ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Σκληρή γλώσσα κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη συνεχίζουν να χρησιμοποιούν οι αξιωματούχοι του ρωσικού πατριαρχείου. Σταθερά σε υψηλούς τόνους μιλούν για “εμμονή του στην ιδέα του ανατολικού παπισμού” και προειδοποιούν όχι μόνο για σχίσμα αλλά και διακοπή της κοινωνίας με το Φανάρι. Ο Αναπληρωτής Πρόεδρος του Συνοδικού Τμήματος του Πατριαρχείου Μόσχας για τις σχέσεις μεταξύ Εκκλησίας, Κοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, μέλος του Κοινωνικού Επιμελητηρίου της Ρωσίας, Καθηγητής Aleksandar Schipkov σε συνέντευξη του στο RIA Novosti, ήταν αμείλικτος! 

Καταρχάς σχολίασε πως η στάση του πατριάρχη Κύριλλου προς τον Οικουμενικό πατριάρχη ήταν και παραμένει αδελφική και πως μέχρι την τελευταία στιγμή ο Πατριάρχης Κύριλλος προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα. Στη συνέχεια κατηγορεί ευθέως τον κ. Βαρθλομαίο. Ειδικά για την απόφαση σχετικά με τον διορισμό των Εξάρχων αναφέρει: “το θεωρώ ανοικτή ανακοίνωση πολέμου. Θυμάστε: «Το Κίεβο βομβαρδίστηκε, μας είπαν την αρχή του πολέμου”; Πρόκειται για το ίδιο πράγμα, μόνο όσον αφορά τον θρησκευτικό πόλεμο”

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει εμμονή με την ιδέα του ανατολικού παπισμού. Ονειρεύεται να γίνει ο μόνος επικεφαλής ολόκληρης της παγκόσμιας Ορθοδοξίας κατ ‘αναλογία με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.(…)Υποδηλώνει αμέσως ότι όλες οι άλλες εκκλησίες είναι ατελείς και πρέπει να υποτάσσονται στο Φανάρι. Αυτό το ενδιαφέρον παράδειγμα του θρησκευτικού ρατσισμού σίγουρα θα εισέλθει στα μελλοντικά εγχειρίδια” επισήμανε ο Ρώσος καθηγητής και συνεχίζει: “Πώς θα αντιδράσουν οι άλλες Εκκλησίες; Φυσικά, αρνητικά. Στις 7 Σεπτεμβρίου, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εισήλθε στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως άνθρωπος που προκάλεσε χωρισμό. Τα κανονικά εδαφικά ζητήματα είναι εξαιρετικά σημαντικά, καθώς δεν πρόκειται για ζώα, αλλά για ανθρώπους – χριστιανούς που ζουν σε αυτόν τον τομέα”. Τονίζει δε πως δεν είναι η πρώτη φορά που η Κωνσταντινούπολη κινείται προς τη διάσπαση.

“Αν κοιτάξουμε την ιστορία, θα θυμηθούμε ότι η Κωνσταντινούπολη ήταν ο ιδρυτής της μετάβασης της Ορθοδοξίας στο νέο ημερολόγιο. Αυτή η υπόθεση του ημερολογίου μέχρι σήμερα δεν έχει επουλωθεί. Κάτω από την επιρροή της Κωνσταντινούπολης, μέρος των Εκκλησιών άλλαξε στο νέο ημερολόγιο, και μέρος, όπως η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν ακολούθησε. Στην Ελλάδα, εκατομμύρια πιστοί δεν αναγνώριζαν αυτή τη μεταρρύθμιση.Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ της Κωνσταντινούπολης και της Μόσχας δεν ξέρω αν οι αναγνώστες μας γνωρίζουν ότι το 1920 η Κωνσταντινούπολη υποστηρίξε το σχίσμα στην ΕΣΣΔ. Αυτό το σχίσμα δημιουργήθηκε τεχνητά και υποστηρίχθηκε από τον Τρότσκι και άλλους μπολσεβίκους. Στη συνέχεια η Κωνσταντινούπολη ζήτησε από τον άγιο Πατριάρχη Τύχωνα να παραιτηθεί από την εξουσία του και να αποσυρθεί. Εκείνη την εποχή η Εκκλησία μας στις πιο δύσκολες συνθήκες διατήρησε την καθαρότητα της Ορθοδοξίας.

Και τι έχουμε σήμερα; Είναι γνωστό ότι η Κωνσταντινούπολη κηρύττει την φιλελεύθερη τάση στην Ορθοδοξία. Πρόκειται για κοινές προσευχές με τους Προτεστάντες και τους Καθολικούς, που δεν είναι επιθυμητές. Ο Βαρθολομαίος έχει νομιμοποιήσει τον δεύτερο γάμο και αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται από τους κανόνες των Αγίων πατέρων της Εκκλησίας. Επίσης οι μισοεξαρτημένες αναφορές για την αποδοχή του μη παραδοσιακού σεξουαλικού προσανατολισμού συνεχώς ενθαρρύνονται και ούτω καθεξής”αναφέρει σε καταιγιστικό τόνο! Σύμφωνα με τον καθηγητή η Μόσχα, αντίθετα, είναι η ενσάρκωση μιας συντηρητικής, παραδοσιακής αναπτυξιακής πορείας στην Ορθοδοξία και υπερασπίζεται την καθαρότητα της θρησκευτικής μάθησης. “Η 7η Σεπτεμβρίου 2018 θα εισέλθει στην ιστορία ως μια θλιβερή ημερομηνία. Την ημέρα εκείνη ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος σημάδεψε τη διάσπαση στη Σλαβική Ορθοδοξία με φιλελεύθερο και συντηρητικό προσανατολισμό. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα αναπτύξει τον «Ανατολικό παπισμό» του. 

Η Ρωσική Εκκλησία δεν θα μπορέσει να αποδεχθεί την καταστροφή της εκκλησιαστικής οργάνωσης της ζωής. Θεωρώ ότι, πρώτα απ ‘όλα, πρέπει να κλητευθεί το διαθρησκειακό εκκλησιαστικό δικαστήριο και να γίνει γνωμοδότηση για τις αντικανονικές ενέργειες και τις αιρετικές ιδέες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Το άλλο, και νομίζω ότι το αναπόφευκτο πράγμα είναι ότι θα τεθεί το ζήτημα της Εκκλησιαστικής Ευχαριστιακής Ένωσης. Είναι πολύ πιθανό ότι αυτό θα συμβεί. Αυτό θα οδηγήσει σε ορισμένα πρακτικά βήματα. Ένας τεράστιος αριθμός πιστών μας που βρίσκεται εκτός των συνόρων της πατρίδας, μεταξύ άλλων, στην Τουρκία πηγαίνουν τώρα στα ιερά του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης . Σε περίπτωση τερματισμού αυτού, δεν θα έχουν πλέον μια τέτοια ευκαιρία. Επομένως, η Εκκλησία μας θα πρέπει να λάβει ορισμένα βήματα για να καθοδηγήσει την πνευματική φροντίδα των Ρώσων στο εξωτερικό. Θα πρέπει να ανοίξουμε Επισκοπές, να οικοδομήσουμε ναούς και να στείλουμε ιερείς εκεί. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τα πνευματικά μας παιδιά. Οι ενέργειες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου θα έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες που θα πρέπει να θεραπευτούν σε δεκαετίες”.

Τέλος μιλώντας για τις σχέσεις του κ. Βαρθολομαίου με την Αμερική δεν μάσησε τα λόγια του. “Ο επίσκοπος Δανιήλ έφτασε στο Κίεβο από τις ΗΠΑ. Ο επίσκοπος του Έντμοντον Ιλαρίων στάλθηκε από τον Καναδά. Ήδη αυτή η περίσταση οδηγεί στο να σκεφτεί κανείς ποιος είναι πίσω από τον Βαρθολομαίο. Πολλές σοβαρές υποψίες υπάρχουν ότι δεν διαχειρίζεται ο Βαρθολομαίος τους Δανιήλ και Ιλαρίωνα, αλλά οι Δανιήλ και Ιλαρίων διαχειρίζονται τον Βαρθολομαίο. Και ποιος τους καθοδηγεί μπορεί να έυκολα υποτεθεί.Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το βλέπουμε, υπονομεύουν τώρα την στρατιωτικο-πολιτική κατάσταση στη Συρία και την Ουκρανία χρησιμοποιώντας όλα τα δυνατά μέσα – από την κατάσταση των χημικών επιθέσεων έως την καταστροφή μέσω των θρησκευτικών πολέμων. Και νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί συμμετέχοντες σε αυτό το παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, του Πάπα Ρώμης μαζί με το αμερικανικο «βαθυ κράτος”.

Και σαν να μην έφταναν αυτά , οι ενέργειες της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης επιβεβαίωσαν υποψίες ότι επιδιώκει να επιβεβαιώσει τον νεο-παπισμό και την ελληνική εθνικιστική ιδέα, σύμφωνα με τον αρχιερέα Βλαντιμίρ Σμάλυ, γραμματέα της Θεολογικής Επιτροπής της Αγίας Γραφής του Πατριαρχείου Μόσχας. «Υπό το πρίσμα αυτής της εθνικιστικής στρατηγικής, οι πρόσφατες ενέργειες του Φαναρίου ​​φαίνονται εντελώς λογικές και διαβαθμισμένες. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Ρωσία και η Εκκλησία της έγιναν αν όχι ο κύριος εχθρός , τότε ένας γεωπολιτικός αντίπαλος του ελληνικού εκκλησιαστικού εθνικισμού, ενώ η Μόσχα αντιλαμβάνεται τη θεωρία της Τρίτης Ρώμης με ένα χαμόγελο, ως «ιστορίες του παρελθόντος», ο ελληνικός φανταστικός κόσμο [τη βλέπει] ως τη συμβολική κληρονομιά που πρέπει να καταστραφεί », γράφει ο ιερέας στο Facebook. Οι εθνικιστές της ελληνικής εκκλησίας σχεδόν αποκρύπτουν το μίσος τους σε οποιαδήποτε αναφορά στην ιδέα της Τρίτης Ρώμης, είπε.

«Το βλέπουν σαν μια προσπάθεια να ανατρέψουν τη δική τους« μεγάλη ιδέα »για την αποκατάσταση της Δεύτερης Ρώμης, αν όχι ως πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τότε τουλάχιστον ένα ορθόδοξο Βατικανό «, δήλωσε ο πατέρας Βλαντιμίρ. Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης προσπάθησε ήδη να καταστρέψει το Πατριαρχείο της Μόσχας, αλλά «για πολύ καιρό οι γεωπολιτικές περιστάσεις του 20ου αιώνα δεν ήταν ευνοϊκές για τα σχέδια της Κωνσταντινούπολης». «Σήμερα η Ουκρανική σύγκρουση και η περίπλοκη διεθνής θέση της Ρωσίας επιτρέπουν στην Κωνσταντινούπολη να πραγματοποιήσει ένα απότομο και ακριβές χτύπημα. Στόχος της ουκρανικής εκστρατείας της Κωνσταντινούπολης για αυροκεφαλία δεν είναι η Ουκρανία, αλλά «συμπιέζει «το Πατριαρχείο Μόσχας από την κοινότητα των ορθόδοξων τοπικών εκκλησιών στην οποία η Κωνσταντινούπολη θέλει να διαδραματίσει το ρόλο είτε ενός βυζαντινού αυτοκράτορα είτε ενός ανατολικού Πάπα «, δήλωσε ο ιερέας.

