοι τους σλαβόφωνους της Μακεδονίας, τους Τσάμηδες της Θεσπρωτίας, τους Τουρκοκρητικούς ή τους Τουρκοκύπριους στη Μεγαλόνησο, εσχάτως και τους «Ρομά», που προσπαθούν να τους μετατρέψουν από Έλληνες πολίτες σε μειονότητα. Στο στόχαστρο της αποδόμησης θα βρεθεί η άρνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικρασίας, εξ ου και ο περιβόητος «Συνωστισμός» ή η ΕΟΚΑ, που χαρακτηρίζεται συστηματικά ως «εθνικιστική».

Η ελληνική συνέχεια, δηλαδή ο ίδιος ο αγώνας του ελληνισμού για επιβίωση μέσα στους σκοτεινούς αιώνες της Οθωμανοκρατίας, αποτελεί το στοιχείο που ερεθίζει κατ’ εξοχήν την εγχώρια νομενκλατούρα της πολιτικής ορθότητας: Εξ ου και οι επιθέσεις εναντίον του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου –«παρακρατικό» θα τον χαρακτηρίσει ένα εγχειρίδιο που διανέμεται σε αρκετά ελληνικά πανεπιστήμια– ή η ιδεολογική ποινικοποίηση της ελληνορθόδοξης παράδοσης. Κάθε χρόνο, κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου, κάποιοι θα ισχυριστούν ότι το ΟΧΙ στη φασιστική Ιταλία ήταν… «φασιστικό» γιατί το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς, ή ότι η Επανάσταση του 1821 βαρύνεται με το στίγμα της «γενοκτονίας» των Τούρκων στην Τριπολιτσά.

Έτσι, στην Ελλάδα, οι αντίφα δεν βανδαλίζουν τα αγάλματα ανύπαρκτων δουλοκτητών ή αποικιοκρατών, αλλά του Κολοκοτρώνη, του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του Νικηταρά, του Καποδίστρια και του Γρηγορίου του Ε΄. Την ίδια στιγμή, μάλιστα, ο Κολοκοτρώνης και ο Καποδίστριας διασύρονται από μέλη της κρατικής επιτροπής για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, ως «εθνολαϊκιστές», «προνεωτερικοί» και «δικτάτορες». Και αυτό διότι το αίτημα της ελευθερίας των επαναστατών του 1821 φαντάζει υπερβολικά ταυτοτικό, μια και συνδυάζει την ορθόδοξη πίστη με την εθνική αυτοδιάθεση. Εάν λοιπόν το κίνημα woke κατηγορεί τη Δύση ότι είναι υπερβολικά ευρωπαϊκή, οι εγχώριοι μεταπράτες του έρχονται να κατηγορήσουν την Ελλάδα ότι απομακρύνεται από τον κανόνα του ευρωπαϊσμού και της νεωτερικότητας!

Εν τέλει, όμως, κάποιοι θα υποστηρίξουν πως, επειδή η «Hellas» υπήρξε η μήτρα του δυτικού πολιτισμού, είναι υπεύθυνη για τον συστημικό ρατσισμό της Δύσης στο σύνολό της! Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του «dëcoloиıze hellάş», που θέτει ως στόχο «να εκθέσουμε τις αποικιακές γενεαλογίες που πυροδοτούν τα φαινόμενα οριενταλισμού, βαλκανισμού, ξενοφοβίας, ρατσισμού και σεξισμού και τα οποία διατυπώνονται στο όνομα της Ελλάδας». Και συνεχίζει: «είναι επείγουσα η ανάγκη να φέρουμε στο προσκήνιο το διαμορφωτικό ρόλο που διαδραμάτισε η “Hellas” στο ευρωπαϊκό αποικιακό σχέδιο». Μια και «η φυλή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ιδέας του έθνους. Η λευκότητα και η φυλετική υπεροχή έδωσαν μορφή στην ιδέα/ιδανικό της “αρχαίας Ελλάδας”, άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στους όρους της νεοελληνικής νεωτερικότητας, και εξακολουθούν να διαμορφώνουν και να τροφοδοτούν εμφανώς τους κυρίαρχους λόγους στην ελληνική δημόσια σφαίρα».

Είναι προφανές πως το ελληνικό έθνος, που απειλείται άμεσα με ιστορική έκλειψη καθώς διαθέτει μικρά και συρρικνούμενα μεγέθη, δημογραφικά και οικονομικά, πλήττεται περισσότερο από μια ιδεολογία ακύρωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς, διότι αυτή αποτελεί τη σημαντικότερη συμβολή της στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό. Και όμως, οι «πολυπολιτισμικοί» αποδομητικοί χώροι, κυρίαρχοι στα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια, συζητούν συχνότερα το ζήτημα των εναλλακτικών σεξουαλικών επιλογών από το δημογραφικό ζήτημα. Καθόλου τυχαία, άλλωστε, αφού ο «μέγας ιεροεξεταστής» έχει ήδη αποφανθεί ότι η συζήτηση αυτή κλείνει το μάτι σε αντιλήψεις «εθνικής ευγονικής» (!), ή επαναφέρει από την πίσω πόρτα τον εγκλωβισμό των γυναικών στον ρόλο της μητρότητας.

Έτσι, η επισήμανση της δημογραφικής κρίσης καταλήγει τελικώς να χρησιμοποιείται ως ένα ακόμη επιχείρημα για την αποδοχή της μαζικής μετανάστευσης, καθώς η «μεγάλη αντικατάσταση» εμφανίζεται ως η πιο πολιτικά ορθή απάντηση στην πληθυσμιακή συρρίκνωση. Εδώ άλλωστε οι δικοί μας «αφυπνισμένοι» συναντούν τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ομολόγους τους. *Εκ του ιστολογίου «ardin-rixi.gr» της 5.10.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΤΑ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ WAKE CULTURE

Διάβαζα τις προάλλες την ανάρτηση σε ένα κοινωνικό δίκτυο, ενός πανεπιστημιακού διδάσκοντα σε περιφερειακό ανώτατο ίδρυμα της χώρας. Στην ανάρτηση αυτή, καλούσε (ποιους άραγε;) στον αγώνα για την «από-αποικιοποίηση» της ελληνικής τέχνης και ιστορίας. Ομολογώ πως για μια στιγμή σκιάχτηκα και πιάνομαι αδιάβαστος για το αποικιοκρατικό της πατρίδας μας. Σε λίγο συνήλθα κι αποφάσισα να διασαφηνίσω τι εννοούσε «ο μαιτρ των γραμμάτωνε και των επιστημώνε».

του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Όπως ήταν φυσικό, το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στις πόλεις αποικίες που δημιούργησαν οι μακρινοί μας πρόγονοι στην Ιωνία, τη Νότια Ιταλία, στον Κιμμέριο Βόσπορο και στις ακτές της Υπερκαυκασίας. Όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να δω κάτι επιλήψιμο στην προσωκρατική φιλοσοφία και τις υπόλοιπες επιστήμες, όποτε αθώωσα τον Θαλή, τον Αναξίμανδρο, τον Αναξιμένη, τον Πυθαγόρα, τον Ξενοφάνη, τον Ηράκλειτο, τον Παρμενίδη και τον Ζήνωνα τον Ελεάτη.

Ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγήκε από τα στήθη μου, γιατί γνωρίζω καλά πως ο Πλάτων δεν έχει την ίδια τύχη, αφού οι εκπρόσωποι της «κουλτούρας της αφύπνισης» τον θεωρούν λευκή τοξική αρρενωπότητα και υπεύθυνο για μύρια όσα δεινά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Για τον Αριστοτέλη, ούτε λέξη, αφού είχε το θράσος να χαρακτηρίσει τους δούλους ως «ομιλούντα εργαλεία».

