ΕΤΙ ΚΑΙ ΤΑΣ ΓΙΝΟΜΕΝΑΣ ΤΕΛΕΤΑΣ ΑΛΛΟΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΒΙΟΥ ΑΠΟΠΕΜΠΩΜΕΘΑ

Παραθέτουμε τον 62 κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος καταδικάζει τις μεταμφιέσεις και τις μάσκες, όπως και τους χορούς και τους αστεϊσμούς, που ελάμβαναν χώρα σε παρόμοιες καρναβαλικές εορτές του παρελθόντος.

ΚΑΝΩΝ ΞΒ’

Τας ούτω λεγομένας Καλάνδας και τα λεγόμενα Βοτά, και τα καλούμενα Βρουμάλια, και την πρώτη του Μαρτίου επιτελουμένην πανήγυριν, καθάπαξ εκ της των πιστών πολιτείας περιαιρεθήναι βουλόμεθα. Αλλά μην και τας των γυναικών δημοσίας ορχήσεις, και πολλήν λύμην και βλάβην εμποιείν δυναμένας.

Έτι μην και τας ονόματι των παρ’ Έλλησι ψευδώς ονομασθέντων θεών, ή εξ ανδρών, ή γυναικών, γινομένας ορχήσεις και τελετάς, κατά τι έθος παλαιόν και αλλότριον του των Χριστιανών βίου, αποπεμπόμεθα, ορίζοντες, μηδένα άνδρα γυναικείαν στολήν ενδιδύσκεσθαι, ή γυναίκα την ανδράσιν αρμόδιον. Αλλά μήτε προσωπεία κωμικά, ή σατυρικά, ή τραγικά υποδύεσθαι· μήτε το του βδελυκτού Διονύσου όνομα την σταφυλήν εκθλίβοντας εν ταις ληνοίς επιβοάν· μηδέ τον οίνον εν τοις πίθοις επιχέοντας, γέλωτα επικινείν αγνοίας τρόπω, ή ματαιότητος, τα της δαιμονιώδους πλάνης ενεργούντας.

Τους ουν από του νυν τι των προειρημένων επιτελείν εγχειρούντας, εν γνώσει τούτων καθισταμένους, τούτους, ει μεν Κληρικοί οίεν, καθαιρείσθαι προστάσσομεν, ει δε Λαϊκοί, αφορίζεσθαι.

Ερμηνεία υπό του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου:

Καλάνδαι ονομάζονται αι πρώται ημέραι του κάθε μηνός, εις τας οποίας οι έλληνες εσυνείθιζον να εορτά­ζουν, δια να απερνούν τάχα όλον τον μήνα με ευθυμίαν, και τα Βοτά δε και Βρουμάλια ελληνικαί ήτον εορταί· τα μεν Βοτά, ήτοι βοσκήματα και πρόβατα, εις τιμήν τού θεού του Πανός, όστις ενομίζετο από τους έλληνας ότι είναι έφορος των προβάτων και των λοιπών ζώων· 

τα δε Βρουμάλια, εις τιμήν του Διονύσου· Βρόμιος γαρ ήτο του Διονύσου επίθετον κοντά εις τους έλληνας από τον βρόμον, οπού σημαίνει τον ήχον και την βροντήν, ονομαζόμενος. Τούτο δε οι Ρωμάνοι Βρουμάλιον ωνόμαζον, ήγουν τον βρόμον· και την εορτήν, Βρουμάλια πληθυντικώς· οπού είναι το ίδιον ωσάν τα Διονύσια, καθώς τα έλεγαν οι έλληνες.

Προστάζει λοιπόν ο παρών Κανών, ότι τα τοιαύτα Ελληνικά, αλλά δη και η κατά την πρώτην Μαρτίου τελουμένη πανήγυρις, δια την ευκρασίαν τάχα του έαρος, να ασηκωθούν ολοτελώς από την πολιτείαν των Χριστιανών. Μήτε χοροί απλώς δημόσιοι γυναικών να γίνωνται, ούτε εορταί και χοροί από άνδρας ή γυναίκας εις όνομα των Ελλήνων ψευδοθεών.

Ορίζει δε προς τούτοις, ότι μήτε άνδρας να φορή ρούχα γυναικεία, ούτε γυναίκα ρούχα ανδρίκια· αλλά μήτε να μουρόνωνται με μουτσούνας και προσωπίδας Κωμικάς, ήτοι παρακινούσας εις γέλωτας ή τραγικάς, ήτοι παρακινούσας εις θρήνους και δάκρυα, ή Σατυρικάς, ήτοι ιδίας των Σατύρων και Βάκχων, οίτινες εις τιμήν του Διονύσου, ως εκστατικοί και δαιμονισμένοι, εχόρευον· και ότι τινάς να μην επικαλήται το όνομα του συγχαμερού Διονύσου (όστις ενομίζετο πως ήτο δοτήρ του οίνου και έφορος), όταν πατώνται τα σταφύλια εις τους ληνούς, μήτε να γελά και να καγχάζη, όταν βάλλεται ο νέος οίνος εις τα πιθάρια.

Λοιπόν όποιος από του νυν και εις το εξής, αφ’ ου έμαθε περί τούτων εν γνώσει, επιχειρήσοι να κάμη κανένα από τα προρρηθέντα ταύτα δαιμονιώδη και Ελληνικά, ει με είναι Κληρικός, ας καθαίρεται, ει δε λαϊκός, ας αφορίζεται.

Πηγή: https://alopsis.gr

ΙΕΡΟΝ ΠΗΔΑΛΙΟΝ σελ. 226-227

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΗΜΟΓΛΟΥ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΑΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΕΛΕΤΙΟ ΜΕΤΑΞΑΚΗ

Ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Αλέξανδρος Δημόγλου 
(1922-1930) εγκαταστάθηκε υπό την εύνοια του Μελετίου Μεταξάκη
και του Ελευθερίου Βενιζέλου και απομακρύνθηκε οριστικά 
από τον Αθηναγόρα Σπύρου (1931-1948).

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι  καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 3ον

Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής (1922-1930) Αλέξανδρος Δημόγλου 

σε εσπερινή λειτουργία των Επισκοπιανών της Ν. Υόρκης παραλαμβάνει τιμητικό δίπλωμα της Επισκοπιανής ''Εκκλησίας'' 

προς τον Μελέτιο Μεταξάκη

Εφημερίδα της Ν. Υόρκης

''ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ''

Κυριακή 7 Ιανουαρίου 1923, έτος 8ον, αριθ. 2812, σελ. 6-7

ΥΨΙΣΤΑΙ ΤΙΜΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ

Απονομή Διπλώματος της Μεγάλης Θεολογικής Ακαδημίας. 

Η επίδοσις εγένετο προς τον Αρχιεπίσκοπον Αλέξανδρον, ως αντιπρόσωπον του Πατριάρχου. 

Θαυμάσιος λόγος του Επισκόπου Μάνιγκ Αποκαλεί τον Μελέτιον ''πατέρα ημών''.

Υπό τους άνω τίτλους ο ''Εθνικός Κήρυξ'' Ν. Υόρκης της 12 Δεκεμβρίου γράφει τα ακόλουθα:

Την παρελθούσαν Παρασκευήν εγένετο η απονομή του Διπλώματος της Θεολογίας προς την Α. Θ. Παναγιότητα, τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Μελέτιον τον Δ', υπό της ενταύθα Μεγάλης Επισκοπιανής Θεολογικής Ακαδημίας (General Theological Seminary). Εντολή Πατριαρχική, ως αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχου διά την παραλαβήν του διπλώματος, παρέστη ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Αλέξανδρος.

Η σεμνή τελετή έλαβε χώρα εις τον ναόν του Σεμιναρίου, ο οποίος κείται επί της 21ης οδού και 9ης Λεωφόρου. Εγένετο εν συνδυασμώ μετ' εσπερινής ευχής επί παρουσία της Ακαδημαικής Συγκλήτου της Σχολής, του Επισκόπου Νέας Υόρκης Σεβ. William T. Manning, Καθηγητών, Ιεροσπουδαστών και άλλων διακεκριμένων αντιπροσώπων του κλήρου και του λαού.

