ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΝΒ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Φιλοξενούσε στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', δημοσίευε -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε υπό την μορφή συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας και μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΝΒ' Μέρος

Ανεπτύξαμεν εις το προηγούμενον άρθρον, ποια ολέθρια αποτελέσματα επέφερεν η βεβιασμένη, αλόγιστος και αδικαιολόγητος καινοτομία της μεταβολής του Ημερολογίου εν τη Εκκλησία, πως διήρεσε τους ορθοδόξους Χριστιανούς θρησκευτικώς, πως εγέννησε την αμφιβολίαν περί της ιερότητος, του κύρους και του απαρασαλεύτου των Ιερών Κανόνων και των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων και της ισχύος των Εκκλησιαστικών ημών παραδόσεων.

Πώς επομένως εκλονίσθη η θρησκευτική πίστις παρά τω Λαώ και πως εν μια και τη αυτή οικογενεία επήλθε διχοστασία εν τω ζητήματι της πίστεως και της λατρείας. Ας προστεθή εις ταύτα και η μεγάλη επίδρασις, ην έσχε και εις αυτό το στράτευμα, ο εκ της μεταβολής του Εκκλησιαστικού ημερολογίου κλονισμός της πίστεως΄ διότι εν τη θεωρία, ήτις γίνεται εις το στράτευμα περί της αφοσιώσεως του στρατιώτου είς την έννοιαν της πίστεως και της Πατρίδος διδάσκεται και οφείλη να διδάσκεται ο σεβασμός και η προσήλωσις, τον Προγονικόν θησαυρόν της θρησκείας των Πατέρων ημών και της δι' αυτής αναγεννηθείσης Πατρίδος.

Αλλ' ο στρατιώτης, ο διδασκόμενος να σέβηται την θρησκείαν των Πατέρων και να τηρή τας παραδόσεις αυτών, ποιαν θα λάβη περί αυτών ιδέαν όταν γνωρίζη, ότι αυτοί οι Αρχηγοί της Εκκλησίας τας περιφρονούν και τας ανατρέπουν; Πώς και διά τίνος άλλου μέσου ή διά του παραδείγματος των Πατέρων της Εκκλησίας και των παρ' αυτών εις ημάς παραδοθέντων θα εμπνεύσωμεν εις τον στρατιώτην την Ιδέαν της θρησκείας και δι΄αυτής την Ιδέαν της Πατρίδος; 

Είναι γνωστή η εναντίον της θρησκείας προπαγάνδα και ο κομμουνιστικός άνεμος. Απέναντι της προσπαθείας των κομμουνιστών, ζητούντων να διαφθείρουν την θρησκευτικήν συνείδησιν διά των αναρχικών και ανατρεπτικών πάσης ηθικής τάξεως ιδεών, η Εκκλησία η ποιμαίνουσα ώφειλε να κατοχυρώση την θρησκείαν διά του τείχους του σεβασμού των Παραδόσεων και της αυστηράς συντηρητικότητος, ήτις αποτελεί και τον χαρακτήρα της ορθοδόξου ημών Εκκλησίας. 

Αντί τούτου έδωκεν αυτή το σύνθημα της κατακρημνίσεως των αρχαιοπαραδότων της Εκκλησίας σημάτων και συμβόλων και συνήργησεν  εις τον εγερθέντα σάλον και εις τον κλονισμόν του θρησκευτικού αισθήματος υπό των αντιθρησκευτικών οργανώσεων,  διά της μετά τόσης ελαφρότητος αν μη αντορθοδόξου προθέσεως καταρρίψεως ενός φυσικού οχυρώματος της θρησκείας, οίον είναι το Εκκλησιαστικόν ημερολόγιον, το ισχύσαν επί δισχίλια περίπου έτη διά την Εκκλησίαν, και καταλυθέν διά μιας απλής Εγκυκλίου του Αρχιεπισκόπου Αυηνών. 

Ιδού το μέγεθος του αποτολμηθέντος υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών εγκλήματος κατά της θρησκείας και επομένως κατ' αυτού του Έθνους. Ανεξαρτήτως όμως τούτων, η Ορθόδοξος Εκκλησία από του 16ου αιώνος προσέλαβεν ίδιον χαρακτηριστικόν γνώρισμα εξωτερικόν, το Ιουλιανόν Ημερολόγιον, ως η Δυτική το Γρηγοριανόν. Το εξωτερικόν τούτο γνώρισμα ήτο σωτείρα άγκυρα διά το πλήρωμα της Ορθοδοξίας, το οποίον εν τη ολότητι αυτού μη δυνάμενον να διακρίνη και εμβαθύνη εις τας υφισταμένας δογματικάς διαφοράς μεταξύ των δύο Εκκλησιών, προεφυλάσσετε από πάσης επιβούλου προπαγάνδας προς προσηλυτισμόν εις την κακοδοξίαν του Παπισμού διά της διαφοράς των 13 ημερών. 

Η διαφορά αύτη κατά τον αείμνηστον Ζολώταν απετέλη ένα των ογκολίθων του οικοδομήματος της Ορθοδοξίας, όπερ ούτος ισχυροποιείτο και προεφυλλάσετο από πάσης επιβουλής Παπικής Εκκλησίας. Η αποβολή του ογκολίθου τούτου, καθ' ον ιδίαν τρόπον εγένετο υπό του Αρχηγού της Ελληνικής Εκκλησίας ήτο αυτόχρημα προδοσία και απεμπόλισιν των υψίστων δικαιωμάτων και συμφερόντων της Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Είναι γνωστόν πως εκμεταλλεύθη η Λατινική προπαγάνδα τον άφρονα νεωτερισμόν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών εις βάρος του Ορθοδόξου ποιμνίου. Ενθουσιώδη τα Όργανα του Παπισμού εκληρυσσον και κηρύττουν, μεταξύ του Ορθοδόξου πλήθους, ότι ως επλανάτο η Ορθόδοξος Εκκλησία εις το ζήτημα του ημερολογίου και την αλήθειαν κατείχε μόνον η Δυτική, ούτω και εις όλα τα άλλα ζητήματα, τα διαιρούντα τας δύο Εκκλησίας συμβαίνει. 

Και εις ενίσχυσιν του κηρύγματος τούτου των Παπιστών εμφανίζεται αυτός ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών προστατευόμενος υπό της Πολιτείας και ζητεί να παρεμποδίση πάσαν διαμαρτυρίαν. Αν εξ Εθνικής φιλοτιμίας και ευσεβείας ευρέθησαν ιερείς και μερίς του Λαού ζητούντες ως Έλληνες και ορθόδοξοι να εορτάζουν και λατρεύουν τον Θεόν και ουχί ως νεωτερίζοντες και Παπισταί, οι ιερείς ούτοι και οι πολίται κατεδιώχθησαν και εξακολουθούν διωκόμενοι υπό του πρωτοστάτου της Παπικής Καινοτομίας Αρχιεπισκόπου Αθηνών και τίνων άλλων Αρχιερέων δούλων του κόμματος και της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. 

Οσάκις δε ο λαός κατά χιλιάδας κοινοτήτων και πόλεων εξεδήλωσε την θέλησίν του να εορτάζη κατά τας Παραδόσεις των Πατέρων του και όχι κατά το Εορτολόγιον του Πάπα, η Πολιτεία τη εισηγήσει του Αρχιεπισκόπου αντέταξε την βίαν των όπλων, ως συνέβη τελευταίον διά τους προσκυνητάς της Τήνου. Είναι ούτω ή δεν είναι συνεργός του Έργου του Παπισμού ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, διά των τοιούτων ενέργειών του;

Τί σημαίνει ότι προς επίδειξιν και εκπλήρωσιν ενός τύπου συντάσσει και απεστέλλει εις το Υπουργείον Έγγραφα, εναντίον δήθεν της Λατινικής προπαγάνδας, όταν διά των πράξεών του εμφανίζεται σύμμαχος αυτής; Είναι γνωστόν αφ' ετέρου, ποσον οργιάζει η αυτή προπαγάνδα εις τα κλίματα των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Ανατολής, εις τα οποία η εισαγωγή του νέου ημερολογίου έχει την σημασίαν του πλήρους θριάμβου των σχεδίων του Παπισμού και της ανεπανορθώτου ζημίας της Ορθοδοξίας. 


