ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΤΟΥ ΧΑΛΚΙΔΕΩΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΛΟΥΚΑ

«Τὸν ἐστρίμωχναν τὰ πλήθη, γιὰ ν’ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ κι αὐτὸς στεκόταν κοντὰ στὴ λίμνη Γενησαρέτ. Εἶδε δυὸ βάρκες ἀραγμένες στὴν ἀκρολιμνιά· οἱ ψαράδες πιὸ κεῖ ἔπλυναν τὰ δίχτυα τους. Μπῆκε σὲ μιὰ ἀπ’ αὐτὲς ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ ξεμακρύνη λίγο ἀπὸ τὴ στεριά. Κι ἀφοῦ κάθισε ἄρχισε νὰ διδάσκη τὸν κόσμο μέσ’ ἀπὸ τὴ βάρκα. Ὅταν τέλειωσε εἶπε στὸ Σίμωνα· Γύρισε στ’ ἀνοιχτὰ καὶ ρίξετε τὰ δίχτυα γιὰ ψάρεμα.

Τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Σίμωνας καὶ τοῦ εἶπε· Δάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα κοπιάσαμε καὶ δὲν πιάσαμε τίποτα. Θὰ ρίξω ὅμως τὸ δίχτυ ἀφοῦ τὸ ὁρίζεις. Ἔκαμαν ἔτσι κι ἔπιασαν τόσο μεγάλο πλῆθος ψάρια ποὺ ἄρχισε τὸ δίχτυ νὰ σπάζη. Φώναξαν τοὺς συνεταίρους τους τῆς δεύτερης βάρκας νὰ πᾶν νὰ τοὺς βοηθήσουν. Πῆγαν καὶ γέμισαν καὶ οἱ δύο βάρκες σὲ σημεῖο νὰ βουλιάζουν. Ὅταν τὸ εἶδε αὐτὸ ὁ Σίμωνας πέφτει στὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν παρακαλεῖ. Ἕβγα ἀπ’ τὴ βάρκα μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἁμαρτωλός. Τὸν εἶχε γεμίσει θάμπος κι αὐτὸν κι ὅλους τοὺς συντρόφους του γιὰ τὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο. 

Ὅμοια εἶχαν ξαφνιαστῆ κι ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, γιοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ποὺ ἦσαν συνέταιροι τοῦ Σίμωνα. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς εἶπε στὸν Σίμωνα· Μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα θὰ ψαρεύης ἀνθρώπους. Κι ἀφοῦ ἔσυραν τὰ πλοῖα στὴ στεριά, τὰ παράτησαν ὅλα καὶ τὸν ἀκολούθησαν». Ἀποφεύγει ὁ Κύριος τὴ φήμη, κι αὐτὴ τόσο περισσότρο τὸν καταδιώκει. Ἑρχόταν ὁ κόσμος, κι ἐκεῖνος ἀνεβαίνει στὸ πλοῖο. Γιὰ νὰ μιλάη ἀπὸ τὸ πλοῖο σ’ αὐτοὺς ποὺ στέκονταν στὴν ἀμουδιά· ὅλοι ἀπέναντί του. Κι ἀφοῦ μίλησε στὸ πλῆθος, δὲν ἄφησε χωρὶς ἀμοιβὴ τὸν κύριο τοῦ πλοίου. Τὸν εὐεργετεῖ διπλά: τοῦ χάρισε πλῆθος ψάρια καὶ τὸν κάμει μαθητή του. Θαυμάστε τὸν τρόπο τοῦ Κυρίου, πῶς προσελκύει καθένα μὲ τὰ δικὰ του καὶ τοὺς συντρόφους του. 

Προσέξετε καὶ τὴν ἠπιότητα τοῦ Χριστοῦ πῶς παρακαλεῖ τὸν Πέτρο ν’ ἀπομακρύνη τὸ πλοῖο ἀπὸ τὴ γῆ. Τὴ λέξη ἠρώτησε πρέπει νὰ τὴν πάρωμε στὴ θέση τῆς λέξης παρακάλεσε. Ἀλλὰ ὁ Πέτρος πόσο βολικὸς ἦταν ὥστε νὰ δεχθῆ στὸ πλοῖο του ἄνθρωπο ποὺ δὲ γνώριζε καὶ νὰ τὸν ἀκούη σὲ ὅλα. Ὅταν τοῦ εἶπε νὰ πᾶνε ἀνοιχτά, δὲν ἀρνήθηκε. Μποροῦσε νὰ πῆ. Ὅλη τὴ νύχτα κοπίασα καὶ δὲν ἐκέρδισα τίποτα καὶ τώρα νὰ σὲ ἀκούσω καὶ νὰ ὑποβληθῶ σὲ νέους κόπους; Δὲν εἶπε τίποτα ἀπ’ αὐτά. Ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο. Ἀφοῦ μὲ συμβουλεύεις θὰ ρίξω τὸ δίχτυ στὴ θάλασσα. Τόσο θερμὴ ἦταν ἡ πίστη του καὶ προτοῦ πιστέψη. Γι’ αὐτὸ καὶ πιάνει τόσα ψάρια, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ τραβήξη καὶ κάμει νόημα στοὺς συντρόφους του, στοὺς συνεργάτες στὸ ἄλλο πλοῖο. 

Μὲ νοήματα τοὺς προσκαλεῖ γιατὶ ἡ ἔκπληξή του ἀπὸ τὴν ψαριὰ δὲν τὸν ἄφηνε οὔτε νὰ μιλήση. Μὲ πολὺ σεβασμὸ ἔπειτα ὁ Πέτρος ζητεῖ ἀπὸ τὸ Χριστὸ νὰ μὴ μείνη στὸ πλοῖο του, χαρακτηρίζοντας ἁμαρτωλὸ τὸν ἑαυτό του κι ἀνάξιο νὰ μείνη μαζί του. Ἑρμηνεύσετέ τα ἄν θέλετε καὶ ἀλληγορικά. Τὸ πλοῖο εἶναι ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων. Ὁ Πέτρος δίνει τὸν τύπο τῶν δασκάλων τοῦ Νόμου. Ὅλη τὴ νύχτα κοπίασαν οἱ δάσκαλοι πρὶν ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ δὲν ἔπιασαν τίποτε. Νύχτα· ὁ καιρὸς πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅταν ἦλθε ὁ Χριστὸς καὶ ἔγινε ἡμέρα, ἀφοῦ πῆραν τὴ θέση τῶν νομοδιδασκάλων οἱ ἀπόστολοι στὸ λόγο ἐκείνου δηλαδὴ στὴν προσταγή του, ρίχνουν τὸ δίχτυ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ συλλαμβάνουν πλῆθος ἀνθρώπους. 

Μόνος του ὁ καθένας δὲν μπορῆ οἱ ἀπόστολοι νὰ τραβήξουν τὸ δίχτυ μὲ τὰ ψάρια ἀλλὰ κάμουν νόημα στοὺς συντρόφους καὶ συνεργάτες τους καὶ συνεργάζονται μαζί τους. Αὐτοὶ εἶναι οἱ κατὰ τὶς διάφορες ἐποχὲς ποιμένες καὶ διδάσκαλοι τῶν Ἐκκλησιῶν, ποὺ ἐξηγοῦν καὶ ἑρμηνεύουν τὴν ἀποστολικὴ διδασκαλία καὶ συνεργάζονται μὲ τοὺς ἀποστόλους γιὰ νὰ συλλάβουν τοὺς ἀνθρώπους. Προσέξετε καὶ τὴ φράση ρίχουν τὰ δίχτυα. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι τὸ δίχτυ, λέξη ταπεινὴ καὶ συνηθισμένη ποὺ ταιριάζει μὲ τὴν ἀσημότητα ἐκείνων ποὺ τὴν ἀκοῦν καὶ γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος νὰ ριχτῆ στὴ θάλασσα. 

Κι ἄν κανένας ἔλεγε ὅτι φανερώνεται τὸ βάθος τῶν νοημάτων μὲ τὴν ἔκφραση ρίχουν τὸ δίχτυ στὴ θάλασσα, κι αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν ἀταίριαστο. Ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος τοῦ προφήτου ποὺ εἶπε· Ἰδοὺ, ἐγὼ θὰ στείλω πολλοὺς ψαράδες, λέγει ὁ Κύριος. Κι ἔπειτα θὰ στείλω πολλοὺς κυνηγοὺς καὶ θὰ τοὺς συλλάβουν. Καὶ ψαράδες ἐννοεῖ τοὺς ἁγίους ἀποστόλους, ἐνῶ κυνηγοὺς τοὺς κατὰ τὶς διάφορες ἐποχὲς προϊσταμένους καὶ διδασκάλους τῶν Ἐκκλησιῶν. 

Πηγή ηλεκτρονικού κειμένου: http://kirigmata.blogspot.com

Μητροπολίτου Τρίκκης καί Σταγῶν Διονυσίου, ''Πατερικόν Κυριακοδρόμιον'', 

Τόμος Δεύτερος, Ἀθῆναι 1969, σελ.325-327

Άγιος Θεοφύλακτος, Αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΛΟΥΚΑ

Δύο προστάγματα του Θεού ακούει ο Πέτρος και οι σύντροφοί του: «χαλάσατε τά δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν» (Λουκ ε’, 4), αυτό είναι το πρώτο. Και το δεύτερο «δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Οι μαθηταί υπακούσαντες πρόθυμα στο πρώτο, έπιασαν πλήθος ιχθύων. Υπακούσαντες δε και στο δεύτερο, έγιναν σύνθρονοι του Ιησού Χριστού. Αυτό μας διδάσκει, ότι όσοι υπακούουν στα θεία προστάγματα όχι μόνο κληρονομούν την αιώνια Βασιλεία, αλλά γίνονται ευτυχείς και σ’ αυτήν την πρόσκαιρη ζωή. 