Εις την πομπήν (procession) κατείχε τιμητικήν θέσιν ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Αλέξανδρος και παρ' αυτόν εβάδιζεν ο Επίσκοπος Μάννιγκ φέρων χρυσόπαστον ωμόφορον (pallium), δωρηθέν υπό της ενταύθα Ρωσσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι επίσημοι κατέλαβον τας προσδιορισθείσας δι' αυτούς τιμητικάς θέσεις εν τω ιερώ, ενώ χορός πολυμελής εξ ιεροσπουδαστών, τη συνοδεία οργάνου έψαλλε διαφόρους θρησκευτικούς ύμνους ή μάλλον, απέδιδε ψαλμούς του Δαβίδ. Αι αναγνωσθείσαι περικοπαί εκ των προφητειών και της Αποκαλύψεως αναφέροντο εις Εθνικάς καταστροφάς και συμφοράς, αι οποίαι μέλλουσι να επισκεφθώσι τους λαούς.

Μετά το τέλος της ακολουθίας ωμίλησεν ο Σεβ. Επίσκοπος Manning. Με την συνήθη του ρητορικήν δεινότητα ωμίλησε διά τα τελούμενα εν τη εγγύς Ανατολή. Στρέφων δε τον λόγον περί του Οικουμενικού Πατριάρχου Μελετίου Δ', του ''πατρός ημών και ποιμένος'' ως τον ωνόμασεν, έπλεξε το εγκώμιον αυτού, ως ιεράρχου, εμφορουμένου υπό φλογεράς πίστεως και γνησίως χριστιανικών ιδεωδών.

Διά τούτο τιμάται υφ' ολοκλήρου του Χριστιανικού κόσμου. Επαξίως η Θεολογική Ακαδημία απένειμεν αυτώ το τιμητικόν Δίπλωμα. Ανεμνήσθη των προφητικών λόγων του Πατριάρχου, εν τω Καθεδρικώ Επισκοπικώ ναώ του Αγίου Ιωάννου, ότε είπεν, ότι βαδίζει προς το μαρτύριον. Ίσταται νυν ατρόμητος και ηρωικός αντιμετωπίζων τους εχθρούς της Πίστεως. Τοιούτον υπέροχον ιεράρχην τιμώμεν σήμερον.

Είτα διά συντόμου προσλαλιάς ο Πρύτανις (Dean) της Θεολογικής Ακαδημίας κ. Fosbroke ενεχείρισεν εις τον Αρχιεπ. Αλέξανδρον το Δίπλωμα, δι' ου ανακηρύσσεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος διδάκτωρ της Μυστικής Θεολογίας καθώς και τα άλλα εμβλήματα του βαθμού. Το Δίπλωμα είναι χειρόγραφον επί μεμβράνης, καλλιτεχνικώτατον και καλλιγραφικώτατον συντεταγμένον δε εις γλώσσαν Λατινικήν.

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Αλέξανδρος, συγκινημένος, απήντησεν αγγλιστί ως εξής: ''Σεβασμιώτατε εν Χριστώ αδελφέ, Αιδεσιμώτατοι και λοιποί φίλοι και μαθηταί. Είμαι λίαν ευτυχής κατά την στιγμήν ταύτην, καθ' ην αντιπροσωπεύων την Α. Θ. Παναγ. τον Οικουμεν. Πατριάρχην Μελέτιον τον Δ' έχων την τιμήν να ευχαριστήσω εν ονόματι αυτού την Σχολήν ταύτην η οποία απένειμε το Δίπλωμα της Θεολογίας προς τον αρχηγόν της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η απονεμομένη αύτη τιμή προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην τον πεπνυμένον τούτον ιεράρχην, τον γνωστόν διά τα φιλάδελφα αυτού αισθήματα προς την αδελφήν Επισκοπιανήν Εκκλησίαν, δικαίως μας κάμνει να χαίρωμεν και να αισθανώμεθα υπερηφάνειαν διότι είναι τιμή αντανακλώσα προς όλην την ορθόδοξον Εκκλησίαν. Η Α. Θ. Παναγιότης λαμβάνουσα γνώσιν τιμής ταύτης, θα αισθανθή αληθή ανακούφισιν εν μέσω της λύπης και της αγωνίας δι' ων διέρχεται ολόκληρος ο Χριστιανικός κόσμος της Ανατολής.

Εκφράζων θερμάς ευχαριστίας προς την Σχολήν διά την τιμήν ταύτην της οποίας τα καθέκαστα θέλω υποβάλη αμέσως τη Α. Θ. Παναγιότητι, ποιούμαι την διάπυρον ευχήν όπως ο Ύψιστος φρουρή πάντοτε την Σχολήν ταύτην και οδηγή τους εργαζομένους εν αυτή και υπέρ αυτής εις δόξαν Χριστού και επ' αγαθώ της Εκκλησίας αυτού''.

Ο απομακρυνθείς πρώτος Αρχιεπίσκοπος Αλέξανδρος Δημόγλου ζητεί επειγόντως 

με επιστολή του προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, 

την εύνοια του δευτέρου,

προκειμένου να μην  αντικατασταθεί από τον Μονεμβασίας και Σπάρτης Γερμανό!

Σημειώσεις:

1. Με τις πρώτες μεταναστεύσεις των Ελλήνων στην Αμερική, οι εκκλησιαστικές τους ανάγκες καλύφθηκαν εξ αρχής από κληρικούς που μετανάστευσαν και αυτοί στις Η.Π.Α. ή από κληρικούς της Ρωσικής Εκκλησίας. Με τον Πατριαρχικό Τόμο του 1908, οι εκκλησιαστικές αυτές κοινότητες υπάχθηκαν απ' ευθείας στην Εκκλησία της Ελλάδος. Ήδη οι πρώτοι Επίσκοποι, ο πρώην Χαλδίας Βασίλειος και ο Νεαπόλεως Παντελεήμων αντέδρασαν, όταν ο Μελέτιος Μεταξάκης -ως Οικουμενικός Πατριάρχης- το 1923 ίδρυσε την Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής, με πρώτο Αρχιεπίσκοπο τον πρώην Ροδοστόλου Αλέξανδρο Δημόγλου, θέτοντάς την αυτή τη φορά υπό τον έλεγχο του Οικουμενικού Πατριαρχείου! Η πλήρης όμως δεικτική πολιτική ταύτιση και των δύο (Μεταξάκη - Δημόγλου) με την πλευρά των Βενιζελικών προκάλεσε διχασμό στις κοινότητες των Ελλήνων της διασποράς, ώστε λίγο αργότερα ο Αλέξανδρος Δήμογλου αντικαταστάθηκε οριστικά το 1931 από τον Αθηναγόρα Σπύρου (1931-1948).

2. Ο Συνοδικός Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Γερμανός Καραβαγγέλης διηγείται σχετικά με την εκλογή στον Οικουμενικό Θρόνο του Μελετίου Μεταξάκη: ''Το έτος 1921, η εκλογή μου ως οικουμενικού πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ήτο βεβαία από τις 17 ψήφους οι 15 -αν όχι οι 16- ήταν δικοί μου. Τότε φίλος μου λαικός πρότεινε ποσόν 10.000 λιρών και πλέον να παραιτηθώ υπέρ του Μελέτιου Μεταξάκη. Φυσικά απέρριψα με αγανάκτηση και βδελυγμία την πρόταση του. Αιφνιδίως, όμως την προηγούμενη νύκτα της εκλογής με επεσκέφθη κατ' οίκον Τριμελής Επιτροπή της Εθνικής Αμύνης και παρεκάλεσε θερμώς να αποσύρω την υποψηφιότητα μου υπέρ του Μελετίου Μεταξάκη. Αυτός, λέγανε τα μέλη της επιτροπής, θα έφερνε εκατοντάδες χιλιάδες δολαρίων, επειδή είχε φιλικότατες σχέσεις μετά επισκόπων προτεσταντών εξ Αμερικής και Αγγλίας. Θα εφένετο χρήσιμος στην εθνική υπόθεση, δια τούτο ήταν επιτακτική ανάγκη να εκλεγεί πατριάρχης ο Μελέτιος Μεταξάκης. Ως έλεγαν ήταν επιθυμία του Ελευθερίου Βενιζέλου! (Εφημερίδα ''ΑΤΛΑΝΤΙΣ'' της Παρασκευής 30 Δεκεμβρίου 1921)

3. Η επιστολή του Αλεξάνδρου Δήμογλου προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο προέρχεται από το Ψηφιακό Αρχείο ''Ελευθερίου Βενιζέλου''.

4. Η εφημερίδα της Ν. Υόρκης ''Εθνικός Κήρυξ'' ήταν φιλοβενιζελικής πολιτικής ταύτισης και το αντίπαλον δέος αυτής, η ''Ατλαντίς επρόσκειτο με την πλευρά των φιλοβασιλικών. Η εποχή του καθ' ολοκληρίαν ελληνικού διχασμού.

