Η ΑΝΟΣΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΟΙΜΩΔΟΥΣ ΜΑΤΘΑΙΪΚΗΣ ΝΟΣΟΥ

Το προχθεσινό άρθρο του αρχιμανδρίτη π. Παισίου Παπαδόπουλου,
σχετικά με τα ζητήματα αποτείχισης που έθεσε,
ήταν -αν μη τι άλλο- ειλικρινές, 

εναργές και προπάντων στερητικό οποιασδήποτε άλλης ερμηνείας.
Έθεσε επί τάπητος την διαιωνιζόμενη στάση των νεοαποτειχισμένων 

''επί τον τύπον τον ήλων'',
δήλωσε ευθαρσώς τη δική του διαδραστική στάση αποτείχισης
και έστειλε σαφέστατα το δικό του μήνυμα προς τους υπόλοιπους νεοαποτειχιζόμενους,
που -βεβαίως- αφορά και εμάς τους Ορθοδόξους του πατρίου ημερολογίου.
Διερωτήθηκε:
''Δεν γίναμε στο νέο ημερολόγιο οι αποτειχισμένοι, περισσότερες παρατάξεις από το Πάτριο;''
Ο π. Παίσιος με ολοκληρωμένη, πλήρη και καθ΄όλα ορθή -σύμφωνα με την πραγματική, πατερική παράδοση- έξοδο εκ των τειχών της αίρεσης
συνεχίζει τον δρόμο 

του Αρχιμανδρίτη π. Χρυσοστόμου Σπύρου
και του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου.
Το αν δεν εντάχθηκε σε κάποια Σύνοδο του πατρίου ημερολογίου,
αυτό δεν τον καθιστά -φυσικά- ούτε λιγότερο Ορθόδοξο εξ΄ημών,
αλλά από την άλλη,
ούτε και η Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών έχει χρείαν,
προκειμένου 

να βγει στη γύρα προς άγρα υποψήφιων μελών! 

Έχει τέτοια -ιστορικά εκφρασμένη- ομολογιακή διαδρομή στην αποτείχιση και τον αντιοικουμενιστικό αγώνα, που το μόνο, βασικό (εκτός των άλλων), αφόρητα βασανιστικό και δογματικά αθεολόγητο ''ταγκαλάκι'' που πάντα την ''τραυμάτιζε'', ήταν ο έρπων ''ματθαιικός αυτοματισμός'' ή καλύτερα ο έρπων ''ματθαιικός κατακερματισμός'', που ακόμη και σήμερα στις συνειδήσεις κάποιων (κληρικών και λαικών) δημιουργεί έριδες και σχίσματα διά της χρονίας τώρα παραδοχής των ακύρων μυστηρίων εκ μέρους των καινοτόμων. Δια του τρόπου αυτού ''Σύνοδοι'' αυτοκαταστώνται ως οι μοναδικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα πληρώματά τους (κλήρος και λαός), ως οι μοναδικοί Ορθόδοξοι στον κόσμο! Ρωτήστε κάποιο μέλος των ματθαιικών παρασυναγωγών της Θήβας ή της Θεσσαλονίκης ή και της Μεσογαίας και θα σας πει, πως οι Μητροπολίτες τους είναι οι μοναδικοί Ορθόδοξοι που υπάρχουν!

Αυτοί είναι οι σαθροί, γενόσιμοι και σεσηπώτες καρποί 

του άφρονου, ματθαιικού φρονήματος, 

που πάντα αστήρικτο και αβάσιμο στην πατερική θεολογία και παράδοση συνθηματολογεί 

εκμεταλλευόμενο τον ατέλειωτο κατήφορο των Οικουμενιστών και φυσικά 

την αγνωσία ή την ημιμάθεια του όποιου, εαυτού ποιμνίου. 

Αυτή η απαραίτητη και αναγκαία επισήμανση καταγράφεται προκειμένου να διαγνωσθούν τα ''Γιατί'', 

της μη προσχώρησης των νεοαποτειχισμένων αδελφών μας σε μια πνευματικώς υγιή Σύνοδο, 

όπως είναι η προεδρευομένη υπό τον Αρχιεπίσκοπό μας κ. Καλλίνικο. 

Αν δεν γίνει δημοσία γνωστό και ανοιχτά ομολογούμενο, 

πως η Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών δεν αποτελεί μόνο αυτή την γνησία Εκκλησία, 

αλλά ούτε και κάποια ''άλλη'' Εκκλησία, 

αλλά βρίσκεται εντός των ορίων της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, 

τότε θα εκλίψουν δια παντός οι δισταγμοί, οι αμφιβολίες 

και οι αμφιταλαντεύσεις για την συγκρότηση ενιαίου αντιοικουμενιστικού 

αγώνα. 

Για το τι αντιλέγουν οι εκπρόσωποι της ματθαιικής παρασυναγωγής, που απεργάζονται ευφάνταστους, ιδιώνυμους, αλχημικούς και αυτοσχέδιους λεκτικούς προσδιορισμούς -τύπου ''παλαιοημερολογίτικος οικουμενισμός''- αυτό μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Μικρή απόδειξη της αλαφιασμένης, ματθαικής πλάνης και παραπλάνης αποτελεί το προ ετών συμβάν διαγραφής μοναχού από ματθαική παρασυναγωγή... ''επί Κυπριανισμώ''! Οι δύστηχοι αγνοούν, πως για να διαγραφεί κληρικός επί αιρέσει, πρέπει αυτή να είναι κατεγνωσμένη από Οικουμενική Σύνοδο. Διαφορετικά θα πρέπει ν΄αρχίσουν όλοι να αλληλοδιαγράφονται -επί παραδείγματι- επί Ματθαιισμό, επί Ευγενισμό, επί Μαριαμισμό, επί Τρικαμηνισμό και πάει λέγοντας. Και να σκεφθεί κανείς, πως ο αείμνηστος πνευματικός μας πατέρας ακολουθούσε πάντα την πατερική ''γραμμή'' του αγίου της Εκκλησίας μας, πρώην προέδρου μας και ομολογητή Χρυσοστόμου Καβουρίδη! Όσο για τα επί ''ακύρων μυστηρίων'' που επικαλούνται διάφοροι επί τη αδολεσχία τους, παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα του αειμνήστου Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού προς τον Σεβασμιώτατο Κάλλιστο, Αριθ. Πρωτ. 65α, Εν Φυλή τη 31η Μαίου 1983. Και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω! 

''{...}Μέχρι της συγκλήσεως Συνόδου,
μόνης αρμοδίας να αποφασίσει περί της αιρέσεως και των αιρετικών,
η Θεία Χάρις, φιλανθρωπευομένη ενήργει προς σωτηρίαν του αγνοούντος
ή διωκομένου Λαού του Θεού,
οπωσδήποτε όμως εις κατάκρισιν των αιρετικών
και των συμφρονούντων προς αυτούς ενσυνειδήτως, ως αποδεικνύεται εκ των κατωτέρω''.
''{...} Πρώτον πρόσωπον νοείται η εκδούσα τον Κανόνα Οικουμενική Σύνοδος,
δεύτερον ο παραβάτης τούτου και τρίτον ο κριτής.
''Αν η Σύνοδος'', γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης,
''δεν ενεργήσει εμπράκτως την καθαίρεσιν των Ιερέων,
ή τον αφορισμόν,
ή τον αναθεματισμόν των λαικών,
οι Ιερείς αύτοι και οι λαικοί, ούτε καθηρημένοι είναι ενεργεία,
ούτε αφορισμένοι ή αναθεματισμένοι.
Είναι υπόδικοι όμως, εδώ μεν (εις την παρούσαν ζωήν) εις την καθαίρεσιν και αφορισμόν ή αναθεματισμόν,
εκεί δε (εις την μέλλουσαν ζωήν) εις την θείαν δίκην''.
Συμπληρώνων δε ο αυτός ζηλωτής Άγιος (εις την υποσημ. 2 της ερμηνείας του Γ' Κανόνος των Αγίων Αποστόλων), λέγει χαρακτηριστικώς:

''Αύτοι οι ίδιοι θείοι Απόστολοι φανερά εξηγούσι τον εαυτόν τους με τον ΜΣΤ' Κανόνα τους, επειδή δεν λέγουσι, πως ήδη ευθύς ενεργεία ευρίσκεται καθηρημένος, όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος δεχθεί το των αιρετικών βάπτισμα, αλλά καθαιρείσθαι προστάσσομεν, ήγουν να παρασταθεί εις κρίσιν, και αν αποδειχθεί, πως τούτο έκαμε, τότε ας γυμνωθεί με την ιδικήν σας απόφασιν από την ιερωσύνην, τούτο προστάσσομεν''! Τούτο συνάδει και προς τον ΙΕ Κανόνα της ΑΒ' Συνόδου, ο οποίος επαινεί την αποτείχισιν «προ συνοδικής διαγνώσεως», εκ του κηρύσσοντος αίρεσιν επισκόπου. Λέγει «προ συνοδικής διαγνώσεως», διότι αύτη προυποτίθεται βεβαίως και δια τον κηρύξαντα αίρεσιν''. Αυτή είναι η ορθή πατερική παράδοση της Εκκλησίας μας, που από την μια στέκεται φιλάνθρωπη προς το αγνούν την αίρεση ποίμνιο και από την άλλη θέτει -εν δυνάμει και ουχί εν ενεργεία- κατακριτέον τον παραβάτη του Νόμου μέχρι τη σύγκληση Οικουμενικής Συνόδου. 

Στην αντίθετη περίπτωση, 

καθείς κληρικός ή ομάδα ή κοινότητα θα αποφάσιζαν αυτοί περί του παραβάτη 

και όλοι θα ήταν αιρετικοί, όλοι κατακριτέοι και ουχί υπόδικοι πλέον, 

αλλά κατάδικοι!

 Και η Δικαιοσύνη της Εκκλησίας απλά θα πήγαινε περίπατο... 

Αυτός είναι ο χρόνιος ορθολογιστικός, εκκλησιολογικός ''κομπογιαννιτισμός'' 

της παροιμιώδους, χρόνια νοσούσης και εγνωσμένης ''ματθαιικής οίησης'' 

(και δεν προσδιορίζει μόνο τους ματθαιικούς!), 

 που παρόμοιά της δεν έχει εμφανισθεί από το ημερολογιακό σχίσμα του 1924 και εντεύθεν! 