Το Φανάρι ξεκίνησε ένα «ακριβές και υπολογισμένο χτύπημα” και «αν η Μόσχα ασχοληθεί με τις ενέργειες της Κωνσταντινούπολης, θα αναγνωρίσει την θεωρία και την επιχειρηματολογία της Κωνσταντινούπολης τα τελευταία 100 χρόνια”, ανέφερε. Αν το Πατριαρχείο της Μόσχας διακόψει την κοινωνία με την Κωνσταντινούπολη, θα κηρυχθεί σχισματικό και θα ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για την εδραίωση αυτού του καθεστώτος, δήλωσε ο θεολόγος.

Εκ του ιστολογίου ''ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ'' ΕΔΩ.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΕΥΚΟΛΟ ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙΝ, ΔΥΣΚΟΛΟ ΤΟ ΣΥΓΧΩΡΕΙΝ

Γνώρισα δύο πολύ πλουσίους εις την πατρίδα μου, οι οποίοι απέκτησαν μεγάλο πλούτο με κόπους, με αγώνες, αλλά και με αδικίες, αρπαγές, κλοπές, τόκους και λοιπές πονηρίες. Κατόπιν έκαναν συμβόλαια και συμφωνίες με τους πτωχούς ότι, όταν δεν πληρώσουν το δάνειο τότε να τους πάρουν τα αμπέλια, τα χωράφια, τα σπίτια, ακόμη και τα ζώα. Θησαύρισαν και έγιναν πολύ πλούσιοι, αλλ’ όχι και ευτυχείς. Απέθαναν. Ο ένας από αυτούς, όταν απέθανε, όλοι οι άνθρωποι τον αναθεμάτιζαν, διότι εκτός που είχε αδικήσει πολλούς πτωχούς, αλλά και σε κανένα πτωχό δεν έδωσε ούτε ένα κομμάτι ψωμί που του ζητούσαν. Μα όταν απέθανε, απέθανε μαζί του και ο πλούτος που είχε. Μετά τρία περίπου έτη, που έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τον έβγαλαν από τον τάφο, τελείως άλυτον από τα αναθέματα. 

Το σώμα του δεν έλιωσε, αλλά ήταν μαύρο και το στόμα του ανοικτό. Η γλώσσα του εκρεμάτο έξω από τα χέρια του, ωσάν να ήθελε να αρπάξει. Τρόμαξαν οι άνθρωποι και έφυγαν. Τα παιδιά του, που δεν φρόντισε να τα διδάξει και να οδηγήσει εις τον δρόμον του Θεού, να τα μάθει να φυλάττουν τις εντολές του Θεού, παρά κοίταξε να τα κάνη πλούσια, πήραν τον πλούτο και τα σπατάλησαν εις ασωτίες, εις χαρτοπαίγνια και εις διασκεδάσεις, και σε λίγο καιρό έγιναν όλα πτωχά. Ένα από τα παιδιά του, επειδή έπαιζε εις τα χαρτιά, σε λίγο καιρό τα έχασε όλα και έφυγε από την πατρίδα του για την Αθήνα προς συνάντηση μεγάλων χαρτοπαικτών. Σε λίγο όμως καιρό τα έχασε όλα, έμεινε τελείως πτωχός και τέλος αυτοκτόνησε με περίστροφο. Έχασε και την ζωή του, έχασε και την ψυχή του. 

Ο άλλος, επειδή πήρε χρήματα, έπεσε εις ασωτίες και από τις πολλές καταχρήσεις, σάπισε το κορμί του. Έγινε φθισικός και συφιλιτικός. Έμεινε και αυτός πάμφτωχος. Ο τρίτος με τον οποίο ήμεθα συμμαθηταί, κατήντησε και αυτός πτωχός. Εκάθητο εις τους δρόμους απλώνοντας το χέρι του για να του δώσουν οι άνθρωποι καμία δεκάρα ή κανένα τσιγάρο, διότι εκάπνιζε. Κανένα από τα παιδιά του δεν εφρόντισε να δώσουν σε πτωχούς ελεημοσύνη για να συγχωρήσουν τον πατέρα τους, ούτε μία Λειτουργία να του κάμουν για την ψυχή του, να την αναπαύσει ο Θεός. Δεν έκαναν τίποτε. Και έγινε και αυτός δυστυχής με τον πλούτο του, αλλ’ έκανε και τα παιδιά του δυστυχή. Αφού τον έβγαλαν άλυτο είπαν οι άνθρωποι, ότι από τα πολλά αναθέματα το έπαθε και πρέπει να καλέσουν τον Μητροπολίτη να του διαβάσει συγχωρητική ευχή για να λιώσει. Επήγε ο Μητροπολίτης, εγονάτισε εις τον τάφο του, του εδιάβασε ευχή και τον έθαψαν πάλι. Ένας ανιψιός του ιατρός, είπε, ότι το χώμα δεν τον λιώνει, να τον βάλουν αλλού. 

Τότε μερικοί άνθρωποι της κωμοπόλεως εις την οποία έμενε συνεφώνησαν, αφού η γη δεν τον λιώνει να τον ρίξουν εις την θάλασσα. Τον έβαλαν σε μια βάρκα, τον έδεσαν μία μεγάλη πέτρα εις τον λαιμό, για να καταποντιστεί εις τον βυθό της θάλασσας και τον έριξαν, αλλά και η θάλασσα δεν τον δέχτηκε. Την άλλη μέρα τον επέταξε με την πέτρα εις τον λαιμό έξω. Κατόπιν οι κάτοικοι εμάζευσαν πέτρες και του έριχναν επάνω λέγοντας: ανάθεμα την ψυχή του Καΐρη. Καΐρη τον έλεγαν, επειδή ήταν φιλάργυρος. Και επειδή ήταν κοντά σε δρόμο, οι κάτοικοι των άλλων χωριών που περνούσαν απ’ εκεί έπαιρναν και έριχναν πέτρες αναθεματίζοντας την ψυχή του. Κάποτε που επήγα, κάποιος απ’ εκεί εύπορος με επήρε εις τον οίκο του και με εφιλοξένησε. Την επόμενη επήγαμε εις μίαν μικρή εκκλησία του Αγ. Γεωργίου που είχε εις ένα κήπο του. Όταν εβγήκαμε από την Εκκλησία μετά την προσκύνηση των ιερών εικόνων, με έδωσε μια πέτρα. 

Του λέγω, διατί μου την δίνεις! Μου απαντά, πάρε την εις τα χέρια σου και θα σου πω κατόπιν. Εις την συνέχεια πήρε και εκείνος από ένα τοίχο μια μεγάλη πέτρα. Εις ερώτησή μου σε τι μας χρειάζονται, απάντησε ότι θα με πει εις τον δρόμο. Βγαίνοντας λίγο πιο έξω βλέπω ένα σωρό μεγάλο από πέτρες, και μου λέγει: εδώ είναι το ανάθεμα του Καΐρη. Όποιος περάσει ρίχνει μια πέτρα και τον αναθεματίζει. Εγώ ετρόμαξα, όταν είπε έτσι. Τι λες του λέγω! Τι είναι αυτά! Χριστιανοί είστε εσείς! Αυτός απέθανε εδώ και τόσα χρόνια και επήγε κατά τα έργα του. Πρέπει να τον αναθεματίζετε; Η Εκκλησία, ο ίδιος ο Χριστός, λέγει· να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να ευχώμεθα για εκείνους που σας πειράζουν και διώκουν. Επέταξα την πέτρα όπου είχα και εκείνος ομοίως, και του εβεβαίωσα ότι ήταν αμαρτία αυτό που έκαμναν. Και επειδή εγώ θα φύγω να πας εις τον ιερέα την επόμενη Κυριακή και να του πεις να κάνει ένα μνημόσυνο και να τον συγχωρήσετε. 

Έκαστος εκ των ιδίων έργων ή δοξασθήσεται ή αισχύνεσθαι. Εμείς όμως έχουμε καθήκον, αφού κανένα από τα παιδιά του δεν ευρέθη να τον κάμει ένα μνημόσυνο, αλλά και όλοι τον αναθεματίζουν, πρέπει να τον συγχωρήσουμε. Έτσι θέλει και ο Θεός, να συγχωρήσουμε και τους εχθρούς μας. Και Εκείνος επάνω εις τον σταυρό ευρισκόμενος για τους σταυρωτάς του ηύχετο: «Πάτερ, έλεγε, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Αυτό που κάνετε είναι αμαρτία μεγάλη και να μετανοήσετε και να τον συγχωρήσετε όλοι. Όπως έμαθα του έκαναν μνημόσυνο και έπαυσαν να ρίχνουν πέτρες και να τον αναθεματίζουν. Τι ευτυχία απήλαυσε αυτός με τον πλούτο; Ενόμιζε ότι με τον πλούτο θα κάμει και τον εαυτό του ευτυχή και τα παιδιά του και κατεστράφη τελείως. Λοιπόν ο πλούτος δεν είναι ευτυχία. Δεν πρέπει να ζητούμε τον πλούτο και να έχουμε τόση επιθυμία, τόση αγωνία για να έχουμε πλούτη. Όχι. Μη θησαυρίζετε, λέγει ο Κύριος, θησαυρούς επί της γης, αλλά θησαυρίζετε θησαυρούς εν ουρανώ, όπου, ούτε πόσις, ούτε βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν. Να αποκτήσωμε πλούτο εις τους ουρανούς, μας λέγει ο Χριστός μας, ο οποίος δεν αφανίζεται, ούτε χάνεται, αλλά μας προξενεί και ευτυχία και δόξα και τιμή και βασιλεία ουράνιο!

Αναδημοσίευση αποσπάσματος εκ του ιστολογίου ''Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ''. 

Επιμέλεια, παρουσίαση: ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Η ομιλία αυτή εξεφωνήθη την 14η Νοεμβρίου 1966 εις τον Ι. Ναό Αγίου Νικολάου Πλατάνου Τρικάλων, εφημερεύοντος του αειμνήστου πατρός Δημητρίου Γκαγκαστάθη. 

Μεταφέρεται απομαγνητοφωνηθείσα. 

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Φιλοθέου Ζερβάκου, Ηγουμένου Ι. Μ. Λογγοβάρδας Πάρου, 

Ομιλίες, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη». Τ. Κ. 566 26, Σπαρτάκου 6, Συκιές, Θεσσαλονίκη, 2015).

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ομιλία του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος σχετικά με την πρώτη και Μεγάλη Εντολή της Αγάπης στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Ματθαίου ΙΕ').

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, Νομικός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦς, πειράζων αὐτόν, καί λέγων· Διδάσκαλε, ποία ἐντολή μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ; Ὁ δέ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου, καί ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου, καί ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου· αὕτη ἐστί πρώτη καί μεγάλη ἐντολή. Δευτέρα δέ ὁμοία αὐτῇ· Ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. Ἐν ταύταις ταῖς δυσίν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καί οἱ προφῆται κρέμανται. Συνηγμένων δέ τῶν Φαρισαίων, ἐπηρώτησεν αὐτούς ὁ ᾿Ιησοῦς, λέγων· 

Τί ὑμῖν δοκεῖ περί τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱός ἐστι; Λέγουσιν αὐτῷ· Τοῦ Δαυΐδ. Λέγει αὐτοῖς· Πῶς οὖν Δαυΐδ, ἐν πνεύματι, Κύριον αὐτόν καλεῖ: λέγων· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τούς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Εἰ οὖν Δαυίδ καλεῖ αὐτόν Κύριον, πῶς υἱός αὐτοῦ ἐστι; Καί οὐδείς ἐδύνατο αὐτῷ ἀποκριθῆναι λόγον· οὐδέ ἐτόλμησέ τις ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐπερωτῆσαι αὐτόν οὐκέτι.