Μερικοί, νομίζουν ότι εξ αιτίας του προπατορικού αμαρτήματος, το ανθρώπινο γένος εξορίστηκε στην γη αυτή για να πάσχει και να τιμωρείται. Νομίζουν ότι όλοι οι νόμοι και τα προστάγματα του Θεού αποβλέπουν μόνο στην ψυχική μας σωτηρία και όχι στην ειρηνική και ευτυχή κατάσταση του ανθρώπου σ’ αυτόν τον κόσμο. Θα το δούμε αυτό μέσα από τις Άγιες Γραφές αλλά και από την πράξη.

Ας αρχίσουμε από τον Προφήτη Ησαΐα: «Ταῦτα ἐλάλησε τό στόμα Κυρίου»: ποια; «ἐάν θέλητε καί εἰσακούσητέ μου, τά ἀγαθά τῆς γῆς φάγεσθε. Ἐάν δέ μή θέλητε, μηδέ εἰσακούσητέ μοι, μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται». (Ησ. Α’, 19-20). Το δεύτερο κήρυξε ο άγιος προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ: μιλώντας για ανταποδόσεις στον δίκαιο άνθρωπο, λέγει εκ μέρους του Θεού: «μακρότητα ἡμερῶν ἐμπλήσω αὐτόν καί δείξω αὐτῷ τό σωτήριόν μου». (ψαλμ 4, 16).

Ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο όχι για να καταλύσει τον νόμο, αλλά για να τον συμπληρώσει. Τι μας είπε; «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλεία του Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». (Ματθ. Στ’, 33). Mιλώντας ο Κύριος για κείνους που για την αγάπη του εγκαταλείπουν υπάρχοντα και συγγενείς, εκήρυξε ότι αυτοί θα λάβουν «ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ…, καί ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐπερχομένῳ ζωήν αἰώνιον».

Πράγματι, η αμαρτία του προπάτορος έγινε αιτία να εξωριστούμε από τον παράδεισο. Πράγματι ο Θεός για την αμαρτία των προ- πατόρων καταράστηκε την γη και είπε: «Ἐπικατάρατος ἡ γῇ ἐν τοῖς ἔργοις σου. Ἐν λύπαις φαγῇ αὐτήν πάσας τῆς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου. Ἀκάνθας καί τριβόλους ἀνατελεῖ σοι. (Γεν. γ’, 17-18) Ναι αλήθεια. Γιατί όμως όλα αυτά; Είναι φανερό ότι για την αμαρτία. Εάν λείψει η αμαρτία και έρθει η αρετή, ο άνθρωπος επανέρχεται στην κατάσταση της ευλογίας και της χάριτος και της ανέσεως. Επειδή, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα είναι φανερό ότι όποιος θέλει τα αγαθά αυτού του κόσμου πρέπει να περπατάει στον δρόμο της αρετής. 

Δυστυχώς πολλοί πιστεύουν ότι τρέχοντας στους γκρεμούς της αμαρτίας και της απώλειας, θα απολαύσουν τα αγαθά της παρούσης ζωής. Αντίθετα όμως. Και την παρούσα θα χάσουν και την άλλη θα στερηθούν. Πρόκειται για πλάνη σατανική! Υπάρχει όμως και άλλη πλάνη χειρότερη από τις πρώτες. Πολλοί πιστεύουν ότι η ακριβής τήρηση του νόμου, των εντολών του Θεού, εμποδίζει την απόλαυση των επίγειων αγαθών. Ο κόσμος, λένε, «ἐπί τό πονηρόν κεῖται»: εάν δεν πεις ψέμματα, δεν ξεγελάσεις, δεν ενεργήσεις πονηρά, δεν αδικήσεις, δεν μπορείς να ζήσεις. Πόσο μεγάλη πλάνη! Ποιος εξουσιάζει τα πάντα; Ποιος κατευθύνει τις τύχες του κόσμου; 

Ποιος διατάζει τα νέφη να μην βρέξουν; Ποιος συντρίβει την ύβρη του υπερήφανου; Ποιος σείει τον ουρανό και την γη και την θάλασσα; Ποιος εξουσιάζει τον ήλιο, την σελήνη, τα άστρα, το φως, τα στοιχεία όλα και τα κτίσματα; Και ποιος άλλος παρά ένας, ο Θεός. Αυτός ανοίγει «τήν χεῖρα αὐτοῦ καί ἐμπιπλᾶ πᾶν ζῷον εὐδοκίας». (Ψαλμ. Ρμδ’, 16). Αυτός «πτωχίζει καί πλουτίζει, ταπεινοῖ καί ἀνυψοῖ, ἀνιστᾶ ἀπό γῆς πένητα καί ἀπό κοπρίας ἐγείρει πτωχόν…». (Α’ Βασ. Β’, 6-8).

Εμείς δε, εάν πρώτα παροργίζουμε τον Θεό με τις αμαρτίες μας, είναι δυνατόν να ελπίζουμε στην απόλαυση των επιγείων αγαθών του; Είναι δυνατόν όμως να μας απαντήσουν: «Εμείς βλέπουμε θεοσεβείς να δυστυχούν και ασεβείς να ζουν με ευτυχία». Για τους μεν πρώτους μας απαντάει ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Τις γάρ οἶδεν ἀνθρώπων τά τοῦ ἀνθρώπου, εἰμί τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου τῷ ἐν αὐτῷ;» (Α’ Κυρ. Β΄, 11). Κανένας δεν γνωρίζει τα απόκρυφα του ανθρώπου. Εκείνος, τον οποίο εσύ νομίζεις δίκαιο και άγιο ίσως είναι υποκριτής και ψεύτης.

Ίσως όμως είναι όπως ο Ιώβ, δοκιμαζόμενος από τον Θεό «ὡς χρυσός ἐν χωνευτηρίῳ», που μέλλει στον ουρανό να λάμψει όπως οι φωστήρες. Για τους άλλους πάλι μας απαντάει ο Προφητάναξ Δαβίδ λέγοντας: «Μή παραζήλου ἐν πονηρευομένοις, μηδέ ζήλου τούς ποιοῦντας τήν ἀνομία». Γιατί; «Ὅτι ὡσεί χόρτος ταχύ ἀποξηρανθήσονται καί ὡσεί λάχανα χλόης ταχύ ἀποπεσοῦνται». (Ψαλμ. Λστ’, 1). Ο άδικος πλούτος γρήγορα σκορπίζεται και η άνομη ευτυχία χάνεται σαν καπνός. Τέτοια γεγονότα συμβαίνουν κάθε μέρα. Βλέπουμε ανθρώπους να πέφτουν από το ύψος της ευτυχίας στην άβυσσο των δυστυχημάτων και του πόνου. 

Αν τώρα κάποιος είναι τυφλός και κουφός, μπορεί να αποδώσει αυτές τις μεταβολές στην τύχη, εξακολουθώντας να αμαρτάνει, παραβαίνοντας τους νόμους του Θεού και ελπίζοντας στην απόλαυση των αγαθών του. Για το θέμα αυτό τόσο καθαρά μίλησε ο Θεός, ώστε κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει. Ας ακούσουμε τι λέγει: «Τάδε λέγει Κύριος: Ἰδού οἱ δουλεύοντες μοι φάγονται ὑμεῖς δέ πεινάσετε. Ἰδού οἱ δουλεύοντές μοι πίονται, ὑμεῖς δέ διψήσετε. Ἰδού οἱ δουλεύοντές μοι εὐφρανθήσονται, ὑμεῖς δέ αἰσχυνθήσεσθε. Ἰδού οἱ δουλεύοντές μοι ἀγαλλιάσονται ἐν εὐφροσύνῃ, ὑμεῖς δέ κεκράξετε διά τόν πόνον τῆς καρδίας ὑμῶν καί ἀπό συντριβῆς πνεύματος ὑμῶν ὀλολύξετε». (Ησα. Ξε’, 13).

Ποια άλλα λόγια μπορούν να είναι καθαρότερα απ’ αυτά ή αποφασιστικότερα; Εάν, λοιπόν, κάποιος αμφιβάλλει, ότι τα λόγια αυτά είναι του Θεού ή ότι ο Θεός υπόσχεται μεν, αλλά δεν εκπληρώνει, τότε γι αυτόν δεν υπάρχει καμμία ελπίδα! Αυτός πρέπει να χωριστεί από τους Χριστιανούς, να φύγει από την εκκλησία με πλήρη απελπισία… Όποιος όμως πιστεύει ότι αυτά είναι λόγια του Θεού και ότι ο Θεός εκπληρώνει με το παραπάνω ό,τι υπόσχεται, ας ακούσει και τα εξής:

Εάν θέλεις πλούτο, εάν επιθυμείς τιμές, εάν ζητάς ευτυχία, εάν έχεις όρεξη να απολαύσεις τα αγαθά αυτού του κόσμου, φύλαγε με κάθε προσοχή και επιμέλεια όλες τις εντολές του και μην παραβείς καμία. Ακόμη, αν έχεις οποιοδήποτε επάγγελμα, από τα πιο σπουδαία μέχρι τα πιο ασήμαντα, μην καυχηθείς ούτε για την εξυπνάδα σου, ούτε για τις γνώσεις και τις ικανότητές σου, ούτε για την δύναμή σου, ούτε για τον πλούτο σου. Τι λέγει ο Θεός: «μή καυχάσθω ὁ φρόνιμος ἐν τῇ φρονήσει αὐτοῦ καί μή καυχάσθω ὁ δυνατός ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ καί μή καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ», (Α’ Βασ. Β, 10), αλλά έχε όλη την ελπίδα και την πεποίθησή σου στην φιλανθρωπία και στο έλεος του Θεού.

Τι ακόμη λέγει συνεχίζοντας ο Θεός; «Αλλ' ἢ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, ἐν τῷ συνιεῖν καί γινώσκειν τόν Κύριον καί ποιεῖν κρῖμα καί δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς». Δηλαδή, να καυχώμαστε επειδή γνωρίζουμε ότι τα πάντα προέρχονται από τον Θεό και αυτός είναι ο χορηγός των επιγείων και των επουρανίων αγαθών, σ’ αυτούς που τον αγαπούν, εργαζόμενοι και εκτελώντας το θέλημά του. Ας ζητούμε, λοιπόν, με όλη την ψυχή και την καρδιά μας την βασιλεία του Θεού και την κατόρθωση της αρετής και ας μην αμφιβάλλουμε ότι ζητώντας αυτά θα απολαύσουμε τα επίγεια αγαθά. 

