''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' (ΜΕΡΟΣ 7ον)

 

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα.

Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.

''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως.

Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης. Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.

Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας.

Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

...Δύο άλλα κείμενα αναφέρονται σε λυπηρό και απογοητευτικό φαινόμενο, το οποίο υφίστατο δυστυχώς ανέκαθεν στον χώρο του Πατρίου Ημερολογίου. Η συμβολή των λαϊκών αγωνιστών στην διακράτηση των σεπτών Πραδόσεων της Ορθοδοξίας είναι αναμφισβήτητη.

Όμως, κάποιοι από τους λαϊκούς αδελφούς μας παρανόησαν τον ρόλο τους στο Ιεραρχικό Σώμα της Εκκλησίας και νόμισαν ότι ίστανται υπεράνω και αυτών των κληρικών, τους οποίους αντιμετώπισαν και ενίοτε αντιμετωπίζουν με τρόπο ασεβή και υβριστικό.

Το κείμενο ''Η Εκκλησία συρομένη υπό των τέκνων της εις Δικαστήρια αλλοτρίων'' διεκτραγωδεί το απαράδεκτο αυτό φαινόμενο, του οποίου άλλωστε θύμα είχε πέσει ο ίδιος ο αρθρογράφος μας (π. Χρ. Ν.), όπως έχουμε αναφέρει εν τοις έμπροσθεν.

Γίνεται υπενθύμιση, ότι ο Απόστολος Παύλος προέβη σε έλεγχο των Χριστιανών της Κορίνθου, διότι τις μεταξύ τους διαφορές ανέθεταν στην κρίση των δικαστηρίων των ειδωλολατρών (Α' Κορ. στ' 1-8).

Είναι εντελώς άτοπο μία διαφορά επί εκκλησιαστικών ζητημάτων να ανατίθεται σε κοσμικά δικαστήρια, όταν μάλιστα οι δικαστές δεν είναι καν μέλη της Εκκλησίας.

Ατυχώς, τονίζει ο αρθρογράφος μας, βρίσκονται άνθρωποι, δήθεν Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, με καυτηριασμένη συνείδηση, εμφανιζόμενοι μάλιστα κάποτε και ως δήθεν προεξάρχοντες του ιερού Αγώνος μας, οι οποίοι υβρίζουν αναίσχυντα ακόμη και ιερωμένα πρόσωπα, και για να κορέσουν την εσωτερική μοχθηρία τους και τους αμαρτωλούς και ιδιοτελείς σκοπούς τους, πλάθουν ψευδείς και άδικες κατηγορίες και σύρουν σε κριτήρια ξένα προς την Εκκλησία μας Αρχιερείς και Ιερείς, οι οποίοι θυσιάσθηκαν στον Αγώνα Πίστεως.

Πώς μπορούν, ερωτά ο αρθρογράφος μας εκπληττόμενος, τέτοιοι άνθρωποι να ονομάζονται Χριστιανοί, αφού προκειμένου να επιτύχουν τους κακόβουλους σκοπούς τους φέρονται όχι μόνον καταφρονητικά, αλλά και υβριστικά προς την Ιερωσύνη;

Βαριά αμαρτάνουν όσοι συκοφαντούν Ιερείς και Αρχιερείς, διότι αυτοί κατά τον ιερό Χρυσόστομο δεν πρέπει να ονομάζονται ούτε καν Χριστιανοί.

Σε συνέχεια αυτού, εγράφη το σύντομο άρθρο ''Να σεβώμεθα την Ιερωσύνην''10γ, το οποίο στρέφεται εναντίον όσων λαϊκών πιστών, επιτρόπων, μελών, συμβουλίων κλπ. εκτρέπονται δημοσίως με τρόπο υβριστικό για δήθεν σφάλματα των Κληρικών, και μάλιστα με επίκληση προσχηματικά του δικαίου και του συμφέροντος της Εκκλησίας, ενώ κατά βάθος υπάρχει εγωπάθεια, ψευδής ζήλος, κατωτερότητα, απαιδευσία κλπ..

Το ότι ο βιογραφούμενός μας (π. Χρ. Ν.) φωτογραφίζει ακόμη και σύγχρονες θλιβερές καταστάσεις, δεν είναι ανάγκη να το θυμίσουμε. 

Τέτοιες όμως εκτροπές, είναι απαραίτητο να ψέγονται και να πατάσσονται, πριν να δημιουργήσουν μεγαλύτερη πνευματική ζημία. 

Το άρθρο ''Αναμένομεν την γαλήνην της Εκκλησίας εθνικέ ημών Κυβερνήτα''10δ, απευθύνεται στον Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εκείνο το διάστημα είχε αναλάβει και το Υπουργείο Παιδείας και Εκκλησιαστικών με την δήλωση,  ότι θα φέρει σύντομα στην Εκκλησία ένωση και ειρήνη, αφού προηγουμένως διευκρινισθεί ότι η Εκκλησία ταλανίζεται συν τοις άλλοις και από τον ''εορταστικόν διχασμόν''.

Είναι σαφές, ότι εκφράζοντο ευσεβείς πόθοι, σε εποχή που οι πιθανότητες εκπληρώσεώς τους ήταν αρκετά ισχυρές, παρά την μη εκπλήρωσή τους τελικά.

Το δε ποιμαντικού ενδιαφέροντος ωραιότατο κείμενο ''Ύψιστα και Ποιμαντικά καθήκοντα''11, σκιαγραφεί με συντομία το κύριο έργο των Ποιμένων της Εκκλησίας υπέρ του Ποιμνίου αυτών, κατά το παράδειγμα των μεγάλων Πατέρων και Ποιμένων της Εκκλησίας.

10γ. Βλ. Εφημ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 127/21.11.1938.

10δ. Βλ. Εφημ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 128/28.11.1938.

11. Βλ. Εφημ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 131/12.12.1938. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του 

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) 

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'', 

τόμος Α', σελ. 229-231, Αθήνα 2019.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β': ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΚΥΠΡΙΑΝΗ, ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ Ο ΕΠΙΓΕΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ (ΜΕΡΟΣ 5ον)

 

Η μακαριστή Γερόντισσα Κυπριανή της Μονής των Αγίων Αγγέλων στις Αφίδνες της Αττικής ήταν μια σύγχρονη οσιακή μορφή, που στο πρόσωπό της ταυτιζόταν ολοκληρωτικά η ρήση του Χριστού μας '' αμήν λέγω υμίν, εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών''. (Ματθ. 18, 3). Η αείμνηστη Γερόντισσα ήταν εκ παιδιόθεν αφιερωμένη στον ηγαπημένο Νυμφίο της Χριστό, εκ του Οποίου πάντα περίμενε το κέλευσμα για την άσκηση στη μοναχική ζωή. Υπηρετώντας για μια εικοσαετία στο νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ως παιδαγωγός (1945-1967) με ταπείνωση και αυταπάρνηση,  έλαβε την κλήση απ' τον Θεό μας με την συνάντηση που είχε για πρώτη φορά το 1971, με τον αείμνηστο πνευματικό μας πατέρα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό. Στο πρόσωπο του Μητροπολίτη, η λαϊκή ακόμη Πηνελόπη Αλεξοπούλου θα βρει τον Γέροντα αυτόν, που αναζητούσε επί χρόνια ολόκληρα, με τις προσευχές και τα αιτήματά της προς τον Θεό. Έτσι το 1971 αγοράσθηκε η έκταση που βρίσκεται σήμερα η γυναικεία Ιερά Μονή των Αγίων Αγγέλων, για να ακολουθήσει η Μοναχική κουρά της Γερόντισσας το έτος 1973, λαμβάνοντας το όνομα Κυπριανή! Το 1974, την Παρασκευή της Διακαινησίμου θα γίνει Μεγαλόσχημη Μοναχή, για να ενθρονιστεί το 1982, ως Καθηγουμένη σε ηλικία 74 ετών. Η Γερόντισσα Κυπριανή ήταν ένας ευώδης κήπος με διαλεχτά και μοσχομύρητα άνθη, ένας ορμητικός ποταμός συναισθημάτων που ξεχυνόταν αβίαστα ακόμη και με την σιωπή της! ''Ένιωθα'', έλεγε ως Μοναχή πλέον, ''ότι κρατοῦσα στα χέρια μου ένα μεγάλο δοχείο γεμάτο ξέχειλα από αισθήματα... Και φοβόμουν πολύ να μην σκοντάψω... Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά μου ο Χριστός μας! ... Και έχυσα όλο το δοχείο επάνω Του''! Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο για την μακαριστή Γερόντισσα, από τον Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό Β', που ενώ ήταν ημιτελειωμένο εδώ και χρόνια, η Αδελφότητα της Μονής εργάσθηκε με ζήλο και υπευθυνότητα για την ολοκλήρωσή του. Το βιβλίο χαίρει πλουσίων Χριστολογικών συναισθημάτων και μιας τόσο, ανυπέρβλητης πνευματικής γραφής, που ο αναγνώστης αισθάνεται να τον κατακλύζουν άρδην, ανείπωτα αισθήματα αγάπης, ταπείνωσης και ευγνωμοσύνης προς τον δωροδότη Χριστό μας. Με το σύντομο αυτό και πτωχό -καθόλα- εισαγωγικό σημείωμά μας θα περπατήσουμε μαζί -έστω και αποσπασματικά- την ''στενή και τεθλιμμένη οδό'', αλλά ταυτόχρονα και την περίλαμπρη, ευφρόσυνη ζωή της αείμνηστης Γερόντισσας Κυπριανής κατά το ''κατατρύφησον του Κυρίου, και δώσει σοι τα αιτήματα της καρδίας σου. αποκάλυψον προς Κύριον την οδόν σου και έλπισον επ' αυτόν, και αυτός ποιήσει'' (Ψαλμός 36, 4-5). Όσοι ευφρανθήκαμε από τον ανεξάντλητο πνευματικό της πλούτο, τις απλές -με υψηλά νοήματα- αστείρευτες διδαχές της, γινόμαστε προσευχητικοί ικέτες στον Χριστό μας να μας χαρίζει τέτοια μεγάλα, πνευματικά αναστήματα, που να μας γεμίζουν και να μας καθαίρουν από την πνευματική μας φτώχεια και τον εφάρματο και ανακόλουθο οδικό μας βίο. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

