ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΟΥ (ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ)

Ακούσατε αδελφοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο Σταυρός και τι σημαίνει. Πρώτον· όπως η Αγία Τριάς δοξάζεται εις τον ουρανόν από τους Αγγέλους, ούτω και συ να σμίγης τα τρία σου δάκτυλα της δεξιάς χειρός·

και μη δυνάμενος να αναβής εις τον ουρανόν να προσκυνήσης, βάνεις την χείραν σου εις την κεφαλήν σου (διότι η κεφαλή σημαίνει τον ουρανόν) και λέγεις: Καθώς οι Άγγελοι δοξάζουσι την Αγία Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ ως δούλος δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα· και καθώς τα δάκτυλα είνε τρία, είνε ξεχωριστά, είνε και μαζί, έτσι και η Αγία Τριάς είνε τρία πρόσωπα, αλλ’ εἷς Θεός. 

Κατεβάζων το χέρι σου εις την κοιλίαν σου να λέγης: Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθης και εσαρκώθης εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας. Το βάζεις λοιπόν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσης και να με βάλης εις τα δεξιά σου με τούς δικαίους.

Βάνοντας το πάλιν εις τον αριστερόν ώμον λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλης εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γην: Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, ότι καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ. Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνει την ανάστασιν και λέγεις: Σε δοξάζω και Σε προσκυνώ, Κύριέ μου, ότι ανέστης εκ νεκρών δια να μας χαρίσης ζωήν αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο Σταυρός!

Τώρα σας συμβουλεύω να κάμετε από ένα κομβολόγι μικροί και μεγάλοι και να το κρατήτε με το αριστερό χέρι, και με το δεξιό να κάμνετε τον σταυρόν σας και να λέγετε:Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου.

Ο πανάγαθος Θεός μάς εχάρισε τον Τίμιον Σταυρόν με τον οποίον να ευλογώμεν, και τα Άχραντα Μυστήρια. Με τον Σταυρόν να ανοίγωμεν τον παράδεισον, με τον Σταυρόν να διώκωμεν τούς δαίμονας· αλλά πρέπει να έχωμεν το χέρι μας καθαρόν από αμαρτίας, και τότε κατακαίεται ο διάβολος και φεύγει. Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώγετε ή πίνετε ή δουλεύετε, να μη σας λείπη αυτός ο λόγος και ο Σταυρός· και καλόν και άγιον είνε να προσεύχεσθε πάντοτε την αυγήν, το βράδυ και τα μεσάνυκτα.

Να είπωμεν και ένα παράδειγμα, να ιδήτε την δύναμιν του Σταυρού. Εις την Αίγυπτον ήτον ένας βασιλεύς ασεβής· είχε και ένα Εβραίο βεζύρην, όστις έπειτα έγινε Τούρκος. Εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας Πατριάρχης, το όνομα Ιωακείμ, άγιος άνθρωπος και σοφός. Ακούων ο βασιλεύς ότι ήτο άγιος άνθρωπος ο Πατριάρχης, τον ηγάπα πολύ. Λέγει ο Εβραίος του βασιλέως: Κάτι πολλήν αγάπην έχεις εις τον Πατριάρχην.

Του λέγει ο βασιλεύς: Ο Πατριάρχης είνε καλός άνθρωπος. Του λέγει ο Εβραίος: Κράξε, βασιλεύ, τον Πατριάρχην να έλθη να διαλεχθώμεν μαζί, και να ιδής όπού θα μείνη αναπολόγητος. Έκραξεν ο βασιλεύς του Πατριάρχη να έλθη. Λέγει του ο Εβραίος:

Εγώ θέλω, Πατριάρχη, να διαλεχθώμεν μερικά περί πίστεως. -Με τον ορισμόν σου. Έτοιμος είμαι δια την πίστιν μου να χύσω και το αίμά μου. Και κάμνων αρχήν ο Πατριάρχης να φιλονική με τον Εβραίον, με έναν τρόπον επειδέξιον πάντοτε τον ενίκα τον Εβραίον. Λέγει του ο Εβραίος του Πατριάρχη:

Διατί να φιλονεικώμεν; Ακούω οπού λέγει ο Χριστός εις το Ευαγγέλιον ότι, όστις έχει πίστιν ως κόκκον σινάπεως, μεταφέρει ένα βουνό από ένα μέρος εις άλλο. -Μαλιστα, του λέγει ο Πατριάρχης. Λέγει του ο Εβραίος: Λοιπόν, αν είσαι άξιος, πρόσταξε και συ να γίνη, και τότε να πιστεύσω. Τότε εζήτησεν ο Πατριάρχης τρεις ημέρας διορίαν, και λέγει του βασιλέως:

Έτοιμος είμαι δια το πρόσταγμα οπού είπομεν. Ήτο εκεί ένα βουνό τρεις ώρας μακράν. Λέγει ο Εβραίος του Πατριάρχη να σηκώση εκείνο το βουνό. Τότε πιάνει ο Πατριάρχης και θυμιάζει εκείνο το βουνό, και κάμνει τον σταυρόν του τρεις φοράς λέγων και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είτα λέγει: Σε προστάζω, εσέ, βουνό, να σηκωθής να έλθης εις την Αίγυπτον. Και ω του θαύματος! 

Ευθύς ασηκώθη το βουνό και έγινεν εις τρία, εις τύπον της Αγίας Τριάδος, και εκίνησε και ήρχετο. Φωνάζει ο βασιλεύς: Πατριάρχη, βοήθησέ μας, διότι εχαθήκαμεν. Και κάμνων δέησιν πάλιν ο Πατριάρχης, εστάθη το βουνό εις εξ μίλια μακράν από την πόλιν. Αλλ’ ο Εβραίος δεν επίστευσε και λέγει του βασιλέως:

Ο Χριστός, λέγει και άλλο· ότι όποιος έχει πίστιν, αν πίη θανάσιμον φαρμάκι, δεν αποθνήσει. Λοιπόν, ειπέ του Πατριάρχη να του κάμω ένα φαρμάκι να το πίη, και αν δεν αποθάνη, να πιστεύσωμεν και ημείς. Να ηξεύρης και τούτο, βασιλεύ, ότι οι χριστιανοί έχουν τον σταυρόν· κάμνοντές τον τα διαλύουν όλα· και το πικρό το κάμνουν γλυκό.

Κάμνει λοιπόν ο Εβραίος το φαρμάκι ίνα άμα το εγγίξη εις το στόμα του ο Πατριάρχης αποθάνη. Το πηγαίνει εις τον βασιλεα και του λέγει; Πρόσταξε τον Πατριάρχην να το πίη και να μη κάμη τον σταυρόν του. 

Κράζει ο βασιλεύς τον Πατριάρχην και τον προστάζει να πίη το φαρμάκι ως ήθελεβν ο Εβραίος. Καλά, λέγει ο Πατριάρχης· μου έδωσες, βασιλεύ, τούτο το ποτήρι, μα δεν μου είπες πόθεν να το πίω, και κάμνων το δεξιόν του χέρι ως να ευλογή εις τύπον, ερωτά πόθεν να το πίη, εδώθεν ή εκείθεν, και το σταυρώνει. Αμή εκείνος δεν το εκατάλαβε.

Λέγει του ο Εβραίος: Πίετο όθεν θέλεις. Και πίνοντάς το ο Πατριάρχης έμεινεν υγιής. Λέγει τότε του βασιλέως: Εγώ έπια όλο το φαρμάκι, ο δε Εβραίος να ξεπλύνη το ποτήρι με ολίγο νερό και να το πίη. Και αν δεν πάθη τίποτε, να πιστεύσωμεν και ημείς εις την πίστιν του. Δεν ήθελεν ο Εβραίος να το πίη, τον εβίασεν όμως ο βασιλεύς και το έπιε, και ω του θαύματος! έσκασεν ευθύς και απέθανεν.

Εκαταλάβατε, αδελφοί μου; Όστις έχει πίστιν εις τον Χριστόν μας και είνε καθαρός δεν παθαίνει κανέν κακόν. Με καθαράς χείρας το Σημείον του Σταυρού. Θέλετε ν’ ακούσετε και άλλο δια τον Σταυρόν, πως δεν ενεργεί, όταν είνε μολυσμένο τα χέρι από αμαρτίας;

Ήτον ένας άνθρωπος οναμαζόμενος Ιουλιανός αναγνώστης, όστις εσπούδασε γράμματα με τον Μέγαν Βασίλειον, ο οποίος ηθέλησε να γίνη βασιλεύς. Πηγαίνει λοιπόν και ευρίσκει ένα μάγον Εβραίον και του λέγει: Είσαι καλός να με κάμης βασιλέα και να σε κάμω βεζύρη; Του λέγει ο μάγος: Αρνήσου τον Χριστόν, και εγώ σε κάμω. Λέγει του ο Ιουλιανός:

Τον αρνούμαι. Τότε κάμνει ένα γράμμα ο μάγος και του λέγει: Πάρε τούτο το χαρτί και πήγαινε εις ένα μνήμα ελληνικό και ρίψε το υψηλά και θα έλθουν δαίμονες· και ό,τι σου κάμνουν μη φοβηθής και να μη κάμης τον σταυρόν σου, διότι θα φύγουν. 

Επήγεν ο Ιουλιανός εις το μνήμα και ρίχνοντας το χαρτί ήλθαν οι δαίμονες. Αυτός φοβηθείς και κάμνοντας τον σταυρόν του έφυγον οι δαίμονες. Πηγαίνει ευθύς εις τον μάγον και του λέγει τα γενόμενα. Τότε του λέγει ο μάγος: Πήγαινε να σφάξης ένα παιδί και να μου φέρης την καρδιά του. Επήγε και έσφαξε το παιδί και του έφερε την καρδία. Τότε κράζει πάλιν τούς δαίμονας ο μάγος.

Αυτός πάλιν από τον φόβον του έκαμε τον σταυρόν· αλλ’ οι δαίμονες δεν εφοβήθησαν, διότι ήτο μολυσμένος από τον φόνον. Έτσι έκαμε το θέλημά του και εβασίλευσε δύο χρόνους και επήγεν εις την κόλασιν να καίεται πάντοτε. Πρέπει και ημείς να είμεθα καθαροί από αμαρτίας, και τότε φεύγει ο διάβολος.