Η ΕΚΛΟΓΗ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΘΡΟΝΟ

''...εκ των 63 Μητροπολιτών, των ανηκόντων εις το κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μόνον 13 μετέσχον της εκλογής αυτοπροσώπως και 8 έπεμψαν τα ψηφοδέλτιά των. Η πλειοψηφία, δηλαδή 50 Μητροπολίται δεν μετέσχον, ουδέ αντεπροσωπεύθησαν εις την εκλογήν, και αντί ν΄αναγνωρίσωσι την εκλογήν διαμαρτύρονται κατ΄αυτής, αποκηρύττοντες αυτήν ως παράνομον, αντικανονικήν και άκυρον...''

Πρωτοσέλιδο άρθρο εκ της εφημερίδας ''ΑΤΛΑΝΤΙΣ'', 

του Σαββάτου 31 Δεκεμβρίου 1921

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ, ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ...

«Παρακαλῶ δέ ὑμᾶς ἀδελφοί 

σκοπεῖν τάς διχοστασίας καί τά σκάνδαλα παρά τήν διδαχήν, 

ἣν ὑμεῖς ἐμάθετε ποιοῦντας καί ἐκκλίνατε ἀπ᾿ αὐτῶν. 

Οἱ γάρ τοιοῦτοι τῷ Κυρίῳ ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστῷ οὐ δουλεύουσιν, 

ἀλλά τῇ ἑαυτῶν κοιλίᾳ καί διά τῆς χριστολογίας καί εὐλογίας ἐξαπατῶσι τάς καρδίας τῶν ἀκάκων» (Ρωμ. ιϛʹ 18). 

ή

Όταν ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας αποκτά συστολή και διαστολή μετάλλου, προσαρμοζόμενος απόλυτα στο ποθητό εκμαγείο της εαλωμένης πλάνης και εντέλει μετατρέπεται σε χειριστικό παιχνίδι στα χέρια φαύλων που χάσαν το πρωτότυπον.

Γ.Δ.

Η ΕΝΟΧΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

Πρωτοσέλιδο άρθρο της ''ΕΣΠΕΡΙΝΗΣ'', της Τρίτης 29ης Νοεμβρίου 1927, αναφερόμενο στην δολοφονία της Αγίας ιερομάρτυρος Αικατερίνης Ρούττη υπό των όπλων της Χωροφυλακής και τη συνεργεία του τότε αρχιερέα -του ημερολογιακού σχίσματος- Χρυσόστομου Παπαδόπουλου. Το άρθρο έχει ως τίτλο την ''Ενοχή του Αρχιεπισκόπου''. Σήμερα έτει 2018, πόσοι άραγε τοιούτοι ''Χρυσοστομικοί'' ευαγγελίζοντες, συνεχίζουν το έργο του ''Σχίστη της Εκκλησίας'' φιλολογούντες, θεολογούντες, ρητολογούντες, μα προπαντώς μεγαλοστομούντες, ''ασκητεύοντες και κοπιούντες'' μέσα από τα ''σπήλαια'' και τις ''σκήτες'' του Διαδικτύου! Νεοαποτειχισμένοι πάσχοντες υπό το εμβόλιμο σύνδρομο του ''αντιπαλαιοημερολογητισμού'' εκδίδουν μανιφέστα ιδιώνυμης αποτείχισης καθορίζοντας τον αγώνα τους μέσω του wi-fi!...

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΜΕΝΩΝ

«Δεῖ τὸν Ἐπίσκοπον μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα εἶναι» (Α’ Τιμοθ. γ’ 2)

Α’. Αἱ διατάξεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων

Οἱ διὰ παντὸς ἐπιζητοῦντες τὸν συγχρονισμὸν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸ «πνεῦμα τῆς ἐποχῆς», μετὰ τῶν ἄλλων Καινοτομιῶν, εἰσηγοῦνται καὶ τὸν γάμον τῶν Ἐπισκόπων, καθὼς καὶ τὸν δεύτερον τοιοῦτον διὰ τοὺς ἐν χηρείᾳ διατελοῦντας Ἱερεῖς. Πολλὰ καὶ διάφορα λέγουν, ἄτοπα, τὰ ὁποῖα διαπράττονται σήμερον εἰς τὰς ἐπισκοπικὰς αὐλάς, λόγῳ τῆς ὑποχρεωτικῆς τῶν Ἐπισκόπων ἀγαμίας, θὰ ἐκλείψουν· ἐπίσης καὶ τῶν ἐν ἡλικίᾳ μήπω προβεβηκυίᾳ ὑποστάντων χηρείαν Ἱερέων ὁ δεύτερος γάμος θὰ συγκρατήσῃ ἀπὸ ἠθικὰς παρεκτροπάς, αἵτινες, εἰς δημοσιότητα συχνὰ ἐρχόμεναι, σκανδαλίζουν πολλὰς ψυχὰς ἀστηρίκτων Χριστιανῶν καὶ δίδουν λαβὴν μομφῆς προσαπτομένης ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν χαιρεκάκων ἐπιβούλων της. Ἄλλως τε, προσθέτουν, τὸ ἔγγαμον τῶν Ἐπισκόπων δὲν ἀπάδει, ἀλλὰ μᾶλλον συνάδει πρὸς τὰς ἱερογραφικὰς παραγγελίας. «Δεῖ τὸν Ἐπίσκοπον», κατὰ τὸν θεῖον Παῦλον, «μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα εἶναι» (Α’ Τιμοθ. γ’ 2).

Τὸ καθ’ ἡμᾶς, οἱ ἰσχυρισμοὶ οὗτοι στεροῦνται σοβαρότητος. Ὁ θεῖος Παῦλος, ὁ ἀλλαχοῦ τοσοῦτον ἐνθέρμως συνιστῶν τὸν ἀγγελομίμητον παρθενικὸν βίον εἰς πάντα προαιρούμενον νὰ ἐκλέξῃ τοῦτον (βλ. Α’ Κορ. ζ’ 25-40), δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ παραγγέλῃ διὰ τὸν Ἐπίσκοπον «μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα δεῖ εἶναι» οὐχὶ συμβουλευτικῶς, ἀλλὰ προστακτικῶς, καθόσον ἡ θέσις τοῦ Ἐπισκόπου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐτάχθη περίοπτος, ἵνα ἐκ τοῦ βίου καὶ παραδείγματος αὐτοῦ διδάσκηται ὁ λαὸς τὴν κατὰ Χριστόν, (Οὗ τύπος καὶ εἰκὼν ὁ Ἐπίσκοπος), τελειότητα, ἥν ἡ παρθενία εἰς τοὺς ἐναρέτους ἐπαγγέλεται καὶ χαρίζει.

Ὁ θεῖος Παῦλος γράφων πρὸς τὸν μαθητήν του Τιμόθεον, ὅτι «ΔΕΙ τὸν Ἐπίσκοπον μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα εἶναι», δὲν ἐπιβάλλει τὸν γάμον τοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλὰ διὰ τὸ «ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ἄνδρα εἶναι» ἀποκλείει τὴν διγαμίαν ἤ τὸ ἔχειν ἐν συζεύξει ὁμοῦ δύο γυναῖκας. «Τοῖς γὰρ Ἰουδαϊκοῖς ἱερεῦσιν ἐξῆν καὶ δευτερογαμεῖν καὶ δύο κατὰ ταὐτὸν ἔχειν γυναῖκας» (Ζυγαβηνός). «Οὐ τοῦτο νομοθετεῖ (μιᾶς γυναικὸς ἄνδρα τὸν Ἐπίσκοπον εἶναι), ἀλλ’ εἰ γίνεταί φησιν, ἀπὸ κοσμικῶν (ἄν δηλ. προέρχεται ἀπὸ τὰς τάξεις τῶν κοσμικῶν – καὶ οὐχὶ τῶν ἀζύγων Μοναχῶν) μὴ εἴη δευτερόγαμος» (Οἰκουμένιος)1.

Οὕτω τοῖς ἀποστολικοῖς παραγγέλμασι στοιχοῦσα ἡ Ἐκκλησία, μέχρι τοῦ ἑβδόμου αἰῶνος ἀνύψου εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Ἐπισκόπου ἄνδρας οὐ μόνον ἐκ τῆς τάξεως τῶν Μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐγγάμων, διακρινομένων ἐπ’ ἐναρέτῳ πολιτείᾳ καὶ ἐξωτερικῇ μορφώσει. Ἐπειδὴ ὅμως πολλοὶ τῶν ἐγγάμων Ἐπισκόπων ἔκαμνον κατάχρησιν σκανδαλώδη τῶν ἐπὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως δικαιωμάτων των, καὶ διὰ τὴν πλουσίαν ἀποκατάστασιν τῶν θυγατέρων των κυριολεκτικῶς ἐλεηλάτουν τὴν κινητὴν καὶ ἀκίνητον ἐκκλησιαστικὴν περιουσίαν τῆς Ἐπαρχίας των, καί, ὅπερ τὸ χειρότερον, ἐφρόντιζον διὰ παντὸς τρόπου μετὰ θάνατον ἡ διαδοχὴ τοῦ Θρόνου, «κληρονομικῷ δικαιώματι», νὰ περιέρχηται εἰς τοὺς υἱούς των, καὶ ἐπειδὴ ἐνίοτε οἱ υἱοὶ καὶ θυγατέρες τῶν τοιούτων Ἐπισκόπων ἐξώλεις καὶ προώλεις τυγχάνοντες, τῇ ἐγκληματικῇ καὶ ἀχαρακτηρίστῳ ἀνοχῇ καὶ ἐνοχῇ τοῦ πατρός των, πολλὰ ἀκατονόμαστα ὄργια, πρὸς μέγα παρὰ πιστοῖς καὶ ἀπίστοις σκάνδαλον διέπραττον, ἠναγκάσθη ἡ Ἐκκλησία νὰ περιστείλῃ τὸ κακόν, ἀπαλλάσσουσα ἑαυτὴν μὲν ἐκ τῶν σκανδάλων, τὸν Ἐπίσκοπον δὲ ἐξ οἰκογενειακῶν φροντίδων καὶ βαρῶν, ἵνα οὗτος ἀπερίσπαστος ἀφοσιωθῇ εἰς τὰ ὑψηλὰ καὶ ἐπίμοχθα καθήκοντα τῆς ποιμαντικῆς διακονίας.

Οὕτω ἡ ἐν Τρούλλῳ Κων/λεως συνελθοῦσα Ἁγία Ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος διὰ τοῦ ΙΒ’ Κανόνος, ἀπηγόρευσεν ἐφεξῆς οὐ μόνον τὸν γάμον τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ τὴν συνοίκησιν αὐτῶν μετὰ τῶν πρώην συζύγων των, ὧν κατὰ τὴν χειροτονίαν ὑπεσχέθησαν τὴν διάζευξιν. Ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησία ἐκλέγει ἐκ τῆς τάξεως τῶν ἀζύγων – Μοναχῶν – τοὺς Ἐπισκόπους. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθὲς ὅτι συνεπείᾳ τούτου τὰ σκάνδαλα τῶν Ἐπισκοπικῶν αὐλῶν δὲν ἔλλειψαν παντελῶς, περιωρίσθησαν ὅμως κατὰ πολύ.