Και έτσι, αυτή η επηρμένη, ματαιόδοξη, -παπικής προέλευσης- αποδοχή 

και παραδοχή της σωτηριολογικής αποκλειστικότητας, 

που διέπει το αλαζονικό, πτωτικό σύνδρομο του ''Ματθαιισμού'', 

γυρίζει αυτεπίστροφο προς τους ίδιους του Ματθαιικούς σφετεριστές της εκκλησιολογικής σωτηρίας, 

όπου κάθε ματθαιική παρασυναγωγική κοινότητα έχει τον δικό της και -φυσικά-μοναδικό Ορθόδοξο επί Γης!... 

Τέλος, πολλοί ενδοιαστικοί, διστακτικοί, δειλιάζοντες και αμφιταλαντευόμενοι 

διερωτώνται εναγωνίως, καλόπιστα και καρτερικά

 (όπως τελευταία στο ιστολόγιο ''Ο Παιδαγωγός''), 

ποια είναι τελικά η αληθινή Εκκλησία μέσα στην επίδημη πανώλη της πνευματικής σύγχυσης που κυριαρχεί. 

Και η απάντηση είναι καθ΄όλα απλούστατη: 

κάθε εν συνειδήσει πιστός και γνώστης της διαδραματιζόμενης ''Αίρεσης των Εσχάτων'' 

που αποτειχίζεται από την καινοτόμο Εκκλησία, 

βρίσκεται εντός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, 

είτε κατά μόνας, είτε σε Σύνοδο του πατρίου ημερολογίου. 

Τέλος και τω Θεώ δόξα! 

Σαν επίλογο στο άρθρο μας παραθέτουμε ένα ενδεικτικό των προηγούμενων λόγων μας απόσπασμα εκ των ανθενωτικών έργων του ιατρού Αλεξ. Καλόμοιρου (+): 

«Κατά ενωτικών» και «Το σύγκριμα». 

« Πάντα θα βρεθεί ένας κανονικός ιερεύς, χειροτονημένος από έναν κανονικό Επίσκοπο, 

που να ακολουθεί την Παράδοση. 

Γύρω σε τέτοιους ιερείς θα συσπειρώνονται οι μικρές ομάδες των πιστών 

που θα απομείνουν στο τέλος των καιρών. 

Αυτές οι μικρές ομάδες, θα είναι η κάθε μία τους και από μία τοπική «Καθολική» Εκκλησία του Θεού. 

Ο πιστός θα βρίσκει μέσα σ' αυτές όλο το πλήρωμα της Χάριτος του Θεού. 

Δεν θα έχουν ανάγκη από διοικητικούς ή άλλους δεσμούς, 

γιατι η κοινωνία που θα υπάρχει μεταξύ τους θα είναι η τελειότερη που μπορεί να υπάρξει. 

Θα είναι η κοινωνία στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, η Κοινωνία στο Πνεύμα το Άγιο. 

Οι χρυσοί κρίκοι της αναλλοίωτης Ορθοδόξου Παραδόσεως 

θα συνδέουν τις Εκκλησίες αυτές μεταξύ τους, 

καθώς και με τις Εκκλησίες του παρελθόντος, με την θριαμβεύουσα Εκκλησία των ουρανών. 

Μέσα σ' αυτές τις μικρές ομάδες θα διατηρηθεί ακέραιη 

η Μία, Αγία, Καθολική καί Αποστολική Εκκλησία''!

Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΝΑΙ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ Γ.Ο.Χ

του Αρχιμανδρίτη π. Παισίου Παπαδοπούλου

Σε όλο αυτό το εκκλησιαστικό ανακάτεμα που προέκυψε με τον Οικουμενισμό όλοι φέρουν ευθύνη, αλλά σε διαφορετικό βαθμό. Πρωτίστως εξαιτίας ο αιρεσιάρχης Βαρθολομαίος, δευτερευόντως οι επίσκοποι που δεν παίρνουν θέση -ούτε λόγῳ ούτε έργῳ- με αποτείχιση, και στην συνέχεια οι ιερείς και οι μοναχοί που δεν δημιουργούν τις προϋποθέσεις εκείνες που χρειάζονται για να συγκληθεί -εξ αιτίας σκανδαλισμού των συνειδητοποιημένων πιστών για θέμα πίστεως και αντικανονικών ενεργειών με τις οποίες κουκουλώνεται η παναίρεσις- Σύνοδος ορθοδόξων Ιεραρχών, που θα καταδικάσει τον Οικουμενισμό. Ευθύνη πολύ μικρότερη, όχι όμως αμελητέα, φέρουν και οι όποιοι αποτειχισμένοι είτε πατέρες, είτε ιστολόγια είτε πρόσωπα ανακατώστρες που παραπληροφορούν ψευδόμενοι ΕΝΕΚΕΝ σκοπιμότητας! 

Από την αρχή έδειξα τόσα ξεκάθαρα τις θέσεις μου στην αποτείχιση και νομίζω, δεν μπορούν να το αμφισβητήσουν ακόμη και οι μεγαλύτεροι εχθροί μου, οι οποίοι όμως προέκυψαν, διότι ακριβώς δεν συμβιβάστηκα μαζί τους. Και δεν συμβιβάστηκα, όπως γνωρίζετε με κανέναν! Όλους τους αγαπώ, ενδεχομένως να στεναχώρησα και κάποιους, αλλά δεν θα δεχτώ την ανθρώπινη πλανεμένη λογική, όταν διαπιστώνω ότι δεν κινούνται σωστά και θεάρεστα, όπως οι άγιοι Πατέρες. Ταχθήκαμε εξ αρχής υπέρ του παλαιού, πιο σωστά του πατρίου εορτολογίου, όπως κανονικά θα πρέπει να το ονομάζουμε και όχι υποτιμητικά παλαιό! Ο λόγος απλός και αυτονόητος, το αιωνόβιο αυτό σχίσμα νεοημερολογητών και παλαιοημερολογητών πρέπει να τελειώσει. Μήπως αμαρτάνουμε επειδή δεν θέλουμε να διαιωνίζεται το σχίσμα μέσα στην Εκκλησία; Ένα το κρατούμενο! 

Υπάρχει η αίρεση του Οικουμενισμού για της οποίας την επικράτηση θεσπίσθηκε το νεό. Κάνω λάθος; Δύο τα κρατούμενα! Έγινε η ψευτοσύνοδος στο Κολυμβάρι και αναγνωρίσθηκαν οι αιρέσεις ως Εκκλησίες. Μπορούμε μόνοι μας χωρίς να ενωθούμε όλοι οι Ορθόδοξοι, που δεν θέλουμε τον Οικουμενισμό να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την αίρεση; Τρία! Δεν γίναμε στο νέο ημερολόγιο οι αποτειχισμένοι περισσότερες παρατάξεις από το Πάτριο; Τέσσερα! Διαφέρουμε σε δογματικά ζητήματα από τους πιστούς του πατρίου; Πέντε τα κρατούμενα! Αφού όλοι θέλουν να διαιρούν και να διαιρούνται είναι κακό, κάποιος να αγωνίζεται να ενωθεί και να ενώσει; ΟΧΙ! Εξι. Όταν λέμε παλαιό ημερολόγιο και Γ.Ο.Χ εννοούμε το ίδιο; ΟΧΙ! Επτά. Όταν κάποιον του παλαιού ημερολογίου δεν τον έχουν κοινωνικό οι Γ.Ο.Χ, επειδή κοινωνεί και με τους πιστούς του νέου ημερολογίου για τον λόγο ότι δεν δέχεται ως άκυρα τα μυστήρια τους, αυτός είναι Γ.Ο.Χ παράταξη; ΟΧΙ! Οκτώ. ‘Οταν κάνουμε αποτείχιση κάνουμε αποτείχιση αυτοκτονίας, χωρίς προοπτική αποκατάστασης της εκκλησιαστικής τάξης; Εννέα! Όταν αγωνιζόμαστε για να βρεί τον δρόμο της η αποτείχιση είμαστε πλανεμένοι; Δέκα! 

Όταν γνωρίζουμε ότι κάποια πράγματα δεν θα βρουν λύση, αλλά θα επιδεινωθούν πρέπει να περιμένουμε σε κατάσταση Νιρβάνας; Αυτό είναι κισμετισμός (kismetismoς από το kismet) δεν είναι χριστιανισμός! Αν ο επίσκοπος εκάστης Μητροπόλεως θέλει να δώσει λύση μπορεί, φτάνει να στηριχθεί στον Θεό και δεύτερον να μην τον κάνουν ότι θέλουν αυτοί που είναι γύρω του. Τί πρέπει εμείς να κάνουμε, να αλλαξοπιστήσουμε για να τα έχει καλά ο κάθε επίσκοπος με τον Βαρθολομαίο ή θα πρέπει να αρχίσουμε να κλαψουρίζουμε για την διακοπή μισθοδοσίας και για το ότι χάνουμε το μοναστήρι μας, στο οποίο είμαστε οι κτήτορες; Και ενώ έχουμε διακοπή μισθοδοσίας πληρώνουμε τα δάνειά του με πολύ δυσκολία από χρήματα πραγματικών φίλων που έδειξαν τέτοια ανωτερότητα που δεν έχουν οι επίσκοποί μας; Καθένας είναι υπεύθυνος για ότι λέγει, γράφει και κάνει. Εμείς σύμφωνα με την συνείδησή μας βρήκαμε πλέον πνευματικό εκ του πατρίου. 