Ας μην το παρατραβήξουμε, όμως, το θέμα και προχωρήσουμε σε μεταγενέστερες εποχές γιατί μαζί με τον Σαίξπηρ θα την πληρώσουν και οι δικοί μας, όπως ο Κοραής και άλλοι διανοητές που διέπρεψαν στις ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Μεταφερμένη μηχανιστικά, μιμητικά, πιθηκίζοντας, η Woke Culture έχει κάνει την εμφάνισή της και στη χώρα μας. Σκηνοθέτες αλλοιώνουν το γράμμα και την ουσία των έργων «προσαρμόζοντας» διάφορους χαρακτήρες στις απαιτήσεις των καιρών ή μήπως του συρμού;

Σε ελληνικά ΑΕΙ δημιουργούνται διάφορα τμήματα (μεταπτυχιακά κυρίως) με νεφελώδεις και συχνά αντιεπιστημονικούς στόχους προκειμένου να υπηρετήσουν την ιδεολογία που διεκδικεί να πάρει τη θέση των δύο φρικτών ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα. Από κοντά, βέβαια, και διάφορα ιδρύματα της ελληνικής ολιγαρχίας, η οποία βασανιζόμενη από τα βαλκανικά της συμπλέγματα, θεωρεί πως έτσι θα βρεθεί στην πρωτοπορία της αλλαγής.

Ώρες, ώρες αναρωτιέμαι πόθεν αυτή η αλαζονεία να θέλουν να μας «αφυπνίσουν», θεωρούν πως κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, πως δεν αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία, στις επιστήμες και στην τεχνολογία; Η δυτική κοινωνία έχει κάνει πολλά, μεγάλα και σοβαρά βήματα ως προς την ισονομία και την ισηγορία των μελών της. Πέραν αυτού με προσπάθειες πολλών, αλλού γρήγορα κι αλλού με πιο βραδείς ρυθμούς, περιορίστηκε η αυθάδεια, το μίσος και ο αποκλεισμός στον δημόσιο χώρο. Μπορούν να γίνουν κι άλλα προς αυτή την κατεύθυνση; Αναμφίβολα ναι. Και θα γίνουν. Όχι, όμως, υπό την απειλή του εξοστρακισμού και της ηθικής απαξίωσης εκείνων που δεν συμφωνούν με τη νέα σέχτα της Woke Culture.

Αν κάτι μας έχει κουράσει πολύ, βαριά κληρονομιά του 20ού αιώνα, δεν είναι άλλο από τα ιερατεία - κατόχους της μίας, μοναδικής και απόλυτης αλήθειας, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να ζουν όλα τα μέλη της κοινωνίας.

Εξάλλου, η νέα σέχτα δοκιμάστηκε στα δύσκολα και βρέθηκε ελλιποβαρής, ιδίως μπροστά στις μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις και προκλήσεις, όπου μετά χαρά τάχθηκε όχι με το μέρος των θυμάτων, αλλά των θυτών. Ας μην απορείς αναγνώστη, στόχος τους δεν είναι να «αφυπνίσουν» τον κοσμάκη, αλλά να διατρανώσουν το μίσος τους κατά του δυτικού πολιτισμού. Εξελιγμένη μορφή της μετάλλαξης παλαιότερων αριστερίστικων κινημάτων, φιλοδοξεί να κυριαρχήσει ιδεολογικά. Προς το παρόν βρίσκει ευήκοα ώτα σε κύκλους καλλιτεχνών και πανεπιστημιακών.

Οι δυνάμεις τους θα μετρηθούν, όμως, όταν θα έρθουν σε αντιπαράθεση με την κοινωνία στο σύνολο της, πράγμα που δεν θα αργήσει να γίνει με τη μία ή την άλλη μορφή. Ένα πράγμα δεν υπολόγισαν τα μέλη της σέχτας, όπως κατέρρευσαν και κονιορτοποιήθηκαν οι προπάτορες τους ολοκληρωτισμοί, το ίδιο θα συμβεί και με αυτούς, εφόσον εγγενής ιδιότητα του ανθρώπου είναι η αναζήτηση του νοήματος και την επιδίωξη της ελευθερίας στην επιλογή. Τα δύο τελευταία δεν πολυαπασχολούν τα κακομαθημένα παιδιά της Woke Culture, ίσως γιατί στα εύτακτα μεσοαστικά προάστια όπου ζουν τους απασχολεί ο νέος «σκοπός του κινήματος», δηλαδή να γίνουν τα ξυπνητήρια της ανθρωπότητας.

Τους προτείνω απλά να γυρίσουν πλευρό και να συνεχίσουν να ζουν το όνειρο των παππούδων τους που έκαψαν τα μυαλά τους με LSD την περίοδο που μεσουρανούσαν οι χίπις και η ψυχεδέλεια. Μόνο που από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. *Εκ του ιστολογίου «liberal.gr» της 16.1.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ (ΟΙ) ΤΗΣ WOKE CULTURE;

Αναφερθήκαμε στα δυο προηγούμενα άρθρα μας για την Woke Culture στον Παύλο Πολάκη και την συνολικότερη κοινωνικοπολιτική ιστορία της χώρας μας όπως και στην εγγενή αδυναμία της να αφομοιώσει θετικά –δυστυχώς το πράττει μόνο αρνητικά...– τα εισαγόμενα προϊόντα της Αμερικής/Ευρώπης (της και κακώς ονομαζόμενης «Δύσης») και μιλήσαμε γενικότερα για την προσπάθεια κατάργησης «δεδομένων», σταθερών «αξόνων», αρχών πολιτισμού και παραδόσεων της κλασσικής Ιστορίας και του ανθρώπινου πολιτισμού. Συνολικά και συνοπτικά, θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε πέντε στόχους της Woke Culture.

του Ηλία Παπαναστασίου

Πρώτον, την κατάργηση των συλλογικοτήτων και ειδικότερα των μεγάλων συλλογικοτήτων (Έθνος, Κόμμα, Συνδικάτο, Φύλο, Οικογένεια, Πολιτισμός όπως τον γνωρίζουμε ιστορικά, Θρησκεία).

Δεύτερον, την κατάργηση των πλειοψηφιών όλων των κατηγοριών. Ο κανόνας της πλειοψηφίας δεν «αμφισβητείται» απλώς αλλά ουσιαστικά «εξαϋλώνεται» σε όλα τα πεδία (Πλειοψηφίες εκλογών, πλειοψηφίες «κοινωνικών, πολιτιστικών, θρησκευτικών» αντιλήψεων, πλειοψηφίες κομματικές και πολιτικές).

Τρίτον, την αναγωγή των μειοψηφιών και ειδικότερα των σεξουαλικών και φυλετικών (με την έννοια του Φύλου) μειοψηφιών σε βασικό κριτήριο όχι «Δημοκρατίας» αλλά «Φιλελευθερισμού» (Σε άλλο μας άρθρο θα εξηγήσουμε γιατί ο Φιλελευθερισμός καταργεί ουσιαστικά την Δημοκρατία). Και όλα τα παραπάνω, κάτω από την αιγίδα της λεγομένης «Συμπερίληψης» δηλαδή του Κανόνα της Πολιτικής Ορθότητας που λέει πως πρέπει να συμπεριλαμβάνουμε όλο και περισσότερες μειοψηφίες –ακόμη και τις πλέον ασήμαντες– στον απέραντο κατάλογο των ήδη υφιστάμενων μειοψηφιών. Όχι για να υπακούν σαν μειοψηφίες στην πλειοψηφία –ή πλειοψηφίες– αλλά το αντίθετο, η πλειοψηφία να υποτάσσεται και αποδέχεται υποχρεωτικά τους κανόνες της κάθε ασήμαντης μειοψηφίας, θέλοντας και μη, χάριν της λεγομένης «Συμπερίληψης» που αποτελεί το «βαρύ θεωρητικό κανόνι» των ΛΟΑΤΚΙ και των κάθε λογής ασήμαντων μειοψηφιών, όλο και πιο ασήμαντων, όλο και πιο ολιγάριθμων...