Μαντεύομεν τὰς ἐν προκειμένῳ ἀντιρρήσεις τινῶν, ὅτι διὰ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀγαμίας τῶν Ἐπισκόπων, ἀπηλλάγη μὲν ἡ Ἐκκλησία τῶν κακῶν ἐκ τῆς διεφθαρμένης οἰκογενείας τῶν ἐγγάμων, δὲν ἔπαυσε δὲ νὰ ὑποφέρῃ εἰσέτι ἐκ τῆς κακοηθείας τινῶν ἀγάμων. Ἀλλ’ ἄς μὴ λησμονῶμεν, ὅτι ἡ ριζικὴ ἐξάλειψις τοῦ κακοῦ τότε μόνον θὰ ἐπέλθῃ, ὅταν εἰς τὴν ἑκάστοτε ἐκλογὴν τοῦ Ἐπισκόπου τηρῶνται αἱ ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων διατάξεις. Ὄντως, ἄν λόγῳ ἤθους ἀμέμπτου καὶ μορφώσεως ἀρτίας, δὲν προβληθῇ ὁ ἐν πᾶσι ἄριστος, ἀλλ’ ὁ ἠθικῶς κατεγνωσμένος, ὁ «μὴ ἔχων τὴν ἔξωθεν καλὴν μαρτυρίαν», ὁ μὴ συγκεντρώνων τὰ πειστήρια μιᾶς καλῆς καὶ θεαρέστου ποιμαντορικῆς δράσεως, μέχρις αὐτοθυσίας ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν προβάτων τῆς Ποίμνης του ἐξικνουμένης, τὸ κακὸν ἐν τῇ διοικήσει τῆς Ἐκκλησίας θὰ διαιωνίζηται, καὶ τὰ ἀκατάπαυστα σκάνδαλα τῶν ἀναξίων Ποιμένων θὰ φθείρωσι διαρκῶς τὸ Σῶμα αὐτῆς ἐλεεινότερον ἤ οἱ ἔξω τῶν κόλπων αὐτῆς ἐπιβουλευόμενοι αὐτήν. Πρέπει δὲ νὰ γίνῃ παραδεκτὸν ὅτι, ἄν μὴ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ διακατέχῃ τὸν ἄνθρωπον, τότε οὐδεὶς περιορισμός, οὐδεμία ἀπειλὴ ἑτέρα δύναται νὰ συγκρατήσῃ αὐτὸν ἀπὸ τὰ ἄτοπα.

Ὁ ἱερὸς θεσμὸς τοῦ γάμου, ὁ εἰς περιωπὴν Μυστηρίου ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀνυψωθείς, καθιερώθη πρὸς ἀναχαίτισιν τῆς ἀνηθικότητος καὶ περιστολὴν τῆς ἀκολασίας· ἀνθρώπινοι δὲ νόμοι δι’ αὐστηροτάτων ποινῶν τιμωροῦσι τοὺς βεβηλοῦντας τὴν ἱερότητα τῆς συζυγίας. Ἀλλὰ σήμερον, ὅτε ἔλλειψεν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων, πόσοι μένουσι πιστοὶ εἰς τὰς ὑποσχέσεις τῆς ἐννόμου συζυγίας των, καὶ πόσοι δὲν κατορχοῦνται ἀνέδην θείων καὶ ἀνθρωπίνων νόμων, περιφρονοῦντες ἐπιδεικτικώτατα τὰς ἀπειλὰς καὶ διαφεύγοντες τὰς προβλεπομένας κυρώσεις των; «Ὁ πρὸ τοῦ γάμου πορνεύων καὶ μετὰ τὸν γάμον πορνεύσει», λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἔλθωμεν ἤδη καὶ εἰς τὸ θέμα τοῦ δευτέρου γάμου τῶν Ἱερέων καὶ Διακόνων πρὸ καὶ μετὰ τὴν Χειροτονίαν, ἐφ’ ὅσον περὶ Ἐπισκόπων οὐδὲ περὶ ἑνὸς γάμου πλέον δύναται νὰ γίνῃ συζήτησις.

Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, τῇ εἰσηγήσει τοῦ Ὁσίου Παφνουτίου, διὰ τοὺς Πρεσβυτέρους καὶ Διακόνους δὲν ἐπέβαλεν ὑποχρεωτικὴν ἀγαμίαν. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία ἐπιβαλοῦσα τοιοῦτον ζυγὸν εἰς πάντας ἀνεξαιρέτως τοὺς κληρικούς της εὑρίσκεται ἐκτὸς νόμου. Ἀλλ’ ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία δύναται νὰ καυχηθῇ, ὅτι εἰς τοὺς θεσμούς της πάντοτε ἐβάδισε τὴν μέσην καὶ βασιλικὴν ὁδὸν ἀπὸ τῶν ἀποστολικῶν χρόνων ἀπαρεγκλίτως. Καὶ ἐπέτρεψε μὲν τὸν πρῶτον γάμον διὰ τοὺς Πρεσβυτέρους καὶ Διακόνους πρὸ τῆς Χειροτονίας, ἀπηγόρευσε δὲ τὴν διγαμίαν, ἤ γάμον μετὰ τὴν χειροτονίαν.

Οὕτω κατὰ τὸν ΙΖ’ Ἀποστολικὸν Κανόνα: «Ὁ δυσὶ γάμοις συμπλακεὶς μετὰ τὸ βάπτισμα ἤ παλλακὴν κτησάμενος, οὐ δύναται εἶναι ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ὅλως τοῦ καταλόγου τοῦ Ἱερατικοῦ».

Κατὰ τὸν ΙΗ’ Ἀποστολικὸν Κανόνα: «Ὁ χήραν λαβών, ἤ ἐκβεβλημένην, ἥ ἑταίραν, ἤ οἰκέτιν, ἤ τῶν ἐπὶ σκηνῆς, οὐ δύναται εἶναι ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, ἤ διάκονος, ἤ ὅλως τοῦ καταλόγου τοῦ Ἱερατικοῦ»2. Τοὺς δύο ὡς ἄνω Ἀποστολικοὺς Κανόνας ἐπικυροῦσα ἡ ἐν Τρούλλῳ Ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐπανέλαβε τὰς αὐτὰς ἀπαγορεύσεις διὰ τοῦ Γ’ αὐτῆς Κανόνος· διὰ δὲ τοῦ ΙΒ’ οὐ μόνον ἀπηγόρευσε τὸν γάμον τῶν Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ τὴν συνοίκησιν αὐτῶν μετὰ τῶν πρώην συζύγων των, ὡς προείπομεν. Ὁ Μ. Βασίλειος διὰ τοῦ ΙΒ’ Κανόνος ἀποφαίνεται: «Τοὺς διγάμους ὁ Κανὼν τῆς ὑπηρεσίας ἀπέκλεισε». «Κανόνα ἐνταῦθα ὁ Ἅγιος τὸν ΙΖ’ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων λέγει, καὶ ὑπηρεσίαν, τὴν ἐκκλησιαστικὴν κλήρωσιν» (Βαλσαμών)3.

«Ὁ δίγαμος καί ἀκλήρωτος» (Ἀριστινός)4.

Κατὰ τὸν Ὅσιον Νικόδημον, ἑρμηνευτὴν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, γάμος δέον νὰ λογίζηται καὶ ἡ ἱερολογηθεῖσα μνηστεία, ὥστε οἱ συνάψαντες μίαν μνηστείαν μετ’ ἀποθανούσης γυναικὸς καὶ γάμον μετὰ ζώσης νὰ θεωρῶνται δίγαμοι (Ἱερὸν Πηδάλιον, ἐν ὑποσημ. ΙΖ’ Ἀποστολικοῦ). Ὅθεν, κατὰ τοὺς διαληφθέντας ἱεροὺς Κανόνας, τὸν δεύτερον γάμον ἀποκλείει αὐστηρότατα ἡ ἱερωσύνη παντὸς βαθμοῦ. Παρὰ ταῦτα ὅμως εἰς ἀνωμάλους καιρικὰς περιστάσεις ἀπετολμήθησαν χειροτονίαι διγάμων, εἰς τὰς ὁποίας παραδόξως δὲν ἦσαν ἀνεύθυνοι καὶ ἄνδρες ἐπ’ ἀρετῇ φημιζόμενοι.

Β’. Κανονικαί Παραβάσεις καί Κυρώσεις

Ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας Δόμνος Β’ 5 (441-449), τίς οἶδε διὰ ποίους λόγους καὶ ὑπὸ ποίας συνθήκας εὑρεθείς, ἐχειροτόνησεν Ἐπίσκοπον Τύρου ἐνάρετον μὲν ἀλλὰ δίγαμόν τινα Εἰρηναῖον. Τὴν ἀντικανονικὴν αὐτὴν πρᾶξιν τοῦ Δόμνου πληροφορηθεὶς ὁ Ἀλεξανδρείας Διόσκουρος, ὁ προστάτης τῆς αἱρέσεως τῶν Μονοφυσιτῶν, ἐπωφελήθη τῆς εὐκαιρίας διὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἐξόντωσιν τοῦ Ὀρθοδόξου Δόμνου, καταγγείλας αὐτὸν καὶ εἰς τὸν ἐν Κων/πόλει Αὐτοκράτορα. Ὁ Δόμνος ὑποχείριος τῶν ἀντιπάλων του διὰ τὴν ἀντικανονικὴν πρᾶξιν του ταύτην εὑρεθείς, ἐπεκαλέσθη τὴν βοήθειαν καὶ τὰς συμβουλὰς τοῦ Θεοδωρήτου Ἐπισκόπου Κύρου, εἰς τὴν Δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας ὑποκειμένου. Ὁ Θεοδώρητος προσεπάθησε νὰ βοηθήσῃ τὸν Δόμνον, ἵνα ἐξέλθῃ ἐκ τῆς δυσχεροῦς θέσεως, εἰς ἥν περιῆλθε, συμβουλεύσας αὐτὸν νὰ ἐπικαλεσθῇ εἰς τὴν ἀπολογίαν του παρομοίας χειροτονίας διγάμων Ἐπισκόπων ἄλλοτε παρ’ ἄλλων γενομένας6, ἀλλὰ δὲν τὸ κατώρθωσε, διότι ἡ κατηγορία εὗρεν ἔρεισμα ἰσχυρὸν καὶ ἡ ἔκπτωσις ἀμφοτέρων τῶν κατηγορουμένων Δόμνου καὶ Εἰρηναίου κατέστη ἄφευκτος.

Περὶ Δόμνου ἐκ τοῦ βίου τοῦ ἐν Ἁγίοις Εὐθυμίου τοῦ Μεγάλου ταῦτα πληροφορούμεθα: «Πέτρος ὁ τῶν Σαρακηνῶν Ἐπίσκοπος ἐλθὼν εἰς τὴν Λαύραν, πάντα τὰ συμβάντα καθεξῆς τῷ μεγάλῳ διηγήσατο Εὐθυμίῳ, ὅστις τὰ ὑπὸ τῶν Ἀνατολικῶν γεγονότα μαθών, ἐλυπήθη σφόδρα περὶ Ἰωάννου Ἀρχιεπισκόπου Ἀντιοχείας, ὀρθοδόξου ὄντος, καὶ τοῖς Νεστορίου ὑπερμαχοῦσι συναπαχθέντος. Δόμνος δὲ ὁ διάκονος λυπηθεὶς κατὰ διάνοιαν διὰ τὸν ἑαυτοῦ θεῖον, παρεκάλει ἀπολυθῆναι ἕως Ἀντιοχείας, ἐπὶ διορθώσει τοῦ ἑαυτοῦ θείου. Ὁ δὲ μέγας Εὐθύμιος οὐ συνεῖδεν ἀπολῦσαι αὐτόν, λέγων: μηδαμοῦ ἀπέλθῃς, τέκνον, ὅτι οὐ συμφέρει σοι, οὔτε γὰρ ὁ θεῖός σου τῆς παρουσίας σου χρήζει, εἰ γὰρ καὶ πρὸς ὀλίγον τοῖς πονηροῖς συνηπήχθη, ἀλλ’ ὁ Θεὸς τὴν αὐτοῦ γινώσκων ὀρθότητα, οὐ συγχωρεῖ αὐτὸν ἀπολέσθαι, ἀλλὰ μικρὸν ὕστερον τοῦ μέρους τῶν σωζομένων ἀναδείκνυσι· καὶ σὺ τέκνον, ἐὰν ὑπομείνῃς ἐν ᾧ τόπῳ ἐκλήθης καὶ μὴ ἐνδώσῃς τοῖς ἀποστῆσαί σε τῆς ἐρήμου βουλομένοις λογισμοῖς, προκόψειν ἔχῃς καὶ δοξασθῆναι κατὰ Θεόν, εἰ δὲ ἐμοῦ παρακούσῃς, τὴν μὲν τοῦ θείου σου προσεδρείαν δέξῃ, ταύτης δὲ ὑπὸ πονηρῶν ἀνθρώπων ἀφαιρεθήσῃ, τούτοις πρότερον ἑκουσίως συναπαχθείς. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ ἐν ἁγίοις Εὐθύμιος· ὁ δὲ Δόμνος τῆς τοῦ ἁγίου Πατρὸς ἐντολῆς παρακούσας, χωρὶς βουλῆς ἀπῆλθεν εἰς Ἀντιόχειαν, καὶ πάντα τὰ τῆς προρρήσεως ἔπαθε» (Βίος Ὁσίου Εὐθυμίου Μεγάλου ὑπὸ Κυρίλλου Σκυθοπολίτου, σελ. 34-35, Ἱεροσόλυμα 1913).