Τώρα σας λέγω να κάμητε τούτο· να πάρετε όλοι από ένα κομπολόγιον, και το κομπολόγιόν σας να έχη τριαντατρία σπυριά, και να προσεύχεσθε και να λέγητε το: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων σου των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου".

Μέσα εις το "Κύριε Ιησού Χριστέ", αδελφοί μου, τι θεωρεί; Θεωρεί η Αγία Τριάς, ο Θεός μας, η ένσαρκος οικονομία του Χριστού μας. Και πάντες οι Άγιοι με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" επήγαν εις τον παράδεισον. Και όποιος λέγει αυτόν τον λόγον και κάμνει και τον σταυρόν του, καν άνδρας, καν γυναίκα ευλογεί τον ουρανόν, την γην, την θάλασσαν. Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" ιατρεύονται κάθε αρρωστείες.

Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" οι Απόστολοι αναστούσαν νεκρούς και ιάτρευαν πάσαν ασθένειαν. Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αποστομώνει ο άνθρωπος κάθε αιρετικόν. Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αγιάζει ο άνθρωπος και πηγαίνει εις τον παράδεισον, να χαίρεται και να ευφραίνεται ωσάν οι Άγγελοι. Βλέπετε, αδελφοί μου, ο Τίμιος και άγιος Σταυρός πόσον βοηθά τον άνθρωπον.

Και όποιος τον κάμνει τον Σταυρόν, ποτέ δεν έχει ζημίαν, αλλά τον φυλάγει από κάθε λογής φαρμακερόν πράγμα και από κάθε δαιμονικήν πείραξιν. Και ο άνθρωπος τον έχει σημαδεμένον απάνω του. Να ανταμώση τα τρία δάκτυλα της δεξιάς χειρός του και να τα βάλη πρώτον εις το μέτωπον, είτα εις τον ομφαλόν, έπειτα εις το δεξιόν βυζίον, ύστερα εις το ζερβί βυζίον, ύστερα και να σκύπτη έως χαμηλά και πάλιν να σηκώνεται.


Και ο Σταυρός, αδελφοί μου, πως είναι, μάθετε: Όταν βάνωμεν το χέρι μας εις το κεφάλι, φανερώνει ο Θεός, οπού ήτον εις τον ουρανόν· και όταν το βάλωμεν εις τον ομφαλόν, φανερώνει πως εκατέβη εις την γην και εσαρκώθη· και όταν το βάνωμεν εις το δεξιόν μέρος.

άνωθεν του βυζίου, φανερώνει πως είναι δίκαιος και αθάνατος και πως θέλει βάλει τούς δικαίους εις τα δεξιά του μέρη· και όταν το βάλωμεν εις το ζερβόν μέρος, φανερώνει πώς θέλει κρίνει όλα τα έθνη και θέλουν στέκονται εις το ζερβόν του μέρος και να τούς βάλη εις την κόλασιν.

Ο Τίμιος Σταυρός, αδελφοί μου, είνε φύλαξ όλης της γης. Ο Τίμιος Σταυρός αγιάζει όλα τα πέρατα, όλα τα θεία και άγια των εκκλησιών. Ο Σταυρός αγιάζει την θείαν Λειτουργίαν και κάθε Ακολουθίαν. Ο Σταυρός αγιάζει τούς Αγίους. Ο Σταυρός αγιάζει και στερεώνει την Βάπτισιν. Ο Σταυρός ευλογεί τα ανδρόγυνα.

Ο Σταυρός κυνηγά τους δαίμονας και φεύγουσιν ωσάν από την αστραπήν. Ο Σταυρός είναι όπλον φωτεινόν και όποιος τον κάμνει, τον φωτίζει και τον αγιάζει εκείνον τον άνθρωπον, και είναι ωσάν δίστομον σπαθίον, και δεν ζυγώνουν σιμά οι δαίμονες να παρακινούν τούς ανθρώπους διά να κάμωσιν αμαρτήματα. Και όπου κινήση να πηγαίνη ο άνθρωπος πρώτον να κάμη τον σταυρόν και να λέγη το "Κύριε Ιησού Χριστέ".

Ή εις το παζάρι κινάς ή εις το χωράφι ή εις το αμπέλι ή όταν φάγης ψωμί ή όταν πίνης κρασί ή νερόν ή οπωρικόν ή όταν κοιμηθής, να προσκυνήσης τον Θεόν, να σταυρώνης και το σώμα σου, και ύστερα να πλαγιάσης. Να κοιμηθής, και θέλεις σηκωθή το πρωϊ γερός και χαρούμενος. Όθεν, αδελφοί μου, εκαταλάβατε και το ηξεύρετε όλοι σας.

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/patrokosmas/didaxai.htm


Icon by Razvan Gasca

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΟΥ: ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Εορτάζουμε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καταφωτίζεται. Ἑορτάζουμε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλη ἡ οἰκουμένη φωταγωγεῖται καί γεμίζει μέ ἀκτίνες θεϊκῆς χαρᾶς. Ἑορτάζουμε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, διά τοῦ ὁποίου τό σκοτάδι (τῆς ἁμαρτίας) διώχθηκε, καί ἦλθε τό φῶς (τῆς ἀρετῆς).

Ἑορτάζουμε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὑψούμεθα πνευματικά μαζί μέ τόν Σταυρωθέντα Σωτήρα μας, ἀφήνοντας κάτω τή γῆ μέ τήν ἁμαρτία, γιά νά κερδίσουμε τά ἄνω ἀγαθά.Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ὑψώνει μαζί του τήν ἀνθρωπότητα, πού λόγω τῆς ἁμαρτίας της, ἦταν πεσμένη κάτω. 

Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ταπεινώνει τήν αὐθάδη ἔπαρση τῶν δαιμόνων. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ἡ ἐναντία δύναμη τοῦ πονηροῦ ὑποχωρεῖ καί ταπεινώνεται. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί συναθροίζεται τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί οἱ πόλεις ἑορτάζουν πανηγυρικά΄ οἱ δέ λαοί προσφέρουν χαρούμενοι τίς ἀναίμακτες θυσίες στόν Θεό.

Διότι καί μόνη ἡ μνήμη τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὑπόθεση μεγάλης χαρᾶς, καί ἀποδίωξη τῆς λύπης. Ἀλλά καί τό νά βλέπει κανείς τόν τύπο τοῦ Σταυροῦ, πόσο μεγάλο πράγμα εἶναι! Διότι ἐκεῖνος πού βλέπει τό Σταυρό, γεμίζει ἀνδρεία καί διώχνει τή δειλία. Τόσο μεγάλο πράγμα εἶναι ὁ Σταυρός! 

Καί αὐτός πού τόν κάνει κτῆμα του, θά ἔχει ἀποκτήσει ἕνα θησαυρό. Ἴσως νά νομίζετε ὅτι ὀνομάζω θησαυρό τό χρυσό, ἤ τά μαργαριτάρια, τούς βαρύτιμους ἰνδικούς λίθους, γιά τά ὁποῖα χαίρουν οἱ σαρκικοί ἄνθρωποι, ἀσχολούμενοι μέ τά μικρά καί ἀνάξια λόγου πράγματα. Ἐγώ ὅμως ὀνομάζω θησαυρό –καί δίκαια– ἐκεῖνο τό ὡραιό¬τατο καί πολύτιμο πράγμα καί ὄνομα ἐπάνω στό ὁποῖο καί μέ τό ὁποῖο ἐπιτεύχθηκε ὅλη ἡ ὑπόθεση τῆς σωτηρίας μας.

Γιατί τά λέγω αὐτά; Ἐάν δέν ὑπῆρχε Σταυρός, δέν θά συντριβόταν ὁ θάνατος, δέν θά γυμνωνόταν ὁ ἅδης, δέν θά νεκρωνόταν τό πονηρό φίδι, ὁ διάβολος. Γι᾽ αὐτό εἶναι πολύ μεγάλο καί τίμιο πράγμα ὁ Σταυρός. Μεγάλο, διότι πάρα πολλά ἀγαθά καί εὐεργεσίες ἔγιναν δι᾽ αὐτοῦ. 

Τόσο πολλά, καθόσο καί τά θαύματα καί τά Πάθη τοῦ Χριστοῦ ὑπερνικοῦν κάθε δύναμη λόγου καί ἔκφρασης. Εἶναι τίμιο, ἐπίσης, διότι ὁ Σταυρός σημαίνει θεῖο Πάθος καί τρόπαιο. Πάθος, λόγω τοῦ ὅτι ὁ ἀπαθής Χριστός, ἑκούσια ὑπέστη σταυρικό θάνατο΄ τρόπαιο δέ, διότι ὁ διάβολος τραυματίσθηκε διά τοῦ Σταυροῦ, καί μαζί του νικήθηκε καί ὁ θάνατος.

Συνετρίβησαν ἐπίσης οἱ πύλες τοῦ ἅδη, καί τέλος, ὁ Σταυρός ἔγινε γιά ὅλο τόν κόσμο κοινή σωτηρία. Ὁ Σταυρός εἶναι ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν, σωτήρας τῶν ἀπεγνωσμένων, λιμάνι γι᾽ αὐτούς πού βρίσκονται σέ δύσκολες βιοτικές περιστάσεις, ἰατρός γιά τούς ἀσθενεῖς• ἀπομακρύνει τά πάθη, δίνει τήν ὑγεία, δίνει τή ζωή στούς πνευματικά νεκρούς, καθοδηγεῖ πρός τήν εὐσέβεια, ἀποστομώνει τή βλασφημία.

Ὁ Σταυρός εἶναι σκάλα πού ἀνεβάζει στούς οὐρανούς• ὁδός πού ὁδηγεῖ πρός τήν ἀρετή' εἶναι πρόξενος ζωῆς πνευματικῆς• κατάρ¬γηση τοῦ θανάτου, ἀπαλλαγή ἀπό τή φθορά. Ἔχει τή δύναμη νά σβήσει τή φλόγα τῶν παθῶν καί τοῦ αἰώνιου πνευματικοῦ θανάτου• δίνει στήν ψυχή τήν παρρησία πρός τόν Θεό• εἶναι τό κλειδί γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ὁ Σταυρός εἶναι φύλακας κατά τή νύκτα, πύργος κατά τήν ἡμέρα, χειραγωγός μέσα στό σκοτάδι, χαλινάρι σέ περιπτώσεις ὑπερ¬βολικῆς χαρᾶς, ψυχαγωγός σέ περιστάσεις θλίψεων, συντελεῖ σέ συμφιλίωση΄ εἶναι παρακλητικός, φιλικός, ὑπερασπιστής, μᾶς προφυλάσσει καί μᾶς βοηθεῖ. 

