Η ΟΡΕΙΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Αν γυρίσεις τον κόσμο,

θα δεις,

πως δεν θα βρεις παρά σπάνια ευτυχισμένους ανθρώπους και εκείνους 

με λιγόχρονη και άστατη ευτυχία πικραμένους, όμως θα βρεις πολλούς σε κάθε σου πάτημα.

Αδέρφια σου στην χαρά δεν θα βρεις πολλά, 

μα αδέρφια στην πίκρα θα βρεις πάρα πολλά.

Αυτό φανερώνει,

πως τούτος ο κόσμος είναι ένας τόπος, που έρχεται ο άνθρωπος για να δοκιμαστεί,

όπως το χρυσάφι στην φωτιά.

Αφήνω,

πως ευτυχία δεν είναι η καλοπέραση του κορμιού, κι αυτό φαίνεται τρανώτατα από το,

ότι οι καλοπερασμένοι και οι πλούσιοι δεν είναι ευτυχισμένοι, αλλά κάνουνε τον ευτυχισμένο 

και στο τέλος βαριούνται την ζωή τους.

Η ευτυχία τους είναι μάλλον ρηχή και ψεύτικη, κι ολοένα ζητάνε να βρούνε την αληθινή ευτυχία, κ' επιχειρούνε κάθε τόσο ν' αλλάξουνε την ζωή τους. Μπορεί η ψυχή να είναι ευτυχισμένη και μέσα σε ένα κορμί δυστυχισμένο; Μπορεί να ισχύει αυτό το παράδοξο; Μια από τούτες τις ημέρες βρέθηκα σ' ένα βουνό πυκνοδασωμένο και μοσχοβολημένο, και σαν να ξαναγεννήθηκα. Περπατούσα σ' ένα έρημο μονοπάτι, κι ανάσαινα το δροσερό αεράκι που κατέβαινε από τις ραχούλες,μακρυά από την πνικτική βρώμα της αλεποφωλιάς, που την λένε πολιτεία, και που βγάζει μέσα της κάθε λογής κακία, πονηριά και ασχήμια, μ' όλα τα ψεύτικα στολίδια που στολίσανε την πόρνη οι εραστές της. Εκεί που περπατούσα, βλέπω να βγαίνει από το δάσος μια μικροκαμωμένη γυναίκα, μ' ένα σακκί στον ώμο.

Ήτανε ξυπόλυτη, μ' ένα τσεμπέρι και κρατούσε στο χέρι της ραβδί. Σαν ήρθε κοντά μου με χαιρέτησε μ' έναν έμορφον χαιρετισμό. Το πρόσωπό της ήτανε πολύ εκφραστικό και συμπαθητικό, αλλοιώτικο από τα πρόσωπα που βλέπουμε στην πολιτεία,που είναι γεμάτα αφηρημάδα, αδιαφορία, ανέκφραστες μάσκες. Με κοίταζε με προσοχή σαν μιλούσε και με περισσότερη προσοχή μ' άκουγε, όταν της απαντούσα. Η όψη της ήτανε βασανισμένη, μα γεμάτη αξιοπρέπεια, απλότητα και σεμνότητα. Το μικρό πρόσωπό της ήτανε ψημένο από τον αγέρα και τον ήλιο. Τα μάτια της ήτανε τόσο εκφραστικά και η ομιλία της τόσο σπουδαία, απονήρευτη και συμπαθητική, που τραβούσε τον άνθρωπο σαν μαγνήτης. Το σώμα της ήτανε κοκκαλιάρικο και πολύ σβέλτο,και μ' όλο που ήτανε κακοντυμένη και ξυπόλυτη,είχε επάνω της κάποιο ανεξήγητο μεγαλείο, τόσο, που ν' απορεί κανείς και να συλλογίζεται, γιατί δεν βρίσκονται πια τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας.

Μου μίλησε για τα πρόβατα,που τα φύλαγε ο γιος της και εκείνη η ίδια, μου μίλησε για τα βάσανα που τραβάνε με τους βαρειούς χειμώνες και για κάποιους "επίσημους ανθρώπους" που έρχονται από την Αθήνα με συνοδεία και, που τους φοβερίζουνε, πως θα πάρουνε τις βοσκές και που λένε, πως δεν χρειάζονται τα πρόβατα και, πως θα τα διώξουνε, επειδή στα βουνά κάνουνε περίπατο οι άνθρωποι, που έρχονται από τα ξένα μέρη, και που δεν θέλουνε να βλέπουνε πρόβατα που κοπρίζουνε, μήδε γιδερά, αλλά μοναχά δένδρα. "Έλα Χριστέ και Παναγία" μου λέγει. Η κοπριά,που κάνουνε τα πρόβατα, μοσχοβολά. Η δική μας κοπριά βρωμά, η ανθρώπινη. Εμένα ο παππούς μου κι ο προπάππους μου, ο πατέρας μου κι ο άνδρας μου κι όλοι οι συγγενείς μου, αυτή την δουλειά κάνανε, με τα ζωντανά ζούσανε. Α! το γάλα και το μαλλί το θέλουνε οι άνθρωποι, που έρχονται από την Αθήνα! Τα κακόμοιρα πρόβατα δεν θέλουνε!

Ακουμπισμένη στο ραβδί, με κοίταζε σαν να με ήξερε από χρόνια. Ήτανε σαν το αγριολούλουδο,που κρύβεται ντροπαλά κάτω από την πέτρα. Και οι σοφοί και επίσημοι από την Αθήνα δεν θέλουνε να βλέπουνε, μήτε πρόβατα, μήτε τσοπάνηδες! Γιατί άραγε να βρίσκονται πάντα υπό διωγμό οι απλοϊκοί και καθαροί άνθρωποι; Αυτούς, που δεν πειράζουνε κανένα, γιατί τους πειράζουν όλοι; Γιατί να κινδυνεύουνε να εξοντωθούνε οι απλοί και άβλαβοι άνθρωποι;

 Φώτης Κόντογλου

ΟΜΟΙΑΖΟΜΕΝ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ

 

Άπό τήν ήμέραν πού έφηρμόσθη τό παπικόν ήμερολόγιον μέ τήν βοήθειαν του στρατιωτικού νόμου τής έπαναστάσεως,

ούδεμία άντίστασις έπεχειρήθη ύπό τίνος.

Οι Ρασσοφόροι - δράσται του έκκλησιαστικού πραξικοπήματος,

ασφαλώς «έτριβον» καταχαρούμενοι τάς χείράς των, διότι ένόμιζον,

ότι ό Λαός έδέχθη τήν μεταρρύθμισιν.

Διά τούς Κληρικούς των δέν ανησυχούσαν, διότι ύπήρχε, ώς «δαμόκλειος σπάθη» άνωθέν τους,

ή «καθαίρεσις», ή «έξορία» καί ό... «χωροφύλακας»!

Αι ήμέραι περνούσαν μέσα είς μίαν «βουβαμάρα» των Λαϊκών, ώσπου μετά 13 ήμέρας 

ήλθεν ή 25 Μαρτίου μέ τό Πάτριον Έορτολόγιον, 

δηλ. ή 7 ’Απριλίου μέ τό νέον.

Ό Ιερός Ναός τής Μητροπόλεως, που τιμάται είς τόν Εύαγγελισμόν τής Θεοτόκου ήτο κλειστός.

Τήν παραμονήν 24 Μαρτίου π. έορτ. 

(6 Άπριλ. ν. ήμ.),

κατά τάς απογευματινός ώρας πλήθος Πιστών, άπ’όλας τάς συνοικίας των ’Αθηνών,

μέ λαμπάδας καί «τάματα» έπλημμύρισαν γύρωθεν τόν Ναόν τής Μητροπόλεως.

’Αλλά άς άφήσωμεν νά μάς τά περιγράφουν οι έφημερίδες τής έποχής έκείνης.

Ή ''Νέα Ημέρα'' έγραφε:

ΕΝΩ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ,

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΘΟΥΝ

ΣKHNAI ΕΙΣ ΤAΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Από τών πρωινών ωρών τής χθές, πλήθη φιλοθρήσκων προσκυνητών, οί όποίοι άκολουθούν το έορτολόγιον τού παλαιού ημερολογίου, κατέκλυσαν τούς διαφόρους ναούς τής πρωτευούσης, όπως έκκλησιασθώσιν έπί τή ’Εορτή τού Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου. Δυστυχώς, όμως εύρέθησαν προ θυρών κεκλεισμένων. Οι ιερείς κατόπιν διαταγής τής Μητροπόλεως δι’ ής ήπειλούντο μέ καθαίρεσιν έν περιπτώσει μή τηρήσεως αύτής, δέν προσήλθον, όπως λειτουργήσωσιν. Ή άγωνία τών συγκεντρωμένων θεοσεβών ένετείνετο διαρκώς καί μία άπόφασις,όπως είσέλθωσι μόνοι είς τούς Ναούς καί τελέσωσι τήν άκολουθίαν διήρχετο άπό τήν σκέψιν των. Καί πράγματι, ώς έκ συνθήματος εις όλους τούς ναούς, οί συγκεντρωμένοι πιστοί-αδιακρίτως φύλου καί ηλικίας, έξηνάγκασαν τούς νεωκόρους, όπως άνοίξωσιν εις αύτούς. Δέν είχε δέ παρέλθει αρκετόν χρονικόν διάστημα, οπόταν οί ναοί είχον πληρωθή άσφυκτικώς. Διάφοροι δεσποινίδες καλλίφωνοι άντεκατέστησαν τούς ψάλτας. «΄Εψαλλον μόναι τροπάρια έκ του Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου καί άνέγνωσαν τό Εύαγγέλιον τής ήμέρας!

ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ

 

Ή μεγαλυτέρα συγκέντρωσις θεοσεβών παρετηρήθη εις τόν ναόν της Μητροπόλεως, όπου κατά καθιερωθέν θρησκευτικόν έθιμον, τήν παραμονήν του Εύαγγελισμοϋ τής Θεοτόκου, άγρυπνούν πολλοί πιστοί μέχρι πρωίας έντός τού Ναού. Το άπόγευμα ό Μητροπολίτης, παρακληθείς υπό θεοσεβών γυναικών έπέτρεψεν εις τούς ιερείς καί έψαλον τόν έσπερινόν εις τούς Ναούς.

ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ

 

Επίσης προσήλθον χθές τήν πρωίαν, εις τόν παρά την Ακρόπολιν ναόν των Αγίων Άναργύρων, άνήκοντα εις τό μετόχιον τοΰ Άγιου Τάφου, πλήθη πιστών καί έτέλεσαν τήν έωθινήν άκολουθίαν, ώς καί εις τούς άλλος ναούς. Μεταξύ τών λαϊκών τάξεων, ιδία δέ τών γυναικών, έκράττει ζωηρά άγανάκτησις κατά τών ύπαιτίων τής άλλαγής τού ήμερολογίου. Εχαρακτηρίζετο δέ, ώς άντιθρησκευτική, ή άπαγόρευσις ύπό τής Μητροπόλεως εις τούς ιερείς,όπως λειτουργήσωσι. Οι πλέον δέ μορφωμένοι έκ τών θρησκολήπτων έτόνιζον, ότι αί μεταρρυθμίσεις έπιτυγχάνουν, όταν ώριμάσουν εις τάς λαίκάς συνειδήσεις. Ύπο τής Αρχιεπισκοπής έξεδόθη ανακοινωθέν... διά τού όποίου διαφεύδονται τά άναγραφέντα χθές εις διαφόρους έφημερίδας, περί δήθεν θαυμάτων, άτινα έγένοντο έντός τής Μητροπόλεως. Τέλος, τό «Σκρίπ» έγραφε: ''Πρωτοφανές εις τά άπ' αιώνων έκκλησιαστικά χρονικά!... Ή ’Εκκλησία νά κάμνη άντιχριστιανικήν προπαγάνδαν! Νά τονίζη, ότι θαύματα δέν γίνονται, κλονίζουσα ούτω τήν πίστιν τών Χριστιανών έπί τήν θρησκείαν. Ή Ιερά Μητρόπολες έξανέστη χθές, δι'όσα έγράψαμεν, τά όποία μέχρι κεραίας είναι άληθή.