Ὁ Πατριάρχης Κων/λεως Ἀλέξιος (1025) ἐν Β’ Ὑπομνήματι πρὸς τοὺς ἐν τῇ Δικαιοδοσίᾳ του Μητροπολίτας καὶ Ἐπισκόπους, μετ’ αὐστηρότητος ἐπέταττε: «Μήτε μὴν διγάμους, ἤ αἰτίαις τισὶν ἀπηγορευμέναις γεγενημένους, ἤ ἀφήλικας, ἤ χωρὶς μαρτυρίας ἀκριβεστάτης, προμνηστευσαμένους ἑτέρας, καὶ ἑτέραις συναφθέντας (γυναιξίν), εἰς ἱερωσύνην παραδέχεσθαι ὅλως»7. Ἐκ Κρήτῃ κατὰ τὸν ἕκτον αἰῶνα σκάνδαλον ἐδημιουργήθη, διότι Ἱερεῖς τινες προσῆλθον εἰς δεύτερον γάμον, καθὼς καὶ θανόντων Ἱερέων αἱ σύζυγοι τὸ αὐτὸ ἔπραξαν. Ἀποφάσει δὲ τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως παρητήθησαν τῆς Ἱερωσύνης οἱ διγαμήσαντες Ἱερεῖς8. Τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας Ἰωακεὶμ (1584) ἀποδημήσαντος εἰς Ρωσσίαν διὰ τὴν συλλογὴν ἐράνων πρὸς ἐνίσχυσιν οἰκονομικὴν τοῦ Θρόνου, ἀσυνείδητοί τινες τῶν Ἱερέων, διατελοῦντες ἄνευ ἀνωτέρας διοικητικῆς ἐπιστασίας, εὗρον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκτραχηλισθῶσιν εἰς σοβαρὰς ἠθικὰς παραβάσεις. Ἄλλοι ἐξ αὐτῶν προσῆλθον εἰς δεύτερον γάμον καὶ ἄλλοι συνέζων παρανόμως μετὰ συνεισάκτων γυναικῶν. Ἐπανελθόντος δὲ τοῦ Πατριάρχου, οἱ ἀτακτήσαντες ὑπέστησαν τὰς κανονικὰς κυρώσεις9.

Ὅθεν, ἐκ τῶν ὀλίγων ἱστορικῶν τούτων γεγονότων βεβαιοῦται, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία οὐδέποτε ἠνέχθη χειροτονίας διγάμων, οὔτε γάμον μετὰ τὴν χειροτονίαν, παρὰ τὴν παράδοξον ἐπιείκειαν τοῦ Ι’ Κανόνος τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ διὰ τοὺς μὴ δηλώσαντας ἰσόβιον ἀγαμίαν Διακόνους· ὅπου δὲ καὶ ὁσάκις ἀπετολμήθησαν τοιαῦται ἀντικανονικότητες, ἐπατάχθησαν αὐστηρότατα καὶ παραδειγματικότατα, ἐφαρμοσθέντων τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων (ΚΣΤ’ Ἀποστ., ΣΤ’ Ἕκτης Οἰκ. κλπ.)10.

+ Ὁ Μαγνησίας ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

(«Ἡ Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀριθ. φ. 396 / 9.7.1962, σελ. 5-7, καί «Ἁγιορείτικη Βιβλιοθήκη», ἔτους 1962, σελ. 88-93).

Ὑποσημειώσεις:

1) Ἐὰν καὶ ὁ Πρεσβύτερος ἐν τῇ Ἐνορίᾳ του ὡς Ἐπίσκοπος ψυχῶν ἐν σμικρογραφίᾳ νομισθῇ τὸ ἀποστολικὸν ρητὸν ἐπιτρέπει μὲν τὸν γάμον αὐτοῦ, ἀποκλείει δὲ τὴν διγαμίαν. Ἄλλως τε γνωστὸν τυγχάνει, ὅτι εἰς τὴν ἀποστολικὴν ἐποχὴν Ἐπίσκοπος καὶ Πρεσβύτερος ἦσαν χαρακτηρισμοὶ ἀδιακρίτως ἀπονεμόμενοι εἰς Ἀρχιερεῖς καὶ Ἱερεῖς (Α’ Πέτρ. 5, 1, Β’ Ἰωάν. 1, Γ’ Ἰωάν. 1).

2) Ἤτοι, ἀνάγκη καὶ ἡ σύζυγος τοῦ Ἱερωμένου νὰ μὴ εἶναι δίγαμος.

3) Σύνταγμα Ἱ. Κανόνων, Ράλλη-Ποτλῆ, Δ’ 131.

4) Αὐτόθι.

5) Ὁ Δόμνος ἦτο ὑποτακτικὸς τοῦ Μ. Εὐθυμίου καὶ ἀνεψιὸς τοῦ Ἀντιοχείας Ἰωάννου. Ὁ Ἰωάννης ἐγκαίρως προσκληθείς, ἵνα συμμετάσχῃ εἰς τὴν ἐν Ἐφέσῳ Γ’ Οἰκ. Σύνοδον (431) ἐναντίον τοῦ Νεστορίου ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ μακαρίου Ἀλεξανδρείας Κυρίλλου συνελθοῦσαν, ἐβράδυνε νὰ προσέλθῃ. Ἀποκαρτερήσαντες δὲ ἀναμένοντες τὸν Ἰωάννην οἱ Πατέρες ἤρξαντο τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου. Ὁ βραδυπορῶν Ἰωάννης φθάσας εἰς Ἔφεσον καὶ πληροφορηθεὶς ὅτι καὶ ἄνευ αὐτοῦ τὸ ἔργον τῆς Συνόδου ἐπετεύχθη καὶ εὑρίσκετο ἐν τῷ περατοῦσθαι, ἐχολώθη, καὶ ἐστράφη ἐναντίον τοῦ Προέδρου Κυρίλλου. Μετὰ τοῦ Ἰωάννου ἐτάχθησαν καὶ οἱ συνοδεύοντες αὐτὸν ἀντιπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας Ἀντιοχέων, ἐν οἷς καὶ ὁ Θεοδώρητος. Οὕτως ἐδημιουργήθη ἀντιπάθεια μεταξὺ τῶν δύο Πατριαρχῶν, ἡ ὁποία διελύθη μετὰ παρέλευσιν ἱκανοῦ χρόνου, τῇ μεσολαβήσει τοῦ Αὐτοκράτορος Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ καὶ πολλῶν ἄλλων διακεκριμένων παραγόντων, καὶ ἀφοῦ ἑκατέρωθεν ἐδόθησαν κατάλληλοι ἐξηγήσεις, ὥστε καὶ τὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως ζητήματα ὀρθῶς νὰ διατυπωθῶσι, καὶ αἱ τρωθεῖσαι προσωπικαὶ φιλοτιμίαι νὰ ἱκανοποιηθῶσι.
6) «... Εἰς δὲ τὸ τῆς διγαμίας, τοῖς πρὸ ἡμῶν ἠκολουθήσαμεν. Καὶ γὰρ ὁ τῆς μακαρίας καὶ ὁσίας μνήμης Ἀλέξανδρος, ὁ τὸν ἀποστολικὸν τοῦτον διακοσμήσας θρόνον, σὺν τῷ μακαριωτάτῳ Ἀκακίῳ τῆς Βεροίας Ἐπισκόπῳ, τὸν τῆς μακαρίας μνήμης Διογένην ἐχειροτόνησε δίγαμον ὄντα· ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ μακάριος Πραΰλιος, Δομνῖνον τὸν Καισαρείας δίγαμον ὄντα. Ἔθει τοίνυν ἠκολουθήσαμεν, καὶ ἀνδράσιν ἐπισήμοις καὶ ἐπὶ γνώσει καὶ βίῳ πολυθρυλήτοις. Πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα τοιαῦτα δεδιδαγμένος ὁ τῆς μακαρίας μνήμης Πρόκλος, ὁ τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἐπίσκοπος, καὶ αὐτὸς τὴν χειροτονίαν ἐδέξατο, καὶ ἔγραψεν ἐπαινῶν καὶ θαυμάζων. Ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ πρωτεύοντες τῆς Ποντικῆς διοικήσεως θεοφιλέστατοι Ἐπίσκοποι, καὶ οἱ Παλαιστινοὶ πάντες, καὶ οὐδεμία ἀμφιβολία περὶ τούτου γεγένηται» (Migne Ἑ.Π. τ. 83, στλ. 1305). Ἐκ τῆς ἐπιστολῆς ταύτης τοῦ Θεοδωρήτου πληροφορούμεθα, ὅτι ὁ Δόμνος ψήφῳ τῶν τῆς Φοινίκης ἐπισκόπων πεισθεὶς ἐχειροτόνησε τὸν ἐπίσκοπον Εἰρηναῖον. Προκειμένου δὲ περὶ χειροτονίας διγάμων, ὁ Θεοδώρητος ἀναφέρει προηγούμενα παραδείγματα, καὶ ὑπενθυμίζει, ὅτι τὴν χειροτονίαν τοῦ Εἰρηναίου ἐπεδοκίμασαν καὶ οἱ τὰ πρῶτα φέροντες Ἐπίσκοποι τῆς Ποντικῆς διοικήσεως.

7) Σύντ. Ράλλη-Ποτλῆ, Ε’, 28.

8) Ἱστορία Ἐκκλησίας Ἀλεξανδρείας, ὑπὸ Χρυσ. Παπαδοπούλου, σελ. 643.

9) Ἱστορία Ἐκκλησίας Ἀντιοχείας, ὑπὸ Χρυσ. Παπαδοπούλου, σελ. 994.

10) Ἐν Ρόδῳ καὶ τὸν παρελθόντα Σεπτέμβριον [τοῦ 1961] μεταβὰς ὁ ὑποφαινόμενος [ὡς Ἀρχιμανδρίτης ἀκόμη], ἐκκλησιαστικῇ ἐντολῇ, ὅπως παρακολουθήσω τὰς ἐργασίας τῆς ἐκεῖ συνελθούσης Πανορθοδόξου Διασκέψεως, ἐδοκίμασα ὁμολογουμένως στιγμὰς ἀγωνίας, ἕως ὅτου ἀποφασίσῃ ἡ Διάσκεψις περὶ τοῦ δευτέρου γάμου τῶν Ἱερέων, τοῦ ὁποίου τὸ θέμα εἰσήγαγον οἱ ἐνδιαφερόμενοι... πρὸς ἐγγραφὴν μεταξὺ τῶν πρὸς συζήτησιν κατὰ τὴν μέλλουσαν Προσύνοδον. Εὐτυχῶς ἡ Διάσκεψις ἐξαρθεῖσα εἰς τὸ ὕψος τῆς ἀποστολῆς της ἀπέρριψεν τὴν εἰσήγησιν, καὶ οὕτως οἱ διαφλεγόμενοι διὰ δευτέραν γαμβροποίησιν Κληρικοὶ ἀνεχώρησαν ἀπογοητευμένοι.