Ὁ Σταυρός εἶναι φύλακας τῶν πόλεων, ἀσφάλεια τῶν σπιτιῶν, σύνδεσμος τῆς φιλίας, ὀχύρωμα κατά τῶν ἐχθρῶν, ἀντίπαλος τῶν πολεμίων, διώκτης τῶν παθῶν, σκόνταμα καί ἐμπόδιο τῶν βαρβάρων, βραβευτής τῆς εἰρήνης, συμφιλίωση τοῦ κόσμου, κατάργηση τῶν ὁρίων, παροχή καί ἐξασφάλιση τῆς ἀγάπης, ὕψος τοῦ οὐρανοῦ, βάθος τῆς γῆς, σύνθεση ὅλης τῆς κτίσης, τοῦ μήκους αὐτῆς πού βλέπουμε, καί τοῦ πλάτους τῆς οἰκουμένης καί γιά νά πῶ μέ λίγα λόγια, ὁ Σταυρός εἶναι τό κεφάλαιο τῶν Ἀχράντων Παθῶν τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ κορυφή τῶν θαυμάτων πού ἔγιναν γιά ἐμᾶς.

Ὑψώνεται λοιπόν ὁ Σταυρός σήμερα, γιά νά δοξασθεῖ ὁ Χριστός. Δέν ὑψώνεται ὁ Χριστός, γιά νά δοξασθεῖ ὁ Σταυρός, ἀλλά ὑψώνεται ὁ Σταυρός, γιά νά δοξασθεῖ ὁ Χριστός. Δοξάζεται δέ ὁ Χριστός, γιά νά ὑψώσει καί μᾶς μαζί μέ τόν ἑαυτό Του. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί μαζί του ὑψώνει καί τό φρόνημα τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν.

Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί δοξάζει μαζί Του καί αὐτούς πού Τόν δοξάζουν. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί συντρίβει τήν ὑπερηφάνεια τῶν δαιμόνων. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί ντροπιάζει τόν ἀρχέκακο διάβολο. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ἀνορθώνει ἐκείνους πού καταπίπτουν. Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί διαλύει τήν ντροπή ἐκείνων πού ἔπεσαν στήν ἁμαρτία. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί γκρεμίζονται τά εἴδωλα. 

Δοξάζεται ὁ Χριστός, καί τραυματίζεται ὁ διάβολος. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, ὄχι μόνο διότι ὑψώθηκε ὁ Χριστός ἐπάνω σ’ αὐτόν, ἀλλά γιατί μέ τή φανέρωσή του, ἔλεγξε τή μωρία καί τήν ὑπερηφάνεια τῶν Ἰουδαίων. Ἀπό ποῦ φανερώθηκε; Ἀπό τά ἔγκατα τῆς γῆς.

Πότε φανερώθηκε; Στήν ἐποχή τῶν Βασιλέων πού πίστευσαν στόν Χριστό• ὄχι ὅπως μερικοί ἔπλασαν τάχα μέ τή φαντασία τους, ἐξαπατώντας τούς πολλούς μέ πιθανολογίες, ἀλλά μέ μιά θεία καί ἁπλή δύναμη, μέ μιά ὄντως ἐπινόηση σταθερῆς πίστης, διότι ἐπρόκειτο γιά θεϊκό κειμήλιο. Φανερώθηκε ὁ κοινός αὐτός θησαυρός, αὐτός λέγω ὁ Τίμιος τοῦ Κυρίου Σταυρός, ὁ ὁποῖος σήμερα ὑψώνεται σέ ὅλο τόν κόσμο, μαζί μέ ὅλα ἐκεῖνα πού συνετέλεσαν στήν οἰκονομία τοῦ μακάριου καί σωτήριου γιά τόν κόσμο θείου Πάθους. 

Αὐτό λοιπόν ἑορτάζουμε σήμερα, γιά τοῦτο πανηγυρίζουμε, γιά τό ὅτι φανερώθηκε σήμερα τό ἅγιο ἐκεῖνο Ξύλο πού ἀπό παλαιά ἐκρύπτετο, γιά τό ὅτι ὁ κρυμμένος θησαυρός ἔλαμψε σάν ἄλλος χρυσός μέσα ἀπό τά σπλάχνα τῆς γῆς, γιά τό ὅτι ἀποκαλύφθηκε τό μέχρι τώρα θαμμένο ἐπίσημο λάβαρο τῆς χριστιανοσύνης, γιά τό ὅτι ἡ ἀλαζονεία καί ἡ ἔπαρση τῶν δαιμόνων ἠρέμησε μέ τή φανέρωση τοῦ Σταυροῦ, γιά τό ὅτι αὐτό πού ἀπό τή φύση του εἶναι ξίφος κατά τῶν ἐχθρῶν, φανερώθηκε μέσα ἀπό τή γῆ, γιά τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔλαβε πάλι τό στολισμό της. 

Αὐτός εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, τό Δεσποτικό «σημεῖο», τό σωτήριο ὅπλο, ἡ βασιλική δύναμη, τό τρόπαιο τῆς νίκης, τό σημεῖο διαχωρισμοῦ ἀλλά καί τῆς ἑνώσεως τῶν οὐρανίων καί τῶν ἐπιγείων, ἡ νομοθεσία τῶν πιστῶν, ἡ κορυφή καί ὁ ἐπίλογος τῶν Ἀποστόλων, τό τηλεσκόπιο τῶν Προφητῶν, τό στεφάνι τῶν Μαρτύρων, ὁ ἀρραβώνας τῶν προσκυνούντων τόν Χριστό.

Ἀπό τότε πού ἔχουμε τό Σταυρό, ὁ Χριστός προσκυνεῖται, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ γνωρίσθηκε καί πιστεύθηκε, ἡ Ἰουδαϊκή θρησκεία καταργήθηκε, ἡ εἰδωλολατρία ἔσβησε, ἡ χριστιανική πίστη καί ζωή ἀνέτειλε καί ἐπικράτησε, γευθήκαμε τήν ἀναίμακτη λατρεία.

Καί γιατί νά λέγω πολλά; Ἀπό τότε πού ἔχουμε τό Σταυρό, οἱ ἄνθρωποι συμπολιτεύονται μέ τούς Ἀγγέλους, καί αὐτός ὁ οὐρανός εἶναι πλέον προσιτός γιά τούς ἐπιγείους• ὁ δέ Θεός, διά τῆς θείας Χάριτος καί ἐνεργείας του, γίνεται πλέον μεθεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους. Πράγματι ὁ Σταυρός εἶναι κάτι πολύ μεγάλο, καί σέ πολλά μέρη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μαρτυρεῖται ἤ προτυποῦται, καί πολλά θαύματα γίνονται καθημερινῶς μέ τή δύναμή του. Πρέπει νά προσκυνοῦμε λοιπόν τό Σταυρό, διότι δι’ αὐτοῦ γνωρίσαμε τόν Κύριο. 

Πρέπει νά προσκυνεῖται ὁ Σταυρός, διότι δι’ αὐτοῦ δοξάζουμε τόν Χριστό. Προσκυνοῦμε τό Σταυρό, διότι δι’ αὐτοῦ λάβαμε τήν εὐλογία, καί ἐλευθερωθήκαμε ἀπό τήν κατάρα. Προσκυνοῦμε τό Σταυρό, διότι δι’ αὐτοῦ ἀποβάλαμε τήν πικρή γεύση τοῦ «ξύλου τῆς παρακοῆς», καί γευθήκαμε τή γλυκύτητα τῆς σωτηρίας. Εὐλογημένο εἶναι τό Ξύλο ἀπό τό ὁποῖο κατασκευάσθηκε ἡ νοητή κιβωτός τῆς Ἐκκλησίας, καί ἡ ὁποία ἔχει τή δύναμη νά διασώζει τόν κόσμο ἀπό τόν κατακλυσμό τῆς ἁμαρτίας.

Ὑψῶστε, λοιπόν, σήμερα μαζί μου τή φωνή, καί ἄς ἀπευθύνουμε μαζί μέ τήν Ἁγία Γραφή τά λόγια της πρός τό θησαυρό τοῦ Σταυροῦ. Καί θησαυρό τοῦ Σταυροῦ, ὀνομάζω τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, τόν Χριστό, πρός τόν Ὁποῖον πρέπει νά ἀπευθύνουμε τά λόγια μας λέγοντες: «Πάντα τά ἔθνη, ὅσα ἐποίησας, ἥξουσι καί προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν σου, Κύριε, καί δοξάσουσι τό ὄνομα σου, ὅτι μέγας εἶ Σύ καί ποιῶν θαυμάσια, Σύ εἶ Θεός μόνος» (Ψαλμ. 85,9-10). Σ’ Αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

https://www.imkifissias.gr/index.php

Ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ Ἱεροσολυμίτου (Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης)

ΑΓΙΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ: ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΑΓΙΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Σταυρού πανήγυρης και ποιος να μην σκιρτήσει; Αναστάσεως διακήρυξις και ποιος χαρούμενα να μην γελάση; Ναι, ανασκίρτησις διά τον Σταυρόν: Διότι όταν αυτός ενεπήχθη εις τον τόπον του Κρανίου έχοντας καρφωμένο επάνω του τον Δεσπότην της κτίσεως, έσχισε το εις βάρος μας χρεωστικόν έγγραφον, το οποίον είχεν υπογράψει ο προπάτωρ μας ο Αδάμ, όταν παρέβη τας εντολές του Θεού. Ούτως ο Σταυρός μας ελευθέρωσε από τα δεσμά της αμαρτίας κάμνοντάς μας να αναπηδούμε με εύθυμα σκιρτήματα σαν μικροί μόσχοι που έχουν λυθεί από κάποια δεσμά. Διότι όπου η αμαρτία πλεόνασε, εκεί περίσσευσε η χάρις του Θεού.