Και λόγοι επομένως στοιχειώδους προνοίας υπέρ του Ορθοδόξου πληρώματος, έναντι του κινδύνου του Παπισμού και υπέρ της ευσταθείας των Αγίων του Θεού Ορθοδόξων Εκκλησιών επέβαλον την διατήρησιν του αρχαίου Εκκλησιαστικού καθεστώτος, απέναντι του οποίου μόνον άνθρωποι εστερημένοι βαθείας ορθοδόξου συνειδήσεως ηδύναντο να αδιαφορήσουν. Ουδείς, απολύτως ουδείς εκ των εν τη Αρχιεπισκοπή Αθηνών εζήτησε να μελετήση το ζήτημα της μεταβολής του Ημερολογίου από καθαράς ορθοδόξου Εκκλησιαστικής απόψεως. 


Ουδείς έστρεψε το βλέμμα προς την Ιστορίαν της Εκκλησίας και τας παραδόσεις της Εκκλησίας. Όταν ο σοφός Σολομών εν ταις παροιμίαις αυτού έλεγε: ''Μη μέταιρε όρια αιώνια α έθεντο οι πατέρες σου'' εκήρυσσε πρώτος τον νόμον του σεβασμού προς τας παραδόσεις. 

Και ο νόμος αυτός χαραχθείς έκτοτε εις τας συνειδήσεις των Χριστιανών απετέλει το θεμέλιον της πίστεως. Θεμέλιον παντός γραπτού και θετού νόμου ισχυρότερον. Αλλ' ο Αρχηγός της Εκκλησίας της Ελλάδος με αλαζονικήν δοξησοφίαν διασκέλισε τα ''αιώνια όρια, α έθεντο οι Πατέρες'', ίνα χωρήση αδέσμευτος προς την Εκκλησίαν της Δύσεως! 

Τί εκέρδισε σήμερον η Εκκλησία διά της ασεβούς διαρρήξεως  του υπερηφάνου τείχους των παραδόσεων και των σεβασμάτων της Ορθοδοξίας; Ποίον απέμεινεν αυτή όπλον κατισχύσεως και επιβολής απέναντι των ετεροδόξων της Δύσεως; Πώς θα αντεπεξέλθη κατά του κινδύνου της εκμηδενίσεως αυτής; 

Εις το επόμενον άρθρον περατούντες την όλην μελέτην ημών, θα είπωμεν την γνώμην μας.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

το Σάββατο 12 Μαίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.980, σελ. 1-2.

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ

   Άγιος Ιωσήφ ο Νέος Καππαδόκης by ΓΙΩΡΓΟΣ   Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΝΑ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. Φιλοξενούσε στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', δημοσίευε -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε υπό την μορφή συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας και μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΝΑ' Μέρος

Τα συμπεράσματα εκ της σειράς των δημοσιευθέντων άρθρων ημών επί των βασισθέντων επί της Ιστορίας της Ανατολικής ημών Εκκλησίας, επί των κειμένων Κανόνων, Συνόδων και Πατριαρχικών αποφάσεων διά μέσου ολοκλήρων αιώνων εκδοθεισών, ως και επί των εδραίων Πατέρων της Εκκλησίας, πηγάζουσι αφ' εαυτών. Ό,τι εθεμελιώθη εν τη Εκκλησία υπό των Αποστόλων του Χριστού και των διαδόχων αυτών Αγίων Πατέρων΄ ό,τι εσεβάσθησαν τόσοι αίνες΄ εν αδαμάντινον οικοδόμημα αγιασθέν διά των πράξεων, διά της πίστεως, διά του αίματος, διά των θυσιών, των αγίων, των μαρτύρων και των ομολογητών της πίστεως΄

ό,τι ανύψωσε και έκλεισε την Ανατολικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν διασωθείσαν εκ της Παπικής κατακτήσεως διά μόνης της εμμονής των Πατέρων και λοιπών μεγάλων της Εκκλησίας Ιεραρχών και υπέρ μαχών της πίστεως΄ ό,τι απετέλεσε το εδραίον θεμέλιον αυτής της εθνικής ημών αναστάσεως και δόξης, ήλθε να κρημνίση αναισθήτως, ασεβώς, αλογίστως, αντορθοδόξως και αντεθνικώς εις μίαν στιγμήν επαναστατικής ορμής, εν αύθαδες και αυθαίρετον πρόσταγμα του εκλεκτού της στρατιωτικής Επαναστάεως και δουλοθέντως αυτή Ιεράρχου, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών΄

μία ανίερος απόφασις της ιδίας αυτού πρωτοβουλίας, εκ παιδαριώδους φιλοτιμίας και εκ κούφου αλαζονείας προκληθείσα ίνω επιδείξη πρόοδον πρόοδον πολιτισμού και ζήλον προσεγγίσεως προς την Εκκλησίαν της Δύσεως, ης εγένετο ασφαλές όργανον προς διχοστασίαν των ανατολικών Εκκλησιών.

Δεν αναλογίσθησαν οι μετά του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και δι' αυτού τόσον βαναύσως πραξικοπήσαντες κατά της Εκκλησίας, ότι η μεταβολή του Ημερολογίου δεν διέσειε μόνον αυτά τα θεμέλια της Εκκλησίας, τα οποία τόσων αιώνων Εκκλησιαστικοί Άρχοντες, Βασιλείς και Αυτοκράτορες ηυλαβήθησαν, αλλά εκλόνοζεν αυτό το Εθνικόν ημών οικοδόμημα και έριπτε τον σπόρον της διαιρέσεως και της διασπάσεως της Ελληνικής φυλής.

Αμελέτητοι και ανιστόρητοι, ηγνόησαν τον μέγα αγώναν τον οποίον διεξήγαγον μεγάλοι Εθνικοί και Εκκλησιαστικοί άνδρες κατά του εκλατινισμού του Έθνους, μικρόν προ της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως. Ότε ο πολύς Βησσαρίων φοβούμενος τον εξισλαμισμόν του Έθνους, του οποίου εκλονείτο το οικοδόμημα και του οποίου η πτώσις διεφαίνετο αναπόφευκτος, συνεβούλευε και εκήρυττε την ανάγκην του προσεταιρισμού της Δύσεως διά της Ενώσεως της Ανατολικής Εκκλησίας προς την Δυτικήν,

νομίζων ότι δι' αυτού θα απέφευγε το Έθνος τη βοηθεία της Δύσεως την πτώσιν του και τον εξισλαμισμόν του, τότε κατέναντι του σχηματισθέντος ρεύματος της προς τον Πάπαν προσελεύσεως της Ανατολικής Εκκλησίας, ηγέρθη το γιγαντιαίον ανάστημα Μάρκου του Ευγενικού, του από Ιερέως χειροτονηθέντος μητροπολίτου Εφέσου, εκλεγέντος δε Εξάρχου πάσης της Ανατολικής Συνόδου, και εβροντοφώνησεν η ενσαρκωμένη εκείνη ιδέα της Ορθοδοξίας, ότι είναι προτιμώτερος ο τουρκικός ζυγός του Παπισμού΄

διότι ο μεν Τουρκικός ζυγός, ακούσιος ων δύναται να αποσεισθή, όταν το Έθνος εμμείνη εν τη πίστει αυτού, ενώ ο Παπισμός συνεπήγετο ''την... της πατρώας ευσεβείας αθέτησιν, εμμέσως δε του Γένους την εντελή εξόντωσιν''.

Διότι κατά τον Γεννάδιον τον Σχολάριον το έθνος έμελλεν αφεύκτως να υποστή το της εξωμοσίας όνειδος. Και αποβλέπων ο Μάρκος ο Ευγενικός, όχι πλέον απλώς εις της Ανατολικής Εκκλησίας την εις τον παπισμόν δούλωσιν, αλλ' εις του Έθνους αυτού την εξόντωσιν, ότε την 4 Ιουλίου 1439 επί Βασιλέως Ιωάννου του Παλαιολόγου συνεκλήθη εν Φλωρεντία η τον απαίριον Όρον της Ενώσεως των δύο Εκκλησιών μέλουσα να υπογράψη Σύνοδος και επρόκειτο δι΄αυτής να υποδουλωθή εις την Ρωμαικήν Παπωσύνην,

η Ανατολική Εκκλησία, η συγκροτήσασα τας Οικουμενικάς Συνόδους, η παραλαβούσα εκ των Αποστόλων τας παραδόσεις εν τη ιδία αυτών γλώσση και η αναπτύξασα τα Χριστιανικά δόγματα και καθορίσασα τους διοικητικούς θεσμούς κατά το Ελληνικόν πνεύμα, αποβλέπων, λέγομεν, ο Μάρκος ο Ευγενικός εις τον κίνδυνον της εξοντώσεως του Έθνους, ηγέρθη ενώπιον της Συνόδου εκείνης, της οποίας οι Ιεράρχαι με τρέμουσαν χείρα υπέγραψαν κατησχημένοι τον Όρον της εγκρίσεως και εξερχόμενος εκ της συνελεύσεως ανεφώνει το περιλάλητο εκείνο: 

''Ουχ' υπογράψω, ουδ' είτι και γέννηται''.  Και ήρχισε ρίπτων κεραυνούς κατά των κηρύκων της Ενώσεως και λέγων΄ ''Φευκτέον αυτούς, ως φεύγει τις από όφεως, ως αυτούς εκείνους τους χριστοκαπήλους και χριστεμπόρους... Φεύγετε αυτούς, αδελφοί, και την προς αυτούς κοινωνίαν. Οι γαρ τοιούτοι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις Αποστόλους Χριστού''.