Εκ της επίσημης ιστοσελίδας της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ.

''ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ'' ΚΑΙ ''ΦΕΡΝΕΙ ΣΧΙΣΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟΥ 1054''

Στο απόσπασμα στήνουν Ρώσοι & Ουκρανοί τον Βαρθολομαίο: 

- Νομίζει ότι είναι Πάπας της Ανατολής, αλλά απλά είναι πολίτης ισλαμικού κράτους.

- Φέρνει σχίσμα μεγαλύτερο του 1054.

Ομοβροντία κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη! Μετά την δήλωση του Ρώσου θεολόγου, πως ο κ. Βαρθολομαίος είναι αιρετικός με παπικές απόψεις, ένας ακόμη Μητροπολίτης της κανονικής ουκρανικής εκκλησίας ξεσπάθωσε κατά του “πρώτου” παρομοιάζοντάς τον με τον Πάπα… !!!

Σύμφωνα λοιπόν με τον Μητροπολίτη Ζαπορόζιε Λουκά της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου απειλούν με επανάληψη του «Μεγάλου Σχίσματος» της Χριστιανικής Εκκλησίας το 1054, και σήμερα οι συνέπειες του νέου σχίσματος μπορεί να είναι ακόμη χειρότερες. ''Πιο τρομερή από τη διάσπαση του 1054'' χαρακτήρισε την επερχόμενη απειλή ο Ουκρανός Μητροπολίτης και σχολίασε συγκεκριμένα: ''Οι δηλώσεις από την Κωνσταντινούπολη, δεν είναι μόνο επιτηδευμένες και δύσκολες στην πράξη, αλλά και θα οδηγήσουν σε κίνδυνο επανάληψης της διάσπασης το 1054, η οποία υπό τις παρούσες συνθήκες μπορεί να είναι ακόμη χειρότερη στην Ορθόδοξη Ανατολή''. Στο ίδιο μήκος κύματος με προηγούμενες αναφορές άλλων εκκλησιαστικών αξιωματούχων ο Μητροπολίτης Λούκας παρομοίασε τον κ. Βαρθολομαίο με τον Πάπα και τον χαρακτήρισε επίσης ''πολίτη ισλαμικού κράτους που ασκεί τις δραστηριότητές του πέρα ​​από τα σύνορά του και προσπαθεί να γίνει όχι μόνο πρώτος μεταξύ ίσων, αλλά κεφαλή του συνόλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στην πραγματικότητα και μοιάζει με τον Πάπα της Ρώμης.''

Σύμφωνα με τον κ. Λουκά ο Οικουμενικός Πατριάρχης προσπαθεί για τη γέννηση του Πάπα της Ανατολής με πρακτικές που προκαλούν διαταραχές και αποδιοργάνωση στο εσωτερικό της Ορθοδοξίας, και αντί να ενώσει όλες τις τοπικές εκκλησίες κάτω από ωμοφόριο του, ο Βαρθολομαίος σχίζει τον χιτώνα του Χριστού!!! Προειδοποίησε μάλιστα για αιματοχυσία στην Ουκρανία αν δοθεί αυτοκεφαλία και αναρωτήθηκε αν το ''Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είναι έτοιμο να αναλάβει την ευθύνη ενώπιον του Θεού για την αιματοχυσία στην Ουκρανία;'' Σχολιάζοντας την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη, ο Μητροπολίτης Λουκάς σημείωσε ότι ήταν ''γεμάτη εχθρική ρητορική σε σχέση με το Πατριαρχείο Μόσχας.'' Σύμφωνα με τον ιεράρχη, το συμπέρασμα από την ομιλία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου είναι ότι αμφισβήτησε την κανονική υποταγή του Μητροπολίτη Κιέβου στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

''Το γεγονός ότι η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης για περισσότερο από 300 χρόνια, αναγνωρίζει τη νομιμότητα της ιεραρχίας, η οποία εκδόθηκε στην Ουκρανία από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αποτελεί επαρκή βάση ότι η πράξη του 1686 (επιστολή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Διονυσίου παρέχει στη Μόσχα τη δυνατότητα να διορίσει Μητροπολίτη Κιέβου) παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα'', δήλωσε. Σύμφωνα με τον ίδιο, μέχρι σήμερα, ο ''Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενεπλάκη σε πολιτικά παιχνίδια και προσπαθεί να αποκαταστήσει την πρώην πνευματική εξουσία της Κωνσταντινούπολης, χρησιμοποιώντας τις συνδέσεις και τους πόρους πολλών Ελλήνων μεταναστών.'' Συνεδριάζουν τα ανώτερα ρωσικά εκκλησιαστικά όργανα.

Στο μεταξύ τα εκκλησιαστικά γραφεία στην Μόσχα έχουν πάρει φωτιά… Υπό την προεδρία του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλου θα πραγματοποιηθεί σήμερα συνάντηση του Ανωτάτου Συμβουλίου της Εκκλησίας στη ρωσική πρωτεύουσα. Η ημερήσια διάταξη της συνάντησης δεν εκδίδεται εκ των προτέρων, αλλά κοντά στο νου και η γνώση…. Οι συνεδριάσεις του Ανώτατου Εκκλησιαστικού Συμβουλίου κατά κανόνα, αντιμετωπίζουν τα τρέχοντα ζητήματα και προβλήματα που σχετίζονται με την εκκλησιαστική και κοινωνική ζωή. Το Συμβούλιο ιδρύθηκε το 2011 με πρωτοβουλία του Πατριάρχη Κυρίλλου.

Πηγή: ''ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ''

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ

Η προσπάθεια δημιουργίας μιας πνευματικά ευνουχισμένης μάζας-αγέλης

του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά

Είναι προδήλως βάσιμο ότι η σημερινή «ανοσία» και η αναντίρρητη ανοχή προς ορισμένα κοινωνικά φαινόμενα, τα οποία, εάν λάμβαναν χώρα ενδεχομένως κατά το παρελθόν, θα προξενούσαν συλλήβδην την οργίλη αντίδραση της σύγχρονης κοινωνίας, ανάγεται στη βαθμηδόν υποδόρια εγκαθίδρυση του «ενέσιμου» κοινωνικού «μιθριδατισμού» στο συλλογικό υποσυνείδητο των μαζών, απονεκρώνοντας ακουσίως, πλην προοδευτικώς, τα κοινωνικά ανακλαστικά τους.

Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα, πλην όμως, «επιλείψει με γαρ διηγούμενον ο χρόνος», σταχυολογώ τα πλέον οξέα και κραυγαλέα, όπως η ανέλεγκτη και μαζική ροή μεταναστών στην ολιγάριθμη και οικονομικώς εξαθλιωμένη Ελλάδα, η οποία έχει εν τοις πράγμασι καταστεί αποικία επηλύδων, με ιδιαζόντως επαχθείς συνέπειες (έξαρση εγκληματικότητας, μετάδοση ασθενειών, αλλοίωση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας της Ελλάδας), βεβαίως με την αρωγή ισχυρών οικονομικών συμφερόντων, τα οποία υποδαυλίζουν την κατάσταση αυτή.

Ως προς τούτο ουδείς αντιδρά, διότι έχουμε πειθαναγκαστεί, πεπλανημένα, ασφαλώς ότι επιβάλλεται, χάριν μιας αδιόρατης αρχής φενακισμένου «ανθρωπισμού», να τους υποδεχθούμε, απεμπολώντας τον ιδικό μας πολιτισμό, να παύσουμε να ομιλούμε ελληνικά, να εξοβελίσουμε την ορθόδοξη παράδοσή μας κ.ά. Η φαιά προπαγάνδα καθίσταται τόσο βίαιη διά της παντί τρόπω επαναλήψέως της, σε συνδυασμό με τον περιλάλητο νόμο περί ρατσισμού (σιδηρά επιστράτευση απηνούς ποινικής καταστολής εξουδετέρωσης αντιφρονούντος) - δοκιμασμένες πρακτικές έμμεσης επιβολής της παθητικοποίησης, διά της οποίας, εν καιρώ, θα αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αλλά και ασμένως πράγματα που αντιβαίνουν, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, τα ζωτικά συμφέροντά μας, όπως η αποκοπή από τις ρίζες και η βάπτιση της εθνικής ταυτότητάς μας, ερειδομένης στην παράδοση, ως «ναζισμού», η επιβολή της ομοφυλοφιλίας ως ιδεώδους κοινωνικού προτύπου κ.ά.

Η νοοτροπία του επάρατου μπολσεβικισμού, έκφανση του οποίου είναι και ο «μιθριδατισμός», αποβλέπει στην ψυχοπνευματική αποσύνθεση και την υπεροχή των αλόγων ενστίκτων των πολιτών -σκοπεί άλλοις λόγοις- στη δημιουργία μιας αφιονισμένης και πνευματικά ευνουχισμένη μάζας-αγέλης, η οποία θα σύρεται στα κελεύσματα των ταγών ιθυνόντων άνευ ουδεμίας κριτικής σκέψης, καίτοι πάσχουσα (η μάζα) να ακολουθεί και να αποθεώνει αταλάντευτα τους βιαστές της.

Εν κατακλείδι, ζούμε πρωτόφαντες καταστάσεις, να ορώμεν αδρανείς τους φυσικούς αυτουργούς της κοινωνικής απονεκρώσεώς μας, να ανεχόμεθα ειρηνικά τους βιαστές μας, όντες ανεπίγνωστα φορείς του «μιθριδατισμού» και καταστάντες ευεπίφοροι προς την κοινωνική, οικονομική και πολιτική χειραγώγηση και ετεροκατεύθυνση.

Εκ της εφημερίδας ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ'' της 6-9-2018

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Η φωτογραφία ανήκει στον Πρεσβύτερο π. Μιχαήλ Κωνσταντινίδη

ΠΕΡΙ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ...

ΓΙΑ ΤΟ «ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ» ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΟΥ 1923 ΔΕΙΤΕ ΚΑΤΩΘΙ (https://entoytwnika1.blogspot.com/2018/07/1923.html)

Απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για δεύτερο γάμο Ιερέων

του Θεοδώρου Καλμούκου | Εθνικός Κήρυκας

Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου έλαβε την ιστορική απόφαση να επιτρέπεται του λοιπού ο δεύτερος γάμος των ιερέων, σε περίπτωση χηρείας τους ή εάν τους εγκαταλείπει η πρεσβυτέρα τους.

Διευκρινίζεται ότι δεν θα ισχύει για όσους εγκαταλείπουν τις πρεσβυτέρες τους και επιθυμούν να νυμφευθούν κάποια άλλη γυναίκα.

Υπογραμμίζεται ότι κάθε περίπτωση θα εξετάζεται χωριστά και θα αποστέλλεται από τον οικείο ποιμενάρχη και θα κρίνεται από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Επίσης το μυστήριο του γάμου για τον δεύτερο γάμο των ιερέων θα είναι διαφορετικό, μία απλή προσευχή και σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο.

Εντός των επόμενων ημερών θα αποσταλεί επίσημο Γράμμα από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο με λεπτομέρειες και κατευθύνσεις.

Τονίζεται ότι ο «Εθνικός Κήρυκας» έχει αρθρογραφήσει κατά διαστήματα υπέρ του δεύτερου γάμου των ιερέων, σε περίπτωση χηρείας τους ή εγκατάλειψης τους από τις πρεσβυτέρες τους.