5. Όταν το 1923 οι εκκλησιαστικές κοινότητες της Αμερικής αποσπάστηκαν από την δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ελλάδος και τέθηκαν υπό τον έλεγχο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ελέω Μελετίου Μεταξάκη, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν αντέδρασε καθόλου, για τον απλούστατο λόγο, πως από τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ανέλαβε ο έτερος εκκλησιαστικός σχίστης Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, φιλοβενιζελικός και αυτός και φίλος του Μεταξάκη!

Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Εἶναι δύσκολο νά μιλήσει κανείς γιά τή μέλλουσα κρίση. Ἐπειδή δέν θά πεῖ γιά τά παρόντα καί ὁρατά, ἀλλά γιά τά μέλλοντα καί ἀόρατα. Καί ἐγώ, πού θά μιλήσω, καί ἐσεῖς, πού θά μέ ἀκούσετε, χρειαζόμαστε πολλές προσευχές καί καθαρότητα τοῦ νοῦ καί φόβο Θεοῦ. Ἐγώ γιά νά μιλήσω σωστά, κι ἐσεῖς γιά ν᾿ ἀκούσετε προσεκτικά. Τό θέμα αὐτοῦ τοῦ λόγου εἶναι «ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου», τότε πού ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Κύριός μας, θά ἔρθει πάλι, ὄχι ὅμως πιά σά λυτρωτής, μά σάν κριτής, «ὅς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ». Τότε, ὅταν θ᾿ ἀστράψει ἡ ὑπερουράνια λάμψη τῆς Θεότητός Του, ὁ αἰσθητός ἥλιος θά σκεπαστεῖ ἀπό τή λαμπρότητα τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως, τ᾿ ἀστέρια θά σβηστοῦν καί ὅλα θά δώσουν τόπο στόν Ποιητή τους.

«Ὥσπερ γάρ ἡ ἀστραπή ἀστράπτουσα ἐκ τῆς ὑπ᾿ οὐρανόν εἰς τήν ὑπ᾿ οὐρανόν λάμπει, οὕτως ἔσται καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ ἡμέρᾳ αὐτοῦ». Τότε ὁ Θεός θά τά γεμίσει ὅλα μέ τό φῶς Του, καί θά ᾿ναι πιά, μόνος Αὐτός, Ἡμέρα μαζί καί Θεός. Ἐνῶ ὅμως γιά τούς δίκαιους καί τούς μετανοημένους ὁ Κύριος θά εἶναι Ἡμέρα ἀνέσπερη, ἀτέλειωτη καί γεμάτη χαρά παντοτινή, στούς ἁμαρτωλούς καί ἀμετανόητους θά εἶναι ἀπρόσιτος καί ἀθέατος, ἐπειδή στήν παρούσα ζωή δέν φρόντισαν νά καθαριστοῦν, γιά νά δοῦν καί ν᾿ ἀπολαύσουν τό φῶς τῆς δόξας Του. Δίκαια, ἑπομένως, θά τό στερηθοῦν. Γιατί ὁ πανάγαθος Θεός χάρισε στούς προπάτορές μας – καί διαμέσου αὐτῶν καί σέ μᾶς – τό αὐτεξούσιο, ἔτσι πού νά κάνουμε τό καλό ὄχι μέ γογγυσμό ἤ μέ βία, ἀλλά μέ τήν ἐλεύθερη προαίρεσή μας. Θέλησε καί θέλει νά τηροῦμε τίς ἐντολές Του μέ χαρά καί προθυμία, ἀφοῦ, ἐκπληρώνοντας πάντα τό ἀγαθό, πραγματοποιοῦμε τό «καθ᾿ ὁμοίωσιν», μοιάζουμε δηλαδή στό ἀπόλυτο Ἀγαθό, σ᾿ Ἐκεῖνον, τόν Θεό, γινόμαστε χαρισματικά Θεοί, κληρονομοῦμε τήν οὐράνια βασιλεία.

Πρῶτοι ὅμως οἱ πρωτόπλαστοι ὑπάκουσαν θεληματικά στό διάβολο, παραβαίνοντας τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἔχασαν τήν ἐλπίδα νά ἐκπληρώσουν τό «καθ᾿ ὁμοίωσιν» κι ἔγιναν δοῦλοι τοῦ πονηροῦ. Στή συνέχεια κι ἐμεῖς, οἱ ἀπόγονοι τῶν πρωτοπλάστων, ὑποδουλωθήκαμε σ᾿ αὐτό τόν τύραννο, ὄχι μέ καμμιά βία, ἀλλά μέ τή θέλησή μας. Κι αὐτό τό ἔδειξαν φανερά ὅσοι εὐαρέστησαν τό Θεό πρίν ἀπό τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ, παραδίνοντας τό θέλημά τους στόν Κύριο καί ὄχι στό διάβολο. Θέλοντας λοιπόν ὁ φιλάνθρωπος Θεός νά ἐλευθερώσει ἀπό τή σκλαβιά τοῦ διαβόλου ὅσους Τόν εὐαρέστησαν πρίν καί μετά τό Χριστό, καθώς κι ἐκείνους πού θά Τόν εὐαρεστοῦσαν στό μέλλον, μέχρι τή συντέλεια τῶν αἰώνων, καταδέχθηκε νά γίνει ὁ Ἴδιος ἄνθρωπος, τιμώντας καί δοξάζοντας ἔτσι τό ἀνθρώπινο γένος. Τόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀγαθότητα καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας, πού ὄχι μόνο δέν μᾶς τιμώρησε αἰώνια γιά τήν παράβαση τῶν ἀγίων ἐντολῶν Του, ἀλλά, ὄντας ἄφθαρτος καί αἰώνιος, ἔγινε ἄνθρωπος φθαρτός καί θνητός, σάν κι ἐμᾶς.

Καί παρουσιάστηκε στή γῆ μέ σάρκα θεοφόρα, ὄχι μόνο μέ τή Θεότητά Του. Γιατί ἡ φανέρωση τῆς Θεότητός Του γίνεται κρίση σ᾿ αὐτούς πού θά φανερωθεῖ. Κι Ἐκεῖνος δέν ἦρθε νά κρίνει τόν κόσμο, ἀλλά νά τόν σώσει. Ἄν φανερωνόταν ἡ Θεότητα ὄχι ἑνωμένη μέ τήν ἀνθρώπινη φύση στό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλά μόνη Της, θ᾿ ἀφανιζόταν ἡ κτίση ὁλάκερη, γιατί ὅλοι σχεδόν τότε ἦταν κυριευμένοι ἀπό τήν ἀπιστία καί τήν ἁμαρτία. Καί ἡ Θεότητα, δηλαδή ἡ χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, δέν φανερώνεται σέ κανένα ἄνθρωπο ἄπιστο καί ἐμπαθῆ, τότε δέν φωτίζει, ἀλλά κατακαίει· δέν ζωογονεῖ, ἀλλά τιμωρεῖ. Ἡ χάρη λοιπόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἀπρόσιτη καί ἀθεώρητη στούς ἄπιστους καί τούς ἐμπαθεῖς. Στούς ἀνθρώπους ὅμως πού ἐργάζονται τίς ἐντολές μέ πίστη, φόβο Θεοῦ καί ἀληθινή μετάνοια, ἡ χάρη ἀποκαλύπτεται καί συνάμα ἀποκαλύπτει τήν κρίση, πού μέλλει νά γίνει. Αὐτοί βλέπουν τότε κιόλας, νοερά, τήν ἡμέρα τῆς θείας κρίσεως.

Καί φωτισμένοι ἀπό τή χάρη, ἀντικρύζουν καθαρά τόν ἑαυτό τους, ποιοί εἶναι καί σέ τί πνευματική κατάσταση βρίσκονται. Κι ἔπειτα βλέπουν ὅλα τους τά ἔργα, τίς σωματικές πράξεις καί τίς ψυχικές ἐνέργειες. Κι ἔτσι κρίνονται καί ἀνακρίνονται μόνοι τους ἀπό τώρα, πρίν κριθοῦν ἀπό τόν Κριτή. Συλλογίζονται ἕνα πρός ἕνα ὅλα τ᾿ ἁμαρτήματά τους. Σκέφτονται πώς ἐξαιτίας τους χωρίστηκαν ἀπό τόν Θεό. Μέμφονται καί καταδικάζουν τούς ἑαυτούς τους καί μετανοοῦν βαθιά καί κάνουν νηστεῖες, ἀγρυπνίες, γονυκλισίες καί ἄλλα ἔργα ἀποδεικτικά τῆς συντριβῆς τους. Καί τότε ἔρχονται σέ κατάνυξη, καί κλαῖνε καί ὀδύρονται καί βυθίζονται μέσα σέ ποταμούς δακρύων. Κι ἔτσι, λίγο-λίγο, ξεπλένονται καί καθαρίζονται, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν ἁμαρτία καί τά πάθη. Τοῦτο εἶναι τό δεύτερο βάπτισμα – τό βάπτισμα τῆς μετάνοιας στήν κολυμβήθρα τῶν δακρύων.

