ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ Ή ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;

«Κινήματα καλούνται να αντιμετωπίσουν κατασυκοφάντηση, διώξεις σκέψης, παράλογα νομοθετήματα, αλλά και να απαντήσουν στο ερώτημα:
«τι κάνουμε όταν ο νόμος είναι άδικος»;

του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Η περίπτωση ενός νέου ανθρώπου, του Νεκτάριου Μ., που συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη επειδή καλούσε τους πολίτες να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη διοργάνωση του EuroPride, με εκδήλωση που θα πραγματοποιούταν στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού της Αγίας Σοφίας, είναι ενδεικτική της παράνοιας αλλά και του αυταρχισμού που αυτή επιβάλλει στην εποχή μας. Αν μάλιστα ληφθεί υπ᾽ όψιν και το ότι η σύλληψή του έγινε Πέμπτη βράδυ, με εισβολή των ΜΑΤ στο σπίτι του, σπάζοντας την πόρτα της κατοικίας του, με την παρουσία πταισματοδίκη (!), και το ότι οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος στο κρατητήριο, στο οποίο παρέμεινε μέχρι τη δίκη του τη Δευτέρα (παρέμεινε, δηλαδή, κρατούμενος για τέσσερις νύχτες), τότε αναρωτιέται πράγματι κανείς για το τι έχει να ζηλέψει η κατ᾽ επίφασιν δημοκρατία μας από καθεστώτα τύπου Σοβιετίας, Ράμα ή Ερντογάν! Για την ιστορία, ο Νεκτάριος πήρε αναβολή για τη δίκη του, η οποία ορίστηκε για τον Ιανουάριο του 2025, με ένα βαρύ κατηγορητήριο. Συγκεκριμένα, κατηγορείται για «διέγερση σε ανυπακοή, σε συνδυασμό με έγκλημα με ρατσιστικά χαρακτηριστικά»! Η «ανυπακοή» αφορούσε το ότι η εκδήλωση, αν και είχε αρχικώς επιτραπεί από την ΕΛ.ΑΣ. να πραγματοποιηθεί με αλλαγή του τόπου, από το πάρκο της ΧΑΝΘ στον αυλόγυρο της Αγίας Σοφίας, στη συνέχεια (προφανώς με άνωθεν πολιτική εντολή) απαγορεύτηκε. Οσο για τα «ρατσιστικά» χαρακτηριστικά, αρκεί να δει κάποιος την αφίσα της εκδήλωσης για να αντιληφθεί το γελοίο της κατηγορίας. «Δίνουμε το παρών ενωμένοι για το καλύτερο μέλλον των παιδιών μας, για τη στήριξη της παραδοσιακής οικογένειας, της ελληνορθόδοξης παράδοσης του γένους και της φυσιολογικότητας» ήταν τα κεντρικά μηνύματα της εκδήλωσης. Είναι προφανές ότι τόσο η απαγόρευση όσο και ο τρόπος σύλληψης, η κράτηση και το κατηγορητήριο αποσκοπούν στην κατατρομοκράτηση όσων φυσιολογικών ανθρώπων αντιδρούν στην προβολή σεξουαλικώς αποπροσανατολισμένων προτύπων και συμπεριφορών, που προσβάλλουν τις αξίες μιας κοινωνίας που πορεύθηκε και ανελίχθηκε για αιώνες με αυτές, αποτελώντας στήριγμα και φωτοδότη στην ιστορική της διαδρομή. Τυπικά, δεν αποκλείεται ο Νεκτάριος να έχει παρανομήσει, αφού επέμεινε στην υπεράσπιση αυτών των αξιών, καλώντας τους πολίτες να το πράξουν με τη συμμετοχή τους σε μια εκδήλωση που είχε ήδη απαγορευτεί. Κι αυτό γιατί πίστευε πως το δίκαιο είναι με το μέρος των αξιών του. Γιατί αυτές δεν αποτελούν απλώς ένα «αφήγημα» της εποχής μας, όπου ο καθένας μπορεί να απαιτεί να γίνεται σεβαστή η κάθε τρελή φαντασίωσή του, αλλά επειδή αποτελούν προϊόν μιας μακροχρόνιας κοινωνικής διεργασίας. Μιας κοινωνίας εθνικής, με συγκεκριμένη κοσμοαντίληψη και κοσμοθεώρηση. Αυτή η διεργασία διακόπτεται βίαια στην εποχή μας, με παράλογα νομοθετήματα μιας φαντασιακής θεώρησης της κοινωνίας, όπου ο μεταμοντερνισμός των ιδεών της πνίγεται και παραπαίει μέσα στις αντιφάσεις του, δημιουργώντας εκτρωματικές συνθήκες ζωής που προσπαθούν αυταρχικά να επιβληθούν ως κανονικότητα. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον λεγόμενο δυτικό κόσμο, που δείχνει να αυτοχειριάζεται κοινωνικά και πολιτικά, με μοναδική παρηγορητική εξέλιξη τη δημιουργία ισχυρών ταυτοτικών κινημάτων στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Κινήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν κατασυκοφάντηση, διώξεις σκέψης, παράλογα νομοθετήματα, αλλά και να απαντήσουν, επιτέλους, στο ερώτημα «Τι κάνουμε όταν ο νόμος είναι άδικος; Επιλέγουμε να είμαστε με τον νομοθέτη ή με το δίκαιο; Υπερασπιζόμαστε τον νόμο ή τη δικαιοσύνη;». Ο Νεκτάριος επέλεξε τη δικαιοσύνη. Προσωπικά, είμαι μαζί του! *Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα». *Εκ του ιστολογίου «newsbreak.gr» της 3.7.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΜΠΑΜΠΑ 1 ΠΩΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;

 (Πιθανός διάλογος γονέα 1 και παιδιού...)

ΠΑΙΔΙ: Μπαμπά 1 πως γίνονται τα παιδιά;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Με αγάπη παιδί μου.
ΠΑΙΔΙ: Δλδ εγώ που αγαπάω τη φίλη μου την Ευτέρπη και τον φίλο μου τον Βρασίδα στο σχολείο και κάνουμε παρέα θα κάνουμε παιδιά;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Ε όχι παιδί μου. Δεν κάνεις παιδί έτσι.
ΠΑΙΔΙ: Αλλά πως; Εγώ πως έγινα; Από πού με πήρατε; Από τι φτιάχτηκα;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Έγινες από την ένωση ενός ωαρίου κι ενός σπερματοζωαρίου.
ΠΑΙΔΙ: Τί είναι πάλι αυτά; Πού τα βρίσκει κάποιος... Στο σούπερ μάρκετ έχει;;;; Αν έχει θα πάω ν' αγοράσω και θα κάνω παιδί με τους φίλους μου.
ΓΟΝΕΑΣ 1: Όχι δεν έχει στο σούπερ μάρκετ. Αυτά βρίσκονται στο σώμα των ανθρώπων
ΠΑΙΔΙ: Αααα δλδ εσύ και ο μπαμπάς 2 τα έχετε στο σώμα σας;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Εγώ και ο μπαμπάς 2 έχουμε σπερματοζωάρια στο σώμα μας παιδί μου....
ΠΑΙΔΙ: .....α..... Ναι..... Αλλά πριν είπες, ότι εγώ έγινα με την ένωση σπερματοζωάριο και ...ωάριο;;; Σωστά;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Ναι σωστά....
ΠΑΙΔΙ: Ναι αλλά .....αν δεν έχεις ούτε εσύ ωάριο ούτε ο μπαμπάς 2....σε ποιον άνθρωπο το βρήκατε;;; Ποιος σας το έδωσε; Μήπως ο γείτονας ο Μπάμπης; Πήγατε και του ζητήσατε ωάριο, όπως ζητάτε ζάχαρη;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Όχι παιδί μου από μία γυναίκα το πήραμε .
ΠΑΙΔΙ: Από άνθρωπο δεν είπες ότι το παίρνεις το ωάριο; Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι και τα δύο;;;;;;;;;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Όχι....Υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι.....Αυτοί που έχουν τα ωάρια και τις λέμε γυναίκες και αυτοί που έχουν τα σπερματοζωάρια και τους λέμε άντρες.
ΠΑΙΔΙ: Και ποια είναι η γυναίκα αυτή που σας έδωσε το ωάριο της και έγινα εγώ;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Δεν την ξέρουμε...
ΠΑΙΔΙ: Δηλαδή εγώ έγινα από το ωάριο αυτής της γυναίκας....;
ΓΟΝΈΑΣ 1: Από το ωάριό της και το σπερματοζωάριο του μπαμπά 2.
ΠΑΙΔΙ: Εσύ μπαμπά 1 δεν έδωσες τίποτε;;;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Όχι...
ΠΑΙΔΙ: Άρα δεν έγινα από σένα.....Τότε γιατί σε λέω μπαμπά;;;;;;;;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1 : Γιατί σε μεγαλώνω μαζί με τον μπαμπά 2 και σε αγαπάμε!!!
ΠΑΙΔΙ: Αχ μπαμπά 1 τότε να φέρουμε στο σπίτι και τον Τάσο τον φίλο σας που με αγαπάει πολύ και αυτός να τον λέω μπαμπά 3;;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Όχι παιδί μου δεν γίνονται αυτά!!!!
ΠΑΙΔΙ: Γιατί;;;;; Μόνο εσείς θ αποφασίζετε για μένα;;;; Εγώ θέλω και τον Τάσο!......Επίσης να ρωτήσω και κάτι άλλο....Μετά την ένωση αυτή που βρισκόμουν και από που με πήρατε;;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1 : .......Ήσουν στην κοιλιά μιας γυναίκας μέσα στη μήτρα της και μεγάλωνες για 9 μήνες .
ΠΑΙΔΙ: Ααααα κατάλαβα! Στην κοιλιά της γυναίκας που έδωσε το ωάριο ε;;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Όχι παιδί μου, στην κοιλιά μιας άλλης γυναίκας, που δέχτηκε να σε βάλει στην κοιλιά της, για να μεγαλώσεις και να σε πάρουμε...
ΠΑΙΔΙ: Δηλαδή για να γίνω εγώ....χρειάστηκε το σπερματοζωάριο του μπαμπά 2, το ωάριο της γυναίκας 1, η μήτρα της γυναίκας 2....
ΣΩΣΤΑ???
ΓΟΝΕΑΣ 1: .....σωστά....
ΠΑΙΔΙ: Εσύ δεν έδωσες κάτι απ' το σώμα σου για να γίνω....άρα γιατί σε λέω μπαμπά;;;;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Γιατί σε μεγαλώνω.
ΠΑΙΔΙ: Ναι, αλλά αν δεν ήταν οι γυναίκες αυτές οι δύο....Δεν θα υπήρχα.....
Άρα για να γίνω δεν ήθελε αγάπη....
ΓΟΝΕΑΣ 1: Χωρίς αυτές δε θα υπήρχες.... Ναι.

ΠΑΙΔΙ: Αν ζούσαμε και με αυτές θα τις φώναζα κι αυτές μπαμπά 3 και 4;;;;

ΓΟΝΕΑΣ 1: Όχι παιδί μου....αυτές θα τις φώναζες μαμά....
ΠΑΙΔΙ: 1 και 2;
ΓΟΝΕΑΣ 1: Ναι.
ΠΑΙΔΙ: Όμως έγινα από το σπερματοζωάριο του μπαμπά 2 και το ωάριο της μαμάς 1.....
Άρα γιατί δεν είναι αυτοί οι γονείς μου; Και γιατί δεν είναι μαζί;;;; Και γιατί δεν έχω μαμά εγώ;;;;; Και γιατί δεν την ξέρω;;;;; Και γιατί δεν με ξέρει....;;;; Και γιατί με άφησε...
ΓΟΝΕΑΣ 1: Γιατί με τον μπαμπά 2 είμαστε μαζί και αγαπιόμαστε.
ΠΑΙΔΙ: Και για να είστε εσείς μαζί και να αγαπιέστε δεν είχα ποτέ τη μαμά μου και δεν είπα ποτέ μαμά;;;;;
Δεν αγαπάτε εμένα.....αγαπάτε τα θέλω σας...

Εκ του ιστολογίου «oparlapipas.gr» της 19.2.2024.
Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΤΑ «Α´ ΠΑΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΠΑΥΛΕΙΑ GAY PRIDES

1. Προσβάλλονται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ δύο πολιοῦχοι,

Ἄγιος Δημήτριος καὶ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
Ομοτίμου Καθηγητὴ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Εἶναι ἀνάστατοι καὶ καταπικραμένοι οἱ εὐσεβεῖς κάτοικοι τῆς Θεσσαλονίκης μὲ ὅσα βλάσφημα θὰ συμβοῦν ἐπὶ ἐννέα ὁλόκληρες ἡμέρες (21-29 Ἰουνίου) στὴν Ὀρθόδοξη βυζαντινὴ συμβασιλεύουσα, τὴν ἐκκλησία τῆς ὁποίας ἵδρυσε ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ τὴν ἐμεγάλυναν οἱ δύο πολιοῦχοι της, ὁ μεγαλομάρτυς Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλύτης καὶ ὁ μεγάλος μύστης τῆς Θεολογίας καὶ τῆς παρθενικῆς ζωῆς καὶ καθαρότητος ὑμνητής, ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ μεγαλύτερος θεολόγος τῆς δεύτερης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας. Πολλοὶ διερωτῶνται ἂν θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ προστατεύουν καὶ νὰ ἁγιάζουν τὴν Θεσσαλονίκη, ἡ ὁποία θὰ μεταβληθεῖ ἐπὶ ἕνα δεκαήμερο σὲ Σόδομα καὶ Γόμορρα, μὲ τὴν παρουσία χιλιάδων ξένων Σοδομιτῶν καὶ πολλῶν ἐντοπίων, ποὺ θὰ παρελάσουν καυχώμενοι δημόσια γιὰ τὸ παρὰ φύσιν κορυφαῖο καὶ φρικτὸ ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Οὐσιαστικὰ συγκεντρώνονται στὴν Θεσσαλονίκη γιὰ νὰ κραυγάσουν α) πρὸς τὸν Θεό, ὑπερήφανα καὶ βλάσφημα, πὼς δὲν τηροῦν τὶς ἐντολές του οὔτε φοβοῦνται τὶς ἀπειλές του β) πρὸς τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ὅτι σχίζουν καὶ ἀκυρώνουν ὅσα γράφει στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς γιὰ τὸ ἄτιμο καὶ ἀκάθαρτο αὐτὸ πάθος καὶ γ) πρὸς τοὺς δύο πολιούχους ὅτι τοὺς καταργοῦν ἀπὸ τὴν πολιουχία, ἀναλαμβάνουν τώρα αὐτοὶ ὡς προστάτες καὶ εὐεργέτες τῆς πόλεως, γιατὶ θὰ τὴν βοηθήσουν νὰ ἀναπτυχθεῖ οἰκονομικὰ καὶ τουριστικά. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τοὺς ἀποδέχονται καὶ τοὺς ἀγκαλιάζουν πολιτικοὶ καὶ πνευματικοὶ ἡγέτες τῆς πόλης, συνεργαζόμενοι καὶ μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικούς.

