ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

 

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη πάντων των Αγίων, όσοι από κτίσεως κόσμου γεννήθηκαν και αγίασαν, και μέχρι συντελείας του αιώνος όσοι θα αγιασθούν. Η εορτή αυτή είναι η μεγαλύτερη από όλες τις εορτές (εκτός των Δεσποτικών), διότι δεν εορτάζει ένας Άγιος ούτε δέκα ούτε εκατό ούτε χίλιοι ούτε δύο χιλιάδες ή εκατό χιλιάδες, αλλά εκατομμύρια.

Όλα τα εκατομμύρια των Αγίων σήμερα εορτάζουν, και σ’ αυτή την εορτή είναι μαζί και η εορτή της Βασίλισσας των ουρανών, της Παναγίας Μητέρας του Θεού, όλων των αγγελικών ταγμάτων, όλων των Προφητών, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ιερομαρτύρων, των Ομολογητών και πάντων των Οσίων. Και επομένως κάθε πιστός σήμερα τελεί την εορτή του, διότι όλοι οι πιστοί χριστιανοί έχουν ονόματα Αγίων.

Ο Κύριος, ο πάντα προς το συμφέρον του πλάσματός Του οικονομών, οικονόμησε και εξέλεξε από το ανθρώπινο γένος τους Αγίους Του, τους οποίους εθαυμάστωσε δια θαυμάτων και σημείων και τους κατέστησε μαζί με τη Μητέρα Του μεσίτες, προστάτες, φύλακες και σκεπαστές των ανθρώπων, των Χριστιανών.

Είναι μεγάλη αυτή η οικονομία και φιλανθρωπία του Θεού· να εκλέξει δηλαδή από τον κόσμο αγίους ανθρώπους, και μαζί με όλους την υψηλοτέραν των ουρανών και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την ανωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ και πάντων των Αγίων και των Αγγέλων, τη Μητέρα Του, την Υπεραγία Θεοτόκο. Αν δεν ήταν η Μητέρα του Θεού να μεσιτεύει, να παρακαλεί, να δέεται προς τον Υιό Της, ο Θεός, ως δίκαιος, θα είχε εξαλείψει κάθε ανθρώπινη υπόσταση. Δεν θα υπήρχε άνθρωπος επί της γης.

Ο Θεός ως μακρόθυμος και πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος υπομένει τους ανθρώπους, υπομένει τις αμαρτίες, υπομένει τις βλασφημίες τους, αλλά επειδή είναι και δίκαιος, και αγαπά τη δικαιοσύνη, η δικαιοσύνη Τον αναγκάζει να τιμωρήσει τους ασεβείς, τους άδικους, τους βλάσφημους, τους αμαρτωλούς, τους αισχρούς, τους διεφθαρμένους, τους κλέφτες, τους ληστές και κάθε άνθρωπο αμαρτωλό. Και αυτό είναι δίκαιο σ’ έναν Θεό δικαιότατο και φιλανθρωπότατο, εφόσον στο ανθρώπινο γένος μεταχειρίσθηκε κάθε τρόπο και μέσο που μπορούσε να μεταχειρισθεί για τη σωτηρία του.

Έπειτα απ’ όλες τις ευεργεσίες που έκανε στον άνθρωπο, καταδέχθηκε, ως Θεός, να γίνει άνθρωπος, να σαρκωθεί εκ των αγίων αιμάτων της Αγίας Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας. Μέσω δε του σταυρικού Του θανάτου και της έκχυσης του πολύτιμου Αίματός Του πλήρωσε το χρέος των αμαρτωλών. Τιμωρήθηκε Αυτός ο ανεύθυνος, ο αθώος, ο άκακος. Γιατί; Για τον άνθρωπο τον αμαρτωλό, τον κακούργο, τον αγνώμονα, τον αχάριστο.

Έπαθε τόσα φρικτά βάσανα και δεινά, για να πληρώσει το χρέος των αμαρτωλών, να τους ελευθερώσει από την αιώνια καταδίκη που είχαν καταδικαστεί για την παράβαση και παρακοή, από τα δεσμά του Άδη και της φθοράς, και να τους επαναφέρει στον Παράδεισο, στην πρώτη μακαριότητα, στην πρώτη ευτυχία, στην πρώτη δόξα και τιμή, την οποία αρχικά τους έδωσε αλλά δεν τη φύλαξαν.

Επειδή οι άνθρωποι φάνηκαν αχάριστοι, γι’ αυτό ο Ίδιος ο Θεός παραπονιόταν και, σαν να μην υπήρχε άνθρωπος για να ακούσει το παράπονό Του, παραπονιόταν στον ουρανό και στη γη. «Άκουε», λέει, «ουρανέ, και ενωτίζου γη». Άνοιξε τα αυτιά σου, ουρανέ και συ γη, και ακούστε: «Υιούς εγέννησα και ετίμησα, αυτοί δε με ηθέτησαν». Έκανα, λέει, τους ανθρώπους παιδιά μου, τους ύψωσα, τους τίμησα, τους δόξασα, τους έδωσα όλα τα αγαθά, και αυτοί όχι μόνο δεν με άκουσαν, αλλά και με ατίμασαν. Με βλασφήμησαν με τα βρομερότερα και αισχρότερα λόγια.

Το βόδι, λέει, και το γαϊδούρι και κάθε κτήνος γνωρίζουν τον αφέντη τους και είναι ευχαριστημένα να τον υπηρετούν, για λίγη τροφή που τους δίνει. Για ένα κομμάτι ψωμί, που του δίνει του σκύλου, αναγνωρίζει τον αφέντη του και τον φυλάει, τον τιμά, και πολλές φορές πεθαίνει για τον κύριό του. Ο άνθρωπος όμως δεν κατάλαβε την τιμή και τη δόξα που του έδωσε ο Θεός και έγινε χειρότερος. Έγινε όμοιος με τα κτήνη και χειρότερος ακόμη.

Λοιπόν, οι ευεργεσίες τις οποίες λάβαμε από τον Θεό είναι τόσο μεγάλες, που όταν αμαρτάνουμε, έπειτα από τόσες ευεργεσίες που μας έκανε, η δικαιοσύνη Τον αναγκάζει, προς παιδαγωγία, να τιμωρεί τους ανθρώπους με διάφορες τιμωρίες, με πολέμους, με σεισμούς, με ασθένειες, με πείνα και με άλλες συμφορές, για την αχαριστία των ανθρώπων, την αναισθησία και ασυνειδησία. Αλλά πολλές φορές η Παναγία, την οποία Αυτός εξέλεξε από όλους τους ανθρώπους και την τίμησε για την καθαρότητα, την αγιότητα και περισσότερο για την υψοποιό ταπείνωσή Της, με τις μητρικές εκτενείς δεήσεις της μας λυτρώνει από τη δίκαιη οργή του Κυρίου.

Επειδή η Κυρία Θεοτόκος ήταν ταπεινή, γι’ αυτό την εξέλεξε και γεννήθηκε απ’ Αυτήν, για να σώσει το ανθρώπινο γένος δι’ Αυτής. Η Κυρία Θεοτόκος πάντοτε σκέπει και φυλάει το ανθρώπινο γένος, αλλά και αυτούς ακόμη τους αμαρτωλούς. Και γι’ αυτούς ακόμη παρακαλεί. Και αν δεν υπήρχε η Κυρία Θεοτόκος, θα παθαίναμε εκείνο που έπαθαν τα Σόδομα και Γόμορρα. Θα μας έκαιγε. Θα έριχνε φωτιά να μας κάψει όλους. Η Κυρία Θεοτόκος βαστάει την οργή και την αγανάκτηση του Θεού.

Η Παναγία με τους Αγίους Πάντες βαστούν τον θυμό του Θεού, συγκρατούν την οργή, αλλά έως πότε; Οι άνθρωποι, αντί να μετανοήσουν, γίνονται χειρότεροι. Καιρός να ξυπνήσουμε, διότι έφθασε η οργή του Θεού. Στο χέρι μας είναι, αν θέλουμε, να σωθούμε και στο χέρι μας είναι, αν θέλουμε, να απωλεσθούμε. Και η απώλεια δεν είναι λίγη, δεν είναι μικρή, διότι αν η οργή του Θεού έλθει και μας βρει ανέτοιμους, στην αμαρτία, θα καταδικαστούμε στην αιώνια κόλαση, από την οποία δεν έχουμε ποτέ ελπίδα, ποτέ, να λυτρωθούμε.

Λοιπόν, ας σκεφτούμε καλά και ως λογικοί άνθρωποι να μετανοήσουμε. Μια μετάνοια σαν των Νινευϊτών, σαν τη μετάνοια του ληστή, σαν τη μετάνοια του ασώτου, σαν τη μετάνοια της πόρνης και άλλων αμαρτωλών, θα μας σώσει από τον μέγα κίνδυνο, τη μεγάλη οργή του Θεού. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να μετανοήσουμε, διότι έφτασε η οργή του Θεού. Αν μετανοήσουμε θα σωθούμε, αν δεν μετανοήσουμε θα απωλεσθούμε. Το είπε το στόμα του Κυρίου.

Εύχομαι η χάρη του παναγάθου Θεού, δια πρεσβειών της παναχράντου Μητρός Του και πάντων των Αγίων να δυσωπήσουν τον Κύριο, να καταπαύσουν την οργή και τον θυμό Του και να μας ελεήσει και ευσπλαχνισθεί, ως φιλάνθρωπος και ελεήμων, και να μας αξιώσει να σωθούμε από τον παρόντα κίνδυνο και να αξιωθούμε των αιωνίων αγαθών και της Βασιλείας των Ουρανών. Αμήν.

(Ομιλία του π. Φιλοθέου Ζερβάκου στον Ι. Ναό των Αγίων Πάντων της Πάρου το 1965 (αποσπάσματα). Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 29, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 21). Εκ του ιστολογίου <<koinoniaorthodoxias.org>>. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ: «ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ»...

Έχει κατ' εξακολούθηση ειπωθεί και γραφεί, πως οι δογματικές διαφορές που έχουν Οικουμενιστές και Αντιοικουμενιστές στον ατέρμονο ζήτημα των διαχριστιανικών και διαθρησκειακών διαλόγων, έναν αιώνα τώρα, είναι -τάχα- θέμα διαφοράς απόψεων...! Μέγα Λάθος! Είναι ζήτημα οφθαλμοφανέστατης Πλάνης, από την οποία, οι εκπεσόντες Πατριάρχες, Μητροπολίτες, Επίσκοποι, ιερείς μοναχοί και λαϊκοί, οι οποίοι έχουν προσδεθεί σ' αυτήν, υποφέρουν ακαταπονήτως και αναισθήτως από το δαιμόνιο της Αίρεσης! Στην Εκκλησιαστική ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας θα διαπιστώσει κανείς, πως οι περιφερόμενοι αιρετικοί θρονιασμένοι μάλιστα στις παρυφές ως και την κορυφή της, υπήρξαν άνθρωποι κατά κόσμον σοφοί και κάτοχοι πολλών επιστημών. Στον Άγιο Υπάτιο, το δαιμόνιο της αίρεσης που επιτιμήθηκε στο πρόσωπο ενός σοφού, που λίγο πριν ήταν ένας απλός τσοπάνης, αποκάλεσε τον εαυτό του «ηγεμονικό»! Από ένα τέτοιο ηγεμονικό δαιμόνιο υποφέρουν όλοι οι εκπεσόντες Οικουμενιστές - Θρησκευτικοί Παγκοσμιοποιητές, και η ηγεμονική αυτή τους Πλάνη φαίνεται εμφανέστατα: στην αυταρχική - μοναρχίζουσα δημιουργία νέων ψευδοεκκλησιών (η σχισματική του Επιφανίου στην Ουκρανία)' στην αντορθόδοξη, αντιευαγγελική προβολή και αποδοχή του σοδομισμού (Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, αλλά και εγχώριοι Μητροπολίτες)' στις αιματηρές και εξοντωτικές διώξεις των πρώτων αντιοικουμενιστών του πατρίου ημερολογίου' στην αγιοκατάταξη νέων αγίων αμφιβόλου ορθοδόξου εκκλησιαστικής υπόστασης (γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη)' κοσμικές συναυλίες σε ναούς, αφαίρεση σταυρού από την αγία Τράπεζα, τοποθέτηση διακονισσών για την μετάδοση των τιμίων Δώρων, συμπροσευχές και αμφότερες εκκλησιαστικές συνάξεις, οριοθέτηση του 2025 για κοινό εορτασμό του Πάσχα, καινοτομίες, νεωτερισμοί και απύθμενο κοσμικό φρόνημα... Η ακόλουθη συνέντευξη του Μητροπολίτη Κορέας που ακολουθεί, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη αιρετική ταφόπλακα στα πλανερά κι αντίχριστα φρονήματα που ευαγγελίζεται η διοικούσα Εκκλησία, ένας ακόμη ήλος στο τίμιο σώμα του φιλεύσπλαχνου και οικτίρμονα Χριστού μας. Έναν Χριστό, που οι παν-αιρετικοί Οικουμενιστές βλασφημούν και αυτοκατακρίνονται κατά την επιστολή του Παύλου προς Τίτον: «αιρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3:10, 3:11).

Γ. Δ.