Καί ύποτάσσουσα τήν πίστιν εις τήν πολιτικήν, έξέδωσεν άνακοινωθέν,το όποίον ούδείς περίμενεν, ότι θά έφερεν υπογραφήν του Γραφείου της Αρχιεπισκοπής. Και ή αρχιεπισκοπή διά νά συσκοτήση τήν αλήθειαν, φοράται έν τω άνακοινωθέντι της καταφώρως κακομεταχειρισμένη τούτην. Διαψεύδει, ότι χιλιάδες πιστών κατέκλυσαν τόν ναόν τής Μητροπόλεως,τήν νύκτα τής Κυριακής, τήν παραμονήν τού Εύαγγελισμού κατά τούς Ελληνας-Χριστιανούς. Ώσάν νά στενοχωρείται, διότι οί πιστοί μετέβησαν είς τήν Χριστιανικήν ’Εκκλησίαν! Καί μεταχειριζομένη τήν φρασεολογίαν γνωστών Βενιζελικών έντύπων, περαιτέρω ό κληρικός συντάκτης τής διατριβής προσθέτει, ότι οι Χριστιανοί ούτοι έστρατολογήθησαν... ίνα σταλώσιν... εις τήν Εκκλησίαν! Άλλ’ έάν τό Γραφείον τής ’Αρχιεπισκοπής δέν ήθελε νά παραποιήση τήν άλήθειαν, καί έάν οί έν αύτω ήσαν περισσότερον Χριστιανοί καί όλιγώτερον Βενιζελικοί, θά παρηκολούθουν καί αύτοί τό ωραίον καί Χριστιανικόν προσκύνημα τήν νύκτα τής Κυριακής.

Φαίνεται όμως, ότι ή συνείδησις τού συντάκτου τού άνακοινωθέντος, δέν τού έπέτρεψε μέχρι τέλους νά μή λέγη τήν άλήθειαν. Καί άφού γράφει τό άνωτέρω προσθέτει: «Είναι βέβαιον καί έξακρεβωμένον, ότι κατόπιν τής προσελεύσεως εις τόν Ναόν των κορασίων του Κατηχητικού Σχολείου ''Αγίας Αικατερίνης'', αί κραυγαί καί αί διαμαρτυρίαι των έν τω Ναώ ένετάθησαν. ’Αλλά, πώς ύπήρξαν διαμαρτυρόμενοι, αφού μάς είπατε, ότι δέν μετέβη ούδείς εις τόν Ναόν; Άλλ’ή μεγαλυτέρα κατά τής ’Εκκλησίας καί τής Πίστεως δεδομένης συγκλόνισις εύρίσκεται είς τό δεύτερον μέρος τού ανακοινωθέντος. Ή ’Αρχιεπισκοπή αποπειράται νά διαψεύση τό τελεσθέν θαύμα έπί του πενταετούς παιδός της Στασινοπούλου, όπερ αί χθές μνημονευθείσαι κυρίαι έβεβαίωσαν έν άρρήτω συγκινήσει διατελούσαι, ώς καί ό παπα-Γιώργης, ό τελέσας τήν παράκλησιν.

Μέ ζήλον ύπέρ τών κρατούντων, ό κληρικός συντάκτης τοΰ άνακοινωθέντος, θέλει νά κλονίση τήν πίστιν έπί τήν Παντοδυναμίαν του θεού καί διά μακρών άσχολείται έπ’ αύτού καί μόλις εις τό τέλος θέλει νά κολάση τό άνοσιούρνημα διά τής φράσεως: «θαύματα βεβαίως συμβαίνουν, άλλ’ ό δημιουργηθείς θόρυβος ήτο άσχετος πρός πραγματικόν θαύμα»!... ’Επίσης ’Ορθόδοξον Χριστιανικήν ’Αντίστασιν ύπέρ του Πατρίου Εορτολογίου έγένετο καί είς τήν ’Επαρχίαν. Άναφέρωμεν έδώ μερικάς χαρακτηριστικάς άνταποκρίσεις τών έφημερίδων άπό τήν ’Επαρχίαν.

ΝΑΥΠΛΙΟΝ

 

7 ’Απριλίου. -Άπειρον πλήθος προσκυνητών πιστών είς Πάτρια θρησκευτικά έθιμα συνέρρευσαν είς τόν έν Προνοία ιερόν ναόν τής θαυματουργού Εύαγγελιστρίας, είς τήν Εικόνα, τής όποίας άφιερώθησαν πολύτιμα άναθήματα καί λαμπάδες πλείσται, όσαι μέ τό άνάστημα τών προσκυνητών. Ή κορασίς έκ Θράκης Σοφία Γάσπαρη, παράλυτος και κωφάλαλος ίάθη τελείως. Ή πρόσφυξ συγκίνησις του κόσμου έκ τού θαύματος τούτου κατά τήν πραγματικήν έορτήν τού Ευαγγελισμού, παρά τήν βέβηλαν μεταβολήν των θρησκευτικών Παραδόσεων,είναι μεγίστη.

 

ΤΡΙΠΟΛΙΣ

 

7 ’Απριλίου. -«Όγκος λαού κατά χιλιάδας έν ιερά άγανακτήσει, συγκεντρωθείς τήν έσπέραν τής χθές εις τόν ναόν τής Ευαγγελίστριας κατ' έθιμον νά διανυκτερεύση, άπεδοκίμασε διά κοινής βοής τούς πρωταθλητάς τής άνιέρου μεταβολής τού θρησκευτικού ημερολογίου, άναθεματίζων καί καταρώμενος τούτους καί τούς υποβολείς τής μεταβολής ταύτης,ψάλλοντες έν ταύτω... Πανταχού κυριαρχεί ή κραυγή ιαχή καί «Ζήτω ό Βασιλεύς». Ή πόλις ολόκληρος πανηγυρίζει σήμερον τήν Εθνικήν καί θρησκευτικήν έορτήν, άπάντων των καταστημάτων άντων κλειστών. Ό Πρωθυπουργός, φόβω έπαναλήψεως αποδοκιμασιών, φρουρούμενος καί υπό ένόπλου στρατιωτικής δυνάμεως,συνοδευσάσης αυτόν ερχόμενον έκ τής ιδιαιτέρας πατρίδος του Λεβιδίου, μετέβη εις τόν σταθμόν καί άνεχώρησεν εις ’Αθήνας.

 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

7 ’Απριλίου. -(Τού άνταποκριτού μας). Εις τόν Μητροπολιτικόν ναόν καί τόν ναόν τής Ευαγγελίστριας έδημιουργήθησαν λυπηραί σκηναί μεταξύ φιλοθρήσκων πολιτών, άπαιτούντων,όπως έορτασθή σήμερον ό Ευαγγελισμός τής Θεοτόκου καί Αστυνομικών αρχών άπαγορευουσών τήν είσοδον αυτών, εις τούς ναούς. Ή έπέμβασις τής ’Αστυνομίας καί τά τεθέντα εις ένέργειαν ύπ’ αυτής μέτρα κατά τών προσκυνητών, προεκάλεσαν όδυνηράν έντύπωσιν. Αί λαϊκαί ιδία τάξεις, κρατούνται έν έξεγέρσει αδιακρίτως πολιτικής άποχρώσεως. Έρριζώθη ή έντύπωσις, ότι οί κρατούντες προσπαθούν νά μεταβάλλουν τήν θρησκείαν. Ουδείς έξ έργατικών καί μικροαστών μετέβη σήμερον εις τήν εργασίαν του. Τήν ιδίαν στάσιν έτήρησαν καί οί κάτοικοι τής ύπαίθρου χώρας,ιθαγενείς καί πρόσφυγες. Εις πολλά χωρία άπηγορεύθη ύπό τών αρχών εις τούς ιερείς,όπως μεταβώσιν εις τούς ναούς καί ιερουργήσουν. Aι αυταί σκηναί έπανελήφθησαν ένταύθα καί σήμερον τήν πρωίαν.

ΚΟΡΙΝΘΟΣ 

 

7 Απριλίου. -(τού άνταποκριτού μας) -Επί τή έορτή τού Εύαγγελισμού ύπερτρισχίλιοι Κορίνθιοι, μεταβάντες χθές είς τό παρά τήν Ποσιδωνίαν ναίδριον έτέλεσαν έν κατανυκτική μεγαλοπρεπής, τήν έπαίθριον λειτουργίαν. Τά Καταστήματα παρέμειναν καθ’ όλην τήν ήμέραν κλειστά, ή δέ πόλις είχε προσλάβη έορτάσιμον όψιν. Εφημερίδα τής Κυβερνήσεως άριθ. 174/22-9-1922 Βασιλικόν Διάταγμα τής 29/9/1922. «Ιερός Σύνδεσμος», Έκκλησιαστικόν Περιοδικόν, άρ.3/15-1-1922. Κατά τήν έκλογήν, ώς Οίκουμενικού Πατριάρχου, τού Μελετίου Μεταξάκη, εις έκ των Συμβούλων, ό Π. Καραθεοδωρής είπε πρός τήν Σύνοδον τά έξης χαρακτηριστικά: «Τήν στιγμήν αύτήν όμοιάζομεν πρός άνθρώπους κομίζοντας τήν Αγίαν Κοινωνίαν πρός έπιθανάτιον άνθρωπον καί δ έπιθανάτιος ούτος είναι ή ’Εκκλησία. Ή συνείδησίς μας δέν επιτρέπει νά γίνωμεν ύπουργοί τοιούτου τολμηρού πραξικοπήματος»!...

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ 1925

 

Ο αείμνηστος Ιεράρχης και πνευματικός ηγήτωρ του ιερού αγώνα

του ποιμνίου των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών,

πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Χρυσόστομος Καβουρίδης 1870-1955.

Ο πνευματικός πατήρ των Ορθοδόξων του Πατρίου Εορτολογίου,

που εξορίσθηκε τρις, φυλακίσθηκε, εκδιώχθηκε και λοιδωρήθηκε 

για την γνησιότητα της Ορθοδοξίας 

και το ακαινοτόμητον της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Αιωνία η μνήμη αυτού!

’Έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες από τον Μάρτιο τού 1924,
πού τό νέο ημερολόγιο εφαρμόσθηκε επίσημα στην Ελλάδα,
πλουτίζοντάς την μέ καινούργια προβλήματα.
Οι παραμένοντες μέ άγιο πείσμα στις πάτριες Παραδόσεις πιστοί,
αφού κατόρθωσαν να εορτάσουν,
έστω καί επεισοδιακά,
ύπό την παρηκολούθησιν στρατιωτών τά πρώτα Χριστούγεννά τους,
ετοιμάζονται τώρα νά εορτάσουν καί τα Άγια Θεοφάνεια.
’Έχοντας πικρή πείρα άπό τήν όλονυκτία των Χριστουγέννων,
πού λίγο έλειψε νά την ματαιώσουν οί δυνάμεις του Στρατού καί τής Χωροφυλακής,
σκέφτονται νά καταστρώσουν ένα παραπλανητικό αύτή τη φορά σχέδιο,
ώστε οί αρχές πού συστηματικά παρακολουθούν κάθε βήμα τους
νά μή μπορέσουν νά τούς φέρουν εμπόδια.

