ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ
Τρίτη 7 Ιουνίου 2022
ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΣΗΦ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ (12ο ΜΕΡΟΣ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση: <<Στάρετς Ιωσήφ της Όπτινα>>, β' έκδοση, Αθήνα 2000, σελ. 168-172.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση:
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2022
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΗΤΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ (FRANK ATWOOD)
«Ονομάζομαι Φρανκ Άτγουντ και πρόκειται να εκτελεστώ από την Πολιτεία της Αριζόνας στις 10:00 π.μ., της 8ης Ιουνίου 2022. Είμαι καταδικασμένος να πεθάνω για ένα έγκλημα που δεν διέπραξα, αλλά θα αφήσω τα στοιχεία που υποστηρίζουν οι εμπειρογνώμονες και τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι δικηγόροι μου, να μιλήσουν για την αθωότητά μου.
Επιτέλους θα ελευθερωθώ από τους γήινους δεσμούς που έχουν σακατέψει το σώμα μου και μου προκαλούν βασανιστικό πόνο. Και δεν θα ζω πια σε έναν κόσμο στον οποίο οι άλλοι υποφέρουν από την ίδια μου την ύπαρξη.
Στην οικογένεια τής Vicki Lynn Hoskinson, μπορώ να πω ειλικρινά ότι, ενώ ξέρω ότι δεν θα πιστέψετε ποτέ ότι δεν την απήγαγα… δεν το έκανα! Αυτό, ωστόσο, δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο πόνος σας είναι όσο πιο αληθινός μπορεί να είναι με οτιδήποτε άλλο σε αυτή τη ζωή, και η βαθιά προσευχή μου είναι ότι ο θάνατός μου θα δώσει σε εσάς και στους δικούς σας κάποια μορφή ανακούφισης και τέλος στην ατελείωτη δυστυχία και το μαρτύριό σας…»
ΔΗΛΩΣΗ ΦΡΑΝΚ ΑΤΓΟΥΝΤ 26/5/2022
“Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε να απευθυνθώ σε σας. Ονομάζομαι Φρανκ Άτγουντ και πρόκειται να εκτελεστώ από την Πολιτεία της Αριζόνας στις 10:00 π.μ., της 8ης Ιουνίου 2022. Είμαι καταδικασμένος να πεθάνω για ένα έγκλημα που δεν διέπραξα, αλλά θα αφήσω τα στοιχεία που υποστηρίζουν οι εμπειρογνώμονες και τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι δικηγόροι μου, να μιλήσουν για την αθωότητά μου.
Επειδή αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να απευθυνθώ σε οποιαδήποτε ομάδα, είναι πρόθεσή μου να μιλήσω από την καρδιά μου όσο πιο ειλικρινά και αληθινά μπορώ. Επειδή ανήκω στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, έχω απόλυτη εμπιστοσύνη και πίστη στην πραγματικότητα ότι η ψυχή μου θα ζήσει αιώνια στον Παράδεισο με τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον οποίο γνώρισα, υπακούω και αγαπώ. Επιτέλους θα ελευθερωθώ από τους γήινους δεσμούς που έχουν σακατέψει το σώμα μου και μου προκαλούν βασανιστικό πόνο.
Και δεν θα ζω πια σε έναν κόσμο στον οποίο οι άλλοι υποφέρουν από την ίδια μου την ύπαρξη. Στην οικογένεια τής Vicki Lynn Hoskinson, μπορώ να πω ειλικρινά ότι, ενώ ξέρω ότι δεν θα πιστέψετε ποτέ ότι δεν την απήγαγα… δεν το έκανα! Αυτό, ωστόσο, δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο πόνος σας είναι όσο πιο αληθινός μπορεί να είναι με οτιδήποτε άλλο σε αυτή τη ζωή, και η βαθιά προσευχή μου είναι ότι ο θάνατός μου θα δώσει σε εσάς και στους δικούς σας κάποια μορφή ανακούφισης και τέλος στην ατελείωτη δυστυχία και το μαρτύριό σας.
Θα φύγω από αυτόν τον κόσμο με ευγνωμοσύνη και αγάπη στην καρδιά μου για κάποιους πολύ ιδιαίτερους ανθρώπους. Στην, για τριάντα χρόνια αγαπημένη σύζυγό μου, την Σάρα, που με συντρόφευσε σε καλές και χειρότερες εποχές, την αφοσιωμένη σύντροφό μου στην ελληνορθόδοξη πίστη, την αγάπη της ζωής μου και την καλύτερή μου φίλη… Σε αγαπώ και σε ευχαριστώ.
Επίσης, στον πνευματικό μου πατέρα Γέροντα Παΐσιο, που με ποίμαινε με αγάπη τις τελευταίες δεκαετίες προς υπακοή στις εντολές του Χριστού, στην κάθαρση και στον φωτισμό. Γεροντά μου, η αγάπη μου για σένα υπερβαίνει κάθε έκφραση. Επίσης στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και πολλά Μοναστήρια σε όλη την Κύπρο, την Ελλάδα και τις Η.Π.Α., οι συνεχείς προσευχές σας με στήριξαν και μέχρι την τελευταία μου πνοή θα συνεχίσω τις προσευχές μου για εσάς και επικαλούμαι τις προσευχές σας να με βοηθήσουν όταν θα περάσω τα τελώνια.
Ιδιαίτερη αναφορά στον πρωτουργό της επιστροφής μου στον Οίκο (στην Εκκλησία), Μητροπολίτη Αθανάσιο, τον διαφωτιστή μου, στον Μητροπολίτη Ιερόθεο, επίσης στον Γέροντα Νικόδημο, στον π. Φιλάρετο και στον μοναχό Σωφρόνιο. Πρέπει επίσης να αναφέρω τους φίλους μου και την νομική μου ομάδα. Τον Σαμ, τον Έβαν, τον Τζο, τον Ντέιβιντ και την Έιμι, που αποτελούν την ακούραστη εκπροσώπησή μου ενάντια στον μηχανισμό του θανάτου της κοινωνίας.
Η υποστήριξή σας ήταν καταπληκτική και εκτιμήθηκε βαθιά. Φίλοι μου Νίκο και Πάνο, εύχομαι ο Θεός να ευλογεί πλούσια την καλοσύνη σας, σας ευχαριστώ! Τέλος, μερικοί υποστηρικτές, όπως ο Michael Zoosman, με το ” L’Chaim, Jews Against the Death Penalty” και ο Abe Bonowitz, με το “Death Penalty Action”.
Μπράβο εκ μέρους μου και εκ μέρους των θανατοποινιτών της Αμερικής για τον ατελείωτο αγώνα σας. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω την Ελένη και τον Επίσκοπο Επιφάνιο.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ζητήσω όλη η ανθρωπότητα να προσευχηθεί στον Χριστό να μας ελεήσει, να μας δώσε το έλεος που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα λόγω της τραγικής μας έλλειψης προσευχής και μετάνοιας. Σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να σας απευθυνθώ σήμερα. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.
* Αφήγηση: Σταύρος Κυπριανού. Εκ του ιστολογίου «Ενωμένη Ρωμιοσύνη». Επιμέλεια ημετέρα.
Κυριακή 5 Ιουνίου 2022
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': «Η ΑΝΑΛΗΨΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΥΨΩΣΙΣ» (2016)
Ιερά Μονή Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: «Ο ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ Ο ΝΕΟ-ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ»
Ἑορτάσαμε τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ., οἱ ὁποῖοι κατετρόπωσαν τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Ἐπρόκειτο γιὰ πάρα πολὺ ἐπικίνδυνη ἐπιβουλὴ κατὰ τῆς πίστεως στὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἔπληττε τὸ Μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ βέβαια ἀποστεροῦσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας.
Ὅλος ὁ πόλεμος τοῦ Σατανᾶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἕνα σκοπό: νὰ χωρίσει τὴν Θεότητα ἀπὸ τὸν Χριστό, νὰ μὴ θεωρεῖται ὁ Χριστὸς Θεάνθρωπος, νὰ ἀποχωρίσει τὸν Θεὸ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ ἀπὸ τὴν ὕλη, γιὰ νὰ κυριαρχήσει αὐτὸς ὁ μιαρὸς καὶ παγκάκιστος. Ἐπιθυμεῖ μὲ αὐθάδεια καὶ ἀθεοφοβία νὰ πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, δὲν εἶναι Θεάνθρωπος, Σωτῆρας καὶ Λυτρωτής, ἀλλὰ κτίσμα, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ νικήσει τὸ κακό, ἀλλὰ ποὺ νικήθηκε καὶ πέθανε ἄδοξα, χωρὶς Φῶς, Ζωὴ καὶ Ἀνάσταση.
Γιὰ νὰ πετύχει αὐτό, ξεσηκώνει πολέμους φοβεροὺς κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ κατὰ τοῦ ἁγίου Σώματός Του, δηλαδὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του. Οἱ ἀρχικοὶ πόλεμοι ἦταν οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, καὶ ἀργότερα καὶ μέχρι πρόσφατα ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τοὺς ἀλλοπίστους καὶ τοὺς ἀθεϊστές. Ἦταν πόλεμοι ἐξωτερικοί. Ὅλοι οἱ πολέμιοι πάσχιζαν νὰ θανατώνουν τοὺς Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, καθιστῶντας τους Μάρτυρες, γιὰ νὰ παύσει δῆθεν τὸ Ὄνομα καὶ ἡ Πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλ’ εἰς μάτην ἐκοπίαζαν οἱ ματαιόφρονες Θεομάχοι καὶ Χριστομάχοι, διότι ἡ Πίστη δυνάμωνε καὶ ἐξαπλωνόταν καὶ στὸ τέλος πάντοτε ὑπερίσχυε.
Ὁ πόλεμος τοῦ διαβόλου ἐντάθηκε καὶ ἐξελίχθηκε μέσῳ τῶν αἱρέσεων. Αὐτὲς στοχεύουν νὰ «ἀποκτείνουν» ἄν εἶναι δυνατὸν αὐτὸν τοῦτον τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό! Εἴτε ὡς πρὸς τὴν τέλεια Θεότητά Του, εἴτε ὡς πρὸς τὴν τέλεια Ἀνθρωπότητά Του, εἴτε ὡς πρὸς τὸν τρόπο ἑνώσεως τῶν δύο Φύσεών Του στὸ Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου, εἴτε ὡς πρὸς τὸν ἐξεικονισμό Του, εἴτε ὡς πρὸς τὴν διδασκαλία καὶ τὸ σωτήριο ἔργο Του, εἴτε ὡς πρὸς τὴν ἁγία Ἐκκλησία Του.