«Θεωρώ την Οικουμενική Κίνηση ένα πολύ μεγάλο βήμα για την ένωση των Εκκλησιών.
Η διαίρεση που επικρατεί μεταξύ των χριστιανικών Εκκλησιών, εδώ και χίλια περίπου χρόνια, είναι μια πολύ τραγική ιστορία, που πρέπει να μας θλίβει όλους μας»,
ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο μητροπολίτης Κορέας και Έξαρχος Ιαπωνίας κ. Αμβρόσιος στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας».

Ο κ. Αμβρόσιος αναφέρθηκε στην Οικουμενική Κίνηση, αλλά και στο πλαίσιο που καλείται αυτή να εξελιχθεί στο μέλλον, ώστε να μην αποκλίνει από τον κύριο και πρωταρχικό σκοπό της και δεν παρέλειψε να αναφερθεί και σε “ιδιαίτερες” θύμησες και στιγμές, από τις πολλές που έχει να θυμάται, στην όλη αρχιερατική ποιμαντορία και διακονία του στην Κορέα και εν γένει την Άπω Ανατολή.

– Κ.τ.Ο.: Οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας και Οικουμενισμός: πόσο λεπτά είναι τα όρια, κυρίως, όταν αναφερόμαστε στην Εξωτερική Ιεραποστολή;

– κ. Αμβρόσιος: Το θέμα το οποίο θίγετε με την ερώτησή σας δεν αφορά μόνον στην «Εξωτερική Ιεραποστολή» όπως την αποκαλέσατε, αλλά σύσσωμη την ανά τον κόσμο Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Εκκλησία μας εξ ορισμού είναι καθολική, δηλαδή οικουμενική, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Γι᾽ αυτό το λόγο όλοι οι άνθρωποι του κόσμου έχουν δικαίωμα στην πρόσληψη τού μεγάλου και μοναδικού πνευματικού θησαυρού της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης.

Δυστυχώς, όμως, την καταλλαγή που έφερε ο Χριστός με την σταυρική Του θυσία, όπως τόσο παραστατικά την περιγράφει ο υμνογράφος τού Κανόνα τού Μεγάλου Σαββάτου: «Ήπλωσας τας παλάμας, και ήνωσας τα το πριν διεστώτα», την τραυματίσαμε θανάσιμα. Μετά το μεγάλο Σχίσμα (1054) και την Μεταρρύθμιση (1517), που ακολούθησε, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Οποία παραλάβαμε από τον Χριστό και τους Αποστόλους δεν είναι πλέον Μία, δεν είναι πλέον ένα Σώμα. Ο κατακερματισμός της σε πάμπολλα κομμάτια δεν είναι απλά ένα λάθος, αλλά είναι μεγάλη αμαρτία με πολλές και σοβαρές επιπτώσεις.

Η Οικουμενική Κίνηση (WCC) ξεκίνησε το 1948 με το όραμα της ένωσης των χριστιανικών Εκκλησιών, ώστε να ξαναγίνουν πάλι όλοι οι Χριστιανοί ένα Σώμα, το Σώμα του Χριστού. Ανάμεσα στα πρώτα ιδρυτικά της μέλη ήταν και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Εκκλησία της Κύπρου και η Εκκλησία της Ελλάδος. Θεωρώ την Οικουμενική Κίνηση ένα πολύ μεγάλο βήμα για την ένωση των Εκκλησιών. Η διαίρεση που επικρατεί μεταξύ των χριστιανικών Εκκλησιών εδώ και χίλια περίπου χρόνια είναι μια πολύ τραγική ιστορία, που πρέπει να μας θλίβει όλους μας. Κανένας μας δεν πρέπει, επ᾽ ουδενί λόγω, να συμβιβάζεται με την επικρατούσα κατάσταση, γιατί η διαίρεση είναι αντίθετη με το θέλημα του Θεού και συνεπώς είναι πολύ μεγάλη αμαρτία. Γι᾽ αυτό τον λόγο συνεχής πρέπει να είναι η προσευχή και η προσπάθειά μας για να γίνει πραγματικότητα το όραμα της ένωσης των Εκκλησιών «εν αληθεία και αγάπη».

– Κ.τ.Ο.: Θα θέλατε να μας πείτε τι νομίζετε πως πρέπει να προσέξουμε ώστε να μην αποκλίνει από την αρχική της σκοποθεσία η Οικουμενική Κίνηση στο μέλλον;

– κ. Αμβρόσιος: Θα ήθελα να πω ότι πρέπει να καταλάβουμε όλοι βαθύτερα τρία βασικά πράγματα, τα οποία είναι πολύ σημαντικά για την προώθηση της χριστιανικής ενότητας στο μέλλον: Πρώτον, πρέπει να αγαπήσουμε περισσότερο τον διάλογο με τον άλλο, τον διαφορετικό, τον ξένο. Να μάθουμε να ακούμε τον άλλο με πνεύμα μαθητείας, ώστε να γνωρίσουμε την διαφορετική παράδοση και νοοτροπία του.

Να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε βαθύτερα τον συνομιλητή μας, για να μπορέσουμε να κάνουμε ένα τίμιο διάλογο μαζί του. Και όχι μόνον δεν πρέπει να φοβόμαστε ή να αποφεύγουμε τον διάλογο με τους μη Ορθοδόξους, που αποτελούν την «πληγωμένη χριστιανοσύνη» κατά τον Άγιο Νεκτάριο, αλλά έχουμε ιερό χρέος και να προσευχόμαστε για τους ετερόδοξους αδελφούς μας, ώστε να βρουν και να ακολουθήσουν την αληθινή πίστη. Ο διαχριστιανικός και διαθρησκευτικός διάλογος, που ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης μας κ.κ. Βαρθολομαίος προωθεί τα τελευταία τριάντα και πλέον χρόνια, ας γίνει οδηγός μας.

Δεύτερον, όλο και περισσότερα μέλη των ανά τον κόσμο χριστιανικών εκκλησιών: ιερείς, επίσκοποι, πάστορες, μοναχοί, μοναχές, και λαϊκοί, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε χρέος, που απορρέει από την διδασκαλία του Ευαγγελίου, να εργαστούμε συστηματικά για την ένωση των χριστιανών. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί χριστιανοί οι οποίοι δεν σκέπτονται καν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο και συνεπώς δεν εργάζονται για την ένωση των Εκκλησιών. Μ᾽ άλλα λόγια έχουν συνηθίσει στην διαίρεση και δεν ζουν με το όραμα της ενότητας των χριστιανικών Εκκλησιών.

Και το τρίτο πολύ σημαντικό πράγμα, που πρέπει να κάνουμε για την πρόοδο της Οικουμενικής Κίνησης στο μέλλον, είναι η βαθύτερη και συστηματικότερη μελέτη της Ιστορίας του αρχέγονου Χριστιανισμού και της πορείας της ενωμένης χριστιανοσύνης της πρώτης χιλιετίας. Η ιστορία και η ζωή της αδιαίρετης Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας πρέπει να είναι ο οδοδείκτης μας.

Διότι η ιστορία της πρώτης χιλιετίας ήταν ιστορία δόξας. Κατά την πρώτη χιλιετία διαμορφώθηκε, ως γνωστόν, η δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας· ήταν η χιλιετία των Οικουμενικών Συνόδων· των μεγάλων Πατέρων και Οικουμενικών Διδασκάλων της Εκκλησίας· ήταν η χιλιετία κατά την οποία καλλιεργήθηκαν σε ύψιστο βαθμό η αγιογραφία, η υμνογραφία, η μουσική, η αρχιτεκτονική, κ.λπ. Η ιστορία της δεύτερης χιλιετίας ήταν δυστυχώς ιστορία ντροπής λόγω των σχισμάτων και των διαιρέσεων και του κατακερματισμού του Χριστιανισμού. Η ιστορία της τρίτης χιλιετίας μπορεί να ξαναγίνει ιστορία δόξας, μόνον εάν περάσει από το στάδιο της μετανοίας και της ταπείνωσης.

– Κ.τ.Ο.: Ακούμε να γίνετε τόσος λόγος σήμερα για το «Κατ᾿ Οικονομίαν» στην Εκκλησία. Ποια είναι τα όριά του, κυρίως στην Εξωτερική Ιεραποστολή;

– κ. Αμβρόσιος: Θα πρέπει κατ᾽ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι οι όροι εκκλησιαστική «ακρίβεια» και «οικονομία» για την αντιμετώπιση ποιμαντικών προβλημάτων της Εκκλησίας δεν είναι νεώτερη εφεύρεση. Πάντοτε η Εκκλησία αντιμετώπιζε τα παρουσιαζόμενα προβλήματα του Ποιμνίου Της με πνεύμα αγάπης και φιλανθρωπίας, έχοντας ως κεντρική στοχοθεσία την θεραπεία των αμαρτωλών και την επιστροφή των πλανεμένων και απομακρυσμένων παιδιών Της. Η αγάπη, που υποστασιοποιείται στην «κατ᾽οικονομίαν» ποιμαντική μέριμνα της Εκκλησίας, είναι το θεολογικό κριτήριο του έργου της Εκκλησίας για την Σωτηρία του κόσμου. Αλλά και η «κατ᾽ ακρίβειαν» αντιμετώπιση δογματικών και ηθικών θεμάτων πάλι την αγάπη έχει ως θεολογικό κριτήριο για την σωτηρία των ανθρώπων.

Γι᾽ αυτό τον λόγο στο έργο διαδόσεως της ορθόδοξης μαρτυρίας στον κόσμο η Εκκλησία ως φιλόστοργη μητέρα φροντίζει άλλοτε με «ακρίβεια» και άλλοτε με «οικονομία» να βοηθά στο πλησίασμα των μη χριστιανών και μη ορθοδόξων και την ένταξή τους στους κόλπους της. [...]

*Ολόκληρη η συνέντευξη της 22.6.2024 στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας», εδώ.

ΤΑ «Α´ ΠΑΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΠΑΥΛΕΙΑ GAY PRIDES

1. Προσβάλλονται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ δύο πολιοῦχοι,

Ἄγιος Δημήτριος καὶ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
Ομοτίμου Καθηγητὴ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Εἶναι ἀνάστατοι καὶ καταπικραμένοι οἱ εὐσεβεῖς κάτοικοι τῆς Θεσσαλονίκης μὲ ὅσα βλάσφημα θὰ συμβοῦν ἐπὶ ἐννέα ὁλόκληρες ἡμέρες (21-29 Ἰουνίου) στὴν Ὀρθόδοξη βυζαντινὴ συμβασιλεύουσα, τὴν ἐκκλησία τῆς ὁποίας ἵδρυσε ὁ οὐρανοβάμων Ἀπόστολος Παῦλος, καὶ τὴν ἐμεγάλυναν οἱ δύο πολιοῦχοι της, ὁ μεγαλομάρτυς Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μυροβλύτης καὶ ὁ μεγάλος μύστης τῆς Θεολογίας καὶ τῆς παρθενικῆς ζωῆς καὶ καθαρότητος ὑμνητής, ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ μεγαλύτερος θεολόγος τῆς δεύτερης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας. Πολλοὶ διερωτῶνται ἂν θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ προστατεύουν καὶ νὰ ἁγιάζουν τὴν Θεσσαλονίκη, ἡ ὁποία θὰ μεταβληθεῖ ἐπὶ ἕνα δεκαήμερο σὲ Σόδομα καὶ Γόμορρα, μὲ τὴν παρουσία χιλιάδων ξένων Σοδομιτῶν καὶ πολλῶν ἐντοπίων, ποὺ θὰ παρελάσουν καυχώμενοι δημόσια γιὰ τὸ παρὰ φύσιν κορυφαῖο καὶ φρικτὸ ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Οὐσιαστικὰ συγκεντρώνονται στὴν Θεσσαλονίκη γιὰ νὰ κραυγάσουν α) πρὸς τὸν Θεό, ὑπερήφανα καὶ βλάσφημα, πὼς δὲν τηροῦν τὶς ἐντολές του οὔτε φοβοῦνται τὶς ἀπειλές του β) πρὸς τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ὅτι σχίζουν καὶ ἀκυρώνουν ὅσα γράφει στὸ πρῶτο κεφάλαιο τῆς Πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολῆς γιὰ τὸ ἄτιμο καὶ ἀκάθαρτο αὐτὸ πάθος καὶ γ) πρὸς τοὺς δύο πολιούχους ὅτι τοὺς καταργοῦν ἀπὸ τὴν πολιουχία, ἀναλαμβάνουν τώρα αὐτοὶ ὡς προστάτες καὶ εὐεργέτες τῆς πόλεως, γιατὶ θὰ τὴν βοηθήσουν νὰ ἀναπτυχθεῖ οἰκονομικὰ καὶ τουριστικά. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τοὺς ἀποδέχονται καὶ τοὺς ἀγκαλιάζουν πολιτικοὶ καὶ πνευματικοὶ ἡγέτες τῆς πόλης, συνεργαζόμενοι καὶ μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικούς.