2. Η σταυρική υπακοή

Η ευλογημένη Πηνελόπη ωλοκλήρωσε τις σπουδές της στις 30 Απριλίου του 1948... Την επομένη, 1η Μαίου, άρχισε η κανονική υπηρεσία της ως Διπλωματούχου Αδελφής στο Νοσοκομείο του ''Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού''.

Από την αρχή της φοιτήσεώς της, κατά την πρακτική μάλιστα εξάσκησι, ήταν άμεση και φανερή η θεία επέμβασις στην επίλυσι των δύο δυσκολιών της. Ο φόβος για τις αρρώστιες εξαφανίστηκε...

Αλλά και η συνεχής επικοινωνία της με τους ιατρούς, τους νοσοκόμους και ιδίως με τους ασθενείς, δεν διετάρασσε τον λογισμό της. Παρέμεινε τότε και διεφυλάχθη μέχρι τέλους της υπηρεσίας της ακέραιη...

Μια λαμπάδα λευκή και καθαρή ενώπιον του Νυμφίου της... Έκαιγε μόνο για χάρι Του... Η φλόγα της ποτέ δεν τρεμόσβησε από ρεύματα κοσμικά και εμπαθή. Ήταν πράγματι ένα διπλό θαύμα για την ειλικρινή και εγκάρδια υπακοή της.

Η θαυμαστή αυτή εμπειρία, ευθύς μάλιστα εξ αρχής, ωδήγησε την σοφή Πηνελόπη να γίνη σοφώτερη... Στο νέο στάδιο της ζωής της θα ενεβάθυνε ακόμη περισσότερο στο μέγα Μυστήριο της Υπακοής...

Θα της εδίδετο η ευκαιρία να ασκηθή σταθερά πλέον στην αγιοτόκο υπακοή και να βιώση χάριν αυτής ακόμη και σταυρικές στιγμές της πολυώυνης ζωής της. Η υπακοή θα την ανεβίβαζε... Η αγάπη θα την υπερύψωνε... Και η ταπείνωσις θα την συγκρατούσε...

Η γνησία και συνεχής υπακοή είναι το κατ' εξοχήν ηρωικό άθλημα... Πλήττει καίρια και ανειρεί το δεινό πάθος της φιλαυτίας. Ο υποτασσόμενος εν γνώσει επιλέγει την αναβίβασι στον Σταυρό... Όλες οι άγιες αρετές οδηγούν τον αθλητή μέχρι του Σταυρού...

Η υπακοή όμως συσταυρώνει τον αθλητή με τον σωτήρα μας και τον καθιστά κοινωνό της Μεγάλης Υπακοής Του στον Πατέρα. Η φωτισμένη Πηνελόπη, στην προοπτική πάντοτε του Οράματός της, επεδίωκε να εξασκή ένα είδος υπακοής πέρα από τις στενές και ρηχές κοσμικές αντιλήψεις...

Την συγκινούσε ο τρόπος της υπακοής των Μοναχών. Υποτασσόταν όχι μόνον εξωτερικά και τυπικά, αλλά εσωτερικά και ουσιαστικά... Εκεί άλλωστε έγκειται η θεραπευτική δράσις της υπακοής: στην πλήρη εν ταπεινώσει και σιωπή απάρνησι του εαυτού μας, του θελήματός μας, της γνώμης μας, της απόψεώς μας...

Το οικειόλεκτον, η αυτοεκτίμησις, η αυτοεμπιστοσύνη, η αυτοδικαίωσις και όλα τα συγγενή πάθη (αυταρέσκεια, αυτοέπαινος, αυτοθαυμασμός, ανθρωπαρέσκεια...), σταυρώνονται και νεκρώνονται, προκειμένου να ζήση μέσα μας ο ίδιος ο Χριστός μας.

Βεβαίως ήταν ανέκαθεν άνθρωπος της υπακοής... Τώρα όμως εισέρχεται στο στάδιο της πνευματικής ενηλικιώσεως... Συνειδητοποιεί με βαθειά σύνεσι τις διαστάσεις του θεοπαράδοτου αυτού Μυστηρίου. 

Βιώνει την έλ-λογη υπακοή. Επεξεργάζεται το κάθε τι μέσα στην αγνή καρδιά της... Το εντάσσει στις άρρητες βουλές του Θεού... Έτσι, είχε την δυνατότητα να διδάσκη εμπειρικά τις Αδελφές του ''Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού'': ''Όλα είναι μέσα στο θείο σχέδιο...

Οφείλουμε να αποδεχώμεθα με πίστι στο αγαθό θέλημα του Κυρίου... Εμείς δεν γνωρίζουμε το συμφέρον μας... ''Τις γαρ έγνω νουν Κυρίου; Ή τις σύμβουλος Αυτού εγένετο;''...'' ''Θα πάμε κόντρα στον Θεό; ερωτούσε η σοφή Πηνελόπη... Και συμπλήρωνε με απλότητα: ''Κουμάντο στον Θεό θα κάνουμε;''.

Αυτή η τόσο πνευματική θεώρησις των πραγμάτων και των καθημερινών γεγονότων στο νοσοκομειακό περιβάλλον της ανέπτυξε ακόμη περισσότερο την συγγενή με την υπακοή αρετή της ανδρείας. Στις ποικίλες αντιξοότητες ήταν κυριολεκτικά βράχος...

Όλες οι Αδελφές την εθαύμαζαν και ωμολογούσαν, ότι ο τρόπος που αντιμετώπιζε κάθε δυσκολία ήταν άλλο πράγμα... Στην προσπάθειά της για μία καλογερική υπακοή, ψυχολογούσε τους υπευθύνους και προισταμένους: ό,τι επιτρεπόταν μεν, αλλά δεν τους πολυάρεσε, το απόφευγε. Επισκέψεις στους συγγενείς...

Συναντήσεις με συγγενείς στο Νοσοκομείο... Αίτησις για κάποια ειδική άδεια... Απαίτησις να αποδεσμευθή στην κανονική ώρα από την εργασία... Αυτά και άλλα σχετικά, ήσαν για την σοφή Πηνελόπη ευκαιρίες ασκήσεως στην αυταπάρνησι, την βαθύτερη και ουσιαστικώτερη υπακοή... Την έλ-λογη υπακοή.