Διά δε την Ανάστασιν γέλως χαράς: Διότι αυτή εξόρισε την φθοράν του θανάτου και εξεδίωξε το ζοφερόν σκότος του Άδου και ανέστησε τους νεκρούς από τους τάφους. Εξήλειψε το δάκρυον από κάθε πρόσωπον, όπως λέγει ο προφήτης, και αντ’ αυτού χάρισε την πραγματικός ατελείωτον χαράν εις κάθε άνθρωπον. Και αληθώς, το δώρημα της Αναστάσεως δεν είναι μόνον διά μερικούς ούτε το κατόρθωμά της επραγματοποιήθη προς χάριν κάποιων ολίγων. Διότι κατ’ αυτήν εκείνος ο οποίος πραγματοποίησε με ανθρώπινη σάρκα την ταφήν, μάλλον δε την Ανάστασιν, δεν ήτο άλλος από τον Θεόν ολοκλήρου της κτίσεως, ο οποίος ποτέ δεν χορηγεί χαρίσματα εις μερικούς μόνον ούτε υπάρχει εις Αυτόν καμία προσωποληψία. 

Αποδεικνύοντας λοιπόν τον εαυτόν του αληθή Θεόν των όλων, απλώνει την δωρεάν της σωτηρίας εις όλους τους ανθρώπους, ευσπλαχνιζόμενος την δική του εικόνα και ανακαινίζοντάς την εξ ολοκλήρου· διότι κατ’ εικόνα Θεού έχει πλασθή κάθε άνθρωπος επί της γης. Του Σταυρού η επέτειος πρόβαλε και ποίος άνθρωπος να μην σταύρωση τον εαυτόν του; Διότι ο Σταυρός γνωρίζει ως απολύτως γνήσιον προσκυνητήν του, μόνον εκείνον ο οποίος σταύρωσε τον εαυτόν του ως προς τον κόσμον και απέδειξε έτσι εμπράκτως διά τον εαυτόν του, ότι είναι απροκαλύπτως γνήσιος φίλος του Σταυρού.

Αναστάσεως τα εγκαίνια και ποιος πιστός δεν θα ανακαινισθή, απορρίπτοντας κάθε νέκρωσιν την εκ των παθών και ενδυόμενος αφθαρσίαν ψυχής; Διότι αλλιώς ορίζεται ο θάνατος της ψυχής και αλλιώς γνωρίζεται ο θάνατος του περί αυτήν σώματος. Τον πρώτον τον κυοφορεί η αμαρτία, όπως έγραψε ο αρχηγέτης και προεξάρχων αυτού του θρόνου, ο αδελφόθεος Ιάκωβος. Τον δε δεύτερον είναι νόμος της φύσεως να τον γεννά η διάλυσις των στοιχείων τα οποία συνθέτουν την ουσία των όντων. Εκτός αυτού δε τον γεννά και η αναχώρησις της αθανάτου ψυχής, κι ας μην είναι αυτό ορατό από τους ιατρούς, των οποίων επάγγελμα είναι να θεραπεύουν μόνον τα σώματα• διότι αφ’ ότου ο άνθρωπος παρήκουσε την θείαν εντολή, αυτό ακριβώς του εδόθη ως επιτίμιο από τον Κτίστην του.

Ο Σταυρός υψώνεται και ποίος δεν θα υψωθή μυστικώς από την γην; Διότι όπου υπερυψούται ο Λυτρωτής, εκεί πέρα πηδά και παρίσταται και ο λυτρωθείς, ποθώντας να ευρίσκεται πάντοτε μαζί με τον Σωτήρα του και να τρυγά Εκείνου την άφθαρτον βοήθειαν. Σήμερον προβάλλει η Ανάστασις και με την εμφάνισίν της φαιδρύνει τα πάντα. Αύριον εμφανίζεται ο Σταυρός και παρέχει τα δώρα του εις τους προσκυνητάς του. Σήμερον η Ανάστασις έχει απλωθή και αύριον ο Σταυρός υπεράνω αυτής θα πετασθή. Αυτή στηλιτεύει την φθοράν, εκείνος τας φάλαγγας των δαιμόνων. Αυτή αποτελεί αφ’ εαυτής μίαν διακήρυξιν, ότι αληθώς εθανατώθη ο θάνατος· εκείνος διαλαλεί εις πάντας ότι κατηργήθη κάθε κακουργία των δαιμόνων και απενεκρώθη κάθε μιαρά και ψυχοφθόρος ενέργειά τους.

Και, ω του θαύματος! Απορώ με τι λόγους να εκφράσω το μυστήριον! Διότι, ενώ παλαιά της Αναστάσεως είχε προηγηθή ο Σταυρός, τώρα ο Σταυρός έχει προπομπόν και πρόδρομον την Ανάστασιν. Τι θαυμαστή εναλλαγή! Βλέπω λοιπόν και εδώ εις αυτά τα δύο να εκπληρώνεται εμφανέστατα ο λόγος του Σωτήρος. Διότι, ιδού, οι έσχατοι έγιναν πρώτοι και αντιστρόφως οι πρώτοι ανεδείχθησαν έσχατοι. Και ποιος άραγε θα μπορέση να εξηγήση την αιτία αυτών των εναλλαγών και μεταβολών; Όχι βεβαίως ότι έκαμαν κανένα αγώνα δρόμου και αυτή μεν δι' άλματος βγήκε μπροστά, ενώ εκείνος ως βραδύς έμεινε πίσω. Διατί λοιπόν ο θείος Σταυρός να μην αστράψη ανατέλλοντας πρώτος όπως και πριν και η φωτοφόρος Ανάστασις να λάμψη τρεις ημέρας μετά από εκείνον;

Όσον αφορά το τι είχαν εις τον νουν τους οι πατέρες μας και έκαμαν αυτήν την εναλλαγήν, τίποτε δεν ημπορούμε να ειπούμε με απόλυτον βεβαιότητα. Υποθέτουμε όμως και στοχαζόμεθα, πως η αιτία αυτής της αμοιβαίας καθυστερήσεως και προπορεύσεως είναι ο κόσμος, ο οποίος καταφθάνει εδώ από τα πέρατα της γης χάριν της ζωηφόρου προσκυνήσεως αυτών των δύο. Ώστε να εορτάζουν αυτοί πρώτα την περιχαρή και λαμπρά εορτήν της Αναστάσεως και αμέσως μετά από αυτήν να βλέπουν την μακαρίαν Ύψωσιν του Σταυρού, ούτως ώστε φεύγοντας να έχουν ως καλόν και σωτήριον εφόδιον διά τον δρόμο τους την παντοδύναμον συνοδείαν του, η οποία να τρέχη μαζί τους κατά τας οδοιπορίας, να συμπλέη εις το πέλαγος, να τους διασώζη εις κάθε τόπον, να τους φυλάγη από όλες τις κακοτυχίες και να σας αποδεικνύη εμπράκτως, ότι η πανίσχυρος δύναμις του Σταυρού έχει περιλάβει όλα τα πέρατα της οικουμένης. 

Ότι γεμίζει τα πάντα διά της παρουσίας της και χωρίς κόπο παρευρίσκεται παντού, διασώζει τους πιστούς από τας δυσκολίας και, εφ’ όσον αυτοί ζουν ευσεβώς, τους μεταλαμπαδεύει την σωτηρίαν και καταργεί τα σχέδια όλων των εχθρών. Ίσως δε να υπάρχη και κάποιος άλλος λόγος κρυφός, τον οποίον γνώριζαν και είχαν κατά νουν εκείνοι που υπήρξαν παλαιά διδάσκαλοι αυτής εδώ της Εκκλησίας, τον οποίον τώρα εμείς οι ελάχιστοι δεν ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε ότι δεν τον γνωρίζουμε σαφώς. Είθε να δώση ο Θεός να γίνη και αυτός γνωστός, όπως και ακράδαντα πιστεύουμε ότι θα γίνη, μόνον και μόνον διά την ωφέλειαν την δικήν σας, που τόσο πιστοί είσθε και ευλαβείς.

Τι έχουμε λοιπόν υψηλότερων από αυτάς τας μακαρίας εορτάς; Ποιον από όλα όσα έχουμε είναι ιερώτερον από αυτάς τας ιεράς πανηγύρεις; Πώς δεν θα χαρούμε και δεν θα σκιρτήσουμε επιτελώντας τούτων των δύο τας εορτάς; Αναστάσεως ολόλαμπρος φωταψία και Σταυρού πυρσοφώτιστος προσκύνησις! Αυτά τα δύο είναι δι` ημάς τα τρόπαια ολοκλήρου της σωτηρίας μας. Αυτά μας λύτρωσαν από τον θάνατον και τα πάθη και την χειρίστην κακοποίησιν των δαιμόνων και μας ωδήγησαν πίσω εις τον Δεσπότην μας. Αυτά κατέλυσαν κάθε κατήφειαν και σκυθρωπότητα και ανέτειλαν εις ημάς την αυγή της χαράς. 

Ή μήπως η ζωοδότρια Ανάστασις δεν μας δωρίζει την είσοδον της αθανάτου ζωής; και ο Σταυρός που υψούτε δεν γεννά μέσα μας την απολύτρωσιν των παθών; Διότι πράγματι, αυτά μας ανέδειξαν και πάλιν μετόχους της προς τον Θεόν οικειώσεως, χάριν της οποίας και ήλθαν εις τον κόσμον και ανέτειλαν εις όλους εμάς τους γηγενείς. Γνωρίζοντας λοιπόν εμείς την μυστική δύναμίν των και πόσον αυτά μας ευηργέτησαν και ποίων αγαθών υπήρξαν πρόξενα, ας τα εορτάσουμε καλώς και ευσεβώς, όπως δηλαδή αυτά τα ίδια θέλουν να τιμώνται. Όχι με ακολασίας και ασελγείας, όχι με έριδας και ζηλοτυπίας, όχι με άρπαγας και αδικίας και τα υπόλοιπα όλα, που δεν θέλω τώρα να απαριθμήσω.

Διότι, αδελφοί μου γνησιότατοι και συγκληρονόμοι της ιδίας πίστεως και συμμέτοχοι της ιδίας πνευματικής γεννήσεως με εμάς, τολμώ να πω, πως τα ιερά μας σεβάσματα όχι μόνον δεν στρέφονται καν να δουν και δεν προσδέχονται όποιον θέλει να τα εορτάζη με εκείνα που απηρίθμησα, αλλά και τον αποστρέφονται και τον βδελύττονται, διότι συμπεριφέρεται απρεπώς απέναντί τους και πράττει πράγματα εντελώς μισητά εις αυτά. Διά τούτο παρακαλώ και προτρέπω να μισούμε και να αποφεύγουμε εκείνα που μισούν τα σεβάσματα μας και μόνο εκείνα να αγαπούμε και να πράττουμε, όσα είμαστε βέβαιοι πως τους είναι ευάρεστα. 