Μέ τό βάπτισμα αὐτό ὁ ἄνθρωπος γίνεται ὁλοκάθαρος, «υἱός φωτός καί ἡμέρας». Ἔτσι στή μέλλουσα κρίση δέν κρίνεται, γιατί αὐτοκατακρίθηκε πρωτήτερα· οὔτε ἐλέγχονται τά ἔργα του ἀπό τό φῶς τοῦ Κριτοῦ, γιατί φωτίστηκε ἐδῶ πρωτύτερα· οὔτε καίγεται ἀπό τή φωτιά τῆς κολάσεως, γιατί μπῆκε μόνος του σ᾿ αὐτήν πρωτύτερα· οὔτε θεωρεῖ πώς τότε μόνο θά ἔρθει «ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου», ἐπειδή ἤδη ἔχει γίνει ὁλόκληρος ἡμέρα φωτεινή κι ὁλόλαμπρη, μέ τή μετάνοια, τήν κάθαρση καί τή μνήμη τοῦ Θεοῦ· οὔτε βρίσκεται πιά μέσα στόν κόσμο ἤ μαζί μέ τόν κόσμο, ἐπειδή νοερά ἔχει βγεῖ ἔξω ἀπό τόν κόσμο, ἐκπληρώνοντας τό λόγο τοῦ Κυρίου: «ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ᾿ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου». Νά γιατί ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Εἰ ἑαυτούς ἐκρίνομεν, οὐκ ἄν ἐκρινόμεθα· κρίνομενοι δέ ὑπό τοῦ Κυρίου παιδευόμεθα, ἵνα μή σύν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν».

Ὅσοι λοιπόν ἕγιναν ἤδη «τέκνα φωτός» καί «υἱοί τῆς μελλούσης ἡμέρας», «ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατοῦντες», δέν θά δοῦν καί δέν θά φοβηθοῦν τήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου, γιατί τή ζοῦν παντοτινά, λουσμένοι στό θεῖο φῶς. Γιά ὅσους ὅμως ζοῦν μέσα στό σκοτάδι τῶν παθῶν, ἡ ἡμέρα ἐκείνη – πύρινη, φοβερή, ὀλέθρια – θά ἔρθει ξαφνικά κι ἀναπάντεχα. Πότε; Ἄγνωστο. «Περί τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν, οὐδέ οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν», λέει ὁ Χριστός. «Ὡς παγίς γάρ ἐπελεύσεται ἐπί πάντας τούς καθημένους ἐπί πρόσωπον πάσης τῆς γῆς». Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος συμπληρώνει καί μᾶς συμβουλεύει: «Περί τῶν χρόνων καί τῶν καιρῶν, ἀδελφοί, οὐ χρείαν ἔχετε ὑμῖν γράφεσθαι· αὐτοί γάρ ἀκριβῶς οἴδατε ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί οὕτως ἔρχεται. Ὅταν γάρ λέγωσιν “εἰρήνη καί ἀσφάλεια”, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος καί οὐ μή ἐκφύγωσιν. Ὑμεῖς δέ, ἀδελφοί, οὐκ ἐστέ ἐν σκότει, ἵνα ἡ ἡμέρα ὑμᾶς ὡς κλέπτης καταλάβῃ· πάντες ὑμεῖς υἱοί φωτός ἐστε καί υἱοί ἡμέρας.

Οὐκ ἐσμέν νυκτός οὐδέ σκότους. Ἄρα οὖν μή καθεύδωμεν ὡς καί οἱ λοιποί, ἀλλά γρηγορῶμεν καί νήφωμεν… Ὅτι οὐκ ἔθετο ἡμᾶς ὁ Θεός εἰς ὀργήν, ἀλλ᾿ εἰς περιποίησιν σωτηρίας διά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀποθανόντος ὑπέρ ἡμῶν, ἵνα σύν αὐτῷ ζήσωμεν». Ἀμήν.

Πηγή: https://alopsis.gr

''ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ'', 
Πνευματικά κεφάλαια βασισμένα σε κείμενα του 
οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

   ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ by ΓΙΩΡΓΟΣ   Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ on Scribd

Εκ της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ ''ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ' ΕΜΕ''

Χάριτι Θεού, προβαίνουμε στη μεταφορά στο διαδίκτυο δύο Λόγων του ιεροτάτου Επισκόπου Κερνίτσης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) στην Αγία και Μεγάλη Παρασκευή, εκ του βιβλίου της Ι. Μ. Τατάρνας Ευρυτανίας ''Εσταυρώθης δι' εμέ''. Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης δίκαια θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος και δεινός ρήτορας κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας και γι΄αυτό τον αποκάλεσαν ''Χρυσόστομο της Τουρκοκρατίας''. Κατά τον μακαριστό Μητροπολίτη π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ''ήτο... ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτωρ της υποδούλου Ελλάδος΄ με δημοσθένειαν ρητορείαν εκήρυξε τα μεγαλεία του Θεού''. Ο λόγος του απλός, λιτός, θερμά καρδιακός και επί ζήλω οθοδοξότατος ''ακουμούσε'' ησύχως στη καρδιά του συμπασχόντος καταπιεσμένου από την Ενετοκρατία ποιμνίου του. Ένα μικρό δείγμα αυτού, που επιλέξαμε: ''Ψυχή του καλού μας Πατρός, του θείου Εσταυρωμένου μας Ιησού, τι λες; "Άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι". Πώς; "Άφες αυτοίς". Ναι, γλυκύτατέ μου Ιησού, "άφες αυτοίς" αυτήν την ώρα. Ας δοθή εις όλους συγχώρησις. Ίσως δουν τώρα το σφάλμα τους και διορθωθούν. "Άφες αυτοίς"! Ας έλθη συγχώρησις, λοιπόν, συγχώρησις! Μα ωστόσο ας παύσουν τα βέλη, ας τελειώσουν οι αμαρτίες, ας φανή ένα σημάδι μετανοίας΄ ένας αναστεναγμός΄ ένα δάκρυ! Καρδιά του Ιησού μου, τι λες; "Άφες αυτοίς, Πάτερ". Καρδιά του αμαρτωλού τι αποκρίνεσαι; "Μνήσθητί μου, Κύριε! Μνήσθητί μου όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου"! Αμήν''. Ευχόμαστε την ''Καλή Ανάγνωση'' στους αναγνώστες μας, με την προτροπή της εκκίνησης της μετανοίας, της επιδαψίλευσης του Θείου Έρωτος, της αφετηρίας της γλυκητάτης άθλησης στο πνευματικό στίβο της εγκοσμίου ζωής. Σ' αυτό, που όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε, ώστε να λάβουμε ''απολυτήριο'' με ''Διαγωγή -κατά Χριστόν- Κοσμιωτάτη''! Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Λόγος Α'

Εις το Σωτήριον Πάθος

τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή

Μέρος 8ον

Είσαι θρόνος υπέρτιμος, επάνω στον οποίο εκάθισε και εβασίλευσε κατά της αμαρτίας ο νέος βασιλεύς του Ισραήλ. Είσαι κλίμαξ επουράνιος, διά της οποίας ο αρχηγός της σωτηρίας μας έδειξε την ανάβασι για τον Παράδεισο. Είσαι ο φωτοειδέστατος στύλος, που οδηγεί τον περιούσιο λαό στη μακαρία γη της θείας Επαγγελίας. Σταυρέ αγιώτατε, το στήριγμα της Εκκλησίας μας, τι καύχημα της πίστεώς μας! Κάποτε ήσουν ξύλο ατιμίας και θανάτου, τώρα είσαι ξύλο δόξης και ζωής. Είσαι βασανιστικόν όργανο των παθών του Σωτήρος, αλλά και όργανο τρισόλβιο της σωτηρίας μας! Ας δίνη στην σημερινή θλιβερή διήγησι που θα σας κάνω, όπως καρφώθηκε επάνω σου ο Ιησούς μας, έτσι να καρφωθή σε σένα όλη η καρδιά μας!  

ΜΕΡΟΣ Α.