Είχε επίγνωσι τι ζητούσε... Και ήθελε να παραμείνη με τον Χριστό μας επί του Σταυρού... Εκεί προγευόταν τις ανταύγειες της Μεταμορφώσεως και της Αναστάσεως.

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο

του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Β': 

''Γερόντισσα Κυπριανή, 

Της Μονής των Αγίων Αγγέλων ο επίγειος άγγελος (1908-2000)'', 

έκδοση α', 

Ιεράς Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, 

σελ. 86 - 90, Ιούνιος 2020. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΙΩΑΚΕΙΜ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΟΥ ΤΟΥ ΧΙΟΥ: ''Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ο ΧΙΟΣ'' (1815-1883) ΜΕΡΟΣ 6ον

 

Στα 1993 έπεσε στα χέρια μας το -αφηγηματικά- συγκλονιστικό βιβλίο του μακαριστού πλέον Αρχιμανδρίτη Ιωακείμ Ιεροσολυμίτη ''Ο Όσιος Παρθένιος ο Χίος (1815-1883)'', Ιεροσόλυμα 1975. Πρόκειται για ένα εκπληκτικής συγγραφής ''Συναξάρι'' ενός πολύ μεγάλου Αγίου, που η πνευματική του ψυχοφέλεια ''αναδύεται'' -κατά κυριολεξία- από την αρχή της ανάγνωσης, έως το τέλος. Παρουσιάζεται συντριπτικά φοβερή η μεταστροφή του Οσίου στον Μοναχισμό, με αφορμή τον πρόωρο θάνατο μιας νέας κοπέλας, που ως λαικός ακόμη, μετά από κάποιο ταξίδι επέστρεφε στο νησί προκειμένου να την νυμφευθεί. Εκεί συγκλονισμένος από την πληροφορία του θανάτου της αποφασίζει μία νύχτα να την επισκεφθεί στο νεκροταφείο, όπου λίγες -μόλις- ημέρες πριν είχε ταφεί. Ανοίγει τον τάφο της προκειμένου να την ''αποχαιρετήσει'' για ύστατη φορά και βλέποντας το σώμα της σε προχωρημένη σήψη, να το τρώνε τα σκουλήκια της γης και να αναδύεται μια ανυπόφορη δυσοσμία, κάθεται όλη την νύχτα και κλαίγοντας φιλοσοφούσε την ύπαρξη, αλλά -πολύ περισσότερο- τον μετά θάνατον προορισμό του ανθρώπου! Το τροπάριο από τους Μακαρισμούς της Νεκρώσιμης ακολουθίας ''εξέλθωμεν και ίδωμεν εν τοις τάφοις, ότι γυμνά οστέα ο άνθρωπος, σκωλήκων βρώμα και δυσωδία και γνώμεν τις ο πλούτος, το κάλλος, η ισχύς και η ευπρέπεια...'' ταίριαζε εκείνη την ώρα. Έτσι -αν και πολύ πιστός εκ παιδιόθεν- αποφασίζει την επομένη ημέρα να προσέλθει ως Μοναχός στην Νέα Μονή Χίου και αργότερα στην Ιερά Μονή του Αγίου Μάρκου, την οποία έχτισε εξ αρχής. Τα θαύματα που επιτέλεσε στο όνομα του Χριστού μας ήταν πολλά και θαυμαστά, όπως και η καθημερινή Χριστολογική του βιοτή, εντρυφώντας με ταπείνωση και αυταπάρνηση στην άσκηση και τον πνευματικό αγώνα. Προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας προβαίνουμε στην ηλεκτρονική μεταφορά του συγκεκριμένου βιβλίου σε συνέχειες, επικαλούμενοι τις ευχές και ευλογίες του Οσίου, με την ελπίδα να διαβασθεί από τους περισσοτέρους προς δόξαν Θεού, κατά το του Παύλου: ''Είτε ουν εσθίετε είτε πίνετε είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε''. Προς Κορινθίους Α, Ι' (10) 28-33. Εύχεσθε!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΜΕΡΟΣ 6ον

''Καλή νίκη. Σε περιμένω νικητή'', του είπε ο Άγιος και τον προέπεμψε μέχρι την είσοδο της Μονής. Όλα τα αμαρτήματα ο Άγιος τα επιτιμούσε αλλά ιδιαίτερα την Βλασφημία. Έλεγε: ''όταν βλασφημά ο άνθρωπος επιτίθεται κατά του Ιδίου του Θεού, ενώ με τα άλλα αμαρτήματα παραβαίνει τον νόμο του Θεού. Άλλο να επιτίθεσαι εναντίον κάποιου και άλλο να παραβής την παραγγελία του''.

ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ

Μια μέρα ο μοναχός που είχε το διακόνημα να μαγειρεύη, είπε στον Όσιο τον κτήτορα της Μονής να στείλη έναν μοναχό για τα ξύλα. Τότε ο Όσιος λέει στον εαυτό του -Παρθένιε πήγαινε για ξύλα΄ και ανεχώρησε για το δάσος. Μόλις κάποιος τον είδε από τους μοναχούς - και πρόθυμοι και απρόθυμοι το πρότερον, όλοι ξεκίνησαν για να κόψουν ξύλα. Όταν γύριζαν, τόσα ξύλα έφεραν, που δεν χωρούσαν να τοποθετηθούν στον καθωρισμένο για ξύλα χώρο. Έτσι δίδασκε ο Όσιος. Με τα έργα Του΄ ούτε με λόγους - ούτε με προτροπές, ούτε με παραινέσεις.

''ΤΟ ΝΙΚΑΝ ΕΑΥΤΟΝ ΠΑΣΩΝ ΝΙΚΩΝ ΑΡΙΣΤΗ''

Πολλούς τρόπους μετεχειρίζετο ο Άγιος για να ευαρεστήση ενώπιον του Θεού και για να ελέγχη και να εξουσιάζη τον εαυτό Του. Επίστευε ο άγιος ότι η μεγαλυτέρα εξουσία την οποία είναι δυνατόν να αποκτήση άνθρωπος, είναι να εξουσιάζη τον εαυτό του. Με αυτές τις προυποθέσεις ο Άγιος Παρθένιος είχε βάλει ένα σταμνί νερό στην πόρτα του μοναστηριού. Την μέρα δούλευε στα χωράφια. Όταν διψούσε πήγαινε στην πόρτα του μοναστηριού για να πιη νερό. Σταματούσε απέναντι από το δροσερό νερό - ενώ τα χείλη του καίγονταν από την δίψα.

Έβλεπε το σταμνί με κρύο νερό από λίγη απόστασι και έλεγε στον εαυτό Του: -''Πες πως ήπιες Παρθένιε'', και ξεκινούσε πάλι για τα χωράφια. Έτσι ο άνθρωπος επιβάλλεται στον εαυτό του. Έτσι ο ασκητής υψώνεται στα ουράνια ύψη της τελειότητος. Αυτό επεκράτησε στην Χίο σαν παροιμία. Γι' αυτό, όποιος θέλει νάχη κάτι και δεν το έχει λέει: ''Πες πως ήπιες Παρθένιε''. Έτσι μέχρι σήμερα και στους αιώνες το παράδειγμα της αυτοκυριαρχίας του αγίου θα διδάσκη τις γενεές.

''ΠΕΙΘΕΣΘΕ ΤΟΙΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΙΣ'' ΥΜΩΝ...''

Μία τέτοια μορφή ο λαός αμέσως έθεσε πολύ ψηλά και πολλοί πήγαιναν να συμβουλευθούν τον Όσιο και να πάρουν την ευχή Του. Εκείνος πάλι δεν έπαυε να συμβουλεύη και να νουθετή. Όταν κάποιος επίτροπος Εκκλησίας του εξομολογήθηκε ότι πήρε κρυφά χρήματα από το ταμείο της Εκκλησίας και θα τα επέστρεφε κρυφά, ο άγιος απέβαλε την συνήθη του πραότητα και είπε επιτακτικά: - Να τα επιστρέψης φανερά και να πης΄ ότι τα πήρες κρυφά.