Συγκεντρώνεται, γι’ αύτό τό λόγο, τό Συμβούλιον τού «Συλλόγου τών ’Ορθοδόξων» στό σπίτι ενός πιστού, τού άειμνήστου Ίωάννου Σιδέρη, καί αποφασίζει τό εξής: Ή μέν Θεία Λειτουργία καί ό Μέγας Αγιασμός νά γίνη τήν νύκτα στον ιδιωτικό Ναό αγίων Θεοδώρων στη Νέα Σμύρνη, μέ Λειτουργό τον άξιο αγωνιστή παπα-Γιάννη Φλώρον, ή δέ κατάδυσις τό πρωί στον 'Αγιο Γεώργιο Ξηροτάγαρου στο Παλαιό Φάληρο, ώστε νά παραπλανηθοΰν οί αρχές καί νά προλάβουν έτσι νά κάνουν τήν κατάδυσι ανενόχλητοι. Τά πράγματα, όμως δέν έγιναν όπως τά υπολόγιζαν. Κι΄ αύτό,γιατί ό πολυμήχανος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος κάτι τό πονηρό σκαρφίστηκε καί πάλι. Βλέποντας πάντα μέ κακό μάτι τις συγκεντρώνεις τών Γ.Ο.Χ., μέ τά μέσα ποΰ εκείνος διαθέτει, πείθει τήν τότε επαναστατική κυβέρνησι Γόνατά, ότι ή συγκέντρωσή αύτή τών Γ.Ο.Χ. στον 'Αγιο Γεώργιο Ξηροτάγαρου προς εορτασμό των Θεοφανείων καλύπτει κάποια ραδιούργο συνωμοσία εναντίον τής... Δημοκρατίας. 

Γελοίο στην ουσία του το τέχνασμα του Παπαδόπουλου και είναι ολοφάνερο, ότι στο τέλος θά γελοιοπήση καί αυτόν τόν ίδιον. Ή επαναστατική κυβέρνησι Γονατά, ήτο φυσικό τότε νά λάβη κατάλληλα μέτρα γιά νά μη τεθή σέ κίνδυνο ή... Δημοκρατία! Ξημερώνει ή ημέρα των Θεοφανείων. Ό ναός του 'Αγίου Γεωργίου Ξηροτάγαρου, που θά αποτελούσε καί το σημεΐον συγκεντρώσεως, είναι στολισμένος καί πανέτοιμος νά δεχθή τους πιστούς. Τόν Μεγάλο αγιασμό καί στη συνέχεια την κατάδυσι τού Τιμίου Σταυρού στη θάλασσα θά έκανε ό Παπά-Γιάννης Φλώρος, πού θά κατέφθανε μέ πιστούς άπό τούς 'Αγίους Θεοδώρους Νέας Σμύρνης. Στον 'Αγιο Γεώργιο οι ψάλτες είχαν αρχίσει κανονικά την ακολουθία των Θεοφανείων, όταν ένα άπόσπασμα άπό 40 χωροφύλακες καί ένας λόχος πεζικού φθάνουν μέ αύστηρότατες διαταγές νά διασώσουν την,ύπό των Γ.Ο.Χ «κινδυνεύουσα» δημοκρατία. 

Χωρίς κανένα σεβασμό μπαίνουν στο ναό καί κατευθύνονται προς τά αναλόγια. Θεωρούν βλέπετε τούς ψάλτες, ένα γεροντάκι δεξιά τόν Τσαντίλη καί τόν Νικολακόπουλο αριστερά, σαν τούς πιο επικίνδυνους άπό τό εκκλησίασμα! ''Αν τά καταφέρουν μ’ αύτούς, σίγουρα θά έχουν τελειώσει κατά τό «ήμισυ» την άποστολή τους!... Ό επί κεφαλής υπομοίραρχος, τούς καλεϊ νά άδειάσουν άμέσως τά άναλόγια. Ό Νικολακόπουλος, άριστερός ψάλτης, άντιδρά καί φωνάζει μέ χριστιανικό θάρρος: —Κύριε υπομοίραρχε εδώ μέσα διατάζει ό Εσταυρωμένος. Μόνο έξω άπό τό χώρο αύτό μπορείς νά διατάζης έσύ. Ούτε καν άγγιξαν τά λόγια αύτά τόν υπομοίραρχο, που τραβά μέ βία άπό τό άναλόγιο τόν ψάλτη,οπότε δύο άλλοι ψάλτες οι Δ. Τζέντζος καί Π. Γκέτουρας άναλαμβάνουν νά συνεχίσουν. ’Ενώ ή μετ’ εμποδίων άκολουθία συνεχίζεται,κάποια γυναίκα, ή Μαρία Φωσκόλου, πού βρίσκεται κοντά στό άναλόγιο, άγανακτισμένη άπό την ασεβέστατη συμπεριφορά τοΰ υπομοίραρχου, που βηματίζει φέροντας στο κεφάλι του τό πιλήκιο, χωρίς νά άναλογίζεται την ιερότητα του χώρου, σηκώνει τό χέρι της αυθόρμητα καί μέ όση δύναμη τής επιτρέπει ή ηλικία της, τό κατεβάζει στου υπομοίραρχου τό κεφάλι ρίχνοντας τό πιλήκιο του στό πάτωμα καί φωνάζοντάς του. 

Άσεβέστατε, ακόμη δεν κατάλαβες, ότι εδώ είναι εκκλησία; Ή οργή των οργάνων ξεσπά τελικά στους αδελφούς Ρουσοπούλου καί Μελανίτου. Τους κτυπούν ανελέητα μέχρι αίμοπτυσίας. Γίνεται Θόρυβος στό εκκλησίασμα καί οι αρχές συλλαμβάνουν 29 άτομα μεταξύ των οποίων καί οι Κ. Νικολακόπουλος, Α. Βαπορίδης, Δ. Τζέντζος, Κ. Καραγιαννίδης, Δ. Δεληβοριας, I. Σιδέρης, Γ. Μικρούλης, Π. Τσέτουρας, X. Μαστρογιάννης, Κ. Γκικάκης, Δ. Παπαδόπουλος, Σ. Χαρατσής, Ν. Μελανίτης. Τούς οδηγούν άμέσως στό πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα γιά σωματική έρευνα, μέ την υπόνοια,ότι οπλοφορούν καί, ότι πιθανόν νά κρύβουν ενοχοποιητικά έγγραφα. Καί τό αποτέλεσμα τής έρευνας είναι τόσο αστείο, πού κάνει τόν Διοικητή νά θυμώση καί κτυπώντας τό χέρι του στό γραφείο νά πή: —Βρέ,δεν πέφτει ή Δημοκρατία μέ Εύαγγέλια, Σταυρούς καί κομποσχοίνια! Ή έρευνα είχε αποδείξει, πόσο γελοίες καί ψεύτικες ήταν οί «ύποψίες» τού Παπαδόπουλου. 

Τά μόνα όπλα, πού βρήκαν επάνω στούς εύλογημένους εκείνους Χριστιανούς ήταν τά όπλα τού γεμάτου γαλήνη Χριστού, Ευαγγέλια καί κομποσχοίνια. Μετά τήν διαπίστωση, ότι ή Δημοκρατία κάθε άλλο παρά κίνδυνο διέτρεχε άπό αυτούς τούς πιστούς των Πατρίων Παραδόσεων, μέ εντολή τού πρώτου σώματος στρατού αφήνονται ελεύθεροι. Ό ναός τού ‘Αγίου Γεωργίου εν τω μεταξύ, μετά τις συλλήψεις τών δυναμικωτέρων σφραγίσθηκε, χωρίς τελικά νά προλάβουν οί πιστοί νά τελέσουν τήν κατάδυσι. Αγιασμό, όμως πήραν άπό τά γραφεία του Συλλόγου.’Έτσι τελείωσε ή γεμάτη αγωνία γιά τούς Γ.Ο.Χ ήμέρα τών πρώτων Αγίων Θεοφανείων!

 

ΔΕΙΝΟΠΑΘΗΜΑΤΑ Γ.Ο.Χ ΥΠΟ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ

 

«... καί πάντες οί θέλοντες ευσεβώς ζην έν Χριστώ Ίησού διωχθήσονται» (Β'. Τιμόθ. γ' 12). Είναι αρκετές οί περιοχές τής Ελλάδος,πού έχουν νά παρουσιάσουν γεγονότα σχετικά μέ την θέλησι καί επιμονή των πρώτων Παλαιοημερολογιτών νά άκολουθοϋν το εορτολόγιο, πού οί Αγιοι Πατέρες παρέδωσαν. ’Ιδίως, όταν άπειλείτο ή ακρίβεια τής Πίστεως καί ή ελευθερία των αγωνιστών Ιερέων ήσαν ικανοί νά διακινδυνεύσουν καί την ζωή των ακόμη. Τέτοια ήρωϊκά επεισόδια θά έχουν τήν ευκαιρία μέν οί έπιζώντες μάρτυρες νά διηγούνται, τήν χαράν δέ οί άναγνώστες νά πληροφορούνται άπό τήν παρούσα σελίδα. 'Η Κερατέα είναι ένας άπό τούς τόπους πού έχει νά επίδειξη αρκετές θαρραλέες αντιδράσεις Παλαιοημερολογιτών. Στή συνέχεια άναγράφεται ένα περιστατικό επίμονης αναζητήσεως, οι «ύποψίες» τού Παπαδόπουλου. Τά μόνα όπλα,πού βρήκαν επάνω στούς εύλογημένους εκείνους Χριστιανούς ήταν τά όπλα τού γεμάτου γαλήνη Χριστού, Ευαγγέλια καί κομποσχοίνια ενός ίερέως των Γ.Ο.Χ., πού έλαβε χώρα σέ οικογενειακό περιβάλλον,και συγκεκριμένα στο σπίτι τού κ. Ίωάννου Λέπουρη. ’Αλλά καλύτερα, άς άφήσουμε τόν ίδιο να μας διηγηθή, τί συνέβη στο σπίτι του,το Μαρτιάτικο έκείνο απόβραδο του έτους 1929.

 

Μ. ΛΕΠΟΥΡΗΣ

 

Εδώ στη Κερατέα, άπό τήν πρώτη κιόλας χρονιά του σχίσματος οργανωθήκαμε οι Παλαιοημερολογίτες, δημιουργώντας Παράρτημα της Ιερής Κοινότητος τών Γ.Ο.Χ., πού έδρευε στην ’Αθήνα. Πρόεδρός μας ήταν ό κ. Χρηστός Παναγιώτου καί Γεν. Γραμματεύς ήμουν του λόγου μου. Λόγω τών συνεχών διωγμών, μόλις το 1928 κατωρθώσαμε νά στήσουμε μέ σανίδες ένα μικρό ναό, έξω άπό τό χωριό, γιά νά μπορούμε νά έκκλησιαζώμαστε καμιά φορά.΄Οσο γιά Ιερέα,φέρναμε κάθε τόσο και στά κρυφά, όποιον βρίσκαμε, κι’ έτσι τελούσαμε και τά άγια μυστήριά μας. Δέν προλάβαμε,όμως νά χαρούμε γιά τήν άπόκτησι ενός δικού μας ναού, γιατί σ’ ένα χρόνο περίπου οί αρχές μας τον κατεδάφισαν κατ’ άπαίτησι τοΰ Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου, παρά τις ζωηρές αντιδράσεις μας. Ευτυχώς όμως, πού τότε αϊμα δέν χύθηκε, όπως στην Μάνδρα, γιατί υπήρξαν καί μερικοί Χριστιανοί, πού φέρθηκαν ψύχραιμα. 