Πῶς νὰ μὴ διερωτῶνται καὶ πῶς νὰ μὴν ἀνησυχοῦν οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοί, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὅπως μᾶς διηγεῖται τὸ βιβλίο τῆς Γένεσης, δὲν πίστευε ὅτι στὰ Σόδομα καὶ στὰ Γόμορρα τόλμησαν οἱ Σοδομίτες νὰ ἀμφισβητήσουν τὴ σοφή Του δημιουργία σὲ ἄνδρα καὶ γυναίκα, σέ «ἄρσεν καὶ θῆλυ», ποὺ ἐξασφαλίζει μὲ τὴν σαρκική τους ἕνωση, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἑνότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν συνέχεια τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης μὲ τὴν παιδοποιΐα; Ἔφθανε μέχρι τὸν οὐρανό, ὡς κραυγή, ἡ βρωμερὴ καὶ μεγάλη δυσωδία τοῦ Σοδομισμοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀποφάσισε νὰ ἐπέμβει ὁ ἴδιος: «Κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρός με, καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα. Καταβὰς οὖν ὄψομαι, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μὴ ἵνα γνῶ»[1].

Καὶ ὅταν τοὺς δύο ἀπεσταλμένους ἀγγέλους Του, ὑπὸ ἀνθρώπινη μορφή, ἀπαιτοῦσαν οἱ Σοδομίτες ἀπό τόν Λώτ πού τούς φιλοξενοῦσε νά τούς δώσει γιὰ νὰ ἀσελγήσουν ἐπ᾽ αὐτῶν[2], τότε, γιὰ νὰ παραλείψουμε τὰ λοιπὰ τῆς ἱστορίας, ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης πρὸς ὅλους, πρὸς τοὺς πολλούς, γιὰ νὰ μὴ διαδοθεῖ ἡ ἀντίθετη πρὸς τὴν δημιουργία, πρὸς τὴν ἀνθρώπινη ὀντολογία, ἡ καταστροφικὴ αὐτὴ ἁμαρτία, ὡς αἰώνιο παράδειγμα ἀποφυγῆς τῆς παράνομης καὶ παρὰ φύσιν μίξης προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου, κατέστρεψε μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι, ὡς βροχὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό, τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα, ὅλα τὰ περίχωρα, τοὺς κατοίκους, τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα: «Καὶ Κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον, καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίχωρον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσι καὶ τὰ ἀνατέλλοντα ἐκ τῆς γῆς»[3].

Ἡ ἀποχριστιανισμένη Δύση, ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Ἀμερική, ποὺ βυθίστηκε στὸ σκοτάδι τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ, καὶ μαζί τους ἡ ταυτισμένη μὲ τὴ Δύση «Ὀρθόδοξη» Ἑλλάδα, ζοῦν μὲ τὸ φόβο ἑνὸς πυρηνικοῦ πολέμου, μιᾶς πυρηνικῆς καταστροφῆς, ἡ ὁποία, ἂν ἐπισυμβεῖ, θὰ θυμίζει ὡς πρὸς τὴν αἰτία τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων, διότι νομιμοποιοῦν, ἐνισχύουν, προβάλλουν τὸ Σοδομικὸ ἁμάρτημα, ἐνισχύοντας καὶ ἐνθαρρύνοντας τὶς ΛΟΑΤΚΙ κοινότητες στὴν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ἀνταρσία καὶ βλασφημία. Τὴν ἀπιστία καὶ τὴν ἀθεΐα θεωρεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὡς τὴν αἰτία ποὺ ἀφήρεσε ὁ Θεὸς τὴν Χάρη του καὶ ἐπέτρεψε νὰ παραδοθοῦν οἱ ἄνθρωποι σὲ πάθη ἀκαθαρσίας καὶ ἀτιμίας: «Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι»[4].

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ μεγαλύτερος ἠθικὸς ἀναμορφωτὴς τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ αὐθεντικώτερος ἑρμηνευτὴς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ μετὰ Παῦλον Παῦλος, ἑρμηνεύοντας ὅσα λέγει ὁ Ἀπόστολος πρὸς τοὺς Ρωμαίους ἐκτιμᾶ ὅτι ὅλα τὰ πάθη εἶναι ἄτιμα, τὸ πιὸ ἄτιμο ὅμως ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλία: «Πάντα μὲν οὖν ἄτιμα τὰ πάθη, μάλιστα δὲ ἡ κατὰ τῶν ἀρρένων μανία»[5]. Κανένα πάθος δὲν ἐξισώνεται μὲ αὐτὴν τὴν παρανομία, ἡ ὁποία ἀνατρέπει ὄχι μόνο τοὺς θετοὺς ἀνθρώπινους νόμους, ἀλλὰ καὶ τοὺς νόμους τῆς φύσεως: «Καὶ ὅπερ ἂν εἴποις ἁμάρτημα, οὐδὲν ἴσον ἐρεῖς τῆς παρανομίας ταύτης... Οὐ γὰρ οἱ θετοὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ τῆς φύσεως ἀνατρέπονται νόμοι»[6]. Σὲ ἄλλο του ἔργο στιγματίζει τὶς ἠθικὲς ἐκτροπὲς τῶν Χριστιανῶν τῆς ἐποχῆς του, καί, μολονότι νιώθει δισταγμὸ καὶ ἐντροπή, ὁμιλεῖ ἐν ἐκτάσει γιὰ τὸ κορυφαῖο κακό, τῶν κολοφῶνα τῶν κακῶν, τὴν ὁμοφυλοφιλία: «Ἀλλ᾽ οὔπω τὸν κολοφῶνα τῶν κακῶν εἶπον, οὐδὲ τὸ κεφάλαιον ἐξεκάλυψα τῆς συμφορᾶς, πολλάκις μὲν ἐλθών εἰπεῖν καὶ ἐρυθριάσας, πολλάκις δὲ καὶ αἰσχυνθείς»[7]. Ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἁγίους Πατέρες παραθέτουμε μόνον ὅσα λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σὲ εἰδικό ἔργο του, χαρακτηρίζοντας τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς τὸ πιὸ βρωμαερὸ καὶ ἀκάθαρτο πάθος: «Οὐδὲν γὰρ ἀληθῶς μυσαρώτερον ἤ ἀκαθαρτώτερον τῶν οὕτω πορνευομένων καὶ πορνευόντων»[8].

Ποιόν τώρα νὰ πιστεύσει ὁ κόσμος, ἰδιαίτερα οἱ εὐάλωτοι καὶ εὐόλισθοι νέοι; Τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τοὺς ἄλλους Ἁγίους Πατέρες ἤ τὸν μητροπολίτη Νέας Ἰωνίας καὶ κάποιους ἄλλους ὅμοιους, μεταπατερικοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι ὁ Θεὸς δίνει σὲ κάποιους ἀνθρώπους αὐτὴν τὴν ὁρμὴ πρὸς τὸ ἄλλο φύλο καὶ ἐμεῖς δὲν πρέπει νὰ τὴν πολεμοῦμε[9]. Μά, ἂν τὴν δίνει ὁ Θεός, γιατί τιμώρησε τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα; Γιατί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὴν πολεμοῦν; Θὰ τὰ ἀκυρώσουμε; Θὰ ἀλλάξουμε τὸ Εὐαγγέλιο; Θὰ καλοῦσε ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης τὸν ὀνομασθέντα μητροπολίτη στὰ «Α´ ΠΑΥΛΕΙΑ Θεσσαλονίκης», ποὺ ὀργανώνει αὐτὴν τὴν περίοδο, γιὰ νὰ ὁμιλήσει σχετικῶς; Καὶ θὰ ἦταν αὐτὰ Παύλεια ἤ Ἀντιπαύλεια καὶ Ἀντιπατερικά; Καὶ πῶς θὰ ἀντιμετώπιζε τὴν ποιμαντικὴ ἀπειλὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι ὅποιος θέλει νὰ μεταστρέψει τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ διδάξει «ἕτερον εὐαγγέλιον», διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐδίδαξε, ἀκόμη καὶ ἂν εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος ἤ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανό, πρέπει νὰ ἀναθεματίζεται[10];

Τὰ ἐγνώριζε αὐτὰ ὁ Ἅγιος Δημήτριος, τὴν σαρκικὴ καθαρότητα καὶ ἁγνότητα ποὺ πρέπει νὰ διαθέτουν οἱ Χριστιανοί, γι᾽ αὐτὸ καί, ἐνῶ ζοῦσε μέσα στὸν κόσμο, ἐνῶ ἦταν ἀξιωματικὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, ἦταν ντυμένος μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς παρθενίας. Ἀξιώθηκε ἔτσι ὄχι μόνο νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ νὰ εὐωδιάσει, νὰ μυροβλύσει τὸ σκήνωμά του. Ὁ δεύτερος πολιοῦχος τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τὸν ἐγκωμιάζει καὶ τὸν ἐπαινεῖ γιὰ τὴν παρθενία του. Σὲ συνέδριο ποὺ ὀργάνωσε τὸ 1980 (11-13 Μαΐου) ὁ ἀείμνηστος καὶ μακαριστὸς μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων ὁ Β´ μὲ θέμα «Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καὶ τὸ Μοναχικὸν Ἰδεῶδες», ὁ ἐπίσης ἀείμνηστος καὶ μακαριστὸς Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Καψάνης ὁμίλησε μὲ θεμα «Ἡ Παρθενία εἰς τὴν ζωὴν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου κατὰ τὸν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν»[11]. Μεταξὺ τῶν πολλῶν ἐπαίνων καὶ ἁγίων γνωρισμάτων του ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς παρθενίας.

Γράφει ὅτι ποτὲ στὸν νοῦ του ὁ Δημήτριος δὲν δέχθηκε ἀσεβῆ λογισμό· φύλαξε ἀμίαντη τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἐνεργοῦσε πάντα σύμφωνα μὲ τὸ θεῖο θέλημα καὶ μέσα στὸ ἄνθος τῆς νεότητας ἀσπάσθηκε τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας· ἦταν ἀφοσιωμένος στὴν ἀπόκτησή της καὶ ἔπραττε τὰ πάντα, ὥστε νὰ εἶναι παρθένος στὸ σῶμα καὶ στὴν ψυχή, καὶ μέσῳ αὐτῆς τῆς ἀρετῆς νὰ ζεῖ στοὺς οὐρανοὺς ἐφάμιλλος μὲ τοὺς ἀγγέλους: «Καὶ ἐν αὐτῷ τῷ τῆς νεότητος ἄνθει τὴν τῆς παρθενίας ὥραν ἠσπάσατο. Καὶ ὅλος τῆς κτήσεως ταύτης ἦν, πάντα πράττων, ὥστε παρθένος εἶναι καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν καὶ δι᾽ αὐτοῦ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ἔχειν, καὶ τοῖς ἀσωμάτοις ἐξ ἐφαμίλλου χωρεῖν μετὰ σώματος». Καὶ συμπεραίνει ὁ πλεῖστα ἄλλα διδάξας γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς παρθενίας, ὁ μέγας διδάσκαλος καὶ μυσταγωγὸς Ἅγιος Γρηγόριος: «Ἦν οὖν καὶ διδάσκαλος καὶ ἀπόστολος τοὐντεῦθεν Δημήτριος, ὁ σοφὸς καὶ παρθένος καὶ ὅσιος καὶ ὡς εἰπεῖν πάγκαλός τε καὶ παναμώμητος, καὶ φύσει καὶ σπουδῇ καὶ χάριτι λαμπρυνόμενος»[12].