Ο επίτροπος έτσι και έπραξε. Όταν μετά τον ρώτησαν που βρήκε την τόλμη να το ομολογήση αφού κανένας δεν τον είχε υποπτευθή, εκείνος απήντησε: ''Πώς μπορούσα να αρνηθώ να ομολογήσω, αφού έτσι με διέταξε ο ευλογημένος εκείνος''. Όταν δε τον ηρώτησαν ποιος είναι ο ευλογημένος εκείνος, αυτός απήντησεν, ο ασκητής Παρθένιος. Σε άλλον πάλι Επίτροπο εκκλησίας έλεγε: πίσω από την πόρτα να έχης ένα πεσκήρι να πλένης καλά τα χέρια σου πριν φύγεις από την Εκκλησία και ούτε την σκόνη να μην παίρνης από τα χρήματα της Εκκλησίας.

Οι συμβουλές του ήταν ακόμη πιο αυστηρές στους μοναχούς Του. Μια γυναίκα πέθανε και ο άνδρας της έγινε μοναχός στον Άγιο Μάρκο μαζί με το παιδί του, τον αργότερα μοναχό Ιερεμία. Αλλά ο Όσιος απηγόρευε τις τρυφερότητες των δύο μοναχών που ήσαν πατέρας και παιδί κατά σάρκα. Έτσι τους χώρισε κατά την ιδιότητα του μοναχού να είναι ''κλήσει τε και πράγματι μοναχοί'' και όχι Πατέρας και παιδί. Ήταν σε όλους αυστηρός και επιεικής, πράος και ευθύς ακόμη και όταν ήλεγχε, άνθιζε στα χείλη του το χαμόγελο της καλωσύνης.

''ΥΜΕΙΣ ΕΣΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...

''Μια τέτοια ζωή δοσμένη εξ ολοκλήρου στον Θεό και στην άσκησι που οδηγεί στον Θεό, ήταν επόμενο ο Θεός να την διανθίση με θαύματα και σημεία εξαιρετικά. Ο Όσιος έλαμπε από την αρετή, την αγιότητα και την άσκησι στην στενή και στην ευρεία έννοια της ασκήσεως. Γι' αυτό πολλές φορές οι μοναχοί έβλεπαν ουράνιο φως πάνω από το σπήλαιο που ασκήτευε ο Άγιος - το οποίο ήταν κοντά στο μοναστήρι. Ακόμα και πολλοί Νεαμονήσιοι Μοναχοί εδιηγούντο ότι μια νύκτα που τελούσαν αγρυπνία στην Παναγία τη Νέα Μονή είδαν ένα εκτυφλωτικό φως πάνω στον Άγιο Μάρκο. Στην μέση του ουρανίου φωτός έλαμπε η μορφή του Οσίου Παρθενίου.

Μετά το γεγονός αυτό έπαυσαν και οι αντιλογίες  περί του προσώπου του Οσίου μεταξύ των μοναχών της Νέας Μονής. Καθ' ότι άλλοι έλεγαν ότι είναι άγιος, άλλοι πάλι από τους μοναχούς, δεν ήθελαν ούτε καν να το ακούσουν. Όπως έλεγαν και οι σύγχρονοι του Χριστού περί του Υιού του Θεού ''τω όντι Θεού υιός ούτος'', άλλοι πάλι ''ου αλλά πλανά τον όχλον''. Μετά όμως από αυτό το θαύμα που μίλησε ο ουρανός, όλοι ζητούσαν τις ευχές του Αγίου και τον παρακαλούσαν να μεσιτεύση γι' αυτούς στον Θεό.

Ο Όσιος που ήξερε από τον Θεό τι συνέβη, είπε σε κάποιον μοναχό της Νέας Μονής από ταπείνωσι. -Το φως που είδατε αδελφέ δεν ήταν για μένα, εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός, αλλά για την Εκκλησία του Αγίου Μάρκου που τιμάται το μοναστήρι. Ο Νεαμονίτης μοναχός έφυγε και τα είπε στους αδελφούς της Νέας Μονής. Εκείνοι αποκρίθηκαν ότι αρκεί που μέσα στο φως ακτινοβολούσε η μορφή του Ιερού Παρθενίου.

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι 

         

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Εκ του βιβλίου 

του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Ιωακείμ Ιεροσολυμίτου του Χίου 

''Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ο ΧΙΟΣ'' (1815-1883) 

ΒΙΟΣ-ΘΑΥΜΑΤΑ-ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ, 

Ιερουσαλήμ 1975, σελ. 34-37.

''Η ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ''. 20 ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ

Μέρος 3ον

 Πνευματικές συμβουλές

Όποιος γνωρίζει την αρρώστιά του βρίσκεται στην αρχή της ταπεινώσεως. Ο Θεός υποφέρει όλες τις ασθένειες των ανθρώπων. Δεν υποφέρει όμως εκείνον που γογγύζει. Αυτός που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεό για τ' αγαθά και τις ευεγερσίες που του χαρίζει, δέχεται τις ευλογίες του Θεού και στην καρδιά του κατοικεί η χάρη Του. Όποιος υπερηφανεύεται, παραχωρεί ο Θεός και πέφτει στην βλασφημία. Όποιος κομπάζει για τις αρετές του, πάλι κατά παραχώρηση Θεού πέφτει στην πορνεία. Ο εγωιστής μπορεί να πέσει σε πολλές ακόμη σκοτεινές παγίδες του πονηρού.

Αυτός που δεν θυμάται και δεν σκέφτεται τον Θεό, κρατάει μίσος κατά του πλησίον. Αντίθετα όποιος θυμάται τον Θεό, δεν μνησικακεί και αγαπάει κάθε άνθρωπο. Όποιος βοηθάει τον αδικούμενο έχει σύμμαχο τον Θεό. Όποιος βοηθάει τον πλησίον, τον βοηθάει ο Θεός. Όποιος κατηγορεί τον αδελφό του, τον αποστρέφεται ο Θεός. Εκείνος που ελεεί τον αδελφό του κρυφά, δείχνει φανερά στον Θεό τη δύναμη της αγάπης του. Αυτός που κάνει παρατηρήσεις στον αδελφό του μπροστά σε άλλους, πραγματικά τον εξουθενώνει και τον εμπαίζει. 

Όποιος ενδιαφέρεται για την ψυχική υγεία του άλλου, φροντίζει πάντοτε να γίνεται αυτό με αγάπη. Το ίδιο κάνει και ο Θεός. Δοκιμάζει τον άνθρωπο πάντοτε με αγάπη, προκειμένου να θεραπευθεί η έμψυχη εικόνα Του. Γιατι δεν παιδεύει τον άνθρωπο για να τον εκδικηθεί για τις αμαρτίες του, αλλά για να τον γιατρέψει. Όσο ο άνθρωπος τελειοποιείται στην αρετή, τόσο περισσότερο πλησιάζει τον Θεό και Τον ακολουθεί. Όπως όταν ρίχνει κανείς ξερά ξύλα στη φωτιά, αυτή δύσκολα σβήνει, έτσι κι αυτός που αγαπάει αληθινά τον Θεό΄ η αγάπη του όλο και αυξάνει, όσο προοδεύει στην αρετή.

Όπως ο έμπορος όταν πουλήσει το εμπόρευμά του θέλει να γυρίσει στο σπίτι του, έτσι και ο χριστιανός, όταν τελειώσει την εργασία του, θέλει ν' ασχοληθεί με τον Θεό και την ψυχή του. Και όπως ο έμπορος, όταν βρίσκεται στη θάλασσα, φοβάται μήπως έρθει τρικυμία και βυθισθεί η ελπίδα της εργασίας του, έτσι και ο χριστιανός, όσο βρίσκεται στον κόσμο αυτό, φοβάται μήπως έρθει ο χειμώνας των παθών και χάσει τον καρπό του αγώνα του. Όπως ο ναύτης όταν πλέει στη θάλασσα βλέπει τη θέση των αστεριών και ανάλογα διευθύνει το πλοίο, έτσι και ο χριστιανός με την προσευχή προχωράει στον δρόμο της ζωής του, έως ότου φτάσει στο λιμάνι της αιωνιότητος.