Τόν Μάρτη τοΰ 1929 είχε έλθει στο χωριό μας κρυφά, ό πατήρ ’Ακάκιος, γιά νά εξομολόγηση καί νά κάνη εύχέλαια, πού τόσο έστερούντο οί Γ.Ο.Χ. τότε. Στις 25 Μαρτίου, ανήμερα τοΰ Εύαγγελισμού, σκεφθήκαμε να βαπτίσωμε καί τήν κόρη μας, πού είχε πριν λίγους μήνες γεννηθή. Ήταν άλλωστε μιά εύκαιρία, άφού ύπήρχε παπάς στο χωριό. 'Η βάπτισις έγινε κρυφά στο σπίτι μου καί μέ αύτοσχέδια κολυμβήθρα άπό λαμαρίνα. Μετά τήν βάπτισι, όπως συνηθίζεται στά χωριά μας, ακολούθησε τό τραπέζι, τό όποίο ευλόγησε ό πατήρ ’Ακάκιος καί στο οποίο κάθησαν οί συγγενείς καί φίλοι μας. Ό π.Ακάκιος ήταν ό πρώτος πού άρχισε τήν ψαλμωδία, γιά νά γιορτάσωμε τό χαρμόσυνο γεγονός. Παρ’ όλες τις προφυλάξεις μας, ή παρουσία τοΰ ίερέως στο σπίτι μου εκείνο τό βράδυ εγινε γνωστή καί προδόθηκε στην αστυνομία. 

'Ετσι δέν είχαμε καλά—καλά τελειώσει στο τραπέζι, όταν πληροφορηθήκαμε, ότι τό σπίτι είχε περικυκλωθει άπό χωροφύλακες καί αγροφύλακες μέ επί κεφαλής τον άυθυπασπιστή του Σταθμού Χωροφυλακής, τον μακαρίτη Φοιλοποίμενα Δεγκλερή. Πιο θερμόαιμος καί ανήσυχος απ’ όλους μας ό κουμπάρος μου, ’Αθανάσιος Μπότσης, πετάχθηκε αμέσως έξω για νά ζητήση τό λόγο άπό τόν ’Αστυνόμο, πού έσπευσε νά τον καθησυχάση λέγοντάς του: — ’Ακούστε με. ’Από σας δέν ζητάμε τίποτε. Απλώς τόν 'Ιερέα,πού βρίσκεται μέσα θέλουμε νά μας παραδώσετε. — Στ’ αλήθεια, κ. Άνθυπασπιστά,σας πέρασε άπό τό μυαλό ποτέ, ότι υπάρχει κάποιος σ’ αύτό τό σπίτι πού θέλει νά μιμηθή τόν ’Ιούδα; Καί προσέξετε καλά, κ. Άνθυπασπιστά. Διότι, άν μεταχειρισθήτε βία γιά νά επιτύχετε τό σκοπό σας, είμαι σίγουρος, ότι θά χυθή αίμα, γιά τό οποίο θά είσθε εσείς καί μόνο έσεϊς ύπεύθυνος. Αύτά τά θαρρετά λόγια ήταν ή άπάντησις του κουμπάρου μου προς τόν Αστυνομικό, πού θεωρούσε απλό πράγμα νά του έπιτρέψωμε νά άρπάξη, μέσα άπό τά χέρια μας, τόν πιο πολύτιμο θυσαυρό μας, τόν παππά μας. 

Ή εϊδησις, εν τώ μεταξύ τής πολιορκίας τού σπιτιού μου, μαθεύτηκε άμέσως σ’ όλο τό χωριό καί δέν άργησαν όλοι οί συγχωριανοί νά τρέξουν γιά νά μάς συμπαρασταθούν. Βλέποντας ό Αστυνόμος, ότι οί χωριάτες μπρος στό δίκιο τους δέν λογάριαζαν τίποτε, κάλεσε εμέ κοντά του, επειδή ήμουν ό νοικοκύρης τού σπιτιού, καί φοβερίζοντάς με στήν άρχή, μου ζήτησε νά του παραδώσουμε τόν παπά μας. —'Οχι κ. Αστυνόμε. Αύτό,πού μου ζητάς, δέν γίνεται. Προτιμώ νά πεθάνω, παρά νά κάνω τέτοια πράξη. Ό Αστυνόμος τότε βλέποντας, ότι δέν είχε πιά ελπίδα νά έκτελέση τήν άποστολή του, φοβούμενος δέ καί αιματοχυσία, άν κατέφευγε στή βία, μέ πήρε ιδιαιτέρως καί μου εκμυστηρεύτηκε: — Κύρ Γιάννη, σέ παρακαλώ, τουλάχιστον κάμε μου τούτη τήν χάρη. — “Ο,τι θέλεις κύρ-’Αστυνόμε μου, του απάντησα. Αρκεί νά μή μου πής πάλι γιά τόν παπά μας.

— ’Όχι κύρ-Γιάννη.
Δεν πρόκειται άκριβώς γι’αύτό.
Μόνο άκουσέ με. ’Ελεύθερα καθήστε- φάτε, πιήτε, διασκεδάστε, όσο θέλετε.
Πριν, όμως ξημερώση, θέλω νά έχετε φυγαδεύση τόν παππά απ’ το χωριό,
γιά νά μπορέσω κι εγώ νά δικαιολογηθώ σ’ αυτούς πού μέ διέταξαν,
ότι τάχα δεν τόν βρήκα στο σπίτι σας απόψε.
— Σύμφωνοι κύρ- ’Αστυνόμε.
Καταλαβαίνουμε τήν θέσι σας.
’Έχετε, όμως τόν λόγο μας καί τήν συμπάθειά μας,
πού καταλάβατε καί λόγου σας,
ότι ήταν αδύνατον νά γίνη αύτό, πού μάς ζητούσατε.
’Έτσι καί χωρίς τραγικές συνέπειες πέρασε τό γιορτινό εκείνο βράδυ.
Συνεχίσαμε φυσικά τό γλέντι καί κρατώντας τόν λόγο πού δώσαμε,
πριν ξημερώση.
Ο Ιερεύς εϊχε άπομακρυνθή από τό χωριό μας.
Ό Πρόεδρός μας,
τόν είχε μεταφέρει μέ τό αύτοκίνητό του στην ’Αθήνα.
Ή κόρη μου δε,
πού είχε τήν τιμή νά βαπτισθή κάτω άπό τέτοιες συνθήκες,
βρίσκεται σήμερα μοναχή στήν 'Ιερά Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας.
Ό ιερός ναός των Αγίων Θεοδώρων Νέας Σμύρνης,
ευσεβείς ιδιοκτήτες τον έχουν διαθέσει εις τήν ’Εκκλησία.

 

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ 

1 Βλέπε σχετικό δημοσίευμα εις τό υπ’ άριθ. 1) 1976 τεύχος τών «Πατρίων»

2. Τούτο άπεκάλυψε στό ’Αστυνομικό τμήμα ό έπί κεφαλής τοϋ αποσπάσματος κατά τήν άνάκρισιν.

3. Ό κ. Δ.Τζέντζος κάτοικος Σαλαμϊνος, ίναι ό μόνος επιζών, ό όποιος καί μας διηγήθη τά ανωτέρω.

4. Ό προαχθείς τό έτος 1962 εις ’Αρχιεπίσκοπον των Γ.Ο.Χ.

5. Ετσι έώρταζαν τά ήρωϊκά εκείνα χρόνια οι Γ.Ο.Χ., σύμφωνα άλλωστε καί μέ τήν άποστολική εντολή «εύθυμεί τις ψαλλέτω» (’Ιακώβ, ε' 13).

Η ηλεκτρονική επεξεργασία, σκανάρισμα και η μορφοποίηση του κειμένου έγινε από

 τον Ν. Β.

Ευχαριστούμε θερμά και ευχόμαστε ο Θεός να τον δωρίζει με τα ανεκλάλητα δώρα της Θείας Χάριτος.

Τα ''ΠΑΤΡΙΑ'' 

ήταν το ιστορικό, ορθόδοξο περιοδικό του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως 

των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

κ. Καλλιοπίου Γιαννουλακοπούλου.

 

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

 

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

 

Η Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας, καθιερώθηκε νά γιορτάζεται ἀπό τήν ᾿Εκκλησία μας 

μέ τήν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων καί τήν νίκη τῆς εὐσέβειας καταπάνω στούς εἰκονομάχους.

Οἱ εἰκονομάχοι ἤτανε οἱ νεωτεριστές ἐκεινοῦ τοῦ καιροῦ,

πού ἀρχίσανε ἀπό τήν κατάργηση τῆς εἰκονογραφίας, γιά νά προχωρήσουν,

σιγά - σιγά, ὅπως συνηθίζουν πάντα οἱ τέτοιοι, καί σέ ἄλλες καταλυτικές μεταρρυθμίσεις,

ὥσπου νά μήν ἀφήσουν τίποτα ἀπείραχτο στήν ᾿Ορθοδοξία. Η εἰκόνα στάθηκε τό σύμβολο τῆς ᾿Ορθοδοξίας

 καί γιά τίς εἰκόνες βρισκότανε σέ ἀναταραχή τό Βυζάντιο, σέ ἐμφύλιο πόλεμο,

ἐπί 116 χρόνια.

Στά 787 μ.Χ. ἔγινε ἡ ἐν Νικαίᾳ Ζʹ Οἰκουμενική Σύνοδος, πού ἐκήρυξε τήν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων 

κ᾿ ἔβαλε τέλος στήν εἰκονομαχία πού εἶχε ἀρχίσει ἀπό τά 726, ἐπί Λέοντος τοῦ ᾿Ισαύρου.

Αλλά, 

κ᾿ ὕστερα ἀπό τήν Ζʹ Οἰκουμενική Σύνοδο, ξαναζωντάνεψε ἡ εἰκονομαχία,

ὥς πού ἔγινε ἄλλη σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη, στά 842, κι᾿ αὐτή ἐπικύρωσε τήν Ζʹ Οἰκουμενική Σύνοδο,

κ᾿ ἔτσι ἔπαψε ἐκείνη ἡ μανία τῆς εἰκονομαχίας.

Αἰτία ἀπ᾿ ὅπου προέρχεται κάθε αἵρεση καί νεωτερισμός στή θρησκεία,

 εἶναι ἡ ἀπιστία κι᾿ ὁ ὀρθολογισμός.

Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ οἱ εἰκονομάχοι ἤτανε ἄνθρωποι μὲ ψυχρὴ ψυχή, ἄπιστοι, ἀλαζόνες, ματαιόδοξοι, στερημένοι ἀπὸ πνευματικὸ βάθος, καὶ σπρωγμένοι, σὲ ὅ,τι κάνανε ἀπὸ πολιτικοὺς κι᾿ ἄλλους παρόμοιους ἀντιπνευματικοὺς σκοπούς. Οἱ ἀρχηγοὶ αὐτῆς τῆς κινήσεως, αὐτοκράτορες καὶ αὐλικοί, τραβοῦσαν μὲ τὸ μέρος τους τοὺς ὀλιγόπιστους,τοὺς ματαιόδοξους, καὶ τοὺς συμφεροντολόγους,ποὺ λογαριάζανε τὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ δύναμη ποὺ εἶχαν αὐτοὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῆς εἰκονομαχίας. Απὸ τ᾿ ἄλλο μέρος ἀγωνιζόντανε γιὰ τὴν πίστη τους, ποὺ εἶχε γιὰ σύμβολα τὶς εἰκόνες, οἱ εὐσεβεῖς κληρικοί, ἀπὸ τὸν Πατριάρχη ὥς τὸν καλόγηρο, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς εὐλαβεῖς κληρικούς,οἱ ἁπλὲς ψυχὲς ποὺ εἴχανε βαθειὰ πίστη στὴν ᾿Ορθοδοξία καὶ στὴν παράδοσή της,οἱ ταπεινοὶ καὶ οἱ «πτωχοὶ τῷ πνεύματι», οἱ μακαρισμένοι ἀπὸ τὸν Χριστό, τὰ «μωρὰ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα».