2. Μήπως ἔφυγε ἤδη ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη;

Ἡ ἀναφορά μας στὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ στοὺς δύο πολιούχους τῆς Θεσσαλονίκης ἔγινε γιὰ νὰ δοθεῖ ἀπάντηση καὶ στὸ πῶς ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ πόλη κατήντησε Σόδομα καὶ Γόμορρα, πῶς ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ δύο πολιοῦχοι της δὲν ἀπέτρεψαν μὲ τὶς θεοπειθεῖς πρεσβεῖες τους τὴν πνευματικὴ αὐτὴ ἅλωση ἀπὸ τοὺς Σοδομίτες, ποὺ εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὴν στρατιωτική της κατάκτηση ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1430. Καὶ εἶναι χειρότερη, διότι ἡ στρατιωτικὴ κατάκτηση ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸν κατακτητὴ διὰ τῆς βίας, μὲ τὴν ἰσχὺ τῶν ὅπλων, ἐνῶ ἡ πνευματικὴ ἅλωση εἶναι ἐθελούσια, ἐλεύθερα τὴν ἐπιλέγουν οἱ κατακτώμενοι. Καὶ τὸ σπουδαιότερο ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι οἱ ὀδυνηρὲς ὄντως συνέπειες τῆς σωματικῆς δουλείας ὄχι μόνον δὲν μᾶς ἀκολουθοῦν μετὰ τὸν θάνατο, ἀλλὰ γίνονται καὶ ἀφορμὴ ὑπομονῆς στὶς κακουχίες, ὁμολογίας πολλάκις καὶ μαρτυρίου, τελικῶς δὲ ἀμοιβῶν καὶ στεφάνων ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο Θεό. Ἀντίθετα ἡ πνευματική μας ἅλωση καὶ ἡ παράδοση στὶς δυνάμεις τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας σφραγίζουν καὶ προσδιορίζουν τὸ αἰώνιο μέλλον μας, γιατὶ ἑκουσίως ὑποτασσόμαστε καὶ παραδινόμαστε στὸν ἐφευρέτη καὶ διαχειριστὴ τοῦ κακοῦ, στὸν Διάβολο. Στὴν περίπτωση αὐτὴ τῶν αὐτεξούσιων ἐνεργειῶν μας δὲν ἐπεμβαίνει ὁ Θεός, ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας, οὔτε οἱ Ἅγιοι μὲ τὶς πρεσβεῖες τους ἠμποροῦν νὰ πείσουν τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἐξαναγκάσει νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος.

Θρηνεῖ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς στὸ ἔργο του «Μονωδία ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Θεσσαλονίκης», ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1430. «Ἑάλω ἡ Θεσσαλονίκη, φεῦ», γράφει, ἡ καλλίστη τῶν πόλεων, ὁ ὀφθαλμὸς τῆς Δύσεως, τὸ ἀγαλλίαμα τῆς οἰκουμένης. Ἡ πόλη ποὺ φιλοξένησε τὸν Παῦλο καὶ ἀγαπήθηκε πολὺ ἀπὸ αὐτόν, ἡ «ξενοδόχος καὶ ἐρωμένη τοῦ Παύλου», αὐτὴ ποὺ ἀνήκει στὶς πρῶτες πόλεις ποὺ δέχθηκαν σὰν γῆ ἀγαθὴ τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ σὰν καλὸ σπέρμα τὸ κράτησε καὶ τὸ ἔθρεψε. Διερωτᾶται γιὰ τὸ ποιός ἆραγε δαίμονας τὴν ἐφθόνησε καὶ τὴν ἐβάσκανε, ἐπειδὴ ὑψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανὸ πνευματικὰ τόσο πολύ, ἐπειδὴ ξεπερνοῦσε στὴν εὐσέβεια ὅλες τὶς ἄλλες πόλεις, δὲν δοκιμάσθηκε ἀπὸ καμμία αἵρεση μέχρι σήμερα καὶ διέσωσε μὲ ἀκρίβεια τὴν παρακαταθήκη τοῦ Παύλου. Τιμοῦσε καὶ σεβόταν ὅλους τοὺς ἱεροὺς ἄνδρες ἀπὸ τὸν κλῆρο καὶ τὸν Μοναχισμό, καὶ ὅσους τὴν ἐποίμαναν, ἰδιαίτερα τὸ γέννημά της, τὸν προστάτη καὶ πολιοῦχο της, τὸν ὁποῖο τόσο πολὺ ἐμπιστευόταν, ὥστε νόμιζε ὅτι δὲν χρειάζεται καμμία ἄλλη προστασία. Γι᾽ αὐτὸ τολμᾶ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Ἅγιο Δημήτριο, νὰ τὸν ρωτήσει ποῦ ἦταν καὶ ἄφησε τὴν πόλη του νὰ πάθει τόσα δεινά; Αὐτὸς ποὺ ἔστησε τόσα τρόπαια ἐναντίον τῶν βαρβάρων, πῶς βρέθηκε τώρα σὲ ὕπνο καὶ δὲν φύλαξε οὔτε τὸν ναό του οὔτε τὸν τάφο του; Γιατί δὲν ἀπέδωσε τὰ τροφεῖα στὴν γενέτειρά του;

Γιατί δὲν ἀντάμειψε μὲ τὴν προστασία του τὴν τιμὴ καὶ τὴν εὐσέβεια τῶν Θεσσαλονικέων πρὸς τὸ πρόσωπό του, ἀλλὰ ἔφυγε καὶ προτίμησε τὴν δική του ἡσυχία καὶ μακαριότητα; Μᾶλλον, γιατὶ δὲν ἀνεχόταν νὰ ζῆ μὲ αὐτοὺς ποὺ ἀναμειγνύουν τὸ καλὸ μὲ τὰ κακά, ἐνῶ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν ἀμέσως τὸ ἀμιγές, τὸ καθαρὸ καλὸ καὶ νὰ ἐντρυφοῦν αἰώνια στὴν θεία δόξα: «Οὐ γὰρ ἔφερες εἶναι παρ᾽ οἷς τὸ καλὸν κακῶν συμμιγές, ἐνὸν ἀπολαύειν ἀμέσως τοῦ ἀκηράτου καλοῦ καὶ τῆς θείας δόξης εἰς τὸ διηνεκὲς ἐντρυφᾶν». Ἐπειδὴ λοιπὸν γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἔχασαν τὴν προστασία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἑπόμενον ἦταν νὰ πάθουν αὐτὰ ποὺ ἔπαθαν: «Οὕτω δὲ τῆς σῆς προστασίας ἀπολειφθεῖσι, ξυνηνέχθη παθεῖν ἅπερ ἔπαθον»[13]. Τὸ ἴδιο ἐρώτημα ἀπευθύνει πρὸς τὸν Ἅγιο Δημήτριο καὶ ὁ λόγιος ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίου Μάρκου στὸ δικό του ἔργο «Μονωδία ἐπὶ τῇ τῆς Θεσσαλονίκης ἁλώσει», καὶ ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος λέγοντας ὅτι «τὸ πλῆθος, οἶμαι, καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν τούτων αἴτιον καὶ σέ τε τὸν φιλάνθρωπον καὶ τὸν φιλανθρωπότατον δεσπότην καὶ πάντων Θεὸν ἐπέσχε τοῦ συνήθους ἐλέους». Δηλαδή, νομίζω, ὅτι οἱ πολλὲς καὶ μεγάλες ἁμαρτίες μας εἶναι ἡ αἰτία αὐτῶν τῶν δεινῶν. Αὐτὲς ἐμπόδισαν καὶ ἐσένα τὸν φιλάνθρωπο καὶ τὸν φιλανθρωπότατο δεσπότη καὶ Θεὸ τῶν πάντων νὰ δείξουν τὸ συνηθισμένο ἔλεος[14].

3. Ἀφύλακτη καὶ ἀνυπεράσπιστη ἡ Θεσσαλονίκη· παραδόθηκε στοὺς Σοδομίτες ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία.

Τὴν προηγούμενη ἑνότητα τοῦ ἄρθρου τὴν τιτλοφορήσαμε μὲ τὸ ἐρώτημα «Μήπως ἔφυγε ἤδη ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη;». Ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ του Ἰωάννη Εὐγενικοῦ προκύπτει ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1430, ποὺ ἐσήμαινε ὅτι δὲν ἐπενέβη ὁ μεγαλομάρτυς πολιοῦχος της, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι τὴν ἐγκατέλειψε, γιατὶ δὲν μποροῦσε νὰ προστατεύει μία πόλη, ὅπου συνυπάρχουν τὸ καλὸ μὲ τὸ κακὸ ἀνακατεμένα καὶ νομιμοποιημένα καὶ ὅτι οἱ πολλὲς καὶ μεγάλες ἁμαρτίες τῶν κατοίκων της δὲν ἄφησαν νὰ ἐκδηλωθεῖ τὸ ἔλεος καὶ τοῦ Ἁγίου καὶ τοῦ Θεοῦ.

Στὴν σημερινὴ Θεσσαλονίκη, ποὺ ἁλώθηκε ἀπὸ τοὺς Σοδομίτες, τὴν ἅλωση τὴν προκάλεσαν ὄχι τόσο οἱ ἁμαρτίες τῶν κατοίκων της, ποὺ ἔχουν καὶ αὐτοὶ τὴν εὐθύνη τους γιὰ τὴν ἀμέλεια καὶ ἀδιαφορία στὰ πνευματικά, ὅσο ἡ συστράτευση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ ἀπροθυμία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων νὰ ἀμυνθοῦν καὶ νὰ ἀποκρούσουν τοὺς εἰσβολεῖς, ποὺ τελικὰ κατέληξε σὲ συμμαχία καὶ συμφωνία. Ὅλοι ἐνθυμούμαστε ὅτι στὴν πρώτη παρέλαση ὑπερηφανείας καὶ σὲ ἑπόμενες πρωτοστάτης καὶ ἐνισχυτὴς ἦταν ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, ποὺ δὲν θέλησε νὰ ὑστερήσει ἀπὸ τὴν ἄδοξη «δόξα» τοῦ δημάρχου τῆς Ἀθήνας Γιώργου Καμίνη, καὶ μετέφερε καὶ στὴν συμπρωτεύουσα πρὶν ἀπὸ δώδεκα χρόνια τὰ πνευματικὰ σκουπίδια τῆς Ἀθήνας, τὸν πνευματικὸ βοῦρκο τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Εὐρώπης. Ἦταν μάλιστα τόσο προκλητικός, ὥστε δὲν δίστασε, δὲν ντράπηκε, νὰ ὁμολογήσει σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὸ ὁμοφυλοφιλικὸ περιοδικὸ τῆς Θεσσαλονίκης «Screw» ὅτι ἐγκατέλειψε τὸν φυσιολογικὸ τρόπο τῶν σαρκικῶν σχέσεων, τὴν «πεπατημένη», ὅπως εἶπε, γιὰ νὰ γνωρίσει τὶς χαρὲς καὶ τὶς δυσκολίες τῆς σοδομικῆς ἁμαρτίας. Εἶπε ἐπὶ λέξει: «Φυσικὰ καὶ ἔχω gay φίλους. Κατανοῶ ἔμφυτα τὴν διαφορετικότητα, γιατὶ ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ ἔπειτα καὶ ἐγὼ ἐγκατέλειψα τὴν πεπατημένη καὶ γνώρισα καὶ τὶς χαρὲς καὶ τὶς δυσκολίες αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς».

Ἡ κερκόπορτα στὰ πνευματικὰ τείχη τῆς Θεσσαλονίκης εἶχε ἀνοίξει. Προσπάθησαν τὸ ἔτος ἐκεῖνο (2012) νὰ τὴν κλείσουν ὀλίγοι ἀνοργάνωτοι πιστοὶ τῆς Θεσσαλονίκης ποὺ ἀντέδρασαν στοὺς δρόμους, ἀλλὰ ἀπέτυχαν. Ἀπὸ τὴν Μητρόπολη καὶ τὶς ἐνορίες καμμία ἀντίδραση. Ὅταν τὸ ἑπόμενο ἔτος (2013) τὰ χριστιανικὰ σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης ὀργανώθηκαν, χωρὶς καὶ πάλι τὴν συμπαράσταση τῆς Μητροπόλεως καὶ τῶν ἐνοριῶν, τοὺς ἀπαγορεύθηκε ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἄνθιμο νὰ βγοῦν στοὺς δρόμους καὶ νὰ ἀντιδράσουν· τοὺς ἐπετράπη νὰ χρησιμοποιήσουν τὸν αὐλόγυρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ὡς χῶρο συγκεντρώσεως. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ὁ προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ δὲν μᾶς ἔδωσε ρεῦμα γιὰ τὰ μεγάφωνα, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ὅτι συνεργάζεται ἡ Μητρόπολη. Στὶς ἀφίσες ποὺ εἴχαμε τυπώσει γιὰ νὰ κάνουμε γνωστὴ τὴν συγκέντρωση, στὴν ὁποία ὡς ὁμιλητὴς ἀναγραφόταν ὁ γράφων, ὁ τότε πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως ἀρχιμανδρίτης Στέφανος Τόλιος, νῦν Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου, ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς ἐκπροσώπους τῶν χριστιανικῶν σωματείων νὰ ψαλιδίσουν τὸ ὄνομά μου, γιὰ νὰ μὴ φαίνεται καὶ πάλι ὅτι κληρικὸς τῆς Μητροπόλεως συνεργάζεται μὲ τοὺς ἀντιδρῶντες. Ἀπὸ τοὺς ἑκατὸν τριάντα (130) κληρικοὺς τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης στὴν συγκέντρωση ἤμασταν παρόντες μόνον δύο (2), ὁ ἀείμνηστος ἀγωνιστής, ὁμολογητὴς καὶ ἄξιος τῆς Ἱερωσύνης π. Νικόλαος Μανώλης καὶ ὁ γράφων, περικυκλούμενοι ἀπὸ ὀλίγους μοναχοὺς ἄλλων δικαιοδοσιῶν. Τὰ ἑπόμενα ἔτη, φαρισαϊκῷ τῷ τρόπῳ, διὰ τὸ θεαθῆναι, ἀζημίως, καὶ γιὰ ἐφησυχασμὸ τῶν συνειδήσεων καὶ δικαιολόγηση τῆς ἀπραξίας ἔγιναν κάποιες ἀγρυπνίες καὶ προσευχὲς σὲ ναούς.