Πῶς νὰ μὴ διερωτῶνται καὶ πῶς νὰ μὴν ἀνησυχοῦν οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοί, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὅπως μᾶς διηγεῖται τὸ βιβλίο τῆς Γένεσης, δὲν πίστευε ὅτι στὰ Σόδομα καὶ στὰ Γόμορρα τόλμησαν οἱ Σοδομίτες νὰ ἀμφισβητήσουν τὴ σοφή Του δημιουργία σὲ ἄνδρα καὶ γυναίκα, σέ «ἄρσεν καὶ θῆλυ», ποὺ ἐξασφαλίζει μὲ τὴν σαρκική τους ἕνωση, τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἑνότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν συνέχεια τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης μὲ τὴν παιδοποιΐα; Ἔφθανε μέχρι τὸν οὐρανό, ὡς κραυγή, ἡ βρωμερὴ καὶ μεγάλη δυσωδία τοῦ Σοδομισμοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀποφάσισε νὰ ἐπέμβει ὁ ἴδιος: «Κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρός με, καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα. Καταβὰς οὖν ὄψομαι, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μὴ ἵνα γνῶ»[1].

Καὶ ὅταν τοὺς δύο ἀπεσταλμένους ἀγγέλους Του, ὑπὸ ἀνθρώπινη μορφή, ἀπαιτοῦσαν οἱ Σοδομίτες ἀπό τόν Λώτ πού τούς φιλοξενοῦσε νά τούς δώσει γιὰ νὰ ἀσελγήσουν ἐπ᾽ αὐτῶν[2], τότε, γιὰ νὰ παραλείψουμε τὰ λοιπὰ τῆς ἱστορίας, ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης πρὸς ὅλους, πρὸς τοὺς πολλούς, γιὰ νὰ μὴ διαδοθεῖ ἡ ἀντίθετη πρὸς τὴν δημιουργία, πρὸς τὴν ἀνθρώπινη ὀντολογία, ἡ καταστροφικὴ αὐτὴ ἁμαρτία, ὡς αἰώνιο παράδειγμα ἀποφυγῆς τῆς παράνομης καὶ παρὰ φύσιν μίξης προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου, κατέστρεψε μὲ φωτιὰ καὶ θειάφι, ὡς βροχὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό, τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα, ὅλα τὰ περίχωρα, τοὺς κατοίκους, τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα: «Καὶ Κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον, καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίχωρον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσι καὶ τὰ ἀνατέλλοντα ἐκ τῆς γῆς»[3].

Ἡ ἀποχριστιανισμένη Δύση, ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Ἀμερική, ποὺ βυθίστηκε στὸ σκοτάδι τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ, καὶ μαζί τους ἡ ταυτισμένη μὲ τὴ Δύση «Ὀρθόδοξη» Ἑλλάδα, ζοῦν μὲ τὸ φόβο ἑνὸς πυρηνικοῦ πολέμου, μιᾶς πυρηνικῆς καταστροφῆς, ἡ ὁποία, ἂν ἐπισυμβεῖ, θὰ θυμίζει ὡς πρὸς τὴν αἰτία τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων, διότι νομιμοποιοῦν, ἐνισχύουν, προβάλλουν τὸ Σοδομικὸ ἁμάρτημα, ἐνισχύοντας καὶ ἐνθαρρύνοντας τὶς ΛΟΑΤΚΙ κοινότητες στὴν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ἀνταρσία καὶ βλασφημία. Τὴν ἀπιστία καὶ τὴν ἀθεΐα θεωρεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὡς τὴν αἰτία ποὺ ἀφήρεσε ὁ Θεὸς τὴν Χάρη του καὶ ἐπέτρεψε νὰ παραδοθοῦν οἱ ἄνθρωποι σὲ πάθη ἀκαθαρσίας καὶ ἀτιμίας: «Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι»[4].

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ μεγαλύτερος ἠθικὸς ἀναμορφωτὴς τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ αὐθεντικώτερος ἑρμηνευτὴς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ μετὰ Παῦλον Παῦλος, ἑρμηνεύοντας ὅσα λέγει ὁ Ἀπόστολος πρὸς τοὺς Ρωμαίους ἐκτιμᾶ ὅτι ὅλα τὰ πάθη εἶναι ἄτιμα, τὸ πιὸ ἄτιμο ὅμως ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ ὁμοφυλοφιλία: «Πάντα μὲν οὖν ἄτιμα τὰ πάθη, μάλιστα δὲ ἡ κατὰ τῶν ἀρρένων μανία»[5]. Κανένα πάθος δὲν ἐξισώνεται μὲ αὐτὴν τὴν παρανομία, ἡ ὁποία ἀνατρέπει ὄχι μόνο τοὺς θετοὺς ἀνθρώπινους νόμους, ἀλλὰ καὶ τοὺς νόμους τῆς φύσεως: «Καὶ ὅπερ ἂν εἴποις ἁμάρτημα, οὐδὲν ἴσον ἐρεῖς τῆς παρανομίας ταύτης... Οὐ γὰρ οἱ θετοὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ τῆς φύσεως ἀνατρέπονται νόμοι»[6]. Σὲ ἄλλο του ἔργο στιγματίζει τὶς ἠθικὲς ἐκτροπὲς τῶν Χριστιανῶν τῆς ἐποχῆς του, καί, μολονότι νιώθει δισταγμὸ καὶ ἐντροπή, ὁμιλεῖ ἐν ἐκτάσει γιὰ τὸ κορυφαῖο κακό, τῶν κολοφῶνα τῶν κακῶν, τὴν ὁμοφυλοφιλία: «Ἀλλ᾽ οὔπω τὸν κολοφῶνα τῶν κακῶν εἶπον, οὐδὲ τὸ κεφάλαιον ἐξεκάλυψα τῆς συμφορᾶς, πολλάκις μὲν ἐλθών εἰπεῖν καὶ ἐρυθριάσας, πολλάκις δὲ καὶ αἰσχυνθείς»[7]. Ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἁγίους Πατέρες παραθέτουμε μόνον ὅσα λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σὲ εἰδικό ἔργο του, χαρακτηρίζοντας τὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς τὸ πιὸ βρωμαερὸ καὶ ἀκάθαρτο πάθος: «Οὐδὲν γὰρ ἀληθῶς μυσαρώτερον ἤ ἀκαθαρτώτερον τῶν οὕτω πορνευομένων καὶ πορνευόντων»[8].

Ποιόν τώρα νὰ πιστεύσει ὁ κόσμος, ἰδιαίτερα οἱ εὐάλωτοι καὶ εὐόλισθοι νέοι; Τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ τοὺς ἄλλους Ἁγίους Πατέρες ἤ τὸν μητροπολίτη Νέας Ἰωνίας καὶ κάποιους ἄλλους ὅμοιους, μεταπατερικοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι ὁ Θεὸς δίνει σὲ κάποιους ἀνθρώπους αὐτὴν τὴν ὁρμὴ πρὸς τὸ ἄλλο φύλο καὶ ἐμεῖς δὲν πρέπει νὰ τὴν πολεμοῦμε[9]. Μά, ἂν τὴν δίνει ὁ Θεός, γιατί τιμώρησε τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα; Γιατί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὴν πολεμοῦν; Θὰ τὰ ἀκυρώσουμε; Θὰ ἀλλάξουμε τὸ Εὐαγγέλιο; Θὰ καλοῦσε ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης τὸν ὀνομασθέντα μητροπολίτη στὰ «Α´ ΠΑΥΛΕΙΑ Θεσσαλονίκης», ποὺ ὀργανώνει αὐτὴν τὴν περίοδο, γιὰ νὰ ὁμιλήσει σχετικῶς; Καὶ θὰ ἦταν αὐτὰ Παύλεια ἤ Ἀντιπαύλεια καὶ Ἀντιπατερικά; Καὶ πῶς θὰ ἀντιμετώπιζε τὴν ποιμαντικὴ ἀπειλὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι ὅποιος θέλει νὰ μεταστρέψει τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ διδάξει «ἕτερον εὐαγγέλιον», διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐδίδαξε, ἀκόμη καὶ ἂν εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος ἤ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανό, πρέπει νὰ ἀναθεματίζεται[10];

Τὰ ἐγνώριζε αὐτὰ ὁ Ἅγιος Δημήτριος, τὴν σαρκικὴ καθαρότητα καὶ ἁγνότητα ποὺ πρέπει νὰ διαθέτουν οἱ Χριστιανοί, γι᾽ αὐτὸ καί, ἐνῶ ζοῦσε μέσα στὸν κόσμο, ἐνῶ ἦταν ἀξιωματικὸς τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, ἦταν ντυμένος μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς παρθενίας. Ἀξιώθηκε ἔτσι ὄχι μόνο νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ νὰ εὐωδιάσει, νὰ μυροβλύσει τὸ σκήνωμά του. Ὁ δεύτερος πολιοῦχος τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τὸν ἐγκωμιάζει καὶ τὸν ἐπαινεῖ γιὰ τὴν παρθενία του. Σὲ συνέδριο ποὺ ὀργάνωσε τὸ 1980 (11-13 Μαΐου) ὁ ἀείμνηστος καὶ μακαριστὸς μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων ὁ Β´ μὲ θέμα «Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καὶ τὸ Μοναχικὸν Ἰδεῶδες», ὁ ἐπίσης ἀείμνηστος καὶ μακαριστὸς Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀρχιμανδρίτης π. Γεώργιος Καψάνης ὁμίλησε μὲ θεμα «Ἡ Παρθενία εἰς τὴν ζωὴν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου κατὰ τὸν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν»[11]. Μεταξὺ τῶν πολλῶν ἐπαίνων καὶ ἁγίων γνωρισμάτων του ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς παρθενίας.

Γράφει ὅτι ποτὲ στὸν νοῦ του ὁ Δημήτριος δὲν δέχθηκε ἀσεβῆ λογισμό· φύλαξε ἀμίαντη τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ἐνεργοῦσε πάντα σύμφωνα μὲ τὸ θεῖο θέλημα καὶ μέσα στὸ ἄνθος τῆς νεότητας ἀσπάσθηκε τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας· ἦταν ἀφοσιωμένος στὴν ἀπόκτησή της καὶ ἔπραττε τὰ πάντα, ὥστε νὰ εἶναι παρθένος στὸ σῶμα καὶ στὴν ψυχή, καὶ μέσῳ αὐτῆς τῆς ἀρετῆς νὰ ζεῖ στοὺς οὐρανοὺς ἐφάμιλλος μὲ τοὺς ἀγγέλους: «Καὶ ἐν αὐτῷ τῷ τῆς νεότητος ἄνθει τὴν τῆς παρθενίας ὥραν ἠσπάσατο. Καὶ ὅλος τῆς κτήσεως ταύτης ἦν, πάντα πράττων, ὥστε παρθένος εἶναι καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν καὶ δι᾽ αὐτοῦ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ἔχειν, καὶ τοῖς ἀσωμάτοις ἐξ ἐφαμίλλου χωρεῖν μετὰ σώματος». Καὶ συμπεραίνει ὁ πλεῖστα ἄλλα διδάξας γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς παρθενίας, ὁ μέγας διδάσκαλος καὶ μυσταγωγὸς Ἅγιος Γρηγόριος: «Ἦν οὖν καὶ διδάσκαλος καὶ ἀπόστολος τοὐντεῦθεν Δημήτριος, ὁ σοφὸς καὶ παρθένος καὶ ὅσιος καὶ ὡς εἰπεῖν πάγκαλός τε καὶ παναμώμητος, καὶ φύσει καὶ σπουδῇ καὶ χάριτι λαμπρυνόμενος»[12].

2. Μήπως ἔφυγε ἤδη ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη;

Ἡ ἀναφορά μας στὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ στοὺς δύο πολιούχους τῆς Θεσσαλονίκης ἔγινε γιὰ νὰ δοθεῖ ἀπάντηση καὶ στὸ πῶς ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ πόλη κατήντησε Σόδομα καὶ Γόμορρα, πῶς ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ δύο πολιοῦχοι της δὲν ἀπέτρεψαν μὲ τὶς θεοπειθεῖς πρεσβεῖες τους τὴν πνευματικὴ αὐτὴ ἅλωση ἀπὸ τοὺς Σοδομίτες, ποὺ εἶναι χειρότερη ἀπὸ τὴν στρατιωτική της κατάκτηση ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1430. Καὶ εἶναι χειρότερη, διότι ἡ στρατιωτικὴ κατάκτηση ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸν κατακτητὴ διὰ τῆς βίας, μὲ τὴν ἰσχὺ τῶν ὅπλων, ἐνῶ ἡ πνευματικὴ ἅλωση εἶναι ἐθελούσια, ἐλεύθερα τὴν ἐπιλέγουν οἱ κατακτώμενοι. Καὶ τὸ σπουδαιότερο ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι οἱ ὀδυνηρὲς ὄντως συνέπειες τῆς σωματικῆς δουλείας ὄχι μόνον δὲν μᾶς ἀκολουθοῦν μετὰ τὸν θάνατο, ἀλλὰ γίνονται καὶ ἀφορμὴ ὑπομονῆς στὶς κακουχίες, ὁμολογίας πολλάκις καὶ μαρτυρίου, τελικῶς δὲ ἀμοιβῶν καὶ στεφάνων ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο Θεό. Ἀντίθετα ἡ πνευματική μας ἅλωση καὶ ἡ παράδοση στὶς δυνάμεις τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας σφραγίζουν καὶ προσδιορίζουν τὸ αἰώνιο μέλλον μας, γιατὶ ἑκουσίως ὑποτασσόμαστε καὶ παραδινόμαστε στὸν ἐφευρέτη καὶ διαχειριστὴ τοῦ κακοῦ, στὸν Διάβολο. Στὴν περίπτωση αὐτὴ τῶν αὐτεξούσιων ἐνεργειῶν μας δὲν ἐπεμβαίνει ὁ Θεός, ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ ἴδιος τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας, οὔτε οἱ Ἅγιοι μὲ τὶς πρεσβεῖες τους ἠμποροῦν νὰ πείσουν τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἐξαναγκάσει νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος.