Ὁ Ἰουδαιόφρων Ἄρειος εἶχε ὡς βασικὴ ἰδέα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, ἀλλ’ ὅτι ἀποτελεῖ πρωταρχικὸ δημιούργημα/κτίσμα τοῦ Θεοῦ («ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν»), ὥστε νὰ δημιουργήσει πλέον ὁ Λόγος τὸν κόσμο καὶ νὰ εἶναι ὁ μεσολαβητὴς μεταξὺ Θεοῦ καὶ κόσμου (Βλ. Ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1970, σελ. 135). Αὐτὸς ὁ διωγμὸς ἦταν μεγαλύτερος ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους: ἐκδιωκόταν ἀπὸ τὸν Χριστὸ ὁ Θεός! Χανόταν ἡ δυνατότητα σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου!
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ συγκληθεῖσα ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὴν Νίκαια τὸ 325 διατύπωσε τὴν ἀρχαία πίστη καὶ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως (τὸ «Πιστεύω»), ἰδίως μὲ τὸν καθοριστικὸ ὅρο «Ὁμοούσιος» ὡς πρὸς τὴν σχέση Πατρὸς καὶ Υἱοῦ, γιὰ νὰ δηλώσει τὴν ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Οὐσίας/Φύσεως Αὐτῶν, παρὰ τὴν διαφορὰ τῶν Προσώπων/Ὑποστάσεων, ἡ ὁποία καθόλου δὲν θίγει καὶ παραβλάπτει τὸ ἑνιαῖον τῆς μιᾶς Θεότητος.
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπεκάλυψαν «τὸ μυστήριον τῆς Θεολογίας» καὶ τοῦτο «τρανῶς παρέδωκαν τῇ Ἐκκλησίᾳ»: ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἀληθινὸς Θεός, ὁμοούσιος μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ Σωτῆρας, Λυτρωτὴς καὶ Κύριος. Ὁ Ἀρειανισμὸς εἶναι στὴν οὐσία του σατανισμὸς καὶ ὀρθολογισμός. Ἀποτελεῖ ἀπόπειρα νὰ υἱοθετηθοῦν καὶ ἐφαρμοσθοῦν οἱ μέθοδοι καὶ τὰ μέσα τῆς ἀνθρώπινης φιλοσοφίας, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ Θεογνωσία. Νὰ τεθεῖ δηλαδὴ ὁ ἀτελὴς καὶ ἐφάμαρτος ἀνθρώπινος νοῦς ὡς μέτρο γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ Θεανθρωπίνου ἔργου τοῦ Χριστοῦ, καὶ οἱ νόμοι τῆς λογικῆς νὰ ὑπερισχύσουν τῶν ὑπερλόγων θείων χαρισματικῶν ἀρχῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Τὸ βασικὸ λάθος τῶν Ἀρειανῶν, κατὰ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο, εἶναι ὅτι ἑρμηνεύουν τὴν Ἁγία Γραφὴ «κατὰ τὸν ἴδιον νοῦν» [κατὰ τὴν δική τους ἀντίληψη] (βλ. «Κατὰ Ἀρειανῶν», Ι, 37), γι’ αὐτὸ καὶ ἔπιπταν σὲ αἵρεση· διότι γιὰ νὰ κατανοήσεις τὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του χρειάζεται πίστη ἀληθινὴ καὶ φωτισμὸς τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ὁ διάβολος, ὡς σκοτεινὸς καὶ πλήρως διεστραμμένος, γεννᾶ τὶς αἱρέσεις τῆς ἀπωλείας, γι’ αὐτὸ καὶ ὅσοι τὶς ἐνστερνίζονται γίνονται «ὅμοιοι» καὶ «φίλοι» του. Οἱ Ἀρειανοί, ὅπως καὶ οἱ κάθε εἴδους αἱρετικοί, ἐπιτελοῦν οὐσιαστικὰ ἔργο Ἀντιχρίστου, γι’ αὐτὸ καὶ λογίζονται ὡς «πρόδρομοί» του (βλ. «Κατὰ Ἀρειανῶν», Ι, 1).
Κατὰ τὸν δέκατο τρίτο Ἀπόστολο Μέγα Ἀθανάσιο, οἱ προϋποθέσεις γιὰ νὰ πιστεύεις ὀρθὰ/ὀρθόδοξα, νὰ κατανοεῖς τὶς θεῖες Γραφὲς καὶ νὰ ἔχεις ἀληθινὴ Θεογνωσία/Χριστογνωσία εἶναι: βίος ἔντιμος, ψυχὴ καθαρή, κατὰ Χριστὸν ἀρετή, ὅπως καὶ καθαρὸς νοῦς καὶ μίμηση τοῦ βίου τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ (βλ. «Περὶ Ἐνανθρωπήσεως», 57). Ἡ δὲ ἄρνηση τῆς Θεότητος τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καὶ ἡ ἀσέβεια σχετικὰ μὲ τὴν θεία Οὐσία Του, θεωρεῖται ἀσυγχώρητη βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (βλ. «Πρὸς Σεραπίωνα Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», Ἐπιστολὴ Δ΄, 12).
Ὁ Ἀρειανισμὸς δὲν ἔχει ταφεῖ, ἀλλὰ διαδόθηκε κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας, ἰδίως μάλιστα στοὺς τελευταίους αἰῶνες, πάρα πολύ! Δὲν πρόκειται μόνον γιὰ τὴν ἀναβίωση καὶ ἀνανέωσή του μέσῳ τοῦ ἀντιχρίστου Χιλιασμοῦ, ὁ ὁποῖος συνεχίζει νὰ διασπείρεται καὶ στὴν πατρίδα μας καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο μὲ ζῆλο σατανικό. Ὁ Νεο-αρειανισμὸς πλέον ἔχει ἐγκαθιδρυθεῖ στὸν θεωρούμενο πολιτισμένο κόσμο μὲ τὰ δῆθεν ἐκπληκτικὰ ἐπιτεύγματα καὶ τὶς προόδους του. Ὁ ἄνθρωπος κυριαρχεῖ ἀλαζονικὰ καὶ ἐξυψώνει τὸν ἑαυτό του, ἀπωθῶντας τὸν Θεάνθρωπο, τὸν Ὁποῖον ἐκδιώκει, ἀντιστρατευόμενος τὴν Παρουσία Του, τὸ Εὐαγγέλιό Του, τὴν ἁγία Ἐκκλησία Του, τὴν Ἀλήθεια καὶ Σωτηρία Του.
Αὐτὴ εἶναι ἡ κύρια τάση σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση: μὲ τὴν φιλοσοφία, τὴν ἐπιστήμη, τὸν πολιτισμὸ (τὴν κουλτούρα), τὴν πολιτική, ἀκόμη καὶ τὴν θρησκεία. Παντοῦ ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς καταβιβάζεται σὲ ἁπλὸ ἄνθρωπο, ποὺ δὲν χρειάζεται καὶ δὲν ἔχει θέση στὴν κοινωνία καὶ στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἤ τὸ πολύ, κατ’ ἄκραν οἰκονομίαν, νὰ Τοῦ παραχωρεῖται ἡ ἔσχατη θέση.
Ἀκόμη καὶ οἱ σύχρονες αἱρέσεις κινοῦνται σὲ αὐτὴ τὴν προοπτική. Τόσο ὁ ὀρθολογιστικὸς Προτεσταντισμός, ὁ ὁποῖος οὐσιαστικὰ ἐκ-σαρκώνει τὸν Σαρκωθέντα Θεὸ Λόγο, ὅσο καὶ ὁ Παπισμὸς μὲ τὴν ὅλη διαδρομὴ καὶ πορεία του. Διότι τὸ σύνθημα τῶν χωρὶς Θεὸ διανοουμένων ὅτι «μέτρο πάντων εἶναι ὁ ἄνθρωπος» καὶ ὄχι ὁ Θεάνθρωπος, ἔφθασε στὸ ἀποκορύφωμά του μὲ τὴν Α΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ (1870), ὅταν διατυπώθηκε καὶ διακηρύχθηκε ἐπίσημα τὸ δόγμα τοῦ «Ἀλαθήτου τοῦ Πάπα», καὶ δι’ αὐτοῦ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ ἀνθρώπου γενικῶς! Αὐτὸ εἶναι τὸ κεντρικὸ δόγμα τοῦ Παπισμοῦ, ἡ οὐσία τῆς διαστροφῆς του, τὸ ὁποῖο καὶ ἡ Β΄ Βατικανὴ Σύνοδος (1962-1965) ἐπιβεβαίωσε ὡς ἀπαραβίαστο καὶ ἀναλλοίωτο!
Τοῦτο ὅμως ἀποτελεῖ ἀναγέννηση τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τοῦ παγανισμοῦ καὶ καταλήγει στὸν διπλὸ θάνατο, τὸν πνευματικὸ καὶ φυσικό. Ἀποτελεῖ αἵρεση αἱρέσεων, δηλαδὴ παναίρεση. Φρικτὴ ἐξορία τοῦ Κυρίου, προδοσία καὶ Σταύρωσή Του! (βλ. Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, σελ. 150, 159). Ὁ «Βικάριος» (τοποτηρητὴς) τοῦ Χριστοῦ, ὁ Πάπας, κατέχει πλέον τὴν θέση τοῦ Χριστοῦ, τὸν Ὁποῖον «ἐξόρισε» στὸν Οὐρανὸ ὡς ἰδιόμορφος παντοκράτορας! Αὐτὴ ἡ διαβολικῆς ἐμπνεύσεως καὶ ἀρειανικῆς φύσεως πτώση τοῦ Πάπα ἔγκειται στὴν ἐπιθυμία του νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Θεάνθρωπο μὲ τὸν ἄνθρωπο, δηλώνοντας τὴν χρεωκοπία καὶ τὸν μηδενισμό του (βλ. Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, σελ. 157-158).
Οἱ δὲ ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστὲς ὄχι μόνον δὲν καταγγέλλουν δυναμικῶς καὶ δὲν ἀπαρνοῦνται ἀποφασιστικῶς τὴν συμπόρευση μὲ αὐτὲς τὶς ἐκτρωματικὲς καταστάσεις, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπενδύουν μάλιστα μὲ ψευδο-αναγνωρίσεις, πρωτοστατοῦντος τοῦ Νεοπαπιστικῆς νοοτροπίας Φαναρίου καὶ συνδραμούσης τῆς ἡγεμονιστικῆς Μόσχας, ὥστε νὰ καθίστανται οἰκτροὶ συνένοχοι στὴν ἀποστατικὴ αὐτὴ ἔκπτωση.