Την ιστορίαν ταύτην της Εκκλησίας της Ελλάδος, ως σωτείρας δυνάμεως της Εθνικής ημών Ενότητος ηγνόησαν παντελώς οι σημερινοί Λούθηροι. Ηγνόησαν ότι ακριβώς η διαφορά του ημερολογίου και άλλαι Εκκλησιαστικαί ημών διαφοραί προς την Παπικήν και προς τας άλλας Εκκλησίας διέσωσαν επί αιώνας την Ορθόδοξον Ανατολικήν Εκκλησίαν και την Πίστιν ημών και δι' αυτής εκραταίωσαν του Γένους την Ενότητα και επέφερον την Ανάστασιν και την Ελευθερίαν του Έθνους.

Μόνον απολέσαντες εντελώς το αίσθημα της πίστεως και του Εθνισμού ηδύναντο να αμβλυωπώσι προς τον κλονισμόν, ον ήθελε προκαλέση η διά της αυθαιρέτου και μονομερούς μεταβολής του Εκκλησιαστικού ημερολογίου διάσπασις της Εκκλησιαστικής Ενότητος και χαλάρωσις του συνεκτικού δεσμού του ενούντος αρρήκτως τας Ανατολικής αυτοκεφάλους Εκκλησίας τας αποτελούσας εν Ενότητι την ισχυρωτέραν δύναμιν της Εθνικής υμών υπάρξεως.

Τί επήλθε δε εκ της καταφώρως ασεβούς εμπνεύσεως της βία επιβληθείσης καινοτομίας του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, εμπνεύσεως καθαρώς Αγγλικανικής; Οικτρά, οικτρότατα αποτελέσματα. Ουδ' επ' ελάχιστον προήχθη ο θρησκευτικός του Λαού βίος΄ τουναντίον ο αντορθόδοξος νεωτερισμός προσέκρουσεν εις το Έθνικόν και θρησκευτικόν αυτού αίσθημα,


απεμάκρυνε τη ευσεβεστέραν και υγιεστέραν αυτού μερίδα από της Εκκλησίας και διήγειρε ταύτην εις στάσιν και απείθειαν προς την κακόδοξον θέλησιν της Ιεραρχίας, η οποία οσάκις έθεσεν εις κίνησιν την αστυνομίαν διά να επιβάλλη την παράνομον και εκκλησιαστικώς έκθεσμον απόφασί της εγένετο πρόξενος και αιματηρών σκηνών, ως εν Μάνδρα, εν Θεσσαλονίκη, κ.λ.π.

Οι Αρχιερείς αντί ποιμένων μετεβλήθησαν εις απηνείς διώκτας της Ευσεβείας. Ιερείς καθηρέθησαν και ο λαός μετ' αυτών εφυλακίσθη. Διαπομπέφθη το ιερατικόν σχήμα και η Εκκλησία εγένετο αντικείμενον χλεύης και σαρκασμών διά της βιαίας κουράς παλαιοημερολογιτών ιερέων.

Και ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών εις εγκύκλια δημοσιεύματά του ισχυρίζετο αναληθώς ότι ο κοσμοπολιτικός νεωτερισμός του περιεφρούρει τας θρησκευτικάς παραδόσεις απ' εναντίας διεπιστώθη, ότι γενικώς παρά τω λαώ το ασεβές τούτο πραξικόπημα ήμβλυνε το καθόλου θρησκευτικόν φρόνημα, εμείωσε τον σεβασμόν εν γένει τούτου προς τας παραδόσεις, νηστείας κ.λ.π. της Εκκλησίας. 

Ποίαν δύναμιν, ποιον λόγον θα έχουν παρά τω λαώ, νηστείαι, τας οποίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και η Ιεραρχία δι' αυτού καταργεί και διαγράφει, ως η νηστεία των Αγίων Αποστόλων, την οποίαν σχεδόν εξάλειψεν εκ της Εκκλησίας η μεταβολή του Ημερολογίου; 

Και διά να αποκαλύψωμεν, ποιαν ιδέαν είχε και έχει ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών περί της νηστείας ταύτης και μετά πόσης χλεύης εκφράζεται δι' αυτήν, διδάσκων ούτω τον λαόν να μη πιστεύη εις την νηστείαν, αναφέρομεν ότι εις το επίσημον όργανον της Εκκλησίας της Ελλάδος ''η Εκκλησία'', το συντασσόμενον και διευθυνόμενον, κατά το πλείστον υπ' αυτού, εν τω υπ. αριθμ. 28 της 6 Δεκεμβρίου 1924 φύλλω αυτού γράφει υπεραμυνόμενος του νέου Ημερολογίου,

ότι άλλοτε κατά το 1719 (!!) επρόκειτο η Εκκλησία Κων/λεως να περιορίση την νηστείαν των Αγίων Αποστόλων εις 12 ημέρας, αλλ' ότε συνήλθε η Σύνοδος προς τούτο, ''οι μπακάληδες και οι ψαράδες του Φαναρίου, επειδή δεν θα επωλούντο ευκόλως η μουρούνα και το χαβιάρι του, έτρεξαν εις το Πατριαρχείον και εφώναζαν, ότι θέλουν να χαλάσουν την πίστιν του Χριστού, και οι Συνοδικοί φοβηθέντες δεν έλαβον καμμίαν απάντησιν (!!!)

Και αμέσως ο Αρχιεπίσκοπος εις το ασεβές και αναιδές τούτο δημοσίευμα της ''Εκκλησίας'', το οποίον λέγει, ότι το διηγείται ο Αθανάσιος Υψηλάντης, (!) προσθέτει το εξής:

''Ούτω λοιπόν ολίγοι μπακάληδες, χάριν του συμφέροντός των, ημπόδσαν την Εκκλησίαν να κανονίση την νηστείαν ταύτην, όπως εις τας ημέρας διακηρύττουσι τινές, ότι διά της γενομένης διορθώσεως του ημερολογίου εχάλασεν η θρησκεία και κατηργήθησαν τα πάθη του Χριστού'' (!!)
Ιδού πως διδάσκει ο Αρχηγός της Εκκλησίας τους πιστούς τον σεβασμόν προς τας παραδεδομένας νηστείας! Ιδού πως χλευάζει τας θρησκευτικάς παραδόσεις! Ιδού πως γελοιοποιεί την θρησκείαν! Και αξιοί έπειτα να είναι σεβαστή η θέλησίς του και να ασκή επιβολήν και κύρος εις τους Ορθοδόξους Χριστιανούς!

Αλλά δεν ήμβλυνεν απλώς παρά τω λαώ το θρησκευτικόν φρόνημα η αλόγιστος και ασεβής καινοτομία του ημερολογίου, διήρεσεν αυτόν θρησκευτικώς εις γνησίους οθοδόξους και μη γνησίους. Αυτάς τας οικογενείας συνετάραξε, συζύγους εκίνησεν εις διάστασιν και τέκνα εναντίον γονέων παρέταξε και εν γένει προεκάλεσεν ανωμαλίαν εις τον κοινωνικόν και οικογενειακόν βίον από απόψεως θρησκείας.

Ανεστάτωσε τον ειρηνικόν βίον των πολλαχού της Ελλάδος Ιερών Μονών, εις πολλάς των οποίων μέχρι σήμερον συνεχίζεται αξιεπαίνως ο θρησκευτικός βίος κατά τας αρχαίας της Εκκλησίας παραδόσεις. Εις άλλας δε Μονάς διηρέθησαν οι Μοναχοί εις δύο μερίδας και οι ευσεβέστεροι αναγιγνώσκουν τας ακολουθίας ή και πανυχίδας, έτι επιτελλούν εις τα κελλία των κατά το πατροπαράδοτον εορτολόγιον, ενώ άλλοι κατά τύπους μόνον κατέρχονται εις τους ιερούς Ναούς.