Θρηνεῖ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς στὸ ἔργο του «Μονωδία ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Θεσσαλονίκης», ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1430. «Ἑάλω ἡ Θεσσαλονίκη, φεῦ», γράφει, ἡ καλλίστη τῶν πόλεων, ὁ ὀφθαλμὸς τῆς Δύσεως, τὸ ἀγαλλίαμα τῆς οἰκουμένης. Ἡ πόλη ποὺ φιλοξένησε τὸν Παῦλο καὶ ἀγαπήθηκε πολὺ ἀπὸ αὐτόν, ἡ «ξενοδόχος καὶ ἐρωμένη τοῦ Παύλου», αὐτὴ ποὺ ἀνήκει στὶς πρῶτες πόλεις ποὺ δέχθηκαν σὰν γῆ ἀγαθὴ τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ σὰν καλὸ σπέρμα τὸ κράτησε καὶ τὸ ἔθρεψε. Διερωτᾶται γιὰ τὸ ποιός ἆραγε δαίμονας τὴν ἐφθόνησε καὶ τὴν ἐβάσκανε, ἐπειδὴ ὑψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανὸ πνευματικὰ τόσο πολύ, ἐπειδὴ ξεπερνοῦσε στὴν εὐσέβεια ὅλες τὶς ἄλλες πόλεις, δὲν δοκιμάσθηκε ἀπὸ καμμία αἵρεση μέχρι σήμερα καὶ διέσωσε μὲ ἀκρίβεια τὴν παρακαταθήκη τοῦ Παύλου. Τιμοῦσε καὶ σεβόταν ὅλους τοὺς ἱεροὺς ἄνδρες ἀπὸ τὸν κλῆρο καὶ τὸν Μοναχισμό, καὶ ὅσους τὴν ἐποίμαναν, ἰδιαίτερα τὸ γέννημά της, τὸν προστάτη καὶ πολιοῦχο της, τὸν ὁποῖο τόσο πολὺ ἐμπιστευόταν, ὥστε νόμιζε ὅτι δὲν χρειάζεται καμμία ἄλλη προστασία. Γι᾽ αὐτὸ τολμᾶ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Ἅγιο Δημήτριο, νὰ τὸν ρωτήσει ποῦ ἦταν καὶ ἄφησε τὴν πόλη του νὰ πάθει τόσα δεινά; Αὐτὸς ποὺ ἔστησε τόσα τρόπαια ἐναντίον τῶν βαρβάρων, πῶς βρέθηκε τώρα σὲ ὕπνο καὶ δὲν φύλαξε οὔτε τὸν ναό του οὔτε τὸν τάφο του; Γιατί δὲν ἀπέδωσε τὰ τροφεῖα στὴν γενέτειρά του;

Γιατί δὲν ἀντάμειψε μὲ τὴν προστασία του τὴν τιμὴ καὶ τὴν εὐσέβεια τῶν Θεσσαλονικέων πρὸς τὸ πρόσωπό του, ἀλλὰ ἔφυγε καὶ προτίμησε τὴν δική του ἡσυχία καὶ μακαριότητα; Μᾶλλον, γιατὶ δὲν ἀνεχόταν νὰ ζῆ μὲ αὐτοὺς ποὺ ἀναμειγνύουν τὸ καλὸ μὲ τὰ κακά, ἐνῶ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν ἀμέσως τὸ ἀμιγές, τὸ καθαρὸ καλὸ καὶ νὰ ἐντρυφοῦν αἰώνια στὴν θεία δόξα: «Οὐ γὰρ ἔφερες εἶναι παρ᾽ οἷς τὸ καλὸν κακῶν συμμιγές, ἐνὸν ἀπολαύειν ἀμέσως τοῦ ἀκηράτου καλοῦ καὶ τῆς θείας δόξης εἰς τὸ διηνεκὲς ἐντρυφᾶν». Ἐπειδὴ λοιπὸν γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἔχασαν τὴν προστασία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἑπόμενον ἦταν νὰ πάθουν αὐτὰ ποὺ ἔπαθαν: «Οὕτω δὲ τῆς σῆς προστασίας ἀπολειφθεῖσι, ξυνηνέχθη παθεῖν ἅπερ ἔπαθον»[13]. Τὸ ἴδιο ἐρώτημα ἀπευθύνει πρὸς τὸν Ἅγιο Δημήτριο καὶ ὁ λόγιος ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίου Μάρκου στὸ δικό του ἔργο «Μονωδία ἐπὶ τῇ τῆς Θεσσαλονίκης ἁλώσει», καὶ ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος λέγοντας ὅτι «τὸ πλῆθος, οἶμαι, καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτιῶν τούτων αἴτιον καὶ σέ τε τὸν φιλάνθρωπον καὶ τὸν φιλανθρωπότατον δεσπότην καὶ πάντων Θεὸν ἐπέσχε τοῦ συνήθους ἐλέους». Δηλαδή, νομίζω, ὅτι οἱ πολλὲς καὶ μεγάλες ἁμαρτίες μας εἶναι ἡ αἰτία αὐτῶν τῶν δεινῶν. Αὐτὲς ἐμπόδισαν καὶ ἐσένα τὸν φιλάνθρωπο καὶ τὸν φιλανθρωπότατο δεσπότη καὶ Θεὸ τῶν πάντων νὰ δείξουν τὸ συνηθισμένο ἔλεος[14].

3. Ἀφύλακτη καὶ ἀνυπεράσπιστη ἡ Θεσσαλονίκη· παραδόθηκε στοὺς Σοδομίτες ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία.

Τὴν προηγούμενη ἑνότητα τοῦ ἄρθρου τὴν τιτλοφορήσαμε μὲ τὸ ἐρώτημα «Μήπως ἔφυγε ἤδη ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη;». Ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καὶ τοῦ ἀδελφοῦ του Ἰωάννη Εὐγενικοῦ προκύπτει ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Θεσσαλονίκης ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1430, ποὺ ἐσήμαινε ὅτι δὲν ἐπενέβη ὁ μεγαλομάρτυς πολιοῦχος της, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι τὴν ἐγκατέλειψε, γιατὶ δὲν μποροῦσε νὰ προστατεύει μία πόλη, ὅπου συνυπάρχουν τὸ καλὸ μὲ τὸ κακὸ ἀνακατεμένα καὶ νομιμοποιημένα καὶ ὅτι οἱ πολλὲς καὶ μεγάλες ἁμαρτίες τῶν κατοίκων της δὲν ἄφησαν νὰ ἐκδηλωθεῖ τὸ ἔλεος καὶ τοῦ Ἁγίου καὶ τοῦ Θεοῦ.

Στὴν σημερινὴ Θεσσαλονίκη, ποὺ ἁλώθηκε ἀπὸ τοὺς Σοδομίτες, τὴν ἅλωση τὴν προκάλεσαν ὄχι τόσο οἱ ἁμαρτίες τῶν κατοίκων της, ποὺ ἔχουν καὶ αὐτοὶ τὴν εὐθύνη τους γιὰ τὴν ἀμέλεια καὶ ἀδιαφορία στὰ πνευματικά, ὅσο ἡ συστράτευση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ ἀπροθυμία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων νὰ ἀμυνθοῦν καὶ νὰ ἀποκρούσουν τοὺς εἰσβολεῖς, ποὺ τελικὰ κατέληξε σὲ συμμαχία καὶ συμφωνία. Ὅλοι ἐνθυμούμαστε ὅτι στὴν πρώτη παρέλαση ὑπερηφανείας καὶ σὲ ἑπόμενες πρωτοστάτης καὶ ἐνισχυτὴς ἦταν ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, ποὺ δὲν θέλησε νὰ ὑστερήσει ἀπὸ τὴν ἄδοξη «δόξα» τοῦ δημάρχου τῆς Ἀθήνας Γιώργου Καμίνη, καὶ μετέφερε καὶ στὴν συμπρωτεύουσα πρὶν ἀπὸ δώδεκα χρόνια τὰ πνευματικὰ σκουπίδια τῆς Ἀθήνας, τὸν πνευματικὸ βοῦρκο τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Εὐρώπης. Ἦταν μάλιστα τόσο προκλητικός, ὥστε δὲν δίστασε, δὲν ντράπηκε, νὰ ὁμολογήσει σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὸ ὁμοφυλοφιλικὸ περιοδικὸ τῆς Θεσσαλονίκης «Screw» ὅτι ἐγκατέλειψε τὸν φυσιολογικὸ τρόπο τῶν σαρκικῶν σχέσεων, τὴν «πεπατημένη», ὅπως εἶπε, γιὰ νὰ γνωρίσει τὶς χαρὲς καὶ τὶς δυσκολίες τῆς σοδομικῆς ἁμαρτίας. Εἶπε ἐπὶ λέξει: «Φυσικὰ καὶ ἔχω gay φίλους. Κατανοῶ ἔμφυτα τὴν διαφορετικότητα, γιατὶ ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ ἔπειτα καὶ ἐγὼ ἐγκατέλειψα τὴν πεπατημένη καὶ γνώρισα καὶ τὶς χαρὲς καὶ τὶς δυσκολίες αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς».

Ἡ κερκόπορτα στὰ πνευματικὰ τείχη τῆς Θεσσαλονίκης εἶχε ἀνοίξει. Προσπάθησαν τὸ ἔτος ἐκεῖνο (2012) νὰ τὴν κλείσουν ὀλίγοι ἀνοργάνωτοι πιστοὶ τῆς Θεσσαλονίκης ποὺ ἀντέδρασαν στοὺς δρόμους, ἀλλὰ ἀπέτυχαν. Ἀπὸ τὴν Μητρόπολη καὶ τὶς ἐνορίες καμμία ἀντίδραση. Ὅταν τὸ ἑπόμενο ἔτος (2013) τὰ χριστιανικὰ σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης ὀργανώθηκαν, χωρὶς καὶ πάλι τὴν συμπαράσταση τῆς Μητροπόλεως καὶ τῶν ἐνοριῶν, τοὺς ἀπαγορεύθηκε ἀπὸ τὸν μητροπολίτη Ἄνθιμο νὰ βγοῦν στοὺς δρόμους καὶ νὰ ἀντιδράσουν· τοὺς ἐπετράπη νὰ χρησιμοποιήσουν τὸν αὐλόγυρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ὡς χῶρο συγκεντρώσεως. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ὁ προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ δὲν μᾶς ἔδωσε ρεῦμα γιὰ τὰ μεγάφωνα, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ὅτι συνεργάζεται ἡ Μητρόπολη. Στὶς ἀφίσες ποὺ εἴχαμε τυπώσει γιὰ νὰ κάνουμε γνωστὴ τὴν συγκέντρωση, στὴν ὁποία ὡς ὁμιλητὴς ἀναγραφόταν ὁ γράφων, ὁ τότε πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως ἀρχιμανδρίτης Στέφανος Τόλιος, νῦν Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου, ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς ἐκπροσώπους τῶν χριστιανικῶν σωματείων νὰ ψαλιδίσουν τὸ ὄνομά μου, γιὰ νὰ μὴ φαίνεται καὶ πάλι ὅτι κληρικὸς τῆς Μητροπόλεως συνεργάζεται μὲ τοὺς ἀντιδρῶντες. Ἀπὸ τοὺς ἑκατὸν τριάντα (130) κληρικοὺς τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης στὴν συγκέντρωση ἤμασταν παρόντες μόνον δύο (2), ὁ ἀείμνηστος ἀγωνιστής, ὁμολογητὴς καὶ ἄξιος τῆς Ἱερωσύνης π. Νικόλαος Μανώλης καὶ ὁ γράφων, περικυκλούμενοι ἀπὸ ὀλίγους μοναχοὺς ἄλλων δικαιοδοσιῶν. Τὰ ἑπόμενα ἔτη, φαρισαϊκῷ τῷ τρόπῳ, διὰ τὸ θεαθῆναι, ἀζημίως, καὶ γιὰ ἐφησυχασμὸ τῶν συνειδήσεων καὶ δικαιολόγηση τῆς ἀπραξίας ἔγιναν κάποιες ἀγρυπνίες καὶ προσευχὲς σὲ ναούς.