Ἐν τούτοις, μόνο στὸν Θεάνθρωπο καὶ μέσῳ τοῦ Θεανθρώπου μπορεῖ κάθε ἄνθρωπος νὰ γίνει ἀληθινός, τέλειος καὶ πλήρης Ἄνθρωπος. Μόνον στὴν ἀληθινὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του, «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις» (Ἐφ. γ΄ 18), δύναται νὰ φθάσει «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. δ΄ 13). Στὸν Θεάνθρωπο «κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς Θεότητος σωματικῶς» (Κολ. β΄ 9-10), ὥστε νὰ μπορεῖ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας διὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἀγάπης καὶ γενικῶς διὰ τῶν ἁγίων Ἀρετῶν καὶ τῶν θείων Μυστηρίων, νὰ γεμίσει μὲ τὸ πλήρωμα αὐτὸ τῆς Θεότητος.
Στὴν ἁγία Ἐκκλησία, τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, κάθε πιστὸ μέλος δύναται νὰ καταστεῖ «σύσσωμο» τοῦ Θεανθρώπου (Ἐφ. γ΄ 6), καὶ μάλιστα εἰδικῶς καὶ κυρίως μὲ τὸ ὑπερφυὲς Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Κοινωνῶντας τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, κοινωνοῦμε ὁλόκληρο τὸν Χριστό, σῶμα, αἷμα, ψυχὴ καὶ Θεότητα (ἄκτιστες ἐνέργειες), κοινωνοῦμε ὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο. Πρόκειται γιὰ τὸ Μυστήριο τῆς ὑπερτάτης Ἀγάπης καὶ τοῦ Ἐλέους τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς, ὥστε γενόμενος ἄνθρωπος νὰ θυσιασθεῖ στὸν Σταυρό, γιὰ νὰ μᾶς προσφέρεται ἔπειτα ὡς τροφὴ καὶ τρυφή, νὰ ἑνώνεται μαζί μας κι ἐμεῖς μαζί Του, καὶ νὰ μᾶς μεταδίδει ζωὴ αἰώνια.
Ἐκτὸς τοῦ Θεανθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας/μετοχῆς μαζί Του, δὲν ὑπάρχει κατ’ οὐσίαν ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὑπάνθρωπος, ἡμιάνθρωπος, ἀπάνθρωπος, ἀγριάνθρωπος, μὴ ἄνθρωπος, δοῦλος καὶ αἰχμάλωτος τοῦ θανάτου, τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ διαβόλου, καὶ ἄρα διαβολοειδὴς ἄνθρωπος. Ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ὑψηλοφροσύνη χώρισε τὸν Σατανᾶ ἀπὸ τὸν Θεό, ὥστε νὰ τὸν καταστήσει τελείως ξένο τοῦ Θεοῦ καὶ ἐχθρὸ ἀδυσώπητο. Ἔκτοτε, ὅσοι κάνουν τὸ ἴδιο στὴν αὐταπάτη τῆς ἁμαρτίας, δὲν ἐπιθυμοῦν τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἐγκλωβισμὸ στὸν ἑαυτό τους. Τὸ νὰ μὴν θέλει κανεὶς τὸν Θεὸ μέσα του, νὰ εἶναι τελείως κλειστὸς ἔναντί Του καὶ σὲ ὅ,τι εἶναι τοῦ Θεοῦ, σημαίνει ἄκρατο ἐγωϊσμὸ καὶ φιλαυτία, ποὺ συνιστᾶ τὴν κόλαση, καὶ ἐδῶ καὶ στὴν αἰωνιότητα (βλ. Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος, σελ. 152-153).
Διέξοδος καὶ φάρμακο εἶναι ἡ Μετάνοια: ἡ θεραπεία ἀπὸ κάθε διαβολική, ἀλαζονική, αἱρετικὴ ἁμαρτία. Ἡ αἴσθηση τῆς ἁμαρτωλότητος ἐνώπιον τοῦ Γλυκυτάτου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ προσευχητικὴ ἔκφραση τούτου μὲ τὴν βαθειὰ ταπεινοφροσύνη. Ἡ ἀνάθεση τῆς ἐλπίδος μας καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης μας στὸν θεανθρώπινο νοῦ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν «νοῦν Χριστοῦ» (Α΄ Κορ. β΄ 16).
Στὶς ἡμέρες μας ὁ Νεο-αρειανισμὸς ἔκανε πάρα πολὺ αἰσθητὴ τὴν παρουσία του μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἐξ αἰτίας τούτου καὶ μὲ τὸ σκεπτικὸ τῆς διαφυλάξεως τῆς ὑγείας τῶν ἀνθρώπων, ἐλήφθησαν πρωτοφανῆ μέτρα ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἐπίκληση τοῦ «δικαίου τῆς ἀνάγκης», γιὰ ἀναστολὴ τῆς λειτουργίας της καὶ τὴν δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου προφανῆ καταπάτηση θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν. Ἡ κατάσταση αὐτὴ δημιούργησε δικαίως τὴν αἴσθηση ἐμμέσου ἤ καὶ ἀμέσου διωγμοῦ κατὰ τοῦ πνευματικοῦ Ἰατρείου τῆς ἀνθρωπότητος, τῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίσθηκε ὄχι ὡς Σῶμα τοῦ Ζῶντος Θεοῦ, ἀλλ’ ὡς ἕνας ἀνθρώπινος ὀργανισμὸς ἀπογυμνωμένος ἀπὸ τὴν θεία Παρουσία.
Τὸ πιὸ φοβερὸ ἦταν, ὅτι τοῦτο ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ μία ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση σὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ Μυστήριο τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ΕΙΝΑΙ καὶ τὴν ταυτότητά της, τὴν Θεία Κοινωνία, ὅπως καὶ στὸν τρόπο μεταδόσεώς της, ἀπὸ ὅλους ὅσοι ἐμφοροῦνται ἀπὸ τὶς Νεο-αρειανικὲς τάσεις χωρισμοῦ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν Θεότητά Του. Τὸ περιεχόμενο τοῦ ἁγίου Ποτηρίου, τὰ φρικτὰ καὶ τίμια Δῶρα, θεωρήθηκαν βλάσφημα ὡς «ἑστία καὶ πηγὴ κινδύνου, μολύνσεως καὶ θανάτου», καὶ ὑποστηρίχθηκε ἀσεβέστατα καὶ προκλητικότατα ὅτι αὐτὰ δὲν ἀποτελοῦν ἀποκλειστικότητα τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρὸς τὴν μετάδοσή τους, ἀλλὰ ἀποτελοῦν «ἀποκλειστικὰ κοινωνικὴ εὐθύνη γιὰ τὴν μὴ ἐξάπλωση τοῦ ἰοῦ καὶ τὴν προστασία τῶν πολιτῶν»!
Ἤ ὅτι δὲν εἶναι «θρησκευτικὰ θέματα, ἀλλὰ καθαρὰ ἐπιστημονικά»! Ὅτι δῆθεν κινδυνεύουμε ἀπὸ «θρησκευτικὲς ἰδεοληψίες»! Γι’ αὐτὸ καὶ ἔγιναν προτάσεις ἀπὸ παντελῶς ἀσχέτους ἀνθρώπους μὲ τὴν Ἐκκλησία ἤ γιὰ μὴ μετάδοση καὶ ἀπαγόρευση τῶν τιμίων Δώρων, ἤ γιὰ «τροποποίηση τοῦ τελετουργικοῦ». Ἤδη δὲ οἱ ἐπίσημες Οἰκουμενιστικὲς δικαιοδοσίες κινητοποιοῦνται γιὰ νὰ ἐξετάσουν τί νὰ πράξουν, ἐνῶ κάποιοι ἰδίως σὲ χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐφαρμόζουν μεθόδους πλήρως ἀπαράδεκτες, ἀντιπαραδοσιακές, ἐπικίνδυνες ἕως καὶ βλάσφημες.
Περιττόν νὰ θυμίσουμε ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία δίδεται μόνον στὰ ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα πιστεύουν βαθύτατα καὶ προετοιμάζονται μὲ βαθιὰ ἐπίγνωση, προσερχόμενα στὴν Πηγὴ τῆς Ζωῆς μὲ πίστη καὶ πόθο, γιὰ νὰ λάβουν «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι καὶ νὰ προσήρχοντο, θὰ «ἐκαίοντο». Ἄς μὴ στενοχωροῦνται λοιπὸν οἱ «νεκροὶ» γιὰ τοὺς ζωντανοὺς ἐν Θεῶ, καὶ ἄς φροντίσουν νὰ θάπτουν ἁπλῶς τοὺς νεκρούς τους (βλ. Ματθ. η΄ 22, Λουκ. θ΄ 60), ἀφοῦ οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι ἐκτὸς Ζωῆς. Μὲ αὐτὰ ποὺ γράφουμε δὲν ἀρνούμαστε τὴν ἰατρική, τοὺς κινδύνους, τὶς ἐπαινετὲς προσπάθειες προλήψεως ἀσθενειῶν καὶ θεραπείας τῶν ἀσθενῶν, ἀλλὰ ψέγουμε τὸ φαινόμενο ὁρισμοῦ καὶ διακανονισμοῦ τῶν θεμάτων Πίστεως καὶ Λατρείας τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ παραβιάζουν τὰ διακριτὰ ὅρια, ὅποιοι καὶ ἄν εἶναι αὐτοί, ὅποιους τίτλους ἤ θέσεις καὶ ἄν κατέχουν.