Ούτω δε μία αδικαιολόγητος και άνευ ανάγκης τινός εκ συναρπαγής και αυθαιρέτως γενομένη μεταβολή, η ανατρέψασα το αρχαίον καθεστώς της Εκκλησίας, και τα βίαια μέσα άτινα ετέθησαν εις χρήσιν υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών προς επιβολήν αυτής, διέσεισαν εκ βάθρων το κύρος της Εκκλησίας και κατέρριψαν το κύρος αυτής. Αλλά και την πίστιν αυτήν εκλόνισεν παρά πολλοίς. Διότι ευλόγως εγεννήθησαν τα ερωτήματα΄

Εις ποιους λοιπόν κανόνας, εις ποιας παραδόσεις, εις ποιας αποφάσεις Συνόδων στηρίζεται η Εκκλησία ημών, αφού πας τις ελευθεριάζων δύναται ερχόμενος Μητροπολίτης να τας ποδοπατή και να τας ανατρέπη;

Και είναι λοιπόν τόσον πολύν αμφίβολον το κύρος κανόνων και παραδόσεων και τόσον ανθρώπινον, εστερημένον πάσης ανωτέρας πνευματικής δυνάμεως, ώστε μετά τόσης ευκολίας να γίνηται δεκτή η επί το κοσμοπολιτικώτερον μετατροπή αυτών; Πότε δε η Εκκλησία έλεγε προς τον λαόν την αλήθειαν; 

Μέχρι του 1924, επί 20 αιώνας, διεπομένη υπό τας διατάξεις και το καθεστώς των Πατέρων, ή από του 1924 και εφεξής διά της ιδρύσεως νέου κοσμοπολιτικού καθεστώτος; Ποίον εκ των δύο καθεστώτων ευρίσκετο εν τη αληθεία; Το των Πατέρων της Εκκλησίας ή το Επαναστατικόν καθεστώς του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, το εγκαινιασθέν υπό του Πλαστήρα και του Γονατά εν αυτή τη αιθούση της Ιεράς Συνόδου;

Αλλ' είμεθα υποχρεωμένοι να συνεχίσωμεν τα συμπεράσματα ημών και εις επόμενον άρθρον.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

την Παρακευή 11 Μαίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.979, σελ. 1-2.

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

ΤΑ ΔΥΟ ΔΕΝΤΡΑ

Το κείμενο του Φώτη Κόντογλου ''Τα Δύο Δέντρα'', 

πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' του Πάνου Κόκκα, 

την Τρίτη 8 Μαίου 1951, σελ, 3-4, αρ. φύλλου 2035.

Αργότερα συμπεριλήφθηκε μαζί με άλλα κρίμενα του δημιουργού στο βιβλίο ''Μυστικά Άνθη'', 

που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ''Παπαδημητρίου''. 

Επρόκειτο για μια σειρά κειμένων, 

ποτισμένων με το άρωμα της Ορθοδοξίας και των πνευματικών και αισθητικών της αξιών. 

Διακρίνονται για τη φλογερή τους πειθώ 

και για ένα σπάνιο θρησκευτικό οίστρο.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Ζαλίζεται κανένας κι απελπίζεται, βλέποντας σε ποιόν καιρόν ζούμε. Σ' έναν καιρό ολότελα παλαβόν και σκοτισμένον, που η τρέλλα κι η ανοησία έχουνε κυριαρχήσει επάνω σ' όλον τον κόσμο...

Κάθουμαι και συλλογίζουμαι κι απορώ πώς οι σημερινοί άνθρωποι έχου­νε την ιδέα πως πηγαίνουνε μπροστά, πως προοδεύουνε σε όλα, ενώ στ' αλή­θεια πηγαίνουνε όλο και πίσω, κατεβαίνουνε όλο και παρακάτω;...

Απ' όλα λείπει κάποια ουσία, κάποια νοστιμάδα, που είχανε άλλη φορά, λείπει η θέρμη της ζωής και της αγάπης, γιατί άπλωσε η ψύχρα του θανάτου, η απιστία στον Θεό κι η πίστη στη μηχανή. Η μηχανή στόμωσε τα αισθήματά μας και σφάλισε μέσα μας την πηγή που ανάβρυζε κάθε αληθινή πνευματική χαρά. Σκότωσε την απλότητα. Η μηχανή είναι ψυχρή γιατί είναι γέννημα του μυαλού, γέννημα της "ψυχρής λογικής".

Πώς να μην παγώση ο μέσα μας άνθρωπος, καθισμένος επάνω στον ΒόρεΙο Πόλο του μυαλού; Θυσιάσαμε τα πρωτοτόκια για να φάμε τη φακή. Χαλάσα­με τον μέσα μας άνθρωπο για να βολέψουμε μόνο τον απ' έξω άνθρωπο. Σβήσαμε την από μέσα φωτιά που μας ζέσταινε, για να ανάψουμε απ’ έξω από το σπίτι μας μια φωτιά ψυχρή, που δε ζεσταίνει, και θαρρούμε πως θα ζεστα­θούμε κυττάζοντας την ψεύτικη φεγγοβολή της. 

Πιστέψαμε πως έτσι θα βρούμε την άκρη των δεινών μας και πάσα ευτυχία, κι αντίς αυτό, περιπλεχθήκαμε σε μεγάλες αγωνίες και σε βάσανα καινούρια που δεν τα ξέραμε πρωτύτερα. 

Αλλά μια φορά που πήραμε αυτόν τον δρόμο, τραβάμε τον κατή­φορο όλο με περισσότερη φόρα, αν και βλέπουμε πως ο δρόμος που περ­πατάμε είναι έρημος και κρύος. Γυρεύουμε να βρούμε ξεκούραση τρέχοντας απάνω σε τριβόλους, ονειρευόμαστε περιβόλια στη Σαχαλίνα που δεν φυτρώ­νει τίποτα... Αυτή λοιπόν η κρυάδα σκεπάζει σήμερα όσα κάνει ο άνθρωπος με τα χέρια του, με το μυαλό του και με την καρδιά του. 

Κύτταξε τα σπίτια του, τ' αμάξια του, τ' άρματά του, τα ρούχα του, τα καράβια του, τα μαγαζιά του, τα βιβλία του, όλα ό,τι κάνει. Αν υπάρχει ακόμα πουθενά λιγοστή πνοή, λιγοστή ζεστασιά, αυτή βγαίνει απ' ό,τι βαστά απ' τα περασμένα, είτε στο χτίριο, είτε στο καράβι, είτε στη ζωγραφική, είτε στο βιβλίο, απ' ό,τι γεννήθηκε τότε που ήτανε πιο απλός και πιο αληθινός. Γιατί, όπως το κάθε πράγμα, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος όσο στέκεται μέσα στα φυσικά σύνορά του. "Μα ποια είναι αυτά τα φυσικά σύνορά του;" ρωτάνε πολλοί. 

"Μήπως δεν βρίσκεται μέσα στα σύνορά του κάνοντας ό,τι μπορεί να κάνει κι ό,τι θέλει να κάνει; Κατά τη δική μου την απλή γνώμη δεν βρίσκεται ο άνθρωπος μέσα στα σύνορά του κάνοντας ό,τι μπορεί και ό,τι θέλει. Είναι σαν το μωρό παιδί, που σαν τ’ αφήσεις να κάνει ό,τι θέλει, γρή­γορα θα γκρεμισθεί και θα σκοτωθεί. Ο εγωισμός και η περηφάνεια θα τον σπρώξει σ’ ένα δρόμο που δεν είναι για τα πόδια του. Γι’ αυτό κι ο Θεός του έβαλε σύνορο, για να μην πάγει στην καταστροφή του.

Τού 'δωσε νόμο που, σύμφωνα μ’ αυτόν, χρωστά να πορεύεται. Αν ακούσετε αυτά που λέγω, είπε, τα αγαθά της γης θα φάτε. Μα αν δεν μ' ακούσετε, θα σας φάγει η μάχαιρα (ο θάνατος)". Να, γύρισε και κύτταξε, τι γίνεται σήμερα; Ο άνθρωπος ποτέ δεν είχε στολίσει με τόσα ψεύτικα στολίδια "το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος". Γέμισε τον κόσμο από μηχανές, δούλες τάχα που υπηρετάνε τον αφέντη τους. Μα ποτέ δεν ήτανε ο άνθρωπος τόσο δυστυχισμένος, τόσο φοβισμένος, τόσο απροστάτευτος, τόσο σαστισμένος, τόσο φτωχός σε αλη­θινά πλούτη!