Βέβαια ἀνάμεσα σ᾿ αὐτοὺς ὑπῆρχε καὶ «ὁ δεισιδαίμων ὄχλος»,ὅπως τοὺς λένε οἱ νεωτεριστὲς κ᾿ οἱ μεταρρυθμιστές. Αλλὰ αὐτὸς ὁ «ὄχλος» φαίνεται συχνὰ, πὼς βλέπει πιὸ καθαρὰ καὶ πιὸ μακρυὰ ἀπὸ τοὺς φωστῆρες τοῦ ψυχροῦ ὀρθολογισμοῦ, ὅπως ἔγινε στὴν Κωνσταντινούπολη, λίγο πρὶν νὰ τὴν πάρη ὁ Τοῦρκος, ποὺ ὁ λαὸς μπόδισε τὴν ῞Ενωση τῆς ᾿Εκκλησίας μας μὲ τοὺς παπικούς, καὶ γλύτωσε τὸ γένος μας ἀπὸ τὸν ἀφανισμό, ὅπως λέγει κι᾿ ὁ σοφὸς ᾿Αδαμάντιος Κοραῆς, γράφοντας τοῦτα τὰ λόγια: «Διὰ τὴν δεισιδαιμονίαν ταύτην μάλιστα μᾶς ὀνειδίζουν, (οἱ Λατῖνοι), καὶ εἰς αὐτὴν ἀποδίδουν τὸ πεῖσμα τοῦ κοινοῦ λαοῦ (ποὺ τὸν λένε ὄχλο οἱ ἔξυπνοι) νὰ μὴ ἑνωθῇ μὲ τοὺς Παπιστάς, καὶ τὴν σταθερὰν αὐτοῦ ἀντίστασιν εἰς τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ τὸν ἑνώσωσιν αὐτοκράτορας. Εἰς τὴν δεισιδαιμονίαν, ὅμως ταύτην (ἂν ἐγέννησε ποτέ τι καλὸν ἡ δεισιδαιμονία) χρεωστοῦμεν οἱ σημερινοὶ Γραικοὶ τὴν ὕπαρξίν μας. Χωρὶς τὸ εὐτυχέστατον τοῦτο πεῖσμα τῶν πρὸ ἡμῶν, ἡ δεισιδαιμονία ἤθελ᾿ αὐξηθῆ ἐπὶ πλέον,καὶ τὰ πολυπληθῆ τάγματα τῶν Δυτικῶν μοναχῶν ἔμελλον νὰ καταβρωμίσωσι τὸ ἔδαφος τῆς ταλαιπώρου ῾Ελλάδος...».

Αὐτὰ δὲν τὰ γράφει κανένας ὀπισθοδρομικὸς καὶ καθυστερημένος πνευματικά, ἢ κανένας παλαιοημερολογίτης, ἀλλὰ ὁ Κοραῆς, ποὺ τὸ ἄγαλμά του τὸ ἔχουν στήσει οἱ ῞Ελληνες μπροστὰ στὸ Πανεπιστήμιό τους, καὶ ποὺ στάθηκε στὰ χρόνια του πολὺ φιλελεύθερος, ἐνθουσιώδης ὀπαδὸς τῆς Γαλλικῆς ᾿Επανάστασης. Τί ἀποκρίνονται σ᾿ αὐτὰ οἱ βαθυστόχαστοι νεωτεριστὲς καὶ ὀρθολογιστές, ποὺ θαρροῦν, πὼς βαστᾶνε τὸ κλειδὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης, καὶ περιπαίζουνε ἐμᾶς τοὺς «μωροὺς καὶ φανατικούς»; ῞Οπως εἴπαμε στὴν ἀρχή, αἰτία κάθε νεωτερισμοῦ στὴν παράδοση τῆς ᾿Εκκλησίας μας εἶναι ἡ ἀφοβία πρὸς τὸν Θεό, ἡ ἀσέβεια κι᾿ ἡ ἀπιστία. Ποτὲ ἕνας Χριστιανὸς, ποὺ νὰ πιστεύη ἀληθινά, ὄχι ψεύτικα, δὲν βρέθηκε ἀνάμεσα στοὺς νεωτεριστὲς καὶ στοὺς μεταρρυθμιστές.῾Ο ἄπιστος δὲ μπορεῖ νὰ ἔχῃ ταπεινὸ φρόνημα, ἀλλὰ εἶναι πάντα περήφανος, ἀλαζόνας. Κι᾿ αὐτὸ τὸ λέγει μὲ δυὸ λόγια ὁ ἅγιος ᾿Εφραὶμ ὁ Σῦρος: «῾Η ὑπερηφάνεια ἀναγκάζει ἐπινοεῖν καινοτομίας, μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον». Βλέπεις τί λέγει; «ἀναγκάζει», δηλαδὴ ἡ περηφάνεια, ἡ ματαιοδοξία, βιάζει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει μέσα του,νὰ θέλη καὶ νὰ κάνη νεωτερισμούς, ἐπειδὴ εἶναι δοῦλος αὐτῆς τῆς περηφάνειας! Κ᾿ ἔπειτα λέγει «μὴ ἀνεχομένη τὸ ἀρχαῖον», δηλαδή, ἐπειδὴ δὲν χωνεύει «τὸ ἀρχαῖον», ἤγουν τὴν παράδοση, μὲ ἄλλα λόγια, ἐπειδὴ φαίνεται βαρὺ στὸν ματαιόδοξο νὰ παραδεχθῆ ἐκεῖνο ποὺ τοῦ παραδώσανε οἱ παλαιότεροι, «οἱ πρὸ ἡμῶν», ὅπως εἶπε ὁ Κοραῆς. Γιὰ νὰ παραδεχθῆ κανένας τὴν παράδοση, πρέπει νὰ ἔχη μέσα του ταπείνωση καὶ νὰ μὴ θέλη νὰ στήση τὸ δικό του θέλημα.

Δὲν ὑπάρχει νεωτεριστὴς στὴν ᾿Εκκλησία καὶ ἄνθρωπος, ποὺ νὰ θέλη νὰ γκρεμνίση, ὅ,τι παραλάβαμε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ περιφρουρήσανε τὴ θρησκεία μας μὲ τὴν εὐσέβειά τους καὶ μὲ τὴν ἀσάλευτη πίστη τους, ποὺ γι᾿ αὐτὴ ὑποφέρανε κάθε κακοπάθηση, κι᾿ αὐτὸν τὸν θάνατο, ναί, δὲν ὑπάρχει νεωτεριστὴς τέτοιος, ποὺ νὰ μὴν εἶναι ἄπιστος. ῍Ας κρύβεται, ἂς παρουσιάζεται γιὰ εὐλαβέστατος, ἂς κάνει τὸν ταπεινόφρονα, ἂς ἀγκαλιάζει, τάχα τοὺς ἐχθρούς του, μ᾿ ἕναν λόγο: ἂς φαίνεται ἀπ᾿ ἔξω σὰν ἅγιος, πρᾶος καὶ γλυκόλογος. Στ᾿ ἀληθινὰ εἶναι ἕνας ὑποκριτής. Ο ἅγιος ᾿Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ ἁγιώτατος ἅγιος, ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀρχαίους ἱεράρχες τῆς ᾿Εκκλησίας, μαθητὴς τοῦ ἀποστόλου ᾿Ιωάννου τοῦ Θεολόγου, αὐτὸς ποὺ μονομάχησε μὲ τὰ θηρία γιὰ τ᾿ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, μέσα στὸ Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης, ἐννενῆντα χρονῶν πρεσβύτης, ἔνοιωθε ριζωμένη τέτοια πίστη μέσα στὴν καρδιά του, ποὺ ἔλεγε στοὺς μαθητές του, ὁποὺ ἐνεργούσανε νὰ τὸν γλυτώσουνε ἀπὸ τὸ μαρτύριο: «Μὴ μὲ ἐμποδίζετε, τέκνα μου, νὰ πάγω στὸν ἀγαπημένο Κύριό μου. Εἶμαι σιτάρι τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ ἀλεστῶ (ἀπὸ τὰ δόντια τῶν θηρίων), γιὰ νὰ παρουσιασθῶ μπροστά του ῾῾ὡς ἄρτος εὐώδης καὶ καθαρός᾿᾿». Κ᾿ ἐπειδή, πολλὲς φορές, τὰ λεοντάρια δὲν θέλανε νὰ σπαράξουνε κάποιους Μάρτυρες, ὁ ᾿Ιγνάτιος, αὐτὸς ὁ σιδερόκαρδος ἑκατοχρονίτης μονομάχος, ἔλεγε στοὺς δικούς του: «Κι᾿ ἄν τὰ θηρία δὲν θελήσουνε νὰ μὲ φᾶνε,ἐγὼ θὰ τὰ βιάσω».

῎Ω ὕψος ἀπίστευτο,ποὺ φτάνει ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ,ὁποὺ κάνει ᾿Αχιλλέα πολεμιστὴ τὸν ἄκακο γέροντα, τὸν πρᾶο ἐπίσκοπο τῆς ᾿Αντιόχειας, ποὺ παραμέριζε γιὰ νὰ μὴ πατήσῃ ἕναν μήρμυγκα! Αλλά, γιατί ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν ὑπόθεση ποὺ μιλοῦσα; Τὸ ἔκανα γιὰ νὰ ἀναφέρω, τί ἔλεγε αὐτός,ὁ ἅγιος γιὰ τοὺς νεωτεριστὲς τῆς θρησκείας. ῎Ελεγε λοιπόν: «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν νηστεύῃ,κἂν παρθενεύῃ, κἂν προφητεύῃ, κἂν σημεῖα ποιῇ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, φθορὰν προβάτων κατεργαζόμενος». «῞Οποιος διδάσκει ἄλλα, ἀπὸ ὅσα διατάζει ἡ ᾿Εκκλησία, κι᾿ ἂν νηστεύη, κι᾿ ἂν εἶναι παρθένος, κι᾿ ἂν προφητεύη ἀκόμα, κι᾿ ἂν ἀκόμα κάνη θαύματα, αὐτὸν νὰ τὸν βλέπης σὰν λύκο ποὺ εἶναι σκεπασμένος μὲ προβιὰ προβατίσια, καὶ ποὺ μηχανεύεται πονηρὰ καταπάνω στὰ πρόβατα». ῎Ακουσέ τα, λοιπόν, ἐσὺ ποὺ διαβάζεις, καὶ τύπωσέ τα στὸ μυαλό σου, γιὰ νὰ μὴ ξεγελασθῆς ἀπὸ τὶς κολακεῖες, ἀπὸ τὰ γλυκόλογα,κι᾿ ἀπὸ τὴ ζαχαρίνη τῆς «ἀγάπης» ποὺ μεταχειρίζονται οἱ τέτοιοι παραβάτες κι᾿ ἀποστάτες, μὲ σκοπὸ νὰ σὲ παραπλανήσουν.