Το θεμέλιο της ορθοδόξου πίστεώς μας στηρίζεται στο ότι εκείνος που έπαθε, που σταυρώθηκε, που πέθανε, είναι αληθινά ο Υιός του Θεού. Ας φαίνεται μωρία, ανoησία για τους ειδωλολάτρες, ας θεωρείται σκάνδαλο για τους Ιουδαίους΄ ''ημείς κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν'', καθώς ομολογεί ο Απόστολος Παύλος. Αυτός ο ευσταυρωμένος ήτο Θεος εν σαρκί. Όμως έπαθε μόνον εις την σάρκα, μόνον ως άνθρωπος, διότι ως Θεός ήταν απαθής. Όμως επειδή η σάρκα ήταν ενωμένη με τον θείον Λόγον υποστατικώς, πραγματικώς, αλλά και η ανθρωπότης με την θεότητα, η σάρκα εκείνη ήταν κυρίως τεθνεωμένη, ο άνθρωπος εκείνος ήτο ιδίως Θεός. 

Εκείνος ο υιός της Παρθένου ήτο αληθώς και Υιός Θεού. Ήταν ο ένας Θεάνθρωπος Ιησούς. Οπότε όπως είναι αληθές το ότι έπαθεν ως άνθρωπος, τοιουτοτρόπως είναι αληθές πως εκείνος ο άνθρωπος, οπού έπαθεν ήτο Θεός. Θεός, βασιλεύς των αιώνων. Και μ' όλα τούτα κατεδέχθη να λάβη μορφήν δούλου΄ ''εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών, εν δικαιώματι ανθρώπων γενόμενος, και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού''. Ως Θεός ήτο αναμάρτητος, και όμως ηθέλησε να αναλάβη τις αμαρτίες των ανθρώπων και να φανή ωσάν να ήτο ένας αμαρτωλός.

Ήτο Θεός πλήρης δόξης, πλήρης δυνάμεως, πλήρης αθανασίας και όμως ''εκένωσε'' άδειασε, όπως λέγει ο Θείος Παύλος, τον εαυτόν του από όλον τον πλούτο της θεότητός του, κρατώντας μόνο την ασθένεια και την πτωχεία της ανθρωπίνης φύσεως για να αποθάνη. Αυτήν την κένωσι ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος την ονομάζει ύφεσιν τινά και ελάττωσιν΄ ''κένωσιν δε λέγω την της δόξης οίον ύφεσίν τε και ελάττωσιν''. Αλήθεια, όμως, ποια ανάγκη υπήρξε να πάθη, να σταυρωθή, να πεθάνη ένας Θεός; Δεν υπήρχεν άλλος τρόπος να πραγματοποιηθή το μέγα έργο της σωτηρίας των ανθρώπων;

Εδώ πρέπει να θαυμάσετε την άκραν του Θεού συγκατάβασιν. Ο Ζάλευκος, ο σοφός βασιληάς των Επιζεφυρίων Λοκρών της Μεγάλης Ελλάδος (Magna Graecia), ο ζήσας κατά τον Ζ' προ Χριστού αιώνα, είχεν επιβάλη πολλούς νόμους. Ανάμεσα σ' αυτούς ήτο και το εξής: Εάν συνελαμβάνετο κάποιος μοιχεύων να του βγάζουν και τα δύο μάτια. Ο νόμος αυτός ήτο δικαιότατος, το να χάνη κανείς το φως των οφθαλμών του, που είναι το πολυτιμότερο πράγμα της ζωής, όποιος αθετεί του άλλου την τιμή, που είναι το ακριβότερο πράγμα του κόσμου.

Όμως ο πρώτος που παρέβη αυτόν τον νόμο και  συνελήφθη για μοιχεία βρέθηκε να είναι ο ίδιος του ο γιος! Ο δικαιώτατος βασιλιάς αποφασίζει να του δοθή η πρέπουσα τιμωρία. Όλοι οι άρχοντες παρακαλούν, όλος ο λαός παρακαλάει τον βασιληά να φανή επιεικής προς τον γιο του, τον διάδοχο και κληρονόμο της βασιλείας του. Όμως εκείνος μένει στερεός στην γνώμη του και προτιμά να φυλάξη καλύτερα τον νόμο του παρά τον γιο του. Αλλ' επειδή οι μεσιτείες και οι παρακλήσεις τον περικυκλώνουν ασφυκτικά, αρχίζει να μαλακώνη και να ακούη όχι μόνον την δικαιοσύνη του, αλλά και την πατρική αγάπη. Η δικαιοσύνη -διελογίζετο- ζητάει να τυφλώσω τον γιο μου, γιατι είναι παραβάτης του νόμου μου.

Η πατρική αγάπη ζητάει να συμπαθήσω τον γιο μου, γιατι είναι γέννημα των σπλάχνων μου. Εάν εγώ παραβλέψω την δικαιοσύνη μου και δεν τον τιμωρήσω όπως του πρέπει, τότε θα είμαι άδικος δικαστής. Εάν πάλι παραβλέψω την πατρική μου αγάπη και τον τιμωρήσω όπως του πρέπει, τότε θα είμαι άσπλαχνος πατέρας. Αχ, τύχη! Κι αν επρόκειτο να γίνω πατέρας γιατι να με κάνεις δικαστή; Αχ, φύσις! Κι αν εγώ επρόκειτο να γίνω δικαστής, γιατι να με κάνεις πατέρα; Μα πως; Εγώ είμαι δίκαιος κριτής. Η δικαιοσύνη είναι τυφλή και δεν βλέπει το πρόσωπο του πταίστου.

Μα πάλι, τι αποφασίζω; Εγώ είμαι πατέρας φιλότεκνος. Η αγάπη είναι ωσαύτως τυφλή και δεν βλέπει το φταίξιμο του πταίστου. Είμαι βασιληάς και όταν θέλω μπορώ να τιμωρήσω. Μα και σαν βασιληάς που είμαι, όταν θέλω μπορώ να συγχωρήσω. Και να μη φυλάξω ένα νόμο που εγώ ο ίδιος ενομοθέτησα; Και να μη φυλάξω ένα γιο που εγώ εγέννησα; Τί να κάνω εγώ ο δυστυχής, ο δικαστής και πατέρας; Υπάρχει άραγε τρόπος να διαφυλάξω και τον νόμο μου, να διαφυλάξω και τον γιο μου; Ναι! Εδώ πρέπει να βγουν δυο μάτια. Ας βγη ένα από τα μάτια μου, ας βγη και ένα του γιου μου! Ας δώση εκείνος το ένα γιατι είναι πταίστης και εγώ το άλλο γιατι είμαι πατέρας.

Κατ' αυτον τον τρόπο θα ευχαριστήσω και την δικαιοσύνη μου και την αγάπη μου. Ούτω πως θα διαφυλάξω τον νόμο μου και τον γιο μου. Έτσι θα φανώ και δίκαιος δικαστής και φιλότεκνος πατέρας. 

Έτσι και έγινε, ακροαταί μου! Εδώ εχρειάζοντο δυο μάτια! Από το ένα μέρος, για να εκπληρωθή ο νόμος και να τιμωρηθή το φταίξιμο, από το άλλο για να διαφυλάξη ο δικαστής πατέρας την αγάπη του και να σώση ο πταίστης γιος το φως του. Ευρέθη αυτός ο μέσος όρος, να δώση το ένα μάτι ο πατέρας, και το άλλο ο γιος. Αυτό είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα ανάμεσα σε όλες τις ιστορίες μιας ακριβούς βασιλικής δικαιοσύνης και μιας πατρικής συγκαταβάσεως. Όμως είναι παράδειγμα ανθρώπινο που δεν φθάνει να συγκριθή με εκείνο, που έκανε ένας δίκαιος και εύσπλαχνος μαζί Θεός.

Υπήρχεν εξ αρχής άνωθεν θεική απόφασις γεγραμμένη στο ξύλον της γνώσεως, μέσα στον Παράδεισο της Τρυφής, ότι όποιος θα έτρωγε απ' εκείνο το δένδρο και θα παρέβαινε την θείαν εντολή (του να μη γευθή ποτέ δηλαδή) να είναι παραδομένος στον θάνατο΄ ''η δ' αν ημέρα φάγητε απ' αυτού θανάτω αποθανείσθε''. Και εμείς παραβήκαμεν αυτή την εντολή, φέροντες το προπατορικόν αμάρτημα του Αδάμ΄ ''εν τω Αδάμ πάντες αποθνήσκουσι''. Αμαρτήσαμε με την προπατορική, αλλά και τις προαιρετικές αμαρτίες, τόσον ώστε όλοι υποκείμεθα στην θεία κατάρα. Όλοι άξιοι της αιωνίου κολάσεως.