Σὲ ἄρθρα ποὺ ἐγράψαμε τὴν περίοδο αὐτὴ προσπαθήσαμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ διδασκαλικὸ καὶ ἱερατικό μας χρέος ἐπισημαίνοντας τὴν ἀθλιότητα τῆς ἠθικῆς κατάπτωσης καὶ παρακμῆς. Σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ (2013), μὲ τίτλο «Δὲν μᾶς ἔφτανε ὁ Οἰκουμενισμός, ἦλθε καὶ ὁ Σοδομισμός», ἀναπτύξαμε τὶς ἑξῆς ἑνότητες: 1. Μὲ τὴν κουτσὴ Εὐρώπη κουτσαίνουμε καὶ ἐμεῖς. 2. Κορυφαῖο κακὸ ἡ Ὁμοφυλοφιλία 3. Ἀποῦσα καὶ σιωπῶσα ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία στὴν Ἑλλάδα. 4. Τὸ ποίμνιο καθοδηγεῖ τοὺς ποιμένες καὶ 5. Ἀξιομίμητα παραδείγματα Ὀρθοδόξων χωρῶν[15]. Σὲ ἄλλο ἄρθρο τὸ ἑπόμενο ἔτος (2014), μὲ τίτλο «Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδραση κατὰ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας. Ἀνύπαρκτη στὴν Ἀθήνα, ὑποτονικὴ στὴν Θεσσαλονίκη», ἀναπτύξαμε τὶς ἑνότητες: 1. Τίποτε πιὸ βρωμερὸ καὶ ἀκάθαρτο. 2. Ματαιώνεται ὁ σκοπὸς τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου. 3. Ὁ παλαιὸς κόσμος τῆς σάρκας καὶ ὁ νέος κόσμος τοῦ πνεύματος. 4. Πῶς καταντήσαμε τώρα ἔτσι, δοῦλοι τῆς σάρκας καὶ τοῦ Διαβόλου; Ποῦ εἶναι οἱ ποιμένες; 5. Τὸ χρέος τοῦ ἀρχιεπισκόπου καὶ τῆς συνόδου, τῶν μητροπολιτῶν, τοῦ Ἁγίου Ὄρος[16].

Ἡ διαπίστωση ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ διευθυντήρια ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδραση εἶναι ἀνύπαρκτη ὁδήγησε τὴν νέα κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, σχεδὸν ἀμέσως μόλις ἐξελέγη, νὰ ψηφίσουν μὲ μεγάλη πλειοψηφία παραμονὲς Χριστουγέννων, στὶς 22 Δεκεμβρίου τοῦ 2015, τὸν ἀσεβῆ καὶ θεομίσητο νόμο τό «Σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων». Ἀντιδράσαμε πάλι δυνατὰ μὲ ἄρθρο ὑπὸ τὸν τίτλο: «Ὑβριστικὸ καὶ βλάσφημο τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο. Συνένοχη ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία». Τὸ ἄρθρο ἀναπτύχθηκε στὶς ἑξῆς ἑνότητες: 1. Νόμος ντροπῆς ἡ νομιμοποίηση τῶν κιναίδων 2. Βδέλυγμα καὶ πάθος ἀτιμίας ἡ ὁμοφυλοφιλία κατὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. 3. Τὸ θράσος καὶ ἡ οἴηση τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ ἄλλων. Ἑωσφορικὴ κατάσταση. 4. Οἱ εὐθύνες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας[17]. Καὶ γιὰ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ ἐκτίμηση ὅτι πλέον καταργήθηκαν οἱ διακρίσεις μεταξὺ δεξιῶν, κεντρώων καὶ ἀριστερῶν κομμάτων, μεταξὺ δῆθεν συντηρητικῶν καὶ προοδευτικῶν καὶ ὅτι ἡ «Νέα Τάξη Πραγμάτων» καὶ ἡ Μασονία ἔχουν διαβρώσει σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν πολιτικῶν δυνάμεων, μετὰ τὴν ἄθεη κυβέρνηση τοῦ Τσίπρα, ἡ ἐπανεκλεγεῖσα κυβέρνηση τοῦ νεοταξίτη Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀφοῦ κατὰ τὴν πρώτη της θητεία (2019-2023) προκάλεσε τὸ χριστιανικὸ αἴσθημα τῶν εὐσεβῶν πολιτῶν, μὲ ὅσα ἀσεβῆ καὶ βλάσφημα μέτρα ἐνομοθέτησε κατὰ τὴν λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ, ἔσκισε τελείως τὸ προσωπεῖο, τὴν μάσκα, τοῦ δῆθεν παραδοσιακοῦ καὶ μὲ χριστιανικὲς ἀρχὲς κόμματος, ἐξαπάτησε τοὺς παραδοσιακοὺς ψηφοφόρους, καὶ τολμηρότερα καὶ προκλητικώτερα ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἐξήγγειλε ὁ θρασύς, βλάσφημος καὶ ἀφορισμένος Μητσοτάκης, ἀμέσως μόλις ἐξελέγη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2023, ὅτι θὰ προχωρήσει γρήγορα στὴν νέα κυβερνητικὴ του θητεία (2023) σὲ τολμηρὲς μεταρρυθμίσεις προτάσσοντας τὴν νομοθέτηση τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Θεὲ καὶ Κύριε!!

Δὲν ἔφθανε τὸ «Σύμφωνο συμβίωσης» τοῦ Τσίπρα, αὐτὸς ἔπρεπε νὰ δώσει καὶ τὰ πλεονεκτήματα τοῦ «γάμου», ἀνατρέποντας τὴν ἀνθρώπινη ὀντολογία καὶ βλασφημώντς ὄχι μόνο στὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ καὶ σὲ θέσμια τῆς παναθρώπινης πολιτιστικῆς παράδοσης καὶ κληρονομίας, τοποθετώντας τορπίλη στὸ θεμέλιο τῆς κοινωνίας, στὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια. Καὶ τὸ ἔπραξε ὄντως γρήγορα ψηφίζοντας στὶς 15 Φεβρουαρίου τοῦ τρέχοντος ἔτους (2024) μὲ μεγάλη πλειοψηφία τὸν ἐπαίσχυντο νόμο γιὰ τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων.

Ἡ κερκόπορτα ποὺ ἄνοιξε τὸ 2012 ὁ Γιάννης Μπουτάρης καὶ εἰσῆλθαν τὰ πρῶτα δαιμόνια, ὁδήγησαν σὲ 12 μόλις χρόνια στὴν ἐκ τῶν ἔσω πνευματικὴ ἅλωση καὶ κατάκτηση τῆς Θεσσαλονίκης, γιατὶ ἔλειψαν οἱ φρουροί, οἱ φύλακες. Οἱ χιλιάδες Σοδομίτες ποὺ θὰ ἔλθουν ἀπὸ ἄλλες χῶρες ἔρχονται γιὰ νὰ πανηγυρίσουν ἐπὶ ἐννέα ἡμέρες (21-29 Ἰουνίου) τὴν ἅλωση μιᾶς «Ὀρθόδοξης» χώρας, τῆς πρώτης ποὺ κατακτᾶται ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις. Ἕνα πρῶτο ρῆγμα στὰ μέχρι τώρα ἄπαρτα κάστρα τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων χωρῶν, οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες τῶν ὁποίων ὄχι μόνον ἔπεισαν τοὺς πολιτικοὺς νὰ μὴν ἐπιτρέψουν τὰ Gay Prides, ἀλλὰ κατέβηκαν στοὺς δρόμους ἑνωμένοι ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, διάκονοι, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ ἔκλεισαν τὶς κερκόπορτες καὶ ἐνίσχυσαν τὰ τείχη.

Ὁ γράφων μὲ ὅσες δυνάμεις τοῦ ἀπέμειναν ἀπὸ τοὺς μακροχρόνιους ἀγῶνες ὕψωσε τὴν φωνή του καὶ ἔπιασε τὴν γραφίδα, γιὰ νὰ ἀντιταχθεῖ καὶ στὴν ἐξαγγελία καὶ στὴν ψήφιση τοῦ νέου προδοτικοῦ τῆς Ὀρθοδόξίας νόμου γιὰ τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων. Σὲ κήρυγμά μας στὸν πανηγυρίζοντας Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος (26-7-2023) ἀνέφερα μεταξὺ ἄλλων ὅτι ὁ πρωθυπουργός «ἐνθαρρυμένος καὶ ἐπηρμένος ἀπὸ τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα ὕψωσε τὸ σπιθαμιαῖο ἀνάστημά του καὶ τὰ ἔβαλε μὲ τὸν ἴδιο τὸ Θεὸ καταργώντας τὸ νόμο Του καὶ τὶς ἐντολές Του. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκλογή του ἐξήγγειλε ξεδιάντροπα καὶ ἀνερυθρίαστα ὅτι θὰ ὑποστηρίξει τὸν κολοφώνα, τὴν κορυφὴ τῶν κακῶν, τὴν ὁμοφυλοφιλία, καὶ θὰ νομιμοποιήσει τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων»[18].

Σὲ ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἀναλλοίωτος χρονικὰ ὁ ὁρισμὸς τοῦ γάμου. Ἀφύσικη κατάσταση ἡ Ὁμοφυλοφιλία» ἀνέπτυξα τὶς ἑνότητες: 1. Κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν καὶ 2. Ξενοκίνητα σχέδια τῆς «Νέας Τάξης» καὶ τῆς «Νέας Ἐποχῆς»[19]. Σὲ ἄλλο ἄρθρο μὲ τίτλο «Κακὴ πρωτιὰ τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλλάδος. Καμμία Ὀρθόδοξη χώρα δὲν νομοθέτησε ὑπὲρ τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων», ἀναπτύχθηκαν οἱ ἑνότητες: 1. Ὑποτονικὴ καὶ ἀναποτελεσματικὴ ἡ ἀντίδραση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Συνένοχοι οἱ ἐπίσκοποι 2. Μᾶς ἀπαγορεύθηκε ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο νὰ ἀντιδράσουμε. Ἀπραγότεροι βατράχων 3. Πρωτοφανὴς στὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὸ θράσος τῆς βλασφημίας, ἡ ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ (2015) 4. Χειρότερη ἡ ἀπόφαση τῆς μεταλλαγμένης κυβέρνησης τῆς «Νέας Δημοκρατίας». 5. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀκόμη χριστιανικὸ κράτος[20]. Καὶ γιὰ νὰ ἐνισχύσουμε τὴν μεγάλη ἐσωτερικὴ ἀντίδραση τῶν Ὀρθοδόξων στὴν ὁλοφάνερη πνευματικὴ παρακμὴ καὶ προδοτικὴ συμπόρευση πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, δημοσιεύσαμε σὲ ἕνα τόμο τριακοσίων σαράντα (340) σελίδων, μὲ τίτλο «Ὁμοφυλοφιλία. Προβληματισμοὶ καὶ ἀντιδράσεις»[21] τριάντα πέντε (35) κείμενα Ὀρθόδοξης ἀντίστασης ἀρχιερέων, λοιπῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, τὰ ὁποῖα σὰν κραυγὴ ἀνεβάζουν πρὸς τὸν Θεὸ τὴν ἀγωνία γιὰ τὰ νέα Σόδομα καὶ Γόμορρα.

4. Συμπορεύεται καὶ σιωπᾶ ὁ νέος μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Δυστυχῶς τὴν εἰσβολὴ τοῦ Σοδομισμοῦ στὴν Θεσσαλονίκη, ποὺ δὲν θέλησε νὰ τὴν ἀποτρέψει, ἐνῶ μποροῦσε, ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος, ὅπως τὸ ἔπραξαν ἱεράρχες σὲ ἄλλες Ὀρθόδοξες χῶρες, τὴν ἀποδέχεται καὶ οὐσιαστικὰ μὲ τὴν σιωπή καὶ τὴν ἀπραξία του τὴν ἐνθαρρύνει ὁ νέος μητροπολίτης Φιλόθεος. Ὅσοι, ἀπὸ ἀφελότητα καὶ ἁπλότητα, θρέψαμε φροῦδες ἐλπίδες μὲ τὴν ἐκλογή του, ὅτι ὡς νέος ποιμένας θὰ ἀναλογισθεῖ τὶς ποιμαντικές του εὐθύνες καὶ θὰ ἐπαναφέρει τὴν ἐκκλησία τῆς Θεσσαλονίκης στὴν πρὸ τοῦ Ἀνθίμου κατάσταση, στὸν δρόμο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, στὸν ΠΑΥΛΕΙΟ καὶ ΠΑΤΕΡΙΚΟ δρόμο, τῆς μέχρι μαρτυρίου Ὁμολογίας καὶ ἀντίδρασης, διαψευσθήκαμε οἰκτρά. Ταυτισμένος ἀπόλυτα μὲ τὴν νεοταξικὴ οἰκουμενιστικὴ καὶ ἐκκοσμικευμένη ἐλὶτ τοῦ Βαρθολομαίου, τοῦ Ἱερωνύμου, τοῦ Ἀνθίμου καὶ τῶν γνωστῶν γιὰ τὶς βλάσφημες καὶ ἀντορθόδοξες θέσεις καθηγητῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ἀκολουθεῖ τὸν μεταπατερικὸ καὶ ἀντιπατερικὸ δρόμο τῆς διάσημης γιὰ τὸν αἱρετικὸ οἰκουμενισμό της Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου.