Αναλογισθείτε όμως εσείς οι μνημονευτές, οι οικονομιστές και τρικαμηνικοί γιατί! Μήπως αμαρτάνουμε που εξομολογούμαστε; Όταν ο πνευματικός δεν έχει εκείνες τις ανόητες απαιτήσεις ορισμένων ζηλωτών να ξαναμυρωθούμε ή να τον μνημονεύουμε υποχρεωτικά ή να δεχόμαστε μόνο πιστούς εκ του παλαιού, όταν μαλιστα γνωρίζουμε ότι έχει αγία ζωή και άγιο γέροντα και δεν είναι απ' αυτούς, που όταν παίρνουν παρουσίες να φωνάζει «παρούσα» αμαρτήσαμε που τον κάναμε γέροντα; Όλοι αυτοί που φωνασκούν κάνουν ζημιά μεγάλη και το έλεγα από την αρχή. Καλύτερα παλαιοημερολογίτη πνευματικό παρά οικονομιστή ή μνημονευτή ή ζουρλό με συγχωρείτε! Όσοι θέλετε ακολουθείτε! Κλείστε όμως τα στοματάκια σας και κάντε προσευχή με πόνο και μετάνοια. Όσοι θέλετε να δημιουργείτε φασαρίες στις συνάξεις που προΐσταμαι θα είμαι αμείλικτος. Είμαι επιεικής στον αμαρτωλό αλλά στον συκοφάντη, στον διαστροφέα της αλήθειας είμαι ξίφος κοφτερό. Όσοι θέλετε να επιστρέψετε ελάτε! 

Ευλογία για τους Οικουμενιστές αγιορείτες στο Όρος όπου σας σκανδαλίζουν, δεν θα σας δώσω να πάτε μέχρι να αποκατασταθεί η Ορθοδοξία. Όσοι θέλετε να φύγετε μην ψάχνετε προφάσεις να μαλώσετε, μπορείτε πιο εύκολα, απλά, να απομακρυνθείτε! Δεν έχω όμως την ευθύνη καμμίας ψυχής που θα χαθεί. Όσοι θέλετε να μείνετε, πιαστείτε από την προσευχή, λίγα λόγια, πονεμένη καρδιά και ταπεινό φρόνημα. Και μην ξεχνάτε κάνω και εγώ λάθη. Όμως την ώρα της μάχης δεν ασχολούμαι με τα κουμπιά στα μανίκια των στρατιωτών, αν είναι κομμένα ή ξεκούμπωτα, δεν ασχολούμαι με τις βλακείες ορισμένων γυναικαρίων, βλέπω την έκβαση της μάχης. Πρέπει να έχω ανοιχτά τα αυτιά μου στα άνωθεν κελεύσματα και όχι στα ιστολόγια και εκείνους που δεν αναγνωρίζουν την αγιότητητα του Γέροντος Παϊσίου. Φτάνει έως εδώ, άκουσα και το ευχαριστώ! Όπως είπα, το ξαναλέω, αδειάστε τις εκκλησίες του νέου, γεμίστε τις εκκλησίες των παλαιοημερολογιτών, εκείνων, που δεν έχουν άρρωστες απαιτήσεις. Δεν περιμένουμε τίποτα πλέον από το νέο, ίσως στο παλαιό να γίνει κάτι, διότι θα έχουμε την ευλογία του Θεού. Αυτοί στο νέο όλοι μαζί τελικά: οικουμενιστές, μνημονευτές, οικονομιστές και ζουρλωτές θα καταλήξουν στην πλάνη του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!

Αναδημοσίευση εκ του ιστολογίου ''ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ'' ΕΔΩ.

Αρχιμανδρίτης π. Παίσιος Παπαδόπουλος
Ηγούμενος Ι. Μ. Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Φιλώτα

ΧΑΜΟΓΕΛΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

του Μάριου Καλογερόπουλου

Χαμογελώ για τους δύο στρατιωτικούς που επέστρεψαν μετά από 5 μήνες στις οικογένειές τους.

Χαμογελώ γιατί επιτέλους ήρθε μια ευχάριστη είδηση για την Ελλάδα από το εξωτερικό.

Χαμογελώ για τους Έλληνες αθλητές που μέσα σε λίγα 24ωρα έδωσαν πολλές αφορμές εθνικής ανάτασης.

Χαμογελώ γιατί αυτοί οι αθλητές με τις δηλώσεις τους έδειξαν ότι έχουν ήθος, μια αρετή σπάνια για την εποχή μας.

Αλλά...

Δεν ξεχνώ ότι στις 23 Ιουλίου 95 συμπολίτες μας έχασαν τη ζωή τους από τη φονική φωτιά στο Μάτι γιατί όπως είπε και ο καθηγητής Ζερεφός "δεν τους δόθηκε η δυνατότητα εξόδου από την πύρινη λαίλαπα".

Δεν ξεχνώ ότι εκατοντάδες άλλοι, αν και επέζησαν από τη "μαύρη Δευτέρα", είδαν τη ζωή τους να αλλάζει γιατί είτε θρηνούν συγγενείς, φίλους ή συναδέλφους, είτε πρέπει να διαχειριστούν τη φρίκη που έζησαν εκείνο το απόγευμα.

Δεν ξεχνώ ότι μια συγγνώμη και μια αναγνώριση πιθανών λαθών και παραλείψεων για την 23η Ιουλίου ακόμα δεν έχει ακουστεί από αυτούς που πρέπει.

Δεν ξεχνώ ότι από το πρωί της ερχόμενης Τρίτης η ζωή θα παραμένει δύσκολη, οι μισθοί θα παραμένουν χαμηλοί, οι Έλληνες θα συνεχίσουν να φεύγουν στο εξωτερικό, οι φόροι θα συνεχίσουν να αυξάνονται και σίγουρα δεν θα υπάρχει η θρυλούμενη από την κυβέρνηση "έξοδος από τα Μνημόνια".

Φωτογραφία: Πρεσβυτέρου π. Μιχαήλ Κωνσταντινίδη

ΤΗ ΑΥΤΗ ΗΜΕΡΑ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Τω αυτώ μηνί β', ανακομιδή του λειψάνου του αγίου πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Αφού παρήλθον χρόνοι πολλοί μετά το μαρτύριον του αγίου πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου Στεφάνου, ήτοι χρόνοι το (304), και αφού ετελειώθησαν δια του μαρτυρίου πολλοί χριστιανοί, τότε η ειρήνη διεδέχθη την ταραχήν, και εις την οικουμένην επεκράτησεν ελευθερία και ησυχία΄ και όλαι μεν οι φυλακαί ευχερώθησαν από τους φυλακισμένους χριστιανούς, όλα δε τα βασανιστήρια των τυρράνων έπαυσαν, επειδή εβασίλευσεν ο μέγας Κωνσταντίνος, ο χριστιανικότατος και πρώτος βασιλεύς των ορθοδόξων. Τότε δε εφανερώθη και πολύτιμος θησαυρός, ήτοι το πανίερον λείψανον του πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου Στεφάνου με τοιούτον τρόπον΄ 

άνθρωπος τις εκατοίκει εις το χωρίον εκείνο, όπου ήτο κεκρυμμένον το του πρωτομάρτυρος λείψανον, γέρων κατά την ηλικίαν, ιερεύς κατά το αξίωμα, και αιδέσιμος κατά την ζωήν, Λουκιανός ή (Λουκιλλιανός) ονομαζόμενος. Εις τούτον λοιπόν εφάνη δύο και τρεις φορές ο άγιος Στέφανος και έδειξεν εις αυτόν τον τόπον, όπου ευρίσκετο κεκρυμμένον το λείψανόν του΄ ο δε ιερεύς εφανέρωσε την οπτασίαν του εις τον τότε Πατριάρχην της Ιερουσαλήμ Ιωάννην, ο οποίος χαράς πολλής εμπλησθείς, υπήγεν εις τον μηνυθέντα τόπον ομού με τους κληρικούς του, και σκάψας εύρε την θήκην εις την οποίαν ήτο το άγιον λείψανον. Έγινε δε παρευθύς σεισμός μέγας και ευωδία πολλή, τους παρευρεθέντας ευωδιάζουσα΄ άνωθεν δε από τους ουρανούς ηκούοντο φωναί αγγελικαί, λέγουσαι ''Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία''΄ αι φωναί δε αύται ηκούοντο μακράν έως δέκα σημεία τόπου΄ αλλά και ιατρείαι ενηργούντο εις τους πάσχοντας από διάφορα πάθη, κηρύττουσαι την του Πρωτομάρτυρος χάριν. 

Αφού λοιπόν επροσκύνησεν ο Πατριάρχης με ευφροσύνην και χαράν το άγιον εκείνο σώμα ομού με όλους τους κληρικούς και τους παρατυχόντας λαικούς, εσήκωσαν αυτό με λαμπάδας και ψαλμωδίας και θυμιάματα, και ούτω με όλην την πρέπουσαν τιμήν το έφερον εις την Ιερουσαλήμ, και το απέθεσαν εις την αγίαν Σιών. Μετά ταύτα έκτισε δε ναόν εις το όνομα του αγίου Στεφάνου εντός της πόλεως Ιερουσαλήμ άρχων τις συγκλητικός, Αλέξανδρος ονομαζόμενος, ο οποίος παρακαλέσας πολλά τον πατριάρχην Ιωάννην έπεισεν αυτόν εις το να αποθέση το άγιον λείψανον εν τω ναώ εκείνω. Αφού δε παρήλθον πέντε χρόνοι, ησθένησεν ο κτήτωρ του ναού Αλέξανδρος΄ όθεν κατασκευάσας θήκην εκ ξύλου περσέας, (ροδακινέας) παρομοίαν με την περιέχουσαν το λείψανον του Στεφάνου, την έβαλεν πλησίον εκείνης΄ αφού δε απέθανεν, εβλήθη και το λείψανον εις την καινουργή θήκην.

Μετά δε χρόνους οκτώ, ότε εβασίλευεν ο μέγας Κωνσταντίνος και επατριάχευεν εις την Κωνσταντινούπολιν ο Θείος Μητροφάνης, η γυνή του ανωτέρου αποθανόντος Αλεξάνδρου, Ιουλιανή ονόματι, επειδή ηνοχλείτο μεν από πολλούς να δευτερουπανδρευθή, δια τον πλούτον και την ευμορφίαν της, αύτη δε δεν ήθελεν, εβουλεύθη να κάμη το πράγμα τούτον΄ να λάβη δηλαδή το σώμα του ανδρός της, και να υπάγη εις τον πατέραν της και εις την πατρίδαν της την Κωνσταντινούπολιν. Όθεν υπήγεν εις τον τότε Πατριάρχην της Ιερουσαλήμ, άγιον Κύριλλον και παρεκάλει αυτόν να την αφήση να λάβη την θήκην την περιέχουσαν το λείψανον του ανδρός της΄ αλλ΄ο άγιος Κύριλλος δεν άφηνεν αυτήν να το λάβη. Δια τούτο έγραψεν εκείνη εις τον πατέραν της περί ταύτης της υποθέσεως και δια συνεργείας του πατρός της έστειλεν ο βασιλεύς σάκραν, ήτοι βασιλικήν προσταγήν, ώστε να έχη άδειαν να λάβη το λείψανον του ανδρός της και να αναβή εις την Κωνσταντινούπολιν. 