῞Ολα τὰ καταχθόνια σχέδιά τους,τὰ σκεπάζουν μὲ τὸ πανάγιο ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶπε ὀχτὼ φορὲς «Οὐαί!», ὀχτὼ φορὲς «ἀλλοίμονο!» γιὰ τοὺς ὑποκριτές.  «᾿Αλλοίμονο» εἶπε καὶ γιὰ ὅσους κάνουν σκάνδαλα, ὅπως κάνουν αὐτοὶ οἱ νεωτεριστές: «Οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθ. ιηʹ 7). Ναί! Σήμερα, στὶς μέρες μας, φανερωθήκανε κάποιοι ἄλλοι ἀποστάτες, ὄχι μοναχὰ εἰκονομάχοι, ἀλλὰ καὶ γενικὰ «᾿Ορθοδοξομάχοι»,ποὺ παρουσιάζονται σὰν ὑπέρμαχοι τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὅπως οἱ Φαρισαῖοι παρουσιαζόντανε σὰν ὑπέρμαχοι τοῦ Νόμου, ἐνῶ τὸν καταργούσανε. Πρόδρομοι στοὺς νεωτεριστὲς ποὺ φανερώνονται στὶς πονηρὲς μέρες μας,σταθήκανε κάποιοι ᾿Αρχιερεῖς καὶ Πατριάρχες,ποὺ εἴχανε πάρει «προοδευτικὲς» καὶ νεωτεριστικὲς ἰδέες ἀπὸ τὸ «ἐξωτερικὸ» καὶ θελήσανε νὰ «ἀναμορφώσουν τὴν ᾿Εκκλησίαν, διὰ νὰ τὴν προσαρμόσουν εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ἐποχῆς μας». Αὐτὴ τὴν ἀνάγκη «τῆς προσαρμογῆς», τὴν αἰσθάνονται, ἐπειδὴ βλέπουν, πὼς ὁ κόσμος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴ θρησκεία, καὶ προσπαθοῦν τάχα μὲ τὰ γιατροσόφια τῶν νεωτερισμῶν καὶ τῶν «προσαρμογῶν» νὰ τραβήξουν τοὺς ἄθρησκους. Αλλὰ ὁ ζῆλος τους εἶναι «ὁ μωρὸς ζῆλος», γιατὶ φανερώνει, πὼς θέλουν νὰ στηρίξουν τὴ θρησκεία μὲ κάποιους νεωτερισμοὺς ποὺ τὴν καταργοῦν καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν κάνουν τίποτα, ἐπειδὴ οἱ ἴδιοι εἶναι άπιστοι. ῞Ενας «κόκκος πίστεως» θἂφτανε ἐκεῖ ποὺ δὲν κάνουν τίποτα οἱ νεωτερισμοί, κι᾿ οἱ Διασκέψεις, καὶ τὰ Παγκόσμια Συμβούλια, καὶ οἱ ᾿Οργανώσεις, καὶ «αἱ μωραὶ (συ)ζητήσεις καὶ γενεαλογίαι καὶ μάχαι νομικαὶ» (᾿Απόστολος Παῦλος).

Καί, πώς δέν κάνουν τίποτα ὅλα αὐτά,οἱ νεωτερισμοί στή λατρεία καί οἱ προσπάθειες 

γιά τήν «προσαρμογή»,ἀπόδειξη εἶναι τό, ὅτι στίς χῶρες, πού γίνονται αὐτά ἀπό τούς θρησκευτικούς ἀρχηγούς,

στίς χῶρες τῆς Εὐρώπης καί τῆς ᾿Αμερικῆς, μάταια γίνονται «οἱ προσαρμογές»,

ἀφοῦ δέν ὑπάρχει προζῦμι γιά νά ζυμωθῆ τό ψωμί, δηλ. ἡ πίστη, καί τό ὅτι τό θρησκευτικό αἴσθημα,

τό ἀληθινό,σβήνει καί χάνεται, ἐνῶ μέρα μέ τή μέρα, ἡ ἀπιστία θριαμβεύει.

Ο ὑστερικός θαυμασμός, πού ἔχουνε σέ κάθε πρᾶγμα πού γίνεται στή Δύση,

αὐτοί οἱ ξιππασμένοι ρασοφόροι μας,

πού ζήσανε στό ἐξωτερικό κι᾿ ἀπομείνανε κατάπληκτοι ἀπό τήν ὑλική δύναμη τῆς Δύσης, 

τούς κάνει νά εἶναι τυφλοί καί νά μή νοιώθουν τίποτα ἀπό τό πνευματικό βάθος τῆς ᾿Ορθοδοξίας,

ἀλλά νά πιθηκίζουν τούς Παπικούς, τούς ᾿Αγγλικανούς καί τούς Προτεστάντες.

Μιά σειρά λοιπόν ἀπό τέτοιους ἐξευρωπαϊσμένους ρασοφόρους,

ὅπως εἶναι οἱ κληρικοί τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου,

τοῦ Πατριαρχείου τῆς ᾿Αλεξανδρείας 

καί τῶν ῾Ιεροσολύμων, ἑτοιμάσανε τόν δρόμο στούς σημερινούς παπολάτρες 

καί κάθε λογῆς νεωτεριστές,

πού πᾶνε νά καταργήσουν τήν πίστη τῶν Πατέρων μας.

Κορυφαῖος νεωτεριστής στάθηκε 

ὁ Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης,

ἀδίστακτος, ἀσεβής κι᾿ ἄθεος.

῾Ο Θεός νά τόν συγχωρήσει.

Καί ὅμως,

πόσοι τέτοιο καταλύτες τῆς ᾿Ορθοδοξίας θά γιορτάσουν 

τήν Κυριακή τῆς ᾿Ορθοδοξίας!...

Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος»
ἀριθμός 50
Μάρτιος 1965
σελ.1 καί 4
Επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

   Φώτης Κόντογλου

Η ΠΡΩΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΟ 1924

Μια ιστορικά σημαντική-από κάθε άποψη-φωτογραφία!

Εκ δεξιών,

ο αοίδημος, πνευματικός πατήρ των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών,

εδώ,

ως Μητροπολίτης Πελαγονίας κ.Χρυσόστομος Καβουρίδης 

προ της ημερολογιακής καινοτομίας 

και εξ αριστερών... ο διάκος του,

ο μετέπειτα διώκτης της Ορθοδοξίας,

ο Οικουμενιστής Πατριάρχης Αθηναγόρας...!

Η σύγρονη επανάληψη της προδοσίας του Ιούδα...

Άπό τήν ήμέραν πού έφηρμόσθη τό παπικόν ήμερολόγιον
μέ τήν βοήθειαν του στρατιωτικού νόμου τής έπαναστάσεως,ούδεμία άντίστασις έπεχειρήθη ύπό τίνος.
Οι Ρασσοφόροι-δράσται του έκκλησιαστικού πραξικοπήματος,ασφαλώς «έτριβον» καταχαρούμενοι τάς χείράς των,
διότι ένόμιζον, ότι ό Λαός έδέχθη τήν μεταρρύθμισιν.
Διά τούς Κληρικούς των δέν ανησυχούσαν,
διότι ύπήρχε,
ώς «δαμόκλειος σπάθη» άνωθέν τους,
ή «καθαίρεσις», ή «έξορία» καί ό «…χωροφύλακας»!
Αι ήμέραι περνούσαν μέσα είς μίαν «βουβαμάρα» των Λαϊκών,
ώσπου μετά 13 ήμέρας ήλθεν ή 25 Μαρτίου μέ τό Πάτριον Έορτολόγιον,
δηλ. ή 7 ’Απριλίου μέ τό νέον.
Ό “Ιερός Ναός τής Μητροπόλεως τιμάται είς τόν Εύαγγελισμόν τής Θεοτόκου ήτο κλειστός.
Τήν παραμονήν 24 Μαρτίου π.έορτ. (6 Άπριλ. ν.ήμ.)
κατά τάς απογευματινός ώρας πλήθος Πιστών,
άπ’όλας τάς συνοικίας των ’Αθηνών,
μέ λαμπάδας καί «τάματα» έπλημμύρισαν γύρωθεν τόν Ναόν τής Μητροπόλεως.
’Αλλά άς άφήσωμεν νά μάς τά περιγράφουν οι έφημερίδες τής έποχής έκείνης.
Ή «Βραδυνή» έγραφε:

ΣKHNAI ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΝΑΟΝ-ΕΓΕΝΟΝΤΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ

Είς τούς διαφόρους ναούς έγένοντο χθές τό άπόγευμα διάφορα επεισόδια, διότι κατόπιν διαταγής τού ’Αρχιεπισκόπου ό έσπερινός έψάλη ένωρίς, ίνα μή προσέλθουν οί πιστοί έπειδή σήμερον έδει νά έορτασθή ό Εύαγγελισμός τής Θεοτόκου κατά τό καταργπθέν έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον. ’Επίσης ύπό τοΰ άρχιεπισκόπου άπηγορεύθη έπί ποινή κ α θ α ι ρ έ σ ε ω ς είς τούς ιερείς νά λειτουργήσουν σήμερον ή νά ψάλλουν τά τροπάρια του Εύαγγελισμού. Έξ άλλου άπηγορεύθη ή κρούσις τών κωδώνων τοΰ Ρωσσικού ναού, ώς καί ή διά σήμερον τέλεσις τής λειτουργίας είς τό Μετόχιον τοΰ Παναγίου Τάφου, μολονότι τό Πατριαρχεΐον Ιεροσολύμων δέν άπεδέχθη τό νέον ήμερολόγιον. 

Παρ’ δλα τά ληφθέντα μέτρα πλήθη πιστών κατέκλυσαν άπό τοΰ άπογεύματος μέχρι βαθείας νυκτός τόν Μητροπολιτών Ναόν, τή έπιμόνω δέ άπαιτήσει αυτών έδέχθη είς τών ιερέων νά ψάλη παράκλησιν «ύπείκων ώς έλεγε, εις τάς άπειλάς του κόσμου». Οί έπίτροποι ήθέλησαν νά κλείσουν τήν έκκλησίαν, άλλά πρό του θρησκευτικού φανατισμού ό ναός παρέμεινεν άνοικτός μέχρι νυκτός. Εις τήν Μητρόπολιν ένένοντο εφέτος καί τρία θαύματα. Τήν 5ην απογευματινήν, ό 7ετής Στασινόπουλος, έκ νενετής παράλυτος καί κωφάλαλος, μεταφερθείς ύπό τής μητρός του προ της είκόνος τής Θεοτόκου κατελήφθη ύπό σπασμών καί μετά πάροδον ολίγης ώρας έν μέσω γενικής κατανύξεως ήγέρθη καί έπρόφερε τάς λέξεις: «μαμά-γιαγιά-μπαμπά», συγχρόνως ήρχισε νά περπατή. 