Εκεί οι άνθρωποι δεν τρέχουν και δεν εμπορεύονται, όπως στη ζωή αυτή, αλλ' αναπαύονται στον πλούτο των αρετών που απέκτησαν με τον αγώνα τους εναντίον της αμαρτίας. Μακάριος εκείνου του οποίου το πλοίο δεν βυθίστηκε, αλλ' αξιώθηκε να φτάσει με χαρά στο αχείμαστο λιμάνι της αιωνιότητος. Όποιος θέλει να βρει τον πολύτιμο μαργαρίτη μπαίνει γυμνός στη θάλασσα. Έτσι και ο συνετός άνθρωπος περνά απ' τη ζωή αυτή χωρίς πολλά χρήματα και περιουσίες, μέχρις ότου βρει τον πολύτιμο μαργαρίτη, που είναι ο Ιησούς Χριστός. Και όταν τον βρει δεν αγαπάει τίποτε άλλο στον κόσμο αυτό.

Όπως το φίδι σε κάθε κίνδυνο φυλάει το κεφάλι του, έτσι κι ο σοφός χριστιανός, σε κάθε δύσκολη περίπτωση, φυλάει την πίστη του, που αποτελεί το θεμέλιο της ζωής του. Όπως το δέντρο, αν δεν πετάξει τα παλιά του φύλλα δεν βγάζει νέα, έτσι κι ο άνθρωπος του Θεού δεν θα έχει καρπό πνευματικό, αν δεν βγάλει από μέσα του τη θύμηση των κακιών και των παθών του. Ο άνεμος τρέφει τους καρπούς της γης και η πρόνοια του Θεού τους καρπούς της ψυχής. Ο σκύλος, όταν γλύφει τη λίμα, ματώνει τη γλώσσα του, πίνει το ίδιο του το αίμα και χωρίς να το αισθάνεται προξενεί βλάβη στον εαυτό του. Έτσι κι ο υπερήφανος, αισθάνεται για λίγο γλυκήτητα, αλλά μετά νοιώθει τα αποτελέσματα της ψυχικής φθοράς.

Η κοσμική δόξα μοιάζει σαν την πέτρα που είναι σκεπασμένη από τα νερά μέσα στη θάλασσα, κι έτσι δεν την βλέπει ο κυβερνήτης και χτυπάει πάνω της το πλοίο. Η υπερηφάνεια και η κενοδοξία είναι κρυμμένες κι αυτές μέσα στην ψυχή και της προξενούν κακό. Μη ζητήσεις ποτέ να καταλάβεις τους λόγους των θείων μυστηρίων, που περιέχονται στις Αγίες Γραφές, χωρίς προηγουμένως να προσευχηθείς θερμά στον Θεό. Το κλειδί που θα καταλάβουμε τα θεία νοήματα είναι η προσευχή. Πρέπει να γνωρίζεις ότι χωρίς κόπο σωματικό δεν πλησιάζεται ο Θεός. Όλοι οι Πατέρες κοπίασαν πολύ για να κατοικήσει μέσα τους το Πνεύμα το Άγιο.

Μόλις το Άγιο Πνεύμα κατοικήσει στην ψυχή, ο άνθρωπος αποκτάει πραότητα και ειρήνη, και φεύγει κάθε σκέψη ακολασίας. Μη νομίσεις ότι μπορείς με την προσευχή να πλησιάσεις τον Θεό, αν προηγουμένως δεν καθαρίσεις την καρδιά σου από τα πάθη της ατιμίας που τη μολύνουν. Όπως το λάδι τρέφει το φως του λυχναριού, έτσι και η ελεημοσύνη τρέφει την ψυχή. Δεν υπάρχει ωραιότερη πράξη μπροστά στα μάτια του Θεού από την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Πόσο γλυκιά είναι η συναναστροφή με πνευματικούς αδελφούς, αν υπάρχει η αγάπη! Αγάπη στον Θεό και στους αδελφούς. Αγάπη στους αδελφούς και στον Θεό. Αυτά είναι δεμένα μαζί και δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις. 

Αυτός που θέλει να τρυγήσει χαρά και καρπό πνευματικό πρέπει να δουλέψει στην προσευχή. Όπως η ψυχή είναι ανώτερη από το σώμα, έτσι και η προσευχή είναι ανώτερη από κάθε άλλη πνευματική εργασία. Μεγάλη δύναμη παίρνει κανείς από τις μικρές πνευματικές ασκήσεις, όταν γίνονται τακτικά και σταθερά, όπως ακριβώς οι σταγόνες του απαλού νερού μπορούν να βαθουλώσουν τη σκληρή πέτρα.

Όταν νεκρωθούν τα πάθη, τότε η ψυχή θερμαίνεται από την γλυκήτητα της πνευματικής χαράς, και η παρουσία του Θεού στην ψυχή είναι έντονη. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας και πολλή υπομονή για να λάβει ο άνθρωπος τη χάρη της παρηγοριάς από τον Θεό. Όταν ο Θεός μπει στην ψυχή του ανθρώπου, τότε τα πάθη υποχωρούν. Καταστροφή της ψυχής είναι η αργία και η απραξία. Η χειρότερη κακία είναι η ακηδία. Ακηδία σημαίνει να μη φροντίζουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας με την προσευχή, τη νηστεία και τ' άλλα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας μας.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Συνακόλουθες αναρτήσεις εκ του βιβλίου

''Η Άσκηση στη Ζωή μας'' 

Είκοσι κείμενα για την Ορθόδοξη Πνευματική Ζωή 

βασισμένα στους Ασκητικούς Λόγους του Αββά Ισαάκ του Σύρου, 

έκδοση της Ι. Μ. Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής, 2006, σελ. 17 - 21.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΟΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ

Στην περιοχή του Μγβίμε, όπου ασκήτευε ο Όσιος Σίω ο Σπηλαιώτης, τα θηρία, και κυρίως οι λύκοι, κατασπάραζαν συχνά τα ζώα των ανθρώπων, που έφθαναν ως εκεί ζητώντας θεραπεία, αλλά και τα γαϊδουράκια, που είχαν οι ασκητές, για να μεταφέρουν διάφορα φορτία.

Ο Όσιος Σίω, βλέποντας τόσο τοΥς προσκυνητές όσο και τοΥς μοναχούς να θλίβονται για την απώλεια των υποζυγίων τους, προσευχήθηκε στον Κύριο, να οδηγήσει μπροστά του όλα τα άγρια ζώα πού ζούσαν στον Μγβίμε.

Μόλις τελείωσε την παράκληση του και βγήκε από την σπηλιά του, αντίκρισε αναρίθμητα θηρία, μικρά και μεγάλα, να στέκονται εκεί, με σκυμμένα τα κεφάλια, σαν να περίμεναν κάποια εντολή του.

–Ακούστε τι θα σας πω, άρχισε να τα νουθετεί ο Όσιος. Ο Χριστός γνωρίζει πως η καρδιά μου πονά για σας. Αυτή ή έρημος όμως θα γεμίσει ανθρώπους, που θα δοξολογούν τον Θεό, γι' αυτό πρέπει να πάτε σε άλλον τόπο.

Μόνο ένα από σας θα μείνει εδώ, για να βόσκει τα γαϊδουράκια των αδελφών. Έτσι θα εξιλεωθείτε για τις ζημιές πού κάνατε. Σε λίγα λεπτά όλα τα θηρία είχαν εξαφανιστεί, εκτός από έναν λύκο, που έμεινε ακίνητος μπροστά στον Όσιο, κοιτάζοντάς τον στα μάτια.

–Στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, είπε εκείνος, σε προστάζω από σήμερα να φυλάς τα υποζύγια των αδελφών. Κάθε πρωί θα τα οδηγείς στη βοσκή και κάθε βράδυ θα τα φέρνεις πίσω. Θα τρως ό,τι τρώμε κι εμείς. Ζώο ή άνθρωπο δεν θα πειράξεις. Εμπρός, δουλειά τώρα. Από τότε ο λύκος, ημερωμένος και υποταγμένος στον Όσιο, έβοσκε τα γαϊδουράκια. Σάρκα δεν γεύθηκε ποτέ.