Εκείνα δε τα έργα τα οποία είναι αρεστά και ευχάριστα, είναι όσα επαναφέρουν προς σωτηρίαν και οδηγούν προς την αιώνιων ζωήν εκείνον που τα πράττει. Ή μήπως όταν αυτά τα σεβάσματα μας εξέλαμψαν από τον Χριστόν εις τους ανθρώπους, δεν ακτινοβόλησαν εις ημάς ζωήν που δεν τελειώνει και φως που δεν δύει ποτέ; Ας αλλάξουμε λοιπόν και εμείς την πολιτείαν μας, ας εκδυθούμε τον προηγούμενον τρόπον ζωής μας ως βλαβερό και ολέθριο και ας βαδίσουμε εις τον καλόν δρόμο μιας νέας ζωής. Ή μήπως η Ανάστασις δεν μας δωρίζει την κληρονομίαν της ζωής; και ο Σταυρός δεν σταύρωσε τον παλαιόν μας άνθρωπον μόνον εις τα λόγια, αλλά και οικειότατοι μύσται της.

Εφ’ όσον δε ασπαζόμεθα και τον Σταυρόν, διατί δεν συσταυρώνουμε και εμείς τα επίγεια μέλη μας, δηλαδή τα γήινα πάθη, ώστε να φωνάξουμε και εμείς μαζί με τον Παύλο: «Έχω σταυρωθή μαζί με τον Χριστόν. Δεν ζω δε πλέον εγώ, αλλά ζη μέσα μου ο Χριστός»; Αν λοιπόν εκείνοι με τους οποίους υπόσχεται να ζη ο Χριστός είναι όσοι σταύρωσαν τους εαυτούς τους ως προς τον κόσμον και νέκρωσαν τα επίγεια μέλη τους, όπως βοά και μαρτυρεί ο Παύλος, διατί και εμείς δεν πράττουμε τα ίδια και δεν νεκρώνουμε κάθε επίγειο μέλος μας, δηλαδή τα πάθη, τας κακάς επιθυμίας και όσα άλλα συναριθμούνται εκεί, ώστε να ζήση μέσα μας ο Χριστός και να μας δωρίσει την ζωήν της αφθαρσίας;

Λοιπόν ας επιδιώκουμε να έχουμε ειρήνη με όλους και μαζί με αυτήν ας αποκτήσουμε και τον αγιασμό. Διότι χωρίς αυτά δεν θα μπορέση ποτέ να δη κανείς τον Κύριον, όπως πάλιν ο Παύλος μας διεβεβαίωσε. Και δι` αυτόν τον λόγον ο Χριστός και ειρήνη αποκαλείται («διότι αυτός είναι», λέγει, «η ειρήνη μας») και αγιασμός ονομάζεται. Ειρήνη μεν, διότι έφερε εις τον κόσμον ειρηνοποιό ομόνοια, αφού ένωσε τα ουράνια με τα επίγεια και εκ των δύο απειργάσθη μίαν και μόνην εκκλησίαν. Αγιασμός δε και απολύτρωσις (διότι κοντά εις τα προηγούμενα και με τούτο το όνομα κηρύττεται απολύτρωσις), καθ’ όσον έγινε ελευθερωτής ημών των αιχμάλωτων και όχι μόνον μας λύτρωσε από τους δαίμονας και τα πάθη, αλλά και ενεφύτευσε μέσα μας τον θεϊκό αγιασμό.

Όσα λοιπόν ηκούσατε από το στόμα μου, ας τα επιδιώκουμε με όλον μας τον ζήλο και την προαίρεσιν, ας τα κατακτούμε, ας τα αρπάζουμε και δι’ αυτών ας συναπτώμεθα μετά του Χριστού με την καλήν και μακαρία συνάφεια. Διότι εκείνον που με τέτοια διάθεσιν έρχεται προς αυτόν δεν θα τον εκβάλη έξω από την αγαθότητα και μακαριότητά Του, όχι! Ας σπεύσουμε λοιπόν να αποκτήσουμε αυτήν εδώ την συμφωνία με Αυτόν, από την οποίαν τίποτε δεν υπάρχει προτιμότερον, και ας τρέξουμε να οικειωθούμε το να ζη ο Χριστός μέσα μας, του οποίου τίποτε δεν υπάρχει ανώτερο. Και έτσι, αφού αυτόν τον πλούτο αποκτήσουμε, να απολαύσουμε και την βασιλείαν των ουρανών και να βρούμε την αιώνιων ζωήν μέσα εις τον ίδιον τον Χριστόν, τον Θεόν και Σωτήρα μας, μετά του οποίου ας είναι δόξα εις τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πηγή: http://www.iak.gr/gr/index.html

Άγιος Σωφρόνιος, Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Πριν από είκοσι αιώνες ο σταυρός ήταν όργανο ατιμωτικής τιμωρίας και φρικτού θανάτου. Οι Ρωμαίοι καταδίκαζαν στην ποινή της σταυρώσεως τους πιο μεγάλους εγκληματίες.

Σήμερα ο σταυρός κυριαρχεί σ’ ολόκληρη τη ζωή των πιστών, σ’ ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας μας, σαν όργανο θυσίας, σωτηρίας, χαράς, αγιασμού και χάριτος. Όπως γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, "αυτό το καταραμένο και αποτρόπαιο σύμβολο της χειρότερης τιμωρίας, τώρα έχει γίνει ποθητό και αξιαγάπητο". 

Παντού το βλέπεις. "Στην αγία Τράπεζα, στις χειροτονίες των Ιερέων, στη θεία Λειτουργία, στα σπίτια, στις αγορές, στις ερημιές και στους δρόμους. στις θάλασσες, στα πλοία και στα νησιά, στα κρεβάτια και στα ενδύματα, στους γάμους, στα συμπόσια, στα χρυσά και τ’ ασημένια σκεύη, στα κοσμήματα και στις τοιχογραφίες…

Τόσο περιπόθητο σ’ όλους έγινε το θαυμαστό αυτό δώρο, η ανέκφραστη αυτή χάρη''. Πράγματι, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, μέσα κι έξω από το Ναό, θα δει το σημείο του Σταυρού. Σαν ορατό, σχηματικό σύμβολο, αλλά και σαν ιερή χειρονομία. Γιατί όμως;

Γιατί από τότε που πάνω στο σταυρό καρφώθηκε και πέθανε για τη σωτηρία του κόσμου ο ίδιος ο Θεός, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, το όργανο αυτό της τιμωρίας έγινε όργανο σωτηρίας. "…Ου γαρ έτι καταδίκης εστί τιμωρία, αλλά τρόπαιον εδείχθη ημίν σωτηρίας", λέει ένα τροπάριο.

Το αντικείμενο της αισχύνης έγινε η δόξα της Εκκλησίας. Της κατάρας το σύμβολο, έγινε "αράς της αρχαίας λύτρον". Της οδύνης και του θανάτου το ξύλο, έγινε "χαράς σημείον" και "ζωής ταμείον". Και όλ’ αυτά επειδή πάνω στο ξύλο του σταυρού, μαζί με το πανάχραντο σώμα Του, ο Κύριος κάρφωσε και τις αμαρτίες μας.

Ο σταυρός του Χριστού μας συμφιλίωσε με τον ουράνιο Πατέρα, από τον Όποιο μας είχε χωρίσει ο διάβολος, εξαπατώντας τους προπάτορες. Ο σταυρός του Χριστού μας άνοιξε τη βασιλεία των ουρανών, αφού μέχρι τη σταύρωση Εκείνου ο Άδης κατάπινε αχόρταγα ακόμη και τους δικαίους.

Γι’ αυτό έχει τόση δύναμη και χάρη, τη δύναμη και τη χάρη του Χριστού, που, όταν σταυρώθηκε, τη μεταβίβασε με τρόπο μυστικό και ακατάληπτο στον τίμιο σταυρό Του, όπως σοφά μας λέει και η υμνολογία: " Ο σταυρός σου, Χριστέ, ει και ξύλον οράται τη ουσία, αλλά θείαν περιβέβληται δυναστείαν και αισθητώς τω κοσμώ φαινόμενος, νοητώς την ημών θαυματουργεί σωτηρίαν…".

Πώς όμως θα γίνει για μας φυλακτήριο το σημείο του σταυρού; Πώς θα γίνει στα χέρια μας φόβητρο των δαιμόνων; Αν το κάνουμε σωστά. Αν το κάνουμε όπως μας παραδίδει και μας διδάσκει η άγια Εκκλησία μας -με πίστη, ευλάβεια, συναίσθηση, ιεροπρέπεια, ταπείνωση και διάκριση. Πώς δηλαδή; 

Αρχικά ενώνουμε τα τρία πρώτα δάκτυλα του δεξιού χεριού, ομολογώντας έτσι την πίστη μας σ’ ένα Θεό, που είναι ταυτόχρονα και τρεις υποστάσεις, τρία πρόσωπα -ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα-, ομοούσια, ενωμένα μεταξύ τους "αχωρίστως" και "αδιαιρέτως". Τα άλλα δύο δάκτυλα, που ακουμπούν στην παλάμη, συμβολίζουν τις δύο φύσεις του Κυρίου μας, τη θεία και την ανθρώπινη. 

Μ’ αυτό τον τρόπο κάνουμε μια συμβολική ομολογία της ορθοδόξου πίστεως μας, που βάσεις και θεμέλια της αποτελούν το τριαδολογικό και το χριστολογικό δόγμα. Μετά φέρνουμε το χέρι στο μέτωπο, τη σωματική περιοχή της διανοητικής λειτουργίας, φανερώνοντας έτσι ότι αγαπούμε το Θεό μ’ όλη τη διάνοια μας και ότι αφιερώνουμε σ’ Αυτόν όλες τις σκέψεις μας.

Το χέρι έρχεται κατόπιν στην κοιλιά. Έτσι δηλώνουμε συμβολικά ότι προσφέρουμε στον Κύριο όλες τις επιθυμίες μας και όλα τα συναισθήματα μας. Τέλος, φέρνουμε το χέρι στους ώμους, πρώτα στο δεξιό και μετά στον αριστερό, ομολογώντας έτσι ότι και κάθε σωματική μας δραστηριότητα ανήκει σ’ Εκείνον.