Τέταρτον, την κατάργηση του Ιστορικού Πολιτισμού, της Κλασσικής Αρχαιότητας και γενικότερα όλου του Πολιτιστικού Προϊόντος των προηγούμενων χιλιετηρίδων. Γιατί σύμφωνα με τους ψυχοπαθείς της Woke Culture, ο Ευριπίδης ήταν «μισογύνης», ο Πλάτων «αντιδημοκρατικός», οι Σπαρτιάτες «ενέπνευσαν τους Ναζί», ο Αλέξανδρος «ομοφυλόφιλος», ο Πάτροκλος (που ήταν αδελφικός φίλος του Αχιλλέα) «ξεφωνημένη αδελφή», ο Ιερός Λόχος των Θηβαίων «Λόχος ομοφυλοφίλων», ο Σαίξπηρ «αντι–Σημίτης», ο Φρόιντ μάλλον «μισογύνης» κι αυτός (λόγω της Θεωρίας του περί του «Φθόνου του Πέους» εκ μέρους των γυναικών), οι Μαρξ/Ένγκελς «ρατσιστές» και άλλες άπειρες αηδίες ων «ουκ έστι αριθμός». Για τους οπαδούς της Πολιτικής Ορθότητας και της Woke Culture η Ιστορία αρχίζει μετρά το 2.000 μ.Χ. (!) γιατί έτσι τους συμφέρει. Εάν διαγράφουν τα πάντα στην Ιστορία πριν το 2.000 μ.Χ. τότε τι μας μένει σαν «Πολιτισμός» (εντός τριπλών εισαγωγικών η λέξη «Πολιτισμός»); Μόνο η Woke Culture!

Είναι πολύ απλή και αποτελεσματική μέθοδος –Φασιστικού τύπου– για να κυριαρχήσεις απόλυτα στα μυαλά και στις ψυχές των νεότερων γενεών! Αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος τους, η κατάργηση της Ιστορίας και η δημιουργία μιας νέας Ιστορίας από το 2.000 μ.Χ. και μετά με απόλυτα ελεγχόμενους Πολιτιστικά και Ιδεολογικά λαούς και έθνη και ειδικότερα νεολαία, ώστε να κυριαρχεί και να ηγεμονεύει η Ελίτ της Παγκοσμιοποίησης δηλαδή η Παγκόσμια Αστική Τάξη, το Απόλυτο και αδιαμφισβήτητο Κεφάλαιο, με Κ κεφαλαίο!

Πέμπτον, υπάρχει και ο τελευταίος στόχος, ο πλέον ανομολόγητος, μυστικός και αληθινά εκρηκτικός. Με την σκανδαλώδη προώθηση της Ομοφυλοφιλίας και των ΛΟΑΤΚΙ στον Αμερικανο/Ευρωπαϊκό Κόσμο και ειδικότερα στον Αγγλοσαξονικό και μάλιστα με άφθονα συνθήματα, διαφημιστικές εκστρατείες και Τηλεοπτικά Σποτ υπό την μορφή σφυροκοπήματος –ξεπερνώντας την χειρότερη Γκεμπελική Προπαγάνδα– υπέρ της «Συμπερίληψης» και του «Φιλελευθερισμού των δικαιωμάτων», τα ποσοστά της ομοφυλοφιλίας– που δεν τα γνωρίζουμε επακριβώς ανά χώρα– είναι αναμενόμενο να έχουν ανέβει πιθανώς, απολαμβάνουν δε σκανδαλωδώς προνομιακή ποσόστωση στις Ταινίες του Χόλυγουντ –όπως ενημερωνόμαστε– αλλά και διαρκείς και ευνοϊκότατες Ποσοστώσεις από Κοινοτικά Προγράμματα,

έως Ταινίες Κινηματογραφικές και Θεατρικές παραστάσεις, παράλληλα με την προώθηση των λεγόμενων Drag Queen ακόμη και σε σχολεία ή προγράμματα για παιδιά 3–5 χρονών! Και όλα αυτά από την Κυβέρνηση του Νεοφιλελεύθερου Μητσοτάκη –ομολογουμένως του πλέον αποτελεσματικού «ηγέτη» της Ελληνικής Μεταπρατικής Αστικής Τάξης στη χώρα μας– και ο οποίος Μητσοτάκης ενσωμάτωσε όλη την Ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ του ελεεινού ΣΥΡΙΖΑ και του παρηκμασμένου ΠΑΣΟΚ, εμφανιζόμενος ως «Βασιλικότερος του Βασιλέως» στα θέματα αυτά...

Παράλληλα με την κατακόρυφη άνοδο της ανερχόμενης ομοφυλοφιλίας σε Ιταλία και Ελλάδα –καταγεγραμμένη τάση από στατιστικές προηγούμενων δεκαετιών– υπάρχει και κατακόρυφη άνοδος των λεγόμενων «μονογονεϊκών» οικογενειών δηλαδή οικογενειών οι οποίες σε ποσοστό πάνω από 90% μεγαλώνουν παιδιά χωρίς τον πατέρα τους και ευνοημένες από τον Νόμο–Ολετήρα του 1983 του ΠΑΣΟΚ.

Χωρίς πατέρα τα αγόρια γίνονται κατά πλειοψηφία αρνητές του Πατέρα τους και σε πολλές περιπτώσεις αληθινοί «Γενίτσαροι Αντι–πατερισμού» με αποτέλεσμα το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα των αγοριών που τους δένει με την μάνα τους μέχρι τα 11–12 να παρατείνεται για πολλά χρόνια, ακόμη και μέχρι τα 40, 50 ή και παραπάνω έτη της ηλικίας τους! Αυτό δημιουργεί όχι απλώς μια Ελλάδα «μαμάκηδων» και μια χώρα που είναι «παράδεισος» του Οιδιπόδειου Συμπλέγματος αλλά και μια γενιά –ή γενεές– μαλθακών, θηλυκοποιημένων και γενικότερα εκθηλυσμένων ανδρών (Το παρατηρεί κάποιος από την ομιλία των αγοριών και νέων από 12 έως 20–25, από την κινησιολογία του σώματος τους και σε μερικές περιπτώσεις ακόμη και από την ενδυματολογική τους προτίμηση).

Τι σημαίνουν τα παραπάνω εν συνόλω; Πρώτον, έναν συστηματικό Πόλεμο κατά των Αγοριών με δυο γονείς και γενικότερα κατά των Ανδρών, μια διαρκής ενοχοποίηση του Άνδρα και μια «ανύψωση» του σε Τέρας της Οικουμένης και υπευθύνου για όλα τα δεινά και άξιου να εξαλειφθεί όπως προτείνουν πολλές έξαλλες περιπτώσεις Φεμινιστριών!

Και φυσικά μιλάμε για τον Λευκό Άνδρα και όχι τον Μαύρο Άνδρα που αποδείχθηκε ο χειρότερος προωθητής της Ιμπεριαλιστικής Ιδεολογίας των Αγγλοσαξόνων, όχι «Γενίτσαρο» απλά αλλά κυριολεκτικά «δωσίλογος» της φυλής του! (Μόνο τις περιπτώσεις του Αφροαμερικανού Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ και του αφρικανικής καταγωγής υπουργού εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου να θυμηθούμε, φτάνει! Είναι ακριβώς οι Αφρικανικής καταγωγής Υπουργοί των Αγγλοσαξόνων που λησμονήσαν πως οι παππούδες τους ζούσαν αλυσοδεμένοι στην Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά!

Και βέβαια ας μην αναφερθούμε για τις γυναίκες στην Πολιτική που αποδείχτηκαν κατά πολύ χειρότερες των ανδρών και όσον αφορά την Φιλο–Πολεμικότητα αλλά και όσον αφορά την Διαφθορά...). Δυστυχώς γι’ αυτούς τους «Κυρίους» που προωθούν την Woke Culture, τους αρέσει δεν τους αρέσει, οι Άνδρες τα Προϊστορικά χρόνια προφύλαγαν τις οικογένειες από τους εχθρούς και τα Μαμούθ, οι Άνδρες δημιούργησαν την Ιστορία και τον Πολιτισμό σε ποσοστό 99%, οι Άνδρες αμύνονται, πολεμούν και σκοτώνονται πάντα, οι Άνδρες κάνουν τις βαρύτερες και πλέον επικίνδυνες εργασίες!