Σὲ ἄρθρα ποὺ ἐγράψαμε τὴν περίοδο αὐτὴ προσπαθήσαμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὸ διδασκαλικὸ καὶ ἱερατικό μας χρέος ἐπισημαίνοντας τὴν ἀθλιότητα τῆς ἠθικῆς κατάπτωσης καὶ παρακμῆς. Σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ (2013), μὲ τίτλο «Δὲν μᾶς ἔφτανε ὁ Οἰκουμενισμός, ἦλθε καὶ ὁ Σοδομισμός», ἀναπτύξαμε τὶς ἑξῆς ἑνότητες: 1. Μὲ τὴν κουτσὴ Εὐρώπη κουτσαίνουμε καὶ ἐμεῖς. 2. Κορυφαῖο κακὸ ἡ Ὁμοφυλοφιλία 3. Ἀποῦσα καὶ σιωπῶσα ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία στὴν Ἑλλάδα. 4. Τὸ ποίμνιο καθοδηγεῖ τοὺς ποιμένες καὶ 5. Ἀξιομίμητα παραδείγματα Ὀρθοδόξων χωρῶν[15]. Σὲ ἄλλο ἄρθρο τὸ ἑπόμενο ἔτος (2014), μὲ τίτλο «Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδραση κατὰ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας. Ἀνύπαρκτη στὴν Ἀθήνα, ὑποτονικὴ στὴν Θεσσαλονίκη», ἀναπτύξαμε τὶς ἑνότητες: 1. Τίποτε πιὸ βρωμερὸ καὶ ἀκάθαρτο. 2. Ματαιώνεται ὁ σκοπὸς τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου. 3. Ὁ παλαιὸς κόσμος τῆς σάρκας καὶ ὁ νέος κόσμος τοῦ πνεύματος. 4. Πῶς καταντήσαμε τώρα ἔτσι, δοῦλοι τῆς σάρκας καὶ τοῦ Διαβόλου; Ποῦ εἶναι οἱ ποιμένες; 5. Τὸ χρέος τοῦ ἀρχιεπισκόπου καὶ τῆς συνόδου, τῶν μητροπολιτῶν, τοῦ Ἁγίου Ὄρος[16].

Ἡ διαπίστωση ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ διευθυντήρια ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδραση εἶναι ἀνύπαρκτη ὁδήγησε τὴν νέα κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, σχεδὸν ἀμέσως μόλις ἐξελέγη, νὰ ψηφίσουν μὲ μεγάλη πλειοψηφία παραμονὲς Χριστουγέννων, στὶς 22 Δεκεμβρίου τοῦ 2015, τὸν ἀσεβῆ καὶ θεομίσητο νόμο τό «Σύμφωνο συμβίωσης τῶν ὁμοφύλων». Ἀντιδράσαμε πάλι δυνατὰ μὲ ἄρθρο ὑπὸ τὸν τίτλο: «Ὑβριστικὸ καὶ βλάσφημο τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο. Συνένοχη ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία». Τὸ ἄρθρο ἀναπτύχθηκε στὶς ἑξῆς ἑνότητες: 1. Νόμος ντροπῆς ἡ νομιμοποίηση τῶν κιναίδων 2. Βδέλυγμα καὶ πάθος ἀτιμίας ἡ ὁμοφυλοφιλία κατὰ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. 3. Τὸ θράσος καὶ ἡ οἴηση τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ ἄλλων. Ἑωσφορικὴ κατάσταση. 4. Οἱ εὐθύνες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας[17]. Καὶ γιὰ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ ἐκτίμηση ὅτι πλέον καταργήθηκαν οἱ διακρίσεις μεταξὺ δεξιῶν, κεντρώων καὶ ἀριστερῶν κομμάτων, μεταξὺ δῆθεν συντηρητικῶν καὶ προοδευτικῶν καὶ ὅτι ἡ «Νέα Τάξη Πραγμάτων» καὶ ἡ Μασονία ἔχουν διαβρώσει σχεδὸν τὸ σύνολο τῶν πολιτικῶν δυνάμεων, μετὰ τὴν ἄθεη κυβέρνηση τοῦ Τσίπρα, ἡ ἐπανεκλεγεῖσα κυβέρνηση τοῦ νεοταξίτη Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀφοῦ κατὰ τὴν πρώτη της θητεία (2019-2023) προκάλεσε τὸ χριστιανικὸ αἴσθημα τῶν εὐσεβῶν πολιτῶν, μὲ ὅσα ἀσεβῆ καὶ βλάσφημα μέτρα ἐνομοθέτησε κατὰ τὴν λοίμωξη τοῦ Κορωνοϊοῦ, ἔσκισε τελείως τὸ προσωπεῖο, τὴν μάσκα, τοῦ δῆθεν παραδοσιακοῦ καὶ μὲ χριστιανικὲς ἀρχὲς κόμματος, ἐξαπάτησε τοὺς παραδοσιακοὺς ψηφοφόρους, καὶ τολμηρότερα καὶ προκλητικώτερα ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἐξήγγειλε ὁ θρασύς, βλάσφημος καὶ ἀφορισμένος Μητσοτάκης, ἀμέσως μόλις ἐξελέγη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2023, ὅτι θὰ προχωρήσει γρήγορα στὴν νέα κυβερνητικὴ του θητεία (2023) σὲ τολμηρὲς μεταρρυθμίσεις προτάσσοντας τὴν νομοθέτηση τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Θεὲ καὶ Κύριε!!

Δὲν ἔφθανε τὸ «Σύμφωνο συμβίωσης» τοῦ Τσίπρα, αὐτὸς ἔπρεπε νὰ δώσει καὶ τὰ πλεονεκτήματα τοῦ «γάμου», ἀνατρέποντας τὴν ἀνθρώπινη ὀντολογία καὶ βλασφημώντς ὄχι μόνο στὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ καὶ σὲ θέσμια τῆς παναθρώπινης πολιτιστικῆς παράδοσης καὶ κληρονομίας, τοποθετώντας τορπίλη στὸ θεμέλιο τῆς κοινωνίας, στὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια. Καὶ τὸ ἔπραξε ὄντως γρήγορα ψηφίζοντας στὶς 15 Φεβρουαρίου τοῦ τρέχοντος ἔτους (2024) μὲ μεγάλη πλειοψηφία τὸν ἐπαίσχυντο νόμο γιὰ τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων.

Ἡ κερκόπορτα ποὺ ἄνοιξε τὸ 2012 ὁ Γιάννης Μπουτάρης καὶ εἰσῆλθαν τὰ πρῶτα δαιμόνια, ὁδήγησαν σὲ 12 μόλις χρόνια στὴν ἐκ τῶν ἔσω πνευματικὴ ἅλωση καὶ κατάκτηση τῆς Θεσσαλονίκης, γιατὶ ἔλειψαν οἱ φρουροί, οἱ φύλακες. Οἱ χιλιάδες Σοδομίτες ποὺ θὰ ἔλθουν ἀπὸ ἄλλες χῶρες ἔρχονται γιὰ νὰ πανηγυρίσουν ἐπὶ ἐννέα ἡμέρες (21-29 Ἰουνίου) τὴν ἅλωση μιᾶς «Ὀρθόδοξης» χώρας, τῆς πρώτης ποὺ κατακτᾶται ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις. Ἕνα πρῶτο ρῆγμα στὰ μέχρι τώρα ἄπαρτα κάστρα τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων χωρῶν, οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες τῶν ὁποίων ὄχι μόνον ἔπεισαν τοὺς πολιτικοὺς νὰ μὴν ἐπιτρέψουν τὰ Gay Prides, ἀλλὰ κατέβηκαν στοὺς δρόμους ἑνωμένοι ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, διάκονοι, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ ἔκλεισαν τὶς κερκόπορτες καὶ ἐνίσχυσαν τὰ τείχη.

Ὁ γράφων μὲ ὅσες δυνάμεις τοῦ ἀπέμειναν ἀπὸ τοὺς μακροχρόνιους ἀγῶνες ὕψωσε τὴν φωνή του καὶ ἔπιασε τὴν γραφίδα, γιὰ νὰ ἀντιταχθεῖ καὶ στὴν ἐξαγγελία καὶ στὴν ψήφιση τοῦ νέου προδοτικοῦ τῆς Ὀρθοδόξίας νόμου γιὰ τὸν «γάμο» τῶν ὁμοφυλοφίλων. Σὲ κήρυγμά μας στὸν πανηγυρίζοντας Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος (26-7-2023) ἀνέφερα μεταξὺ ἄλλων ὅτι ὁ πρωθυπουργός «ἐνθαρρυμένος καὶ ἐπηρμένος ἀπὸ τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα ὕψωσε τὸ σπιθαμιαῖο ἀνάστημά του καὶ τὰ ἔβαλε μὲ τὸν ἴδιο τὸ Θεὸ καταργώντας τὸ νόμο Του καὶ τὶς ἐντολές Του. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκλογή του ἐξήγγειλε ξεδιάντροπα καὶ ἀνερυθρίαστα ὅτι θὰ ὑποστηρίξει τὸν κολοφώνα, τὴν κορυφὴ τῶν κακῶν, τὴν ὁμοφυλοφιλία, καὶ θὰ νομιμοποιήσει τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων»[18].

Σὲ ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἀναλλοίωτος χρονικὰ ὁ ὁρισμὸς τοῦ γάμου. Ἀφύσικη κατάσταση ἡ Ὁμοφυλοφιλία» ἀνέπτυξα τὶς ἑνότητες: 1. Κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν καὶ 2. Ξενοκίνητα σχέδια τῆς «Νέας Τάξης» καὶ τῆς «Νέας Ἐποχῆς»[19]. Σὲ ἄλλο ἄρθρο μὲ τίτλο «Κακὴ πρωτιὰ τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλλάδος. Καμμία Ὀρθόδοξη χώρα δὲν νομοθέτησε ὑπὲρ τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων», ἀναπτύχθηκαν οἱ ἑνότητες: 1. Ὑποτονικὴ καὶ ἀναποτελεσματικὴ ἡ ἀντίδραση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Συνένοχοι οἱ ἐπίσκοποι 2. Μᾶς ἀπαγορεύθηκε ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο νὰ ἀντιδράσουμε. Ἀπραγότεροι βατράχων 3. Πρωτοφανὴς στὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὸ θράσος τῆς βλασφημίας, ἡ ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ (2015) 4. Χειρότερη ἡ ἀπόφαση τῆς μεταλλαγμένης κυβέρνησης τῆς «Νέας Δημοκρατίας». 5. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀκόμη χριστιανικὸ κράτος[20]. Καὶ γιὰ νὰ ἐνισχύσουμε τὴν μεγάλη ἐσωτερικὴ ἀντίδραση τῶν Ὀρθοδόξων στὴν ὁλοφάνερη πνευματικὴ παρακμὴ καὶ προδοτικὴ συμπόρευση πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, δημοσιεύσαμε σὲ ἕνα τόμο τριακοσίων σαράντα (340) σελίδων, μὲ τίτλο «Ὁμοφυλοφιλία. Προβληματισμοὶ καὶ ἀντιδράσεις»[21] τριάντα πέντε (35) κείμενα Ὀρθόδοξης ἀντίστασης ἀρχιερέων, λοιπῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, τὰ ὁποῖα σὰν κραυγὴ ἀνεβάζουν πρὸς τὸν Θεὸ τὴν ἀγωνία γιὰ τὰ νέα Σόδομα καὶ Γόμορρα.

4. Συμπορεύεται καὶ σιωπᾶ ὁ νέος μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Δυστυχῶς τὴν εἰσβολὴ τοῦ Σοδομισμοῦ στὴν Θεσσαλονίκη, ποὺ δὲν θέλησε νὰ τὴν ἀποτρέψει, ἐνῶ μποροῦσε, ὁ μητροπολίτης Ἄνθιμος, ὅπως τὸ ἔπραξαν ἱεράρχες σὲ ἄλλες Ὀρθόδοξες χῶρες, τὴν ἀποδέχεται καὶ οὐσιαστικὰ μὲ τὴν σιωπή καὶ τὴν ἀπραξία του τὴν ἐνθαρρύνει ὁ νέος μητροπολίτης Φιλόθεος. Ὅσοι, ἀπὸ ἀφελότητα καὶ ἁπλότητα, θρέψαμε φροῦδες ἐλπίδες μὲ τὴν ἐκλογή του, ὅτι ὡς νέος ποιμένας θὰ ἀναλογισθεῖ τὶς ποιμαντικές του εὐθύνες καὶ θὰ ἐπαναφέρει τὴν ἐκκλησία τῆς Θεσσαλονίκης στὴν πρὸ τοῦ Ἀνθίμου κατάσταση, στὸν δρόμο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, στὸν ΠΑΥΛΕΙΟ καὶ ΠΑΤΕΡΙΚΟ δρόμο, τῆς μέχρι μαρτυρίου Ὁμολογίας καὶ ἀντίδρασης, διαψευσθήκαμε οἰκτρά. Ταυτισμένος ἀπόλυτα μὲ τὴν νεοταξικὴ οἰκουμενιστικὴ καὶ ἐκκοσμικευμένη ἐλὶτ τοῦ Βαρθολομαίου, τοῦ Ἱερωνύμου, τοῦ Ἀνθίμου καὶ τῶν γνωστῶν γιὰ τὶς βλάσφημες καὶ ἀντορθόδοξες θέσεις καθηγητῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ἀκολουθεῖ τὸν μεταπατερικὸ καὶ ἀντιπατερικὸ δρόμο τῆς διάσημης γιὰ τὸν αἱρετικὸ οἰκουμενισμό της Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου.