Έπρεπε, λοιπόν, εκεί ή να λάβουμε την πρέπουσα τιμωρία, να χάσουμε δηλαδή τα δύο μας μάτια, τις δύο ζωές που έχουμε, την σωματική και την ψυχική με την τιμωρία, ή να βρεθή ένας τρόπος ιατρείας. Αλλά ποιος τρόπος να βρεθή, εφ' όσον το χρέος μας προς τον Θεό είναι άπειρο; Ακόμη κι αν ερχόταν κάποιος σαν τον Μωυσή ή κάποιος από τους προφήτες ή χίλιοι άνθρωποι΄ ακόμη και αν λάβαιναν σάρκα και οστά χίλιοι άγγελοι με σκοπό να πεθάνουν για να πληρώσουν για εμάς την θεία δικαιοσύνη, το αίμα που θα επρόκειτο να χύσουν όλοι εκείνοι οι άγγελοι, δεν θα έφθανε.

Και τούτο διότι σαν αίμα κτισμάτων θα ήταν περασμένης, ελειπούς και ολίγης τιμής, ενώ το χρέος μας προς τον Θεό ήταν άπειρο. ''Έδει τοίνυν δυοίν θάτερον -θεολογεί ο άγιος Πρόκλος- ή πάσιν επαχθήναι τον εκ καταδίκης θάνατον, επειδή πάντες ήμαρτον ή τούτον δοθήναι προς αντίδοσιν τίμημα, ω τω χρέει της αμαρτίας. Άγγελος δε εξαγοράσασθαι την ανθρωπότητα ουκ ίσχυε, ηπόρει γαρ του τοιούτου λύτρου. Άνθρωπος ψιλός σώσαι ουκ ίσχυε. Θεός γυμνός παθείν ουκ ηδύνατο''.

Συνεχίζεται

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου ''Εσταυρώθης δι' εμέ'', 

περιέχον ''Δύο Λόγους του Ηλία Μηνιάτη +1717 εις την Αγίαν και Μεγάλην Παρασκευήν'', 

υπό αρχιμανδρίτου Δοσιθέου.

Έκδοση της ''Ιεράς Μονής Παναγίας Τατάρνης'' Ευρυτανίας, 2013, σελ. 56-63.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Μετά από τις δύο παραβολές, του Τελώνου και Φαρισαίου και του Ασώτου, οι θειότατοι Πατέρες όρισαν να μνημονεύουμε την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, μήπως τυχόν κανείς, ακούγοντας σ’ εκείνες τις παραβολές για τη φιλανθρωπία του Θεού, πέσει σε αμέλεια, λέγοντας ότι ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και όταν σταματήσω την αμαρτία, εύκολα θα τα κάνω όλα. Γι’ αυτό όρισαν εδώ αυτή τη φοβερή ημέρα, για να φοβίσουν τους αμελείς με τον θάνατο και με την προσδοκία των βασάνων και να τους επαναφέρουν στην αρετή, ώστε να μην προσβλέπουν μόνο στη φιλανθρωπία του Θεού και ξεθαρρεύουν, αλλά να σκέφτονται και ότι ο Θεός είναι δίκαιος κριτής και αποδίδει στον καθένα κατά τα έργα του.

Και για έναν ακόμη λόγο· επειδή προηγήθηκαν οι ψυχές, έπρεπε να έρθει και ο Κριτής. Και κατά κάποιο τρόπο η παρούσα εορτή τοποθετείται τώρα σαν το τέλος όλων, γιατί και αυτή θα είναι τελευταία απ’ όλα τα ανθρώπινα. Διότι πρέπει να σκεφτούμε ότι την ερχόμενη Κυριακή θα βάλουν την αρχή του κόσμου και την έξωση του Αδάμ από τον Παράδεισο, ενώ η σημερινή είναι το τέλος όλων των δικών μας ενεργειών και πράξεων και του κόσμου αυτού. Έβαλαν δε τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου κατά την ημέρα της Απόκρεω, υποθέτω, για να καταστείλουν την τρυφή και την πολυφαγία με τον φόβο αυτής της εορτής και για να μας οδηγήσουν στη συμπόνια προς τους πλησίον μας.

Και για άλλο λόγο, επειδή για την απόλαυση (του καρπού) εξοριστήκαμε από την Εδέμ και βρεθήκαμε κάτω από καταδίκη και κατάρα, γι’ αυτό τοποθετήθηκε εδώ η παρούσα εορτή· και διότι πρόκειται κατά την ερχόμενη Κυριακή στο πρόσωπο του Αδάμ να διωχθούμε από την Εδέμ, ώσπου να έρθει ο Χριστός και μας επαναφέρει πάλι στον Παράδεισο.

Δευτέρα Παρουσία ονομάστηκε διότι και πρώτη φορά ήρθε ο Χριστός κοντά μας σωματικά, αλλά ήσυχα και χωρίς δόξα, τώρα όμως θα έρθει με υπερφυσικά θαύματα και με περιφανή λαμπρότητα από τον ουρανό και με το σώμα, για να γνωρίσουν όλοι ότι αυτός είναι που ήρθε και πρώτα και λύτρωσε το γένος των ανθρώπων, και πάλι πρόκειται να κρίνει τους ανθρώπους, αν φύλαξαν τις εντολές που τους δόθηκαν. Πότε, όμως, θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία κανείς δεν γνωρίζει, διότι αυτό ο Κύριος το απέκρυψε και από τους αποστόλους. Ωστόσο φανέρωσε κάποια σημάδια που θα προηγηθούν, και τα οποία κάποιοι Άγιοι τα διευκρίνισαν περισσότερο. Λέγεται ακόμη ότι θα γίνει αφού περάσουν επτά χιλιάδες χρόνια.

Πριν όμως από τη Δευτέρα Παρουσία θα έρθει ο Αντίχριστος, ο οποίος, όπως λέει ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, θα γεννηθεί από γυναίκα πόρνη, φαινομενικά παρθένο, που θα είναι Εβραία, από τη φυλή του Δαν, γιού του πατριάρχη Ιακώβ. Και τάχα θα ζήσει την κατά Χριστόν ζωή και θα κάνει θαύματα, όσα έκανε ο Χριστός, και θα αναστήσει νεκρούς. Όμως όλα θα τα κάνει κατά φαντασία, και τη γέννηση και την ενσάρκωση και όλα τα υπόλοιπα, όπως λέει ο Απόστολος: «Και τότε θα φανερωθεί ο υιός της απωλείας, με κάθε δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύτικα» (Β’ Θεσ. 2:3,9).

Ωστόσο δεν θα ενσαρκωθεί ο ίδιος ο διάβολος –λέει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός–, αλλά ένας άνθρωπος γεννημένος από πορνεία θα δεχτεί μέσα του όλη την ενέργεια του σατανά και θα παρουσιαστεί ξαφνικά. Στη συνέχεια θα φανεί τάχα καλός και πράος, και τότε θα γίνει μεγάλη πείνα και αυτός θα βοηθήσει τάχα τον λαό, και θα χρησιμοποιεί τις άγιες Γραφές και θα νηστεύει. Και οι άνθρωποι θα τον εξαναγκάσουν να γίνει βασιλιάς, και θα δείξει μεγάλη αγάπη στους Εβραίους και θα τους αποκαταστήσει στην Ιερουσαλήμ και θα οικοδομήσει τον ναό τους.

Επτά όμως χρόνια πριν, όπως λέει ο Δανιήλ, θα έρθουν ο Ενώχ και ο Ηλίας και θα κηρύττουν στον λαό να μη δεχτούν τον Αντίχριστο. Αυτός θα τους συλλάβει και θα τους βασανίσει, και τέλος θα τους αποκεφαλίσει. Όσοι θα θέλουν να μείνουν ευσεβείς, θα φύγουν μακριά, τους οποίους βρίσκοντάς τους στα βουνά, θα τους πειράξει με δαίμονες. Τα επτά όμως αυτά χρόνια θα ελαττωθούν για χάρη των εκλεκτών. Τότε θα γίνει και πολύ μεγάλη πείνα, και τα στοιχεία της φύσης θα μεταβληθούν, ώστε παρά λίγο να αφανιστούν όλοι.