Σκεφτείτε να μην υπήρχε το Ανδρικό Φύλο γιατί αυτό θέλει κατά βάθος η Woke Culture, την πλήρη παρακμή και εξαφάνιση του Ανδρικού Φύλου όπως το γνωρίσαμε εκατομμύρια χρόνια τώρα! Αυτό ακριβώς θέλουν, την «διαγραφή» του Άνδρα! Θα τους το επιτρέψουμε; *Εκ του ιστολογίου  «Ρεσάλτο» της 6.10.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ: ΑΝΟΙΞΕ ΝΕΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ!

Μπορεί το άνοιγμα ενός σούπερ μάρκετ μόλις 140 τετραγωνικών μέτρων να ξεσηκώσει αντιδράσεις, διαψεύσεις και πάθη;
Εάν βρίσκεται στις Καρυές, στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, φαίνεται ότι μπορεί,
ακόμη κι αν καταστήματα προμήθειας ειδών διατροφής υπάρχουν εδώ και αιώνες
στο διοικητικό κέντρο τη μοναστικής πολιτείας.

ΑΒ Βασιλόπουλος:

Το στοίχημα για επιστροφή στα κέρδη – Τι συμβαίνει με τα καταστήματα

Ο λόγος για το νέο κατάστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος στη μακροβιότερη πλην μικρότερη πληθυσμιακά βαλκανική πρωτεύουσα που μετά από αρκετές καθυστερήσεις τελικά θα ανοίξει αύριο, 25 Σεπτεμβρίου, ακριβώς ένα χρόνο μετά από τις σχετικές δηλώσεις του κου Νίκου Λαβίδα, CEO της αλυσίδας. Γιατί καθυστέρησε το άνοιγμα του καταστήματος της ΑΒ Βασιλόπουλος; Παρότι στα αρχικά σχέδια της ΑΒ Βασιλόπουλος ήταν το άνοιγμα ενός εταιρικού καταστήματος στο κέντρο του Αγίου Όρους, τελικά η διοίκηση της εν Ελλάδι θυγατρικής του ολλανδο-βελγικού ομίλου Ahold-Delhaize αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρουσα λύση της δικαιόχρησης (franchise). Εξ ου και το κατάστημα AB Shop & Go των 140 τ.μ. (314 τ.μ. μαζί με τους αποθηκευτικούς χώρους) ανοίγει αύριο μέσω της εταιρείας Αθωνική Εμπορική με μετόχους τους Αλέξανδρο Κεσαπίδη από την Θεσσαλονίκη και Στυλιανό Ζαρμπάνη από τη Σάμο, ακολουθώντας τη διαδικασία που ισχύει για όλους τους καταστηματάρχες στις Καρυές. Σε ό,τι αφορά τους λόγους για τις συνεχείς αναβολές του ανοίγματος νέου καταστήματος, πηγές κοντά στην αλυσίδα ΑΒ Βασιλόπουλος αναφέρουν ότι υπήρχαν καθυστερήσεις στην κατασκευή. Στο κατάστημα, του οποίου τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν τον Νοέμβριο, εργάζονται 8 άτομα και στα ράφια και στα ψυγεία του διατίθενται 3.500 κωδικοί συσκευασμένων προϊόντων (από λαχανικά, φρούτα και κρέας μέχρι λοιπά είδη παντοπωλείου). Το κελί που έγινε εμπορικό κέντρο. Το νέο κατάστημα της ΑΒ φιλοξενείται στο κτίριο πολλαπλών χρήσεων συνολικής επιφάνειας 2.500 τ.μ., λίγα μέτρα μακριά από το Πρωτάτο, τον κεντρικό ναό των Καρυών, όπου βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας το Άξιον Εστί. Πρόκειται για το πρώην κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο Σαμαράδικο), που ανήκει στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας. Η κατασκευή του νέου κτιρίου από τη ΣΑΤΤΩ ΙΚΕ μέσω της εταιρείας ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΝ ΙΚΕ των αδερφών Δημήτρη και Σταύρου Σουάνη, ξεκίνησε το 2020 και ολοκληρώθηκε το 2023. Πλήρως ενταγμένο στον τόπο, το κτίριο, το οποίο διατήρησε το όνομα Σαμαράδικο, διαθέτει επίσης κοιτώνες φιλοξενίας λαϊκών, εστιατόριο – καφέ, φυσικοθεραπευτήριο, κατάστημα με εκκλησιαστικά είδη και κατάστημα με οπτικά.. Διαμονή εργαζομένων Μάλιστα θα ενοικιαστούν και κάποια από τα δωμάτια των πάνω ορόφων για τη μακροχρόνια διαμονή των εργαζομένων. Ας σημειωθεί ότι στις Καρυές βρίσκεται το κτίριο της Διοίκησης του Αγίου Όρους που υπάγεται στο Υπουργείο Εξωτερικών, το κτίριο της Αστυνομίας, ιατρείο, Ταχυδρομείο, τράπεζα, φούρνοι, εταιρεία ταχυμεταφορών, ραφείο, βιβλιοπωλείο, παντοπωλεία, διάφορα καταστήματα από εκκλησιαστικά είδη μέχρι οικοδομικά υλικά και εργαστήρια. 150 χιλιάδες προσκυνητές ετησίως. Το Άγιο Όρος επισκέπτονται κάθε χρόνο περίπου 150 χιλιάδες προσκυνητές με τριήμερες διανυκτερεύσεις, ενώ στην ευρύτερη περιοχή εργάζονται πάνω από 1.000 άτομα κυρίως στον κλάδο των κατασκευών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, στη Μοναστική Κοινότητα του Αγίου Όρους, ο πληθυσμός μειώθηκε σε ποσοστό 3,6%, με τους μόνιμους κατοίκους – όλοι άνδρες – να φθάνουν τους 1.746, έναντι 1.811 διαμενόντων το 2011. *Εκ του ηλεκτρονικού  «Οικονομικού Ταχυδρόμου» (ot.gr) της 24.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΖΗΤΗΣΕ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ»...!

Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ ήταν χαρακτηριστική της διακυβέρνησης του. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός αδιαφορεί για τα εθνικά θέματα και έχει το ενδιαφέρον του στραμμένο στην εξυπηρέτηση διεθνών συμφερόντων. Στην χθεσινή του ομιλία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απευθυνόμενος στην παγκόσμια κοινότητα, αντί να θέσει το θέμα της παράνομης κατοχής της Κύπρου από τους Τούρκους, την επεκτατική πολιτική Ερντογάν σε Βαλκάνια, Μεσόγειο και Μ. Ανατολή και τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής λαθρομετανάστευσης, προτίμησε να χαϊδέψει τα αυτιά των παγκόσμιων ελίτ και να δηλώσει απόλυτη πίστη στα σκοτεινά και αντι-δημοκρατικά σχέδια τους. Συγκεκριμένα στην ομιλία του δήλωσε πως η σύνοδος του ΟΗΕ πέτυχε τον στόχο «της αποκατάστασης της εμπιστοσύνης στην Παγκόσμια διακυβέρνηση». Πρόκειται για την ίδια καταστροφική για τα έθνη Παγκόσμια διακυβέρνηση που προωθούσε και ο Γιώργος Παπανδρέου και που αποτελεί ευαγγέλιο της παγκόσμιας Ελίτ, του ιδρύματος Σόρος και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Όλα τα παραπάνω ιδρύματα άλλωστε λειτουργούν ως πρότυπο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και φαίνεται πρόθυμος να εφαρμόσει κάθε υπόδειξη τους, όσο και αν βλάπτει το έθνος και το κοινωνικό σύνολο. Επί της ουσίας η Παγκόσμια διακυβέρνηση σκοπεύει στην αντικατάσταση των εθνικών κυβερνήσεων από σκοτεινές ελίτ γραφειοκρατών και μεγαλοεπιχειρηματιών, οι οποίες δεν έχουν εκλεγεί και δεν λογοδοτούν σε κανέναν λαό και θα έχουν τον κύριο λόγο για τις πολιτικές και τις μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμόζουν τα κράτη, τα οποία απλά θα υπάρχουν ως όργανο νομιμοποίησης και επιβολής της Παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό και τις άπειρες εφαρμογές ψηφιακής ταυτοποίησης και παρακολούθησης μέχρι την οικονομική και εξωτερική πολιτική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση του εφαρμόζουν πολιτικές που ακολουθούν πιστά το μοντέλο της Παγκόσμιας διακυβέρνησης και σκοπεύουν στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων και των μέτρων που προωθούν ορισμένες παγκόσμιες ελίτ. Σημαντικό για την εθνική κυριαρχία και την κοινωνική ευημερία είναι η Παγκόσμια διακυβέρνηση και ο άνθρωπος που την υπηρετεί στην χώρα μας, να έχει την ίδια μοίρα με τον προηγούμενο ταγό της παγκοσμιοποίησης, τον Γιώργο Παπανδρέου. *Εκ του ιστολογίου «newsbreak.gr» της 23.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ Η ΥΣΤΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΗΡΥΚΩΝ ΤΗΣ WOKE ΑΤΖΕΝΤΑΣ;