Οἱ πρωτεργάτες τοῦ πολυήμερου Gay Pride, δήμαρχος καὶ ἀντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης, ἦσαν συνεργάτες του στὴν ὀργάνωση τῆς «Λατρευτικῆς Ἑβδομάδας», στὰ πλαίσια τῆς ὁποίας ὀργανώθηκαν μουσικὲς ἐκδηλώσεις στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Ἀχειροποιήτου καὶ διαβάσθηκαν κείμενα τοῦ ἄθεου Καζαντζάκη. Τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης γιὰ πρώτη φορὰ ἐπὶ τῆς ποιμαντορίας του φωταγωγήθηκε μὲ τὰ χρώματα τῆς σημαίας τῶν Ὁμοφυλοφίλων, καὶ μὲ ἀπόφαση τῶν πρυτανικῶν ἀρχῶν παροτρύνονται οἱ φοιτητὲς νὰ λάβουν μέρος στὶς παρελάσεις, πορεῖες καὶ ἐκδηλώσεις τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Συμφωνοῦν εἰς αὐτὰ οἱ καθηγητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ὁ κοσμήτορας καὶ οἱ πρόεδροι τῶν δύο Τμημάτων; Θὰ ἀντιδράσουν ἤ μὲ τὴν σιωπή τους θὰ ἀποδεχθοῦν ὅτι καὶ τὸ Πανεπιστήμιο καὶ ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ ἁλώθηκαν ἀπὸ τοὺς Σοδομίτες; Τί νόημα ἔχει ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ὡς λογότυπου στὰ ἔγγραφα τοῦ Πανεπιστημίου; Γιὰ νὰ ἀναμειγνύεται τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, καὶ φαρισαϊκὰ νὰ ἐμφανίζεται ἡ ἀσέβεια ὡς εὐσέβεια; Καλύτερα νὰ ἀποφασισθεῖ ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ πολιούχου ὡς λογότυπου.

Τί νόημα ἔχουν, μητροπολίτα μου, τά «Α´ ΠΑΥΛΕΙΑ Θεσσαλονίκης», ποὺ ὀργανώνει ἡ Μητρόπολη τὴν ἴδια περίοδο, ὅταν τίποτε τὸ Παύλειο δὲν φαίνεται στὸ δημοσιευθὲν πρόγραμμα παρὰ μόνον οἱ καθημερινὲς ἀκολουθίες, ἑσπερινοί, ὄρθροι, παρακλήσεις καὶ Θεῖες Λειτουργίες, οἱ ὁποῖες οὕτως ἤ ἄλλως γίνονται καθημερινά; Μέσα στὴν ΑΝΤΙΠΑΥΛΕΙΑ ἐπικαιρότητα τῶν Gay Prides δὲν ἔπρεπε νὰ ἀκουσθεῖ ὁ σχετικὸς Παύλειος λόγος καὶ ἡ ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου ποὺ μνημονεύσαμε στὴν ἀρχή; Στὶς δύο μόνον δικές σας ὁμιλίες «Τοῦτό ἐστι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμὸς ὑμῶν» (Α´ Θεσ. 4, 3) καὶ «Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε», (Β´ Θεσ. 2, 15) θὰ ἐπισημάνετε ἆραγε ὅτι μὲ ὅσα συμβαίνουν στὴν Θεσσαλονίκη οὔτε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γίνεται, οὔτε ὁ ἁγιασμὸς ἐπιτυγχάνεται, οὔτε πολὺ περισσότερο τηροῦνται οἱ παραδόσεις καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου; Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἂν τὰ ἐπισημάνετε, ἀρκοῦν δύο ὀλιγόλεπτα κηρύγματα νὰ προσδώσουν Παύλειο χαρακτήρα σὲ ἐκδηλώσεις δέκα τριῶν ἡμερῶν (20 Ἰουνίου – 2 Ἰουλίου) νὰ ἀντιπαραταχθοῦν σὲ σωρεία ἀντιπαύλειων ἐκδηλώσεων ἐννέα ἡμερῶν; Εἶναι σίγουρο ὅτι τὰ «Α´ Παύλεια Θεσσαλονίκης» γίνονται γιὰ νὰ ἀποκρύψουν τὶς βλάσφημες καὶ ἀντιπαύλειες ἐκδηλώσεις τῶν Gay Prides, ὡς ἄλλοθι ἀπέναντι στὸ ποίμνιο, ὡς «κάτι κάνει καὶ ἡ Μητρόπολη», ἐνῶ οὐσιαστικὰ δὲν κάνει τίποτε.

Ἂν ἤθελε ἡ Μητρόπολη νὰ ὁμολογήσει καὶ νὰ ἀγωνισθεῖ, ἔπρεπε ἐν πρώτοις νὰ διαμηνύσει στὸν δήμαρχο, ποὺ διαψεύδει τὸ ἐπίθετό του (Ἀγγελούδης), καὶ στὸν ἀντιδήμαρχο πολιτισμοῦ, ὅτι διακόπτει κάθε κοινωνία μαζί τους καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψει στὸ ἑξῆς ἐκδηλώσεις τῆς «Λατρευτικῆς Ἑβδομάδας». Στὶς πρυτανικὲς ἀρχὲς καὶ στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ ποὺ σιωπᾶ ἐνόχως, ὅτι δὲν θὰ ἀφήσει στὰ χέρια τῶν ΛΟΑΤΚΙ τοὺς νέους ποὺ φοιτοῦν στὸ Ἵδρυμα. Νὰ συντάξει ἐπισκοπικὴ ἐγκύκλιο ἐναντίον τῶν Σοδομικῶν ἐκδηλώσεων γιὰ νὰ διαβασθεῖ σὲ ὅλους τοὺς ναούς. Νὰ ὀργανώσει σὲ συνεργασία μὲ ὅλες τὶς ἐνορίες καὶ τὰ χριστιανικὰ σωματεῖα σεισμικὴ σύναξη πιστῶν στὸ Βελλίδειο, μὲ τὸ ράσο μπροστά, σημαία Ὀρθοδοξίας, γιὰ νὰ φανεῖ σὲ ὅλο τὸν κόσμο ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑποτάχθηκε στοὺς Μπουτάρηδες, στοὺς Τσίπρες καὶ στοὺς Μητσοτάκηδες, ὅτι ὁ πολιοῦχος μεγαλομάρτυς καὶ ὁ συμπολιοῦχος Μέγας Ἡσυχαστὴς δὲν θὰ ἐγκαταλείψουν ἀπροστάτευτη τὴν πόλη.

Νὰ διοργανώσει πολυήμερα διορθόδοξα συνέδρια, γιὰ νὰ ἀκουσθεῖ καὶ ἡ φωνὴ τῶν ἀλλοεθνῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν μας, οἱ ὁποῖοι ἀπέτρεψαν στὶς χῶρες τους τὰ μολυσματικὰ Gay Prides. Καὶ ἂν ὅλα αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα ἀποτύχουν, τότε μὲ πρωτοβουλία τοῦ μητροπολίτη, τῶν ὁμόρων μητροπόλεων καὶ κάλεσμα στὰ Μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ στὰ ἐκτὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μὲ μπροστάρη καὶ στρατηγὸ τότε τὸν παναγιώτατο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Φιλόθεο, ποὺ τὸν ἐκόσμησε ὁ Θεὸς μὲ πολλὰ χαρίσματα καὶ τάλαντα, ποὺ τὰ ξοδεύει τώρα ἐπιζήμια, νὰ γιορτάσουμε μὲ λιτανεῖες καὶ πορεῖες στοὺς δρόμους τὰ ἀληθινὰ Παύλεια τῆς Θεσσαλονίκης, πρὸς δόξαν τοῦ Ἁγίου ἐν Τριάδι Θεοῦ καὶ εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου καὶ τοῦ ἐν Ἁγίοις μεγάλου Πατρὸς καὶ Διδασκάλου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

[1]. Γέν. 18, 20-21.

[2]. Αὐτόθι, 19, 4-5.

[3]. Αὐτόθι, 19, 24-25.

[4]. Ρωμ. 1, 21-27.

[5]. Εἰς τὴν πρὸς Ρωμ. Ὁμ. 4, 1, PG 60, 416-417.

[6]. Αὐτόθι 2, PG 60, 410.

[7]. Πρὸς τοὺς πολεμοῦντας τοῖς ἐπὶ τὸ μονάζειν ἐνάγουσι 3, 8, PG 47, 360-362.

[8]. Λόγος στηλιτευτικὸς κατὰ εὐνούχων, PG 76, 1109.

[9]. Βλ. Νεασ Ιωνιασ Γαβριηλ, Σέβομαι τὴν σχέση μεταξὺ Ὁμοφυλοφίλων, εἰς Ἐκκλησία Online, Παρασκευὴ 1η Ἀπριλίου 2022: «Ἐκ τῶν πραγμάτων ὁ Θεὸς ἔχει δώσει σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους νὰ αἰσθάνονται τὴν ἕλξη πρὸς τὸ ἴδιο φύλο, δὲν μπορῶ νὰ ξέρω γιατί, δὲν θὰ κατηγορήσω ἐγὼ τὸν Θεό. Δὲν εἶμαι ἄξιος κἂν ἐγὼ νὰ τὸ σκεφθῶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ὁ Θεὸς κάτι ξέρει περισσότερο ἀπὸ ὅλους ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους... Ἡ Ἐκκλησία ἐπίσημα δὲν ἔχει τοποθετηθεῖ γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Καὶ εἶναι καλό, γιατὶ ἡ Ἐκκλησία περιμένει... Δὲν εἶμαι ἐγὼ σὲ θέση νὰ ξέρω, γιατί ὁ Θὸς τὸ ἐπιτρέπει. Ἡ ὁρμὴ τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸ ἴδιο φύλο ὑπάρχει. Δὲν ξέρω γιατὶ ὑπάρχει. Ὅταν τὴν δίνει ὁ Θεός, ἐγὼ θὰ πολεμήσω αὐτήν;».

[10]. Γαλ. 1-6: «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὁ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω».

[11]. Βλ. Ιερα Μητροπολισ Θεσσαλονικησ, Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καὶ τὸ Μοναχικὸν Ἰδεῶδες. Εἰσηγήσεις εἰς Συνέδριον περὶ Μοναχισμοῦ, ὀργανωθὲν ὑπὸ τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Παντελεήμονος Β´ (11-13 Μαΐου 1980), Θεσσαλονίκη 1982. Ἡ εἰσήγηση τοῦ π. Γεωργίου Καψάνη στὶς σελ. 51-71.

[12]. Γρηγοριου του Παλαμα, Ὁμιλία ΜΘ´, Εἰς τὸν ἐν ἁγίοις μεγαλομάρτυρα καὶ θαυματουργὸν καὶ μυροβλύτην Δημήτριον 6-8, ἐν Γρηγοριου του Παλαμα, Συγγράμματα, τόμος Στ´, Ὁμιλίαι, Θεσσαλονίκη 2015, σελ. 518-519, Ἐκδόσεις Κυρομᾶνος.

[13]. Βλ. Αγιου Μαρκου του Ευγενικου, Μητροπολίτου Ἐφέσου, Ἑάλω Θεσσαλονίκη. Θρῆνος γιὰ τὴν ἅλωση τοῦ 1430, Ἐκδόσεις Παπαδημητρίου, Ἀθήνα 1997, σελ. 24 ἑἑ. 49-50.

[14]. Αὐτόθι, Παράρτημα, σελ. 72.

[15]. Βλ. Θεοδρομία 15 (2013) 163-170 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία. Προβληματισμοὶ καὶ ἀντιδράσεις, Ἐκδόσεις Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2023, σελ. 85-95.

[16]. Βλ. Θεοδρομία 16, (2014) 163-171 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία..., Αὐτόθι, σελ. 113-123.

[17]. Θεοδρομία 17 (2015) 485-509 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία...Αὐτόθι, 270-304.

[18]. «¨Η Μεγαλομάρτυς Ἁγία Παρασκευὴ καὶ ἡ “Νέα Τάξη Πραγμάτων”», Θεοδρομία 25 (2023) 179-181 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία..., σελ. 324-338.

[19]. Θεοδρομία 25 (2023) 545-551.

[20]. Θεοδρομία 25 (2023) 552-560.

[21]. Βλ. ὑποσημ. 15.

Εκ του ιστολογίου «Ακτίνες» της 21.6.2024.

Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

MILLIE FONTANA: ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΔΥΟ ΜΗΤΕΡΕΣ ΑΥΤΟ ΜΕ ΑΝΑΓΚΑΣΕ ΝΑ ΜΠΕΡΔΕΥΤΩ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΙΑ ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΩ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το όνομά μου είναι Millie. Είμαι 23 ετών. Είμαι από τη Μελβούρνη. Έχω λεσβίες γονείς και μεγάλωσα άθεη και δεν έχω θρησκευτικές πεποιθήσεις. Όταν οι άνθρωποι κοιτάζουν τα παιδιά των ομοφυλόφιλων, η εσφαλμένη αντίληψη είναι αμέσως ότι είμαστε αγαπημένοι και ότι πρέπει να είμαστε σταθεροί και ευτυχισμένοι. Και ο λόγος για αυτό είναι ότι οι ομοφυλόφιλοι προωθούν αυτή την ιδεολογία ότι «η αγάπη είναι αγάπη» και ότι στην πραγματικότητα δεν χρειαζόμαστε καθόλου βιολογικές ρίζες για να είμαστε γονείς καλά και να είμαστε καλά προσαρμοσμένοι και ευτυχισμένοι.

Αυτό ήταν λάθος για μένα και για πολλούς άλλους. Και η προώθηση αυτής της ιδεολογίας έχει καταστήσει δύσκολο για τους ανθρώπους στη θέση μου να βγουν μπροστά και να πουν τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες για εμάς.