Ύστερα απ’ όλα αυτά ξαφνικά θα γίνει η Παρουσία του Κυρίου σαν αστραπή από τον ουρανό. Και θα προπορεύεται ο Τίμιος Σταυρός και ένα ποτάμι φωτιάς κοχλάζοντας θα τρέχει μπροστά του και θα καθαρίζει όλη τη γη από τα μολύσματα. Αμέσως θα συλληφθεί ο Αντίχριστος και οι υπηρέτες του και θα παραδοθούν στην αιώνια φωτιά. Τότε θα σαλπίσουν οι Άγγελοι και όλο το ανθρώπινο γένος από τα πέρατα της γης και από όλα τα στοιχεία (1) θα συναθροισθεί μεμιάς στην Ιερουσαλήμ, γιατί αυτή είναι η μέση του κόσμου και εκεί στήθηκαν θρόνοι για την κρίση (Ψαλ. 121:5). Όλοι θα έχουν τα δικά τους σώματα και τις ψυχές, αλλά μεταστοιχειωμένα ώστε να είναι άφθαρτα, και όλοι θα έχουν μια μορφή. Και αυτά τα στοιχεία της φύσης θα μεταβληθούν προς το καλύτερο.

Τότε με ένα λόγο ο Κύριος θα χωρίσει τους δίκαιους από τους αμαρτωλούς, και όσοι έπραξαν τα αγαθά θα λάβουν την αιώνια ζωή, ενώ οι αμαρτωλοί την αιώνια τιμωρία, και αυτά ουδέποτε θα παύσουν. Πρέπει μάλιστα να γνωρίζουμε ότι τότε ο Χριστός δεν θα ζητήσει νηστείες, σωματικές κακοπάθειες και θαύματα –που κι αυτά βέβαια είναι καλά–, αλλά τα πολύ ανώτερα από αυτά, που είναι η ελεημοσύνη και η συμπόνια. Διότι στους δίκαιους και στους αμαρτωλούς θα πει έξι πράγματα: «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν και με φιλοξενήσατε, γυμνός και με ντύσατε, ασθενής και με επισκεφτήκατε, στην φυλακή ήμουν και ήρθατε κοντά μου. Εφόσον αυτά τα κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους, σε μένα τα κάνατε» (Ματθ. 25:35-36,40).

Και αυτά καθένας μπορεί να τα κάνει ανάλογα με τη δύναμή του. Τότε, λοιπόν, κάθε γλώσσα θα ομολογήσει ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός για τη δόξα του Θεού Πατρός (Φιλιπ. 2:11). Τα βάσανα τώρα που αναφέρει το ιερό Ευαγγέλιο είναι αυτά: «Εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών» (Ματθ. 8:12), «το σκουλήκι τους δεν θα σταματήσει και η φωτιά τους δεν θα σβήσει» (Μαρκ. 9:44) και «ρίξτε τον στο εξώτερο σκοτάδι» (Ματθ. 25:30). Όλα αυτά η Εκκλησία του Θεού τα δέχεται πέρα για πέρα, και θεωρεί ότι απόλαυση και βασιλεία των ουρανών είναι το να βρίσκεται κανείς μαζί με τον Θεό και τους Αγίους και να βλέπει αδιάκοπα το θεϊκό φως και να ανεβαίνει παντοτινά, ενώ βάσανα και σκοτάδι και τα όμοια, θεωρεί την απομάκρυνση από τον Θεό και το κάψιμο των ψυχών από τις τύψεις της συνειδήσεως, διότι από την αμέλεια και την πρόσκαιρη ευχαρίστηση στερήθηκαν το θεϊκό φως.

Με την άπειρη φιλανθρωπία σου, Χριστέ ο Θεός, αξίωσέ μας να ακούσουμε την ποθητή φωνή σου και συναρίθμησέ μας με τα πρόβατα στα δεξιά σου και ελέησέ μας. Αμήν.

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org

(1) Εννοεί τους νεκρούς από τα τέσσερα στοιχεία: γη, αέρα, νερό, φωτιά, από τα οποία πίστευαν οι αρχαίοι ότι αποτελείται ο φυσικός κόσμος.

(Διασκευή για την Κ.Ο. του κειμένου του Τριωδίου με τη βοήθεια και της μετάφρασης του αγίου Αθανασίου του Παρίου που περιέχεται στο βιβλίο Νέον Λειμωνάριον, Βενετία 1819, σελ. 275)

ΟΤΑΝ ΕΛΘΗ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΝ ΤΗ ΔΟΞΗ ΑΥΤΟΥ

(Ματθ. 25, 31-46)
«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ
(Όταν δε έλθει ο υιός του ανθρώπου με όλη την δόξα αυτού)»

Πώς όμως θα έρθει, πώς θα εμφανισθεί; Όπως δήλωσε ο ίδιος αλλού, λέγοντας: «καὶ τότε ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς (: και τότε θα δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται επάνω στις νεφέλες του ουρανού με δύναμη μεγάλη και δόξα πολλή)» [Ματθ. 24, 30]. Θα έρθει δηλαδή, όχι πια με ταπείνωση, ούτε με τη μικροπρέπεια τη δική μας, αλλά με δόξα και δύναμη θεϊκή. Θα ακούσεις και στα δύο ουσιαστικά το επίθετο «πολλή»· 

διότι με δύναμη πολλή και με δόξα πολλή θα κάνει τη δεύτερη θεϊκή παρουσία Του, γιατί την προηγούμενη την έκανε με αδύναμη και περιφρονημένη όψη, όση δηλαδή ήταν σε θέση να δουν οι πολλοί. Γιατί όμως επάνω σε σύννεφο; Επειδή έτσι εμφανίζεται πάντοτε ο Θεός: «νέφη καὶ γνόφος κύκλῳ αὐτοῦ (: Απρόσιτη και ακατάληπτη είναι η τελειότητά Του, ως εάν νεφέλη και γνόφος απλώνεται γύρω Του)» (Ψαλμ. 96, 2) και «Ἰδοὺ Κύριος κάθηται ἐπὶ νεφέλης κούφης (: Ιδού,ο Κύριος κάθεται επάνω σε ελαφρά ταχυκίνητη νεφέλη)» (Ησ. 19, 1).

Και πάλι: «ὁ τιθεὶς νέφη τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ (: αυτός που επιβαίνει επάνω στα νέφη σαν σε πολυτελή ταχέα άρματα)» (Ψαλμ. 103, 3) και «καὶ ταῦτα εἰπὼν βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν (: Και αφού είπε αυτά, ενώ εκείνοι Τον έβλεπαν, υψώθηκε προς τα επάνω και ένα σύννεφο ολόφωτο Τον παρέλαβε εκ των κάτω και Τον απέκρυψε από τα μάτια τους)» (Πραξ. 1, 9). Έτσι βέβαια Τον βλέπει και ο Δανιήλ (Δαν. 7, 13: «ἐθεώρουν ἐν ὁράματι τῆς νυκτὸς καὶ ἰδοὺ μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόμενος ἦν καὶ ἕως τοῦ παλαιοῦ τῶν ἡμερῶν ἔφθασε καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη''. 

(Έβλεπα μετά προσοχής στο όραμα της νυκτός και ιδού κάποιος, ως Υιός ανθρώπου, ερχόταν επί των νεφελών του ουρανού, έφθασε μπροστά στον Παλαιόν των ημερών και οδηγήθηκε προς Αυτόν υπό των αγγέλων εν δόξη)», έτσι λοιπόν θα έρθει και τότε, όχι κρυφά, αλλά ως Θεός και Κύριος με δόξα τέτοια που ταιριάζει σε Θεό, και όλα θα τα μεταβάλει προς το καλύτερο. Γιατί θα αναστηθούν οι νεκροί και θα απαλλαγεί από τη φθορά αυτό το ευάλωτο στα πάθη σώμα και θα φορέσει την αθανασία, την οποία θα του δώσει ο Χριστός, και θα κάνει όμοιας μορφής με το δοξασμένο σώμα Του εκείνους που πιστεύουν σε Αυτόν.

Γι’ αυτό και ο Ίδιος το γεγονός αυτό το ονομάζει απολύτρωση, λέγοντας: «ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν (: Όταν λοιπόν θα αρχίσουν αυτά να γίνονται, εσείς οι πιστοί μου, σηκωθείτε επάνω γεμάτοι ελπίδα και σηκώστε τα κεφάλια σας προς τον ουρανό όχι με φόβο, αλλά με χαρά και ελπίδα, διότι πλησιάζει πλέον η απαλλαγή από τα δεινά της παρούσης ζωής και η ένδοξη σωτηρία σας στην Βασιλεία των ουρανών)» (Λουκ. 21, 28).

Γιατί, όπως αν πει κάποιος για έναν άνθρωπο, ότι από τον πατέρα του πήρε το να είναι λογικός, δηλώνει ότι από λογικό γεννήθηκε και αυτός λογικός, έτσι και ο Μονογενής προήλθε από Θεό Θεός, και Κριτής από Εκείνον που κρίνει όλην τη γη, χωρίς να αποστερηθεί ο Πατέρας την εξουσία, επειδή έδωσε όλη την κρίση στον Υιό· γιατί ο Μονογενής είναι αχώριστος από τον Θεό, όπως το φως από τον ήλιο. Γιατί υπάρχει σε Αυτόν από τη φύση Του, και όλα όσα έχει ο Πατέρας είναι του Υιού, και αντιστρόφως.