Ὅλες οἱ ἀπαράδεκτες δηλώσεις ἤ καὶ ἐνέργειες σχετικὰ μὲ τὰ θέματα αὐτὰ τὸ τελευταῖο διάστημα, ἀποκαλύπτουν μία ἰδιότυπη, ἀλλ’ ὅμως ἀπροκάλυπτη ἀρειανικὴ στάση. Ἀπὸ πειρασμικῆς ἐμπνεύσεως ἀπιστία καὶ ἀθεΐα χωρίζεται ἡ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητά Του, τὸ δὲ ἅγιο Σῶμα Του, ἡ Ἐκκλησία, ἐξομοιώνεται μὲ κάθε ἄλλον ἀνθρώπινο ὀργανισμό, ἀκόμη καὶ θρησκευτικῆς μορφῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ποικίλης φύσεως καὶ προελεύσεως Νεο-αρειανιστὲς τρέμουν καὶ μόνον στὴν ἰδέα αὐτῶν ποὺ ἀληθινὰ πιστεύουν καὶ ἀσκοῦν τὴν πίστη τους ἐνσυνείδητα μὲ τὴν αὐτονόητη συμμετοχή τους στὰ ἅγια Μυστήρια.
Καὶ δόξα τῷ Θεῷ ποὺ εἴχαμε ἀπρόσμενες δημόσιες Ὁμολογίες Πίστεως ἀπὸ ἀνθρώπους ἀκόμη καὶ τοῦ «κοσμικοῦ χώρου», ποὺ δὲν τὸ περιμέναμε, μαζὶ μὲ ἐκεῖνες ἀπὸ εἰδήμονες τῆς ἰατρικῆς καὶ ἄλλων ἐπιστημονικῶν κλάδων. Ὅλοι αὐτοὶ ἀποτέλεσαν τὸ ἀνάχωμα στὴν διαβολικὴ ἀρειανικὴ ἔκπτωση ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι βάλθηκαν νὰ ξεθεμελιώσουν κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο καὶ νὰ ἐνσπείρουν μὲ τὴν ἀσχετοσύνη τους κάθε εἴδους θανατηφόρους ἰοὺς στὸν λαὸ ἀπιστίας, ἀγνωστικισμοῦ, ἀνελευθερίας καὶ ἀπελπισίας.
Ὅμως, ἄς μάθουν οἱ πάντες ὅτι ἀκόμη καὶ σὲ καιρὸ πανδημίας, δὲν εἶναι δυνατὸ καὶ ἀποδεκτὸ νὰ μὴν ἰσχύει ἡ ἐλεύθερη μετάβαση καὶ πρόσβαση στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν τήρηση ἔστω κάποιων ἀπαραιτήτων μέτρων ὑγιεινῆς γιὰ τὴν ἀποφυγὴ μάλιστα συνωστισμοῦ, πρὸς συμμετοχὴν στὴν θεία Λατρεία καὶ μάλιστα στὴν Θεία Λειτουργία καὶ λήψη τοῦ μεγίστου Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας μὲ τὸν καθιερωμένο παραδοσιακὸ τρόπο. Αὐτὸς ὁ βεβαιωμένος καὶ πιστοποιημένος ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὴν βοῶσα πραγματικότητα γιὰ τὴν ἀσφάλεια καὶ ἀποτελεσματικότητά του τρόπος, φανερώνει καὶ αἰσθητοποιεῖ τὴν ἀληθινὴ κοινωνία Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ὅπως καὶ πιστῶν μεταξύ τους καὶ μὲ τὴν κτίση ὁλόκληρη.
Στὴν θεία αὐτὴ λειτουργικὴ πανδαισία ἑνώνονται καὶ ἀναμειγνύονται οὐράνια καὶ ἐπίγεια· στὴν πασχάλια αὐτὴ εὐφροσύνη χορεύει ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανός, τὰ πάντα περιλούονται καὶ καταυγάζονται ἀπὸ τὸ Φῶς τῆς θείας Χάριτος τὸ τερπνὸν καὶ ἱλαρόν, οἱ ψυχὲς γεύονται τὰ ἐπουράνια, οἱ κεκοιμημένοι χαίρονται τὴν ἐν Πνεύματι κοινωνία, οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Ἄγγελοι συμπανηγυρίζουν καὶ τὰ σύμπαντα προγεύονται τὴν ἐν Χριστῶ ἐλευθερία τῆς καινῆς κτίσεως.
Ὅσοι δὲν ζοῦν, δὲν νιώθουν καὶ δὲν κατανοοῦν αὐτὸν τὸν πνευματικὸ κραδασμὸ τῶν πιστῶν ψυχῶν, ὅσοι δὲν ὑποπτεύονται αὐτὴ τὴν οὐρανοποίηση τοῦ πνεύματος καὶ αὐτὸ τὸ οὐρανο-γήϊνο πλήρωμα ζωῆς ἀκαταλύτου, ἀλλὰ διέπονται ἀπὸ Νεο-αρειανικὴ νοοτροπία, ἀπὸ στεγνὸ καὶ ἄψυχο οὐμανισμό, πιθανὸν νὰ θεωροῦν ὅλα τὰ ἀνωτέρω «μεταφυσικὸ παραλήρημα»· γι’ αὐτὸ καὶ δίνουν τὴν ἄμεση ἔμφαση καὶ προτεραιότητα, ἀκόμη καὶ σὲ καιρὸ πανδημίας, στὴν λειτουργία τῶν ὑπεραγορῶν (super market), τῶν τραπεζῶν, τῶν κομμωτηρίων, τῆς διακινήσεως καὶ διανομῆς ἑτοίμων τροφίμων καὶ προϊόντων κ.λπ.
Σὲ αὐτὰ δὲν βλέπουν οὔτε αἰσθάνονται κίνδυνο, διότι ἐκεῖ κατὰ τὴν γνώμη τους περιορίζεται βασικῶς ἡ ζωή, ἀφοῦ ἔτσι διασφαλίζεται βιολογικὰ/φυσικὰ ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ἡ ὁποία μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ παρατείνει κάπως τὴν φασματική της ψευδο-ύπαρξη. Στὸν δὲ Ναὸ τοῦ ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὅπου ἡ Χάρις καινουργεῖ καὶ ἱερουργεῖ τὸ ἐκπληκτικὸ Μυστήριο τῆς ὄντως Ζωῆς, τῆς αἰωνίου καὶ ἀθανάτου, βλέπουν κίνδυνο γιὰ τὴν δημόσια ὑγεία, φανερώνοντας τὴν πνευματική τους ἔνδεια καὶ τύφλωση καὶ τὴν θλιβερὴ ὑποδούλωσή τους στὰ δεσμὰ τοῦ τυράννου διαβόλου.
Οἱ πραγματικοὶ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ὁμολογοῦμε αὐτὸ ποὺ πάντοτε ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας βίωνε, αὐτὸ ποὺ οἱ Ἅγιοι Πατέρες πιστοποιοῦσαν, αὐτὸ ποὺ οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες σφράγιζαν μὲ τὸ αἷμα τους: τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ἁγιότητα τῆς Ἐκκλησίας Του, τὴν ἀναγκαιότητα τῆς κοινῆς λατρείας στὸν ἅγιο Οἶκο Του, τὴν σωστικότητα τῶν θείων Μυστηρίων Του καὶ μάλιστα τῆς εὐχαριστιακῆς μετοχῆς στὴν θεία Ζωή.
Καὶ θὰ ἐξακολουθήσουμε ἕως τέλους, χάριτι Θεοῦ, νὰ ἐπιτελοῦμε καὶ ἀσκοῦμε τὴν πίστη μας μὲ κάθε κόστος καὶ κάθε θυσία· εἴτε ἀνοικτὰ καὶ φανερά, εἴτε κρυπτὰ σὲ περίπτωση ποὺ μᾶς ἐμποδίζουν· εἴτε στὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, στοὺς Ναούς μας, εἴτε ὑπὸ τὴν γῆν, στὶς Κατακόμβες· εἴτε ἀναγνωρίζουν τὴν ἐλευθερία καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματά μας, εἴτε ὄχι. Ὁ θνησιγενὴς Νεο-αρειανισμὸς κάθε μορφῆς ἀπορρίπτεται καὶ καταδικάζεται, ὡς καταδικασμένος, ἡ δὲ Ὀρθοδοξία μας διακηρύσσεται, ζεῖ καὶ νικᾶ, διότι ἀποτελεῖ τὸ Σῶμα Αὐτοῦ ποὺ «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκαλ. στ΄ 2)!…
+Ὁ Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος ΚΛΗΜΗΣ
Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: «ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» (2022)
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, μέσω τῆς ὁποίας διατρανώθηκε τὸ συνοδικὸ σύστημά της. Ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει τὰ προβλήματά της μὲ τὴν Σύνοδο τῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ κατεξοχὴν Διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, ἀποφασίζουν βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ κινοῦνται μὲ τὴν φώτιση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι λειτουργεῖ τὸ συνοδικὸ σύστημα τῆς Ἐκκλησίας διὰ μέσου τῶν αἰώνων.
Σημαντικὸς κανόνας ποὺ θέσπισε ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ὑπήρξε ἡ καθιέρωση τοῦ Πασχαλίου, ἡ Ἡμερομηνία, δηλαδή, ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. Σύμφωνα μὲ τὸν κανόνα αὐτόν, τὸ Πάσχα κυμαίνεται ἀπὸ 23 Μαρτίου ἔως 25 Ἀπριλίου. Γιὰ κάποιους ἡ ὑπέρβαση ἀποτελεῖ ἐπουσιώδη διαφορά, δυστυχῶς.
Ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καταδίκασε τὴν αἵρεση τοῦ παράφρονα Ἀρείου. Ὁ Ἄρειος ἦταν ἕνας ταλαντοῦχος καὶ μορφωμένος κληρικός. Τί μποροῦν, ὅμως, νὰ προσφέρουν τὰ τάλαντα καὶ ἡ μόρφωση ὅταν δὲν ὑπάρχει ἡ κατάλληλη πνευματικὴ κατάσταση γιὰ νὰ ἀξιοποιηθοῦν; Ὁ Θεὸς μᾶς προικίζει μὲ τάλαντα, προκειμένου μέσω αὐτῶν νὰ ὁδηγηθοῦμε καὶ νὰ ὁδηγήσουμε ψυχὲς σὲ Ἐκεῖνον. Ὁ Ἄρειος, δυστυχῶς, τὰ χρησιμοποίησε γιὰ τὸ ἀτομικό του κέρδος. Ὄντας κληρικὸς τῆς Ἐπισκοπῆς Ἀλεξανδρείας, ποτέ του δὲν σεβάσθηκε, ποτέ του δὲν συμβουλεύθηκε τὸν Ἐπίσκοπό του, Ἅγιο Ἀλέξανδρο.