Κάθε πρωί έτρωγε ψωμί μουσκεμένο σε νερό, τον ίδιο και τον βράδυ. Ύστερα πήγαινε στην φωλιά του - μια τρύπα σκαμμένη από τον Όσιο Σίω δίπλα στην σπηλιά του - όπου περνούσε την νύχτα. Πέρασαν έτσι έξι χρόνια. Μια μέρα ο λύκος έφερε πίσω τα ζώα νωρίτερα από την συνηθισμένη ώρα και άρχισε ν' αλυχτά παράξενα. Οι Πατέρες δεν άργησαν να διαπιστώσουν πως έλειπε ένα γαϊδουράκι, που ανήκε στον μοναχό Κόνωνα.

Πιστεύοντας ακράδαντα πως ο λύκος είχε φάει το ζώο του, ο Κόνων έτρεξε στη σπηλιά του Οσίου. –Γέροντα, εξ' αιτίας σου έχασα τον γάιδαρό μου, ξέσπασε θυμωμένος. Ο πραότατος Σίω δεν ταράχθηκε από την απρεπή συμπεριφορά του υποτακτικού του. Στο μεταξύ ο λύκος είχε πλησιάσει κοντά τους. Τούς κοιτούσε και κουνούσε την ουρά του, σαν να ήθελε κάτι να τους πει.

Βλέποντας όμως πως δεν τον καταλάβαιναν, άρπαξε τον ραβδί του Κόνωνα με τα δόντια του κι άρχισε να τον τραβά επίμονα. Τον ακολούθησαν και σε λίγο βρέθηκαν επάνω από ένα βάραθρο.

Έσκυψαν με προσοχή και είδαν στον βάθος του το γαϊδουράκι να κείτεται νεκρό μέσα σε μια λίμνη αίματος. Ήταν φανερό ότι είχε τσακιστεί στον γκρεμό.

Ο Κόνων, μετανοημένος, ζήτησε με δάκρυα συγνώμη από τον Γέροντα. Ύστερα από αυτό το γεγονός ο Όσιος είπε στον λύκο.

Αρκετά μας υπηρέτησες. Σ' ευχαριστούμε για τούς κόπους σου. Πήγαινε πια να βρεις τους συντρόφους σου. Τα γαϊδουράκια θα τα βόσκουν από δω και πέρα οι αδελφοί!

Πηγή: Animals of my heart

Οι Όσιοι Ευάγριος και Σίος του Μγκβιμέλι έζησαν στη Γεωργία τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Ο Όσιος Ευάγριος αρχικά ήταν Δούκας του Ζιχαντίνι και αρχηγός του μεγαλύτερου κράτους στην αυλή του βασιλείου του Κάρτλι (Δυτική Γεωργία). Στη συνέχεια έγινε ένας από τους πρώτους γεωργιανούς μαθητές του Αγίου Σίου και μετέπειτα ηγούμενος της Μονής που ίδρυσε ο τελευταίος. Ο Όσιος Ευάγριος σκόπευε να γίνει μοναχός, όταν, πηγαίνοντας σε ένα κυνήγι, έγινε θεατής ενός θαύματος: είδε ένα περιστέρι να φέρνει τροφή στον ερημίτη Άγιο Σίο. Αυτός στην αρχή ήταν αντίθετος στην απόφαση του Ευάγριου, επειδή ήταν πολύ βιαστική. Ο Ευάγριος όμως επέμενε και τελικά ο Άγιος Σίος του παρήγγειλε να επιστρέψει σπίτι, να τακτοποιήσει όλες τις υποθέσεις του, να αποχαιρετίσει τους δικούς του και έπειτα να πάει στις όχθες του ποταμού Μτκβάρι και να βάλει μέσα στο νερό ένα μπαστούνι που ο ίδιος θα του δώριζε. Εάν ο ποταμός στέγνωνε μπροστά στα μάτια του Ευάγριου, αυτό θα ήταν θεϊκό σημάδι για να ξεκινήσει τον μοναχικό βίο, διαφορετικά ο φιλόδοξος μοναχός θα έπρεπε να εγκαταλείψει τον σκοπό του. Ο Ευάγριος έπραξε με αυτόν τον τρόπο και κατά την Θεία βούληση, παρέμεινε με τον Άγιο Σίο. Έκτοτε ο αριθμός των ασκητών γύρω τους, άρχισε να πολλαπλασιάζεται και κατ' αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε το μοναστήρι. Ο Ευάγριος με δικά του έξοδα αγόρασε για την αδελφότητα το χωριό Σαλτέμπα μαζί με τα προσαρτημένα εδάφη. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα ο Άγιος Σίος, με την ευλογία του πνευματικού του πατέρα, απομονώθηκε σε σπήλαιο και όρισε τον Όσιο Ευάγριο ηγούμενο της μοναστικής αδελφότητας.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΜΠΑΤΙΣΤΑΤΟΥ: ''Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ''

Ηχητική Ομιλία εκ του ιστοτόπου 
της Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, Φυλής Αττικής 
εδώ.

ΑΜΙΛΚΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ: ''Η ΕΝΩΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΟΥΣΙΩΔΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΔΙΑΦΟΡΑ''

Άρθρο του επισήμου -Οικουμενιστή- θεολόγου 

της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά το 1922 

Αμίλκα Σ. Αλιβιζάτου 

στο ''Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος'' του Γεωργίου Δροσίνη,

 υπό τον τίτλο 

''Η Ένωσις των Εκκλησιών - Ορθόδοξοι και Αγγλικανοί'',

  έτος 1922, σελ. 439-442.

Ο τίτλος της ετικέτας της ανάρτησης ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων'' είναι καθόλα ενδεικτικός των ψευδοπροφητών της λεγομένης Οικουμενικής Κίνησης ή Παναίρεσης των Εσχάτων, που με την ανατολή του 20ού αιώνα ανεδύθησαν ίνα ''λαλούν διεστραμμένα''. Πρόκειται για μια σειρά επιστολών, ανακοινώσεων, εγκυκλίων και γενικότερα συγγραμμάτων τους, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προάγουν τον διαχριστιανικό συγκρητισμό, αλλοιώνουν, μετασχηματίζουν και εγκαθιστούν έναν κάλπικο, πλαστό και απομιμητικό ''χριστιανισμό'', που απευθύνεται σε μάζες, γιατι ο ίδιος ο Οικουμενισμός διατίθεται σε οικουμενική, πλατιά, λαική κατανάλωση! Σε αυτούς τους ψευδοπροφήτες κατά την ''Αποκάλυψη'' του Ευαγγελιστή Ιωάννη αναφέρεται ο νέος ''Φάκελλος'' που ανοίγουμε υπό τον εμφανή, αυτοδίκαια διεκδικητικό και εμφατικό τίτλο ''Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο, όμοια αρνίω και ελάλει ως δράκων''! Σε αυτόν θα παρελάσουν όλοι οι θιασώτες της Εωσφορικής Κίνησης, αρχής γενομένης από τον πρωτοπόρο και πρωταγωνιστή του Οικουμενιστικού Θιάσου, τον Τεκτονικό μοιχεπιβάτη του Οικουμενικού Θρόνου, Μελέτιο Μεταξάκη. Τα γραπτά που συλλέξαμε, προέρχονται εκ του Τύπου -κυρίως του Εκκλησιαστικού- ημερησίου και περιοδικού και τα δημοσιεύουμε αυτούσια κάθε φορά, χωρίς σχολιασμούς και επικρίσεις. Ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα δύναται να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει την πτώση και την έκπτωση των Οικουμενιστών από τα ίδια τους τα κείμενα, ακολουθώντας την επιταγή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου: ''Ει που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτου… την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς''. P.G. 60, 611. Εύχεσθε!

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Μέρος 13ον

''ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ''

 (1922)

Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΑΝΟΙ

Εν έτει 1865 ιδρύθη εν Αγγλία η Eastern Church Association, ης αποκλειστικός σκοπός ήτο η μελέτη του ζητήματος της ενώσεως των Εκκλησιών και η επιδίωξις της επιτυχίας του σκοπού αυτού.

Ήδη από των αρχών του ΙΘ' αιώνος αι δύο Εκκλησίαι εκινήθησαν συμπαθώς προς αλλήλας και δη εξ αφορμής των εκδόσεων και μεταφράσεων της Αγίας Γραφής. Οι Πατριάρχαι Κύριλλος ΣΤ' και ο Εθνομάρτυς Γρηγόριος Ε' ηυνόησαν και ενέκριναν τας εκδόσεις της Λονδινείου Εταιρείας.