ΠΗΓΗ: http://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/23626-apofasi-tou-oikoumenikou-patriarxeiou-gia-deutero-gamo-iereon

Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'' ΕΔΩ.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ

''Θρηνείς με ανεκμυστήρευτους, ενδόμυχους και αφανέρωτους λυγμούς, όταν σκέφτεσαι -φευ!-

πως ένα χρυσό φέρετρο κατασκευάσθηκε και χρησιμοποιήθηκε για να μεταφέρει ένα πτώμα,

τη στιγμή 

που εκατομμύρια πεινώντες και διψώντες ανά την υφήλιο έχουν λησμονήσει ανεπιστρεπτί, 

πως είναι η γεύση του ψωμιού!

Και γύρω από το φέρετρο, 

αυτάρεσκοι, αποπληκτικοί και μεγαλομανείς αοιδοί του αφόρητα δυσώδους και αποπνικτικού star system

να τραγουδούν, συμπαρασύροντας σε αυτοσχέδιους, πρωτόγονους και ιθαγενείς χορούς,

ανθρώπους που όρισαν στον χαμερπή και έωλο μικρόκοσμό τους να πρωτοκαθεδρεύουν 

η Πλήξη κι η Κατάθλιψη!''

Η είδηση είναι ακόμη πολύ νωπή: η Αρίθα Φράνκλιν (Βασίλισσα της Soul μουσικής), επιφανής, πάμπλουτη, ένδοξη, περικλεής και προφανώς ματαιόδοξη είχε προκαθορίσει η κηδεία της να μετατραπεί σε ένα φαντασμαγορικό Gala, όπου πλην του χρυσού φέρετρου που θα την συνόδευε, επιθυμούσε έτι: κατακόκκινα ρούχα, που θα ταίριαζαν σε μια ''χολιγουντιανή'' δεξίωση δημοφιλούς αοιδούς και θα μετέτρεπαν την εξόδιο ακολουθία σε ένα live show συναυλιακό event, δεκάδες ροζ cadilac να προπορεύονταν του σκηνώματός της και φυσικά οι προσκεκλημένοι, μεγαλοαστοί συνδαιτυμόνες να προσέρχονταν φορώντας τις τελευταίες ενδυματολογικές δημιουργίες ενός Ralph Lauren, ενός Karl Lagerfeld, μιας Vivienne Westwood και ενός Giorgio Armani!

Αυτό το -ηχηρά απερίγραπτο- πομπώδες, αντιαισθητικό, αντισυμβατικό, μα προπάντων καινόδοξο και αλαζονικό σκηνικό, θύμισε εκείνη την παλιά ζωγραφική εικόνα, που έδειχνε τις δύο εισόδους της μεταστάσης ψυχής οδεύουσα προς την Κόλαση και τον Παράδεισο: προς τον Παράδεισο -σχεδόν γονυπετείς- μπουσούλαγαν κοπιώντες, αλλά ουχί γογγύζοντες υπό το βάρος του σταυρού, οι ολίγοι ανώνυμοι, άσημοι, αφανείς και ανέγνωροι αθλητές της φρεσκοασπρισμένης μάντρας του Χριστού μας, που ήταν στενή και τεθλιμμένη και προς την Κόλαση: βάδιζαν άνθρωποι εκφυλισμένοι, ακόλαστοι και λάγνοι, γελώντες, αστειεύοντες και χορεύοντες υπό τους αναπέμποντες και ''ηδύτατους'', κελευστικούς ήχους της συντονισμένης κομπανίας των δαιμόνων, ωσάν να πήγαιναν -ομοθυμαδόν- να συνεχίσουν το φιλήδονο, πρόστυχο, ρυπαρό και κνησμώδες γλεντοκόπι τους σε νεόδμητο club της Κόλασης!...

Βεβαίως, όταν η ψυχή του ανθρώπου, ουχί αποθνήσκει, γιατι ο Χριστός μας κατήργησε τον Θάνατο, αλλά μεταβαίνει ''ενώπιον του φοβερού βήματός Του προς τελική και αδιαπραγμάτευτη Κρίση, χωρίς κραταιούς, κρατικούς μεσάζοντες και ''ευπόληπτους'' μισθωμένους δικηγόρους, η καλύτερη αλληλέγγυα αρωγή που θα λειτουργήσει ως θεραπευτική αγωγή είναι η προσευχή, οι ελεημοσύνες και τα μνημόσυνα. Αλλά οι κοσμικοί, οι αδυσώπητοι αυτοί εραστές της ύλης, που στην ζωή τους έκαναν ολική αφαίμαξη κάθε εφάμαρτης, ηδονοβλαβούς χαράς, ακόμη και τη στιγμή της κηδείας τους, τη θέλουν να μεταβληθεί σ΄ένα ζωντανό και ξέφρενα πανηγυρικό, αμερικανικό happening, γιατί αυτό επιτάσσει η ανάλγητη, αμείλικτη και ανηλεής υστεροφημία τους! 

Το 2004, ο -με μετερίζι λαικό ασυζητητί και δη σοσιαλιστικό- Άκης Τσοχατζόπουλος νυμφεύθηκε την εκλεκτή της καρδιάς του στον Μητροπολιτικό Ναό του Παρισιού, ιερουργούντος φυσικά του ιδίου του Μητροπολίτη της Γαλλίας κ. Εμμανουήλ. Αυτός ο ''πένης'', ''άπορος'', ''ενδεής'', μα χρειώδης γάμος κόστισε κοντά στα 2,5 δισεκατομμύρια! 

Φίλος προσωπικός από την πάλαι ποτέ ''Απογευματινή'', ο Μάκης Δελλαπόρτας που κάλυψε το ρεπορτάζ, διηγήθηκε στον γράφοντα αργότερα: ''Ένιωθα, πως παρευρισκόμουν σε μια Αυτοκρατορική τελετή, με κόσμο της πολύ υψηλής κοινωνίας, έλειπαν μόνο τ΄άλογα και η άμαξα της Σταχτοπούτας, που θα συνόδευε το νεόνυμφο ζευγάρι σ΄ένα πάμπτωχο, παρηκμασμένο και αξιοθρήνητο ξενοδοχείο το Four Seasons! Για να καταλάβεις, βρισκόταν λίγα μόλις βήματα από τα Ηλύσια Πεδία, με ιδιωτικές βεράντες που προσέφεραν θέα στο Παρίσι, πολυτελείς συνθέσεις λουλουδιών, εξαιρετικές περιποιήσεις σπα και εστιατόρια βραβευμένα με αστέρι Michelin!...

Θρηνείς με ανεκμυστήρευτους, ενδόμυχους και αφανέρωτους λυγμούς, όταν σκέφτεσαι -φευ!- πως ένα χρυσό φέρετρο κατασκευάσθηκε και χρησιμοποιήθηκε για να μεταφέρει ένα πτώμα, τη στιγμή που εκατομμύρια πεινώντες και διψώντες ανά την υφήλιο έχουν λησμονήσει ανεπιστρεπτί, πως είναι η γεύση του ψωμιού! Και γύρω από το φέρετρο, αυτάρεσκοι, αποπληκτικοί και μεγαλομανείς αοιδοί του αφόρητα δυσώδους και αποπνικτικού star system να τραγουδούν, συμπαρασύροντας σε αυτοσχέδιους, πρωτόγονους και ιθαγενείς χορούς, ανθρώπους που όρισαν στον χαμερπή και έωλο μικρόκοσμό τους να πρωτοκαθεδρεύει η Πλήξη κι η Κατάθλιψη! Μία από τις μεγάλες ''νόσους'', από τις οποίες πάσχουμε κλινικώς ανίατα όλοι εμείς οι καθωσπρεπικοί κι ευπρόσωποι, επηρμένοι νεοέλληνες είναι να μυθοποιούμε αβίαστα ανθρώπους, που αν γνωρίζαμε τον βίο τους θα ''τουφεκίζαμε'' ομοθυμαδόν το είδωλο της πλάνης!

Ποτέ όμως και κανείς κομματικός συναγελασμός διαμαρτυρομένων με ημερομηνία λήξης και καμιά -διαφημιστικά- θορυβώδης ακτιβιστική Μ.Κ.Ο. κυβερνητικής σπέκουλας δεν διαμαρτυρήθηκαν για την υπερφίαλη, πομπώδη και ρυπαρή αθλιότητα των άφρονων πλουσίων! Βλέπετε, ο μαύρος ρινόκερος, η θαλάσσια χελώνα, ο ορεινός γορίλας, η τίγρη της Ν. Κίνας ή ο ελέφαντας της Σουμάτρας αξίζουν περισσότερο την προσοχή του κόσμου, απ΄ότι ο διαπλανητικός εκφασισμός, η παγκόσμια οικογενειοκρατία και ο διεθνής, τεκτονικός εκτοπισμός και επιμερισμός των ανθρώπων. Φίλος και συνάδελφος -επί χρόνια- ο εκλιπών πλέον δημοσιογράφος και πολεμικός ανταποκριτής Γιώργος Γεωργιάδης, μου έκανε ολόκληρη, επεξηγηματική ανάλυση στο γνωστό, μικρό καφενεδάκι της Χρήστου Λαδά περί εκμετάλλευσης του παγκοσμίου, ορυκτού και όχι μόνο πλούτου από τρεις- τέσσερεις οικογενειακές μαφίες! ''Η Αφρική θα έπρεπε να είναι υπό κανονικότητα -μου έλεγε- η πιο πλούσια από κάθε άποψη ήπειρος στον κόσμο. 

Κι όμως με τις αποικιοκρατίες, την επιβολή και διαχείριση δικτατορικών καθεστώτων εξήγαγαν όλο τον υπόγειο πλούτο της χώρας στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική! Κι αφού την υπέταξαν, την ξεζούμισαν και την αφαίμαξαν από παντός είδους παραγωγικό πλούτο στράφηκαν σκιερά από τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο και μετά στη Μέση Ανατολή, αφού εκεί ξέμειναν ουσιαστικά τα ύστερα, μεγάλα αποθέματα ενέργειας στον κόσμο. Εξ' ου και δημιουργήθηκε τεχνιέντως το Μεσανατολικό ζήτημα, στο οποίο έδωσαν πολιτική χρειά, για να έχουν το άλλοθι της καταπάτησης των ανθρωπίνων και καλά δικαιωμάτων!...''

Η τρυφηλή, χλιδάτη και φαντασμαγορική κηδεία της Αρίθα Φράνκλιν θύμισε έντονα, με ευωδία μύρου, νυχτολούλουδου ή άνθους της ερήμου, την ακόλουθη μικρή ιστορία, που -πολλές φορές- ο αείμνηστος πνευματικός πατέρας μας έλεγε προς γνώση και διδαχή: ''Ήταν -κάποτε- ένα ζευγάρι και είχαν ένα μονάκριβο κορίτσι. Η μάννα ζούσε έναν έκλυτο βίο, με νυχτερινές αποδράσεις, πολλούς φίλους και ατέλειωτα, ''μεθυσμένα'' γλεντοκόπια. Αντίθετα ο πατέρας ήταν σώφρων, νουνεχής, συγκαταβατικός και πάντα άνθρωπος της προσευχής και της φιλαδελφείας. 

Όταν κοιμήθηκε -πρώτη- η μάννα, η κηδεία της γέμισε από κόσμο. Μέχρι και την φιλαρμονική της μικρής πόλης είχε επιστρατεύσει ο δήμαρχος για να την τιμήσει. Επικήδειοι λόγοι, πλούσια στεφάνια, ακριβά αυτοκίνητα και ρούχα προδήλωναν, πως επρόκειτο για μια ξεχωριστή γυναίκα. Μετά από λίγα χρόνια αποδήμησε και ο πατέρας. 