Πηγή: https://alopsis.gr

Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας

Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΚΩΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι  καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η οριστική αναχώρηση του Μελετίου Μεταξάκη από το
Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Μέρος 2ον

Η Αναγνώριση των Αγγλικανικών Χειροτονιών

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ

ΑΛΗΘΕΙΑ

Εν Κων/πόλει τη 13 Αυγούστου 1922

Έτος ΜΒ', αριθ. 32, σελ. 327-328.

Τοις προέδροις των αγίων Ορθοδόξων Εκκλησιών

Η αγιωτάτη Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ανέκαθεν τω πόθω της των πάντων ενώσεως διαφλεγομένη, αεί δε τα ρήματα του Κυρίου εν ω έχουσα, όσα μικρόν προ του σωτηρίου πάθους προς τον ουράνιον αυτού Πατέρα ηύξατο ''ίνα πάντες εν ώσι'', παρηκολούθει μεν ενδιαφερόντως πάντοτε πάσαν των διισταμένων Εκκλησιών κίνησιν, ανέκρινε δ' επιμελώς και επισταμένως πάσαν αυτών ομολογίαν πίστεως ή οιανδήποτε άλλην δήλωσιν, γινομένην προς επίτευξιν προσεγγίσεων αυτών εν τη Ορθοδοξία.

Μετ' ευαρεσκείας δε διεπίστωσεν, ότι μεταξύ τούτων η πάντοτε την ζωηροτέραν επιθυμίαν της άρσεως των επιπροσθούντων προς προσέγγισιν, και δη και πλήρη ένωσιν αυτής μετά της Ορθοδόξου Εκκλησίας διατρανώσασα υπήρξεν η Επισκοπιανή Αγγλικανική Εκκλησία, ήτις, εξ ανατολών το χριστιανικόν φως δεξαμένη, ουκ επαύσατο προς ανατολάς αποβλέπουσα και την μετά των εν Ανατολή Ορθοδόξων ειλικρινή προσέγγισιν και πλήρη εν Χριστώ Ιησού ένωσιν περί πολλού ποιουμένη.

Δι ο δη και η καθ΄ημάς Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία την προθυμίαν ταύτην δεόντως εκτιμώσα και πρότερον μεν, εις πολλάς μετά της Εκκλησίας ταύτης προήλθε σχέσεις ειλικρινώς αδελφικάς, εσχάτως δε και ειδικήν συνέστησεν επιτροπείαν μετά της εντολής, όπως επί τη βάσει επιστημονικής ερεύνης καθορίση τα υπολειπόμενα έτι σημεία διαστάσεως, και τον τρόπον της άρσεως αυτών προς επίτευξιν πλήρους ενώσεως των δύο Εκκλησιών εν τω αυτώ ορθοδόξω χριστιανικώ πνεύματι.

Εν τη μελέτη δι' αυτής ταύτη η Επιτροπή κατιδούσα, ότι επί ενός προέχοντος ζητήματος του κύρους δηλονότι των αγγλικανικών χειροτονιών, η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία ούτω απεφήνατο επισήμως γνώμην τινά, ούτε συνολικώς ούτε διά τίνος των επί μέρους αγίων Συνόδων καίτοι ικαναί εγένοντο κατά καιρούς συζητήσεις μεταξύ των θεολόγων αυτής, ότι δε επίσημος τις διερεύνησις και κανονική λύσις του προέρχοντος τούτου ζητήματος μεγάλως αν διηυκόλυνε την ποθητήν ένωσιν των σπουδαιοτέρων κωλυμάτων των εναντιουμένων εις τον εκατέρωθεν επιδιωκόμενον θεάρεστον σκοπόν της ενώσεως ειρημένου, υπέβαλεν υπό την κρίσιν της περί Ημάς Αγίας και Ιεράς Συνόδου έκθεσιν σχετικήν, επιστημονικώς διαπραγματευομένην το ειρημένον ζήτημα.

Την ουν έκθεσιν ταύτην της Επιτροπής εν επανειλημμέναις συνεδριάσεσιν αυτής μελετήσασα η περί ημάς Αγία και Ιερά Σύνοδος, και λαβούσα υπ' όψιν:

1) Ότι η χειροτονία του Ματθαίου Πάρκερ εις Αρχιεπίσκοπον Καντουαρίας υπό τεσσάρων Επισκόπων έστι γεγονός ιστορικώς μεμαρτυρημένον. 

2) Ότι εν τη χειροτονία ταύτη τε και ταις εφεξής εύρηνται πλήρη τα ορθόδοξα και απαραίτητα όρατά τε και αισθητά στοιχεία εγκύρου επισκοπικής χειροτονίας, η τε επίθεσις δηλονότι των χειρών και η επίκλησις του Παναγίου Πνεύματος και η πρόθεσις του μεταδούναι το της Επισκοπικής διακονίας χάρισμα. 

3) Ότι οι επιστημονικώς εξετάσαντες το ζήτημα ορθόδοξοι θεολόγοι σχεδόν ομοφώνως εις τα αυτά κατέληξαν συμπεράσματα, υπέρ του κύρους αποφανθέντες των Αγγλικανικών χειροτονιών. 

4) Ότι η εν τη Εκκλησία πράξις ουδεμίαν παρέχει ένδειξιν, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία έθηκέ ποτε επισήμως εν αμφιβόλω το κύρος των Αγγλικανικών χειροτονιών, κατά τρόπον υποτυπούντα, ότι εν περιπτώσει ενώσεως των Εκκλησιών η αναχειροτονία των Αγγλικανικών κληρικών θεωρείται επιβεβλημένη. 

5) Ότι το γενικόν τούτο πνεύμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας εκπροσωπούντες οι κατά καιρούς Αγιώτατοι Πατριάρχαι και άλλοι Ιεράρχαι της Ανατολής, γράφοντες προς Αρχιερείς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, προσηγόρευον αυτούς ''Σεβασμιωτάτους εν Χριστώ αδελφούς'' αδελφικόν απονέμοντες ασπασμόν, απεφήνατο γνώμην υπέρ του εγκύρου της Αγγλικανικής Ιερωσύνης κρίνασα άμα όπως η διαγνώμη αύτη της ιεράς Συνόδου της εν Κων/πόλει Αγιωτάτης Εκκλησίας εξαγγελθή και ταις λοιπαίς αγίαις ορθοδόξοις Εκκλησίαις, όπως δοθή αυταίς αφορμή προς του αποφήνασθαι και ταύταις την εαυτών γνώμην ώστε διά των μερικών διαγνώσεων γνωσθήναι την επί την επί του σοβαρού τούτου ζητήματος πανορθόδοξον αντίληψιν. 

Γράφοντες τοίνυν και τη Υμετέρα λίαν αγαπητή...  και τας παρ' ημών κρατησάσας επί του ζητήματος τούτου σκέψεις ανακινούμενοι ουδόλως αμφιβάλλομεν, ότι και η Υμετέρα... μελετώσα μετά τα της περί Αυτήν αγ. και ι. Συνόδου το ζήτημα τούτο, ευαρεστηθήσεται ανακοινώσασθαι υμίν το πόρισμα της διασκέψεως προς περαιτέρω καλλιέργειαν των μετά της Αγγλικανικής Εκκλησίας ενωτικών σχέσεων, επί τη χρηστή ελπίδι, ότι ο Ουράνιος της Εκκλησίας Δομήτωρ διά της πανσενουργού αυτού χάριτος αναπληρώσει τα ελλείποντα και οδηγήσει πάντας τους εις αυτόν πιστεύοντας εις επίγνωσιν της αληθείας και εις την πρήρη ένωσιν, όπως γένηται εξ αυτών μία ποίμνη υπό αρχιποιμένα αυτόν τον αληθή ποιμένα των προβάτων τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ω η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.

Συνεχίζεται

Σημ. ημετέρα: Η ''Εκκλησιαστική Αλήθεια'' -απόσπασμα της οποίας δημοσιεύσαμε-

 ήταν εκκλησιαστικό περιοδικό του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, 

εκδιδόταν επί 43 συνεχόμενα χρόνια (1880-1923)

 και απηχούσε επισήμως τις απόψεις και τα δρώμενα αυτού. 
Μεταφορά στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια κειμένου, παρουσίαση 
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.