Αυτό μας το υποσχέθηκε ο αψευδής Θεός λέγοντας: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». (Ματθ. Στ’, 33).

Πηγή: http://pathanasios.gr/index.php

Νικηφόρος Θεοτόκης

Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως

ΔΥΤΙΚΟΙ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΜΕ ''ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ'' ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

Δὲν ἡσύχασε ὁ Διάβολος οὔτε θὰ ἡσυχάσει ἀπὸ τὸ νὰ διώκει καὶ νὰ πολεμεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πρώτης χιλιετίας ξεσήκωσε τοὺς Ἑβραίους κατ᾽ ἀρχὴν καὶ κατόπιν τοὺς εἰδωλολάτρες, ποὺ προκάλεσαν φοβεροὺς διωγμοὺς καὶ μαρτύρια ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, δὲν κατόρθωσαν ὅμως νὰ τὴν ἐκθεμελιώσουν, ὅπως ἐπεδίωκαν, γιατί ἀκρογωνιαῖος λίθος καὶ θεμέλιό της εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός.

Μετὰ τὸν θρίαμβο ποὺ τῆς ἐξασφάλισε, θεόθεν παρακινηθείς, ὁ ἰσαπόστολος αὐτοκράτωρ Μ. Κωνσταντῖνος ἀντιμετώπισε χειρότερους ἐχθρούς, ἐσωτερικοὺς τώρα, ἀπὸ τὰ σπλάγχνα της, τὶς πάμπολλες αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, τὰ ὁποῖα ἀπέκοψε μὲ τοὺς Ἁγίους καὶ Θεοφόρους Πατέρες ὡς σεσηπότα τμήματα καὶ διεφύλαξε τὴν ὑγεία καὶ τὴν πνευματική της δύναμη καὶ ἰκμάδα.

Ἡ μεγάλη ἀπειλὴ τοῦ ἀντιχρίστου Ἰσλὰμ ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα ἀφήρεσε ζωτικὸ χῶρο τῆς κοσμοεξάκουστης χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας σὲ ἐπαρχίες τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς καὶ προσέθεσε νέους μάρτυρες στὸ Ἁγιολόγιό της, ὡς ἀντιστάθμισμα ὅμως αὐτῆς τῆς ἐδαφικῆς ἀπωλείας προνόησε ὁ Θεὸς τὴν ἐξάπλωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὸν Βορρᾶ, στοὺς σλαβικοὺς λαούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἡ Μεγάλη καὶ Ἁγία Ρωσία ἐδόξασε τὴν Ὀρθοδοξία καὶ δοξάσθηκε ἀπὸ αὐτήν.

Ἀσφαλῶς δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόσχιση τοῦ Παπισμοῦ ἀπὸ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία στὰ μέσα τοῦ 11ου αἰῶνος, τὸ 1054, καὶ τὴν προσπάθεια τῶν Δυτικῶν νὰ καταστρέψουν τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὶς σταυροφορίες καὶ τὴν Οὐνία, ἡ Κωνσταντινούπολη εἶχε ἀποκτήσει ἕναν ὁμόδοξο δυνατὸ σύμμαχο, τοὺς Ρώσους, εἰς τοὺς ὁποίους μετέδωσε βέβαια τὴν Ὀρθοδοξία, ἀπολαμβάνοντας ὅμως ἐπὶ αἰῶνες ἀφοσίωση, ὑποστήριξη, παρηγορία καὶ ἀπέναντι τῶν Φράγκων τοῦ πάπα, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι τοῦ νέου ἰσχυροῦ Ἰσλὰμ τῶν Ὀθωμανῶν στοὺς ὁποίους ὑπετάγη κατὰ τὴν τραγικὴ ἅλωση τοῦ 1453.

Κανένας δὲν θὰ περίμενε ὅτι στὶς ἀρχὲς τῆς τρίτης χιλιετίας, καὶ ἀφοῦ παρὰ τὶς προσπάθειές της ἡ Δύση καθ᾽ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς δεύτερης χιλιετίας δὲν μπόρεσε νὰ διασπάσει καὶ νὰ διαιρέσει τοὺς Ὀρθοδόξους, κατορθώνει τώρα στὶς ἀρχὲς τῆς τρίτης χιλιετίας νὰ προκαλέσει ἀντιπαλότητα καὶ σύγκρουση, μεταξὺ τῶν δύο ἰσχυρῶν τους κέντρων, τὴν ἱστορικὴ Κωνσταντινούπολη, ἐξασθενημένη τώρα πολιτικὰ καὶ ἐκκλησιαστικά, καὶ τὴν ἰσχυρὴ κοσμοκράτειρα Μόσχα, τὴν ὁποία οἱ Δυτικοὶ ὑπολογίζουν, φθονοῦν, πολεμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν μὲ κάθε τρόπο νὰ τὴν ταπεινώσουν.

Δὲν μπόρεσαν νὰ τὸ καταφέρουν με τὴν ὑπὸ ἀμερικανικὴ προστασία καὶ στέγη φιλοπαπικὴ καὶ φιλοπροτεσταντικὴ ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016. Τὸ ἐπιχειροῦν τώρα μὲ μεγαλύτερο θράσος ὡς νέα σταυροφορία ἐναντίον τῆς Ρωσίας, μὲ ἀφορμὴ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα καὶ σταυροφόρους τοὺς Οὐνίτες καὶ τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, στοὺς ὁποίους ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, συμμαχώντας μὲ τοὺς νέους σταυροφόρους τοῦ πάπα, ὁ ὁποῖος προσποιεῖται τὸν οὐδέτερο, προσέδωσε κῦρος καὶ ἰσχὺ μὲ τὴν ἀντικανονικὴ καὶ ἀντισυνοδικὴ παραχώρηση αὐτοκεφαλίας, ἀγνοώντας τὴν κανονικὴ καὶ νόμιμη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἰσχυρὴ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στὴν ὁποία ἐκκλησιαστικὰ ἀνήκει ἡ Οὐκρανία.

Γιὰ πολλοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀδύνατο καὶ ἀδιανόητο νὰ συστρατευθοῦμε μὲ τοὺς νέους Φράγκους σταυροφόρους τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῆς Ἀμερικῆς. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅπως ἀντιδράσαμε, ὄχι μόνο μὲ λόγια «πτεροέντα», ἀλλὰ καὶ μὲ ἔργα, μὲ τὴν εὐλογημένη ἀποτείχιση, ἐναντίον τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, ἀντιδροῦμε καὶ τώρα μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα ἐναντίον τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας ποὺ παρεχώρησε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ἐνισχύοντας τὴν ἄσκηση βιαιοτήτων ἐναντίον τῶν ἐκεῖ Ὀρθοδόξων καὶ διακινδυνεύοντας πανορθόδοξο σχίσμα. 

Τρίβουν τὰ χέρια τους, χαίρουν καὶ ἀγάλλονται οἱ αἱρετικοὶ Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες, γιὰ τὴν διαφαινόμενη ὁριστικὴ ρήξη Κωνσταντινούπολης καὶ Μόσχας. Ἡ «Θεοδρομία» τὸ ἐπιστημονικὸ θεολογικὸ περιοδικὸ τῆς «Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν» ἔκλεισε τὴν εἰκοσαετία τῆς ἔκδοσής του (1999-2018) δημοσιεύοντας τὰ «Πρακτικά» τῆς ἐπιτυχημένης Ἡμερίδας μὲ τίτλο: «Ὀρθοδοξία καὶ Κολυμπάρι. Δύο χρόνια μετά», ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Θεσσαλονίκη στὶς 16 Ἰουνίου τοῦ 2018. Ἀρχίζουμε σὺν Θεῷ τὴν νέα περίοδο μὲ τὴν δημοσίευση ἐντὸς τοῦ Ὀκτωβρίου, τῶν «Πρακτικῶν» τῆς ἐπίσης πολὺ ἐπιτυχημένης Ἡμερίδος μὲ τίτλο «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο καὶ ἡ νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου». 

Στὸ πρῶτο μέρος τοῦ διπλοῦ τεύχους παρατίθενται οἱ ἐνδιαφέρουσες ὀκτώ εἰσηγήσεις καὶ τὰ «Πορίσματα» τῆς Ἡμερίδας, ἐνῶ στὸ δεύτερο ἐπιλέξαμε καὶ δημοσιεύουμε σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ Ζήτημα κείμενα, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν. Μὲ πολλὴ χαρὰ παραδίδουμε καὶ αὐτὸ τὸ ἐμβληματικὸ διπλὸ τεῦχος στοὺς συνδρομητὲς καὶ ἀναγνῶστες τῆς «Θεοδρομίας», ἐλπίζοντες καὶ εὐχόμενοι νὰ μὴν εὐοδωθοῦν τὰ σχέδια τῶν νέων σταυροφόρων καὶ τῶν συμμάχων τους ἐναντίον τῆς φίλης Ὀρθοδοξίας.

Πηγή: https://www.romfea.gr

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

ΠΑΥΛΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΥΠΡΙΟΥ: ΙΔΟΥ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΑΡΕΣΤΟΣ

Περιοδικό ''ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ'' φιλοξενών το άρθρο
του αειμνήστου Παύλου Μοναχού Κυπρίου, του Χοζεβίτου, έτει 1965.