Όλοι είχαν να πουν κάποιο καλό λόγο, στη κηδεία του μαζεύτηκαν πέντε-έξι άνθρωποι και γρήγορα ξεχάστηκε. Το κορίτσι μεγαλώνοντας δεν ήξερε ποιο δρόμο ν' ακολουθήσει: της μάννας της ή του πατέρα της; Και είδε σαν όραμα έναν άγγελο, που αφού της έδειξε τον πατέρα που ευφραινόταν και ησύχαζε σε κάποιο υπερκόσμιο μέρος, διάχυτο στη πνευματική γαλήνη και την άρρητη ευτυχία της Χριστολογικής χαράς, ακολούθως της έδειξε που βρισκόταν και η μάννα: σ΄ένα σκοτεινό, αποκρουστικό και αβυσσαλέο μέρος, με σπαρακτικές φωνές να εκλιπαρούν και να ικετεύουν βρισκόταν η μητέρα. Το κορίτσι έκανε να την πιάσει, μα το χέρι της κάηκε με το άγγιγμα της μάννας της. Ξύπνησε αίφνις, διαπιστώνοντας, πως το χέρι της ήταν πράματι καμένο!.. Ακολούθησε λοιπόν τον δύσκολο, ανηφορικό και πνευματώδη δρόμο, τον άγοντα προς τα μυρωμένα άνθη της Άνω Ιερουσαλήμ! Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ

Συμπτώματα εἰδοποιά τῆς σχιζοφρένειας εἶναι ἡ διαταραχή τῆς σκέψης, ἡ ἀδυναμία τοῦ λογικοῦ εἱρμοῦ, ἡ στρέβλωση τῆς πραγματικότητας καί οἱ παραισθήσεις. Θαρρῶ ὅτι πολύ πρίν ἀπό τήν κρίση ἕνα σύννεφο σχιζοφρένειας εἶχε πλακώσει τή χώρα μας καί ὅτι ἡ κρίση ἦταν ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ σχιζοφρενικοῦ πνευματοπλακώματος. Μοιάζαμε μέ τήν Κοκκινοσκουφίτσα πού πῆρε τό δρόμο γιά τό δάσος, μά φύσηξε δυνατός ἀέρας καί μιά ριπή τοῦ ἀνέμου σκέπασε τό μονοπάτι μέ τά φύλλα κι ἔτσι χάσαμε τόν προσανατολισμό. Ὁ λύκος ὅμως ὄχι. Καί δυστυχῶς εἶναι καί γκρίζος!

Ὅταν ἀνῆλθε στήν ἐξουσία ἡ νέα κυβέρνηση τῆς δῆθεν Νέας Ἀριστερᾶς κάποιοι ἀφελεῖς πίστεψαν πιό ἀφελῶς κι ἀπό φελλό ὅτι ἕνας θαυματοποιός γλομποκέφαλος ὑπουργός, σάν τόν θαυματοποιό τῶν λαϊκῶν πανηγυριῶν, θά μᾶς βγάλει ἀπό τήν κρίση ἀλλά αὐτός μᾶς πῆγε πιό βαθειά. Ὁ πρωθυπουργός μετά ἀπό νέα ἐκλογική νίκη τόν ἄλλαξε μέ κάποιον πού ἐμφανισιακά θυμίζει τσαλακωμένο πουκάμισο. Ἄλλα ὅπως λέει ἡ παροιμία «τί νά κάνει ὁ κρύος τοῦ παγωμένου»; Ἁπλούστατα προσέθεσε κάποιες ρυτίδες στό πρόσωπό του καί περισσότερες στό δικό μας. Κάθε πρωί χαιρετίζουμε τήν αὐγή μέ τόν τίτλο τοῦ μυθιστορήματος τῆς Φρανσουάζ Σαγκάν: «Καλημέρα θλίψη»!

Τόν τελευταῖο καιρό ὁ πρωθυπουργός, ἐν ὄψει ἐκλογῶν, προσφέρει ὅπως στά συσσίτια μερίδες αἰσιοδοξίας. Ἔχω βαρεθεῖ νά τόν βλέπω στήν τηλοψία μέ ἕνα «εὐφρόσυνο» χαμόγελο πού λές καί εἶναι βγαλμένο ἀπό τήν κατάψυξη. Ὑπόσχεται ἐπενδύσεις. Καί δέν θά πῶ ὅτι σταμάτησαν ποτέ οἱ ἐπενδύσεις ἀλλά, ἄν ὄχι ὅλες, εἶναι στηριγμένες στή σπέκουλα. Πρό πολλῶν μηνῶν δέχτηκα, παρόλο πού δέν εἶμαι καθόλου κοσμικός, νά παραβρεθῶ σέ μιά δεξίωση ἑνός τέτοιου ἐπενδυτῆ. Μπῆκα στό χῶρο κι ἔνιωσα σάν νά μέ εἶχαν ὁδηγήσει στόν τοῖχο τοῦ Τουταγχαμών. Τόσο ὁλόχρυσα ἀλλά καί ἀλλόκοσμα φαίνονταν ὅλα γύρω μου. Ὁ στολισμός μοῦ ἔφερνε στό νοῦ τή μεγαλομανία τοῦ Μουσσολίνι. Ἄν ἔμενα κι ἄλλο ἐκεῖ, θά ἔνιωθα ὅτι ἐργαζόμουν σέ μαυσωλεῖο. Πάντως πολυτελές μαυσωλεῖο! Ὅπως μοῦ ἔχουν πεῖ ὅσοι τόν ἔχουν ἐπισκεφθεῖ, ἀνάλογη αἰσθητική πολυτέλεια ἀποπνέει καί τό γραφεῖο κάποιου ὑπουργοῦ. Δέν ἐκπλήττομαι. Συχνά κάμποσοι πολιτικοί χάνουν τήν αἴσθηση τοῦ μέτρου. Τούς ζαλίζει ἡ δύναμη τῆς ἐξουσίας καί συμπεριφέρονται σάν ἄρχοντες ἑνός λιλιπούτειου ἐνυδρείου· ὄχι βέβαια τοῦ ὠκεανοῦ.

Ἕνα παράδειγμα: Τήν Κυριακή τῆς 1ης Ἀπριλίου τοῦ τρέχοντος ἔτους τό ἄλλοτε ἐργατικό Λαύριο δέχθηκε τήν ἐπίσκεψη τοῦ κ. πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος θά μιλοῦσε σέ συνέδριο πού γινόταν στή Γαλλική Ἑταιρεία. Ἡ ἐν λόγω Γαλλική Ἑταιρεία ἦταν κάποτε μιά σφριγῶσα βιομηχανική μονάδα· τώρα ἔχει γίνει μουσειακός καί συνεδριακός χῶρος. Ὅσοι κατοικοῦμε μόνιμα ἤ ἡμιμόνιμα στό Λαύριο ταλαιπωρηθήκαμε αἰσχρά. Διότι ἡ Ἑταιρεία ἐλέγχει τήν εἴσοδο τῆς πόλης. Ἀπό τό πρωί μέχρι ἀργά τό βράδυ ὅπου -ἐπί τέλους!- ὁμίλησε ὁ πρωθυπουργός, τό Λαύριο -τουλάχιστον ὡς πρός τήν εἴσοδο- ἦταν ὑπό τόν ἔλεγχο 600 ἀστυνομικῶν καί τῶν διαδηλωτῶν τοῦ ΠΑΜΕ. Μοιραῖα μιά πολιτιστική τοπική ἐκδήλωση πού θά ἄρχιζε στίς 8 μετακινήθηκε πρός τίς 10.30΄ μέχρι νά τελειώσει τήν ὁμιλία του ὁ πρωθυπουργός. Τί χρειαζόταν ὅλη αὐτή ἡ ἀστυνομική κινητοποίηση σ’ ἕναν -ὑποτίθεται- λαϊκό ἡγέτη;

Εἶπε, καθώς μοῦ εἶπαν, πολλά γενικά καί νεφελώδη γιά τήν παραγωγική ἀνάπτυξη. Ἀλλά, γιά ὄνομα τοῦ Θεοῦ!, στό Λαύριο βρισκόταν, ἀκριβῶς στόν κάποτε οἰκονομικό πνεύμονα τῆς περιοχῆς. Δέν μποροῦσε νά πεῖ ὅτι ὁ τεράστιος αὐτός χῶρος μέ τίς καλά διατηρούμενες μηχανές, οἰκίες, συσκευές κ.λπ. πρέπει νά δοθεῖ σέ ἕνα ἰδιωτικό βιομηχανικό πανεπιστήμιο, πού νά γίνει ἡ θερμοκοιτίδα γιά τήν ἀτροφική τώρα βιομηχανία μας; Ὅλα εἶναι ἐκεῖ. Ἀκόμη καί τεράστιοι χῶροι προσφερόμενοι γιά διδασκαλία. Ἕνας ἰδιωτικός πανεπιστημιακός φορέας θά δημιουργοῦσε μέσα σέ λίγα χρόνια τήν ἀναγκαία «κρίσιμη μᾶζα» γιά μία νέα πορεία ἀναδημιουργίας. Ἀντί λοιπόν νά φτιάχνουμε ἀνεργοποιητικές νομικές σχολές στή Δυτική Ἀττική εἶναι καλύτερο νά λειτουργήσει μιά ὄντως βιομηχανική σχολή στίς ἐγκαταστάσεις τῆς Γαλλικῆς Ἑταιρείας. Δέν μᾶς λείπουν οἱ νομικοί· τό καλά ἐκπαιδευμένο τεχνικό προσωπικό εἶναι αὐτό πού μᾶς λείπει. Ἀπό αὐτό ἐν πολλοῖς καί ἡ στασιμότητά μας σέ θέματα παραγωγῆς. Ἀπό καιρό ἔχει διαπιστωθεῖ ὅτι ἡ στασιμότητα ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό τή «θρησκεία» τῆς εὐέλικτης καί μεταβαλλόμενης παραγωγῆς.

Πρέπει μέ σκληρή σπουδή καί μελέτη νά ξαναβροῦμε τίς παραγωγικές μας ἱκανότητες πού θαυματουργοῦν στό ἐξωτερικό, ὄχι ὅμως καί ἐδῶ ὅπου τό οἰκονομικό κλῖμα εἶναι πνιγηρό. Ὅπως λέει ὁ Ρίλκε, ὅταν χάνουμε κάτι αὐτό διαγράφει ἕναν κύκλο γύρω μας καί μᾶς ἐγκλωβίζει μέσα σ’ αὐτόν. Πρέπει νά σπάσουμε αὐτόν τόν κύκλο γιά νά ξαναδοῦμε φῶς, ἔτσι πού ἡ ζωή τῶν νέων νά μήν ξεκινᾶ κάθε πρωί μέ ἕνα χαιρετισμό πρός τή θλίψη!

Εκ της εφημερίδας ''ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ'' της 27-8-2018.

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Σαράντος Καργάκος

ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ Ο ΠΛΗΣΙΟΝ ΕΣΤΙ

Κάποιος πολύ γέρος Ερημίτης αρρώστησε και βασανιζόταν μόνος του, γιατί δεν βρισκόταν σ΄εκείνη την ερημιά άνθρωπος να τον φροντίσει. 

Βλέποντας την υπομονή του, ο Θεός φώτισε έναν νέο Μοναχό, να πάει ως την καλύβα του. 

Σαν τον βρήκε βαριά άρρωστο, στάθηκε με αγάπη στο πλευρό του για να τον ανακουφίσει. 

Τον έπλυνε, του έφτιαξε ένα αχυρένιο στρώμα και του μαγείρεψε λίγο φαγητό. 

-Πίστεψέ με, αδελφέ, -του είπε- μ΄ευγνωμοσύνη ο Γέροντας, πως είχα εντελώς ξεχάσει, πως υπήρχαν τέτοιες αναπαύσεις στους ανθρώπους. 

Την άλλη μέρα ο αδελφός του έφερε κρασί για να τον τονώσει. 

Σαν το είδε ο Γέροντας, δάκρυσε και ψιθύρισε: 

-Τέτοια περιποίηση δεν περίμενα μέχρι τον θάνατό μου!

Εκ του Γεροντικού