Το ψέμα μας επηρεάζει με τόσους πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι να βγούμε μπροστά και, ξέρετε, ειρωνικά, να «βγούμε» για το ποιοι είμαστε και να πούμε ότι δεν υποστηρίζουμε αυτή την «ισότητα γάμου». Αντιμετωπίζουμε την απόρριψη. Αντιμετωπίζουμε –θα έλεγα μάλιστα – δαιμονοποίηση, όσον αφορά ορισμένους από εμάς, και είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι αυτή η μειονότητα έχει φτάσει στο σημείο να μας σπρώχνει προς τα κάτω ως μια μειονότητα της νέας εποχής που έρχεται.

Η αλήθεια είναι ότι μεγαλώνοντας με δύο μητέρες με ανάγκασε να μπερδευτώ σχετικά με το ποια ήμουν και πού ταιριάζω στο σχέδιο του κόσμου. Και έγινε όλο και πιο εμφανές μόλις πήγα στο σχολείο. Θα έβλεπες κάθε άλλο παιδί να αγκαλιάζει αυτό που είναι την Ημέρα της Μητέρας και του Πατέρα. Χαίρονταν και γιόρταζαν με τους γονείς τους και τα μέλη της οικογένειάς τους, και εκεί καθόμουν πίσω και αναρωτιόμουν τι συμβαίνει με μένα και γιατί δεν έχω αυτή τη σύνδεση με τον πατέρα μου. Ήταν τόσο κακός άνθρωπος που αυτό δεν μπορούσε να διευκολυνθεί για μένα;

Και αυτό είναι επιζήμιο. Και όσο περνούσε ο καιρός και τα ψέματα συνεχίζονταν, ξέρεις, «Δεν έχεις πατέρα»... Πολλές διαφορετικές παραλλαγές του τύπου «Δεν έχεις πατέρα» και «Δεν επιτρέπεται να δεις τον πατέρα σου» και «Έχεις άλλη μητέρα», λες και αυτή η δήλωση ήταν αρκετή για να κρύψει τα συναισθήματα μέσα μου και να μου προσφέρει σταθερότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι απλά δεν ήταν αρκετό.

Και ως αποτέλεσμα αυτού, από μόνο του, υπέφερα ενοχές, γιατί ποιος ήμουν εγώ για να απορρίψω αυτόν τον άλλο γονέα; Και, θεέ μου, αν είναι πραγματικά αυτό που υποτίθεται ότι με εκπληρώνει, πόσο φρικτό πρέπει να είμαι για να απορρίψω αυτή την ιδέα; Είναι πραγματικά πολύ διεστραμμένο και λυπηρό γιατί, παρόλο που η πρόθεσή μου δεν ήταν ποτέ να βλάψω κανέναν που μιλούσε για τις εμπειρίες μου, είχε ένα κυματιστό αποτέλεσμα και αισθάνομαι ένοχος γι 'αυτό. Παρόλο που στέκομαι εδώ με πλήρη πεποίθηση σε αυτά που λέω, η ενοχή εξακολουθεί να αιωρείται πάνω μου, επειδή δεν θέλω να πληγώσω τους ανθρώπους που αγαπώ.

Θέλω να μιλήσω για την ομοφοβία. Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλική κοινότητα έχει γυρίσει και προσπάθησε να εξισώσει την ομοφοβία με τον ρατσισμό. Νομίζω ότι αυτή είναι μια αηδιαστικά ανακριβής σύγκριση. Όπως μόλις ακούσαμε από ανθρώπους της Κλεμμένης Γενιάς και τι πραγματικά σημαίνει να υφίστασαι διακρίσεις με βάση το χρώμα σου.

Και πάλι, είναι ειρωνικό από μόνο του, διότι από την άλλη πλευρά του φράχτη όπου υποστηρίζουμε τον παραδοσιακό γάμο, κάναμε τη σύγκριση και είπαμε, λοιπόν, περιμένετε, ίσως η στέρηση ενός παιδιού από τη μητέρα ή τον πατέρα του θα μπορούσε να θεωρηθεί παρόμοια με μια κλεμμένη γενιά. αν και πουθενά δεν είναι τόσο τρομακτικό, παρόμοιο. Και ποιοι είναι αυτοί που θα το πουν αυτό για οποιονδήποτε, και θα πάρουν αυτή την απόφαση για οποιονδήποτε; Δεν μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και αμέσως βλέπεις ότι κάποιος είναι ομοφυλόφιλος. Το να είσαι έγχρωμος είναι γραμμένο σε όλο το σώμα ενός ατόμου για όλη του τη ζωή.

Θέλω να μιλήσω για τις σχέσεις υιοθεσίας, όπου ένα παιδί μπαίνει σε ένα σπίτι. Αυτή είναι η σύλληψη που διευκολύνεται από τον δότη. Σε περιπτώσεις υιοθεσίας, τα παιδιά ακολουθούν τις εμπειρίες τους με κάποια αποδοχή. Προέρχονται από το γεγονός ότι βρίσκονται ήδη σε μια τρομακτική κατάσταση. Έχουν χάσει τα πάντα για να είναι μέρος της οικογένειας κάποιου άλλου και οι θετοί γονείς επιλέγουν να προσπαθήσουν να το διορθώσουν – μια ήδη φρικτή κατάσταση για ένα παιδί – κάτι που είναι όμορφο από μόνο του. Και δεν βλέπω κανένα πρόβλημα με ανθρώπους οποιουδήποτε φύλου που επιλέγουν να πάρουν και να αγαπήσουν ένα παιδί.

Ωστόσο, όταν πρόκειται για τη σύλληψη δότη και την αναγκαστική απομάκρυνση ενός βιολογικού γονέα, αυτή είναι μια σκόπιμη επιλογή για να μας στερήσει κάτι που εγγενώς ποθούμε. Και δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που κοίταξα πίσω και σκέφτηκα ότι δεν λαχταρούσα αυτή την ανδρική σταθερότητα και αυτόν τον πατέρα στη ζωή μου.

Όταν ήμουν στην ηλικία των 11 ετών, ήμουν τελικά σε θέση να γνωρίσω τον πατέρα μου και ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου. Ένιωσα σταθερή και γαλήνια για πρώτη ίσως φορά στην παιδική μου ηλικία, είδα το μέλλον μου, είδα την κληρονομιά μου, είδα την άλλη μου οικογένεια. Και υπήρχε κάτι που είμαι τόσο ευγνώμων που μου δόθηκε σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή στην εξέλιξή μου. Και δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι ΛΟΑΤ προσπαθούν να προωθήσουν μια ατζέντα που λέει ότι τα συναισθήματά μου δεν ήταν σημαντικά και αυτό που χρειαζόμουν για να συνεχίσω ως υγιές άτομο δεν είναι κάτι... Συγνώμη...

Είναι σχεδόν γελοίο γιατί όταν το κοιτάζουμε – αφήνουμε στην άκρη την πολιτική ορθότητα όπως είπε η Katy – και το βλέπουμε για αυτό που είναι, που είναι: οι ανάγκες του παιδιού έναντι της επιθυμίας των ενηλίκων. Η σχέση κάποιου πρέπει πάντα να γίνεται σεβαστή – είτε είναι ομοφυλόφιλη είτε ετεροφυλόφιλη – αλλά όταν πρόκειται για γάμο και πόσο στενά συνυφασμένος είναι ο γάμος με την αναπαραγωγή των παιδιών, δεν μπορούμε να πούμε «ναι» στον ομοφυλοφιλικό γάμο χωρίς να ακυρώσουμε το δικαίωμα ενός παιδιού και στα δύο φύλα.

Πιστεύω ότι είναι πολύ επικίνδυνο να προωθείται η ιδέα ότι είναι αποδεκτό να επιβάλλεται σε ένα παιδί. Και όχι, δεν θα αποδειχθεί ότι όλα τα παιδιά έχουν αυτά τα θέματα, αλλά στην πραγματικότητα πολλοί από εμάς είμαστε πολύ φοβισμένοι για να μιλήσουμε, επειδή αυτό που διακυβεύεται είναι η οικογένεια, ο τρόπος ζωής μας, οι φίλοι μας. Θεωρούμαστε μεροληπτικοί ή ομοφοβικοί, τις περισσότερες φορές επειδή βγαίνουμε ενάντια στην ατζέντα των ΛΟΑΤ.

Αν λέγαμε ναι στην «ισότητα του γάμου», κανείς δεν θα θεωρούσε τη μητέρα μου υπεύθυνη για την ευημερία μου, γιατί αυτό θα ήταν μια πράξη διάκρισης. Και αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε. Αν πούμε ναι σε αυτό τώρα, ενώ είμαστε απροετοίμαστοι – δεν γνωρίζουμε αρκετά για τις επιπτώσεις του ομοφυλοφιλικού γάμου – αλλά αν πούμε «ναι» τώρα, ακυρώνουμε την πιθανότητα ότι μπορεί να μην είναι το καλύτερο πράγμα για ένα παιδί.

Και στην πραγματικότητα, στον Καναδά, είναι παράνομο να το λέμε αυτό. Στο πιστοποιητικό γέννησής σας, είστε νόμιμος γονέας. Δεν είστε βιολογικός γονέας και οι κηδεμόνες κηδεμονίας τοποθετούνται στο πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είναι πλέον ένα ιστορικό ντοκουμέντο για ένα παιδί. Λέγεται με πρόθεση: «Σκοπεύω να γίνω γονιός αυτού του παιδιού».

Και αυτό που δίνει ο νόμος μπορεί να το αφαιρέσει. Οι διακρίσεις λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη στον Καναδά. Μπορείτε να αφαιρέσετε τα παιδιά σας για την προώθηση μιας παραδοσιακής ιδεολογίας. Δεν πρόκειται μόνο για τα δικαιώματα των παιδιών, αλλά και για τη θρησκευτική ελευθερία και την προσωπική αυτονομία που ενδέχεται να διακυβεύονται εάν ακολουθήσουμε τον δρόμο που έχει ακολουθήσει ο Καναδάς.

Πιστεύω ότι ο αναγκαστικός και σκόπιμος χωρισμός ενός παιδιού από έναν βιολογικό γονέα χωρίς βάσιμο λόγο όσον αφορά την ευημερία είναι μια μορφή παιδικής κακοποίησης και ότι κάθε είδους βιολογική σύνδεση, εφόσον δεν είναι επιβλαβής για το παιδί, θα πρέπει να διευκολύνεται όπου είναι δυνατόν.

Εάν παρακολουθείτε αυτό ή ακούτε αυτό και είστε παιδί της κατάστασής μου, σας ενθαρρύνω να βγείτε μπροστά και να μοιραστείτε την ιστορία σας, γιατί στην πραγματικότητα, πρέπει να είναι εντάξει για εμάς να μην είμαστε εντάξει ως παιδιά. Και αν πούμε «ναι» και φοβόμαστε ότι θα θεωρηθούμε ομοφοβικοί, κάνουμε πιο δύσκολο για τις μελλοντικές γενιές να πουν ότι δεν είναι εντάξει. Αυτό δεν είναι ισότητα για τα παιδιά. Αυτή είναι η ισότητα για τους ενήλικες.

Και ο ίδιος ο όρος «ισότητα γάμου» στην πραγματικότητα με προσβάλλει, επειδή κανείς δεν σκέφτεται τη συνέπεια στην άλλη πλευρά του νομίσματος: τι προκύπτει από αυτή την ένωση. Και αυτό που βγαίνει από αυτή την ένωση είμαστε εμείς. Η Αυστραλία απλά δεν είναι έτοιμη να εξετάσει το ενδεχόμενο γάμου ομοφυλοφίλων και η πίεση από οποιαδήποτε άλλη χώρα δεν θα πρέπει να αποτελεί έγκυρη δικαιολογία για την αλλαγή των ήδη αρκετά προοδευτικών νόμων ισότητας. Οι ομοφυλόφιλοι σε αυτή τη χώρα είναι τυχεροί. Έχουμε ισότητα.