Θεώρησε τὸν ἑαυτό του καλύτερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους καὶ σχημάτισε πλάνες σχετικὲς μὲ τὴ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ μας, τὶς ὁποῖες ἀργότερα κήρυξε δημόσια, παραβαίνοντας κάθε στοιχειώδη ἐκκλησιαστικὴ ἀρχή. Τὸ «μηδένα πρὸ τοῦ τέλους μακάριζε» ἐνσαρκώθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀρείου. Ἡ Σύνοδος κινουμένη στὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης, τὸν ἀναθεμάτισε καθὼς ἦταν σεσηπὸς μέλος, μὲ στόχο τόσο τὴν προστασία τοῦ ποιμνίου, ὅσο καὶ τὴν δική του μετάνοια. Ἡ πνευματικὴ τύφλωσή του, ὡστόσο, δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ μετανοήσει. Τὸ τέλος του ἦταν φρικτό.
Δυστυχῶς, τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀρείου πολλοὺς δὲν κατάφερε νὰ τοὺς συνετίσει. Ἀμέτρητοι ἄνθρωποι φίλαρχοι, μὲ πολλὴ ἐγωισμό, μὲ ἔπαρση γιὰ τὴν μόρφωσή τους, ἄνθρωποι ποὺ πίστεψαν ὅτι εἶναι ἐξυπνώτεροι καὶ καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους, ἀναδείχθηκαν αἱρετικοί. Οἱ διάφορες πλάνες ποὺ κήρυξαν ὑστερούσαν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὴν δυνατότητα νὰ σωθεῖ. Πολλὲς πληγὲς ὑπέστη ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ αὐτούς. Αὐτοί, δυστυχῶς, θὰ ὑπάρχουν ἔως τῆς συντελείας.
Ἔτσι, λοιπὸν, μόλις τὸν περασμένο αἰώνα, ἄνθρωποι πλάνοι, προερχόμενοι ἀπὸ τὴν ὕπουλη Δύση καὶ κινούμενοι μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἐγκαινίασαν μία νέα μέθοδο προσβολῆς τοῦ Λόγου τῆς Ἀληθείας. Ἡ μέθοδος αὐτὴ εἶναι ἡ λεγόμενη «οἰκουμενικὴ κίνηση» ἡ ὁποία προωθεῖ διαχριστιανικοὺς διαλόγους μὲ κύριο στόχο τὴν ἐξίσωση ὅλων τῶν χριστιανικῶν κοινοτήτων.
Τέτοιου εἴδους διάλογοι ὄχι καλὸ δὲν πρόκειται νὰ κάνουν, ὄχι μετάνοια στοὺς αἱρετικοὺς δὲν πρόκειται νὰ προξενήσουν, ἀντιθέτως, πολλὲς φορὲς ἀμβλύνουν καὶ αὐτὸ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα ὥστε νὰ ἀποδέχεται διάφορες αἱρετικὲς δοξασίες. Πρὸς τί, λοιπόν, ἡ συμμετοχή; Ἕνας ἀληθινὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἕνας Ἅγιος, πλημμυρισμένος ἀπὸ Φῶς Χριστοῦ, ἴσως νὰ μὴν χρειαζόταν καθόλου νὰ μιλήσει. Μόνο ἡ ὄψη του θὰ ἦταν ἰκανὴ νὰ προσελκύσει ἀνθρώπους στὴν σωτήρια ὁδὸ τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἐδὼ θέλω νὰ σταθῶ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἔχει καθῆκον νὰ λάμπει μὲ τὸ φωτεινό του παράδειγμα, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ὁ Ὁποῖος λέει:
«μὲ τέτοιον τρόπο νὰ λάμψει τὸ φῶς σας ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νὰ δοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Οὐράνιο Πατέρα». Ἐνδεχομένως, σήμερα νὰ λείπει αὐτὸ τὸ φωτεινὸ παράδειγμα. Ἀλήθεια, ἑμεῖς εἴμαστε Φῶς στὸν κόσμο; Ἀγαποῦμε; Συγχωροῦμε; Ἀγωνιζόμαστε νὰ κρατοῦμε τὴν πίστη μας; Τὴν ὁμολογοῦμε ὅταν οἱ καταστάσεις τὸ ζητοῦν, ἤ κωφεύουμε;
Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὸ ζήτημα τῆς ὁμολογίας, αὐτή, ἐνδεχομένως, ἔχει παρερμηνευθεῖ. Ὁμολογοῦμε Χριστὸ ὄχι μόνο μὲ τὸ νὰ λέμε ἤ νὰ φωνάζουμε ὅτι εἴμαστε Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ νὰ ζοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι, δηλαδὴ συνδυάζοντας ἀρμονικὰ τὴν ὀρθὴ καὶ ἀκέραιη πίστη μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης. Ὁ Χριστὸς εἶπε νὰ μὴν ἀλλάξουμε ἰώτα ἕν, ἀλλὰ αυτὸ τὸ ἰώτα δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴν πίστη, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη, τὴν συγχώρεση, τὴν νηστεία καὶ τόσα ἄλλα.
Ὅσοι πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε τέκνα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὀφείλουμε νὰ γίνουμε Φῶς. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἦταν Φῶς. Οὐδέποτε φέρθηκαν ἀναρχικά. Γνώριζαν νὰ κάνουν ὑπακοὴ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀρχή. Οὐδέποτε φέρθηκαν μὲ ἀσέβεια. Γνώριζαν νὰ τιμοῦν καὶ νὰ σέβονται πρωτίστως τὸν Θεὸ καὶ ἔπειτα τοὺς ἀνθρώπους ποὺ κλήθηκαν νὰ διακονήσουν. Οὐδέποτε φέρθηκαν ἰδιοτελῶς. Γνώριζαν νὰ θυσιάζονται ἀνὰ πάσα ὥρα καὶ στιγμὴ γιὰ τὴν δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Ὑιοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν. Βοήθεια μας οἱ Ἅγιοι Πατέρες!
ὁ Ἐπίσκοπός σας,
† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος
Ιερά Μητρόπολη Αττικής και Βοιωτίας
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών
Σάββατο 4 Ιουνίου 2022
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΒΑΣΑΝΙΖΑΝ ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς: «Μεθ' ημών ο Θεός», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 23-26.
(132 αξιόπιστα θαυμαστά ιστορικά γεγονότα που επιμαρτυρούν πως ο Θεός ενεργεί, με άπειρους τρόπους, για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους).
Η μετάφραση από τα σερβικά έγινε από το ζεύγος Νράγκαν και Ευαγγελία Σαραμάντιτς.
«Οι ιστορίες που δημοσιεύονται στο βιβλίο μας είναι μόνον ένα δεμάτι σταριών από το ανθρώπινο χωράφι της ζωής. Κάποιες από αυτές τις ακούσαμε εξ ιδίων και άλλες τις πληροφορηθήκαμε μέσω τρίτων ατόμων. Δημοσιεύουμε όμως μόνον εκείνες που είναι χαρακτηριστικές και αξιόπιστες.
Μερικές είναι σχεδόν ίδιες με τα θαύματα της Αγίας Γραφής, ενώ άλλες παρουσιάζουν ομοιότητα με θαύματα που έχουν καταγραφεί σε παλαιότερες εποχές στην εκκλησιαστική μας παράδοση. Η Αγία Γραφή και η εκκλησιαστική μας παράδοση αποτελούν τα πλέον καταλληλότερα μέσα για την ερμηνεία αυτών των θαυμάσιων γεγονότων, που συνέβησαν στον κόσμο και επηρέασαν τις ανθρώπινες ζωές. Αποτελούν οδηγό για όποιον προσπαθήσει να τα εκτιμήσει, οδηγό που μειώνει την πιθανότητα της πνευματικής πλάνης.
Συμβάλλουν στη διάκριση της αλήθειας από την πλάνη, του φωτός από το σκοτάδι και της πραγματικότητας από τα σύμβολα. Ποιό όμως είναι το συμπέρασμα το οποίο συνάγεται από τέτοιου είδους βιώματα; Πιθανόν είναι μόνον ένα και μοναδικό: Ο Θεός είναι Αυτός που οδηγεί τον κόσμο και κυβερνά την κάθε ανθρώπινη ζωή. Ο Θεός ενεργεί με άπειρους τρόπους για να φέρει τους ανθρώπους κοντά Του, κοντά στην Αλήθεια, κοντά στην σωτηρία τους.
Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς με το βιβλίο του «Εμμανουήλ» αποδεικνύει την αγάπη του για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των ιστοριών είναι ένα: πως ο Θεός είναι δίπλα μας και αόρατα κινεί τα νήματα της ζωής όλων μας. Υπάρχει το πνευματικό βασίλειο, το βασίλειο του Θεού, το οποίο είναι γεμάτο από τις ψυχές των Δικαίων. Υπάρχει μόνον ένας νόμος, ο νόμος της Δικαιοσύνης του Θεού, ο νόμος της ηθικής. Οτιδήποτε άλλο ονομάζεται νόμος, είναι σκιά και σύμβολο αυτού του μεγάλου και αιώνιου νόμου του Θεού. Με λίγα λόγια, εμείς οι ταξιδιώτες αυτού του κόσμου δεν είμαστε μόνοι στον δρόμο μας. Μαζί μας είναι ο Θεός και όλος ο ουράνιος στρατός. Εμμανουήλ: «Μεθ' ημών ο Θεός»: Μαζί μας είναι ο Κύριος».
(Από τον πρόλογο του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΘ' ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ» ΜΕΡΟΣ 3ον
10. Η αληθινή μαρτυρία για τον δολοφόνο τον οποίο βασάνιζαν οι τύψεις
Το 1914 στη Μόσχα στην δεύτερη περιφέρεια του Νιασνίσκι εμφανίστηκε στο Διευθυντή της αστυνομίας ένας νέος άνθρωπος με το όνομα Ε. Π. Βασίλιεβ, λέγοντας πως έχει κάτι να δηλώσει.
Όταν ο Διευθυντής τον δέχτηκε του ομολόγησε ότι πριν από ενάμιση χρόνο, στο δάσος έσφαξε με μαχαίρι έναν άγνωστο άνθρωπο. Βλέποντας τα ακριβά του ρούχα και το παρουσιαστικό του, νόμισε ότι ήταν πλούσιος. Όταν όμως τον σκότωσε και τον έψαξε, βρήκε πάνω του μόνο δεκαοκτώ ρούβλια.