Παρουσιάζουμε ένα θαυμάσιο -καθ' όλα- άρθρο του αειμνήστου Παύλου Μοναχού - Χοζεβίτου, που δημοσιεύθηκε στο Μηνιαίον Εκκλησιαστικόν και Θρησκευτικόν περιοδικόν  ''Αγιορείτικη Βιβλιοθήκη'', εκδιδομένη υπό Σωτηρίου Ν. Σχοινά, έτος Λ', έτος 1965, σελ. 77 - 80. Αποτελεί την γνήσια Ορθόδοξη θεώρηση περί ''τοις των πάντων ενώσεως'', αυτήν (την ένωση), που οι παναιρετικοί Οικουμενιστές εννόησαν, παρερμήνευσαν και διέφθειραν, ως είδους εκκλησιολογικής συνδιαλλαγής, ανεξέλεγκτης εκτροπής κανόνων και Οικουμενικών Συνόδων, παραδόσεων και αρχέγονων εκκλησιαστικών ειωθότων. Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Όλος ο κόσμος, συνέρχεται, συνασπίζεται, ενούται εις συγκροτήματα, συνασπισμούς και οργανισμούς ποικιλομόρφους και ποικιλωνύμους, των οποίων οι σκοποί είναι κατά το πλείστον κοσμικοί και ιδιοτελείς και εν πολλοίς υστερόβουλοι και απόκρυφοι. Μόνον αι Ορθόδοξαι Εκκλησίαι, ενώ νοούνται εν σώμα, δεν έσπευσαν ν' αποκαταστήσωσιν τελείαν μεταξύ των ομοφωνίαν και ένωσιν. Αλλ' η ειλικρινής και σωτήριος ένωσις είναι εντολή θεία, ήτο το αντικείμενον της ευχής του Κυρίου προς τον ουράνιόν του Πατέρα, ''ίνα πάντες εν ώσι'' και ταύτην συνεχίζει η Εκκλησία του ευχομένη αδιαλλείπτως ''υπέρ της των πάντων ενώσεως''. 

Θέλομεν να πιστεύωμεν, ότι πόθος διά την εκπλήρωσιν της ταύτης ευχής, εκίνησεν επ' εσχάτων τας επί μέρους Ορθοδόξους Εκκλησίας, ίνα συνέλθωσιν επί το αυτό, διά να διασκεφθώσι και αποφασίσωσι προσφόρως. Αλλ' η ένωσις, ως πολλάκις ελέχθη και εγράφη, πρυποθέτει ταυτότητα αντιλήψεων εις πάντα, άλλως, όχι μόνον δεν είναι βιώσιμος, αλλ' είναι και πεμπτοφαλαγγιτική, διότι εισάγει τους εχθρούς και τους κατασκόπους εις τον οίκον και τους λύκους εις την ποίμνην των προβάτων. 

Συγκεκριμένως, όσον αφορά εις το ''θέμα ενώσεως'' με τους παπιστάς της Ρώμης, εφ' όσον δεν πρόκειται περί εταίρων, πρώτως ήδη συζητούντων και συμβαλλομένων, αλλά περί επαναφοράς ενώσεως προυπαρξάσης και διαρρηχθείσης, περίεργος και ακατανόητος είναι η επιδίωξις διαλόγων και συζητήσεων, ενώ μόνον λογικόν υφιστάμενον θέμα, είναι η επάνοδος των αποστιρτησάντων και διαρρηξάντων την ένωσιν, εν μεταμελεία και ομολογία, ουχί δε συζητήσει. 

Τόση κίνησις και θόρυβος γίνεται και μετακίνησις εκπροσώπων Ορθοδοξίας διά τε αέρος και θαλάσσης, διά την επιδίωξιν προσεγγίσεως ή ''ενώσεως'' μεθ' ετεροκλίτων, ζητούντων ουχί την ένωσιν εν Χριστώ, αλλ' υποζύγια, ενώ αμελείται επιδίωξις την εις πάντα ενώσεως και ομοφωνίας μεταξύ αυτών των Ορθοδόξων! Εις την εμφανεστέραν εκδήλωσιν των πιστευομένων, την θείαν Λατρείαν, υπάρχει μεταξύ των Ορθοδόξων ασυμφωνία, πρώτην φοράν αναφανείσαν εν τη Εκκλησία από δέκα εξ και πλέον αιώνων. 

Την αναγκαιότητα ομοχρόνου Λατρείας υπό πάντων των Ορθοδόξων, υπέδειξεν η Διάσκεψις Ρόδου (1961), η δε αναγραφείσα προ τινος χρόνου πληροφορία, ότι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ''μελετά από καιρού το σοβαρώτατον τούτο θέμα'', και η διαπίστωσις αναγκαιότητος λύσεως, ήτις ''θα επαναφέρη την μεταξύ των Ορθοδόξων Ελλήνων ποθητήν ενότητα'', ενέπλησε χαράς και κατανύξεως πάντας τους αγαπώντας την ευπρέπειαν και την δόξαν της Εκκλησίας΄ διότι, πως άλλως εμφαίνεται το κάλλος και η τιμή και η δόξα της Μητρός Εκκλησίας, ειμή εν τη ενώσει των τέκνων αυτής; 

Απορούμεν, διατι η αναγνώρισις και διαπίστωσις αύτη βραδύνει να φθάση εις την πρακτικήν εφαρμογήν εν τη Εκκλησία εις δόξαν και όφελος αυτής και χαράν ανεκλάλητον των τέκνων αυτής και διερωτώμεθα, τίνες οι τρομεροί λόγοι, οι επιβάλλοντες την ολιγωρίαν; Μήπως ήσσονος σημασίας είναι το θέμα τούτο και αδιάφορος η λύσις του; 

Αλλ' όμως ο αξιομακάριστος εκείνος πρώτος Βασιλεύς των Χριστιανών, ο Μέγας Κωνσταντίνος, την περιωρισμένης εκτάσεως διαφοράν εκείνην, εις μόνην την εορτήν του Πάσχα, ουδόλως εθεώρησε μικράς σημασίας, αλλά μετ' ενθέου ζήλου έσπευσε μεταξύ των πρώτων να αποκαταστήση και εν τούτω την πλήρη ομοφωνίαν εν τη Εκκλησία, γράφων προς τους απολειφθέντας της Α' Οικουμενικής Συνόδου Επισκόπους και παριστών ''όπως εστί δεινόν τε και απρεπές κατά τας αυτάς τας ημέρας ετέρους μεν ταις νηστείαις σχολάζειν, ετέρους δε συμπόσια... συντελείν και άλλους μεν εν εορταίς και ανέσεσιν εξετάζεσθαι, άλλους δε ταις ωρισμέναις εκδεδόσθαι νηστείαις'' και πόσον εστίν αναγκαίον και θεάρεστον ''καλώς έχειν επί μιας ημέρας πάντας τους απανταχού επιτελείν'' (Ευσ. Καισ. Βίος Κων. Γ' XVII). 

Η θεάρεστος και ζηλευτή ομοφωνία, ήτις επί δέκα εξ αιώνας (325-1924) ήτο άρρηκτος εν τη Εκκλησία, διερρήχθη ένεκα των αμαρτιών ημών κατά την ταλαίπωρον ημών γενεάν΄ και ούτως, ενώ η αγία Βηθλεέμ εξέπεμπε κατά την νύκτα των Χριστουγέννων και διά του ραδιοφώνου το ευφρόσυνον και ουράνιον άγγελμα της του Χριστού σαρκώσεως και έψαλλε: ''Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται, Χριστός ετέχθη εκ της Παρθένου'' υπήκουον δε και συνεώρταζον τα υπερτριακόσια εκατομμύρια Ορθοδόξων της γης, η Εκκλησία της Ελλάδος και άλλαι τινες ολιγάριθμοι, δεν μετείχον της χαράς, τηρούσαι σιγήν. 

Σήμερον, ότε επί των θρόνων πολιτικού και θρησκευτικού του μόνου εν τω κόσμω Ορθοδόξου Βασιλείου, ίστανται συνώνυμοι των ενδοξοτέρων Βασιλέως και Αρχιεπισκόπου της χριστιανωσύνης, ευελπιστούμεν, ότι ταχέως θα επανέλθη η Ορθοδοξία εις την ενί τη ενώσει εύκλειαν και ωραιότητα αυτής και ότι θα ζηλώσωσι τον ζήλον του ενδόξου εκείνου Βασιλέως, του οποίου διάδοχος είναι ο λαοφιλής, σημερινός Βασιλεύς, ίνα άρωσιν, ως εκείνος, την συμφωνίαν και αποκαταστήσωσι την συμφωνίαν της Εκκλησίας εις δόξαν του Ιδρυτού αυτής. 

Ιδού, Μεγαλειώτατε και Μακαριώτατε, ένωσις, δι' ην θ' αγαλλιάση ο ουρανός και η γη και δι' ην το μνημόσυνον Υμών έσται αιώνιον και ουχί ένωσις μετά του εωσφόρου της Δύσεως, όστις ζητεί δούλους και επιζητεί προσκύνησιν ομοίαν εκείνης, ην ετόλμησε να ζητήση παρ' αυτού του Κυρίου εις τας ερήμους ταύτας ο αόρατος όμοιός του, όστις και ήκουσεν ''ύπαγε οπίσω μου σατανά''΄ όπερ και ημείς απευθύνομεν. 

Εις τον Μελέτιον Μεταξάκην - διά τον οποίον καυχώνται οι μασώνοι ότι ήτο τοιούτος υψίστου μάλιστα βαθμού - ήρκεσε μόνον ''μια τσεκουριά''- κατά ιδίαν του έκφρασιν - διά να επιφέρη την ασυμφωνίαν εν τη Εκκλησία. Διατί δεν είναι διά την όλην Εκκλησίαν πλέον δυσεπίτευκτος και ολιγώτερον ενδιαφέρουσα, η επαναφορά εις την ομοφωνίαν και ένωσιν, ήτις είναι θέλημα και εντολή του Θεού και σωτηρία και τείχος κατ' εχθρών ορατών και αοράτων; 

Ότι η ''τσεκουρηδόν'' επιβληθείσα ασυμφωνία, η ταλαιπωρούσα και καταθλίβουσα την Εκκλησίαν, δεν παρεισήχθη θεαρέστως και προς το συμφέρον ταύτης και ότι όλως αντιεκκλησιαστικώς ανεκινήθη το θέμα της ημερολογιακής μετακινήσεως, ευκόλως δύναται να κατανοηθή και εξ' απλής απαρρυθμίσεως των ''σπουδαίων'' εκείνων θεμάτων, τα οποία ανεκίνησε και συνεζήτησε το υπό του Μ. Μεταξάκη συγκληθέν και αυτοκληθέν ''Πανορθόδοξον (ενώ ουδέν των λοιπών Πατριαρχείων μετείχε τούτου) Συνέδριον'' του 1923, ων πρώτον ήτο το ημερολογιακόν. 