Όθεν επειδή ο Πατριάρχης δεν ηδύνατο πλέον να εναντιωθή, έδωκεν άδειαν εις την γυναίκα δια να υπάγη να το λάβη΄ πλανηθείσα όμως η γυνή κατά θείαν πρόνοιαν, αντί να λάβη την θήκην του ανδρός της, δια την ομοιότητα, έλαβεν την άλλην την περιέχουσαν το του αγίου Στεφάνου λείψανον, ταύτη δε βαλούσα επάνω εις τον θρόνον, και τον θρόνον φορτώσασα επί όνου, ήρχισε τον προς Κωνσταντινούπολιν δρόμον. Καθ' όλην δε την νύκτα ηκούεντο εν τω αέρι έως δέκα σημεία τόπου ύμνοι αγγελικοί, και δοξολογία θεοπρεπής λέγουσα ''Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία''΄ τα δε μέρη εκείνα εγέμισαν από ευωδίαν ενός μύρου πολλού και ευωδεστάτου΄ οι δε δαίμονες μακρόθεν κλαίοντες, αλλοίμονον εις ημάς! εφώναζον, με μικράς συνεχείς, ότι ο Στέφανος διέρχεται από το μέρος μας, και μας πληγώνει αοράτως΄ φθάσασα η γυνή εις την παραθαλάσσιον πόλιν της Ασκάλωνος, εύρε πλοίον, και δούσα ναύλον πεντήκοντα φλωρία, εκίνησεν εκείθεν δια την Κωνσταντινούπολιν. 

Όσα δε θαύματα έγειναν καθ΄οδόν, και όσα σημεία ετελέσθησαν αδύνατον είναι να τα γράφωμεν, αγαπώντες την συντομίαν. Ότε δε η γυνή έφθασεν εις την Κωνσταντινούπολιν και έφθασεν εις τας ακοάς του βασιλέως, ότε έρχεται το λείψανον του πρωτομάρτυρος Στεφάνου, εφανερώθησαν δε εις αυτόν και τα περί της γυναικός του Αλεξάνδρου, η οποία παρασταθείσα έμπροσθέν του, εδιηγήθη ακριβώς δια ζώσης φωνής, πως η ηκολούθησεν η υπόθεσις από την αρχήν έως τέλους, τότε ο φιλευσεβέστατος βασιλεύς Κωνσταντίνος ακούσας ταύτα, εγέμισεν από χαράν και αγαλλίασιν. Όθεν επρόσταξεν τον Πατριάρχην και όλον τον κλήρον, να εξέλθωσιν εις προυπάντησιν του αγίου λειψάνου με τιμήν μεγαλοτάτην και ευλάβειαν, και ούτω να φέρωσιν αυτώ εις τα βασιλικά παλάτια. Τότε δε όσα θαύματα έγιναν αδύνατον είναι να τα περιγράψη τις κατ΄ακρίβειαν. 

Έσυρον λοιπόν οι ημίονοι την άμαξαν, επί της οποίας ήτο το άγιον λείψανον, έως έφθασεν εις τόπον λεγόμενον Κωνσταντιαναί, και εκεί εστάθησαν. Επειδή δε εκτύπων οι οδηγοί τα ζώα δια να προχωρήσωσι, τότε μία ημίονος ελάλησε με ανθρώπινην φωνήν λέγουσα, διατι μας δέρετε; εδώ πρέπει να αποτεθή το άγιον λείψανον. Ταύτην την φωνήν ακούσαντες ο Πατριάρχης και όλοι οι παρευρεθέντες, έδωκαν μεγαλοφώνως δόξαν εις τον Θεόν΄ ταύτα δε μαθών και ο πιστότατος βασιλεύς έγινεν εκστατατικός, και παρευθύς έκτισε ναόν εις τον τόπον εκείνον επ΄ονόματι του πρωτομάρτυρος, εις δόξαν και αίνον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Εις τον ναόν δε εκείνον τελείται κατ΄έτος η του αγίου Στεφάνου σύναξις και εορτή. Η δε εύρεσις του λειψάνου του αγίου τούτου Στεφάνου εορτάζεται κατά την δέκατην πέμπτην του Σεπτεμβρίου. Η μνήμη του δε, κατά την εικοστήν εβδόμην του Δεκεμβρίου.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του ''Συναξαριστή των Δώδεκα Μηνών του Ενιαυτού'', υπό του εν μακαρία τη λήξει Νικοδήμου  Αγιορείτου, τόμος δεύτερος, Αθήνησι 1868, σελ. 192-194.

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ - O rena Jungfru!

Μια πολύ όμορφη απόδοση του θεομητορικού ύμνου του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως ''Αγνή Παρθένε'', από αδελφούς μας της Ιεράς Επισκοπής Στοκχόλμης - Σουηδίας,

 της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, επί τη ενάρξει της νηστείας του 15Αυγουστου προς τιμήν της Κοίμησης της Θεοτόκου!

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ: Ο ΑΦΡΩΝ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΦΡΟΝΕΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ

Περιεχόμενα: 

1. Α΄Μέρος της Ομιλίας, με θέμα : «Η αξία της Ιερωσύνης και η αρετή της ευγνωμοσύνης». (24′ 16″, 22.3 MB)
2. Πάσα πνοή και ένα αναστάσιμο στιχηρό, ήχος α΄. (1′ 59″, 1.85 ΜB)
3. Β΄ Μέρος της Ομιλίας (16′ 01″, 14.7 ΜB)
4. Ένα αναστάσιμο στιχηρό, ήχος α΄. (0′ 57″, 922 KB)
5. Γ΄ Μέρος της Ομιλίας, ήχος πλ.α΄. 24′ 01″, 22.1 MB)
6. Σε υμνούμεν, άξιον εστιν, ήχος βαρύς (4′ 30″, 4.16 ΜB) 

Η Ομιλία εκφωνήθηκε Κυριακή βράδυ στην Αθήνα, στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης (Πατρών 12, Κολωνός), την Κυριακήν IB΄ Λουκά, 20 Ιανουαρίου 1992.
Οι ψαλμωδίες είναι από ζωντανές ηχογραφήσεις στην Ιερά Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης (1988).

Η ΛΕΚΤΙΚΗ ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΟΚΝΗΣ ΣΥΓΝΩΜΗΣ

Στην επιθανάτια εκατόμβη των πυρόπληκτων νεκρών του Καλοκαιριού είναι πολλαπλώς αδύνατο ν΄αποδοθεί συγνώμη από ερασιτεχνικά, κυβερνητικά ''μπουλούκια'' του πολιτικού συστήματος, για τον απλούστατο λόγο, πως ο αριστεροειδής, εγκολπωμένος κουρνιαχτός θα κάνει λόγο για ''παράπλευρες απώλειες''!

Θυμηθείτε την επική, όσο και μισάνθρωπη στάση του Δημήτρη Κουφοντίνα, που χαραχτήρισε τον -κατά λάθος- φόνο του μικρού Αθανάσιου Αξαρλιάν, ως τέτοια. Το ζήτημα είναι περισσότερο απλό, απ΄όσο περίεργο, πολύπλοκο ή συνωμοτικό φαντάζει. Η σημερινή, λιλιπούτεια κυβέρνηση διέπεται από τον ίδιο ρεβανσιστικό αυταρχισμό και την ίδια κατ΄επίγνωσιν εγωική αφροσύνη, ως είχε και η πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου τον Οκτώβριο του '81! 

Καθολική απαξίωση του προηγούμενου κυβερνητικού γκοβέρνου και άμεσες, φανταζί μεταρρυθμίσεις, που θα ικανοποιούσαν ακατάληπτα τους χειραγωγούντες ''μαστροπούς'' του άτυπου, αλλά ουσιαστικού, ημών, μικρού προτεκτοράτου. Το τελευταίο δε διάστημα γίναμε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες μιας έρπουσας και καθόλα φασιστικής έξης: το κυβερνών κόμμα απαγόρευσε δια εσωτερικής ''εγκυκλίου'' στα μέλη του να παρίστανται στα πάνελ του τηλεοπτικού ή ραδιοφωνικού Skai, για τον μόνο λόγο, ότι αντιμάχεται αυτήν την αξιοθρήνητη κυβέρνηση!

Η Δημοκρατία περισσεύει στα κιτς θεατρικά και υπαίθρια πανηγύρια, ξετσίπωτων αρσενικοθήλυκων, αλλά ελαχιστοποιείται στην ελευθερία της γνώμης! Είναι ζήτημα επιλογής. Η Προπαγάνδα πάντα αποτελούσε τον κυρίαρχο ιδεολογικό ιστό της Αριστεράς. Δεν είναι δα και η πρώτη φορά στην Ιστορία που συναντούμε ενώπιος-ενωπίω τον φασισμό, ενδεδυμένο με κόκκινο ή ροζ, αριστερό χιτώνα. 

Η Νομάρχης της Αθήνας πολύ σωστά τοποθετήθηκε επί του ορισμού της συγνώμης προς τους πυρόπληκτους νεκρούς: ''η συγνώμη είναι μια λεκτική άσκηση'' είπε! Εν τω προκειμένω δηλαδή, όταν η ίδια έχει μαθητεύσει στην επικοινωνιακή ιδεολογία του γκαιμπελισμού, μια συγνώμη αποτελεί μία λέξη εκ των ουκ άνευ! Την συμπλήρωσε και ο Πρωθυπουργός: ''Ζητώ συγνώμη, αλλά δεν νιώθω ότι κάναμε κάτι λάθος'' είπε! Έτσι είναι. 