Ο Γρηγόριος ΣΤ' επέτρεψε την υπό Ορθοδόξων κληρικών ταφήν των εν Ανατολή θνησκόντων Αγγλικανών, τουθ' όπερ έδωκεν αφορμήν θερμών εκδηλώσεων υπέρ της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν Αγγλία.

Εξ όλων των εις Ελλάδα ελθόντων ιεραποστόλων εξ Αμερικής ο μόνος επιτυχών εις τας ενεργείας του διά την ίδρυσιν σχολείων, και ιδία του αρχαιοτάτου και αρίστου παρ' ημίν εν Αθήναις παρθεναγωγείου, ήτο ο αγγλικανός ιερεύς Χιλλ, όστις ως και οι διάδοχοι αυτού εν τω σχολείω απεριορίστως εσεβάσθησαν την ορθόδοξον Εκκλησίαν, εις χείρας αυτής αφήνοντες την θρησκευτικήν μόρφωσιν των τροφίμων του.

Η επίσκεψις του αρχιεπισκόπου Σύρου Αλεξάνδρου Λυκούργου εις Αγγλίαν κατά το 1870 έδωκεν αφορμήν σοβαράς ανακινήσεως του ζητήματος της ενώσεως.

Εκ παραλλήλου το κατά το 1874 συγκροτηθέν συνέδριον διά το ζήτημα των Παλαιοκαθολικών, εις ο παρέστησαν Αγγλικανοί και Ορθόδοξοι έδωκεν νέαν αφορμήν εξετάσεως του ζητήματος.

Αι κατά του Μητροπολίτου Αθηνών Θεοφίλου (1872), του Οικ. Πατριάρχου Διονυσίου Ε' (1887) και της Ρωσικής Διοικούσης Συνόδου (1888) ανταλαγείσαι φιλοφρονήσεις μετά των αρχών της Αγγλικανικής Εκκλησίας προήγαγον σημαντικώς το ζήτημα της ενώσεως.

Ουχ ήττον συνετέλεσεν εις την προαγωγήν ταύτην και η παρουσία του αρχιεπισκόπου Ζακύνθου Διονυσίου Λάτα εις το εν Σικάγο παγχριστιανικόν Συνέδριον (1893).

Εκείνο όμως το οποίον καταπληκτικώς προήγαγεν επ' εσχάτων την ενωτικήν κίνησιν, ήτο η παρουσία του νυν Οικουμενικού Πατριάρχου Μελετίου Δ' ως Μητροπολίτου Αθηνών εν Ευρώπη και Αμερική επί κεφαλής επισήμου αποστολής. Τόσον εν Αμερική όσον και εν Ευρώπη η παρουσία του Μητροπολίτου Αθηνών έδωκεν αφορμήν εις θερμοτάτας εκδηλώσεις τιμής προς αυτόν και προς την Ορθόδοξον Εκκλησίαν εκ μέρους των Αγγλικανών.

Αι τρεις ιδίως θεολογικαί συζητήσεις αι λαβούσαι χώραν εν Ν. Υόρκη, εν Λονδίνω και εν Οξφόρδη μεταξύ ημών (Μητροπολίτου, Χρυσ. Παπαδοπούλου και του γράφοντος) και των επιφανεστάτων Αγγλικανών κληρικών και θεολόγων, συνετέλεσαν εις την άρσιν πλείστων παρεξηγήσεων, εις την διάλυσιν όλων των αμφιβολιών και εις την στερέωσιν της πεποιθήσεως και της ελπίδος, ότι η απομάκρυνσις της επιτεύξεως της ενώσεως των δύο Εκκλησιών μόνον εκ κακής θελήσεως δύναται να προέρχεται.

Κατά τας συζητήσεις εκείνας διεπιστώθη ότι η Αγγλικανική Εκκλησία ουδαμώς διίσταται της της ορθοδόξου αντιλήψεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ως προς την διδασκαλίαν και ως προς την λατρείαν.

Η τοιαύτη συμφωνία αντιλήψεων και πεποιθήσεων από της διδασκαλίας της δογματικής, μέχρι της διαμορφώσεως της εξωτερικής λατρείας, η διαπιστωθείσα εις τας θεολογικάς ταύτας συζητήσεις, καθιστά όχι πλέον επιθυμητήν την ένωσιν, αλλά επιτακτικήν την ανάγκην προς ταύτην.

Οι κατά το 1920 εν τη παγκοσμίω Χριστιανικώ Συνεδρίω της Γενεύης λαβόντες μέρος Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι και Αγγλικανοί, συνελθόντες ιδιαιτέρως, διεπιστώσαμεν την υπάρχουσαν συμφωνίαν και την υφισταμένην πραγματικήν ένωσιν, ης μόνη η τυπική σχεδόν ανακήρυξις υπελείπετο.

Εκ παραλλήλου η εν Lambeth Παναγγλική Σύνοδος διετράνωσε τα προς την Ορθοδοξίαν αισθήματα σεβασμού και αφοσιώσεως διά της προσκλήσεως εν αυτή αντιπροσώπων του Οικουμενικού Πατριαρχείου (παρέστησαν ο Διδυμοτείχου Φιλάρετος και ο καθηγητής Κομνηνός) εις ους επεδαψίλευσαν μεγάλας τιμάς και ους διαβεβαίωσαν περί της θερμής και ειλικρινούς διαθέσεως προς ένωσιν.

Η εν Ελλάδι επακολουθήσασα έκτοτε κατάστασις, από πολιτικής και εκκλησιαστικής απόψεως, συνετέλεσεν εξ αντιθέτου  εις νέας εκδηλώσεις των Αγγλικανών υπέρ της Εκκλησίας μας.

Ο από του Μητροπολιτικού θρόνου Αθηνών βιαίως απομακρυνθείς Μελέτιος, μεταβάς εις Αγγλίαν και Αμερικήν, έτυχε θερμοτάτης υποδοχής και απεριορίστων τιμών. Ο κατά τον αυτόν χρόνον εις Αγγλίαν αποδημήσας Τοποτηρητής του Οικουμενικού Θρόνου Προκόπιος Δωρόθεος, έδωκεν αφορμήν πρωτοφανών εκδηλώσεων τιμών προς τον πρωτόθρονον της Ορθοδοξίας εκ μέρους των Αγγλικανών, ενώ αι εις τον νεκρόν του εις Κύριον αποδημήσαντος εν Λονδίνω μεγαλουργού τούτου Ιεράρχου  αποδοθείσαι τιμαί εκ μέρους των Αγγλικανών συνετέλεσαν εις πραγματικήν σύσφιγξιν των δεσμών των συνδεόντων στενώς ήδη τας δύο Εκκλησίας.

Η εκλογή τέλος του Μελετίου ως Οικουμενικού Πατριάρχου, ενώ ευρίσκετο ούτος εισέτι εις Αμερικήν, έδωκεν αφορμήν εις νέας εκδηλώσεις των Αγγλικανών υπέρ της Ορθοδοξίας.

Εν εισέτι υπολείπεται νυν: η διαφώτισις του λαού εκατέρωθεν. Ευθύς ως εις την συνείδησιν του λαού το πράγμα ωριμάση, ως ωρίμασεν ήδη εις την συνείδησιν των θεολόγων, η ένωσις είναι γεγονός τετελεσμένον. 

Η Ένωσις είναι δυνατή, διότι δεν υφίσταται ουσιώδης μεταξύ των δύο Εκκλησιών διαφορά.

Είναι δυνατή, διότι ουδετέρα των Εκκλησιών θα απολέση τι των ιδιαιτέρων αυτής χαρακτηριστικών, άτινα θα εξακολουθήσωσι να είναι σεβαστά, ως ήσαν και προ του σχίσματος κατά τον ίδιον τρόπον και εις ιδίαν έκτασιν και μεγαλυτέραν υπάρχοντα.