Ήσαν δε ταύτα, πλην της εορτολογικής μονομερούς μετακινήσεως, ο γάμος των ιερέων μετά την χειροτονίαν, η χειροτονία επισκόπων εγγάμων, η κουρά των κληρικών, η αποβολή του ενδύματος των κληρικών, η περικοπή των νηστειών, η συντόμευσις της Λειτουργίας, το των διαζυγίων, οι βαθμοί της συγγενείας, το των σχέσεων προς τας άλλας Εκκλησίας κ.λ.π. 

Ιδού και τινες των υπό του συνεδρίου εκείνου ληφθεισών ''κοσμοσωτηρίων'' αποφάσεων, κατ' αυτά τα πρακτικά του: ''δεν υφίσταται λόγος δογματικός μονίμου προτεραιότητας μεταξύ μυστηρίων γάμου και ιερωσύνης'', ''ευρίσκομεν ορθόν, όπως κείρηται η κόμη των κληρικών και όπως η εν τη κοινωνία εξωτερική περιβολή αυτών, μη απομακρύνηται του ρυθμού της ενδυμασίας των λαικών'', ''η μοναχική ευχή συνισταμένη εις το μικρόν και μέγα σχήμα, θεωρείται υποχρεωτικώς τηρητέα ισοβίως, εφ' όσον εδώθη ουχί ενωρίτερον του 25ου έτους της ηλικίας'', ''επαφίεται εις τας επί μέρους Εκκλησίας, όπως ρυθμίζωσιν εκάστοτε τον χρόνον του μετ' αργίας εορτασμού των εν μέσω της εβδομάδους συμπιπτουσών εορτών των αγίων'' κ.λ.π. κ.λ.π. 

Το υποστηριχθέν, ότι η ημερολογιακή μεταρρύθμισις ήτο πρώτον βήμα και προανάκρουσμα της κινήσεως διά την ''ένωσιν'', δηλ. υποδούλωσιν εις τους ματαιόφρονας της δύσεως, δεν είναι υπερβολή, εφ' όσον εκηρύχθη υπ' αυτού του ''Πανορθοδόξου Συνεδρίου'', του οποίου οι ομιληταί διθυραμβικώς διηρωτώντο: ''Μήπως η εισαγωγωγή του νέου Πανορθοδόξου! Ημερολογίου δεν είναι ο πρώτος λίθος διά το οικοδόμημα της ενώσεως πασών των Εκκλησιών του Θεού;''. 

Η μία αθέτησις ανοίγει θύραν εις άλλην και καλώς έλεγεν ο Μέγας Φώτιος. ''Οίδε και η μικρά των παραδοθέντων αθέτησις και προς όλην του δόγματος επιτρέψαι καταφρόνησιν''. Καιρός να επανεύρη η Εκκλησία, όχι άλλην, αλλά την θεάρεστον ένωσιν ''ίνα το αυτό λέγωμεν πάντες'' και ίνα πάντες ομού ''δοξάζωμεν εν ενί στόματι΄ το όνομα του Κυρίου ημών''. (Α' Κορινθ. α' 10, Ρωμ. ιε' 6).

(Πηγή ηλεκτρονικού κειμένου: https://athoslibrary.blogspot.com)

Παύλος Μοναχός - Χοζεβίτης

Ιεροσόλυμα

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (ΚΑ' ΜΕΡΟΣ)

Ο Γρηγόριος Ευστρατιάδης (1864-1950) υπήρξε νομικός, εκδότης και βουλευτής. 

Επί σειρά ετών υπήρξε εκδότης και διευθυντής της εφημερίδας ''ΣΚΡΙΠ'' της Αθήνας. 

Το ''ΣΚΡΙΠ'' αμέσως μετά την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 τάχθηκε 

κατά του συνόλου των νεωτερισμών, που εισήγαγαν στο σώμα της Εκκλησίας 

ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης. 

Φιλοξενούσε 

στις σελίδες του το σύνολο σχεδόν των ανακοινώσεων της ''Ελληνικής Εκκλησιαστικής Κοινότητας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'', 

δημοσίευε

 -με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ- όλες τις ειδήσεις για τις διώξεις των χιλιάδων αποτειχισμένων ''Παλαιοημερολογιτών'' 

και παρουσίαζε άρθρα αντινεωτεριστικά και κατά της κίνησης για την ''Ένωση των Εκκλησιών'', 

όπως ονομαζόταν τότε η οικουμενική κίνηση. 

Το βιβλίο του ''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'' δημοσιεύθηκε 

υπό την μορφή 

συνεχιζόμενων άρθρων τον Μάρτιο του 1928 και αποτέλεσε

 μια εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική και θεολογική εργασία για το ημερολογιακό σχίσμα. 

Το περισσότερο -ίσως- ενδιαφέρον 

στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει το γεγονός, 

ότι επιχειρήθηκε η προσέγγιση των δρώμενων της ημερολογιακής καινοτομίας 

και

μέσα από το πληροφοριακό φάσμα της δημοσιογραφίας και εύλογα η επικαιρότητα ζωντανεύει ιδεατά 

στα ''πέτρινα'' αυτά χρόνια του Μεσοπολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη διαδραστικά τον επίκαιρο και ζωντανό παλμό των γεγονότων!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΑ' Μέρος

Κατεδείξαμεν εις το χθεσινόν άρθρον, ποιαν κατέβαλε προσπάθειαν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, όπως αποκρύψη από την Ιεραρχίαν, την ριζικήν διαφωνίαν όλων των ορθοδόξων εκκλησιών, ως προς την εφαρμογήν του νέου εκκλησιαστικού ημερολογίου και τους σοβαρωτάτους λόγους, εις ους, η διαφωνία αύτη εστηρίζετο. 

Αφού κατά την συνεδρίασιν της Ιεραρχίας της 27 Δεκεμβρίου 1923, ότε ελήφθη και η απόφασις αυτής, δεν εξέθεσεν εις την Ιεραρχίαν τας λεπτομερείας της διαφωνίας ταύτης, ουδέ παρουσίασεν, ουδέ ανέγνωσε τας, ας είχε λάβει απαντήσεις παρά των άλλων Εκκλησιών, ιδία δε την απάντησιν του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και παρέστηκεν έκτοτε και ότι κατ΄ αρχήν όλαι αι Εκκλησίαι δέχονται την μεταβολήν, ήλθε διά της εγκυκλίου να ενισχύση την ιδέαν και την πεποίθησιν της Ιεραρχίας, ότι πάσαι αι Εκκλησίαι είναι σύμφωνοι σχεδόν και ότι μόνον ''λεπτομέρειαι τινες θα κανονισθώσιν εν συνεννοήσει μετά των λοιπών Εκκλησιών υπό της Ιεράς Συνόδου''. 

Δεν ηρκέσθη όμως εις την εγκύκλιον αυτού, την οποίαν εδημοσίευσε και εις τας εφημερίδας την 23 Μαρτίου 1924. Εξέδωκε και ανακοινωθέν εν ονόματι της Ιεράς Συνόδου - την οποίαν πλέον μη υπάρχουσαν εξεπροσώπει μόνος - δημοσιευθέν και τούτο την 23 Μαρτίου 1924, διά του οποίου ανακοινών εις τον λαόν τα της ενάρξεως της εφαρμογής του νέου εκκλησιαστικού ημερολογίου, προσεπάθησε να εμβάλη την ιδέαν και την πεποίθησιν και εις τον ελληνικόν λαόν και εις την Ιεραρχίαν, ότι επρόκειτο περί προτωβουλίας και αποφάσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος, την οποίαν εξηναγκάσθη να αποδεχθή το Οικουμενικόν Πατριαρχείον. 

Εις ενίσχυσιν δε, του ότι τάχα το Οικουμενικόν Πατριαρχείον οιωνεί, επέβαλε την μεταβολήν εις την Εκκλησίαν της Ελλάδος, ανέφερεν εις το ως άνω ανακοινωθέν της 23 Μαρτίου, ότι ''και δι' επισήμου γράμματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου από 8 Μαρτίου 1924 χρονολογουμένου, τούτο ανεκοίνωσε τη Ιερά Συνόδω, ότι από της Κυριακής 23 Μαρτίου εν Ημερολόγιον θα υπάρχη και εν τη Εκκλησία και εν τη Πολιτεία. 

Πρέπει να δημοσιεύσωμεν ενταύθα και το ανακοινωθέν τούτο, εκ του οποίου καταφοράται η πρόθεσις και η προσπάθεια να μη μάθη ο Λαός και ο Κλήρος την πραγματικήν αλήθειαν, ιδιαίτερα περί της διαφωνίας των λοιπών Εκκλησιών. Το ανακοινωθέν άρχεται ως εξής: 

''Η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδος εξέδωκε το ακόλουθον ανακοινωθέν: Κατά την ΑΠΟΦΑΣΙΝ του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ήτις και δι' επισήμου γράμματος αυτού χθες ληφθέντος και από 8 Μαρτίου ε. ε. χρονολογουμένου, ανεκοινώθη τη Ιερά Συνόδω από της σήμερον Κυριακής 23 Μαρτίου 1924, ότι εν ημερολόγιον θα υπάρχη και εν τη Εκκλησία και εν τη Πολιτεία. Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΣΑ την απόφασιν ταύτην, θέτει αυτήν εις εφαρμογήν προνοούσα περί της προλήψεως και της επικρατούσης συγχύσεως και ανωμαλίας ένεκα του διχασμού του ημερολογίου, εξ' ων ου σμικρά ζημία εγένετο εις τον θρησκευτικόν βίον του Ελληνικού Λαού (παρατίθεται ενταύθα το τετριμμένον και μοναδικόν επιχείρημα του ατόπου δήθεν του να προηγήται των Χριστουγέννων η εορτή του Νέου Έτους και καθορίζεται πότε θα εορτάσωμεν τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου και άλλαις εορτάς). 