Η ορθολογιστική διαχείριση της εξουσίας συνεπικουρούμενη από έναν ιδεοληπτικό καθεστωτισμό και μια αυτιστική, ιδεολογική υπερμετρωπία μοντάρει το σχεδιάγραμμα ενός ανθρώπου αχόρταγα υλιστή, που χρησιμοποιεί την λέξη ''ανθρωπισμός'', για να τον χειραγωγήσει αργότερα ως μάζα! Η συγνώμη του θύτη -όταν δεν είναι ειλικρινής- δύναται φυσικά να προκαλέσει αποφόρτιση, αποσυνωστισμό και εντέλει μετάθεση και μετασχηματισμό του όλου περιρρέοντος, ενοχλητικού κλίματος, αλλά γίνεται άμεσα αντιληπτή από το θύμα! 

Και θύματα αυτή τη στιγμή είναι όλος ο λαός, ο ωσεί παρών και απανταχού εκλιπών! Αυτό εκμεταλλεύονται και αυτοί οι κομματικοί ινστρούχτορες της εξουσίας, που -όσο ήταν εκτός- την βάπτιζαν καπιταλιστική, ξενόδουλη και αμερικανοκίνητη και τώρα -που είναι εντός- την αποκαλούν ανθρωπιστική, λαοπρόβλητη και δημοκρατική! Η Συγνώμη αποτελεί γι΄αυτούς μια ''παράπλευρη απώλεια''! Για τούτο και εν μέσω του πανελλήνιου, καθολικού θρήνου για τους βασανισθέντες μάρτυρες στη Ραφήνα και το Μάτι, οι δημαγωγοί και δημοκόποι κυβερνητικοί κηφήνες μετέθεσαν δολοφόνους του κοινού ποινικού δικαίου, άσειστους, αμεταμέλητους και αμετανόητους σε αγροτικές φυλακές, λόγω βεβαίως και των διακοπών του Αυγούστου! 

Είναι πάντως εκπληκτική, η δυναμική της κατ΄επίγνωσιν ανοησίας! Προκειμένου να αποφορτιστεί όλο το αρνητικό κλίμα που συσσώρευσε η κυβερνητική αφροσύνη, οι κρατούντες εδέησαν να σβήσουν την ''φωτιά'' ανάβοντας μια άλλη!  Δεν είναι και λίγο να έχεις σκοτώσει έντεκα ανθρώπους, λες και σκότωσες έντεκα παχιές, μεγάλες φάσσες και ανεξάντλητα ''κορδωμένος'', ευφάνταστος Δον Κιχώτης να σπέρνεις λάχανα και μπρόκολα στις φυλακές της Κασσαβέτειας! Την τύχη σου θα ζήλευε ακόμη και ο Μανώλης Δουρής, ο Θεόφιλος Σεχίδης, η Μαρία Σαμπανιώτη, ακόμη και ο Παναγιώτης Φραντζής.

Ως εκ τούτου αναζητείται η συγνώμη, που χάθηκε μια αποφράδα ημέρα του Ιούλη. Τελευταία φορά εθεάθη μεταξύ Ραφήνας και Ματιού, πάσχει από σοβαρή λεκτική δυσκοιλιότητα και την ημέρα της εξαφάνισής της φορούσε λευκή, μακρυμάνικη μπλούζα με το επίγραμμα ''ΓΙΑΤΙ;''

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ἄθεος σέ παραμεθόριο χωριό καταθρυμμάτισε θαυματουργή Εἰκόνα, ἀλλά πέθανε τήν ἑπόμενη ἡμέρα. Ἡ δύναμη τῆς θρησκείας μας καταφάνηκε γιά μία ἀκόμη φορά καί ἕνα ἀπίστευτο θαῦμα κρατεῖ σέ ζωηρή συγκίνηση τόν πληθυσμό παραμεθορίου περιοχῆς. 

Πρόκειται γιά τόν θάνατο τοῦ Περικλέους Ἀργυρίου, ὁ ὁποῖος ἔλαβε χώρα στό χωριό Πράσινο ἤ Τύρνωβο τοῦ Νομοῦ Φλωρίνης. Τό ἱστορικό τοῦ θανάτου αὐτοῦ ἔχει ὡς ἑξῆς: Ὁ Ἀργυρίου διακήρυττε σέ ὅλο τό χωριό ὅτι δέν ὑπάρχει θρησκεία, δέν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά πιστεύει σέ τίποτε. Σημειωτέον, ὅτι αὐτός παρέμεινε ἐπί ἀρκετά χρόνια στήν Πολωνία, ὅπου εἶχε καταφύγει μετά τήν συντριβή τοῦ συμμοριτοπολέμου καί ἐπανῆλθε κατόπιν στό χωριό του. 

Κάποια στιγμή κλήθηκε ἀπό τήν Ἐνοριακή Ἐπιτροπή νά κάνει ὁρισμένες ἐπισκευές στήν στέγη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ χωριοῦ καί τοῦ συστήθηκε νά εἶναι προσεκτικός, διότι ἐντός αὐτοῦ ὑπῆρχαν Εἰκόνες μεγάλης ἀξίας, στίς ὁποῖες προσερχόταν πλῆθος πιστῶν ἀπό ὅλη τήν περιοχή καί προσευχόταν. Ὁ ἄθεος ὅμως Ἀργυρίου τούς ἀπάντησε εἰρωνικά: -Πιστεύετε στά χρωματισμένα σανίδια!... Μέ αὐτά τά λόγια καί ἄλλα παρόμοια ὁ Περικλῆς Ἀργυρίου ἐπιδόθηκε στήν ἐργασία του. 

Κατάπληκτοι ὅμως οἱ συγχωριανοί του κατά τό μεσημέρι διαπίστωσαν, ὅτι αὐτός ἔσπασε τήν θαυματουργή Εἰκόνα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, ἡ ὁποία βρισκόταν ἐντός τοῦ Ναοῦ! Τό γεγονός αὐτό ἐξόργισε τούς φιλόθρησκους κατοίκους τοῦ Πρασίνου καί ὅλοι κατηγοροῦσαν τόν ἱερόσυλο. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα, ὁ Ἀργυρίου πῆγε γιά νά συναντήσει ὁμάδα συγχωριανῶν του, γιά νά μεταβεῖ σέ νέα ἐργασία. 

Ὅταν ἄρχισε νά συνομιλεῖ μαζί τους, εἶπε σέ μία στιγμή: -Παιδιά, ἐγώ θά πεθάνω σήμερα! Ἡ προαίσθηση τοῦ ἀθέου ἐργάτου ἔκανε ἐντύπωση σ΄ ὅλους, διότι εἶχε γίνει γνωστό τό σπάσιμο τῆς Εἰκόνος στήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί οἱ συγχωριανοί του πίστευαν ὅτι ἀργά ἤ γρήγορα ἡ θεία Πρόνοια θά τόν τιμωρήσει γιά τήν ἀσέβειά του. -Πιστεύω πώς θά πεθάνω, συνέχισε ὁ Ἀργυρίου, διότι τό ὄνειρο πού εἶδα μιλάει καθαρά. Παρουσιάσθηκε μπροστά μου ἕνας ἀξιωματικός μέ καμμιά δεκαριά στρατιῶτες καί μοῦ εἶπε: «Γι΄ αὐτό πού ἔκανες σήμερα θά δικασθεῖς καί ἴσως καταδικασθεῖς σέ θάνατο»! 

Σέ λίγο ὁ Ἀργυρίου ἀποχώρησε ἀπό τόν ὅμιλο τῶν συγχωριανῶν του διότι, ὅπως εἶπε, δέν αἰσθανόταν καλά καί πῆγε στήν οἰκία του. Ἐκεῖ, συναντήθηκε μέ τίς δύο κόρες του, τίς ἔστειλε σέ ἀγροτική ἐργασία καί ἔπεσε σ΄ ἕνα κρεββάτι. Ὅταν οἱ κόρες του ἐπέστρεψαν στό σπίτι, βρέθηκαν πρό ἀνατριχιαστικοῦ θεάματος: 

Ὁ πατέρας τους βρισκόταν στό πάτωμα νεκρός! Τά μάτια του ἦταν ἐξογκωμένα καί φαινόταν σ΄ αὐτά μία ἔκφραση τρόμου, τόν ὁποῖο θά δοκίμασε ὁ ἀποθανών στίς τελευταῖες του στιγμές. Τό πουκάμισό του ἦταν κατασχισμένο καί ὁ λαιμός του καί τό στῆθος του ἔφεραν βαθειές καί μεγάλες «νυχιές», πού προξένησε μέ τά ἴδια του τά χέρια ὁ μελλοθάνατος λίγες στιγμές προτοῦ νά ὑποκύψει. 

Οἱ φωνές τῶν κοριτσιῶν συγκέντρωσαν ἀμέσως στό σπίτι ὅλο τό χωριό καί οἱ πάντες ἄρχισαν νά σταυροκοπιοῦνται ἐνώπιον τῆς θείας τιμωρίας τοῦ ἀθέου συγχωριανοῦ τους. Ἰατρός ἐξέτασε τόν θανόντα καί διαπίστωσε ὅτι ἦταν ὑγιέστατος καί δέν ἔπασχε ἀπό καμμία ἀρρώστια, καί ἰδιαίτερα ἀπό ἄσθμα.