Δεν είναι παράξενο το πως γίνεται, ύστερα από τόσα μέσα, υστέρα από τέτοια μηχανική αρματωσιά, που ζαλίσθηκε κι ο ίδιος ο άνθρωπος από ό,τι μπόρεσε να κάνει, να μη βρίσκει ησυχία κι ανάπαυση, ενώ ίσια-ίσια γι' αυτήν την ησυχία του τά 'φτιαξε; Χωρίς να το καταλάβει, όσα κάνει για το καλό του, γυρίζουνε σε κακό... 

Έβαλε όλη την τέχνη του και φιλοτέχνησε ένα στεφάνι μαλαματένιο και στολισμένο με τα πιο ακριβά πετράδια, για να το φορέσει στο κεφάλι του σαν νικητής της φύσης και της ''τυφλής μοίρας'' που θαρρεί πως κυβερνά τον κόσμο, και μόλις το βάζει στο κεφάλι του γίνεται στέφανος εξ ακανθών που τρυπά τα μηλίγκια του και το μέτωπό του το γεμάτο περηφάνεια, και τρέχει το αίμα στα μάτια του που θαρρούσανε πως τα βλέπανε όλα, ως την άκρη του παντός. 

Ποιό είναι λοιπόν το κρυμμένο αυτό χέρι που τα αλλάζει όλα και τα κάνει ανάποδα από τους πόθους του, που κάνει άμμο το χρυσάφι του, που τον εξευτελίζει και τσαλαπατά την περηφάνεια του; 

Και που όσο περισσότερο περηφανεύεται, τόσο χειρότερος είναι ο εξευτελισμός του; Και που αντί να παίρνει αντάμειψη για τα μεγάλα και τα τρανά που κατορθώνει να κάνει, παι­δεύεται σκληρά σαν να τον βρίσκει η τιμωρία για κάποια μεγάλη αμαρτία που έκανε; Κι όχι μονάχα δεν στρέφει πίσω από τον δρόμο που πήρε, αλλά τρέ­χει και με περισσότερο πείσμα, κι ας είναι ματωμένα τα πόδια του. 

Ο ίδιος ''ο όφις ο αρχαίος'' που απάτησε τους πρωτόπλαστους και τους παρακίνησε να απογευθούνε από το δέντρο της Γνώσης λέγοντάς τους πως θα γίνουνε Θεοί, ο ίδιος όφις μιλά στο αυτί της ανθρωπότητας κάθε φορά που σταματά κουρασμένη σ’ αυτόν τον δρόμο που δεν βγάζει πουθενά, και την μποδίζει να πάρει άλλον δρόμο πιο ταπεινόν, πιο ειρηνικόν, πιο ήμερον, και της λέγει: "Εσύ ο άνθρωπος δεν είσαι για την ταπεινή ζωή που ζούνε τα απλά τα πλάσματα οπού υποτάζονται στο θέλημα Εκεινού, που τα έπλασε. 

Για σένα δεν υπάρχει κανένα σύνορο, εσύ είσαι ο κύριος του παντός, εσύ βάζεις σύνορα για τα άλλα πλάσματα. Για σένα δεν υπάρχει νόμος΄ η δική σου η θέληση είναι ο νόμος. Η υποταγή κι η ταπείνωση είναι μιζέριες που πρέπουνε σε σκλάβους, κι όχι σε σένα που σκλαβώνεις τα πάντα και τα κάνεις να δουλεύουνε στην υπηρεσία σου. Κύτταξε τι φοβερά κι απίστευτα πράγμα­τα έφτιαξε η περηφάνεια σου. Μπορεί να φτιάξει τέτοια θαυμαστά πράγματα η ταπείνωση;

Μην κυττάς, πως είσαι ματωμένος και γεμάτος αγωνία, και πως δεν κάθισες ακόμα επάνω στον χρυσό θρόνο της δόξας σου. Τράβα μπροστά! Να, κοντεύ­εις να φτάξεις! Θα γίνεις Θεός και θα υποταχθούνε όλα σε σένα. Μην πιστεύ­εις στα παραμύθια. Παραμύθι είναι πως υπάρχει Θεός άλλος από μένα κι από σένα που σε προσκαλώ να βασιλέψεις μαζί μου.... Μην θαρρείς πως θα σε θρέ­ψει το δέντρο της Ζωής, όπως σου είπανε. Μην τρως πια απ’ αυτό μαζί με τ’ άλλα τα ζώα. Παράτησέ το αυτό το δένδρο. 

Πάρε και φάγε από το δέντρο της Γνώσης, για να γίνεις Θεός. Αυτός που σου είπε να φυλαχθείς και να μη φας από τον καρπό του, το έκανε από ζήλεια για να σ' έχει στις προσταγές του, για να μην ανοίξεις τα μάτια σου...". "Τί έκανες με τη Γνώση που απόχτησες τρώγοντας από το δέντρο της; Έκανες τούτον τον κόσμο σου, είναι πιο τέλειος από κείνον τον χοντροκαμωμένον που έφτιαξε ο Θεός με το δέντρο της Ζωής.

Κύτταξε τι θαυμαστές μηχανές έβαλες στην υπηρεσία σου, και βγάλε από το μυαλό σου αυτό που δυνάμωσε μονομιάς σαν άκουσες τα λόγια μου κι έφαγες από το δέντρο το δικό μου. Μην χασομεράς, μην διστάζεις, μην σταματάς μέρα-νύχτα..." "Νά 'χεις πάντα στο νου σου πως οι περήφανοι δεν θέλουνε να καθίσουνε στη μάντρα που τη λένε Παράδεισο γιατί είναι πλασμένοι για το δικό μου βασίλειο που το λένε Κόλαση. Εγώ είμαι εκείνος που με λέγανε μια φορά Εωσφόρο, δηλαδή Αυγερινό, και τώρα με λένε Σατανά.

Από το πείσμα μου γκρεμίσθηκα, γιατί θέλησα να στήσω τον θρόνο μου πιο πάνω από τον θρόνο του Θεού. Μα δεν μετάνοιωσα, γιατί αν μετάνοιωνα θα γινόμουν σκλάβος, σαν κι αυτούς, που είναι γεννημένοι για να κάθουνται μέσα στη μάντρα του Παραδείσου. Έτσι κι εσύ, θα ματώνεσαι και θα κατρακυλάς στη λάσπη την ώρα που θαρρείς πως έγινες αφέντης του κόσμου, μα δεν θα σκύψεις το κεφάλι σου. Γιατί εγώ είμαι ''ο όφις ο αρχαίος'' με τις πολλές βόλτες στο μακρύ κορμί μου, κι αν γλυτώσεις από τη μια, σε σφίγγω με την άλλη και σε ξαναφέρνω στο θέλημά μου. 

Εγώ θα παλεύω έως τη συντέλεια του κόσμου. Θέλω να σ’ έχω παντοτεινά στην προσταγή μου, και στο τέλος θα με φχαριστήσεις, γιατί θα νικήσουμε μια μέρα, και θα κάνουμε τον κόσμο όπως τον θέλουμε εμείς, κι όχι όπως τον θέλησε Αυτός που σου είπε να μην φας από το αψύ το δέντρο μου, παρά να θρέφεσαι από το μαλαχτικό δέντρο της Ζωής, που τα φύλλα του τ’ αργοσαλεύει ειρηνικά το ήμερο αγέρι της ταπείνωσης και της απλότητας, και δεν τα ταράζει ποτές ο ανεμοστρίφουλας της αλαζονείας και της παρακοής, που αναμαλλιάζει το δέντρο της Γνώσης, το δέντρο το δικό μου...".

8-5-1951

Φώτης Κόντογλου

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΑ ΑΛΛΟΤΡΙΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΗΣ ΑΓΓΛΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ

Θεόκλητος Φαρμακίδης (1784-1860):
Πρεσβύτερος, οπαδός του εισαγόμενου Γαλλικού Διαφωτισμού,
στενός φίλος του Κοραή και υποστηρικτής της μεταγλώττισης
της Αγίας Γραφής στην απλή Δημοτική!

Το Αγγλοσαξωνικό πρότυπο στην εκπαίδευση των νεοελλήνων 

με τη συνέργεια της Μασονίας!