ΚΑΙ ξαφνικά τά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως ἐξαπέλυσαν ὁμαδικά πυρά κατά τοῦ ἠθοποιοῦ Μάρκου Σεφερλῆ. Ὁ ὁποῖος «ἐτόλμησε» σέ μιάν ἐπετειακή ἐκδήλωση τοῦ «Δελφιναρίου» νά σατιρίσει τήν Eurovision πού εἶχε ἀναδείξει τόν «non binary» Nemo ὡς νικητή τοῦ τελευταίου διαγωνισμοῦ. Μπορεῖ κανείς νά συμφωνεῖ ἤ νά διαφωνεῖ μέ τήν ὅποια κριτική καί τήν ὅποια σάτιρα. Μπορεῖ νά θεωρεῖ τόν συγκεκριμένο ἠθοποιό καλό ἤ κακό, πνευματώδη ἤ ρηχό, νά ἐκτιμᾶ ἤ νά μήν ἐκτιμᾶ τό χιοῦμορ του. Ἐν προκειμένῳ ὅμως δέν εἶναι αὐτό τό θέμα.

του Ευθ. Π. Πέτρου

Τό θέμα εἶναι ὅτι ἔθιξε τήν woke κουλτούρα. Ὁπότε οἱ ἐπιθέσεις ἐναντίον του ἔφθασαν νά εἶναι ἀκόμη καί ὑστερικές. Δικαιολογεῖ ἆρά γε ἡ παράστασις τοῦ ἠθοποιοῦ αὐτές τίς ὑπερβολές; Αὐτό πού ἀπό ὅ,τι φαίνεται ἐνόχλησε περισσότερο τούς «κήρυκες» τῆς νέας ἀσυδοσίας, ἦταν ὁ ἑξῆς στίχος: «Πάλιωσε τό gay, τώρα πιά δέ λέει, αὐτό papa, ἔλα χαμογέλα, εἶναι ἡ νέα τρέλλα, αὐτό papa, ἐξαρτᾶται ἀπό τό πῶς θά ξυπνήσω τό πρωί, θά νοιώθω κόρη ἤ γυιός, ἴσως καί τά δύο μαζί». Στό χιοῦμορ συνήθως ἀπαντᾶ κανείς μέ χιοῦμορ. Ἐπειδή ὅμως τό χιοῦμορ προϋποθέτει ἕνα ἐπίπεδο εὐφυΐας, οἱ ὀπαδοί τῆς woke νοοτροπίας δέν γνωρίζουν ἄλλον τρόπο νά ἀντιδροῦν παρά μόνον μέ ἀπαξιωτικά σχόλια καί κατάρες. Στήν ἴδια λογική, ἄλλοι θέλησαν νά ἀπαξιώσουν τό σχόλιο διακεκριμένου ἐπιστήμονος ὁ ὁποῖος ἐπεσήμανε ὅτι: «Μόνο κάποιες σαῦρες, τά ἰγκουάνα δέν ἔχουν φῦλο καί αὐτό μεταβάλλεται μέ τή θερμότητα». Τό γεγονός ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε ταυτοχρόνως δηλώσει ὅτι «ἡ κοινωνία ἔχει ἐξελιχθεῖ καί σεβόμαστε καί ἀποδεχόμαστε τή διαφορετικότητα τῶν ἀνθρώπων γιά τούς σεξουαλικούς προσανατολισμούς τους» οὐδόλως ἐμετρίασε τίς ἀντιδράσεις. Οὔτε ἡ πραγματικότης πού ἐνυπάρχει στήν φύση, οὔτε ἐπιστημονικῶς ἀποδεδειγμένα πράγματα ἐπιτρέπεται νά λέγονται ἐάν ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ τόν «wokισμό». Κατά τά λοιπά, κάποιοι ἐπιμένουν ὅτι σκοταδισμός ὑπῆρχε μόνον στόν Μεσαίωνα… Ἡ δρᾶσις ὅμως δημιουργεῖ ἀντίδραση. Καί ὅσο προσπαθεῖ κάποιος νά τεντώσει τό ἐκκρεμές πρός μία κατεύθυνση, τόσο δημιουργεῖ προϋποθέσεις νά κινηθεῖ αὐτό πρός τό ἄλλο ἄκρο. Τοῦτο μπορεῖ νά φαίνεται ἀπολύτως λογικό σέ αὐτούς πού ἀποδέχονται τήν τάξη τοῦ κόσμου καί τούς κανόνες τῆς φυσικῆς, εἶναι ὅμως «ψιλά γράμματα» γιά αὐτούς πού τούς ἀπορρίπτουν. Ἔτσι δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἤδη ἡ κατάστασις τήν ὁποία προσπαθοῦν νά δημιουργήσουν στρέφεται ἐναντίον τους. Οἱ πολῖτες ἀντιδροῦν. Στό σχετικό χθεσινό πρωτοσέλιδο τῆς «Ἑστίας» ἡ νέα κατάστασις χαρακτηριζόταν ὡς συντηρητική ἐπανάστασις τῆς σιωπηλῆς πλειοψηφίας. Πολύ ἁπλά μποϋκοτάρουν τίς ἑταιρεῖες πού εἶχαν εὐθυγραμμισθεῖ μέ τήν woke ἀτζέντα, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑφίστανται ζημίες. Ὑποχρεώνονται ἔτσι νά ἐπιστρέψουν στήν ὁδό τῆς λογικῆς. Τήν κατάσταση περιγράφει ἡ Black Rock σέ σχετικό σχολιασμό, στόν ὁποῖο ἀναφέρει: «Πάρα πολλές (woke) προτάσεις ἦταν ὑπερβολικές, στεροῦνταν οἰκονομικῆς ἀξίας ἤ ἦταν ἁπλῶς περιττές, καί ἦταν ἀπίθανο νά βοηθήσουν στήν προώθηση τῆς μακροπρόθεσμης ἀξίας τῶν μετόχων. Ἡ πλειονότητα τῶν προτάσεων ἀποτύγχανε». Μέ λίγα λόγια δηλαδή λέγει ὅτι τό νά προωθεῖ ἁπλά μιά ἑταιρεία ψηφίσματα χωρίς οὐσία μόνο καί μόνο γιά νά ἱκανοποιεῖ μία woke ἀτζέντα, δέν λειτουργεῖ. Αὐτό ὅμως ἐν τέλει δημιουργεῖ ἕναν φαῦλο κύκλο μέ τήν woke ὑστερία νά κορυφώνεται. Τό ἀποτέλεσμα τό γράψαμε καί χθές: «Ἡ αὐτοκινητοβιομηχανία Ford Motor Company πρίν λίγες ἡμέρες ἀνεκοίνωσε τόν τερματισμό τῆς συμμετοχῆς της στό σύστημα “Ἑταιρικῆς Ἰσότητος” (Corporate Equality) πού κάποιοι προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν στίς ΗΠΑ. Ἔτσι διακόπτει τίς χορηγίες “σέ ἐκδηλώσεις ὑπερηφάνειας ἤ ἄλλες ἐκδηλώσεις πού προκαλοῦν διχασμό” καί καταργεῖ τίς “ποσοστώσεις ποικιλομορφίας” πού ἐπέβαλλαν τήν ἐπιλογή προσωπικοῦ μέ κριτήρια “διαφορετικότητος”. Πλέον ἡ προσέγγισις τῆς ἑταιρείας θά εἶναι ἀποκλειστικῶς ἀξιοκρατική». Σέ αὐτά ἡ Ford ἀκολουθεῖ ἄλλες ἀμερικανικές ἑταιρεῖες πού ἔχουν ἐπιλέξει νά κάνουν τό ἴδιο. Ὁ γίγαντας τοῦ οὐίσκυ Jack Daniel’s ἀποχώρησε πρόσφατα ἀπό τήν ἀριστερή ἀτζέντα, μαζί μέ τίς Tractor Supply Company, John Deere καί Lowe’s. Καί φυσικά πολύ περισσότερες θά ἀκολουθήσουν. *Εκ της εφημερίδας «Εστία» της 7.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.         

Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΓΟΥΟΚΙΣΜΟΥ

Η ολοκληρωτική διάσταση του γουοκισμού μπορεί να γίνει κατανοητή κατ’ αρχάς με μεταφορικό τρόπο, υπό την έννοια ότι τείνει να καταλάβει τους χώρους στους οποίους παρεμβαίνει εφόσον δεν συναντά κανένα εμπόδιο. Μέχρι πριν από δύο χρόνια, ο όρος «γουοκισμός» ήταν ακόμα σχεδόν άγνωστος στη Γαλλία: έτσι, το Παρατηρητήριο των ταυτοτικών ιδεολογιών (ή Παρατηρητήριο της αποαποικιοποίησης), που είχε ιδρυθεί τον Ιανουάριο του 2021, λογικά θα όφειλε να τιτλοφορείται «Παρατηρητήριο του γουοκισμού» εάν η λέξη ήταν κατανοητή εκείνη την εποχή.

της Nathalie Heinich 

Σήμερα όμως την βρίσκουμε παντού, κάτι που παραδέχονται οι ίδιοι οι προπαγανδιστές της όταν καταρτίζουν τον κατάλογο «αυτών στα οποία εναντιώνονται όλοι»: «ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας και της άμβλωσης, βία κατά των γυναικών και τα άτομα ομο/τρανς, παρενοχλήσεις, περιορισμός του γάμου και της τεκνοποίησης αποκλειστικά στα ετερόφυλα ζευγάρια, απέλαση των προσφύγων, διακρίσεις σε βάρος των ορατών μειονοτήτων, άρνηση της αποικιακής ιστορίας, άνοδος των ακροδεξιών δυνάμεων, καταστροφή της βιοποικιλότητας, αλλαγή χρήσης της γης, αστικός σχεδιασμός, μεγαβιομηχανικά προγράμματα, αλλά και μισθολογικές ανισότητες, σκλαβιά των εργαζόμενων χωρίς χαρτιά, χρηματιστηριοποίηση της οικονομίας, αστυνομική βία, φοροδιαφυγή ή ακόμα και έλεγχος των κοινωνικών δικτύων από τους γίγαντες του Διαδικτύου». Υπάρχει άραγε, σε αυτές τις συνθήκες, κάποιος τομέας της πολιτικής και κοινωνικής ζωής που θα έχει την πιθανότητα να ξεφύγει από την επαγρύπνηση;

Δεν θα επανέλθουμε στη ραγδαία εξάπλωσή του στα πανεπιστήμια παρά μόνο για να επισημάνουμε το γεγονός ότι καθηγητές εντάσσουν στο πρόγραμμά τους θέματα woke, άσχετα με την έδρα στην οποία έχουν προσληφθεί για να διδάξουν, διογκώνοντας έτσι τις θεματικές που είναι της μόδας σε βάρος σπάνιων ειδικοτήτων. Στην EHESS (Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών), ένας καθηγητής ειδικευμένος στη μεσαιωνική φιλοσοφία αφιερώνει πλέον τη διδασκαλία του σε περιβαλλοντικά θέματα και μια ιστορικός της ιατρικής έχει μετακινηθεί στις σπουδές φύλου.

Στο Εθνικό Ινστιτούτο ανατολικών γλωσσών και πολιτισμών (INALCO), μία καθηγήτρια ειδική στη σύγχρονη εβραϊκή λογοτεχνία πρότεινε, τον Μάρτιο του 2023, μια διάλεξη-παράσταση της Μίχαλ Χάιμαν (Michal Heiman) –που παρουσιάστηκε ως καλλιτέχνης, επιμελήτρια εκθέσεων, θεωρητικός και ακτιβίστρια–, με τον τίτλο «Radical link. A new community of women» (Ριζοσπαστικός δεσμός. Μια νέα κοινότητα γυναικών). Ας ελπίσουμε ότι δεν απογοητεύτηκαν οι φοιτητές που πήγαν να διδαχθούν σύγχρονη εβραϊκή λογοτεχνία.

Το πεδίο του γουοκισμού επεκτείνεται επίσης στον πολιτισμικό χώρο: στο θέατρο, τον κινηματογράφο, ακόμα και στα μουσεία. Επισκεπτόμενοι μια έκθεση για την κεραμική, στο Μουσείο σύγχρονης τέχνης του Παρισιού («Οι Φλόγες. Ο Αιώνας της κεραμικής», 2022), δεν περιμέναμε βέβαια να βρεθούμε μπροστά σε ένα μανιφέστο woke. Και όμως: στους επεξηγηματικούς πίνακες δηλώνεται πως «η κεραμική μπορεί να εκφράζει σχέσεις εξουσίας αλλά επίσης και αντιεξουσίας», καθιστάμενη έτσι «σύμμαχος υποθέσεων που αφορούν τόσο την οικολογία όσο και τις κοινωνικές, φυλετικές, φεμινιστικές και queer επαναστάσεις», και θέτοντας τον εαυτό της στην υπηρεσία μιας επαναστατικής ατζέντας: «Ως υπόστρωμα διάδοσης εναλλακτικών πεποιθήσεων, αυτή η πρακτική επιλέχθηκε συχνά από μειονοτικές ομάδες με σκοπό να επιβεβαιώσουν την ταυτότητά τους και να συνοδεύσουν κοινωνικές, φυλετικές, σεξουαλικές και οικολογικές επαναστάσεις».

Απόδειξη; Η κεραμική «διαδραματίζει θεμελιώδη ρόλο στη συγκρότηση ρευστών και εναλλακτικών ταυτοτήτων, ιδιαίτερα στους κόλπους της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Πράγματι, “η πλαστικότητα είναι μια κατάσταση εσωτερικής ανυπακοής”, γράφει πολύ σωστά η φιλόσοφος Κατρίν Μαλαμπού (Catherine Malabou)». Και πάλι καλώς ήρθατε στη wokeland, χώρα της υποταγής στις διανοητικές μόδες.

Μάλιστα, η επιβολή στα μουσεία της αντίληψης woke έχει θεωρητικοποιηθεί από τη Φρανσουάζ Βερζές, πρόεδρο της ένωσης «Να αποαποικιοποιήσουμε τις τέχνες», που ιδρύθηκε το 2015: δεν της αρκεί να κατακεραυνώνει τον «λευκό φεμινισμό» αλλά τα βάζει και με «τις ίδιες τις προϋποθέσεις του παγκόσμιου μουσείου, που είναι προϊόν του Διαφωτισμού και της αποικιοκρατίας» και συνεργός σε ένα «φυλετικό συμβόλαιο».

Μας καλεί έτσι να «αποαποικιοποιήσουμε το μουσείο» με σκοπό να «επινοήσουμε άλλους τρόπους κατανόησης του ανθρώπινου και μη ανθρώπινου κόσμου, που τρέφουν τη συλλογική δημιουργικότητα και αποκαθιστούν τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια στους πληθυσμούς που τις στερήθηκαν».