Μιαν άλλη συμπληρωματική ερμηνεία, θεολογικότατη μέσα στην απλότητα της, μας δίνει στην πέμπτη διδαχή του ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: "Ακούσατε, χριστιανοί μου, πώς πρέπει να γίνεται ο σταυρός και τι σημαίνει.

Μας λέγει το Άγιον Ευαγγέλιον πως η αγία Τριάς, ο Θεός, δοξάζεται εις τον ουρανόν περισσότερο από τους αγγέλους. Τι πρέπει να κάμεις και εσύ; Σμίγεις τα τρία σου δάκτυλα με το δεξιόν το χέρι σου και μην ημπορώντας να ανεβείς εις τον ουρανόν να προσκύνησης, βάνεις το χέρι σου εις το κεφάλι σου, διατί το κεφάλι σου είναι στρογγυλό και φανερώνει τον ουρανόν και λέγεις με το στόμα:

Καθώς εσείς οι άγγελοι δοξάζετε την Αγίαν Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ, ως δούλος ανάξιος, δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα. 

Και καθώς αυτά τα δάκτυλα είναι τρία -είναι ξεχωριστά, είναι και μαζί- έτσι είναι και η αγία Τριάς, ο Θεός, τρία πρόσωπα και ένας μόνος Θεός. Κατεβάζεις το χέρι σου από το κεφάλι σου και το βάνεις εις την κοιλίαν σου και λέγεις: Σε προσκυνώ και σε λατρεύω, Κύριε μου, ότι κατεδέχθης και εσαρκώθης εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας.

Το βάζεις πάλιν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχώρησης και να με βάλεις εις τα δεξιά σου με τους δικαίους. Βάνοντας το πάλι εις τον αριστερόν ώμον λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριε μου, μη με βάλεις εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γην: Σε δοξάζω, Θεέ μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, ότι, καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ. 

Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνεις την Ανάστασιν και λέγεις: Σε δοξάζω, Κύριε μου, σε προσκυνώ και σε λατρεύω, πως αναστήθηκες από τους νεκρούς δια να μας χαρίσεις την ζωήν την αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο πανάγιος σταυρός''.

Όπως διαπιστώνουμε από τα παραπάνω, το σημείο του σταυρού κλείνει μέσα του όλα τα σωτηριώδη γεγονότα, που οικονόμησε η άπειρη αγάπη του Θεού για τον "πεπτωκότα" άνθρωπο. Γι’ αυτό ακριβώς είναι σημείο σωτήριο, σημείο ζωοποιό, σημείο αγιαστικό, "νικοποιόν όπλον" (άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων), "των κακών αλεξιτήριον" (άγ. Γρηγόριος Νύσσης), "κεφάλαιον των αγαθών απάντων" (άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος) για τους χριστιανούς.

Ας το χρησιμοποιούμε λοιπόν, όσο μπορούμε πιο συχνά, αγιάζοντας μ’ αυτό κάθε πτυχή της καθημερινής και της πνευματικής μας ζωής.

Πηγή: https://www.faneromenihol.gr

Ιερά Μονή Παρακλήτου

ΤΑ ΦΡΟΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΦΕΤΟΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ

Ένα λίαν επίκαιρο και αρκούντως αυθεντικό δοκίμιο του λόγιου Μοναχού και δεινού κήρυκα Κοσμά Φλαμιάτου, που μέσα από την ξενόδουλη ανασύσταση του -εν τη γενέσει του- Ελληνικού Κράτους, την διαβλητή εγκατάσταση της Βαυαροκρατίας, την δόλια, ως και ωφελιμιστική παρείσφρηση της Αγγλογαλλικής δυναστείας και τις πρώτες εμφυλιακές, μισερές ''καρατομήσεις'' αδούλωτων μαρτύρων προσφέρει στον αναγνώστη την γνησιότητα της Πίστης και την αληθινή Φιλοπατρία. Το πηγαίον και η γνησιότητα του λόγου μοιάζει σαν να ''τυπώθηκε'' μόλις τώρα, με διαφορετικούς ή και ίδιους ευρωπαικούς ''εθνοσωτήρες'', τους ίδιους όμως πάντοτε ασύμμαχους ''συμμάχους'', αυτούς άλλωστε, που οριοθέτησαν και τον πολιτικό ''χρωματισμό'' των πρώτων νεότοκων και πολιτικά εξαρτημένων κομμάτων στην Ελλάδα: το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό. Σαν να μην άλλαξε τίποτε. Ραγιαδισμός, υποτακτικότητα και δουλοφροσύνη υπό τον σκιερό ''μανδύα'' του Εθνικού Συντάγματος και της εγκατεστημένης Βασιλείας, που εισήγαγαν στους απονήρευτους Ρωμιούς, ξένα ήθη και νοσηρές, ''διαφωτιστικές'' διδαχές, ώστε να αναγκάσουν ακόμη και αυτόν τον Μακρυγιάννη να γράψει στη διαθήκη του, μιλώντας για ''απατεώνες της πατρίδας του''! Και όπως έγραψε και ο καθηγητής Αλέξιος Παναγόπουλος στο βιβλίο του ''ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ'': ''Οι ''ψευτοδιαφωτιστές'', που φραγκεμένοι δίδασκαν το πνεύμα της εσπερίας, αναγκάζουν τους πρωτομάρτυρες να καταγγείλουν δημόσια τους ηθικούς αυτουργούς, που κρύβονταν πίσω από τις ύποπτες αναθεωρήσεις του περιβάλλοντος του ρωμαιοκαθολικού Βασιλέα της προτεστάντισσας Βασίλισσας και του ανθέλληνα αντιβασιλέα Μάουερ''. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

{...} Τα όσα κακά όμως έφερε και ενεργεί (η Αγγλία) εις τα Κράτη της Δυτικής Εκκλησίας παραβαλλόμενα,
ως προς εκείνα τα οποία έφερε και υπενενεργεί, ίνα φέρει εις όλους εν γένει τους Ορθοδόξους,
φαίνονται τα πρώτα πολύ μέτρια και τούτο διά πολλούς λόγους.
Πρώτον μεν,
επειδή διά την απλότητα και απειροκακία των Ορθοδόξων ευρίσκει εν αυτοίς η επιβουλή περισσοτέραν χώραν.
Δεύτερον δε,
επειδή εκτός των Λουθηροκαλβίνων, Εβραίων και Οθωμανών εκίνησε προς τούτοις και να έχει,
ως συναγωνιστάς
μερικώτερον εις την κατά των Ορθοδόξων συνωμοσίαν και όλα τα Κράτη και τους λαούς της Δυτικής Εκκλησίας,
υπό άλλους απατηλούς και ψευδείς λόγους.
Ότι δηλαδή
η αποκατάστασις οποιουδήποτε Κράτους εις την Ελλάδα εκτανθήσεται μίαν ημέραν,
όπου έλαβε την έκτασιν
η Οθωμανική Δύναμις και έτι περισσότερον και πολλώ μάλλον, εάν υπάρχη ορθόδοξον και ομόθρησκον της Ρωσσίας΄
ότι τούτο
ου μόνον φέρει μεγίστη ζημίαν εις το εμπόριον και εις την βιομηχανίαν της Δύσεως, αλλ' ότι επαπειλεί γενικόν ναυάγιον εις όλα τα άλλα εκεί Κράτη.

{...} Από τούτους και τους τοιούτους απατηλούς λόγους, η πολιτική της Αγγλίας εκίνησεν όλους τους λαούς και τα Κράτη της Δύσεως εις την κατά των Ορθοδόξων δολιωτάτην και μανιακήν επιβουλήν και συνωμοσίαν, συνεργούντες εν αγνοία και δι' απάτης ίνα φέρωσι την ιδίαν αυτών καταστροφήν και εις έκβασιν και καταρτισμόν, τα υπέρ της Αγγλίας λαμπρότατα και υψηλά σχέδια, τα οποία εισί τα εφεξής: 

Προ πενήντα περίπου ετών, όταν εις την φοβερήν τραγωδίαν την οποίαν ήνοιξε διά της ραδιουργίας εις την Γαλλίαν και έλαβε την αφορμήν και εισήλθεν εις την μεσόγειον θάλασσαν, από τότε κατέστρωσεν εις το ίδιον αυτής μυστικοσυμβούλιον τα τοιαύτα. Αυτά από τότε έτεινον και τείνουσιν, έως του νυν, ίνα παραλάβη κατά πρώτον την Επτάννησον, έπειτα δε την Πελοπόννησον και άλλας τινάς νήσους, έπειτα δε προπαρασκευάζουσα προσηλύτους της ιδίας αυτής θρησκείας και ελληνικόν στρατιωτικόν, ίνα χωρή δι' αυτών κατά καιρούς και κατά μικρόν περαιτέρω, έως ου μίαν ημέραν όλη η Ανατολή αναφανή Νέα Βρετανία, καθ' ον τρόπον έλαβε την έκτασιν και εις τας αποικίας των Ινδιών. 

Διά τούτο, από τότε διάφοροι Λόρδοι εκ της Αγγλίας, υπό το πρόσχημα του περιηγητού, απεστέλλοντο εις την Ελλάδα και εις όλην την Ανατολήν επί σκοπώ, ίνα καταμάθωσι τα φρονήματα, τους τρόπους, την δύναμιν και την διαγωγήν του επιβουλευομένου λαού, και ίνα επινοήσωσι τα αναγκαία και κατάλληλα μέσα προς την τούτου οικειοποίησιν και δημαγωγίαν. 