Οἱ πρωτεργάτες τοῦ πολυήμερου Gay Pride, δήμαρχος καὶ ἀντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης, ἦσαν συνεργάτες του στὴν ὀργάνωση τῆς «Λατρευτικῆς Ἑβδομάδας», στὰ πλαίσια τῆς ὁποίας ὀργανώθηκαν μουσικὲς ἐκδηλώσεις στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Ἀχειροποιήτου καὶ διαβάσθηκαν κείμενα τοῦ ἄθεου Καζαντζάκη. Τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης γιὰ πρώτη φορὰ ἐπὶ τῆς ποιμαντορίας του φωταγωγήθηκε μὲ τὰ χρώματα τῆς σημαίας τῶν Ὁμοφυλοφίλων, καὶ μὲ ἀπόφαση τῶν πρυτανικῶν ἀρχῶν παροτρύνονται οἱ φοιτητὲς νὰ λάβουν μέρος στὶς παρελάσεις, πορεῖες καὶ ἐκδηλώσεις τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Συμφωνοῦν εἰς αὐτὰ οἱ καθηγητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ὁ κοσμήτορας καὶ οἱ πρόεδροι τῶν δύο Τμημάτων; Θὰ ἀντιδράσουν ἤ μὲ τὴν σιωπή τους θὰ ἀποδεχθοῦν ὅτι καὶ τὸ Πανεπιστήμιο καὶ ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ ἁλώθηκαν ἀπὸ τοὺς Σοδομίτες; Τί νόημα ἔχει ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ὡς λογότυπου στὰ ἔγγραφα τοῦ Πανεπιστημίου; Γιὰ νὰ ἀναμειγνύεται τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, καὶ φαρισαϊκὰ νὰ ἐμφανίζεται ἡ ἀσέβεια ὡς εὐσέβεια; Καλύτερα νὰ ἀποφασισθεῖ ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ πολιούχου ὡς λογότυπου.

Τί νόημα ἔχουν, μητροπολίτα μου, τά «Α´ ΠΑΥΛΕΙΑ Θεσσαλονίκης», ποὺ ὀργανώνει ἡ Μητρόπολη τὴν ἴδια περίοδο, ὅταν τίποτε τὸ Παύλειο δὲν φαίνεται στὸ δημοσιευθὲν πρόγραμμα παρὰ μόνον οἱ καθημερινὲς ἀκολουθίες, ἑσπερινοί, ὄρθροι, παρακλήσεις καὶ Θεῖες Λειτουργίες, οἱ ὁποῖες οὕτως ἤ ἄλλως γίνονται καθημερινά; Μέσα στὴν ΑΝΤΙΠΑΥΛΕΙΑ ἐπικαιρότητα τῶν Gay Prides δὲν ἔπρεπε νὰ ἀκουσθεῖ ὁ σχετικὸς Παύλειος λόγος καὶ ἡ ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου ποὺ μνημονεύσαμε στὴν ἀρχή; Στὶς δύο μόνον δικές σας ὁμιλίες «Τοῦτό ἐστι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμὸς ὑμῶν» (Α´ Θεσ. 4, 3) καὶ «Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε», (Β´ Θεσ. 2, 15) θὰ ἐπισημάνετε ἆραγε ὅτι μὲ ὅσα συμβαίνουν στὴν Θεσσαλονίκη οὔτε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γίνεται, οὔτε ὁ ἁγιασμὸς ἐπιτυγχάνεται, οὔτε πολὺ περισσότερο τηροῦνται οἱ παραδόσεις καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου; Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἂν τὰ ἐπισημάνετε, ἀρκοῦν δύο ὀλιγόλεπτα κηρύγματα νὰ προσδώσουν Παύλειο χαρακτήρα σὲ ἐκδηλώσεις δέκα τριῶν ἡμερῶν (20 Ἰουνίου – 2 Ἰουλίου) νὰ ἀντιπαραταχθοῦν σὲ σωρεία ἀντιπαύλειων ἐκδηλώσεων ἐννέα ἡμερῶν; Εἶναι σίγουρο ὅτι τὰ «Α´ Παύλεια Θεσσαλονίκης» γίνονται γιὰ νὰ ἀποκρύψουν τὶς βλάσφημες καὶ ἀντιπαύλειες ἐκδηλώσεις τῶν Gay Prides, ὡς ἄλλοθι ἀπέναντι στὸ ποίμνιο, ὡς «κάτι κάνει καὶ ἡ Μητρόπολη», ἐνῶ οὐσιαστικὰ δὲν κάνει τίποτε.

Ἂν ἤθελε ἡ Μητρόπολη νὰ ὁμολογήσει καὶ νὰ ἀγωνισθεῖ, ἔπρεπε ἐν πρώτοις νὰ διαμηνύσει στὸν δήμαρχο, ποὺ διαψεύδει τὸ ἐπίθετό του (Ἀγγελούδης), καὶ στὸν ἀντιδήμαρχο πολιτισμοῦ, ὅτι διακόπτει κάθε κοινωνία μαζί τους καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψει στὸ ἑξῆς ἐκδηλώσεις τῆς «Λατρευτικῆς Ἑβδομάδας». Στὶς πρυτανικὲς ἀρχὲς καὶ στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ ποὺ σιωπᾶ ἐνόχως, ὅτι δὲν θὰ ἀφήσει στὰ χέρια τῶν ΛΟΑΤΚΙ τοὺς νέους ποὺ φοιτοῦν στὸ Ἵδρυμα. Νὰ συντάξει ἐπισκοπικὴ ἐγκύκλιο ἐναντίον τῶν Σοδομικῶν ἐκδηλώσεων γιὰ νὰ διαβασθεῖ σὲ ὅλους τοὺς ναούς. Νὰ ὀργανώσει σὲ συνεργασία μὲ ὅλες τὶς ἐνορίες καὶ τὰ χριστιανικὰ σωματεῖα σεισμικὴ σύναξη πιστῶν στὸ Βελλίδειο, μὲ τὸ ράσο μπροστά, σημαία Ὀρθοδοξίας, γιὰ νὰ φανεῖ σὲ ὅλο τὸν κόσμο ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ὑποτάχθηκε στοὺς Μπουτάρηδες, στοὺς Τσίπρες καὶ στοὺς Μητσοτάκηδες, ὅτι ὁ πολιοῦχος μεγαλομάρτυς καὶ ὁ συμπολιοῦχος Μέγας Ἡσυχαστὴς δὲν θὰ ἐγκαταλείψουν ἀπροστάτευτη τὴν πόλη.

Νὰ διοργανώσει πολυήμερα διορθόδοξα συνέδρια, γιὰ νὰ ἀκουσθεῖ καὶ ἡ φωνὴ τῶν ἀλλοεθνῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν μας, οἱ ὁποῖοι ἀπέτρεψαν στὶς χῶρες τους τὰ μολυσματικὰ Gay Prides. Καὶ ἂν ὅλα αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα ἀποτύχουν, τότε μὲ πρωτοβουλία τοῦ μητροπολίτη, τῶν ὁμόρων μητροπόλεων καὶ κάλεσμα στὰ Μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ στὰ ἐκτὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μὲ μπροστάρη καὶ στρατηγὸ τότε τὸν παναγιώτατο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Φιλόθεο, ποὺ τὸν ἐκόσμησε ὁ Θεὸς μὲ πολλὰ χαρίσματα καὶ τάλαντα, ποὺ τὰ ξοδεύει τώρα ἐπιζήμια, νὰ γιορτάσουμε μὲ λιτανεῖες καὶ πορεῖες στοὺς δρόμους τὰ ἀληθινὰ Παύλεια τῆς Θεσσαλονίκης, πρὸς δόξαν τοῦ Ἁγίου ἐν Τριάδι Θεοῦ καὶ εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου καὶ πανευφήμου Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου καὶ τοῦ ἐν Ἁγίοις μεγάλου Πατρὸς καὶ Διδασκάλου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

[1]. Γέν. 18, 20-21.

[2]. Αὐτόθι, 19, 4-5.

[3]. Αὐτόθι, 19, 24-25.

[4]. Ρωμ. 1, 21-27.

[5]. Εἰς τὴν πρὸς Ρωμ. Ὁμ. 4, 1, PG 60, 416-417.

[6]. Αὐτόθι 2, PG 60, 410.

[7]. Πρὸς τοὺς πολεμοῦντας τοῖς ἐπὶ τὸ μονάζειν ἐνάγουσι 3, 8, PG 47, 360-362.

[8]. Λόγος στηλιτευτικὸς κατὰ εὐνούχων, PG 76, 1109.

[9]. Βλ. Νεασ Ιωνιασ Γαβριηλ, Σέβομαι τὴν σχέση μεταξὺ Ὁμοφυλοφίλων, εἰς Ἐκκλησία Online, Παρασκευὴ 1η Ἀπριλίου 2022: «Ἐκ τῶν πραγμάτων ὁ Θεὸς ἔχει δώσει σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους νὰ αἰσθάνονται τὴν ἕλξη πρὸς τὸ ἴδιο φύλο, δὲν μπορῶ νὰ ξέρω γιατί, δὲν θὰ κατηγορήσω ἐγὼ τὸν Θεό. Δὲν εἶμαι ἄξιος κἂν ἐγὼ νὰ τὸ σκεφθῶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Ὁ Θεὸς κάτι ξέρει περισσότερο ἀπὸ ὅλους ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους... Ἡ Ἐκκλησία ἐπίσημα δὲν ἔχει τοποθετηθεῖ γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Καὶ εἶναι καλό, γιατὶ ἡ Ἐκκλησία περιμένει... Δὲν εἶμαι ἐγὼ σὲ θέση νὰ ξέρω, γιατί ὁ Θὸς τὸ ἐπιτρέπει. Ἡ ὁρμὴ τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸ ἴδιο φύλο ὑπάρχει. Δὲν ξέρω γιατὶ ὑπάρχει. Ὅταν τὴν δίνει ὁ Θεός, ἐγὼ θὰ πολεμήσω αὐτήν;».

[10]. Γαλ. 1-6: «Θαυμάζω ὅτι οὕτω ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὁ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω».

[11]. Βλ. Ιερα Μητροπολισ Θεσσαλονικησ, Ὁ Ἅγιος Δημήτριος καὶ τὸ Μοναχικὸν Ἰδεῶδες. Εἰσηγήσεις εἰς Συνέδριον περὶ Μοναχισμοῦ, ὀργανωθὲν ὑπὸ τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Παντελεήμονος Β´ (11-13 Μαΐου 1980), Θεσσαλονίκη 1982. Ἡ εἰσήγηση τοῦ π. Γεωργίου Καψάνη στὶς σελ. 51-71.

[12]. Γρηγοριου του Παλαμα, Ὁμιλία ΜΘ´, Εἰς τὸν ἐν ἁγίοις μεγαλομάρτυρα καὶ θαυματουργὸν καὶ μυροβλύτην Δημήτριον 6-8, ἐν Γρηγοριου του Παλαμα, Συγγράμματα, τόμος Στ´, Ὁμιλίαι, Θεσσαλονίκη 2015, σελ. 518-519, Ἐκδόσεις Κυρομᾶνος.

[13]. Βλ. Αγιου Μαρκου του Ευγενικου, Μητροπολίτου Ἐφέσου, Ἑάλω Θεσσαλονίκη. Θρῆνος γιὰ τὴν ἅλωση τοῦ 1430, Ἐκδόσεις Παπαδημητρίου, Ἀθήνα 1997, σελ. 24 ἑἑ. 49-50.

[14]. Αὐτόθι, Παράρτημα, σελ. 72.

[15]. Βλ. Θεοδρομία 15 (2013) 163-170 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία. Προβληματισμοὶ καὶ ἀντιδράσεις, Ἐκδόσεις Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2023, σελ. 85-95.

[16]. Βλ. Θεοδρομία 16, (2014) 163-171 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία..., Αὐτόθι, σελ. 113-123.

[17]. Θεοδρομία 17 (2015) 485-509 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία...Αὐτόθι, 270-304.

[18]. «¨Η Μεγαλομάρτυς Ἁγία Παρασκευὴ καὶ ἡ “Νέα Τάξη Πραγμάτων”», Θεοδρομία 25 (2023) 179-181 καὶ στὸ βιβλίο: Ὁμοφυλοφιλία..., σελ. 324-338.

[19]. Θεοδρομία 25 (2023) 545-551.

[20]. Θεοδρομία 25 (2023) 552-560.

[21]. Βλ. ὑποσημ. 15.

Εκ του ιστολογίου «Ακτίνες» της 21.6.2024.

Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ π. Γ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ: ΑΝΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»

 

1. Ὅσο κι ἄν, κατά τόν κριτικότατο ἀείμνηστο διδάσκαλό μου, καθηγητή Νικόλαο Τωμαδάκη, ὁ ὅρος «Ρωμηοσύνη» εἶναι «νεόπλασμα, ἐντούτοις ἐκφράζει κατά τόν αὐθεντικότερο καί ἱστορικά δικαιωμένο τρόπο, τό φρόνημα τῶν Ὀρθόδοξων Πολιτῶν τῆς Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως), ἀλλά καί ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς ἤ μεμονωμένα ἄτομα, πού ἔζησαν καί ζοῦν ἱστορικά μέ τό φρόνημα αὐτό.