Ο Μοναχός Κοσμάς στρέφεται κατά του συνόλου της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της Αγγλοκρατίας στα Ιόνια νησιά, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, πριν ακόμη γίνει η πολυπόθητη Ένωση (21 Μαίου 1864). Ο λόγος της δικαίας αποστροφής του δεν εδράζεται σε κάποια εμμονική, προσωποπαγή του θέση, αλλά εκφράζει στο σύνολό του τις απόψεις των απλοικών Ρωμιών, που βλέπουν, πως οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις βασίζονται όλες στα αγγλικά, νεωτεριστικά πρότυπα της Εσπερίας, σε συνδυασμό πάντα με την υποχθόνια συνεργεία του Τεκτονισμού στη δημόσια εκπαίδευση.

Καταφέρεται μετά βδελυγμίας κατά της ίδρυσης του λεγόμενου ''Σεμιναρίου'', του Ιεροσπουδαστηρίου δηλαδή, που λειτουργούσε ως Εκκλησιαστική Σχολή για την μόρφωση του υποψήφιου Κλήρου, όταν Τοποτηρητής στην Κέρκυρα ήταν ο Επίσκοπος Παξών Χρύσανθος (1827-1833). Οι καθηγητές που ανέλαβαν να διδάξουν στο ''Σεμινάριο'' ήταν όλοι υπό το πνεύμα του νεοελληνικού διαφωτισμού, με σπουδές εξ' ολοκλήρου στη Δύση και πνευματικές παρακαταθήκες, που πλησίαζαν αρκετά τον Αγγλογερμανικό Προτεσταντισμό, τον Λουθηρο-Καλβινισμό, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος.

Και προς επίρρωση των όσων διατείνεται, αρκεί να καταγράψουμε ποιοι ήταν αυτοί οι περιβόητοι Καθηγητές του Ιεροσπουδαστηρίου, που θα προετοίμαζαν υποτίθεται με την ορθόδοξη, πατερική γραμματεία τον υποψήφιο Κλήρο...:

Ο Νεόφυτος Βάμβας (1776-1855) που μετέφρασε την Αγία Γραφή στην απλή δημοτική (1850)!

Ο Θεόκλητος Φαρμακίδης (1784-1860), που φρονούσε τα αυτά, όπως και ο Βάμβας και υπήρξε θερμός υποστηρικτής των θέσεων του Αδαμαντίου Κοραή γράφοντας και διευθύνοντας τον ''Λόγιο Ερμή'' του τελευταίου.

Ο Πέτρος Βραίλας-Αρμένης (1812-1884), φιλόσοφος με πλατωνικές και νεοπλατωνικές επιρροές, που έγραφε στην ''Ποικίλη Στοά'', ένα ετήσιο, πολιτιστικό, επιστημονικό περιοδικό που εκθείαζε τους Γάλλους και Γερμανούς φιλοσόφους από τον Χάινς μέχρι και τον Έγκελς.

Ο Νικόλαος Πίκολος (1792-1865) γιατρός, φιλόλογος και φιλόσοφος, που δίδαξε στο ''Ιεροσπουδαστήριο'' δυτική φιλοσοφία...

Ο Ανδρέας Κάλβος (1792-1869), ο γνωστός μας ποιητής, που μυήθηκε από τον Ugo Foscolo στον νεοκλασικισμό, στα αρχαικά πρότυπα και στον πολιτικό φιλελευθερισμό και ο οποίος τον Μάιο του 1819, προσχώρησε στην Αγγλικανική Εκκλησία (he had conformed to the Church of England) και παντρεύτηκε με το αγγλικανικό τυπικό την Teresa Thomas!

Εμπνευστής της Ιονίου Ακαδημίας, αλλά και του ''Σεμιναρίου'' υπήρξε ο Άγγλος φιλέλληνας Φρέντερικ Νορθ, κόμης του Γκίλφορντ και Αρμοστής Παιδείας της Ιονίου Πολιτείας. Ούτος απέστελνε στην Αγγλία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Εσπερίας νέους μαθητές να φοιτήσουν σε δυτικά πανεπιστήμια και μετά τους προσελάμβανε στην Ιόνιο Ακαδημία.

Έτσι μπορεί κανείς να αντιληφθεί, πως στο σύνολό τους οι Καθηγητές που αναφέρει ο Κοσμάς Φλαμιάτος, ''ποτισμένοι'' όλοι υπό το πνεύμα του Γαλλικού Διαφωτισμού που μεταλλάχθηκε στην Ελλάδα ως Νεοελληνικός Διαφωτισμός ήταν Κληρικοί νεωτεριστές, καινοτόμοι και μεταρρυθμιστές, ενώ οι λαικοί ήταν αφ' ενός άνθρωποι εγνωσμένης επιστημονικής γνώσης, αφ' ετέρου όμως μερικώς, ως και ολικώς αλλοτριωμένοι από τα δυτικογενή φιλοσοφικά συστήματα και τα αιρετικά ψευδοδόγματα της Δύσης.

Όσο για την διαβλητή δράση της Μασονίας (εντόπιας και ξένης) και σε όσα αποδεδειγμένα υποστηρίζει ο Κοσμάς Φλαμιάτος αρκεί να αναφερθούμε σε ένα μόνο περιστατικό.

Ο Διονύσιος Ρώμας (1771-1857), εκτός από νομικός και διπλωμάτης ήταν από τους μεγαλύτερους μασόνους της Ζακύνθου και γενικότερα της Επτανήσου. Το 1815 στις 18 Μάιου επισκέπτεται τη Ζάκυνθο, όπου αναβιώνει και προσαρτά τη Στοά ''Fenice Risorta'' στη Μητέρα Επαρχιακή Στοά Κερκύρας, που όπως λέει το σχετικό δίπλωμα τελεί υπό την αιγίδα ''των Υπάτων Δυνάμεων των δυο Φιλοσοφικών δογμάτων Σκωτικού και Γαλλικού, βάσει της συμφωνίας αμφοτέρων αυτών''.

Από τα πρακτικά εκείνης παίρνουμε κάποιες πληροφορίες για το παρελθόν της στοάς διά στόματος του ιδίου: 

''Το Δόγμα, το οποίο εξασκούσατε ήταν των Επανενωμένων και Αναθεωρηθέντων Σκωτικών Στοών, των οποίων η έδρα βρισκόταν εις την Λυών. Τέκτονες κατακρημνιζόμενοι εντός των ιδεών των διαφόρων Δογμάτων ανέμειξαν εις το Τυπικό σας πολλά παράξενα στοιχεία και διάφορες διαβαθμίσεις Βαθμών, και ξεχνώντας ότι το Επανορθωθέν Δόγμα έχει μόνο τέσσαρες Βαθμούς και ότι απέκλειε τον Εκλεχτό Διδάσκαλο, σκέφτηκαν να συμπεριλάβουν εις το Τυπικό τους τους Βαθμούς του Ιππότη της Ανατολής, Τελείου Διδάκαλου κλπ., πράγματα ασυμβίβαστα προς το Αναθεωρηθέν Σκωτικό Δόγμα.

Τούτο δεν συνέβαινε εις την Ανατολή της Κέρκυρας. Εκείνη η Στοά έχει το Σύνταγμα της του Αναθεωρηθέντος Σκωτικού Δόγματος από το 1774 και εργάζεται υπό την αιγίδα του. Αλλά αυτό το Δόγμα είναι σύμφυτο εις το ονομαζόμενο Σκωτικό Φιλοσοφικό, του οποίου οι Συμβολικές Στοές έχουν ιδρυθεί υπό της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, αλλά τα Περιστύλια των Ανώτερων Βαθμών, μέχρι τον 33°'' ανήκουν εις αυτό το Δόγμα και εξαρτώνται μόνο υπό αυτό. Αλλά περί αυτού θα ασχοληθούμε στο επόμενο άρθρο. Εύχεσθε!

Πηγές:

1. Νεκταρίας Ιωάννου: ''Η εκπαίδευση και η πνευματική ζωή στην Κέρκυρα πριν και κατά τη διάρκεια της περιόδου της αγγλικής κατοχής (1814-1864).''

2. Γ. Δ. Μεταλληνού, ''Η Ιόνιος Ακαδημία'', Παρνασσός 23 (1981 ).

3. Νίκου Στούπη: ''Ο Άγγλος αρμοστής βαρόνος Ουάρδος Δούγλας και το έργο του στην Κέρκυρα''.