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ΕΔΩ.
(Ἐφημερίδα «Θάρρος» Κοζάνης, 25-7-1960, σέ ἀνατύπωση στό Περιοδ. τῆς Ἐκκλησίας μας 
«Ἡ Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀρ.τ. 345-346 / 15-8-1960, σελ. 5, μέ γλωσσική ἁπλοποίηση)

ΜΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΝ ΚΑΙ ΑΦΑΙΡΕΣΙΝ ΠΟΙΗΣΑΣΘΑΙ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΟΥΣ ΕΝ ΥΜΙΝ ΚΕΚΡΑΤΗΚΥΙΑΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ

του Αγίου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη

{...} Οί θεόπνευστοι Απόστολοι καί οί πνευματέμφοροι Πατέρες τής Εκκλησίας άπηγόρευσαν έπί ποινή αφορισμού καί άναθέματος πάσαν άλλοίωσιν καί τροποποίησιν τών Δογματικών καί λειτουργικών τής Εκκλησίας παραδόσεων, διότι αύται ώς έμπνευσθείσαι υπό τού 'Αγίου Πνεύματος είναι θείαι καί τέλειαι καί επομένως ανεπίδεκτοι οιασδήποτε μεταβολής καί τροποποιήσεως υπό τού ανθρωπίνου πνεύματος. Καί τούτο, διότι πάσα άλλοίωσις καί τροποποίησις ύπό τού ανθρωπίνου πνεύματος είς τά κατά θείαν έμπνευσιν θεσπιθέντα καί νομοθετηθέντα ύπό τών αγίων καί θεοφόρων πατέρων εις τάς 7 Οικουμενικάς Συνόδους, αποβαίνει πάντοτε προς μείωσιν του θείου κύρους τής θρησκείας, καθ' όσον δέν δύναται ποτέ τό άνθρώπινον πνεύμα νά επινόηση τι τελειότερον εκείνου όπερ έθεσπίσθη καί ένομοθετήθη κατ έμπνευσιν τού παναγίου πνεύματος. 

Διό καί ή Ζη 'Αγία καί Οικουμενική Σύνοδος, ιδού πώς θωρακίζει τάς εκκλησιαστικάς παραδόσεις.«Μή καινοτομίαν καί άφαίρεσιν ποιήσασθαι τής ευσεβούς έν ύμίν κεκρατηκυίας συνηθείας. Τά γάρ παραδοθέντα έν τή Καθολική Εκκλησία, ούτε προσθήκην, ούτε μείωσιν επιδέχεται. Μεγίστη γάρ τόν προστιθέντα καί τόν άφαιρούντα τιμωρία δεσμοί. Έπικατάρατος γάρ φησίν, ός μετατίθησιν όρια πατέρων αυτού», καί άλλαχού, «ήμείς τους θεσμούς τών Πατέρων φυλάττομεν. Ήμείς τους προστιθέντας ή άφαιρούντας εκ τής Καθολικής Εκκλησίας άναθεματίζομεν»· καί άλλαχού ή αυτή Σύνοδος λέγει: «ήμείς τοιγαρούν πατρώοις νόμοις επόμενοι καί παρά τού ενός πνεύματος λαβόντες χάριν άκαινοτομήτως καί άμειώτως πάντα τά τής Εκκλησίας έφυλάξαμεν». (Ζη Οικουμενική Σύνοδος). "Οθεν κατόπιν πάντων τούτων έρωτώμεν τους διανοουμένους "Ελληνας τους πιστεύοντας καί σεβόμενους τάς σεπτάς παραδόσεις τής ορθοδόξου Εκκλησίας, ποιοί εκ τών Κληρικών είναι πιστοί καί προοδευτικοί εκείνοι, οίτινες προσπαθούσι νά ύποκαταστήσωσι τάς εκκλησιαστικός παραδόσεις καί νά προσαρμόσωσι ταύτας προς τάς εκάστοτε μεταβαλλόμενος κοινωνικάς αντιλήψεις έπί ζημία τής θεοπνευστίας καί τής θείας αυθεντίας αυτών, ή εκείνοι οίτινες σέβονται ταύτας ώς θεοπνεύστους καί διατηρούσιν άκαινοτομήτους καί άπαραμειώτους, ίνα μή θίξωσι τήν θείαν αύθεντίαν αυτών;..... 

Διό καί οι ίεράρχαι εκείνοι καί πατριάρχαι ακόμη, οίτινες έκ πόθου ηθέλησαν νά προσεγγίσωσι τήν ορθόδοξον Άνατολικήν Έκκλησίαν προς τήν Αίρετικήν καί κακόδοξον Δυτικήν, άπεμπολούσι τάς ορθοδόξους παραδόσεις φορώνται ού μόνον ώς μή έχοντες όρθόδοξον συνείδησιν, άλλα καί ώς μή αισθανόμενοι τόν άνώτερον παλμόν τού Ελληνικού πολιτισμού, όστις πάλλει, εις τήν καρδίαν τής ορθοδοξίας. Κατά ταύτα πάς, όστις προδίδει τήν όρθοδοξίαν, προδίδει καί τήν έθνικήν ιδεολογίαν. Συνεπώς καί ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, όστις ελαφρά τή συνειδήσει εισήγαγεν έν τή Όρθοδόξω θεία λατρεία τής Αύτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας τό Γρηγοριανόν έορτολόγιον, όπερ έχαρακτήρισαν πανορθόδοξοι Σύνοδοι ώς μίαν καινοτομίαν τής Πρεσβυτέρας Ρώμης, ως παγκόσμιον σκάνδαλον καί ώς αύθαίρετον καταπάτησιν τών θείων καί ίερών Κανόνων καί τών ορθοδόξων εκκλησιαστικών παραδόσεων, ίνα προσεγγίση τήν όρθόδοξον Άνατολικήν Έκκλησίαν προς τήν Αίρετικήν καί κακόδοξον Δυτικήν Έκκλησίαν, δικαίως αποκαλείται άπεμπολητής ού μόνον τής Όρθοδοξίας άλλα καί τής εθνικής ημών ιδεολογίας, τής συνυφασμένης μετά τής ιδέας τής Όρθοδοξίας. 

Ποσάκις όντως έπί Βυζαντινής εποχής, ώς καί κατά τόν χρόνον τής στυγερός καί άτεράμνου Σουρκικής δουλείας, ή Καθολική Έκκλησία τής Δύσεως διά τών πολιτικών οργάνων Αυτής, δέν έπεβουλεύθη τήν έθνικήν ημών ιδεολογίαν καί κληρονομίαν καί δέν ήγειρεν ολόκληρους Σταυροφορίας, δι' ων κατέλαβε καί αυτήν ακόμη τήν βασιλίδα τών πόλεων, τό εύριζον τούτο έθνικόν άγαλίαμα καί κατεσπίλωσε τήν άγνήν καί άμωμον Ιδέαν τής όρθοδοξίας ύπ' αυτούς τους ούρανίους θόλους τού πανσέπτου ναού τής Αγίας Σοφίας; Κατόπιν πάντων τούτων έρωτώμεν τους λογίους καί διανοουμένους όρθοδόξους "Ελληνας· ποιοι εξυπηρετούν τήν έθνικήν ενότητα καί ιδεολογίαν, οι Ιεράρχαι εκείνοι, οίτινες διά τού Παπικού εορτολογίου, ού μόνον διέσπασαν τήν καθόλου ενότητα τών Όρθοδόξων Εκκλησιών, άλλα καί διήρεσαν τους ορθοδόξους χριστιανούς εις δύο ημερολογιακάς μερίδας, ή ήμείς οίτινες προσπαθούμεν νά άρωμεν τό αίτιον τής διαιρέσεως διά τής επαναφοράς τού πατρίου καί ορθοδόξου εορτολογίου καί προς άναστήλωσιν τού ορθοδόξου χριστεπωνύμου πληρώματος τής Ελληνικής Εκκλησίας; 

Άς μή παρασύρωνται οί διανοούμενοι καί λόγιοι "Ελληνες άπό τάς ψευδείς καί ασυνείδητους διακηρύσεις του Μακαριωτάτου, ότι τό Έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον δέν έχει καμμίαν σχέσιν μέ τήν όρθοδοξίαν καί τήν έθνικήν ιδεολογίαν, διότι ό ίδιος, ώς θεολόγος καί ιστορικός ώμολόγησεν ότι τούτο έχει τόσω σοβαράν έκκλησιαστικήν σημασίαν, ώστε ή μονομερής τούτου μεταβολή αποτελεί λόγον Έκκλησιαστικού Σχίσματος καί ζημιοί σπουδαίως καί τά Εθνικά συμφέροντα. Καί προς περισσοτέραν πίστωσιν τών λεγομένων ύφ' ημών παραθέτομεν τήν γνωμοδότησιν τής προς μελέτην τού Εκκλησιαστικού ημερολογίου διορισθείσης ειδικής Επιτροπής, ης Μέλος ετύγχανε καί ό τότε θεολόγος Καθηγητής τού Εθνικού Πανεπιστημίου, καί νύν Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. 

«Λαβόντες ύπ' όψιν, ότι ή Εκκλησία τής Έλλάδος ώς καί αί λοιπαί ορθόδοξοι Αυτοκέφαλοι Έκκλησίαι, αν καί ανεξάρτητοι εσωτερικώς είναι όμως στενώς συνδεδεμένοι προς άλλήλας καί ηνωμέναι διά τής Αρχής τής πνευματικής ενότητας τής Εκκλησίας, άποτελούσαι μίαν καί μόνην τήν όρθόδοξον Έκκλησίαν καί συνεπώς ουδεμία τούτων δύναται νά χωρισθή τών λοιπών καί άποδεχθή νέον ήμερολόγιον χωρίς νά καταστή Σχισματική απέναντι τών άλλων. "Οθεν καί ή Εκκλησία τής Έλλάδος, όπως μετάβάλη τό Έκκλησιαστικόν ήμερολόγιον είναι άπαραίτητον καί οφείλει, ίνα μή άποσχισθή τών λοιπών όρθοδόξων Εκκλησιών καί τούθ' όπερ ού μόνον τήν ενότητα καί άρμονίαν τής ορθοδόξου Εκκλησίας θέλει καταστρέψει καί τήν δύναμιν αυτής μειώσει, άλλα καί άπό Εθνικής απόψεως είναι άσύμφορον καί έπιζήμιον». Συνεπεία δέ τής γνωμοδοτήσεως ταύτης εξεδόθη καί έπί Βασιλέως Γεωργίου τού Β' καί τό Βασιλικόν Διάταγμα τής 18ης Ιανουαρίου 1923, δι' ου αναγνωρίζεται μέν τό νέον ήμερολόγιον διά τήν Πολιτείαν, άλλα διά τήν Έκκλησίαν αναγνωρίζεται τό ανέκαθεν καθιερωμένον Ίουλιανόν ήμερολόγιον.

Έκκληση του Αγίου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου προς τους ''Διανοουμένους Ορθοδόξους Έλληνας''. 