ΤΟ ΡΩΜΑΙΙΚΟ

Ὁ ὅρος ἔχει ἄμεση σχέση μέ τά ἱστορικά ὀνόματά μας, Ρωμανία καί Ρωμαῖος (Ρωμηός), πού συνδέονται ἀδιαίρετα μέ τό ἱστορικό μέγεθος, πού ἐγκαθιδρύθηκε στήν ἱστορία, στίς 11 Μαΐου 330 μ.Χ., μέ τά ἐγκαίνια τῆς νέας πρωτεύουσας τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας καί ὅλης τῆς Εὐρώπης, τῆς Κωνσταντινουπόλεως-Νέας Ρώμης.

Ὅπως ὁ κοινότατος (καί τόσο παρεξηγημένος) σήμερα ὅρος «Ἑλληνοχριστιανικός» εἶναι κατασκεύασμα γλωσσικό μόλις τοῦ 1852 (Σπύρ. Ζαμπέλιος),ἀλλά ἐκφράζει μία μακρά ἱστορική πραγματικότητα, ἔτσι καί ὁ ὅρος Ρωμηοσύνη (ἀντίστοιχος ὅρος: Φραγκοσύνη) εἶναι μέν νεότερο γλωσσικό εὕρημα, ἀλλά, μέσα στίς κοσμογονικές ἀνακατατάξεις καί μεταπλάσεις τοῦ βαλκανικοῦ χώρου στούς τελευταίους αἰῶνες, εἶναι ὁ καταλληλότερος, γιά νά ἐκφράσει τό πνευματικό περιεχόμενο, βίωμα καί ἦθος τῆς «ρωμαίικης» καί «μεταρωμαίικης («βυζαντινῆς» καί «μεταβυζαντινῆς») περιόδου τῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, στή στενότερη φυλετική καί τήν εὐρύτερη – οἰκουμενική ἐκδοχή του.

Ρωμηοσύνη εἶναι ἡ Ἑλληνικότητα στήν οἰκουμενική-ὀρθόδοξη ἱστορική ἐνσάρκωσή της. Πρόβλημα ὅμως μόνιμο στήν ἔρευνα συνιστᾶ ἡ ἱστορική ἐμφάνιση τοῦ ὅρου. Βιογραφώντας τόν Ληξουριώτη ριζοσπάστη πολιτικό τοῦ 19ου αἰώνα, Γεώργιο Τυπάλδο-Ἰακωβάτο (1813-1882), ἀσχοληθήκαμε εἰδικά μέ τόν ὅρο Ρωμηοσύνη καί τίς πνευματικοπολιτικές παραμέτρους του, ἐπισημαίνοντας καί ἐμεῖς τήν πρώτη (γνωστή ὥς τότε) χρήση τοῦ ὅρου στό νεανικό του πολύτιμο ἔργο «Ἱστορία τῆς Ἰόνιας Ἀκαδημίας», γραμμένο μεταξύ 1831-1837, πού ἐξέδωσε κριτικά ὁ καθηγητής κ. Σπ. Ἀσδραχᾶς, προσπαθήσαμε νά προσδιορίσουμε καί τό ἰδεολογικό πλαίσιο ἐμφανίσεως τοῦ ὅρου.

Ἔτσι, στράφηκε ἡ προσοχή μας στήν πνευματική ἐπίδραση τοῦ πρεσβυτέρου ἀδελφοῦ του Γεωργίου, Κωνσταντίνου (1795-1967), ἱερομονάχου τότε καί καθηγητοῦ στήν Ἰόνιο Ἀκαδημία, καί στόν κύκλο τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ (1797-1857), στόν ὁποῖο διαβάζονταν τά κείμενα τῶν Δημ. Καταρτζῆ, Ἀ. Χριστοπούλου καί Ἰ. Βηλαρᾶ, στά ὁποῖα εἶναι εὐρύτατη ἡ χρήση τῶν συγγενῶν ὅρων Ρωμηός καί Ρωμανία.

Ὅταν ὅμως γράφαμε τά παραπάνω (1988), δέν εἶχε προσελκύσει τήν προσοχή μας τό γνωστό καί χρήσιμο καί ὡς ἱστορικό κείμενο «Τραγούδι τοῦ Δασκαλογιάννη», τοῦ Μπαρμπα-Παντζελιοῦ, τήν τελευταία κριτική ἔκδοση τοῦ ὁποίου ὀφείλουμε στόν ἀείμνηστο Βασ. Λαούρδα. Τήν ὑπόδειξη γιά τή χρήση τοῦ ὅρου Ρωμηοσύνη στό κείμενο αὐτό, δηλαδή ἤδη τό ἔτος 1786, ὀφείλουμε εὐγνωμόνως στόν ἀγαπητό καί ἐκλεκτό συνερευνητή τῆς ἱστορίας τοῦ «Ρωμαίικου», ἰστορικοκριτικό καί λογοτέχνη, ἀείμνηστο Κώστα Σαρδελή. Τό «τραγούδι τοῦ Δασκαλογιάννη» χρησιμοποιεῖ τόν ὅρο «Ρωμηός – ηοί» στήν ἱστορικά καθιερωμένη χρήση του. Ἐπίσης, τόν ὅρο «Ρούμελη», σ’ ἀντίθεση μέ τήν «Τουρκιά». Σ’ αὐτό τό πλαίσιο χρησιμοποιεῖται καί ὁ ὅρος Ρωμηοσύνη, καί μάλιστα σέ ἀναφορά πρός τό ἀναμενόμενο ἐλεύθερο Γένος, στά ἀκόλουθα σημεῖα:

στ. 10 «Ὁ Δασκαλογιάννης «μές τήν καρδιά του ἤθελε τήν Κρήτη Ρωμηοσύνη…». Τό νόημα τοῦ ὅρου προσδιορίζεται σαφῶς ἀπό τούς ἑπομένους στίχους: 11-16: «Κάθε λαμπρή καί Κυριακή ἤβανε τό καπέλλο/καί τοῦ Πρωτόπαπα ‘λεγε: Τό Μόσκοβο θά φέρω/νά τά συντάμει τά Σφακιά τσοί Τούρκους νά ζυγώξου/καί γιά τήν Κόκκινη Μηλιά δρόμο νά τῶνε δώσου/Μά κι ὅποιοι των θέλουσι στήν Κρήτη ν’ ἀπομείνου/Σταυρό νά προσκυνήσουσι καί χριστιανοί νά γίνου». στ. 108: «τσῆ Ρωμιοσύνης τόν ὀχτρό οὗλοι νά πολεμούσι…». στ. 980-81:

«Μά δίχως νά τήν κάμουσι τήν Κρήτη Ρωμηοσύνη/νά τά ξεβγάλουν τά Σφακιά δέν ἦτο δικιοσύνη…».Τό «τραγούδι τοῦ Δασκαλογιάννη» μᾶς ἐπιτρέπει, συνεπῶς, νά διαπιστώσουμε χρήση τοῦ ὅρου, καί μάλιστα μέ ἄνεση πού δείχνει ἐξοικείωση μαζί του καί μακρά παρουσία του, στό εὐρύτερο λαϊκό λεξιλόγιο, πενήντα περίπου χρόνια πρίν ἀπό τόν Γ. Ἰακωβάτο. Κυκλοφοροῦσε, μάλιστα ὁ ὅρος στό στόμα τοῦ λαοῦ, πού μέ τόν ἀπόλυτο σεβασμό, ὅπως δείχνει ἡ δημοτική μας ποίηση, χρησιμοποιεῖ τούς καθιερωμένους ὅρους, χωρίς τόν βιασμό πού συνήθως ἐπιβάλλουν στή χρήση τους οἱ λόγιοι, ὑποκειμενικά στίς ὁποιεσδήποτε δεσμεύσεις ἤ ἰδεολογικές σκοπιμότητές τους.

Τώρα μποροῦμε νά καταλήξουμε σέ κάποια ἀνανεωμένα συμπεράσματα:

α) Ὁ ὅρος «Ρωμηοσύνη» εἶναι πολύ παλαιότερος ἀπ’ ὅσο φανταζόμεθα προηγουμένως. Ἀπό τή δεκαετία τοῦ 1830 κατεβαίνουμε στή δεκαετία τοῦ 1780 καί γιατί ὄχι, καί πρό τοῦ 1770, ἐποχή, τήν ὁποία ἐξιστορεῖ ὁ Μπαρμπα-Παντζελιός, ὁ ὁποῖος, μέ κάθε ἄνεση, παραδίδει τόν ὅρο. Ἄν ὁ ὅρος πλάσθηκε στήν Κρήτη, δέν μπορεῖ νά ὑποστηριχθεῖ αὐτή τή στιγμή.

β) Ἡ κυκλοφορία τοῦ ὅρου στό στόμα τοῦ λαοῦ, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν πρώτη ἐμφάνισή του, φανερώνει βαθύ ρίζωμά του στήν εὐρεία λαϊκή κρητική συνείδηση, πού μένει πιστότερα ἐξαρτημένη ἀπό τή ρωμαίικη παράδοση τοῦ Γένους.

γ) Εἴμασθε ὑποχρεωμένοι νά ἐγκαταλείψουμε πιά θέσεις, ὅπως ἐκεῖνες τοῦ σοφοῦ κατά τά ἄλλα καί πολυΐστορος Νίκ. Τωμαδάκη, ὅτι δηλ. ὁ ὅρος «Ρωμηοσύνη» εἶναι νεόπλασμα τοῦ παρελθόντος (19ου,αἰ.), χρησιμοποιούμενον ἀκρίτως ὑπό τινῶν λογοτεχνῶν (Ἐφταλιώτης, Κόντογλου)! Ἔτσι, θά ἀποφευχθοῦν καί ἀνοίκειες στήν ἐπιστήμη ἀπολυτότητες, ὅπως ἡ διακήρυξη τοῦ ἰδίου Διδασκάλου, ὅτι δῆθεν «οὐδείς πρό τοῦ 1850 εἶπεν ἤ ἔγραψε τήν λέξιν αὐτήν, μέ τήν ὁποίαν θέλουν νά ἀντικαταστήσουν τόν Ἑλληνισμό».

δ) Οὐδείς ὅμως ἐχέφρων καί ἰσορροπημένος ἐρευνητής θά ἤθελε ποτέ νά ἀντικαταστήσει τόν κατά τόν ἴδιο Διδάσκαλο «ἀναντικατάστατον Ἑλληνισμό» μέ τό ὄνομα Ρωμηοσύνη, γιά τόν ἁπλούστατο λόγο, ὅτι οἱ ὄροι νοηματικά δέν συμπίπτουν σήμερα ἀπόλυτα. Ὁ ὅρος «Ρωμηοσύνη» σημαίνει τόν Ὀρθόδοξο Ἑλληνισμό, καί μάλιστα στήν οἰκουμενική ἐκδοχή του: Κάθε Ὀρθόδοξος πολίτης τῆς Νέας Ρώμης, ἀνεξάρτητα ἀπό τή φυλετική καταγωγή του, εἴναι αὐτοδίκαια «Ρωμαῖος-Ρωμηός».

Οὐδείς μή Ὀρθόδοξος εἶναι δυνατόν νά ὀνομασθεῖ ποτέ «Ρωμαῖος-Ρωμηός». Ἐνῷ τό ὄνομα «Ἕλλην», ταυτισμένο ἀπό τόν 19ο αἰ. μέ τό «Ἑλληνικό Κράτος», μπορεῖ μέ κάθε εὐκολία νά ἀποδοθεῖ καί στούς μή Ὀρθοδόξους. Οὐδεμία ἄρα σύγκρουση μπορεῖ νά ὑπάρξει στή χρήση αὐτῶν τῶν ὀνομάτων. Τά ὀνόματα «Ρωμαῖος» καί «Ἕλλην» ταυτίσθηκαν στή μακραίωνη ἱστορική τους χρήση καί μόνο ἡ λογιοσύνη ἔχασε κάποια ἰσορροπία στή χρήση τους. Ὄχι ὅμως ποτέ τό εὐρύ στρῶμα τοῦ λαοῦ καί ἡ πνευματική κιβωτός του, ἡ πατερική Ὀρθοδοξία. *Εκ του ιστολογίου «cognoscoteam.gr» της 20.6.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΧΑΡΝΑΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΑΧΑΡΝΑΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΟΣ by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
<<Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ>>, εκδόσεις <<Το Περιβόλι της Παναγίας>>,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 127-129.
Ιδού πως περιγράφει ο ίδιος (ο Άγιος Ιωάννης) την εν Κροστάνδη ιερατικήν ζωήν και διακονίαν του:
<<Από των πρώτων ημερών του υπουργήματός μου εν τη υψηλή υπηρεσία της Εκκλησίας του Θεού, εθεώρησα ως κανόνα της ζωής μου να είμαι πιστός
και ζηλωτής εν τω ιερατικώ μου έργω και αυστηρώς επαγρυπνώ επί του εαυτού μου και της πνευματικής ζωής μου.
Προς τον σκοπόν τούτον ήρχισα να μελετώ και να σπουδάζω την Γραφήν, αποκομίζων εξ αυτής οικοδομήν ως άνθρωπος, ως ιερεύς και ως μέλος του κοινωνικού συνόλου.
Ήρχισα τότε να συντάσσω και το ημερολόγιόν μου, εν τω οποίω επακριβώς εσημείουν τους αγώνας μου κατά των κακών σκέψεων και πειρασμών, τας μετανοίας μου, τας μυστικάς μου προσευχάς και τας μετά του Θεού πνευματικάς εντεύξεις μου.
Καθ' εκάστην Κυριακήν και εορτήν συνήθιζον να κηρύττω είτε ιδικόν μου κήρυγμα, είτε εκ της συλλογής του επισκόπου Γρηγορίου.
Εκτός των ειθισμένων εκκλησιαστικών μου καθηκόντων, ευθύς εξ αρχής, επειδή και εγώ ήμην ποτέ πτωχός, εφρόντιζον περί των πτωχών.