Χρειάζεται όμως να τους δώσουμε και γάμο; Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, είναι όχι. Και μέχρι να υπάρξει οποιαδήποτε πρόταση νομοθεσίας που ίσως υποδηλώνει ότι τα παιδιά έχουν δικαιώματα, δεν νομίζω ότι πρέπει να το εξετάσουμε. Πιστεύω ότι είναι προσβολή για τα παιδιά αν το εξετάσουμε αυτό όπως είναι τώρα. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Them Before Us | Children's Needs Before Adults' Desires

«ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΥΤΩΝ ΑΠΩΛΕΤΟ ΜΕΤ' ΗΧΟΥ»

«Καὶ τὸ μνημόσυνον αὐτῶν ἀπώλετο μετ’ ἤχου», ἀναφέρει στοχευμένα ὁ Προφητάναξ Δαυὶδ γιὰ ὅσους παραβιάζουν τὸν θεϊκὸ νόμο.
Τί καὶ ἂν κάποιοι ἔχουν πανεπιστημιακὰ διπλώματα καὶ ὑψηλὲς θέσεις, βουλευτικές, ὑπουργικές, πρωθυπουργικές. Κάποια στιγμή, θὰ ἔρθει γιὰ ὅλους μας ἡ ὥρα τοῦ χωρισμοῦ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα. Ψυχὴ θὰ κληθοῦμε νὰ παραδώσουμε.
Στὴν πάροδο τῶν αἰώνων, ἀμέτρητοι ἄνθρωποι πέρασαν, πολλοὶ γράφτηκαν στὴν ἱστορία, λίγοι ὅμως κατέστησαν διαχρονικοί, ἐκλεκτοὶ καὶ ἀγαπητοί. Ποιός, στὴν καθημερινότητά του μιλάει γιὰ τὸν Νέρωνα, τὸν Διοκλητιανό, ἢ τὸν Μαξιμιανό; Χάθηκε τὸ μνημόσυνό τους. Ἀλλά, καὶ ἂν κάποτε τοὺς θυμηθοῦμε, τοὺς θυμόμαστε γιὰ τὰ ἀνοσιουργήματά τους.
Κάτι ἀνάλογο θὰ συμβεῖ, ἀναμφίβολα –καθὼς εἶναι ἀδίστακτος κριτὴς ἡ ἱστορία- σὲ ὅσους ἀπὸ τὴν μία λένε ὅτι εἶναι χριστιανοί, μὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη ψηφίζουν νόμους ἀντίθετους μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, ἐρχόμενοι σὲ εὐθεία ρήξη μὲ τὸν Ἄρχοντα τῆς Πίστεώς μας.
Ἕνας τέτοιος νόμος, ἴσως ὁ πιὸ προκλητικός, εἶναι αὐτὸς ποὺ προχθὲς ψηφίσθηκε στὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήων.
«Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων»… μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ ἀλλάξει κάποτε αὐτὸ τὸ εἰρωνικὸ ὄνομα; Ὅλες οἱ στατιστικές –μὲ ἐξαίρεση βέβαια κάποιες εἰδικὲς παραγγελίες- ἔδειχναν ὅτι τὸ νομοσχέδιο ἦταν ἐντελῶς ἀντίθετο μὲ τὴν βούληση τῆς πλειονότητας τῶν Ἑλλήνων. Τεράστιο τὸ μέγεθος τῆς ἀπαξίωσης τῶν βουλευτῶν πρὸς τοὺς ψηφοφόρους τους. Κάποιοι αὐτὸ τὸ θεωροῦν Δημοκρατία. Βέβαια, ὅταν καλὰ-καλὰ ἀγνοεῖς τὶ θὰ πεῖ «Οἰκογένεια», εἶναι λογικὸ καὶ ἑπόμενο νὰ μπερδεύεις τὸ νόημα καὶ τῶν ὑπόλοιπων λέξεων.
Ὁ «ἀσκὸς τοῦ Αἰόλου» ἄνοιξε γιὰ τὰ καλά. Λυπᾶμαι καὶ πικραίνομαι γιὰ αὐτὰ ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν, καὶ ἀνθρώπινα καὶ θεϊκά. Ὁ Θεός, βέβαια, δὲν ἐκδικεῖται. Ἐμεῖς Τὸν προκαλοῦμε. Πόσο, ἄραγε, ἀκόμη θὰ μᾶς ἀνεχθεῖ;
Λύπη, δυσφορία καὶ δυσανασχέτηση μὲ αὐτοὺς ποὺ ὑπηρετοῦν τὴν «βολή» τους καὶ σὲ καμία περίπτωση τὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Κρίμα, κρίμα, κρίμα!
Εὔχομαι ὅσοι ἀντιδράσαμε σὲ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιο, νὰ ἔχουμε καλὴ μνήμη. Θὰ μᾶς χρειαστεῖ τὴν κατάλληλη ὥρα.

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

ΠΑΓΙΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ Η ΨΕΥΔΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΙΣ ΟΜΟΦΥΛΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ!

 

Τούς ἐπιβάλλεται νά πιστέψουν τό ἀσύλληπτο, ὅτι εἶναι προϊόν ἐπιστημονικῆς τεχνογνωσίας καί ὄχι δημιούργημα τῆς φύσεως!
– Τά ἀχαρτογράφητα νερά –
Ἡ κατάθεσις σόκ τῆς ψυχιάτρου παιδιῶν καί ἐφήβων Καλλιόπης Προκοπάκη στήν Ἐπιτροπή Κοινωνικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς
– Στοιχεῖα σόκ ἀπό ἔρευνες τῆς Σουηδίας –
Ἄγχος, κατάθλιψη, μειωμένες σχολικές ἐπιδόσεις, σύγχυση γιά τήν ταυτότητα φύλου προκαλοῦν οἱ τεκνοθεσίες

ΣΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ πού προκαλεῖ στήν διαμόρφωση τῆς προσωπικότητος τῶν παιδιῶν ἡ ἀνατροφή μέσα σέ ὁμόφυλες οἰκογένειες ἀναφέρεται ὑπόμνημα σόκ τῆς ψυχιάτρου παιδιῶν καί ἐφήβων Καλλιόπης Προκοπάκη, τό ὁποῖο κατετέθη στήν Ἐπιτροπή Κοινωνικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς μέ ἀφορμή τό νομοσχέδιο γιά τόν γάμο τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν.

Στό συγκλονιστικό κείμενό της ἡ ψυχίατρος –τό ὁποῖο ἔφερε στήν δημοσιότητα τό capital.gr τοῦ Θεοχάρη Φιλιππόπουλου, ἐπισημαίνει τήν ἀνάγκη τῶν παιδιῶν νά ἔχουν τήν φροντίδα δύο ἑτερόφυλων γονέων, «μέ τίς διαφορετικές συνεισφορές τους στόν ψυχισμό του.» Θέτει ὡς ἐρώτημα τήν σταθερότητα πού ἐγγυᾶται στό παιδί ἕνας ὁμόφυλος «γάμος», παραθέτοντας στοιχεῖα ἀπό τήν Σουηδία, τήν πρώτη χώρα πού καθιέρωσε τέτοιους «γάμους», ἀπό τά ὁποῖα προκύπτει –μέ βάση μελέτη εἰκοσαετοῦς διάρκειας– ὅτι οἱ ὁμόφυλοι λεσβιακοί γάμοι εἶναι ἐξαιρετικά ἀσταθεῖς.

Ἐπί πλέον, ἀναφέρει χαρακτηριστικῶς ὅτι ὡς πρός τήν ἐπιστημονική ἔρευνα γιά τήν ψυχική ὑγεία, σχολική καί κοινωνική προσαρμογή τῶν παιδιῶν πού ζοῦν μέ ὁμόφυλα ζευγάρια, τά ἀποτελέσματα εἶναι ἀντικρουόμενα. «Ἀκόμη κι ἄν πολλές μελέτες δέν ἐντοπίζουν κάποιο πρόβλημα, ὑπάρχουν ἀρκετές πού ἀναφέρουν προβλήματα ὅπως ἄγχος, κατάθλιψη, μειωμένες σχολικές ἐπιδόσεις, δυσκολίες στόν ρόλο καί στήν ταυτότητα φύλου καί ὁμοφυλοφιλικό σεξουαλικό προσανατολισμό» τονίζει. Ὑπογραμμίζει πώς πρόκειται γιά ἀποφάσεις πού ἔχουν μεγάλη βαρύτητα, καθώς ἀνατρέπουν τούς ὑπάρχοντες θεσμούς πού βασίζονται στήν ἀνθρώπινη φύση καί μᾶς ὁδηγοῦν σέ ἀχαρτογράφητα νερά.

Ἀναλυτικῶς τό ὑπόμνημα σόκ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Κάθε παιδί ἀναζητᾶ ἀπάντηση στό ἐρώτημα “πῶς καί γιατί ἦρθα στόν κόσμο”; Ποιό θά εἶναι τό ἀφήγημα πού θά εἰπωθεῖ στό παιδί ὡς ἀπάντηση; Οἱ ἀφηγήσεις τύπου “σέ φιλοξένησε μιά κυρία στήν κοιλίτσα της”, ὅσο κι ἄν μοιάζουν εἰλικρινεῖς, δέν διαφωτίζουν τό μυστήριο τῆς ἔλευσης ἑνός ἀνθρώπου στόν κόσμο.Οἱ περιγραφικές ἐξηγήσεις προσπαθοῦν νά προτείνουν ἀπαντήσεις, ὅταν ἡ ἴδια ἡ κατάσταση οἰκογένειας πού βιώνει τό παιδί, τοῦ στερεῖ τήν δυνατότητα νά τίς σκεφτεῖ καί νά τίς κατανοήσει.

Τό παιδί δέν ζητᾶ ἐξήγηση τοῦ “πῶς ἔγινε”, ἡ σύλληψή του, κάτι τέτοιο θά ἀποτελοῦσε μόνο κυριολεκτική κατανόηση τοῦ ἐρωτήματός του. Αὐτό πού στήν πραγματικότητα ρωτάει εἶναι ποιός εἶναι ὁ λόγος ὕπαρξής του. Ὅταν οἱ δύο γονεῖς εἶναι συνδημιουργοί (ἤ δυνητικά συνδημιουργοί), μπορεῖ νά συλλάβει μία ὕπαρξη μέ νόημα, μία δημιουργία μέ σκοπό, καί αὐτό μέ ὅλες τίς ὑπαρξιακές διαστάσεις.

Ἀντίθετα, ὅταν ἀποδίδεται στούς ἐνηλίκους ἕνας ψευδής ρόλος δημιουργοῦ, πού δέν μποροῦν νά κατέχουν, παγιδεύουμε τήν σκέψη του. Ἡ ψευδής νομιμοποίηση τοῦ ὁμόφυλου συντρόφου ὡς γονέα σημαίνει ὅτι ἐπιβάλλουμε στό παιδί νά πιστέψει τό ἀσύλληπτο. Γιατί ἄραγε ἡ δική του σύλληψη νά ἀποφασίστηκε ἀπό τήν ἐπιστημονική τεχνογνωσία, ὅταν τῶν ἄλλων παιδιῶν ἀποφασίζεται ἀπό τήν φύση; Γιατί οἱ δικοί του “γονεῖς” χρειάστηκαν ἐμπλοκή καί ἄλλων προσώπων, ὅταν οἱ ἄλλοι γονεῖς εἶναι συνδημιουργοί ζωῆς;

Ἄς δοῦμε ἐπίσης τήν περίπτωση ὅπου, ἕνας διαφυλικός ἄντρας (γυναῖκα βιολογικά μέ ἀντρική ταυτότητα) πού ἔχει ὡς σύντροφο γυναῖκα, διεκδικεῖ “ρόλο πατέρα”. Ἡ πατρότητα δέν εἶναι ἕνας ρόλος, εἶναι βιωματική σχέση πού ἔχει ρίζες στό παρελθόν καί προεκτείνεται στό μέλλον. Ὁ διαφυλικός ἄντρας δέν ὑπῆρξε ποτέ “γιός τοῦ πατέρα του”, ἀλλά “κόρη τοῦ πατέρα της”. Ἆρα εἶχε μία ἄλλης τάξης σχέση τόσο μέ τόν πατέρα ὅσο καί μέ τήν μητέρα, ἄλλη ψυχική θέση καί ἄλλες φαντασιώσεις, βάσει τῶν ὁποίων μετρήθηκε μέ τήν πραγματικότητα καί δόμησε τήν προσωπικότητα “του”. Τό μήνυμα πρός τό παιδί στήν περίπτωση αὐτή, εἶναι: “ἤμουν μιά κόρη πού ἤθελε νά εἶναι γιός, μιά γυναῖκα πού ἤθελε νά εἶναι ἄντρας, μιά ἐν δυνάμει μητέρα πού θέλει νά εἶναι πατέρας”.

Αὐτό τό διαγενεακό κενό στό βίωμα καί ἡ διαγενεακή σύγχυση ὡς πρός τά ψυχικά περιεχόμενα τῶν γονεϊκῶν ἰδιοτήτων, μεταβιβάζεται στό παιδί. Τό παιδί παγιδεύεται σέ ἕνα διπλό μήνυμα, μεταξύ αὐτοῦ πού φαίνεται καί αὐτοῦ πού εἶναι, ὄχι μόνο στό ψυχικό ἐπίπεδο, ἀλλά καί στό σωματικό. Ἡ τεκνοθεσία ἀπό ἕνα μόνο ἄτομο διαφέρει, γιατί διατηρεῖ ἕνα κενό στήν θέση τοῦ δεύτερου γονέα καί ἔτσι ἡ προέλευση τοῦ παιδιοῦ ἀπό δύο φῦλα οὔτε διαστρεβλώνεται, οὔτε ἀκυρώνεται. (Christian Flavigny, 2020). Τέλος, ἕνα σημαντικό ἐρώτημα εἶναι ἡ σταθερότητα πού ἐγγυᾶται στό παιδί ἕνας ὁμόφυλος “γάμος”. Στήν Σουηδία, πού ἦταν ἡ πρώτη χώρα πού καθιέρωσε τέτοιους “γάμους”, προκύπτει ἀπό μελέτη εἰκοσαετοῦς διάρκειας, ὅτι οἱ ὁμόφυλοι λεσβιακοί γάμοι εἶναι ἐξαιρετικά ἀσταθεῖς (Kolk M, Andersson G, 2020).

Μητέρα καί “Παρένθετη Μητέρα” Ὁ ρόλος τῆς μητέρας πού κυοφορεῖ εἶναι πολύ σημαντικός. Ἡ μητέρα κατά τήν κύηση εἶναι τό περιβάλλον καί ταυτόχρονα ὁ ρυθμιστής τοῦ περιβάλλοντος τοῦ ἐμβρύου. Οἱ ἀλλαγές στήν φυσιολογία τοῦ μητρικοῦ σώματος συνοδεύονται ἀπό ψυχολογικές ἀλλαγές πού εὐαισθητοποιοῦν τήν γυναῖκα στίς ἀνάγκες τοῦ μωροῦ πού ἀναπτύσσεται μέσα της. Ἡ μητέρα καί τό βρέφος ἀποτελοῦν μία ἀδιάσπαστη σωματική καί ψυχική ἑνότητα, ἡ ὁποία σέ ἕνα βαθμό συνεχίζεται καί μετά τήν γέννηση. Στήν ψυχολογία τοῦ βάθους, στήν ἔννοια βρέφος ἐμπεριέχεται ἡ φροντίδα πού αὐτό λαμβάνει ἀπό τήν μητέρα.