Και εξακολουθεί το ανακοινωθέν: ''Το Πασχάλιον όμως της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επειδή τούτο προήλθεν εξ αποφάσεως Οικουμενικής Συνόδου, μένει μετά την διόρθωσιν ταύτην του Ημερολογίου άθικτον και επαφίεται η επ' αυτού κρίσις εις την όλην Οικουμενικήν Εκκλησίαν... Εξ ονόματος της Ιεράς Συνόδου αποτελουμένης εκ της όλης της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος βεβαιούμεν τον ευσεβή Ελληνικόν Λαόν, ότι η γενομένη αύτη διόρθωσις του Ημερολογίου, όχι μόνο σκόπιμος και ωφέλιμος ήτο, αλλά και ανταποκρίνεται εις την πολλαχόθεν εκδηλωθείσαν επιθυμίαν και ανάγκην αυτού και ουδέ καν προσκρούει, ούτε εις δόγμα, αλλ' ούτε εις κανόνα τινα της Εκκλησίας. 

Η ορθόδοξος Ιεραρχία είναι η μόνη ήτις εκ της αποστολής της, τα ωφέλιμα τω Θεώ κατεργάζεται΄ οποία απόφασις αυτής εις το καλώς νοούμενον συμφέρον της Εκκλησίας και της Πολιτείας αποβλέπει και συνεπώς, αι αποφάσεις αυτής εν πλήρη επιγνώσει ελήφθησαν και οι τα ενάντια διεκδικόντες, ουδόλως το συμφέρον του Ελληνικού λαού αγαπώσιν, αλλά το εναντίον επιδιώκουσι ζητούντες να καταρρίψωσι το γόητρον της κορυφής της εκκλησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπερ, εάν εν ημέραις δυσχειμέρους την ιεράν της πίστεως παρακαταθήκην αμείωτον διεφύλαξε, πολλώ μάλλον πράττει τούτο εν τω αιώνι του πολιτισμού και της προόδου, όπου το πνεύμα του Χριστιανισμού εξαπλούται. 

Δεν ήτο δυνατόν βεβαίως το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, αι Εκκλησίαι της Ελλάδος και της Κύπρο, ίνα άλλας ομοδόξους εκκλησίας παραλίπωμεν να προβώσιν εις πράξιν προσκρούουσαν εις την ορθοδοξίαν. Ουδεμία παρ' ορθοδόξου εκκλησίας διαμαρτυρία ηκούσθη΄ μόνον αντιρρήσεις προβάλλονται ένεκα τυπικών λόγων, οίτινες θα αρθώσιν. Ο Μ. Πατριάρχης Ιεροσολύμων από του παρελθόντος ήδη θέρους εδήλωσεν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δύναται να διορθώση το ημερολόγιον. ''Εφ' όσον το Πασχάλιον μένει άθικτον, επαφιέμενον, ως είπομεν εις την κρίσιν της όλης Ορθοδόξου Εκκλησίας, και εφ' όσον η γενομένη διόρθωσις του Ιουλιανού Ημερολογίου δεν μεταβάλλει το Εκκλησιαστικόν αυτού μέρος, αλλά τουναντίον αποκαθιστά τας ακινήτους εορτάς εις πραγματικάς των ημερομηνίας,  η  ε ν ό τ η ς  τ ω ν  Ο ρ θ ο δ ό ξ ω ν  Ε κ κ λ η σ ι ώ ν   δ ε ν  π α ρ α β λ ά π τ ε τ α ι (!!!)''. 

Μελετάται δε, η συγκρότησις Συνόδου εν Ιεροσολύμοις προς οριστικόν διακανονισμόν του ζητήματος. Οι αναγνώσται, οι γνωρίζοντες ήδη εκ των προηγουμένων, ποιον αγώνα κατέβαλον τα πατριαρχεία και ιδία το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας διά του Φωτίου, διά να ανατρέψουν την μονομερή ταύτην απόφασιν της Εκκλησίας της Ελλάδος και διά να αποφύγουν την διάσπασιν της ενότητος της ορθοδοξίας, ας χαρακτηρισθούν, ως προσήκει την προσπάθειαν της Αρχιεπισκοπής Αθηνών να παραπλανήση Λαόν και Ιεραρχίαν διά των ανωτέρω αναληθών ανακοινώσεων και διά της αποκρύψεως της αλήθειας. 

Διατί δεν εξετέθη και εις την Ιεραρχίαν και εις τον Λαόν, η όλη αλήθεια; Διατί δεν ανεκοινώθη, ότι αντετίθεντο εις την γνώμην και την απόφασιν της Εκκλησίας της Ελλάδος  ό λ α ι  α ν ε ξ α ι ρ έ τ ω ς  α ι  ο ρ θ ό δ ο ξ ο ι  Ε κ κ λ η σ ί α ι; Διατί απεκρύβη ότι και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον δεν έστεργε εις μονομερή μεταβολήν άνευ της συμφωνίας όλων των λοιπών Εκκλησιών και, διατί δεν εξετέθησαν οι λόγοι δι' ους το Πατριαρχείον τη επιβολή του υπουργείου των Εξωτερικών της Ελλάδος εξηναγκάσθη να αποδεχθή την φορτικήν πρότασιν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών; 

Τίνα σκοπόν είχε το ανακοινωθέν, ότι ''δεν ήτο δυνατόν βεβαίως το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, αι Εκκλησίαι της Ελλάδος και της Κύπρου, ίνα άλλας ομοδόξους Εκκλησίας παραλίπωμεν να προβώσιν εις πράξιν προσκρούουσαν εις την Ορθοδοξίαν'', ει μη να απατήση τον λαόν να πιστεύση, ότι όλαι αι ομόδοξοι Εκκλησίαι είναι σύμφωνοι; Και δεν είναι ψεύδος, ''ουδεμία παρ' ορθοδόξου Εκκλησίας διαμαρτυρία ηκούσθη'' και, ότι ''μόνον αντιρρήσεις προβάλλονται ένεκα τυπικών λόγων, οίτινες θα αρθώσι''; 

Δεν είναι απάτη, ότι συναινεί δήθεν και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων το γραφέν άλλης εξηγήσεως, ότι ''εδήλωσεν ούτος, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δύναται να διορθώση το Ημερολόγιον''; 

Δεν είναι ψεύδος, ότι ''η Ενότης των ορθοδόξων Εκκλησιών δεν παραβλάπτεται'' διά της διορθώσεως του Ιουλιανού ημερολογίου; Αυτή δε η προσπάθεια να αποκρυβή από τον Λαόν η αλήθεια και η βεβιασμένη ενέργεια να παραπτισθή ούτος δι' αναληθών πληροφοριών, ότι η απόφασις της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι τι πανορθόδοξον και Οικουμενικόν και ουδαμού απολύτως προσκρούει, δεν προδίδει κατάφωρον την ένοχον συνείδησιν της Αρχιεπισκοπής Αθηνών περί της ατόπου, αντικανονικής, αντορθοδόξου και αντιθρησκευτικής πράξεως αυτής; 

Θα ασχοληθώμεν όμως ειδικώτερον και εις τα επόμενα άρθρα περί του αντικανονικού της μονομερούς αποφάσεως ταύτης της Εκκλησίας της Ελλάδος, θα ίδωμεν που προσκρούει, ποια ολέθρια αποτελέσματα έχει και, πως η σημερινή αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ελλάδος παν άλλο ή αυστηρώς έχεται των παραδόσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Συνεχίζεται 

Εκ του βιβλίου του Γρηγορίου Ευστρατιάδη 

''Η Πραγματική Αλήθεια περί του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου'',

που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα των Αθηνών ''ΣΚΡΙΠ'', 

την Δευτέρα 26 Μαρτίου 1928, 

έτος 32ον, αρ. φύλλου 8.940, σελ. 1η. 

Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Διατηρήθηκε η Γραμματική τάξη της εποχής με την επέμβαση μόνο σε κάποια αναγκαία σημεία στίξης.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ Γ' ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης,

Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, 

Σταυρός, βασιλέων τὸ κραταίωμα, 

Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα,

Σταυρός, Ἀγγέλων ἡ δόξα καὶ τῶν δαιμόνων τὸ τραῦμα!

Ὁ φύλακας, ἡ ὡραιότης, τὸ κραταίωμα, τὸ στήριγμα, ἡ δόξα, τὸ τραῦμα, ἡ δύναμις καὶ ἡ χάρις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Μακαριώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν κ. Καλλίνικε,

Σεβασμιώτατε,

Σεβαστοὶ πατέρες, ἀδελφοὶ ἐν Χριστῷ, ἰδιαίτερη καὶ ξεχωριστὴ ἡ σημερινὴ ἡμέρα, Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν. Ἀφενὸς τιμοῦμε μεθεορτίως τὴν Παγκόσμιο Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ποὺ μόλις πρὶν ἀπὸ δύο ἡμέρες ἑορτάσαμε, ἀφετέρου τιμοῦμε κατόπιν Συνοδικῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐκκλησίας τῶν ΓΟΧ Ἑλλάδος, κατ' αὐτὴ τὴν Κυριακή, τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς Γ' ἐμφάνισης τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Τὸ γεγονὸς αὐτό, θυμίζουμε στοὺς νεοτέρους, εἶναι ποὺ σφράγισε καὶ ἐπιβεβαίωσε ἐκεῖνο, ποὺ ἡ συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τοῦ Ἔθνους μας ἐπέβαλε, τὴ διατήρηση τοῦ πατρίου ἑορτολογίου. Παραμονὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τὴν 11ην νυκτερινὴ στὶς 13-9-1925 κατὰ τὸ πάτριο ἡμερολόγιο, στοὺς πρόποδες τοῦ Ὑμηττοῦ, στὴν ἀγρυπνία ποὺ ἐτελεῖτο στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐμφανίστηκε Φωτεινὸς ὁ Τίμιος Σταυρός. 

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ βίωσαν οἱ δύο χιλιάδες τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ εὐρίσκοντο στὸν προαύλιο χῶρο τοῦ Μοναστηριοῦ τὴν εὐλογημένη ἐκείνη στιγμή. Γνωστὸ εἶναι σὲ ὅλους ὅτι πρίν άπὸ ἕνα χρόνο καὶ πλέον εἶχε γίνει ἡ μεταρρύθμιση τοῦ ἡμερολογίου στὶς 10/23 Μαρτίου τοῦ 1924 ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλαγὴ ἡ ὁποία ἔγινε μὲ Ἀριστίνδην Σύνοδο, δίχως δηλαδὴ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας. Τρεῖς μόνον Ἀρχιερεῖς, μὲ πρώτον τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, ἔλαβαν αὐτὴ τὴν διχαστικὴ γιὰ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπόφαση.