’Ολίγον άργότερον ίάθη μία 17έτις νεάνις παράλυτος καί τήν 7ην έσπερινήν εις έργατικός κωφάλαλος. Ούτος καίτοι 30τούτης ώμίλησε διά πρώτην φοράν χθές δηλώσας, ότι σήμερον δέν θά μεταβή εις τήν έργασίαν του. Τά ονόματα των δύο τελευταίων,οί έπίτροποι του ναού μολονότι τά γνωρίζουν άρνούνται νά τά ανακοινώσουν, ισχυριζόμενοι,οτι δέν έγένοντο θαύματα, ένώ τούναντίον ύπό όλοκλήρου τού έκκλησιάσματος όμολογούνται ταύτα. ’Επίσης η «Νέα ’Ημέρα» έγραφε:

 

ΑΙ ΧΘΕΣΙΝΑΙ ΣΚΗΝΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΒΙΑΙΑ ΕΚΔΙΩΞΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

 

Εις τόν Μητροπολιτικόν Ναόν έσημειώθησαν χθές σκηναί,ήκιστα κολακευτικοί διά τήν αξιοπρέπειαν τής Δημοκρατικής Κυβερνήσεως. Αστυνομικά όργανα έπέδραμον κατά των πολυπληθών προσκυνητών, τούς όποιους έξεδίωξαν βία τής ’Εκκλησίας, δηλώσαντα, ότι απαγορεύεται ή είσοδος! Καί, όταν ό κόσμος κατηνανακτισμένος έζήτησε νά μάθη τήν αιτίαν, έλάμβανε τήν άπάντησιν, ότι παρήλθεν ή έορτή του Ευαγγελισμού… ’Εν τούτοις, παρά τά μέτρα ταύτα τής αστυνομίας, ό κόσμος μέ άληθή θρησκευτικόν φανατισμόν κατώρθωσε νά είσέλθη εις τήν έκκλησίαν καί νά διεξαγάγη μόνος του τήν έωθινήν άκολουθίαν. Συγκινητικόν ήτο το θέαμα·όμάδες δεσποινίδων, αί όποιοι, έλλείψει ιερέων,έψαλλον μόναι διάφορα τροπάρια έκ του Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου. Εις τάς λαϊκός τάξεις έκράτει ζωηρά δυσφορία κατά τής Κυβερνήσεως, άπαγορευσάσης σήμερον εις τούς Ιερείς νά λειτουργήσουν. Έτονίζετο, ότι αί θρησκευτικοί μεταρρυθμίσεις δέν έπιβάλλονται,άλλά ωριμάζουν παρά τή λαϊκή συνειδήσει. Τέλος τό «Σκρίπ» έγραφε:

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

-ΕΝ ΚΩΦΑΛΑΛΟΝ ΠΑΙΔΙΟΝ ΑΝΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΧΘΕΣΙΝΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟΝ

 

Ό Ελληνικός Λαός,ό κατ’ έξοχήν Χριστιανικός Λαός του κόσμου, ό άνακτήσας τήν έλευθερίαν του από τόν Τουρκικόν ζυγόν, διότι διετήρησε άλώβητον τήν θρησκείαν του, καί τους ’Αγίους Κανόνας τής ’Εκκλησίας, δέν έπαυσε νά πιστεύη εις τόν θεόν. Καί ή άπόπειρα ή γενομένη από τήν κρατούσαν δημοκρατικήν ολιγαρχίαν πρός βεβήλωσιν τής άγίας του θεού ’Εκκλησίας,μετατροπήν των ύμνων και μετακίνησιν των Άγίων Εορτών, άπήχησε κακώς παρά τοίς Χριστιανοίς, οί όποίοι, οϋτε νά άκούσουν ήθέλησαν, ότι είναι δυνατόν ν’άφήσουν τά παλαιό έθιμα, νά λησμονήσουν τόσων έτών χριστιανικήν ιστορίαν, καί νά φρανγκέψουν, διότι έτσι τό ήθέλησαν οί Παπαναστασίου καί Κονδύλης. Συνεπώς οί ’Ορθόδοξοι καί Γνήσιοι «Ελληνες,πιστοί εις τάς άρχάς αύτάς, δέν ήταν δυνατόν παρά νά έορτάζουσι σήμερον τήν άγίαν ήμέραν τού Ευαγγελισμού. Ό Μητροπολίτης, όμως έχει τήν δύναμιν νά κλείση τόν ναόν… Οί προσερχόμενοι κατέκλυσαν μετ’ άλλων τόν Ναόν ολόκληρον καί ή κυκλοφορία έντός αύτού κατέστη άδύνατος. 

Οί Πιστοί ήκουσαν τόν Εσπερινόν, καί μετά δυσφορίας συνεζήτουν μετά τήν άπόλυσιν, έπί τής άλλαγής του θρησκευτικού ήμερολογίου και τής μετακινήσεως τής Εορτής τοϋ Εύαγγελισμού. Εύλαβείς δισχίλιοι πιστοί,άναμίξει μετά γυναικών καί παίδων, εις μίαν γενικήν όμοφωνίαν διαδήλωνον τήν έμμονήν των εις τά «΄Αγια Δόγματα τής θρησκείας, τά οποία ήλθον νά μάς άλλάξουν οί Δημοκρατικοί,καί μία φωνή ήκούετο: «’Εμείς δέν θά φραγκέψουμεν! Είμεθα ’Ορθόδοξοι Χριστιανοί,καί θά παραμείνουμεν ’Ορθόδοξοι Χριστιανοί!».Έν τω μεταξύ,οί έπίτροποι τοϋ Ναού δέν ήνοιγον τάς πύλας τοϋ Ναού, κατ’ έντολήν τοϋ ’Αρχιεπισκόπου. -Δέν θά φύγωμεν! -θά μείνωμεν δλην τήν νύκτα! -Είμεθα Χριστιανοί καί μάς άνήκει ή ’Εκκλησία. Οι ’Επίτροποι πρό τής έπιμονής αύτής τοϋ Χριστεπώνυμου πληρώματος, ήνανκάσθησαν νά ύποχωρήσουν καί νά άφήσουν τούς χριστιανούς νά έκτελέσουν τά καθήκοντά των. 

Δέν ήτο δέ δυνατόν νά πράξωσι καί άλλως, διότι κύματα Λαού διαρκώς προσήρχοντο,προσφέροντες τά κηρία των εις τήν Θεοτόκον καί προσκυνοϋντα τήν θείαν Εικόνα τής θεομήτορος. Εις μίαν στιγμήν, ένώ συνέβαινον, όσα άφηγήθημεν, κραυγαί θριαμβευτικής χαράς ήκούσθησαν άπό τόν πρό του ίερού Βήματος, ένώ άπό χίλια στόματα έπανελαμβάνετο, ώς ήχώ ή λέξις: θαύμα! θαΰμα! «΄Εκπληκτοι,οί κατορθώσαντες νά πλησιάσωσι Χριστιανοί πρός στό μέρος, όπου ήκούοντο εισέτι αί ευχαριστήριοι καί χαρωπαί φωναί μιας νυναικός κρατούσης άπό τής χειρός πενταετές παιδίον,ήκουσαν: -Μίλησε τό παιδί μου. «΄Ητο μουγκό άπό τόν καιρό πού γεννήθηκε. Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου! Ρίγη συγκινήσεως διέδραμον τούς πάντας. Ή δεξιά τών Χριστιανών ύψώθη καί τό σημείον του Σταυρού, μετ’εύλαβείας άρρήτου έσημειώθη έπανειλημμένως. Κατ’ έκείνην τήν στιγμήν, όμως,μέσα εις έκείνο το περιβάλλον τών πιστευόντων χριστιανών, ή άνθρωπίνη φύσις, ή άμφιβάλλουσα, ή άνθρωπίνη φύσις, πού εις πάσαν στιγμήν τού Μαρτυρίου τού Κυρίου ήμών Ιησού Χριστού, έφάνη έπιτακτική καί διατάσσουσα, ή άνθρωπίνη φύσις, πού έκαμε τόν θωμά νά θέλη νά θέση τόν δάκτυλόν του έπί τον τύπον τών ήλων, ίνα πιστεύση, ή άνθρωπίνη φύσις, ή άμφιβάλλουσα καί όταν ακόμη πιστεύει, έξεδηλώθη, όχι βεβαίως έτοιμος νά άμφισβητήση το θαύμα,άλλά διά νά πεισθή: 

Νά ίδούμε το παιδί. Βέβαια δέν το είπε κανείς, άλλ’ ή συγκέντρωσις πάντων προς το μέρος, όπου εύρίσκετο, το άποκτήσαν τήν φωνήν του Χριστιανόπαιδον, ή προσπάθεια, όπως τό ίδούν, όπως το ακούσουν, αύτο έσήμαινεν. Κανείς, όμως δέν έμεινεν άμφιβάλλων. Το παιδί ώμιλούσε. Καθαρά-καθαρά, σάν κρύσταλλο ή φωνούλα του έκύλα. Καί έκάλει τήν μητέρα του: -Μαμά, μαμά. Καί κατόπιν, ενώ τά χεράκια του έθώπευαν τον πατέρα του, τού έλεγε: -Μπαμπά μου,μπαμπά μου. Οί γονείς του ήσαν έξαλλοι άπό χαράν. Δέν ήμπορούσαν,νά ομιλήσουν. Τά δάκρυα κατελείφοντο τών παρειών των άφθονα. Τούς άπέτεινον τον λόγον,μά αύτοί δέν ήμπορούσαν νά ομιλήσουν. ’Έκαμον μόνον τον Σταυρόν των καί τά βλέμματά των έστρέφοντο προς τήν Εικόνα τής θεομήτορος, γεμάτα εύχαριστώ. Οί Χριστιανοί,πού είδαν τήν γραφικήν αύτήν εικόνα δέν ήμπορούσαν νά μή δοθούν ολόκληροι προς τον θεόν,τον ζώντα. Καί δέν ήμπορούσαν νά μή ένθυμηθούν, ότι ή Πίστις σέσωκέ τους. 

Καί, ότι καλώς είχον τήν γνώμην,ότι δέν πρέπει νά άφήσουν νά μεταρρυθμισθούν τά ιερά καί όσια καί νά άπομακρυνθώμεν άπό τά θεσπισθέντα ύπό τών Ιερών Πατέρων τής ’Εκκλησίας καί ύφ’ ήμών έπί χιλιετηρίδας άκολουθηθέντα, πιστώς. Ό ίερεύς, ό όποίος έτέλει τήν παράκλησιν διά το άλαλον παιδίον, μάς είπε λίαν συγκεκινημένος τά έξής: -Άνεγίνωσκον τήν παράκλησιν έπάνω εις το άλαλο παιδί, ότε εις μίαν στιγμήν ήκουσα τήν μητέρα του νά φωνάζη ότι: ώμίλησε το παιδί της καί το άκουσα κι’έγώ νά λέγει εύδιακρίτως: «Μαμά, μαμά». Ή συγκίνησίς μου ήτο άπερίγραπτος διά τό θαύμα, τόσον μεγάλη ήτο ή συγκίνησίς μου, ώστε δέν ήμπόρεσα νά άντιληφθώ περισσότερα. Ο Ιερευς λέγεται Παπα-Γεώργης,είναι πρόσφυξ, τό έπίθετόν του δέν ήθέλησε νά μάς τό είπή, διότι έφοβήθη μήπως τού συμβή κανέν κακόν. Επίσης τό θαύμα μάς τό έβεβαίωσαν oι παριστάμενοι κατά τήν ώραν έκείνην εις τήν Μητρόπολιν κυρίαι Σοφία Παναγουλοπούλου ή Καλισκώτου έκ Πατρών, Ελένη Μπακοπούλου κατοικούσα εις τήν Λεωφόρον ’Αλεξάνδρας, Γιανοϋλα Μανταριώτου καί άλλαι. Περί τήν 8ην έσπερινήν ώραν, ένω ή Εκκλησία ήτο πλήρης πιστών, περίπολος στρατού προσήλθε καί ήθέλησε νά κλείση τήν ’Εκκλησίαν, έξάγουσα τους έκκλησιαζομένους. Θόρυβος έδημιουργήθη καί οί πιστοί έδήλωσαν, ότι έπ’ ούδενί λόγω θά έγκατέλειπον τήν ’Εκκλησίαν. 