Μετά τήν γέννηση, ἡ ταύτιση τῆς μητέρας μέ τό μωρό τῆς ἐπιτρέπει νά ἀντιλαμβάνεται καί νά συναισθάνεται τίς ἀνάγκες του, νά τό φροντίζει, νά τό προστατεύει καί νά θέτει τήν σχέση τους σέ ἀπόλυτη προτεραιότητα στίς σκέψεις της, στά συναισθήματά της, στίς ἀνησυχίες καί στίς πράξεις της. Χάρι σέ αὐτή τήν εὐαίσθητη σωματική καί ψυχική φροντίδα, τό μωρό ἀρχίζει νά ἀποκτᾶ μία αἴσθηση συνέχειας τῆς ὕπαρξής του καί νά ἀναπτύσσει τό δυναμικό πού ἔχει κληρονομήσει (Winnicott DW, 1960).

Ἡ ἱκανότητα τῆς μητέρας νά “διαβάζει τό παιδί”, δηλαδή νά τό κατανοεῖ χωρίς λόγια, εἶναι προϋπόθεση γιά τήν παροχή ἐπαρκοῦς φροντίδας. Μελέτες δείχνουν ὅτι αὐτή ἡ ἱκανότητα τῆς μητέρας διευκολύνει τά θετικά συναισθήματα τοῦ βρέφους καί ἐνισχύει τήν συναισθηματική του ρύθμιση καί τήν ψυχική του ἀνθεκτικότητα (Hanford LC et al, 2018). Τό αἴσθημα ἐμπιστοσύνης πού δημιουργεῖ στό παιδί ἡ ἀξιόπιστη καί εὐαίσθητη φροντίδα, ἀποτελεῖ τό θεμέλιο τοῦ αἰσθήματος ταυτότητας. (Κ. Προκοπάκη, 2020).

Τί σημαίνει “παρένθετη μητέρα”; Μιά μητέρα πού παύει νά εἶναι μητέρα μόλις γεννήσει ἕνα τέκνο πού δέν κυοφορήθηκε ἀπό τήν μητέρα τῆς ὁποίας φέρει (ἤ καί δέν φέρει κἄν) τό γενετικό ὑλικό. Τί συμβαίνει ὅταν κλείσει ἡ παρένθεση τῆς “παρένθετης”; Τί βιώνει ἡ μητέρα πού πιά δέν “παρεμβάλλεται”; Πῶς νοιώθει μιά γυναῖκα ἀφοῦ “χρησιμοποιηθεῖ” ὡς μητέρα; Τί σημαίνει γιά ἕνα βρέφος νά ἀποκλεισθεῖ ἀπό τό σῶμα πού τοῦ προσέφερε τήν δυνατότητα νά ζήσει; Πῶς ἐπηρεάζει τήν ἐξέλιξή του;

Πρακτικές πού ὑπερβαίνουν τά ὅρια τῆς φύσης καί μετατρέπουν τήν γυναῖκα σέ μηχανή ἀναπαραγωγῆς καί τό βρέφος σέ ἀπόκτημα. Παρά τήν μή-κερδοσκοπική ἐπίφαση, πρόκειται πολύ συχνά γιά μία ἀμειβόμενη ἐργασία καί ἐμπορευματοποίηση τῆς ἐγκυμοσύνης. Αὐτή εἶναι μία συζήτηση πού δεοντολογικά καί ἐπιστημονικά ἐκκρεμεῖ.». *Εκ της εφημερίδας  «ΕΣΤΙΑ» της 13.2.2023. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

«ΟΧΙ» ΑΛΛΑ ΨΕΜΜΑΤΑ... ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ΣΤΟ «ΓΑΜΟ» ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ!

Από το Κανάλι «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ! Η Ν.Δ. ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΕΙ ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ ΠΙΣΩ!

Οι συντάκτες του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών υποστηρίζουν ότι με τη θέσπισή του ωθούν τη χώρα πολλά χρόνια μπροστά. Και όσοι υποστηρίζουν την αντίθετη άποψη μας επιστρέφουν στον βαθύ Μεσαίωνα. Είναι, όμως, έτσι; Υπέπεσε προσφάτως στην αντίληψή μου το κείμενο ενός υψηλόβαθμου Ανατολικού αξιωματούχου, ο οποίος, αντί για τη θεωρία, μίλησε για την πράξη. Εξήγησε με επιχειρήματα γιατί όλο αυτό είναι λάθος. Και εξήγησε τι έκαναν οι μπολσεβίκοι το 1920 στην πρώην ΕΣΣΔ. Το θέτω στην κρίση σας και στο τέλος του κειμένου θα σας αποκαλύψω και το όνομα του αξιωματούχου!

του Μανώλη Κοττάκη

Εχει ως εξής: «Οι υποστηρικτές της λεγόμενης “κοινωνικής προόδου” πιστεύουν ότι οδηγούν την ανθρωπότητα σε ένα είδος νέας και καλύτερης συνείδησης. Καλή τύχη, σηκώστε τις σημαίες όπως λέμε, και προχωρήστε. Το μόνο πράγμα που θέλω να πω στο σημείο αυτό είναι ότι οι συνταγές τους δεν είναι καθόλου καινούργιες. Μπορεί να αποτελεί έκπληξη για κάποιους ανθρώπους, αλλά η Ρωσία έχει ήδη βρεθεί εκεί. Μετά την επανάσταση του 1917, οι μπολσεβίκοι, βασιζόμενοι στα δόγματα του Μαρξ και του Ενγκελς, είπαν κι εκείνοι ότι θα αλλάξουν τα υπάρχοντα ήθη και έθιμα, και όχι μόνο τους πολιτικούς και οικονομικούς κανόνες, αλλά την ίδια την έννοια της ανθρώπινης ηθικής, και ότι θα θέσουν τα θεμέλια μιας υγιούς κοινωνίας.

Η καταστροφή των πανάρχαιων αξιών, της θρησκείας και των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, μέχρι και την πλήρη απόρριψη της οικογένειας (την είχαμε κι αυτή), η ενθάρρυνση για καταγγελία αγαπημένων προσώπων, όλα αυτά χαρακτηρίζονταν ως πρόοδος και, παρεμπιπτόντως, υποστηρίχθηκαν ευρέως σε όλο τον κόσμο την εποχή εκείνη και ήταν αρκετά της μόδας, όπως και σήμερα. Παρεμπιπτόντως, οι μπολσεβίκοι ήταν απολύτως αδιάλλακτοι απέναντι σε απόψεις διαφορετικές από τις δικές τους.

Τα πρωτοπαλίκαρα του Λένιν κατήργησαν τα φύλα και θέσπισαν τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών το 1920! Ενα αποκαλυπτικό κείμενο Το βιβλίο «Πώς βλέπω τον σημερινό κόσμο», το οποίο παρουσιάζει την ομιλία του Ρώσου προέδρου Πούτιν στη Λέσχη Συζητήσεων Valdai.

Αυτό, πιστεύω, θα πρέπει να μας θυμίσει μερικά από αυτά τα ζητήματα που βλέπουμε σήμερα. Κοιτάζοντας τι συμβαίνει σε ορισμένες δυτικές χώρες, βλέπουμε έκπληκτοι τις εγχώριες πρακτικές, τις οποίες εμείς, ευτυχώς, έχουμε εγκαταλείψει, ελπίζω, στο μακρινό παρελθόν. Ο αγώνας για την ισότητα και κατά των διακρίσεων έχει μετατραπεί σε επιθετικό δογματισμό που αγγίζει τα όρια του παραλογισμού, όταν τα έργα των μεγάλων συγγραφέων του παρελθόντος -όπως του Σαίξπηρ- δεν διδάσκονται πλέον στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, επειδή οι ιδέες τους θεωρούνται οπισθοδρομικές.

Οι κλασικοί θεωρούνται οπισθοδρομικοί και ότι δεν αναγνωρίζουν τη σημασία του φύλου ή της φυλής. Στο Χόλιγουντ διακινούνται υπομνήματα σχετικά με τη σωστή αφήγηση και το πόσοι χαρακτήρες ποιου χρώματος ή φύλου πρέπει να υπάρχουν σε μια ταινία. Αυτό είναι ακόμη χειρότερο από εκείνες τις πρακτικές του τμήματος Αγκιτάτσιας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης.

Σε ορισμένες δυτικές χώρες, η συζήτηση για τα δικαιώματα των ανδρών και των γυναικών έχει μετατραπεί σε μια τέλεια φαντασμαγορία. Προσέξτε, φροντίστε να μην πάτε εκεί όπου κάποτε σκόπευαν να πάνε οι μπολσεβίκοι – όχι μόνο να κοινωνικοποιήσουν τις κότες, αλλά και τις γυναίκες. Ενα ακόμη βήμα και θα φτάσετε εκεί. Οι φανατικοί υποστηρικτές αυτών των νέων προσεγγίσεων φτάνουν στο σημείο να θέλουν να καταργήσουν εντελώς αυτές τις έννοιες. Οποιος τολμήσει να αναφέρει ότι οι άνδρες και οι γυναίκες υπάρχουν στην πραγματικότητα, κάτι που αποτελεί βιολογικό γεγονός, κινδυνεύει να εξοστρακιστεί. 

“Γονέας νούμερο ένα” και “Γονέας νούμερο δύο”, “Γονέας που γεννάει” αντί για “μητέρα” και “ανθρώπινο γάλα” αντί για “μητρικό γάλα”, επειδή διαφορετικά μπορεί να ενοχληθούν οι άνθρωποι που δεν είναι σίγουροι για το δικό τους φύλο. Για να μην αναφέρουμε μερικά πραγματικά τερατώδη πράγματα, όταν τα παιδιά διδάσκονται από μικρή ηλικία ότι ένα αγόρι μπορεί εύκολα να γίνει κορίτσι και το αντίστροφο. Δηλαδή, οι δάσκαλοι στην πραγματικότητα τους επιβάλλουν μια επιλογή που όλοι υποτίθεται πως έχουμε.

Το κάνουν αυτό ενώ αποκλείουν τους γονείς από τη διαδικασία και αναγκάζουν το παιδί να πάρει αποφάσεις που μπορεί να ανατρέψουν ολόκληρη τη ζωή του. Δεν μπαίνουν καν στον κόπο να συμβουλευτούν παιδοψυχολόγους – είναι ένα παιδί σε αυτή την ηλικία ικανό να πάρει μια τέτοια απόφαση; Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό αγγίζει τα όρια του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας και γίνεται στο όνομα και κάτω από τη σημαία της προόδου. Λοιπόν, αν αυτό αρέσει σε κάποιον, ας το κάνει. Εχω ήδη αναφέρει ότι, κατά τη διαμόρφωση των συμπεριφορών μας, θα πρέπει να καθοδηγούμαστε από έναν υγιή συντηρητισμό.

Σήμερα, που ο κόσμος υφίσταται κραδασμούς σε επίπεδο δομών, η σημασία του λογικού συντηρητισμού ως θεμέλιου μιας πολιτικής πορείας έχει εκτιναχθεί στα ύψη, ακριβώς λόγω των πολλαπλασιαζόμενων ρίσκων και κινδύνων και της ευθραυστότητας της πραγματικότητας γύρω μας. Αυτή η συντηρητική προσέγγιση δεν έχει να κάνει με έναν αδαή παραδοσιοκρατισμό, με τον φόβο της αλλαγής, ή με έναν σχεδιασμό με αναστολές. 

Πολύ περισσότερο δεν έχει να κάνει με τάση απομόνωσης στο καβούκι μας. Πρόκειται πρωτίστως για την εξάρτηση από μια δοκιμασμένη στον χρόνο παράδοση, τη διατήρηση και την αύξηση του πληθυσμού, τη ρεαλιστική αξιολόγηση του εαυτού μας και των άλλων, την ακριβή αντιστοίχηση των προτεραιοτήτων, τη συσχέτιση της αναγκαιότητας και της δυνατότητας, τη συνετή διατύπωση των στόχων και τη θεμελιώδη απόρριψη του εξτρεμισμού ως μεθόδου.

Και πάλι, για εμάς στη Ρωσία, αυτά δεν συνιστούν κάποια υποθετικά αξιώματα, αλλά διδάγματα από τη δύσκολη και ενίοτε τραγική ιστορία μας. Το κόστος των κακοσχεδιασμένων κοινωνικών πειραμάτων ξεπερνά μερικές φορές κάθε πρόβλεψη. Τέτοιες ενέργειες μπορούν να καταστρέψουν όχι μόνο τα υλικά, αλλά και τα πνευματικά θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης, αφήνοντας πίσω τους ηθικά συντρίμμια, όπου τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί, ώστε να τα αντικαταστήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα».

Πρόκειται για ένα απόσπασμα ομιλίας του προέδρου Πούτιν στη Λέσχη Συζητήσεων Valdai το 2021. Ο τίτλος της ήταν «Πώς βλέπω τον σημερινό κόσμο» και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κοροντζή, οι οποίες είχαν την καλοσύνη να μου το στείλουν προ καιρού. Ο Πούτιν προφανώς και δεν είναι άγγελος δημοκρατίας – με τους αποκλεισμούς συνυποψηφίων του από τις προεδρικές εκλογές της άνοιξης μας το δείχνει. 

Δεν είναι ούτε φανατικός οπαδός του Διεθνούς Δικαίου – η εισβολή του στην Ουκρανία το αποδεικνύει. Αυτά που αποκαλύπτει, όμως, για την εμπειρία της χώρας του από τις «προοδευτικές αλλαγές» των μπολσεβίκων αξίζει να τα έχουμε υπόψη μας. Δεν είναι ούτε λόγια ούτε θεωρία. Είναι εμπειρία. Εκ του ιστολογίου «newsbreak.gr» της 11.2.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.