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑΣ

του Ευστάθιου Μπαρνασά

Για να βράσεις έναν βάτραχο ζωντανό πρέπει να τον βάλεις σε μια κατσαρόλα με κρύο νερό, για να το αποδεχτεί και να μην πηδήξει έξω και μετά να την τοποθετήσεις στην φωτιά. Το νερό ζεσταίνεται σιγά – σιγά και ο βάτραχος εξοικειώνεται με την θερμοκρασία του νερού η οποία ανεβαίνει και το απολαμβάνει έως ότου να φτάσει το νερό στο σημείο του βρασμού και χωρίς να το καταλάβει και χωρίς να διαμαρτυρηθεί γίνεται βραστός βάτραχος…

Σε αυτό το πείραμα έβαλαν την Ελλάδα, που έγινε κατσαρόλα και εμείς οι Έλληνες δυστυχώς οι βάτραχοι. Στην περίπτωση όμως του βατράχου, δεν επέλεξε αυτός να μπει στην κατσαρόλα, ενώ εμείς λόγω μικρό – συμφερόντων διαχρονικά το επιλέγουμε. Ένα λυπηρό παράδειγμα είναι η πρόσφατη καταστροφή της Αττικής, όπου τα τελευταία πενήντα χρόνια οι εκάστοτε κυβερνώντες, επέτρεψαν στους περισσότερους Έλληνες να καταπατήσουν και να οικοδομήσουν άναρχα, όχι μόνο την Αττική αλλά και την υπόλοιπη Ελλάδα. Στην κάθε ατυχή περίπτωση λειτουργεί αυτή η ασυδοσία των συμφερόντων, με τεχνητά μεν αλλά απρόβλεπτα αποτελέσματα δε, σαν της κατσαρόλας με τον βάτραχο.
Τελικά όλα είναι μια παγίδα.

Ποιός φταίει όμως; Φταίω εγώ, εσύ, αυτός, το κράτος; Ποιός κατέχει την δύναμη της κατσαρόλας; Φαινομενικά, αυτός που έχει την κατσαρόλα έχει την μεγαλύτερη ευθύνη γιατί σου επέτρεψε να μπείς μέσα σε αυτήν αλλά ουσιαστικά, εσύ έκανες ότι ήταν δυνατόν για να μπείς μέσα στην κατσαρόλα και δεν σκέφτηκες ποτέ μα ποτέ, πως θα βγείς από αυτήν εάν αυτό χρειαστεί.

Ξεπουλήθηκες στον βωμό των μικρό – συμφερόντων σου και δεν φούσκωνες μόνο σαν πετεινός, αλλά λιαζόσουν και σαν βάτραχος. Όμως αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που έρχονται, γιατί εάν νοιάζεσαι μόνο για την λιμνούλα σου τότε είσαι ένας βάτραχος θύμα. Πάντοτε κάποιος φωνάζει και ενημερώνει για την δόμηση, όχι μόνο των προσωπικών μας συμφερόντων αλλά και για τα συμφέροντα του συνόλου και τους κινδύνους που συνεπάγονται. Ο κόσμος συνήθως αγνοεί και χλευάζει και φταίνε πάντα οι άλλοι, που ο καθένας μας, πού και πού, βρίσκεται στην κατσαρόλα.

Η κατσαρόλα όμως δεν είναι μόνο πρόβλημα δικό μας είναι πρόβλημα παγκόσμιο. Μετά από τόσες αναφορές και γεγονότα δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Μη νομίζετε ότι όλα όσα γίνονται γύρω μας είναι τυχαία ή αποτέλεσμα κάποιων επιπόλαιων πράξεων, είναι οργανωμένα για να επιτύχουν. Ο παράγοντας τύχη είναι μια εικασία πραγματοποίησης στο άγνωστο. Όλα λοιπόν προετοιμάζονται ως αρχή και συνήθως το σενάριο χαλάει στο τέλος. Κοιτάξτε και αναλύστε τα προγράμματα και τις εκπομπές των ειδήσεων που σας προσφέρονται, για να καταλάβετε τι παιχνίδια υποστηρίζουν τα ΜΜΕ. Εκεί που φτύνουν, γλύφουν και εσείς στην ύπνωση της προπαγάνδας τους τσιμπάτε και λίγο τυράκι σαν τους ποντικούς, ενώ λειτουργείτε ως βάτραχοι.

Παλαιότερα ο κόσμος πήγαινε σε θέατρα που ανέβαζαν έργα τέχνης και μέσα από την κωμωδία και το δράμα αφύπνιζαν συνειδήσεις, τώρα απαιτείς έκφυλες και χυδαίες πράξεις γιατί δυστυχώς δεν έχεις πλέον παιδεία και με το μόνο που επικοινωνείς και αντιλαμβάνεσαι είναι τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα. Άλλωστε δεν σε μάθανε ούτε γραμματική, ούτε ορθογραφία ούτε μαθηματικά για να μπορείς να αυτοπροσδιορίζεσαι, αποδέχεσαι και καταλαβαίνεις μόνο το όνειρο και μένεις εκτός πραγματικότητας. Έχει τεθεί απαγόρευση των ποιοτικών δυνατοτήτων της γνώσης με την συμβολή των νέο – κουλτουριάρηδων δασκάλων της διαφθοράς. Κανένας δεν δέχεται πλέον το στεφάνι της δόξας στα αθλητικά δρώμενα, όλοι πουλάνε και αγοράζουν αρρωστημένα όνειρα με πακτωλό εκατομμυρίων, ενώ οι μάζες που αποθεώνουν τα είδωλα αδιαφορούν για τα σοβαρά και χάνονται ανώνυμα μέσ’ στην κακομοιριά τους.

Είχαμε μια συνοχή μέσα από την ίδια θρησκευτική κατεύθυνση, είχαμε αξίες και πιστεύαμε σε κάτι άλλο αλλά και σ’ εμάς, τώρα είναι μοντέρνο και sic να είσαι άθεος, άπιστος, άπατρις, χάθηκε η ψυχική ομορφιά και μοιάζουμε πλέον πνευματικά με βάτραχο. Ακολουθούμε την επιβολή μιας υποκειμενικής ενότητας κάτω από μια κατεύθυνση, όπου τον ουσιαστικό ρόλο έχει ο οικουμενισμός με απώτερο σκοπό την πανθρησκεία. Φαίνεται λοιπόν, ότι όλα αυτά γίνονται για να αποδειχτούν τα ειπωμένα, διότι όπου βάζει ο βάτραχος το χέρι του δημιουργεί αποδείξεις της λανθασμένης φύσης του και των τετελεσμένων. Χωρίς πνεύμα και πρωτοβουλία θα είμαστε τα πιόνια αυτών που κατέχουν την κατσαρόλα και θα παίζουμε αναντιρρήτως τον ρόλο του μακαρίου βάτραχου, στην ουσία δηλαδή μια ανθρωπομάζα με αξία γυρίνων.

Εφ’ όσον λοιπόν αδρανοποιηθούμε δεν θα έχουμε την δυνατότητα της αντίδρασης και των εθνικών μας ενστίκτων και αυτό ήδη έγινε με την παράνομη μετανάστευση αλλοεθνών και αλλοθρήσκων, με τα γνωστά πλέον αποτελέσματα της πολυπολιτισμικότητας, που χειραγωγεί τα κράτη – έθνη σε αδύναμες κατευθυνόμενες μάζες. Η Ελλάδα επιλέχτηκε για το πείραμα με ότι αυτό συνεπάγεται, με αποδέκτες τους μικρόψυχους αμφιβόλου καταγωγής πολιτικούς, που έκαναν τον Εφιάλτη να φαντάζει Σπαρτιάτης. Το λίκνο της παγκόσμιας κληρονομιάς δεν το ξεπούλησαν όμως μόνο οι αδιάντροποι αλλά και όσοι τους επέλεξαν για ένα καρεκλάκι, που δυστυχώς και αυτό είναι εντός της κατσαρόλας.

Αγαπητοί δεν πρόκειται να σας γράψει η ιστορία, κανένα δεν θα γράψει, γιατί κάπου εδώ θα σταματήσει. Κάποιοι πιστεύουν ότι θα ορθώσουν το ανάστημά τους και θα γίνουν οι νέοι Λεωνίδες, μακάρι, όμως να ξέρουν ότι οι Εφιάλτες είναι πολλοί, είναι σχεδόν όλοι. Το ερώτημα που έχει μείνει είναι, ποιός έχει την κατσαρόλα και σε τι η χρησιμότητά της. Όλοι εμείς την έχουμε, που την υποστηρίζουμε για να την χρησιμοποιήσουν με τρόπο σκοτεινό οι παγκοσμιοποιητές στην δικτατορία τους και δεν θα χρειαστεί να μας βράσουν αυτοί, έχουμε μπεί μόνοι μας μέσα.

Ότι συμβαίνει γύρω μας είναι τέλεια οργανωμένο, και εμείς οι βολεψάκηδες στον ρόλο του βάτραχου.

Εκ του ιστολογίου ''ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ''. 

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΝΑΣΛΙΜΗ (+1973): ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

Γενική πεποίθησις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, εἶναι ὅτι ὑπάρχει θεία Πρόνοια. Διά τοῦτο πᾶσαι αἱ θρησκεῖαι καί πάντες οἱ φιλόσοφοι, πλήν τῶν ἀρχαίων Ἐπικουρείων καί τῶν νεωτέρων ὑλιστῶν, ἀλλά καί πάντες οἱ ἄνθρωποι πάσης ἐποχῆς πιστεύουσιν ἐνδομύχως, ὅτι ὁ Θεός περί τοῦ κόσμου προνοεῖ. Ἀναγνωρίζουσι θεῖον δάκτυλον εἰς τά συμβαίνοντα εἰς τήν ἰδίαν αὐτῶν ζωήν καί ἀνακαλύπτουσιν αὐτόν εἰς τήν φύσιν, διότι ὁ μεταξύ Πλάστου καί πλάσματος δεσμός πάντοτε καθίσταται ἐμφανής. Ἐν τῇ παγκοσμίῳ ἱστορίᾳ, ἐν τῷ μέσῳ τῶν πολυπλοκωτέρων ἱστορικῶν γεγονότων, διορᾶται ἑνιαῖος σκοπός, ὅστις βραδέως μέν βαίνει καί δι’ ἐλιγμῶν πολλῶν, πάντοτε ὅμως χωρεῖ πρός τό τέρμα αὐτοῦ ἀπαρεγκλίτως καί εὐσταθῶς.