Έτσι και το μουσείο θα πρέπει να μεταβληθεί σε ένα «πεδίο μάχης»: αυτός είναι ο «ριζικός ορίζοντάς του». Αναμφίβολα, με λίγο λιγότερο ριζοσπαστισμό και λίγο μεγαλύτερη εστίαση στον στόχο της οικουμενικότητας, θα μπορούσε να ακουστεί καλύτερα το –θεμιτό– πρόταγμα μιας προσεκτικότερης μελέτης της προέλευσης των έργων και, όπου υπάρχουν αμφισβητήσεις, να προβλέπονται στοχευμένοι επαναπατρισμοί, εφόσον τους επιτρέπει το τοπικό πλαίσιο, χωρίς τα έργα να κινδυνεύουν με καταστροφή ή εξαφάνιση από παραμέληση ή καταλήστευση λόγω διαφθοράς.

Πέρα από τον ακαδημαϊκό και πολιτισμικό χώρο, είναι και οι πολιτικοί θεσμοί που έχουν διαβρωθεί από την woke ιδεολογία, μέσω της χρηματοδότησης ενώσεων και οργανώσεων. Για παράδειγμα, η Ένωση Alliance Citoyenne (Συμμαχία Πολιτών), της οποίας των 15% του προϋπολογισμού προέρχεται από το κράτος, αντλεί επίσης το 25% των πόρων της από την αναγνώρισή της ως εκπαιδευτικού οργανισμού, τη στιγμή που η ακτιβιστική δράση της –όπως η προώθηση του χιτζάμπ στους αθλητικούς αγώνες– είναι προδήλως εμπνευσμένη από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Ας αναφέρουμε επίσης τη Dilcrah, που τελεί υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού και η οποία, τον Ιούλιο του 2022, πήρε δημοσίως το μέρος των πιο ριζοσπαστών τρανς ακτιβιστών αμφισβητώντας νομικά τους ψυχίατρους και ψυχαναλυτές του «Παρατηρητηρίου της μικρής γοργόνας», οι οποίοι συστήνουν σύνεση στις περιπτώσεις αλλαγής φύλου στους ανηλίκους. Τέλος, στη σφαίρα του Συμβουλίου της Ευρώπης, μια επικοινωνιακή εκστρατεία προώθησης της ισλαμικής μαντίλας προκάλεσε τέτοιο σάλο, το 2021, ώστε αποσύρθηκε ταχύτατα: είχε χρηματοδοτηθεί πλουσιοπάροχα από επιδοτήσεις που χορηγούνται σε ενώσεις οι οποίες, με το πρόσχημα της «πάλης ενάντια στον ρατσισμό», αποτελούν εργαλεία διείσδυσης του κινήματος των Αδελφών Μουσουλμάνων, όπως το κατέδειξαν ιδιαίτερα τα έργα της ανθρωπολόγου Φλοράνς Μπερζώ-Μπλακλέρ (Florence Bergeaud-Blackler).

Ορισμένα πολιτικά κόμματα αποδείχτηκαν επίσης διαπερατά στον woke ακτιβισμό. Το 2019, το κόμμα Ανυπότακτη Γαλλία (LFI) διαδήλωσε μαζί με τους ισλαμιστές με σύνθημα «Πάλη ενάντια στην ισλαμοφοβία», ενώ, κατά την Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου 2023, πολλοί Δήμοι αναρτούσαν στο πρόγραμμά τους σιλουέτες γυναικών με μαντίλα· και την ίδια περίοδο, ο Δήμος της Γκρενόμπλ, που βρίσκεται στα χέρια των οικολόγων, προσέλκυε τις μουσουλμανικές ψήφους προωθώντας την ισλαμική μαντίλα σε μια διαφημιστική καμπάνια, με το πρόσχημα ότι κρούει τον κώδωνα του κινδύνου κατά των διακρίσεων, την ίδια στιγμή που στο Ιράν οι γυναίκες αγωνίζονταν με κίνδυνο της ζωής τους για να απαλλαγούν από αυτήν. Και άλλοι Δήμοι –Παρίσι, Πουατιέ– υπέκυψαν στις πιέσεις ακτιβιστικών οργανώσεων ακυρώνοντας ή ζητώντας να ακυρωθούν διαλέξεις με μη αρεστό περιεχόμενο.

Τέλος, ούτε ο επιχειρηματικός κόσμος υπολείπεται. Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, οι GAFAM παρέχουν σήμερα στους υπαλλήλους τους υποχρεωτικά μαθήματα που αποτελούν μέρος της προαναφερθείσας αναμόρφωσης: πρόκειται για μια διάσταση της αμερικανοποίησης που ξεπερνάει κατά πολύ τον κόσμο του πνεύματος και του πολιτισμού. Στη Γαλλία, ο νόμος για την «εταιρική κοινωνική ευθύνη» οδήγησε στην εκτροπή μιας πρωτοβουλίας η οποία, αν και ξεκίνησε με καλές προθέσεις, προσανατολίζεται προς την προώθηση μιας κοινοτιστικής ιδεολογίας, βασισμένης στη θυματοποίηση και την ενοχοποίηση.

Διαπιστώνουμε λοιπόν μια μείζονα διαφορά ανάμεσα στον γουοκισμό και τον παλαιό ακτιβισμό: ο πρώτος όχι μόνο δεν είναι απομονωμένος ή περιθωριακός αλλά απολαμβάνει την υποστήριξη των θεσμών. Έτσι, στο ευρωπαϊκό επίπεδο, η χρηματοδότηση για την έρευνα στις κοινωνικές επιστήμες διατίθεται κατά προτεραιότητα σε θέματα κατά των διακρίσεων, εις βάρος άλλων επιστημονικών τομέων, όπως το ανέδειξε συγκεκριμένα η Φλοράνς Μπερζώ-Μπλακλέρ, επιστήμονας ειδική στον ισλαμισμό, που δυσκολεύεται να εξασφαλίσει χρηματοδότηση καθώς τα χρήματα προορίζονται για τον αγώνα κατά της «ισλαμοφοβίας».

H Nathalie Heinich είναι κοινωνιολόγος στο Εθνικό Kέντρο Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας (CNRS). Το πλούσιο συγγραφικό της έργο την έχει καταστήσει μία από τις κύριες εκπροσώπους της κοινωνιολογίας της τέχνης διεθνώς. *Απόσπασμα (σσ. 132-138) από το βιβλίο της συγγραφέως «Γουοκισμός», ο νέος ολοκληρωτισμός; που κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις σε μετάφραση Χριστίνας Σταματοπούλου. *Εκ του ιστολογίου  «ardin-rixi.gr» της 1.3.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

«ΓΟΥΟΚΙΣΜΟΣ»: ΑΦΥΠΝΙΣΗ Ή ΝΕΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Αν και διακηρυγμένος στόχος του κινήματος “Woke” είναι η κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων, στην πράξη ο «γουοκισμός» επιδιώκει να επιβάλει την μειοψηφική άποψη ως μοναδική και καθολικά αποδεκτή αλήθεια.

του Κώστα Παπαχρήστου

Το λεξικό των κοινωνικών δικαιωμάτων είναι πάντα δεκτικό σε νέες προσθήκες. Ειδικά αν έχουν την τάση να προκαλούν διχασμούς στην κοινωνία, χωρίζοντάς την σχεδόν μανιχαϊστικά σε «θύτες» και «θύματα» (η λέξη «ρατσισμός», που έφτασε να υπερασπίζεται ακόμα και το «δικαίωμα» των καπνιστών να βλάπτουν την υγεία των άλλων σε δημόσιους χώρους, είναι ένα κλασικό παράδειγμα).

Τα τελευταία χρόνια το λεξικό εμπλουτίστηκε με μια λέξη που ηχεί παράξενα: «γουοκισμός». Αναφέρεται στο λεγόμενο κίνημα “Woke”, που σημαίνει αφύπνιση (ή επαγρύπνηση) απέναντι σε κάθε μορφή διάκρισης εις βάρος των κοινωνικών μειονοτήτων (εθνοτικών, πολιτισμικών, θρησκευτικών, σεξουαλικών, κλπ). Το “woke” προέρχεται από την αγγλική λέξη “to wake”, που σημαίνει ξυπνώ, αφυπνίζω.