Ἑπόμενο καὶ βέβαιο ἦταν οἱ ἐν συνειδήσει Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ ἀντιδράσουν καὶ νὰ μὴ δεχθοῦν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀντίστασης αὐτῆς ἦταν νὰ ἀρχίσουν οἱ κρατικὲς πιέσεις καὶ οἱ διωγμοὶ -καθ’ ὑπόδειξη τῆς Ἐκκλησίας- ἐναντίον ὅλων -κληρικῶν καὶ λαϊκῶν- ὅσοι δὲν ἀκολούθησαν τὴν καινοτομία. Διωγμοί, φυλακίσεις, βανδαλισμοὶ ἦταν κάποια ἀπ’ ὅσα ὑπέστησαν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς καινοτόμους τῆς Ἐκκλησίας, ἁπλὰ καὶ μόνον, διότι παρέμειναν πιστοὶ στὴν παράδοση. Οἱ διωγμοὶ αὐτοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν δὲν ἔγιναν ἀπὸ ἀθέους ἢ ἀπὸ ἀλλοθρήσκους, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ ἀδέλφια μας, τοὺς Ἕλληνες Ὀρθόδοξους τῆς κρατούσης τότε Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.

Νὰ σημειωθεῖ ὅτι τοὺς χρόνους ἐκείνους τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρύθμισης τὰ δεινὰ ἀπ’ τὰ ὁποῖα ὑπέφερε ὁ Ἑλληνισμός, ἐντὸς καὶ ἐκτός τῶν στενῶν ὁρίων τῆς χώρας, ὁ ἀφανισμὸς δηλαδὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Ἀνατολῆς, τῆς γηγενοῦς ρωμιοσύνης, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἐθνικὸς διχασμὸς στὸ ἐσωτερικὸ τῆς μικρῆς μας Ἑλλάδας, εὐνόησαν -πρὸς ἐξυπηρέτηση κάποιων- τὴν «ἀλλαγή». Μὲ συντομία, ἀγαπητοί, ἀναφέρομαι στὶς δραματικὲς στιγμὲς ποὺ βίωσαν οἱ ἀοίδιμοι προκάτοχοι καὶ προπάτορές μας στὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν θέλησαν νὰ φραγκέψουν, ὅπως –στεντορείᾳ τῇ φωνῇ- διαλαλοῦσαν, ἀγωνιζόμενοι γιὰ τὴν Πίστη σὲ κάθε γωνιὰ τῆς πατρίδας μας.

Ἔτσι λοιπόν, ἐκεῖνο τὸ βράδυ τῆς 13ης πρὸς τὴν 14η Σεπτεμβρίου μὲ τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο, ἂν καὶ τὰ αὐστηρὰ μέτρα γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῶν ἑορτασμῶν τοῦ πατρίου ἑορτολογίου καὶ οἱ ἀπαγορεύσεις καὶ οἱ σχετικὲς ποινὲς ἐμπόδιζαν τὶς συνεστιάσεις τῶν πιστῶν, ἐν τούτοις οἱ ἁπλοὶ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες κατάφεραν νὰ συγκεντρωθοῦν στὴν Ἱερὴ ἐκείνη ἀγρυπνία, γιὰ νὰ τιμήσουν τὴν Ἁγία ἡμέρα. Σιγὰ - σιγὰ κι ἀθόρυβα, ὅσο ἦταν δυνατόν, ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον μαζεύτηκαν στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου. 

Ὁ Λειτουργὸς Ἱερέας, ὁ Ἅγιος ἐκεῖνος καὶ ἄξιος λευΐτης τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ πατὴρ Ἰωάννης Φλῶρος, εἰσόδευσε ἐντὸς τῆς Μονῆς ντυμένος ὡς γραία, δίχως νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν οἱ ἀστυνομικοὶ που φύλαγαν τὸν χῶρο, γιὰ νὰ μὴν πλησιάσει Λειτουργὸς παλαιοημερολογίτης. Ὁ γέρων Ἰωάννης κατάφερε μὲ εὐκολία νὰ προσκυνήσει τὸ Ἅγιο θυσιαστήριο καὶ νὰ ξεκινήσει τὴν Ἱερὰ ἀγρυπνία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Κατὰ τὶς 11 τὸ βράδυ οἱ ἀστυνομικοὶ εἶχαν πλέον ἀντιληφθεῖ ὅτι βρίσκεται Λειτουργὸς ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ ὅτι τελεῖται Ἀκολουθία. Ἡ ἐντολὴ ἀπὸ ἄνωθεν ἦταν νὰ συλλάβουν τὸν γέρο Λειτουργό, νὰ τὸν ἀποπέμψουν ἀπὸ τὴ Μονὴ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸ αὐτόφωρο. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γίνει αὐτό, οἱ ἀστυνομικοὶ ἄκουσαν τὸ πλῆθος τῶν δύο χιλιάδων πιστῶν νὰ φωνάζει: «ὁ Σταυρός, ὁ Σταυρός, ὁ Σταυρός»!

Τί εἶχε συμβεῖ; Ἀκριβῶς ἐπάνω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι στὸν οὐρανὸ ἐμφανίστηκε μεγάλος φωτεινὸς Σταυρός, μὲ εὖρος τέτοιο σὰν νὰ σκέπαζε σχεδὸν τὴ Μονή, ἡ φωτεινότης τοῦ ὁποίου εἶχε μετατρέψει σχεδὸν σὲ ἡμέρα τὸ σκοτάδι τῆς νύχτας. Οἱ συγκεντρωμένοι τότε πιστοὶ γονάτισαν μὲ ὑψωμένα τὰ χέρια πρὸς τὸ φωτεινὸ Τίμιο Σταυρὸ κι ἀναφωνοῦσαν τὸ «Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον» συνεχῶς. Οἱ ἀστυνομικοὶ ἄφησαν κάτω τὰ ὅπλα τους καὶ ὡς ζωντανοὶ πλέον μάρτυρες τῆς θείας βεβαιώσεως ὅτι ἐκείνη τὴ νύχτα, σὲ ἐκείνη τὴν ἀγρυπνία, ἐτελεῖτο ὄντως ἡ ἑορτὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, γονάτισαν καὶ ἔψαλαν κι ἐκεῖνοι τὸ «Κύριε ἐλέησον».

Ἡ ἐφημερίδα «Σκρίπ», ἕνα γνωστὸ ἔντυπό της ἐποχῆς, ἔγραψε: «μέγα θαῦμα στοὺς παλαιοημερολογίτες. Ἐφανερώθη ὁ Τίμιος Σταυρὸς τῆς Ὑψώσεως μὲ τὸ παλαιό. Οἱ ἀκτίνες τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἔφταναν ἀπὸ τὸν Ὑμηττὸ ἑὼς τὸ Φάληρο.» Ἦταν ὄντως Θεοσημεῖο ἐμφανὲς σὲ ὅλους! Ἀκόμη κι ἀπὸ ἁμαξοστοιχία τῶν Ἀθηνῶν -σύμφωνα μὲ μαρτυρίες- ἔγινε ὁρατὸ τὸ Θεοσημεῖο, μὲ ἀποτέλεσμα ὅσοι τὸ εἶδαν καὶ τὸ βίωσαν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος πράγματι ἀπεκάλυψε ὅτι τὸ νὰ ἀκολουθεῖ κάποιος τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι πεῖσμα, δὲν εἶναι δῆθεν ἀνυπακοὴ πρὸς τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία, ποὺ ἔκανε τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολογίου, δὲν εἶναι ἔκφραση ἰδιοτέλειας.

Ἀντιθέτως, εἶναι ἱερὸ καθῆκον, πνευματικὴ εὐθύνη καὶ ἀπόλυτη χριστιανικὴ ἀγάπη πρὸς τὸν Ἅγιο Θεό· εἶναι ὑποχρέωση τοῦ κάθε Ὀρθοδόξου νὰ βιώνει καὶ νὰ ἀκολουθεῖ ὅλα ὅσα ἡ Μία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐθέσπισαν. Ὁ Τίμιος Σταυρὸς ἐμφανίστηκε στὴν ἑορτή, κατὰ τὴν ὁποία οἱ πιστοὶ τῶν Πατρώων παραδόσεων τὸν ἑόρταζαν. Ἂν δὲν εἶχε συμβεῖ αὐτὸ τὸ θαῦμα, ἴσως καὶ νὰ μὴν ὑπῆρχε σήμερα αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀντίσταση ἔναντι τῆς καινοτομίας καὶ τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ Γ' Ἐμφάνισή του ἦταν θεϊκὴ ἔνδειξη ποὺ ἐμψύχωσε καὶ στήριξε τὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα νὰ παραμείνει ἁγνὸ καὶ ἀμετάκλητο στὴν Πίστη του.

Οἱ προπάτορές μας δὲν θέλησαν νὰ φραγκέψουν καὶ νὰ μᾶς ἀφήσουν στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Βατικανικῆς καὶ ἐκτρωματικῆς παρασυναγωγῆς τῶν Λατίνων, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονταν αἰῶνες πρὶν γιὰ τὴν «ἅλωση» τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ προπάτορές μας εἶχαν προειδεῖ τὴ σημερινὴ ἀποστασία ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ὀρθοδοξία ἀνὰ τὸν κόσμο ἀπὸ τὶς λεγόμενες «ἐπίσημες ἐκκλησίες». Ὁ Τίμιος καὶ Ζωοποιὸς Σταυρὸς ἐμφανίστηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸν Ἅγιο καὶ Μέγα Κωνσταντῖνο στηρίζοντάς τον νὰ προχωρήσει μὲ αὐτὸ τὸ ἱερό, νικηφόρο καὶ ἀήττητο σύμβολο, τὸ «ἐν τούτῳ νίκα».