Τις πρώτες μέρες μετά το έγκλημα ο φονιάς δεν αισθανόταν καμία ενοχή. Στη συνέχεια όμως όλο και περισσότερο άρχισαν να τον βασανίζουν οι τύψεις. Και δεν ήταν μόνο αυτό, στη συνέχεια το πνεύμα του σκοτωμένου ανθρώπου, του εμφανιζόταν τις νύχτες στον ύπνο του και δεν τον άφηνε σε ησυχία.
Έτσι γι' αυτό το λόγο ήρθε στον Διευθυντή της αστυνομίας για να του πει ότι δεν μπορεί να αντέξει άλλο αυτό το βασανιστήριο και γι' αυτό το λόγο ομολογεί την πράξη του.
11. Η αξιόπιστη μαρτυρία της γερόντισσας και οι τρεις σημαντικότερες προσευχές
Η ηλικιωμένη μοναχή Στεφανία από το μοναστήρι του Αγίου Στέφανου κοντά στην Αχρίδα -η οποία τώρα είναι ογδόντα χρονών- διηγείται:
<<Πέρυσι την ημέρα της γιορτής του Αγίου Εράσμου (2 Ιουνίου με το παλαιό ημερολόγιο) ήμουν στο μοναστήρι του Αγίου και πρόσφερα όση βοήθεια μπορούσα. Όταν οι προσκυνητές έφυγαν, έμεινα να διανυκτερεύσω και να ξεκουραστώ.
Την νύχτα στον ύπνο μου παρουσιάστηκαν δύο άνθρωποι και στάθηκαν δίπλα μου. Κατάλαβα πως ο ένας από τους δύο, ο οποίος ήταν ντυμένος ως επίσκοπος, ήταν ο Άγιος Έρασμος.
Του είπα ότι είμαι κουρασμένη και ότι έπρεπε να ξαπλώσω. Τότε αυτός είπε: <<και τί προσευχές διαβάζεις;>> Εγώ του απάντησα, ότι είμαι αγράμματη και ηλικιωμένη και ότι προσεύχομαι στον Θεό, όπως ξέρω, με τον δικό μου τρόπο.
Τότε αυτός είπε: <<Είναι καλό να διαβάζεις όσο πιο συχνά μπορείς' το <<Πάτερ ημών>>, το <<Θεοτόκε Παρθένε>>, και το <<Πιστεύω>>...>> Στη συνέχεια με πλησίασε και εγώ τότε άρχισα να λέω το <<Πάτερ ημών>> ενώ οι άλλοι δύο το επαναλάμβαναν αργά.
Έπειτα είπα το <<Παναγία Παρθένε>>, ενώ οι άλλοι δύο πάλι το επανέλαβαν. <<Έλα τώρα διάβασε και το <<Πιστεύω>>, μου είπε ο πιο ηλικιωμένος. Εγώ ξεκίνησα, αλλά επειδή δεν το ήξερα και τόσο καλά, οι άλλοι δύο με βοηθούσαν με δυνατή φωνή.
Τότε, για ακόμη μια φορά μου είπανε να διαβάζω αυτές τις τρεις προσευχές κάθε μέρα και εξαφανίστηκαν. Ξύπνησα και έκανα τον σταυρό μου. Από τότε διαβάζω αυτές τις τρεις προσευχές κάθε μέρα.
12. Η αξιόπιστη μαρτυρία ενός ανθρώπου που ήταν αιρετικός
<<Μπήκα στην αίρεση των Ευαγγελιστών>>, μας λέει ένας μάστορας από την Μπράτσκα της Σερβίας. <<Δεν σκόπευα ποτέ να επιστρέψω στην ορθόδοξη εκκλησία. Ήμουν απόλυτα προσηλωμένος στην προσευχή για την σωτηρία μου και ο καλός και μακάριος Θεός, μου έδειξε με ένα θαυμάσιο όνειρο που βρίσκεται η Αλήθεια.
Ονειρεύτηκα ότι βρισκόμουν σε ένα λιβάδι. Στο λιβάδι αυτό δεν είδα να υπάρχη κάποιο ζωντανό ον. Είδα μόνον πολλά καζάνια τοποθετημένα στα αριστερά και στα δεξιά, το ένα δίπλα στο άλλο.
Ξαφνικά βρέθηκα στο τελευταίο καζάνι από την αριστερή πλευρά, και είδα να στέκεται ο συγχωρεμένος πατέρας μου δίπλα σε ένα Επίσκοπο που είχε λευκά γένια και ήταν ντυμένος με χρυσά άμφια.
Ο Επίσκοπος ξεκίνησε να αγιάζει με το σταυρό του από την αριστερή πλευρά το νερό όλων των καζανιών. Στη συνέχεια άρχισε να χτυπάει το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο καζάνι... Όλα τους ηχούσαν άδεια. Όταν ο Επίσκοπος έφτασε στο τελευταίο καζάνι, στην άκρη δεξιά, το σταύρωσε και τότε στα ξαφνικά το νερό άρχιζε να ξεχειλίζει μέσα από το καζάνι.
Κάθε φορά που ο επίσκοπος σταύρωνε το νερό, το νερό ξεχείλιζε και πετάγονταν μεγάλοι σπινθήρες σε μέγεθος καρυδιού, πιο φωτεινοί και από τον ήλιο. Εγώ, έκπληκτος παρατηρούσα όλα αυτά.
Τότε ο Επίσκοπος άπλωσε τον σταυρό του ευθεία μπροστά, σαν να υπήρχε κάποιος εκεί να τον φιλήσει. Εγώ κοίταξα και ξαφνικά είδα στα δεξιά να πλημμυρίζει ολόκληρο το λιβάδι από κόσμο. Ο κόσμος ερχόταν και ασπαζόταν τον σταυρό και ο Επίσκοπος κρατώντας βασιλικό έραινε με αγιασμό τον καθένα.
Κάθε φορά που άγγιζε με βασιλικό το κεφάλι των ανθρώπων, οι σταγόνες του νερού έσταζαν και έλαμπαν σαν σπινθήρες. Τότε τόλμησα κι εγώ να πλησιάσω και να φιλήσω το σταυρό. Όταν ήρθε η σειρά μου, ο Επίσκοπος με κοίταξε αυστηρά και μου είπε:
<<Εσύ δεν ανήκεις σε αυτό το καζάνι. Το δικό σου καζάνι είναι ένα από εκείνα τα άδεια που βρίσκονται στα αριστερά. Εσύ κάποτε ανήκες σε αυτό το λαό, αλλά τώρα έφυγες στους αποστάτες. Φύγε από εδώ!>>
Τότε εγώ κοίταξα τον πατέρα μου τρέμοντας από τον φόβο μου. Ο πατέρας μου όμως είχε σκυμμένο το κεφάλι του και δεν ήθελε να με κοιτάξει. Γύρισα και πήγα κοντά στον λαό, αλλά όλοι απομακρύνονταν από μένα σαν να ήμουν λεπρός. Άρχισα τότε να κλαίω και εκείνη τη στιγμή ξύπνησα.
Το μήνυμα του ονείρου μου ήταν ξεκάθαρο. Ο Άγιος Νικόλαος, ήταν ο οικογενειακός μας προστάτης, τον γιορτάζαμε κάθε χρόνο, αλλά εγώ σταμάτησα να τον γιορτάζω από τότε που απομακρύνθηκα από την Ορθοδοξία.
Αμέσως όλα ξεκαθάρισαν μέσα μου, για το τι έπρεπε να κάνω στη συνέχεια. Ξαναγύρισα στην πίστη των προγόνων μου, εξομολογήθηκα και κοινώνησα. Από τότε είμαι πιο πιστός στην ορθόδοξη πίστη παρά ποτέ.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μεθ' ημών ο Θεός>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψέλη>>,
Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 23-26.
Παρασκευή 3 Ιουνίου 2022
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΕΙ ΤΟΥΣ ΑΣΕΒΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥΣ
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίου του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής», εκδόσεις «Ορθόδοξη Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 35-39.
Αυτό το βιβλίο γράφηκε από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδας, κατά την διάρκεια της φυλάκισής του, σε ένα από τα πιο φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων, στο Νταχάου, κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στη Γερμανία (15 - 9 - 1944 έως 8 - 5 - 1945).
Ο Άγιος Νικόλαος γενννήθηκε στις 23.12.1881 στο μικρό ορεινό χωριό Λέλιτς κοντά στο Βάλιεβο της Σερβίας. Οι γονείς του, Ντράγκομιρ και Κατερίνα, απλοί χωρικοί είχαν εννέα παιδιά από τα οποία το πρώτο ήταν ο Νικόλαος. Βαπτίσθηκε στο μοναστήρι του Τσέλιε που τότε αποτελούσε τον ενοριακό ναό του χωριού. Η ξακουστή οικογένεια των Βελμίροβιτς κατάγεται από τη Σρεμπρένιτσα της Βοσνίας. Ο πατέρας του είχε σπάνια μόρφωση για χωρικό της εποχής του και ήταν ο γραμματικός της περιφερείας. Το Δημοτικό τελείωσε στο Σχολείο της μονής Τσέλιε και το Γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Μετά την αποφοίτησή του από την Θεολογική Σχολή του Βελιγκραδίου, έλαβε υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Βέρνης στην Ελβετία.
Το διδακτορικό του θέμα ήταν: <<Η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού ως θεμελιώδες δόγμα της Αποστολικής Εκκλησίας>>. Στην συνέχεια με νέα υποτροφία σπούδασε φιλοσοφία στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Μετά από την σωτηρία του από σοβαρή ασθένεια έταξε να ενδυθή το μοναχικό σχήμα και να θέση τον εαυτό του στην διακονία της Εκκλησίας και του λαού.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1909 έγινε μοναχός με το όνομα Νικόλαος. Κατόπιν επήγε για σπουδές στην φημισμένη Ακαδημία της Πετρούπολης στην Ρωσία... Στις 25 Μαρτίου του 1919 εξελέγη επίσκοπος Ζίτσης, κατόπιν μετατίθεται στην επισκοπή Αχρίδος και το 1934 επέστρεψε και πάλι στην επισκοπή Ζίτσης. Το 1941 συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1944 τον μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου στη Γερμανία, από όπου απελευθερώθηκε στις 8 Μαϊου του 1945 από τον αμερικανικό στρατό... Εκοιμήθη ειρηνικά στις 18 Μαρτίου του 1956 ενώ προσευχόταν στην ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.