Ο γουοκισμός εστιάζει σε μειοψηφικές κοινωνικές ομάδες τις οποίες θεωρεί ότι υπόκεινται σε «διάκριση» και «καταπίεση». Κάθε ομάδα ορίζεται με βάση ένα κοινό χαρακτηριστικό το οποίο, υποτίθεται, κατωτεροποιεί την ομάδα στη συνείδηση της υπόλοιπης κοινωνίας. Το χαρακτηριστικό αυτό μπορεί να είναι το φύλο, η φυλή, η θρησκεία, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, κλπ. Η επιχείρηση άρσης της διάκρισης γίνεται σε δύο επίπεδα, ένα ηθικό / ιδεολογικό και ένα πολιτικό.

Κατά πρώτον, τίθεται σε αμφισβήτηση αυτό τούτο το χαρακτηριστικό που ορίζει την ομάδα. Για παράδειγμα, αν η ομάδα περιλαμβάνει άτομα που δυσφορούν για το βιολογικό φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννησή τους, η woke απάντηση είναι ότι βιολογικό φύλο δεν υφίσταται ως αντικειμενική έννοια αλλά το «φύλο» ενός ατόμου ορίζεται κατά το δοκούν, με βάση τις επιθυμίες και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του ίδιου του ατόμου (θεωρία του «κοινωνικού φύλου»). Σαν άλλο παράδειγμα, η υπεράσπιση του «δικαιώματος» στην (συχνά παράνομη) μετανάστευση επιστρατεύει το ιδεολόγημα των «ανοιχτών συνόρων», αφού «η Γη ανήκει σε όλους».

Σε επόμενο ηθικό/ιδεολογικό επίπεδο, επιδιώκεται η καθολική ενοχοποίηση της κοινωνικής πλειοψηφίας, εκείνων δηλαδή που δεν ανήκουν στην «καταπιεζόμενη» μειονοτική ομάδα. Έτσι, π.χ., αν είσαι λευκός Ευρωπαίος, είσαι εξ ορισμού και «κληρονομικώ δικαιώματι» συνυπεύθυνος για όλα τα εγκλήματα ρατσισμού και αποικιοκρατίας που διέπραξαν ακόμα και οι μακρινοί πρόγονοί σου! Ο ιστορικός ρατσισμός, δηλαδή, αντισταθμίζεται με έναν αντίστροφο ρατσισμό που εναλλάσσει τους ρόλους θύτη και θύματος. Επίσης, αν τυχόν είσαι ετεροφυλόφιλος, κουβαλάς οπωσδήποτε στο DNA σου την ρατσιστική προκατάληψη όλων των «στρέιτ» απέναντι στις άλλες σεξουαλικές ταυτότητες.

Φυσικά, η ηθική απαξίωση της πλειοψηφίας συνεπάγεται αυτόματα την ηθική υπεροχή της μειονοτικής ομάδας. Και, το αίσθημα ηθικής υπεροχής οδηγεί σε πολιτική διεκδίκηση. (Την πολιτικοποίηση της «ηθικής» την βιώσαμε πριν μερικά χρόνια στη χώρα μας, αλλά σε καθαρά πολιτικό επίπεδο.) Πρώτο θύμα πολιτικής δράσης είναι η ελευθερία του λόγου, η οποία καταργείται de jure με βάση το δόγμα της «πολιτικής ορθότητας», και de facto με τη δράση ακτιβιστικών ομάδων που εμποδίζουν κάθε δημόσια έκφραση μη-αρεστών απόψεων, με τρόπους που θυμίζουν τα διαβόητα τάγματα εφόδου μιας άλλης εποχής. Οδηγούμαστε έτσι στη λεγόμενη «κουλτούρα της ακύρωσης» (“cancel culture”), δηλαδή την απαγόρευση κάθε εκφοράς δημόσιου λόγου που δεν υπηρετεί τους σκοπούς του «δικαιωματισμού» (φαινόμενο που απαντάται ιδιαίτερα στους ακαδημαϊκούς χώρους).

Ακολουθεί η προσπάθεια χειραγώγησης της εκπαίδευσης, με στόχο την ενσωμάτωση και διδασκαλία συχνά αντι-επιστημονικών θέσεων που απηχούν τα ιδεολογικά δόγματα κοινωνικών μειοψηφιών (όπως, π.χ., η «θεωρία του φύλου», σύμφωνα με την οποία, όπως προαναφέραμε, το φύλο του ανθρώπου δεν καθορίζεται από την ίδια τη Φύση αλλά από τη βούληση του ατόμου). Έως ότου επιτευχθεί ο απώτατος στόχος: η μειοψηφική θέση να αποκτήσει επίσημο θεσμικό χαρακτήρα, έτσι ώστε η αποδοχή της να καταστεί υποχρεωτική για το σύνολο της κοινωνίας. Και, όπως επισημαίνει η Nathalie Heinich [1], η εξαναγκαστική επιβολή μιας μειοψηφικής ιδεολογίας στο σύνολο μιας κοινωνίας αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του ολοκληρωτισμού.

Αν και διακηρυγμένος στόχος του, λοιπόν, είναι η κατάργηση της περιθωριοποίησης και η συμπεριληπτικότητα, στην πράξη ο γουοκισμός επιδιώκει να επιβάλει την μειοψηφική άποψη ως μοναδική και καθολικά αποδεκτή αλήθεια, την οποία οφείλουν να υπερασπίζονται ακόμα και οι νόμοι της πολιτείας. Οποιαδήποτε έκφραση αμφισβήτησης, συνεπώς, θα συνεπάγεται τιμωρία. Έτσι, π.χ., ένας δάσκαλος θα είναι δυνατό να χάνει τη θέση του αν αρνείται να διδάξει σε μικρά παιδιά την «θεωρία του φύλου». Ο ναζισμός και ο σταλινισμός χαμογελούν ειρωνικά από τα σκοτεινά υπόγεια της Ιστορίας...

Κλείνω το σημείωμα με μία, ας την πούμε, φιλοσοφική νότα. Όπως έχουμε αναφέρει, ένα από τα ιδεολογικά μέσα που χρησιμοποιεί ο γουοκισμός στη μάχη κατά των κοινωνικών ανισοτήτων είναι η αμφισβήτηση της σημασίας των χαρακτηριστικών που διαφοροποιούν τους ανθρώπους και οδηγούν σε διακρίσεις. Στόχος είναι, δηλαδή, η επίτευξη δικαιοσύνης μέσω μίας όσο το δυνατόν μεγαλύτερης κοινωνικής ομοιομορφίας. Εν τούτοις, οι ίδιοι οι νόμοι της Φύσης μάς διδάσκουν ότι, ακόμα και σε συμπαντικό επίπεδο, η πορεία προς την ομοιομορφία είναι πορεία προς τον θάνατο, σύμφωνα με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα [2].

Στην κλίμακα του ανθρώπινου μικρόκοσμου, μία μορφή ανομοιομορφίας είναι ο βιολογικός διαχωρισμός του είδους σε δύο απόλυτα διακριτά φύλα. Το να αμφισβητούμε, χάριν ομογενοποίησης, αυτόν τον διαχωρισμό, αφαιρώντας από την έννοια «άνθρωπος» την ιδιότητα «φύλο» (βιολογικό και όχι «κοινωνικό», φυσικά!), είναι σαν να απορρίπτουμε το στοιχείο που εξασφαλίζει τη συνέχεια του είδους, σαν να επιθυμούμε το τέλος του Ανθρώπου. Και μάλιστα, πριν αποφασίσει να πεθάνει το ίδιο το Σύμπαν, σε συμμόρφωση με τον δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο. Μαζί με την παράνοια των πολέμων και την κλιματική κρίση, ο Άνθρωπος μοιάζει για μία ακόμα φορά να γίνεται νομοθέτης της αυτοκαταστροφής του!

[1] Nathalie Heinich, «Γουοκισμός: ο νέος ολοκληρωτισμός;» (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2023).
[2] https://www.tovima.gr. *Εκ του ιστολογίου «ardin-rixi.gr» της 21.8.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.