4. ''Οι μεγάλοι της Κέρκυρας Πρωτοπαπάδες'' (http://apolitrosis.gr)

5. ''Ιστορία της Ελληνικής Μασονίας και Ελληνική Ιστορία''. Λουκάς Ιωάννης, Αθήνα, εκδόσεις ''Παπαζήση''.

6. ''Ποικίλη Στοά'', Ιωάννου Α. Αρσένη (1881-1914)

7. Ελένης Αγγελομάτη - Τσουγκαράκη, ''Η Ιόνιος Ακαδημία: το χρονικό της ίδρυσης του πρώτου ελληνικού Πανεπιστημίου (1811-1824)'', Αθήνα, εκδόδεις ''Μικρός Ρωμηός'', 1997.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Φωτογραφία από τους βουλευτές της τελευταίας Βουλής της Επτανήσου.
Διακρίνονται εξ αριστερών όρθιοι,
δύο βουλευτές με την χαρακτηριστική μασονική χειρονομία,
του δεξιού χεριού μέσα στο σακάκι, που φανερώνει δόκιμο 1ου βαθμού....

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ 

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ'' 

Από το προηγούμενο

Έπειτα βαθμηδόν κατά την πρόοδον της πλάνης καθυποβάλλονται και εις άλλους όρκους πλέον μυστικούς και βλασφήμους. Έβλεπε απ' αρχής νέους τα μέγιστα ηθικούς αφοσιωμένους εις την ορθοδοξίαν και υπέρ αυτής ζηλωτάς, και άμα εισήρχοντο εις αυτό το Σεμινάριον ως μαθηταί, μετά μίαν ή δύο εβδομάδας εφαίνετο εις αυτούς μία φρικτή και τρομερά αλλοίωσις, εις τον δόλον, εις την υπόκρισιν, εις όλην την αθρόαν σήψιν της διαφθοράς, της πλάνης και πάσης άλλης κακίας΄ χιλιάδες νέοι απ' αρχής μέχρι τούδε εμαθήτευσαν εις αυτό, και δεν εφάνη ούτε εις ένα και μόνο η εξαίρεσις, ίνα μη ναυαγήση, δηλαδή, εις όλα αυτά τα είδη της πλάνης και της κακίας.

Διαθρυλλείται εις όλον τον έτι ορθόδοξον λαόν της Επτανήσου γενική φήμη, ότι όλοι αυτοί οι μαθηταί μετά τον εν αυτοίς καταρτισμόν της πλάνης και της κατά της ορθοδοξίας συνωμοσίας, σφραγίζονται μίαν μυστικήν σφραγίδα εις εν μέρος του σώματος, την οποίαν τινες εβεβαίωσαν μεθ' όρκου, ότι ίδον εις αυτούς και την οποίαν πολλάκις ο λαός στηλιτεύει αυτοίς κατά πρόσωπον. Διαθρυλλείται λόγος κοινός ότι εκ των μαθητών αυτού του σχολείου συγκροτείται ο 25ος βαθμός της μυστικής εταιρίας, εξ' ου απαρτίζεται η κατά του μοναδικού βίου και η καθ' όλου του ορθοδόξου κλήρου συνωμοσία.

Εις τινάς εκ των της εταιρίας έπεσε λόγος επίσημος, ότι ο ειρημένος Καθηγητής του Σεμιναρίου Κ. Τ. προεβιβάσθη εις υπεροχήν 4 βαθμών, ανώτερος του Άγγλου αρμοστού Δούγλα, ως προς τους βαθμούς αυτής της μυστικής εταιρίας. Ταύτα και άλλα πολλά διαφημίζονται εις την Επτάνησον περί αυτού του Σεμιναρίου, ώστε και μόνον το όνομα του Σεμιναριστού εις όλον εκεί τον ορθόδοξον λαόν φέρει πλέον απαίσιον και αποτρόπαιον ιδέαν, παρά το όνομα των σταυρωτών του Κυρίου και του προδότου Ιούδα. Κατ' αρχάς όλα αυτά και τα παραπλήσια ήσαν όλα κεκρυμμένα και άδηλα τοις πάσι, μετά καιρόν δε ανεκαλύφθησαν ολίγα τινά και εις ολίγους, αλλά προ 20 ετών ανεκαλύφθησαν γενικώς γενόμενα φανερά και γνωστά εις όλους.

Τους μαθητάς αυτού του Σεμιναρίου διώριζεν απ' αρχής συστηματικώς η επιβουλή εις τρία ιδιαίτερα έργα, οποία τα εφεξής: 

Α'. Εν μέρος εξ αυτών κατ' απόλυτον και δεσποτικήν εντολήν των εκεί Αρμοστών Άγγλων εχειροτονούντο ιερείς και ούτοι εδιδάσκοντο συστηματικώτερον την υπόκρισιν. Εκ τούτων πάλιν άλλοι εψηφίζοντο υπό των Αρμοστών ως Γραμματείς και υπογραμματείς των εκεί επί ψηλώ ονόματι Επισκόπων, έχοντες μυστικάς οδηγίας ως προς την διεύθυνσιν και εφαρμογήν των θρησκευτικών, άλλοι δε ως εφημέριοι επισήμων Εκκλησιών, άλλοι δε ως διδάσκαλοι των Κορασίων, κι άλλοι ως ηγούμενοι των κατ' αρχάς διατηρουμένων Μοναστηρίων, διά των οποίων έφερεν εντέχνως και ευλογοφανώς και την τούτων διάλυσιν.

Έργον προς τοις άλλοις τούτων των υποκριτών ην ο υποσκελισμός εις αυτό το ναυάγιο της πλάνης και της κοινής προδοσίας και πολλών άλλων ορθοδόξων κληρικών. Τινές δε εξ αυτών, έχοντες σχήμα και όνομα κληρικού, εφύλαττον αυτά μέχρι τινος καιρού, έπειτα εγένοντο φανεροί αποστάται του σχήματος και ανελάμβανον το του λαικού κηρύττοντες αναφανδόν την ασέβειαν και την πλάνην, και τούτο διά περισσότερον σκάνδαλον. Και ταύτα μεν περί τούτων.

Β'. Ένα άλλο μέρος εξ΄αυτών των μαθητών απέστελλεν απ' αρχής η επιβουλή εις άλλα μέρη της Ελλάδος και της άλλης Ανατολής λαμβάνοντες διαφόρους θέσεις και επαγγέλματα, και προ πάντων τα του διδασκάλου και του εφημεριδογράφου. Τινές εξ αυτών αποστέλλοντο και εις την Μολδοβλαχίαν, Βουλγαρίαν και αλλαχού και εις όλα τα Κράτη της Δύσεως όπου υπάρχουσι ένοικοι και παρεπιδημούντες Έλληνες, γενόμενοι αμέσως δι' ενεργείας της επιβουλής διδάσκαλοι της ομογενούς νεολαίας, τινές δε και εφημέριοι των εκείσε Εκκλησιών, ως εις την Βενετίαν, εις το Τριέστι, εις το Λιβόρνον, εις την Βιέννην της Αουστρίας, και εις άλλα τοιαύτα μέρη.

Ο σκοπός της επιβουλής τείνει ίνα μη αφήση, ούτε καν μικρό μέρος εκ της απανταχού ορθοδόξου και Ελληνικής νεολαίας ανόθευτον, αλλ' ίνα ευρεθή μίαν ημέραν όλη η εσομένη γενεά αθρόως και ανεπαισθήτως εις αυτόν τον λάκκον της πλάνης και τον προσηλυτισμόν της Αγγλίας.

Γ'. Έν άλλο μέρος τέλος πάντων εκ τούτων των μαθητών του Σεμιναρίου εψήφιζον οι Αρμοσταί ως διδασκάλους εις τα της Επτανήσου Γυμνάσια, διά των οποίων ενόθευσε και νοθεύει, κατά το πνεύμα της διαφθοράς, της πλάνης και του ιδίου προσηλυτισμού την εκεί νεολαίαν. Εις ταύτα προς τοις άλλοις έχουσι συστηματικώς την λεγομένην Εγκυκλοπαιδείαν του Φαρμακίδου, ήτις ως είπα και ανωτέρω συνερανίσθη επί τοιούτω σκοπώ υπό τινος Λουθηρο-Καλβίνου Γερμανού κατ' εισήγησιν της επιβουλής, διά τα κατά της ορθοδοξίας σκάνδαλα εις την ασθενή και αστήρικτον νεολαίαν.