Στις 12 Μαΐου του 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία, στο μοναστήρι Λέλιτς. Στις 24 Μαΐου 2003 η Σύνοδος των Αρχιερέων της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ακολουθώντας τη συνείδηση του πληρώματός της, προέβη στην επίσημη ανακήρυξη της αγιότητος του επισκόπου Νικολάο και την αναγραφή του στο σερβικό αγιολόγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαΐου.
Ευχόμαστε την «Καλή Ανάγνωση» και «πνευματική εντρύφηση» σε έναν σύγχρονο άγιο της εποχής μας, που τα κείμενά του παραστατικά, αισθαντικά και προπαντός δημιουργικά μας εισαγάγουν στον άρρητο, θαυμαστό και εύοσμο κόσμο της Θεολογίας του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ» ΜΕΡΟΣ 2ον
Ο Κύριος με δικαιοσύνη παιδαγωγεί τους ασεβείς, για την αιώνια σωτηρία τους
Και είπε ο Κύριος διά του στόματος του προφήτου Ιερεμία: και είπεν ο Κύριος προς εμέ: Διότι αυτοί απηρνήθησαν και εγκατέλειπαν τον Νόμον μου, τον οποίον εγώ έδωκα ενώπιόν των. Διότι δεν ήκουσαν την φωνή των εντολών μου, αλλά επορεύθησαν σύμφωνα προς τας επιθυμίας της πονηράς των καρδίας, όπισθεν των ειδώλων, των οποίων την λατρείαν δίδαξαν εις αυτούς οι πατέρες των.
Διά τούτο αυτά λέγει Κύριος ο Θεός του ισραηλιτικού λαού: Ιδού εγώ θα δώσω εις αυτούς αντί άρτου θλίψεις και ανάγκας. Θα τους ποτίσω με κατάπικρον ύδωρ χολής (Ιερ. 9, 13-15). Άραγε εσείς έχετε δει αυτό που εγώ είδα στη χώρα μας; Γνώρισα έναν άνθρωπο ο οποίος παρέβη τις δέκα εντολές: Δεν πίστευε στο Θεό.
Λάτρευε τα είδωλα και τα προσκυνούσε σαν Θεό. Βλασφημούσε και έβριζε το όνομα του Θεού. Χτυπούσε τους γονείς του. Την Κυριακή δούλευε σαν να ήταν Δευτέρα. Σκότωσε έναν άνθρωπο. Μοίχευσε. Έκλεβε τούς φίλους του, τους εχθρούς του, τους συνεταίρους του, την εκκλησία και το κράτος.
Ψευδορκούσε στα δικαστήρια. Ζήλευε τους γείτονες του και επιθυμούσε σφοδρά να κάνει δική του την περιουσία τους. Δηλαδή αυτός ο άνθρωπος καταπάτησε όλο τον παλαιό νόμο του Θεού. Έσπασε τις πλάκες του Μωϋσή και γονάτισε μπροστά στο χρυσό εβραϊκό μόσχο.
Αδελφοί μου, κάθε φορά πού αναλογίζομαι τον άνθρωπο αυτό, αμέσως σκέφτομαι πως υπάρχει και άλλος ένας τέτοιος και άλλος ένας και άλλοι εκατό ίδιοι. Επιπλέον, πιστεύω, πως καθένας από εσάς θα ξέρει δεκάδες όμοιους τριγύρω του. Πού λοιπόν είναι το παράξενο;
Είναι παράξενο που ο Θεός μας εγκατέλειψε και μας παρέδωσε στον πιο άγριο λαό του κόσμου; Μάταιο είναι να λέμε πως όλοι μας δεν ήμασταν τέτοιου είδους άνθρωποι. Βεβαίως όχι. Αλλά και οι Ισραηλινοί δεν διέπραξαν όλοι μοιχεία με τις γυναίκες της γης Μαδιάμ, παρ' όλα αυτά θανατώθηκε όλος ό λαός, είκοσι τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι (Μωυσής Δ', 25). Θέλετε άλλο ένα παράδειγμα;
Όταν ο Ιησούς του Ναυή, κατέκτησε τη γη της Επαγγελίας, ένας και μόνον άνθρωπος αμάρτησε στην Ιεριχώ, κρύβοντας λάφυρα. Λόγω του αμαρτήματος ενός και μόνου άνθρωπου, σκοτώθηκαν την ίδια ήμερα τρεις χιλιάδες πολεμιστές (Ιησούς του Ναυή 7). Ακόμη ένα παράδειγμα:
Όταν οι Φιλισταίοι επέστρεψαν στους Ισραηλινούς την Κιβωτό της Διαθήκης, οι Ισραηλινοί χάρηκαν πολύ και εξαιτίας της χαράς τους και της περιέργειάς τους άνοιξαν την Κιβωτό και κοίταξαν μέσα. Εξαιτίας αυτής της αθέμιτης ενέργειας τους αμέσως χτυπήθηκαν από το χέρι του Κυρίου, και τιμωρήθηκαν όχι μόνο αυτοί, αλλά και άλλοι πολλοί, πενήντα χιλιάδες στο σύνολο (Σαμουήλ Α', 6, 19).
Γνωρίζετε πώς βούλιαξε το πλοίο του προφήτη Ιωνά με το πλήρωμά του; Βούλιαξε λόγω του σφάλματος ενός και μόνου ανθρώπου; Πού λοιπόν είναι το παράξενο; Είναι παράξενο που το πλοίο της χώρας μας βούλιαξε, αφού ο λαός μας διέπραξε χιλιάδες και πιο σοβαρές αμαρτίες από τον προφήτη Ιωνά;
Μη μου λέτε για τα Σόδομα και τα λόγια που είπε ο Κύριος στο δίκαιο Αβραάμ. Θα σας εξηγήσω αμέσως την περίπτωση αυτή. Ο Αβραάμ κάποτε ρώτησε τον Κύριο, τί θα κάνει με τα Σόδομα, στην περίπτωση που βρει έστω και δέκα δίκαιους ανθρώπους να κατοικούν στην πόλη. Εκείνος του απάντησε ότι δεν θα καταστρέψει την πόλη, αλλά θα την απαλλάξει από την τιμωρία, για χάρη αυτών των δέκα δίκαιων ανθρώπων.
Εσείς πιστεύετε πως υπήρχαν στον σέρβικο λαό περισσότεροι από δέκα δίκαιοι άνθρωποι; Και εν τέλει, αν υπήρχαν, για ποιο λόγο δεν μας απάλλαξε ο Κύριος από την τιμωρία; Η ερώτηση είναι ρητορική. Ρωτάτε, ενώ γνωρίζετε ότι τα Σόδομα ήταν μια πόλη που αγνοούσε τον ένα και μοναδικό Θεό.
Οι κάτοικοι της πόλης των Σοδόμων δεν ήξεραν πως υπάρχει ένας και μοναδικός Θεός όπως το γνώριζε ο λαός του Ισραήλ. Δεν ήταν βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδας ούτε κοινωνούσαν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, όσο η διαφορά της ημέρας με τη νύχτα.
Γι' αυτό το λόγο ο Δικαιοκρίτης Θεός ήθελε να σώσει τα Σόδομα για χάρη των δέκα δίκαιων ανθρώπων. Δεν ήθελε όμως να προστατεύσει τους Εβραίους, παρ' όλο που είχαν δέκα χιλιάδες δίκαιους ανθρώπους, ούτε τους Σέρβους, που είχαν εκατοντάδες χιλιάδες δίκαιες ψυχές.
Οι κάτοικοι των Σοδόμων δεν ήξεραν για τον ένα Αληθινό Θεό, οι Εβραίοι όμως γνώριζαν τον ένα και μοναδικό Θεό διά μέσου των προφητών και των πολλών θαυμάτων. Και οι Σέρβοι γνώριζαν τον Θεό, πού εμφανίστηκε στον κόσμο με το πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Ανάλογα λοιπόν με τη βαθμίδα γνώσης του Θεού επέρχεται και το μέγεθος της τιμωρίας του Θεού....
Με ταπείνωση και με συντετριμμένη από μετάνοια καρδιά ας φωνάξουμε: Δίκαιος είσαι, Θεέ μας, και δίκαιο είναι αυτό πού έκανες σε μας τούς Σέρβους, που μας τάισες αντί άρτου, θλίψη και μας πότισες αντί νερού, χολή.
Πολλοί από εμάς καταπάτησαν το δικό Σου ιερό νόμο. Δεν καταπάτησαν τον νόμο Σου μια φορά ή μια ημέρα, αλλά πολλές φορές και για είκοσι χρόνια. Πολλοί ξέχασαν Εσένα, το Θεό των προγόνων μας, το Θεό των Αγίων μας, των βασιλιάδων μας, των Πατριαρχών μας, των ασκητών, των προσκυνητών και των μαρτύρων μας.
Και τώρα, Κύριε, προσευχόμαστε σε Σένα ταπεινά. Σώσε εμάς τον υπόλοιπο λαό σου, για να μη περιγελούν εμάς και Σένα οι αιρετικοί και οι άθεοι και λένε καθώς πίνουν το κρασί τους: Πού είναι αυτός ό Θεός των Σέρβων; Για ποιό λόγο τώρα δεν τους βοηθάει;
Για ποιό λόγο δεν τους γλίτωσε από τα χέρια μας, αν είναι πιο δυνατός από εμάς; Πού είναι ο Άγιος Σάββας των Σέρβων; Για ποιό λόγο δεν προστάτεψε τους Σέρβους, αφού οι Σέρβοι τον αγαπάνε τόσο πολύ και τον δοξάζουνε; Από το χέρι σου Κύριε, Πανάγιε, θα δεχτούμε πάλι να μας ποτίσεις την πικρή χολή του πόνου, αλλά μη μας παραδώσεις σε ανθρώπινα χέρια.
Βοήθησέ μας, Κύριε, βοήθησέ μας, για να διορθωθούμε, δώσε μας δύναμη και την ιερή Σου ευλογία, για να μπορέσουμε, υπακούοντας στο νόμο Σου, κάθε μέρα να Σε δοξάζουμε εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίριβιτς:
<<Μέσα από το παράθυρο της φυλακής>>, εκδόσεις <<Ορθόδοξη Κυψελη>>,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 35-39.