Διά δε τα αποτελέσματα της ενώσεως περιττεύει πάσα ανάπτυξις. Η δύναμις της ούτω ενωθησομένης Εκκλησίας θα είναι απεριόριστος΄ 

υπό τον τοιούτον δε ορθόδοξον όγκον θα υποκύψη αναγκαίως ο Παπισμός, όστις θα αναγκασθή να αναγνωρίση τέλος την αλήθειαν εξ ης παρεξέκλινε. Ούτω δε θα συντελεσθή η κατά τους λόγους του Κυρίου ένωσις σύμπαντος του Χριστιανικού κόσμου ουχί υπό τον Πάπαν, αλλά υπό τον Χριστόν.

Ιούνιος 1922

Αμίλκας Σ. Αλεβιζάτος

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Άρθρο του επισήμου -Οικουμενιστή- θεολόγου της Εκκλησίας της Ελλάδος κατά το 1922 

Αμίλκα Σ. Αλιβιζάτου 

στο ''Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος'' του Γεωργίου Δροσίνη,

 υπό τον τίτλο ''Η Ένωσις των Εκκλησιών - Ορθόδοξοι και Αγγλικανοί'',

  έτος 1922, σελ. 439-442.

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' (ΜΕΡΟΣ 6ον)

 Απόστολος Μακράκης (1831-1905)

Ο κοσμοκαλόγερος της λογοτεχνίας μας 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

απορρίπτει τον μακρακισμό 

με την οργίλη αποστροφή: 

"Τί καινοτομίαι, τί ξενισμοί, 

τί λεσχηνείαι είναι αυτά; 

Προτεστάνται είμεθα υμείς εδώ;"

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα.

Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.

''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως. Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης.

Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.

Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας.

Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η.4. Το ζήτημα της συνεχούς Θ. Μεταλήψεως

Ο συγγραφέας μας (π.Χρ.Ν.) γράφει εν συνεχεία, ότι ο Μακράκης και οι οπαδοί του κατηγορήθησαν για πέντε άλλα ζητήματα, ήτοι για κακοδοξίες περί συστάσεως του ανθρώπου (''τρισύνθετον''), περί της ψυχής του Ιησού, περί Εξομολογήσεως, περί Θείας Κοινωνίας και περί Μνημονεύσεως. Από αυτά, διευκρινίζει ότι ενασχολείται με τα δύο πρώτα ως σοβαρότατα, για την απόδειξη της δεινής πτώσεως του ταλαιπώρου εκείνου ανθρώπου13.

Πριν όμως να παρακολουθήσουμε την ενδιαφέρουσα κριτική ανάλυση περί των βασικών κακοδοξιών του Μακράκη, σύμφωνα με την αναίρεση που πραγματοποιεί ο βιογραφούμενός μας, θεωρούμε καλό και αναγκαίο να κάνουμε αναφορά στο περί Θείας Κοινωνίας θέμα, στο οποίο υπάρχει ακόμη και σήμερα μία εμμονή, χωρίς ίσως να είναι καλώς και επαρκώς εξηγημένο το θέμα της αναφοράς του Μακράκη εν σχέσει προς αυτό.

Ο επίσης επικριτικώς τοποθετηθείς στην ίδια εκείνη εποχή εναντίον του Μακράκη προαναφερθείς Μοναχός Αντώνιος Μουστάκας από το Άγιον Όρος, αναφέρει σε σχετικό άρθρο του14, ότι ο Σύλλογος του Μακράκη ''Ιωάννης ο Βαπτιστής'' εις αντιμετώπισιν των επικρίσεων κατά του ιδρυτού αυτού Απ. Μακράκη, δημοσίευσε βιογραφία του, μέσω της οποία υποστήριζε ότι ο Μακράκης ήταν κατά πάντα Ορθόοξος, αλλά διώχθηκε αδίκως μόνον διότι δίδασκε περί της συνεχούς Θείας Μεταλήψεως. Όμως, κατά τον π. Αντώνιο, τούτο αποτελεί ''θόλωμα των νερών''. Γι' αυτό και αποτεινόμενος προς τους Μακρακιστές, αναφωνεί:

''Όχι, κύριοι΄ μη ψεύδεσθε! Διότι ο Μακράκης δεν κατεδικάσθη υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου διά την διδασκαλίαν του περί της συνεχούς Μεταλήψεως''14. Και συνεχίζει: ''Διότι περί της υποθέσεως ταύτης εάν γνωρίζη πας Χριστιανός έχων στοιχειώδη μόνον γνώσιν περί της πίστεώς του, ότι η συνεχής Μετάληψις είναι παράδοσις ιερά και θεσμός της Εκκλησίας από συστάσεως αυτής, αρχήν έχων εκ του 9ου Κανόνος των Αγίων Αποστόλων, συνιστώμενος υπό του 96ου Κανόνος της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου, του 2ου της εν Αντιοχεία, και υπό πλείστων κατά μέρος Αγίων Πατέρων...

Δεν κατεδιώχθη λοιπόν ούτε κατεδικάσθη διά τα αιρετικά του φρονήματα, του Τρισυνθέτου, περί της ατελείας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προ το εν Ιορδάνη Βαπτίσματος αυτού, διά την παραφροσύνην του και το υβρεολόγιον προς πάντας τους Αγίους Πατέρας και διά την κατάργησιν του Μυστηρίου της Εξομολογήσεως΄

διότι εδίδασκε τους οπαδούς του ''να κοινωνώσι κατά πάσαν Κυριακήν (αφού την προηγουμένην φάγωσιν έως διαρρήξεως, εφόσον νηστείαν δεν παρεδέχετο), εξομολογούμενοι αλλήλοις τα παραπτώματα αυτών δημοσία λαικοί προς λαικούς, ή κληρικοί προς κληρικούς, και τανάπαλιν'', καθ' α βεβαιοί η φέρουσα αριθμόν 2496 και ημερομηνίαν 21 Δεκεμβρίου 1878 Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος''15.

Άρα λοιπόν ο Μακράκης ψέγεται όχι διότι ήταν υπέρ της συνεχούς Μεταλήψεως, αλλά διότι περιφρονούσε πλήρως την προετοιμασία και διά σωματικής νηστείας το κατά δύναμιν προ της Θ. Κοινωνίας, με την απολυτότητα και αυτοπεποίθηση που τον χαρακτήριζε.

Και επίσης, προέτρεπε ταυτόχρονα σε νέου είδους εξομολόγηση αμαρτιών εις κατάργησιν του Μυστηρίου της Εξομολογήσεως. Αν και -ως γνωστόν- εκτός από τις περιόδους νηστείας, ''ευχαριστιακή νηστεία'' πριν από την Θ. Κοινωνία δεν είναι αυστηρά καθορισμένη από την Κανονική παράδοση της Εκκλησίας, όμως η όλη ασκητική - εγκρατική αγωγή του Ορθοδόξου Ήθους της Εκκλησίας μας,

εν όψει μάλιστα του φρικτού Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, απαιτεί την από πλευράς ανθρώπου - Λειτουργού του Μυστηρίου ή απλού πιστού - νηστευτική προσέγγιση συμμετοχής στο Μυστήριο της Κοινωνίας και Αγάπης του Θεού. 

Μακρακισμός λοιπόν επί του σημείου τούτου (αν βέβαια είναι επιτρεπτό και νόμιμο να διαχωρίζεται ένα σύνθετο φαινόμενο κακοδοξίας και πλάνης σε επί μέρους ξεχωριστές περιοχές και από αυτές να χαρακτηρίζεται το όλον), σημαίνει θεσμοποίηση/επιβολή καταργήσεως της Νηστείας προ της Θείας Κοινωνίας,

όπως και της Μυστηριακής Εξομολογήσεως, και όχι βεβαίως συνεχή μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων με κατά δύναμιν εγκράτεια και νηστεία, κατόπιν ρυθμίσεως του θέματος με τον Πνευματικό πατέρα εκάστου, εντός των εκκλησιαστικών πλαισίων και θεσμίων της Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας.

13. ''Αι πλάναι...'' (δ'), στην Εφημερ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 64/6.9.1937, σελ. 1.

14. ''Ιδού ποίος ήτο ο Μακράκης'' (α'), στην Εφημερ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 77/6.12.1937, σελ. 4.

15. ''Ιδού ποίος ήτο ο Μακράκης'' (α'), στην Εφημερ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 78/13.12.1937, σελ. 4.15. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του 

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) 

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'', 

τόμος Α', σελ. 201-204, Αθήνα 2019.