Εις αυτήν φαίνεται μία τις ανώμαλος και άτακτος συλλογή τινών περικοών εκ διαφόρων Ελληνικών συγγραφέων Πεζογράφων και Ποιητών, όσαι φαίνονται προσφυείς και κατάλληλοι ίνα παραλληλίζωσιν οι Καθηγηταί εντέχνως πως και ανυπόπτως όλα τα δόγματα, μυστήρια, έθιμα και τελετάς της ορθοδόξου και Ανατολικής Εκκλησίας προς τας μυθολογίας της παλαιάς Ειδωλολατρείας. Παραλληλίζουσιν οι επάρατοι και του αιωνίου αναθέματος άξιοι προς τοις άλλοις την υπεραγίαν και Δέσποιναν ημών Θεοτόκον προς την Αθηνάν και Άρτεμιν, τας ψευδοθεάς των εθνικών, τας οποίας οι Ποιηταί των Ελλήνων εγκωμιάζουσιν ως παρθένους.

Τους διαφόρους ψευδονύμους θεούς των Ελλήνων και τους επισήμους άνδρας Έλληνας και Ρωμαίους και τας τούτων βιογραφίας του Πλουτάρχου, προς τους αγίους της καθ' ημάς Εκκλησίας και τας προς τούτων Εκκλησιαστικάς βιογραφίας. Τα υπό του Πλουτάρχου ή παρ΄άλλων Ελλήνων μνημονευόμενα έργα, ως υπερφυή και τεράστια δι' ενεργείας των ψευδονύμων Θεών, προς τα απ' αιώνος και μέχρι της σήμερον τελούμενα και μαρτυρούμενα παρά πάσι τοις ορθοδόξοις θαύματα εις την καθ' ημάς Εκκλησίαν. Τους υπό του Ομήρου ύμνους των ψευδωνύμων Θεών προς τα άσματα και ψαλμωδίας της Ανατολικής Εκκλησίας κ.τ.λ.

Εκ τούτων και των τοιούτων περικοπών φαίνεται συνηρανισμένη, η περί ης ο λόγος Εγκυκλοπαιδεία του Φαρμακίδου, και δι' αυτού του παραλληλισμού ρίπτουσιν αυτοί οι ψευδοδιδάσκαλοι εις την πτώσιν της πλάνης την ορθόδοξον νεολαίαν και έπειτα προβιβάζουσιν τους πεπτωκότας εις διαφόρους βαθμούς των εταιριών. Αυτά τα λεγόμενα Λύκεια ή Γυμνάσια προετοιμάζουσι κατ' αυτό το πνεύμα της πλάνης και Καθηγητάς των άλλων αλληλοδιδακτικών, εν οις, καθώς και αφ' όλων των άλλων Σχολείων απαγορεύεται και αποσκορακίζεται παν οποιονδήποτε βιβλίον Εκκλησιαστικόν, ή οπωσδήποτε άλλως συντεταγμένον υπό ορθοδόξου συγγραφέως, και αντ' αυτών έχουσι βιβλιαρίδια συντεταγμένα υπό Λουθηρο-Καλβίνων και μεταφρασθέντα εκ του Αγγλικού και Γερμανικού, ή υπό του Κοραή και των πάλαι και των νυν οπαδών και ομοφρόνων αυτού, κατά τους σατανικούς σκοπούς της επιβουλής.

Όταν δε αυτή, η εκ της Αγγλίας επιβουλή έφερε κατά μικρόν και ανεπαισθήτως εις την Επτάνησον αυτό το σύστημα, τότε έθεσε νόμον όμοιον εις τον περί χειροτονίας των κληρικών από διακόνου μέχρι Επισκόπων και Μητροπολιτών όλαι αι θέσεις, και τα επαγγέλματα, και παν έργον μέχρι αυτού του Φαρμακοπώλου, απαγορεύονται διά νόμου και επιτρέπουν εις όσους εγκρίνη η αρχή και όλα αυτά απονέμονται συστηματικώς εις μόνον τον προσυλητισμόν της επιβουλής, και προ πάντων εις όσους εξ αυτών υπάρχουσιν αξιώματα ως προς την έκτασιν της τοιαύτης πλάνης.

Τούτο όμως διατηρείται υπέρ πάντα τα άλλα εις ταύτα τα δύο (...)  εις την ψήφον και εκλογήν του χειροτονηθησομένου εις βαθμόν διακόνου, ιερέως, Επισκόπου και όλων εν γένει των κληρικών΄ και δεύτερον  εις όλους εν γένει τους διδασκάλους και Καθηγητάς, τους ωρισμένους εις μόρφωσιν και διδασκαλίαν της ορθοδόξου νεολαίας. Εκ των όσων άλλων πολλών και ποικίλων τρόπων μετέρχονται οι ψευδοδιδάσκαλοι της νυν απαισίου και φρικτής εποχής κατά μυστικήν και έμμεσιν εισήγησιν της επιβουλής, διά την πτώσιν όλης της ορθοδόξου νεολαίας θεωρούνται και οι ακόλουθοι.

Α'. Συγχρόνως εις την ενέργειαν της πλάνης μετέρχονται πολλούς άλλους δολίους τρόπους, υπό το όνομα της ελευθερίας και του εξευγενισμού, και την διάδοσιν της διαφθοράς.

Β'. Ενίοτε ο εις εκ των ψευδοδιδασκάλων βλασφημεί αναφανδόν και ανυποστόλως κατά της ορθοδόξου πίστεως, άλλος δε τις εξ αυτών αναδέχεται εν υποκρίσει την υπέρ της πίστεως απολογίαν, επί σκοπώ, ίνα δίδη αφορμήν περισσοτέρας βλασφημίας εις τον πρώτον και διά σκάνδαλον των ακροατών. Τούτο θεωρείται και εις τινάς εκ των εφημεριδογράφων  και εις άλλα πολλά όργανα της επιβουλής.

Γ'. Μετέρχονται συστηματικώς, εντέχνως πως και δολίως, ως είπα και ανωτέρω, τον παραλληλισμόν εις όλα τα θεία και Ιερά, ως προς τας μυθολογίας των εθνικών, και τούτο γίνεται ως επί το πλείστον εις τα Γυμνάσια, τα άλλως λεγόμενα δευτερεύοντα Σχολεία.

Δ'. Ο πάντων των άλλων ολεθριώτατος και ο δολιώτερος τρόπος δι' ου φέρουσιν ευστόχως και ανυπόπτως την πτώσιν των μαθητών καθ΄όλα τα λεγόμενα Σεμινάρια ή Πανεπιστήμια εστίν ο ακόλουθος. Όλος, δηλαδή ο αγών και το έργον των ψευδοδιδασκάλων εστίν, ίνα λέγωσιν, επανειλημμένως, συστηματικώς και διδακτικώς, τας όσας φρικτάς βλασφημίας φέρουσι και λέγουσιν οι Θεισταί, οι άθεοι και οι Λουθηρο-Καλβίνοι κατά της ορθοδόξου πίστεως, υπό το πρόσχημα ότι μέλλουσιν  ίνα φέρωσιν έπειτα την τούτων αναίρεσιν.

Η απολογία όμως υπέρ της πίστεως εις αναίρεσιν των όσων μεγάλων και πολλών βλασφημιών ήκουσαν οι μαθηταί, ουδέποτε γίνεται σχεδόν υπό διαφόρους προφάσεις, και εάν ενίοτε είπη τις ολίγον τι περί τούτου, η απολογία γίνεται όλως σύντομος, ασύστατος, εμπαικτικώς, ουχί προς οικοδομήν, αλλά διά περισσότερον σκάνδαλον. Τούτους και άλλους πολλούς και ποικίλους τρόπους μετέρχονται οι Καθηγηταί της νυν εποχής, της ορθοδόξου νεολαίας. 

Τούτο το όλως αντίθεον και απαισιώτατον σύστημα, το οποίον η επιβουλή έφερε προ πολλού εις την Επτάννησον διά νόμου, το αυτό κατά πάντα όμοιον και απαράλλακτον έφερε διά νόμου και εις το βασίλειον της Ελλάδος από αντιβασιλείας και διατηρείται μέχρι της σήμερον, και το αυτό σύστημα έφερε κατά μικρόν και ανεπαισθήτως και εις όλην την άλλην Ανατολήν καθ' όλον το Οθωμανικό Κράτος.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου: 

''ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ 

ΕΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΒΟΥΛΗΣ, ΕΙΣ ΟΡΘΟΦΡΟΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑΝ. ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ'' 

Αθήνα 1849, σελ. 49-53. 

Μεταφορά στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, με την Γραμματική τάξη της εποχής, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.