Πέμπτη 2 Ιουνίου 2022
ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ (13ο ΜΕΡΟΣ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Παρακλήτου: <<Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα>>, έκδοση ογδόη, σελ. 181-184, Ωρωπός Αττικής 2004.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένων
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Η λέξις "στάρετς", που ερμηνεύεται "γέροντας", αναφέρεται σε χαρισματούχους άνδρες του ρώσικου μοναχισμού. Πρόκειται για τους ιερομονάχους εκείνους, οι οποίοι με αυστηρή μοναχική άσκησι ανέβηκαν σε ύψη αρετής και κατέκτησαν πλούσια την χάρι, την σοφία και την δύναμι του Αγίου Πνεύματος,
για να αναλάβουν εν συνεχεία το έργο του πνευματικού πατρός και καθοδηγητού.
Τον περασμένο αιώνα η Ρωσική Εκκλησία παρουσίασε εκλεκτούς και δυναμικούς στάρετς. Ήταν για να ενισχυθή η φλόγα της πίστεως και να αντέξη στην επερχόμενη δοκιμασία. Ανάμεσά τους σπουδαία θέσι κατέχει ο περίφημος στάρετς Αμβρόσιος της Όπτινα, ο "μέγας φωστήρ της Ρωσίας", όπως χαρακτηρίσθηκε, ο οποίος ανακηρύχθηκε επίσημα άγιος τον Ιούνιο του 1988 από την Ιερά Τοπική Σύνοδο της Εκκλησίας της Ρωσίας.
Η παρουσίασις στο ελληνικό κοινό της μεγάλης αυτής οσιακής μορφής αποτελεί μια συμβολή στην προσπάθεια ν' αποκαλυφθούν τα περίλαμπρα αστέρια που κρύβει ο ουράνιος θόλος της Ορθοδοξίας. Έτσι θα μπορή ο αναγνώστης να θαυμάση το φως, την λάμψι, την δόξα και την ωραιότητα που περιέχει η Εκκλησία του.
Μαζί με την μορφή του βιογραφούμένου οσίου προβάλλονται στο παρόν βιβλίο και άλλες ιερές μορφές -εκλεκτά άνθη από τον οσιακό κήπο της Όπτινα- όπως του στάρετς Λέοντος, του στάρετς Μακαρίου, του ηγουμένου Μωϋσή, του ερημίτου Ελισσαίου κ.ά. Όλοι τους -σύγχρονοι του οσίου Αμβροσίου- ήσαν θεοφόροι Πατέρες,
"άνδρες πλούσιοι, κεχορηγημένοι ισχύϊ" (Σ. Σειράχ μδ' 6). [...]
(Από τον πρόλογο της έκδοσης)
Οι διανοούμενοι
Βοήθεια σημαντική έβρισκαν κοντά στον στάρετς Αμβρόσιο και πολυάριθμοι διανοούμενοι, οι οποίοι την εποχή εκείνη ήταν εκτεθειμένοι σε πολλούς κινδύνους. Τί φοβερές επιδημίες που μάστιζαν τότε τις κεφαλές των μορφωμένων! Ο ένας παρουσιαζόταν ως οπαδός του του λαϊκισμού' πίστευε πως ο λαός σαν άλλος Θεός θα φέρη την σωτηρία.
Ο άλλος πίστευε τον ουμανιστή (=ανθρωπιστή), αλλά ο ουμανισμός του είχε πάρει διάζευξι από το χριστιανικό πνεύμα. Ο τρίτος εμφανιζόταν ως υλιστής, και όλα τα πορίσματα της επιστήμης τα έβλεπε σαν πολύτιμα βέλη της φαρέτρας του.
Ο τέταρτος εκαυχάτο ως ορθολογιστής και ανέβαζε μέχρι τρίτου ουρανού τους Γάλλους εγκυκλοπαιδιστάς. Ο πέμπτος εκήρυσσε τον σοσιαλισμό και σχεδίαζε με κάθε μέσο θεμιτό και αθέμιτο την επανάστασι. <<Θέλετε να επιτύχη η επανάστασις>>; έλεγε. <<Πρέπει να οδηγήσουμε στην διαφθορά την υπάρχουσα κοινωνία>>.
Ο άλλος ελάνσαρε τον μηδενισμό, ο άλλος την χειραφέτησι από την ηθική, ο άλλος τον νιτσεϊσμό, ο άλλος την αναρχία κ.ο.κ. Οι ασκοί του Αιόλου είχαν ανοίξει και οι άνεμοι του χαλασμού απειλούσαν να γκρεμίσουν ό,τι υπήρχε όρθιο στις συνειδήσεις.
Σ' αυτό το εξογκούμενο κύμα του αθεϊσμού και της αποστασίας η Όπτινα με τον θεοφόρο στάρετς ήταν λιμάνι σωτηρίας. Πολλοί διανοούμενοι που είχαν πιασθή στα δίχτυα της απιστίας έβρισκαν εκεί το λυτρωτικό φως.
Κάποιος αναζητής του Θεού που γύρευε χρόνια την αληθινή θρησκεία και που δεν την είχε βρη στον Τολστόϊ κατευθύνθηκε τέλος προς την Όπτινα <<μόνο και μόνο για να ιδή>>. Την ώρα που συναντήθηκαν, σηκώθηκε όρθιος εμπρός του ο στάρετς, τον ατένισε με τα λαμπερά μάτια του και του είπε: <<Λοιπόν, μπορείς να ιδής. Κοίταξε!>>!
Εκείνος αισθάνθηκε εσωτερική αλλοίωσι από το ολοφώτεινο βλέμμα του στάρετς. Η σβησμένη φλόγα άρχισε σιγά - σιγά να ζωντανεύη. Έμεινε πολύν καιρό στην Όπτινα και μια ημέρα ωμολόγησε στον στάρετς: <<Βρήκα την πίστι>>!
Ένας άλλος άπιστος βρέθηκε τυχαία στην περιοχή της Όπτινα και αναγκάσθηκε να διανυκτερεύση στο ξενοδοχείο που υπήρχε έξω από την Μονή. Ο υπεύθυνος για τους ξένους μοναχός κατόρθωσε την άλλη ημέρα να τον οδηγήση στο κελλί του π. Αμβροσίου. Ενώ έβγαινε ο στάρετς από το δωμάτιό του και όλοι ετοιμάσθηκαν να πάρουν την ευλογία του, εκείνος αποτραβήχθηκε λίγο.
Ο στάρετς του ρίχνει μία επίμονη ματιά, προχωρεί προς το μέρος του, τον ευλογεί, τον παίρνει από το χέρι και πηγαίνουν κάπου ιδιαίτερα. Τα αυτιά του απίστου άκουσαν εκεί τα πιο εκπληκτικά πράγματα. <<Μα>>, έλεγε μέσα του, <<και χρόνια να είχα ζήσει μαζί μ' αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα γνώριζε τόσο καλά την ζωή μου>>!
Η συζήτησις κράτησε πολλή ώρα και όλα τα οχυρώματα και τα κάστρα της αθεϊας γκρεμίσθηκαν. Το λυχνάρι της πίστεως άρχισε να σκορπίζη πάλι στην καρδιά το φως του. Εξομολογήθηκε, κοινώνησε -είχε δεκαέξι χρόνια να πλησιάση στα Άγια Μυστήρια- και παρέμεινε δύο μήνες ακόμη στην Όπτινα.
Στο εξής γι' αυτόν δεν υπήρχε προσφιλέστερο και ιερότερο πρόσωπο από τον στάρετς. Πολλές φορές τα οχυρά της απιστίας έπεφταν με διαφορετικό τρόπο. Τον είδαμε τον τρόπο αυτό στην περίπτωσι του Λεόντιεφ. Θα τον παρατηρήσουμε και στην ακόλουθη διήγησι.
Ενώ βάδιζε κάποια ημέρα ο π. Αμβρόσιος μέσα στην Σκήτη αντίκρυσε μία ομάδα προσκυνητών να τον περιμένη. Ήταν άνθρωποι του λαού, απλοί χωρικοί και για να φθάσουν στην Όπτινα διήνυσαν πολλά βέρστια. Προσκύνησαν τον στάρετς, πήραν την ευλογία του και ετοιμάσθηκαν κάτι να του προσφέρουν.
<<Μπάτουσκα>>, του λένε, <<σου φέρνουμε κι ένα δώρο. Μάθαμε πως πονούν τα ποδαράκια σου και σου φτιάξαμε μαλακές μπότες. Να τις φορέσης. Με υγεία>>! Ο στάρετς δέχθηκε συγκινημένος την προσφορά της αγάπης τους και ολοπρόθυμος προχώρησε στην αντιπροσφορά.
Έπρεπε τώρα ν' ακούση τις θλίψεις, τις αγωνίες και τα προβλήματα του καθενός και να σκορπίση το βάλσαμο της παρηγορίας. Εν τω μεταξύ δύο νεαροί κύριοι που ανήκαν στην τάξι των λογίων, παρακολουθούσαν προσεκτικά την σκηνή. Ο ένας απ' αυτούς είχε την ψυχή δηλητηριασμένη από το μικρόβιο του σκεπτικισμού.
Για όλες τις αλήθειες της πίστεως πρόβαλλε τις αμφιβολίες του. Όταν άκουγε εγκώμια για την αγιότητα του π. Αμβροσίου αντιδρούσε έντονα. Τί συνέβη όμως την ώρα αυτή; Καθώς έβλεπε τους απλοϊκούς ανθρώπους να περιστοιχίζουν με αυθόρμητη αγάπη και απέραντη ευλάβεια τον όσιο Γέροντα'
καθώς ατένιζε εκείνον να προσφέρεται ολόψυχα σ' αυτούς για να συμμερισθή τους πόνους τους και να σηκώση τα ψυχικά τους φορτία' καθώς αντίκρυζε το κρυφό μεγαλείο αυτής της σκηνής... όλοι οι πάγοι του σκεπτικισμού αυτομάτως έλιωσαν και η βαρειά πλάκα της αμφιβολίας πετάχθηκε από την καρδιά του.
Πλησιάζει αμέσως τον στάρετς και με φωνή σπασμένη από την συγκίνησι παρακαλεί: Πάτερ! Ευλογήστε με! Αυτό ήταν! Στην ψυχή του άρχισαν να φυτρώνουν τώρα τα άνθη του Παραδείσου. Στο εξής η μεγαλύτερή του χαρά θα ήταν να αποφασίση ένα ταξίδι στην Όπτινα, για να βρεθή κοντά στον άγιο άνθρωπο του Θεού.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Παρακλήτου:
<<Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα>>,
έκδοση ογδόη, σελ. 181-184, Ωρωπός Αττικής 2004.
Τετάρτη 1 Ιουνίου 2022
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΑΜΩΝΟΣ κ. ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ: «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» (2022)
Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Πλαταμώνος
της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