Τήν 9.30′ μ.μ. ώραν, όμως λοχαγός του Πεζικού μετά μαθητών τής Σχολής τής Χωροφυλακής είσήλθον εις τόν Ναόν καί έξέβαλλον έξω τούς Χριστιανούς, θελήσας,όπως κλείση τόν Ναόν. ’Εκ τούτου προεκλήθησαν έπεισόδια,διεπληκτήθη δέ εις «Δημοκρατικός» καταφθάσας έπί τόπου, όπως δώση χείρα βοήθειας εις τούς άρνησιθρήσκους μέ ένα πιστόν. Ή ένέργεια αύτη του λοχαγού, ό όποιος ήθέλησε νά έπέμβη καί εις τά Εκκλησιαστικά ζητήματα,έξηρέθισε τούς Χριστιανούς, οί όποιοι έπέμεναν εις τό νά άνοιξη ή Εκκλησία καί νά έπιτραπή ή είσοδός των.Πράγματι, οί Επίτροποι πρό τής άπαιτήσεως ταύτης ήνοιξαν τήν Μητρόπολιν. Ευθύς κατηρτίσθησαν χοροί έκ νέων καί νεάνιδων,οίτινες έψαλλον διάφορα τροπάρια έκ τής Λειτουργίας τού Εύαγγελισμού τής Θεοτόκου. Ή προσέλευσις των πιστών έξηκολούθησε καθ’ δλην τήν νύκτα. Τήν έπομένην ήμέρα, 26 Μαρτίου π. έορτ. (9 Άπριλ. ν. ήμ), δηλαδή τήν έπομένη τής Εορτής τού Ευαγγελισμού, οί έφημερίδες έγραφον πάλιν. Ή «Καθημερινή» τού «Αγγέλου Βλάχου, έγραφε:

 

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ

ΑΙ ΣΚΗΝΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ

-ΝΕΑΝΙΔΕΣ ΨΑΛΛΟΥΣΑΙ ΤΡΟΠΑΡΙΑ

-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ

-Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΕΝΔΙΔΕΙ

-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ

-ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

 

Παρ’όλας τάς καταβληθείσας, ύπό του ’Αρχιεπισκόπου ’Αθηνών προσπαθείας, ό Ευαγγελισμός τής Θεοτόκου έωρτάσθη χθές υπό συμπολιτών,έστω καί άνευ ιεροτελεστιών. Επίσης έτηρήθη ύπό τών πιστών καί ό κανών περί «καταλύσεως ιχθύων» κατά τήν χθεσινήν ήμέραν. Ή ζήτησις αύτών εις τήν αγοράν υπήρξε μεγίστη. Άντιθέτως, ο ’Αρχιεπίσκοπος έξέδωκεν αύστηροτάτας διαταγής πρός τούς ιερείς, ίνα μή οΰτοι λειτουργήσουν χθές ή τελέσουν άλλας ιεροτελεστίας έπί ποινή καθαιρέσεως αύτών. ’Επίσης, έπειδή ύπήρχεν ή πληροφορία, ότι θά έτελείτο λειτουργία εις τινα ναίσκον παρά τό Παγκράτι,ή Μητρόπολις ειδοποίησε τήν άστυνομίαν νά λάθη τά προσήκοντα μέτρα πρός παρεμπόδισιν πόσης συναθροίσεως πιστών. Έξ άλλου,οί έπίτροποι του Μητροπολιτικού Ναού έζήτησαν άπό το Α΄ άστυνομικόν τμήμα τήν παρελθούσαν νύκτα, όπως άποστείλη δύναμιν καί έκδιώξη τούς παραμένοντας εντός τού ναού προσκυνητής, συνάμα δε, όπως φρουρήση τήν έκκλησίαν καί άπαγορεύση τήν είσοδον τών πιστών. 

Αλλά ή άστυνομία, όρθότερον τών έπιτρόπων σκεπτόμενη,άπέφυγε νά έπέμβη ίνα μή φανατισθή έτι μάλλον ό κόσμος,ό μή θέλων νά αναγνώριση τήν μεταβολήν τού θρησκευτικού ήμερολονίου. Χθές καθ’ δλην τήν ήμέραν έξηκολούθησεν ή προσέλευσις τών πιστών εις τον Μητροπολιτικόν ναόν, αί δέ εισπράξεις αύτού, έκ πωλήσεως κηρίων ύπερέβησαν κατά πολύ τάς εισπράξεις προηγουμένων έτών, μολονότι πολλαί γυναίκες ήναπτον λαμπάδας, άγορασθείσας έκ τών κηροπλαστείων, έπειδή ένόμιζον, ότι ό αρχιεπίσκοπος θά είχεν άπαγορεύση τήν πώλησιν κηρίων παρά τών έπιτρόπων τού ναού. Τήν πρωίαν ό κόσμος άνέμενε ματαίως τήν έναρξιν τής λειτουργίας, έπειδή δέ, δέν ένεφανίζετο ίερεύς, διάφοροι νεάνιδες έψαλλον κατανυκτικώτατα τά τροπάρια τής λειτουργίας. ’Ακολούθως καί καθ’ όλην τήν ήμέραν νεάνιδες, άναπληρούσαι τούς ιερείς άνενίνωσκον τάς εύχάς τού μεγάλου καί μικρού παρακλητικού κανόνος, ένώ τά έντός τού ναού πλήθη γονυπετή έπαναλάμβανον τά τροπάρια: 

Διάσωσον άπό κινδύνων τούς δούλους σου θεοτόκε» καί «Έπίβλεψον έν εύμενία έπί τήν έμήν χαλεπήν τοΰ σώματος κάκωσιν». Προ τής Είκόνος τής θεομήτορος,τής εύρισκομένης κάτωθεν του Τέμπλου, είχεν άφαιρεθή τό ύπάρχον μανουάλιον, πολλοί δε, ώς έκ τούτου έρεθισθέντες έτι μάλλον παρέμενον γονυπετείς προ τής Είκόνος, κρατούντες άνημμένα κηρία. Ό θρησκευτικός φανατισμός του πλήθους τοσούτον είχε κορυφωθή, ώστε άπεπέμφθη διά τής βίας έκ του ναού ύπό τών γυναικών εις, όστις έτόλμησε να είπη,ότι παρήλθεν ή έορτή του Ευαγγελισμού. Ό Αρχιεπίσκοπος συναισθανθείς το γενόμενον άτοπον καί κατόπιν της έπιμονής τού κόσμου έπέτρεψε τήν 6ην άπογευματινήν είς έναν των ίερέων τής Μπτροπόλεως, νά άναγνώση τάς εύχάς τού παρακλητικού κανόνος.

ΔΥΟ ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

 

Παρά τάς διαψεύσεις της Μητροπόλεως,

ώς προς τά γενόμενα είς τον Ναόν θαύματα,

εγένοντο χθές έτερα δύο.

Ούτω ιάθησαν τήν 2αν μεταμεσονύκτιον τής προχθές,

ή Μαρία Μαρκέλλα,

ήτις άπό ένός ήδη έτους,ήτο κωφάλαλος κατόπιν μηνιγγίτιδος 

καί ή Αίατερίνη Καρυδάκη ήτις άπό γενετής πάσχουσα έξ έπιληψίας 

έπαθε τάς φρένας πρό τριετίας,

κατά δέ τήν νύκτα δέν ήδύνατο νά διακρίνη άπολύτως τίποτε.

Ή Μαρκέλλα ήλικίας 23 έτών είναι έγγαμος καί κατοικεί είς τήν έπί τής πλατείας ’Ελευθερίας 

οικίαν τού κ.Λαλαούνη,

ή δέ Καρυδάκη,

έπίσης έγγαμος ούσα είναι ήλικίας 40 έτών καί διαμένει είς τήν έπί τής όδού Διπύλου 23, οικίαν.

Τήν τελευταίαν είδε συντάκτης μας έντός τού Ναού,

χθές τήν πρωίαν περιστοιχιζομένην ύπό πλήθους γυναικών.

Ή Καρυδάκη έρωτωμένη σχετικώς περί τού θαύματος είπε τά έξής:

-Το βράδυ δέν βλέπω τίποτε καί μετά τά μεσάνυκτα,

χθές ξαφνικά είδα τήν ’Εκκλησία καί τις εικόνες καί μού φάνηκε,

ότι έβγήκε άπό μέσα μου ένας καπνός.

Άπό τότε έγινα καλά.

Είς το άκουσμα τού θαύματος,

αί παριστάμεναι γυναίκες σταυροκοπούνται καί γονυπετούν,

πολλαί δέ κλαίουσαι ευχαριστούν τήν Θεοτόκον διά τά γενόμενα.

Ή σπιτονοικοκυρά τής Καρυδάκη,

παρούσα έπιβεβαιοί τήν ασθένειαν ύφ’ής κατείχετο ή ένοικός της, 

αύτη δέ δίδει όρθάς άπαντήσεις εις τούς έρωτώντας 

καί φαίνεται τελείως έχέφρων!

Απόσπασμα εκ του ορθοδόξου περιοδικού ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

του αειμνήστου Μητροπολίτη Πενταπόλεως 

των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

 κ. Καλλιοπίου

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

Η ΜΑΝΝΑ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ ΒΑΖΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

Ακούραστος ο γέρο - Πέτρος καθάριζε κρεμμύδια στην πάνυγυρη της Παναγίας 

για την εσπερινή τράπεζα.

Θα έρχονταν πατέρες και ψαλτάδες απο την έρημο να στολίσουν την αγρυπνία.

Και πως έκανε ο γέρο -Πέτροςάμα ξεκινούσε τα μέγιστα ανοιξαντάρια του Κουκουζέλη 

και το Θεοτόκε Παρθένε του Μπερεκέτη!

Και όλο σκούνταγε τον Δανιήλ τον Εκκλησιαστικό,

να κουνήσει ακόμα πιο δυνατά τον χορό και τον πολυέλαιο!

Ω Θεε μου, και πως θα είναι στον παράδεισο, ακούγονταν η φωνή του γέρο-καλόγερου. Παρότι το στασίδι του ήταν μπροστά στα γεροντικά, εκείνος με ευλογία του ηγουμένου στεκόταν σε εκείνα των αρχαρίων,στο στασίδι που στάθηκε,όταν πρωτόρθε στο μοναστήρι. Ώρες όρθιος στην Εκκλησία, ομοιοπύρφορο Χερουβείμ, που λάτρευε με σεβασμό τον Θεό Του. -Και δεν μου λες, παππού, τι είναι η Παναγιά για τον κόσμο; ρώτησε ο πατηρ Υπάτιος τον γέροντα. Ο γέρο-Πέτρος άφησε τα κρεμμύδια και το μαχαίρι με μιάς και πήρε ύφος σοβαρό σαν να έβγαζε λόγο. -Εγω πατέρες γράμματα δεν ξέρω, να τα πώ ομορφα και δουλεμένα. Μα αυτή η ιστορία είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Σε μένα την είπαν ταπεινοί μοναχοί του Όρους, που ποτέ δεν φιλιώθηκαν με το ψέμα. 

Το λοιπόν, κάποτε στον Παράδεισο μπροστά στην όμορφη πόρτα του καθόταν ο Άγιος Πέτρος και καλοδεχόταν τα παιδιά του Θεού,που είχαν κερδίσει τη Βασιλεία. Σαν νύχτωσε, ο Άγιος έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του, πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζε τα ονόματά τους πλαι σε εκείνους που ηδη ήταν μέσα απο καιρό και έβρισκε τον αριθμό. Το άλλο πρωι μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο. Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει, πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.

Μα, πως γίνεται αυτό σκεφτόταν. -Μια και δυο πηγαίνει στον αφέντη τον Χριστό και του λέει αυτό, που τον απασχολούσε. -Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του. Το ίδιο βράδυ ο απόστολος του Θεού φύλαξε κατα την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη απάντηση. -Λοιπόν, είπε ο Κύριος. Το βράδυ... Κύριε... που κλείνει ο Παράδεισος, ανεβαίνει η Μάννα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους απο εκεί. Άμα τελείωσε την διήγησή του ο γέρο Πέτρος, έκανε τον σταυρό του και είπε: Αυτή είναι αδελφοί... η Παναγία μας και ο ρόλος της για τον κόσμο...!

Αντιγραφή από το ιστολόγιο ''YorgoThallassis''
Τίτλος, επιμέλεια κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