Προ είκοσιν ετών είχον την έμπνευσιν της ιδρύσεως εν Κροστάνδη <<οίκου βιομηχανίας>> τον οποίον διά της Θείας βοηθείας κατώρθωσα να αποπερατώσω το 1873>>.
Ο πατήρ Ιωάννης καθ' όλον το ιερατικόν του στάδιον, όπερ διήρκησε 53 έτη, ουδέποτε ελησμόνει ότι ήτο ιερεύς.
Ελειτούργει καθ' εκάστην, εκήρυττε συχνότατα, τουθ' όπερ ήτο ασύνηθες κατά την εποχήν εκείνην εν Ρωσσία, επεσκέπτετο τας κατοικίας των πτωχών ενοριτών του και εβοήθει αυτούς,
έπειθε τους αλκοολικούς να εγκαταλείψωσι το πάθος της μέθης, εγίνετο τα πάντα τοις πάσι, ενίοτε δε και ανυπόδητος επέστρεφεν εις την οικίαν του, διότι έδιδε τα υποδήματά του εις πτωχούς χριστιανούς!
Τη 20ή Δεκεμβρίου του 1908 εκοιμήθη εν Κυρίω καταλιπών οπίσω αυτού φήμην ανδρός αγίου.
(Εκ του προλόγου του βιβλίου).
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΤΡΙΤΟΝ

Ο ΝΑΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΙ ΤΟΥ

6. ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

 «Μη εγκαταλείποντες την επισυναγωγήν αυτών» (Εβρ. 10,25.

Οι νέοι, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, σπανίως πηγαίνουν εις την Εκκλησίαν και εν γένει δεν δίδουν προσοχήν εις την πνευματικήν των μόρφωσιν, την οποίαν δεν θεωρούν αναγκαίαν, αλλά παραδίδονται εις την ματαιότητα του κόσμου. Εις αυτό το σημείον χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Αιτία αυτού του φαινομένου είναι η υπερηφάνεια και η έλλειψις αναπτύξεως πνευματικής. Το καθήκον του εκκλησιασμού και της ακροάσεως της Θείας Λειτουργίας το θεωρούν έργον του λαού και των γυναικών' και λησμονούν ότι εν τω Ναώ άγγελοι τρέμοντες υπηρετούν μαζί με τους ανθρώπους και θεωρούν την υπηρεσίαν ταύτην μακαριότητα υψίστην. Και δεν προέρχεται, άραγε, η ψυχρότης αυτή προς την δημοσίαν λατρείαν, προς την Ιεράν Ακολουθίαν από το γεγονός ότι μερικοί μεν δεν την εννοούν, άλλο δε, μολονότι εσπούδασαν και εμελέτησαν την Θείαν Λειτουργίαν, έκαμαν τούτο κατά τρόπον ξηρόν, χωρίς να εμπνευσθούν από ζωντανά παραδείγματα, και μόνον με το λογικόν των; Εν τη Θεία Λειτουργία είναι μεν η υψίστη του νου θεωρία, αλλ' είναι ταυτοχρόνως και εξόχως η ειρήνη, η ηδονή και η μακαριότης της καρδίας. Όταν οι χριστιανοί πηγαίνουν εις τον ναόν διά να προσευχηθούν εις τον ναόν, θα ενόμιζε κανείς ότι έχουν όχι ένα Θεόν, αλλά πολλούς θεούς και πολλά είδωλα (και τοιουτοτρόπως αμαρτάνουν κατά της πρώτης και δευτέρας εντολής). Μερικοί έχουν ως είδωλα εγωϊσμού τους εαυτούς των: «Όπου ο θησαυρός υμών, εκεί και η καρδία υμών έσται» Ματθ. 6,21). Είναι ανεκφράστως λυπηρόν να βλέπη κανείς τον εχθρόν, κατά τας εορτάς του Κυρίου, να μαζεύη τον φόρον του -φόρον υπερβολικόν και μεγάλον- παρά των χριστιανών! Και όσον μεγαλυτέρα είναι η εορτή τόσον μεγαλύτερος ο φόρος τον οποίον οι χριστιανοί πληρώνουν εις τον εχθρόν' διότι τι βλέπομεν κατά τας εορτάς; Απόλυτον οκνηρίαν, πάθη αχαλίνωτα, φωνασκίας διαπληκτισμούς, ακολασίας, κλοπάς, διασκεδάσεις. Θεέ μου! Οποία ικανοποίησις της σαρκός! Οποία ζηλωτή υπηρεσία εις τον Διάβολον! Είναι οι άνθρωποι αυτοί πράγματι χριστιανοί, οι οποίοι εξηγοράσθησαν με το τίμιον Αίμα του Θεού; Ζώμεν εις χρόνους χριστιανικούς ή ειδωλολατρικούς; Είναι οι άνθρωποι αυτοί κοινωνοί του ζωοπαρόχου Μυστηρίου; Είναι αυτοί οι ίδιοι, οι οποίοι επισκέπτονται συχνά μαζί μας τον οίκον του Θεού και προσεύχονται εις τον Κύριον μαζί μας; Αν πράγματι είναι, τότε διά ποίον σκοπόν πηγαίνουν εις την Εκκλησίαν; Αναμφιβόλως μόνον από συνήθειαν και όχι από αφοσίωσιν καρδίας ευγνώμονος εις τον Χριστόν Σωτήρα. Αναμφιβόλως δεν προσηυχήθησαν εις τον Θεόν' δεν προσήγγισαν. Αυτόν με την καρδίαν των, αλλά μόνον με τα χείλη των -αν έκαμαν και τούτο- και τοιουτοτρόπως δεν εισήλθον εις της εορτής το πνεύμα' εν γένει δεν εννοούν την φύσιν και τον σκοπόν των χριστιανικών πανηγύρεων και δεν μετέχουν εις αυτάς όπως μετέχουν τα τέκνα εις τας οικογενειακάς πανηγύρεις των γονέων των. Πόσον κακά είναι τα τέκνα αυτής της καλής και αγίας Μητρός, της Εκκλησίας! Η Μήτηρ είναι αγία, τα τέκνα αμαρτωλά' η Μήτηρ είναι πνευματική, τα τέκνα σαρκικά' η Μήτηρ είναι ουρανία, τα τέκνα γήϊνα' η Μήτηρ επιθυμεί να δώση εις τα τέκνα της αφθάρτους πνευματικάς ευλογίας, και όχι φθαρτάς και προδοτικάς' τα τέκνα απορρίπτουν αυτάς και προτιμούν γηϊνας, αμαρτωλάς, προσωρινάς απολαύσεις.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
<<Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ>>, εκδόσεις <<Το Περιβόλι της Παναγίας>>,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 127-129.

Ο ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

Επειδή σε μια ψυχικά υγιή κοινωνία τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα θα έπρεπε να έχουν ψηφίσει μόνο οι σχιζοφρενείς, οι ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν τη ρήση του Paulo Coelho ότι «χρειάζονται ψυχίατρο αυτοί που ψηφίζουν αυτούς που τους πτώχευσαν, ενώ οι ίδιοι πλουτίζουν». Είναι πολύ απλό να επιβεβαιώσει κάποιος τον Coelho, αρκεί να έχει την οξύνοια να συγκρίνει το «έσχες» των πολιτικών με τη δική του οικονομική κατάσταση, πριν και μετά την είσοδό τους στην πολιτική. Πριν από επτά χρόνια υπουργός της Ν.Δ. κατείχε ένα ακίνητο, είχε βουλευτικό εισόδημα και καταθέσεις 84.000 ευρώ και 27.000 ευρώ, αντίστοιχα. Σήμερα ο ίδιος πολιτικός έχει 27 ακίνητα, 1.700.000 ευρώ εισοδήματα και 1.250.000 ευρώ καταθέσεις. Η πολιτική, λοιπόν, είναι η διαδικασία συσσώρευσης πλούτου από τους πολιτικούς και τους τραπεζίτες, μέσω της υπερφορολόγησης, που είναι η «νόμιμη» ληστεία της μάζας. Ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος George Reisman δήλωσε ότι «όποιος ισχυρίζεται ότι ο οικονομικός ανταγωνισμός αντικατοπτρίζει τον νόμο της ζούγκλας δεν έχει ιδέα από οικονομικά», υπονοώντας ότι τελικά ο πλούτος θα καταλήξει στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών. Η πολιτική στην Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην Ελλάδα αποτελεί έναν τραπεζικό μηχανισμό θανάτου, επανδρωμένο με πολιτικούς που σκοπό έχουν να κρατούν τη μάζα εν υπνώσει, ώστε να μην αντιδρά στη ληστεία μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία της συνολικής οικονομικής αφαίμαξης. Ο ρόλος της πολιτικής σε αυτή την επουράνια ληστεία είναι και η εξαπάτηση των μαζών μέσα από την εκλογική διαδικασία. Αυτή τη ληστρική διαδικασία οι ακαδημαϊκοί καθηγητές Daron Acemoglou (ΜΙΤ) και James Robinson (Harvard) την περιγράφουν ως τον «σιδερένιο» νόμο της ολιγαρχίας (Why Nations Fail, 2012). Κοινοβουλευτικά κόμματα, επαναστάτες και δικτάτορες, όλοι τους έχουν τον ίδιο σκοπό: Τον προσωπικό πλουτισμό μέσω της ληστείας της μεσαίας τάξης που παράγει τον πλούτο. Η Ν.Δ. πρόσφατα πέρασε νόμο νομιμοποίησης μετρητών «στρώματος» μόνο για πολιτικούς. Ο σχεδιασμός είναι να απογυμνωθεί ο πληθυσμός από τα περιουσιακά του στοιχεία και να επιβιώνει με επιδόματα (πρεκαριατοποίηση). Έχοντας εκπληρώσει το πρεκαριάτο την αποστολή του, δεν είναι πλέον οικονομικά εκμεταλλεύσιμο. Συνεπώς θα πρέπει να καεί στους πολέμους των «ουκρανικών στεπών» που οι τραπεζίτες με τη βοήθεια των πολιτικών δημιουργούν. Προς την κατεύθυνση της επιτάχυνσης του κοινωνικού ολοκαυτώματος η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αποτελεί τίποτα χειρότερο από έναν ναζιστικό γερμανικό μηχανισμό εξολόθρευσης στα χέρια των τραπεζιτών. Τα πολιτικά κόμματα εξουσίας είναι το δημιούργημα της εξαπάτησης της μάζας. Μητσοτάκηδες, Ανδρουλάκηδες και Κασσελάκηδες ψήφισαν την κατάργηση του βέτο στην Ευρωπαϊκή Ένωση εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Αφού δεν τη διέγραψε, φαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ ενέκρινε την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Κατάρ, δηλαδή της Τουρκίας, από την Εύα Καϊλή. Παρότι η εισήγησή της απορρίφθηκε από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, η Ντόρα Μπακογιάννη συνέταξε πρωτίστως θετική έκθεση για την είσοδο του Κοσόβου στους ευρωπαϊκούς οργανισμούς, ισχυριζόμενη την ομαλοποίηση των διαδικασιών εκδημοκρατισμού, παραβλέποντας έτσι τη μαφιόζικη δομή ενός κράτους που πρωταγωνιστεί στο παγκόσμιο έγκλημα με ειδικότητα την αφαίρεση και το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων (κίτρινο σπίτι). Οι Έλληνες πολιτικοί πρωτοστατούν με πράξεις και δηλώσεις στο επερχόμενο ευρωπαϊκό ολοκαύτωμα, όπου στις ουκρανικές στέπες δεν θα καούν τα παιδιά τους -αυτά τα βόλεψαν στις Βρυξέλλες-, αλλά τα παιδιά αυτών που τους ψήφισαν. Αυτές τις πολιτικές ενέκριναν πρόσφατα οι οξυδερκείς ψηφοφόροι των κομμάτων εξουσίας στις ευρωεκλογές. Οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες θα συνεχίσουν να πλουτίζουν, η μάζα να εξαθλιώνεται, η ιδιωτική ζωή να ελέγχεται μέσω επιταχυνόμενων ελέγχων και ολοκληρωτικών οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (νεοκομμουνισμός) για την υγεία, τη διατροφή, την οικονομία, την ενέργεια, την ιδιωτική ζωή. Κατασχέσεις, ΕΝΦΙΑ – πυροπροστασία, υπερφορολόγηση, τραπεζικό φακέλωμα, υποχρεωτικός εμβολιασμός είναι μόνο η αρχή. Τα χειρότερα έπονται.

*Του Αλκιβιάδη Κεφαλά. Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Εκ του ιστολογίου  «antinews» της 10.6.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.