Εἶναι ἀλήθεια βεβαιωμένη, ὅτι ἐλάχιστα δύναται νά κατανοήσῃ τήν ἱστορίαν ἐκεῖνος, ὅστις περιορίζεται εἰς ἁπλᾶς χρονολογίας καί εἰς τά μεμονωμένα ἱστορικά γεγονότα, ἀλλά δέν εἰσδύει εἰς ἐσωτερικήν συνάφειαν καί ἀλληλουχίαν αὐτῶν καί δέν βλέπει τήν Ἀνωτάτην ἠθικήν δύναμιν, ἥτις ἀναφαίνεται πανταχοῦ καί διευθύνει τά πάντα πρός ὅν προωρίσθησαν σκοπόν. Ὅλα τά ὄντα τοῦ κόσμου, ἀπό τοῦ μεγίστου μέρι τοῦ ἐλαχίστου, μαρτυροῦσι λίαν εὐγλώττως, ὅτι ὑπάρχει θεία Πρόνοια, ἀπείρως ἀγαθή καί σοφή μεριμνῶσα περί πάντων, συγκρατοῦσα καί διοικοῦσα τά πάντα ἐν θαυμαστῇ ἁρμονίᾳ.

Ὁ ἀρνούμενος τήν ὕπαρξιν θείας Προνοίας εἶναι παράφρων. Εἶναι ὅμοιος πρός ἐκεῖνον, ὅστις ἐν πλοίῳ εὑρισκόμενος καί τόν κυβερνήτην διευθύνοντα τό πλοῖον [μή] βλέπων, ἰσχυρίζεται παραλογιζόμενος, ὅτι μόνον του τό πλοῖον εἰς τόν πρόν ὅν ὅρον του κατευθύνεται καί τῆς ὁρμῆς τῶν κυμάτων ἀνώτερον γίνεται. Ὁ ἀρνούμενος τήν θείαν Πρόνοιαν δέν εἶναι μόνον μωρός· εἶναι καί ἀχάριστος· διότι ἐνῷ ἀπολαμβάνει τά δῶρα τῆς θείας Προνοίας, ταύτην καταπολεμεῖ καί ἀρνεῖται. Ἀλλ’ ἄν διά τοῦτο ὑπό τοῦ Θεοῦ δέν τιμωρεῖται, αἴτιον αὐτή ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ σπλαγχνιζομένη αὐτόν καί ἐπιδιώκουσα τήν σωτηρίαν αὐτοῦ, παρά τούς ἀσεβεῖς καί βλασφήμους λόγους του κατ’ Αὐτῆς. Ἄν εἶναι ἀνόητον νά πιστεύῃ τις, ὅτι ὁ κόσμος ἐγένετο ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἔτι ἀνοητότερον νά πιστεύῃ ὅτι ὁ κόσμος δύναται νά άσυντηρῆται ἄνευ κυβερνήτου καί προνοητοῦ· διότι καί αὐτά τά ἀνθρώπινα ἔργα εἶναι ἀδύνατον νά συντηρῶνται ἄνευ ἐπιβλέψεως ἀνθρωπίνης. 

Ἄν πλοῖον ἄνευ κυβερνήτου οὐδ’ ἐπί μικρόν δύναται νά πλέῃ ἀσφαλῶς, ὁ μέγιστος κόσμος, ὁ περιέχων τοσαῦτα σώματα ἐκ διαφόρων στοιχείων συγκείμενα, ἤθελε διαρκέσει ἐπί τοσοῦτον χρόνον, ἄν μή ἀνωτάτη δύναμις συνεῖχε, συνεκράτει καί διηύθυνεν αὐτόν; Καλύβην κατασκευάζει τις ἐν καιρῷ τρυγητοῦ εἰς τόν ἀμπελῶνα αὐτοῦ καί ἀφοῦ ὁ καρπός συναχθῇ καί ἐκείνη ἔρημος ἀφεθῇ, πέντε ἤ δέκα ἡμέραι δέν παρέρχονται καί ἡ καλύβη καταπίπτει. Ἔπειτα ἡ καλύβη δέν δύναται νά σταθῇ, ἄν τις περί αὐτῆς δέν προνοῇ, καί ὁ μέγας καί θαυμάσιος οὗτος κόσμος ἤθελε παραμείνει σῶος ἐπί τοσοῦτον χρόνον, ἄν δύναμις ὑπερτάτη τοῦτον δέν διηύθυνε καί συνεκράτει; Ἀλλά, ἡμεῖς, λέγουν πολλοί, βλέπομεν εἰς τόν κόσμον τοῦτον πολλάς ἀνωμαλίας καί παράδοξα. 

Σεισμούς καταστρεπτικούς, πλημμύρας, ἐμπρησμούς, διά τῶν ὁποίων δεινῶν πολλοί ἄνθρωποι ἀφανίζονται. Ποῦ, λοιπόν, λέγουσιν, ἡ θεία Πρόνοια; Καί ἡμεῖς ἀπαντῶντες λέγομεν: Ποσάκις αἱ ἀνωμαλίαι αὗται καί αἱ συγκρούσεις τῶν στοιχέιων δέν εἶναι φαινομενικαί πρός ἡμᾶς τούς ἀδυνατοῦντας νά διΐδωμεν τόν σύνδεσμον τῶν ὄντων, πολλάκις δέ καί ἀναγκαῖαι πρός συντήρησιν τοῦ σύμπαντος; Πόσα ἐξ ἀγνοίας θεωροῦμεν ἄχρηστα καί ἐπιβλαβῆ, ἅτινα ἡ ἐπιστήμη σύν τῷ χρόνῳ ἀποδεικνύει σκόπιμα καί ἐπωφελῆ; Καί πόσα εἰς τήν συντήρησιν τοῦ σύμπαντος ἀναγκαιότατα, ἅτινα ἐνομίζομεν καταστρεπτικώτατα; Ποσάκις δέ δι’ αὐτῶν δέν ἐπιτυγχάνεται εἰς τόν ἄνθρωπον ἀνώτερόν τι ἀγαθόν, ὅταν ὁ Θεός τόν ἁμαρτήσαντα ἄνθρωπον παιδεύῃ καί σωφρονίζῃ δι’ αὐτῶν καί καθιστᾷ ἄξιον τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν; Διότι καί τά στοιχεῖα μετέρχεται πολλάκις ὁ Θεός πρός τιμωρίαν τῶν ἁμαρτωλῶν, ὡς μετῆλθεν ἐπί Νῶε τό ὕδωρ πρός καταποντισμόν τῶν ἀσεβῶν καί τό πῦρ ἐπί Ἀβραάμ πρός ἐμπρησμόν τῶν Σοδομιτῶν. 

Ἄλλοι πάλιν λέγουν· ἀφοῦ ὁ Θεός περί πάντων προνοεῖ καί πατρικῶς ἀγρυπνεῖ, πῶς εἰς ἄλλα μέν ἐκ τῶν τέκνων του ἄφθονα τά ἐπίγεια ἀγαθά ἔδωσεν, ἄλλα δέ καί αὐτῶν τῶν ἀπολύτως ἀναγκαίων ἐστέρησεν; Ἀλλ’ αὐτό τοῦτο, τρανῶς τήν θείαν Πρόνοιαν μαρτυρεῖ. Διότι διά τῆς ἀνίσου διανομῆς τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν τόν δεσμόν τῆς κοινωνίας θαυμασίως συνέσφιγξε καί τήν σωτηρίαν πάντων εὐκολωτέραν κατέστησε. Διότι ἄν ἦσαν ὅλοι πλούσιοι, ποῖοι θά ἠσχολοῦντο εἰς τά βαρέα ἐκεῖνα ἔργα τά ὁποῖα εἶναι τόσον ἀναγκαῖα; Καί πάλιν ἄν ἦσαν ὅλοι πτωχοί ποῖος θά ἔδιδεν ἐργασίαν εἰς αὐτούς, ποῖοι θά ἐνίσχυον τάς τέχνας καί τάς ἐπιστήμας καί ποῖοι θά ἤρχοντο τῶν δυστυχῶν βοηθοί; Ἄν δέν ὑπῆρχον πλούσιοι ἀλλ’ ὅλοι ἦσαν πτωχοί, ποῖοι θά ἐσώζοντο διά τῆς ἀγαθοεργίας; 

Καί ἄν δέν ὑπῆρχον πτωχοί, ἀλλ’ ὅλοι ἦσαν πλούσιοι, ποῖοι θά ἐσώζοντο διά τῶν θλίψεων καί τῆς ὑπομονῆς; Ὄντως θαυμαστή ἡ θεία Πρόνοια πρός σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου. Τά πάντα, εὐτυχίαι καί δυστυχίαι, ἐξαρτῶνται ἐξ αὐτῆς. Πλούτη, ἐπιστήμη, σοφία, εὐγλωττία, δύναμις, ὑγεία καί εἴ τι ἄλλο ἀγαθόν ἐμπιστευθέν εἰς ἡμᾶς ὑπό τοῦ Πλάστου εἶναι ἱερά παρακαταθήκη, εἶναι δῶρα θεῖα, δοθέντα εἰς ἡμᾶς, ἵνα καλῶς διαχειρισθῶμεν αὐτά, καί δι’ αὐτῶν ἀποκτήσωμεν τά αἰώνια ἀγαθά. 

Αναδημοσίευση εκ του περιοδικού ''ΑΓΙΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ'', τεύχος 378, Χειμώνας - Άνοιξη 2018, σελ. 116-118. 

Βλ. Ἐπισκόπου Χρυσοστόμου, 365 Ψυχωφελῆ Σαλπίσματα, 

ἔκδ. Ἱερᾶς Γυναικείας Μονῆς «Ὑπαπαντή τοῦ Χριστοῦ», Ἐλευθερούπολις,

 Θεσσαλονίκη 1978, σελ. 68-74. 

Επιμέλεια, παρουσίαση ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