Ούτε εφάνη εις αυτήν το πράγμα όλως δυσκατόρθωτον ή αδύνατον, τόσον διά την απειροκακίαν και διά το ευαπάτητον του λαού, όσον επειδή συλλογίζεται προς τοις άλλοις, ότι, εάν οι Ενετοί, των οποίων η δύναμις, τα μέσα και η τέχνη παραβαλλόμενα ως προς εκείνα της Αγγλίας φαίνονται μικρά και ως παίδων αθύρματα, έλαβον άλλοτε την Κρήτην, την Πελοπόννησον και άλλα μέρη της Ανατολής, 

ποσω μάλλον αυτή δεν δύναται, ίνα φέρη εις έργον άλλα πλέον εκτεταμένα, βάσιμα και λαμπρά κατορθώματα και μάλιστα εις περίστασιν, όταν διά της μηχανορραφίας διοικεί και διευθύνει, ως θέλει τους θρόνους, φθείρει και οικειοποιείται όλα τα υπουργεία, κινεί και δημαγωγεί, όταν θέλει και όπως θέλει τους λαούς και κλονεί και ταράττει όλα τα έθνη ως άλλος νοητός Σατανάς; 

Εν καιρώ όμως, όταν η πολιτική της Μεγ. Βρετανίας επενόησεν, ίνα φέρη εις έργον τοιαύτα μεγάλα και λαμπρά κατορθώματα, ανεφάνησαν εις αυτήν και αφορμαί μεγάλης υποψίας και φόβου. Παρετήρησε, δηλαδή, ότι η Ορθόδοξος Ρωσσία έτρεφε προς όλους τους Ορθοδόξους Έλληνας μίαν μεγάλην και πατρικήν συμπάθειαν, ότι δι' επιστασίας αυτής διετηρήθη και σώζεται μέχρι τούδε τούτο το έθνος. Ότι και οι ορθόδοξοι Έλληνες ήσαν όλοι αφοσιωμένοι προς αυτήν, ως προς άλλον πατέρα και αδελφόν. 

Ότι, όσοι εξ' αυτών κατέφευγον εις την Ρωσσίαν, οι μεν προεβιβάζοντο εις θέσεις Εκκλησιαστικάς, διδασκαλικάς και πολιτικάς, οι δε ήρχοντο εις λαμπράν κατάστασιν διά του εμπορίου, φέροντες έπειτα γενικήν ωφέλειαν εις όλον το γένος. Είχε τότε προ οφθαλμών τα δείγματα του Βουλγάρεως Ν. του Θεοτόκη, των Ζωσιμάδων, Ιωάννου του Καποδίστρια και άλλων πολλών, οίτινες όλοι διά της Πατρικής περιθάλψεως της Ρωσσίας εφάνησαν μεγάλοι και γενικοί ευεργέται και αγωνισταί περί της επί το κρείττον προόδου του ιδίου αυτών έθνος. 

Συγχρόνως εις ταύτα, παρετήρησα και την παρακμήν της Οθωμανικής δυνάμεως ην έλαβεν αιτίαν ίνα συμπεράνη, ότι εξ' ανάγκης έμελλεν ίνα ακολουθήση εν εκ των δύο, ή η αποκατάστασις του Ελληνικού γένους, ή η έκτασις της Ρωσσικής εξουσίας εις την Ανατολήν και τα δύο μεγάλως επίφοβα και φρικτά εις την πολιτικήν της Αγγλίας, ως επαπειλούντα, ου μόνον την ματαίωσιν των λαμπρών και μεγάλων αυτής ελπίδων, αλλά και συνεπείας επαπειλούσας την ιδίαν αυτής καταστροφήν. 

Εν ενί λόγω, τόσον οι εκ της αποκαταστάσεως του Ελληνικού γένους φόβοι, όσον αι λαμπραί εις αυτήν και μεγάλαι ελπίδες, των οποίων την οικοδομήν φαντάζεται και στηρίζει εις τον κατά κράτος αφανισμόν τούτου και εις την πτώσιν και εις την καταστροφήν της Ρωσσίας, έφθασαν εις το μη περαιτέρω, ως έκαστος και δι' απλής παρατηρήσεως εξ' ανάγκης συμπεραίνει το πράγμα. Όθεν εις τούτο το μέγα και σπουδαίον κατ' αυτήν ευχήν αντικείμενον, περιώρισεν απ' αρχής όλους τους μυστικούς και μεγάλους αυτής αγώνας, οίτινες από τότε φαίνονται ενεργούμενοι δολίως και προοδεύοντες. 

Εις αυτήν, την κατά των ορθοδόξων επιβουλήν και συνωμοσίαν, η Αγγλία οικονομεί πολλά άλλα πράγματα διά την ανατροπήν της Δυτικής Εκκλησίας και διά την καταστροφήν εις τα Κράτη της Δύσεως. Έχει, φερ' ειπείν, όργανα συστηματικώς απ' αρχής και περιθρυλλούσι πανταχού τας πάλαι τυραννίας, δυσιδαιμονίας, καταχρήσεις και σκάνδαλα των Πάπων και του κλήρου της Δύσεως και προ πάντων του τάγματος των Ιησουιτών και ούτω διαγείρει το γενικόν κατ' αυτών μίσος. 

Συγχρόνως δε επινοεί τρόπους δολίους και τεχνικούς, διά των οποίων βλασφήμως και παραλόγως προσάπτει τας αυτάς κατηγορίας και εις τον Ανατολικόν και ορθόδοξον Κλήρον και, ως εκ τούτου, ου μόνον διαγείρει την εκ των αρχών και την εκ του λαού κατ' αυτού υποψίαν και αποστροφήν, αλλ' ευρίσκει  την αφορμήν και κινεί κατ' αυτού συνωμοσίαν εις τας μυστικάς εταιρίας. 

Διέδωκε και διαδίδωσιν αδιαλείπτως εις όλους τους λαούς της Δύσεως, της Ανατολής και της Άρκτου, το πνεύμα της πλάνης, της αποστασίας και αναρχίας υπό το πρόσχημα του Συντάγματος και της δημοκρατίας, της ισότητας και ελευθερίας, αλλ' ο κυριώτερος σκοπός τείνει, ίνα φέρη το σκάνδαλον εις τα ορθόδοξα Κράτη, διά την τούτων καταστροφήν και διά την πτώσιν αυτών εν τω πνεύμα της πλάνης και επί σκοπώ, ίνα ενώση όλους τους λαούς και τα έθνη της Δύσεως και της Ανατολής εις μίαν, εις την κατά της Ρωσσίας επιβουλήν και το μίσος, την οποίαν απ' αρχής ενόμισεν, ως μέγα πρόσκομμα εις τα περί της Ανατολής υψηλά και λαμπρά αυτής σχέδια. 

Εκ των όσων δε πάλιν εθνών της Δύσεως έχει, ως συναγωνιστάς εις την κατά των ορθοδόξων επιβουλήν, τον μεν Γαλλικόν λαόν κινεί και έχει ως όργανον εις διάδοσιν της πλάνης του θεσμού της αποστασίας και αναρχίας, τον δε Γερμανικόν, διά την εισαγωγήν του Λουθηρο-Καλβινισμού εις τα ορθόδοξα Κράτη. 

Δι' αυτόν τον σκοπόν ενεργεί και γίνεται η μαθήτευσις και η χρήσις παρά τοις ορθοδόξοις, τούτων των δύο Γλωσσών, Γερμανικής τε Γαλλικής, προς εύστοχον διάδοσιν της εξ' αυτών συστηματικώς ενεργουμένης διαφθοράς και της πλάνης. Και πάλιν, εις την διά συνωμοσίας κατά πάντων εν γένει των ορθοδόξων ενεργουμένην επιβουλήν, το κυριώτερον και σπουδαιότερον παρ' αυτήν αντικείμενον φαίνεται το περί του Ελληνικού γένους, όπως φέρη εις έκβασιν τα κατά την ανατολήν υπέρ εαυτής επίσημα και μεγάλα σχέδια. Τούτων δε την κατόρθωσιν και οικοδομήν εστήριξεν απ' αρχής και στηρίζει εις τα εφεξής διά της ραδιουργίας έργα. 

Α'. Εις την κατάργησιν και ανατροπήν της Ορθοδόξου θρησκείας, αντεισάγγουσα τα δύο ανωειρημένα είδη της πλάνης της Λουθηρο-Καλβινικής αιρέσεως και του θεϊσμού ή και της αθείας. Οποίας δε σκευωρίας και τρόπους δολίους μετέρχεται συστηματικώς απ' αρχής διά τον σκοπόν τούτον, ο περί τούτων λόγος αποβαίνει τα μέγιστα εκτεταμένος και διεξοδικός εκ των οποίων, έπειτα λέγομεν ολίγα τινά. 

Β'. Εις το διεγείραι την εκ πασών των άλλων εθνών κατ' αυτού αποστροφήν και το μίσος. Αυτή κατά πάντα κινεί αυτό υποκεκρυμμένως εις τόσα αλλόκοτα έργα και εις τόσας ανωμαλίας και αυτή συγχρόνως διά της κοινής φήμης, ου μόνον περιθρυλλεί όλα αυτά πανταχού, αλλά και πλεονάζει διά προσθήκης και προσάπτει μυρίας άλλας συκοφαντίας, επί σκοπώ ίνα διαγείρη το παγκόσμιον κατ' αυτού μίσος. Δι' αυτόν τον σκοπόν, προς τοις άλλοις εκίνησε και κινεί τόσας άλλας αποστασίας εις όλα τα άλλα Κράτη, μετά την αναγνώρισιν της λεγομένης Ελληνικής Ανεξαρτησίας και συγχρόνως έχει πανταχού υποκεκρυμμένα όργανα και διαθρυλλούσιν, ότι το Ελληνικό γένος έδωκε τάχα και δίδωσι αφορμήν και το σκάνδαλον εις όλα αυτά. 

Εις το προετοιμάσαι αφορμάς,
ίνα παραχωρηθή εις αυτήν, η αποκλειστική προστασία της Ελλάδος κατά τον τύπον της Επτανήσου.
Επί τοιούτω σκοπώ
έδωκεν εν καιρώ της αποστασίας εις τους Έλληνας τα δάνεια επί συμφωνία, ίνα πληρωθώσιν εις τόσην εθνικήν γην,
ενεργεί το εκ των άλλων εθνών κατά των Ελλήνων μίσος,
έφθειρε τα υπουργεία των άλλων αυλών
και συνεργούσι δολίως και τεχνικώς εις αυτόν τον σκοπόν και διεγείρει και ερεθίζει μυριοτρόπως
το μεταξύ των Ελλήνων αμοιβαίον και αδιάλλακτον μίσος, την αντιζηλίαν και την υποψίαν
όλων των εθνών της Δύσεως κατά της Ρωσσίας,
όσον και ταύτης κατ' εκείνων.
Και ενώ αυτή, η εκ της Αγγλίας επιβουλή ανοίγει τόσας Σκηνάς εις όλην την Δύσιν και την Ανατολήν,
ενώ αυτή διευθύνει και διοικεί
απολύτως και συστηματικώς όλα εν γένει τα θρησκευτικά και κοσμικά πράγματα όλης της Ανατολής
απαραλλάκτως καθώς και τα της Επτανήσου και ετοιμάζει το ναυάγιον του Ελληνικού γένους,
συγχρόνως εις όλα ταύτα,
εις μεν τους Έλληνας και εις την Ρωσσίαν υποκρίνεται τον θεατήν και τον φίλον
και προσάπτει
τας αιτίας εις τους Βαυαρούς και εις τον Πάπαν,
άλλοτε δε
εις την επιρροήν τάχα της Γαλλίας και της Γερμανίας και άλλων,
εις δε την Ρωσσίαν και εις άλλας αυλάς
προσάπτει
την αιτίαν εις την ακαταστασίαν και εις το φιλοτάραχον, ως αυτή λέγει του Ελληνικού γένους και εις την ανικανότητα της Ελληνικής αρχής κ.τ.λ. {...}

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου: 

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ'' 

Αθήνα 1849, σελ. 11-15.

Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΙΖ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. 

Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. 

Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε 

κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας 

ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. 

Φιλοξενούσε 

στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', 

δημοσίευε

 -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' 

και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', 

όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. 

Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε 

υπό την μορφή 

συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε

 μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. 

Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον 

στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, 

ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας 

και

μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά 

στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΙΖ' Μέρος

Εδημοσιεύσαμεν χθες το σταλέν υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, προς το Υπουργείον των Εξωτερικών τη 4 Μαρτίου 1924 έγγραφον αυτού, διά του οποίου, ούτος παρενέβαλε πλέον το επίσημο Κράτος εις το καθαρώς Εκκλησιαστικόν ζήτημα του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου, ίνα το Κράτος με την επιβολήν του και με το κύρος του, το οποίον συνησθάνετο, ότι δεν είχεν ο Αρχηγός της Ελληνικής Εκκλησίας, καταστήση οριστικήν και ανέκκλητον την απόφασιν της Εκκλησίας να εφαρμόση το νέον Ημερολόγιον από τις 10 Μαρτίου, εμποδίση δε πάσαν ενδεχομένην και πιθανωτάτην αντίρρησιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, λόγω της μη συναινέσεως και των λοιπών Εκκλησιών. 

Είναι αναντίρρητον και εξόφθαλμον, ότι ησκήθη πίεσις διά του υπουργείου των Εξωτερικών επί του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αναμφισβητήτως, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εξεβιάσθη να στέρξη εις την οριστικήν εφαρμογήν του Εκκλησ. Ημερολογίου υπό μόνης της Εκκλησίας της Ελλάδος, αξιωσάσης να έχη την συγκατάθεσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου μόνον και αρκεσθείσης εις την συμφωνίαν μόνον αυτού, ως προς την εφαρμογήν και την έναρξιν της εφαρμογής του νέου εκκλησιαστικού ημερολογίου. 

Διότι τινα λόγον είχεν η παρέμβασις του υπουργείου των Εξωτερικών παρακαλουμένου να ειδοποιήση αυτό τον Οικουμενικόν Πατριάρχην, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος ΕΘΗΚΕΝ ΕΙΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΝ την περί ημερολογίου σχετικήν απόφασιν αυτού; Και διά τίνα λόγον από της 4 Μαρτίου ειδοποίει, ότι έθηκεν εις εφαρμογήν, ενώ θα έθετεν εις εφαρμογήν την απόφασιν ταύτην την 23 Μαρτίου (νέον ημερολόγιον); Γνωρίζομεν όλοι οι εν Ελλάδι, πολύ δε περισσότερον ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, την οικτράν θέσιν εις ην ευρίσκετο την εποχήν εκείνην το Οικουμενικόν Πατριαρχείον απολέσαν εν Κωνσταντινουπόλει όλον το κύρος του. 

Αλλά γνωρίζομεν επίσης, ποιαν  ο ι κ ο ν ο μ ι κ ή ν  εξάρτησιν τότε, ιδίως είχε εκ της Ελλάδος, ποσον επομένως επεβάλετο εις αυτό το υπουργείον των Εξωτερικών. Και ερωτώμεν: Ήτο αρμόζον, ήτο ορθόν, ήτο εθνοπρεπές να επωφεληθή η Ελληνική Εκκλησία και δι' αυτής η Ελληνική Κυβέρνησις την μειονεκτικήν αυτήν θέσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ίνα το εξαναγκάση εις αποδοχήν μονομερούς της Ελληνικής Εκκλησίας αποφάσεως, την οποίαν έως τότε απέφευγε και αυτό το Πατριαρχείον να αποδεχθεί, επιμένον πάντοτε εις την  κ ο ι ν ή ν  απόφασιν όλων των Εκκλησιών; Μετά δε τα ανωτέρω ερωτώμεν; 

Η αποδοχή του νέου Εκκλησιαστικού Ημερολογίου ήτο απόφασις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως αρέσκεται να επαναλαμβάνη εις όλας τας ανακοινώσεις του ο Μακαριώτατος Αθηνών, ή ήτο απόφασις της Εκκλησίας της Ελλάδος, ην εξηναγκάσθη να αποδεχθή το Οικουμενικόν Πατριαρχείον; Αλλά περί τούτου και της μεγάλης ευθύνης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών θα ομιλήσωμεν κατωτέρω. Μετά την τελειωτικήν απόφασιν της Εκκλησίας της Ελλάδος, ήτις ανεκοινώθη εις τα λοιπά Πατριαρχεία, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Φώτιος την 6/19 Μαρτίου μετέβη εις Κάιρον και προεκάλεσεν ειδικήν Συνεδρίασιν της εκεί Ιεράς Συνόδου, ης Προήδρευσεν. 

Ιδού δε, πως εκτίθενται τα της Συνόδου ταύτης εις τον ''Πάνταινον'' (εβδομαδιαίον παράρτημα του ''Εκκλησιαστικού Φάρου'') επίσημον όργανον του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. 

''...Κατά την συνεδρίασιν ταύτην, θέμα της συσκέψεως ην το Ημερολογιακόν ζήτημα και ιδία η νυν φάσις, εις ην προώθησεν αυτό η παράδοξος σπουδή των εν Αθήναις και εν Κωνσταντινουπόλει μονομερώς λαβόντων την απόφασιν να ταυτίσωσι το εορτολόγιον της Εκκλησίας προς το πολιτικόν Ημερολόγιον, πριν η έτι επιτευχθή η περί τούτου συμφωνία των Εκκλησιών. 

Η Ιερά Σύνοδος εν τη συνεδρεία ταύτη, υπ' όψει έχουσα: 

1ον) ότι η εσπευσμένη ταύτη απόφασις, κατ' ουδέν καθ' εκάστην ωφέλιμος, διαταράσσει την κρατούσαν εν τη εκκλησία ειρήνην. 

20ν) ότι ληφθείσα, ως ελήφθη, μονομερώς, ουδ' όλως συμβιβάζεται προς την εκκλησιαστικήν ευταξίαν και τον οφειλόμενον σεβασμόν προς τας εκκλησιαστικάς παραδόσεις. 

3ον) ότι η δι' αυτής επιβαλλομένη διαρρύθμισις, υπ' ουδέ μιας των άλλων αυτοκεφάλων εκκλησιών εθεωρήθη επείγουσα. 

4ον) ότι η απόφασις της αδελφής εκκλησίας εν ''Ελλάδι'', ότι αφεύκτως από της δεκάτης του μηνός Μαρτίου θα προβή εις προσαρμογήν και του εορτολογίου προς το πολιτικόν ημερολόγιον, ουδέ μίαν απολύτως εξυπηρετεί πραγματικήν ωφέλειαν ή χρησιμότητα, εφ' όσον ουδεμία έως της στιγμής ταύτης προέκυψε βλάβη εκ της μη επιζητουμένης νυν προσαρμογής. 

5ον) ότι αι αδελφαί Εκκλησίαι Σερβίας και Ρουμανίας σαφώς και απεριφράστως αναβάλλουσιν αύτη μεν επί τον Οκτώβριον του έτους τούτου, εκείνη δε και εις όλα έτη την προσαρμογήν ταύτην, επί τη βάσει κοινής των Εκκλησιών ομοφωνίας. 

6ον) ότι η εν Ρωσσία και Φιλανδία πιθανολογουμένη έναρξις της προσαρμογής ταύτης τυγχάνει διά μεν την Ρωσσίαν, όλως μη ακριβής διά τας εκεί κρατούσας εκκλησιαστικάς ανωμαλίας, διά δε την Φιλανδίαν όλως ασήμαντος, εφ' όσον το αρτισύστατον εκεί εκκλησιαστικόν συγκρότημα (αποτελεί όλον) χρήζει των έξωθεν νουθεσιών και χειραγωγίας. 

7ον) ότι ούτως εχόντων των πραγμάτων, ουδέ μία απολύτως υφίσταται ουχί αδήριτος, αλλ' ουδέ απλή ανάγκη της προσαρμογής ταύτης, ουδ' εγκυμονεί  οίον δη τινα έστω και τον ελάχιστον κίνδυνον, είτε μερικόν, είτε γενικόν διά το ορθόδοξον πλήρωμα. Ταύτα έχουσα υπ' όψει, ως και επίσης, ότι ουδεμίαν των κατά την εώαν πρεσβυγενών εκκλησιών ανέχεται μονομερή του ημερολογιακού ζητήματος λύσιν, απεφάσισε να εμμείνη εις τας προτέρας αποφάσεις αυτής, να τηρήση το έως τούδε καθεστώς εν τω ημερολογίω και να εξαρτήση και νυν, ως και πρότερον την οριστικήν απόφασιν από Συνόδου μεγάλης, Τοπικής ή Οικουμενικής. 

Η απόφασις αύτη ανεκοινώθη ήδη τηλεγραφικώς εις Κων/πολιν, γνωστοποιείται δε κατ' αυτάς δι' επιστολών εις τας άλλας εκκλησίας. Θα συνεχίσωμεν εις το επόμενον άρθρον την έρευναν ημών περί της ευθύνης των αποτελεσμάτων της πραξικοπηματικής μεταβολής του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

την Τετάρτη 21 Μαρτίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.935, σελ. 1η. 

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.