Ἔτσι κι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, αὐτὸ τὸ ἴδιο σύμβολο, τὸν Τίμιο Σταυρό, ἔχουμε ὡς ὁδοδείκτη στὴν πνευματική μας πορεία. Ἀπὸ αὐτὸ ἀντλοῦμε δύναμη, λαμβάνουμε παρηγοριά· αὐτὸ ἔχουμε σταθερὸ καὶ ἀσάλευτο τεῖχος προστασίας καὶ σκέπη. Ὁ δίκαιος ἀγώνας τῶν ἀκολουθησάντων τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, στηρίχθηκε ἀπὸ ἀμέτρητες θεοσημεῖες, ὅπως αὐτὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τὴ νύχτα τῆς 13ης Σεπτεμβρίου στὸν Ὑμηττό. Καλὸ εἶναι νὰ γνωρίζουν ὅλοι ὅτι παρὰ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες μας καὶ τὰ κενὰ ποὺ ἔχουμε, ὅσο χοϊκοὶ κι ἂν εἴμαστε, ἡ ἐμμονή μας στὰ πάτρια δὲν εἶναι πεῖσμα, δὲν εἶναι ἐγωπάθεια καὶ δῆθεν ἀνυπακοή· εἶναι ἡ αὐτονόητη, ἁγνή, ἄδολη, Ὀρθόδοξη ἔκφραση τῆς Πίστεώς μας.

Σίγουρα δὲν εἴμαστε ἐμεῖς οἱ σωτῆρες αὐτοῦ τοῦ κακοῦ ποὺ βιώνει ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἡ Ὀρθοδοξία, μὲ ὅλες τὶς ἀντικανονικὲς συμπροσευχὲς καὶ συλλειτουργίες μεταξὺ «ὀρθοδόξων» καὶ αἱρετικῶν. Εἴμαστε ὅμως οἱ ἁπλοί, συνειδητοὶ θεματοφύλακες -κατὰ τὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ- της Ὀρθόδοξης Πίστης μας. Αὐτὸ τὸ Φῶς, αὐτὴ ἡ Χάρις, αὐτὴ ἡ Δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ νὰ φωτίζει ἅπαντες τοὺς τηρητὲς τῆς πατρώας εὐσέβειας· νὰ φωτίζει ὅλους μας νὰ παραμείνουμε σταθεροὶ καὶ ἀμετάκλητοι στὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως ἐκεῖνοι οἱ δίκαιοι καὶ εὐλογημένοι ἀγωνιστὲς ποὺ ἀντιστάθηκαν μὲ σύνεση, δικαιοσύνη καὶ αὐταπάρνηση ἔναντι τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας. 

Ἐκεῖνοι οἱ θεατὲς τοῦ Φωτὸς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀξιώθηκαν καὶ κατάφεραν νὰ κρατήσουν τὸ Ὀρθόδοξο φράγμα, δίχως νὰ ἐπιτρέψουν στὴ Φραγκιὰ νὰ μᾶς ἀλλοιώσει, νὰ μᾶς «ἁλώσει» κυριολεκτικά. Τὸ Φῶς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἂς φωτίσει κι ἐκείνους ποὺ ἐπιτρέπουν στοὺς ἑαυτούς τους νὰ ἀκολουθοῦν ὄχι μόνον τὴν καινοτομία, ἀλλὰ καὶ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ σύγχρονου ὁδοστρωτήρα τοῦ γνησίου φρονήματος· νὰ τοὺς φωτίσει νὰ ἐπανέλθουν στὶς Εὐαγγελικές, Ἀποστολικὲς καὶ Πατερικὲς διδασκαλίες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀμήν.

Πηγή: https://www.imab.gr/index.php

Ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αττικῆς και Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. 

Κυριακή μετά τήν Ύψωση 16-29/9/2019 . Γ' Εμφάνιση του Τιμίου Σταυρού. 

Ι.Ν. Αγίων Αποστόλων Δάφνης, Αττικής.

Μητροπολίτης Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Ο ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙ

Στα ησυχαστήρια των Κατουνακίων, στην Καλύβα «Γέννησις του Χριστού» με εγκράτεια και άσκηση ζούσε ο Μοναχός Ιλαρίων, σαν υποτακτικός στην Συνοδεία του Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού. Ο Μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολύ μελέτη στα Πατερικά βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς.

Σιγά, σιγά και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει πίστεψε στην ιδέα και στο λογισμό του, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι' αυτό τους απέφευγε. Οι Πατέρες τον εκτιμούσαν για την εξυπνάδα του αυτή και τον θεωρούσαν, σαν μεγάλο εργάτη της αρετής και πραγματικά ήταν περιβόητος από όλους και φημισμένος σαν ενάρετος Μοναχός.

Εκεί κοντά, στην Καλύβα «Κοίμησης της Θεοτόκου» έμενε και με πραγματική ασκητική ζωή, αγωνίζονταν και ο πνευματικός και εξομολόγος Παπα - Ιγνάτιος, με τους επίσης ασκητικούς αδελφούς και υποτακτικούς του, Πατέρα Νεόφυτο και Παπα - Ιγνάτιο τον νεώτερον. Ο Πνευματικός Παπα - Ιγνάτιος παρακολουθούσε, από μακριά βέβαια, με πραγματικό πνευματικό ενδιαφέρον, τη ζωή του ερημίτη και ασκητή μοναχού Ιλαρίωνα, και μια μέρα που πήγε να τον επισκεφθεί άκουσε από έξω από το Καλύβι του να λέει ο Π. Ιλαρίων τα ρητά της αγίας Γραφής: «Τίς ό ανιστάμενός μοι, αντιστήσω μοι άμα», έλεγε και ξανάλεγε φωναχτά τα λόγια αυτά πολλές φορές.

Ο πνευματικός νόμισε πώς ο Π. Ιλαρίων μιλούσε με κανένα επισκέπτη αδελφό, ή κανένα γείτονα και γύρισε να φύγει. Τότε άκουσε πάλι τον Π. Ιλαρίωνα να λέει τα ίδια λόγια δυνατά και κτυπούσε τα πόδια του στο πάτωμα, χωρίς να παίρνει απάντηση από άλλον αδελφό. Έτσι κατάλαβε ότι κάτι το ιδιαίτερο θα συμβαίνει στον αδελφό και εξαναγκάστηκε να χτυπήσει την πόρτα του γείτονα του και αφού είπε το «Δι' ευχών των αγίων πατέρων...» και περίμενε λίγο να ακούσει «Αμήν», αλλά αντί για απάντηση άκουσε να του λέει ο Μοναχός Ιλαρίων «όποιος κι αν είσαι έλα μέσα δεν φοβάμαι κανέναν».

Ο Πνευματικός Παπα - Ιγνάτιος τότε έσπρωξε την πόρτα και μπήκε μέσα, φαίνεται έλειπαν οι άλλοι αδελφοί και ήταν ο Π. Ιλαρίων μόνος του, και υποδέχθηκε τον πνευματικό με τα ίδια λόγια: «Τίς ό ανιστάμενός μοι αντιστήσω μοι άμα». Ο πνευματικός κατάλαβε ότι πρόκειται για σατανική πλάνη και εωσφορική υπερηφάνεια, οπότε με επιτακτικό ύφος του είπε: «Και ποιος νομίζεις ότι είσαι εσύ που λες τέτοια πράγματα και φοβερίζεις;» 

Ο Μοναχός Ιλαρίων, προφανώς υπό την επήρεια του Σατανά βρισκόμενος, με στόμφο και αγριεμένη όψη, αλλά και με πολλή αυθάδεια στον πνευματικό είπε: «Εγώ είμαι η υπερηφάνεια» και σε ερώτηση του Πνευματικού: «Τι είναι και Τι θα πει υπερηφάνεια;» ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός ή μάλλον ο δαίμονας πιεζόμενος από την αρετή και ταπείνωση του Πνευματικού, απάντησε και είπε: «Υπερηφάνεια είναι νους αμεταμέλητος» δηλαδή νους αμετανόητος και αδιόρθωτος. 

Ο Πνευματικός μετά από την απόκριση αυτή του δαιμονισμένου και φαντασμένου εκείνου μοναχού, άρχισε να κλαίει, να εξορκίζει τον δαίμονα και να παρακαλεί τον Μοναχό να εξομολογηθεί, να ταπεινωθεί και να μετανοήσει. Ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός Ιλαρίων, δεν δέχονταν καμία συμβουλή από τον πνευματικό, ο οποίος με πολύ πόνο στην καρδιά και λύπη αφόρητη για την φοβερή εκείνη πλάνη του αδελφού Ιλαρίωνα, είπε τα λόγια αυτά της αγίας Γραφής: «Ανήρ ασύμβουλος καθ' εαυτού πολέμιος» (Σοφ. Σολομώντος) 

Αλίμονο δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι και μάλιστα οι Μοναχοί ότι η σωτηρία γίνεται εν πολλή βουλή, δηλαδή όπως λέγει και ο άγιος Ηλίας ο Μηνιάτης «ήγουν σωτηρία γίνεται εν πολλή συμβουλή». Όταν είπε αυτά ο Πνευματικός έφυγε βαθύτατα συγκινημένος και λυπημένος και άρχισε να κάνει θερμή προσευχή στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να λυπηθεί το πλάσμα των χειρών Του, να συγχωρέσει τον αδελφό Ιλαρίωνα και να του χαρίσει μετάνοια και ψυχική σωτηρία.

Ύστερα από αυτό με ενέργειες του Πνευματικού Παπα - Ιγνάτιου, πήγαν τον αδελφόν αυτόν στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρα, που έχουν το χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, για να θεραπευθεί, επειδή η Αγία αυτή έχει το χάρισμα να βγάνει τα δαιμόνια. Εκεί οι Πατέρες με πολλές παρακλήσεις και θείες Λειτουργίες και ακατάπαυστη προσευχή, βοήθησαν τον αδελφό Ιλαρίωνα, ο οποίος μετανοιωμένος και κάπως διορθωμένος κοιμήθηκε στο Μοναστήρι αυτό το 1955 σωτήριο έτος.

Πηγή: http://monasteryoftheholyprophets.blogspot.com

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ Δ' - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1992