Ο ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΥΡΡΑΝΕΙ

Αυτό το αποσαθρωμένο, πολιτικοοικονομικό ζόμπι,

που από οικονομική κοινότητα 

μεταλλάχθηκε σκοπίμως σε ευρωπαική ένωση και έπεται συνέχεια,

είναι ένα πολιτικά δαιδαλώδες, καθεστωτικό status, που στο μίξερ της Παγκοσμιοποίησης 

τεμαχίζει ανέξοδα την ανεξαρτησία των κρατών και την ελευθερία των ανθρώπων.

Η εσχατολογική αυτή διακυβερνητική λαιμητόμος,

που σφάζει με το γάντι και σκοτώνει με ευθανασία.

Επιχειρήται βίαια και οργανωμένα ο διχασμός του λαού και μια σχεδιασμένη, εμφυλιοπολεμική βουλιμία!

Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα σμικρύνθηκαν τεχνιέντως για να μπορούν να ελέγχονται καλύτερα.

Οι κρατικές, οικονομικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν και ασφαλώς προσαρμόστηκαν 

κατ΄ανάγκην με την ψηφοσυλλεκτική ισχύ τους.

Δίπλα τους στέκουν με διάπλατα χαμόγελα οι επίδοξοι,νυμφίοι χορηγοί τους.

Επειδή τελευταία ο κοσμοκράτορας του κόσμου τούτου δείχνει αποτρόπαια και αποκρουστικά το αληθινό του πρόσωπο μέσω των πνευματικών παιδιών του της Ευρωπαικής Ένωσης, καλό θα ήταν να υπενθυμίσουμε και να υπογραμμίσουμε, τι είναι αυτή η Ευρωπαική Ένωση; Είναι σύμιξη ευγενών φραγκοβαλεντίνων και ψυχοσυλλεκτικών λακέδων, που ευδοκιμούν απομυζώντας απαξιωμένους λαουτζίκους, οργανωμένη συμμορία δια νόμου αποικιοκρατών επιβολέων, που εγκαθιστούν κυβερνήσεις και ανατρέπουν πολιτικά status.

Όσοι οραματίζονται ακόμη το υπερφίαλο θρίλερ του ευρωπαικού Ονείρου, καιρός είναι να ξυπνήσουν απ΄τον μεθηστικό λήθαργο της γενικευμένης, τεκτονικής επιδημίας, γιατι η... προβλεπόμενη συρρίκνωση της κας Μπενάκη ήδη επετεύχθη. Οι Θεσμοί αποτελούν την σύγχρονη παραδοχή μιας δομημένης, εγκληματικής mafia, που νομιμοποίησε τον πόλεμο και νομοθέτησε το έγκλημα. Ο σωβινιστικός ρόλος των Αλαμανών βαρβάρων, δηλαδή του Φυρερικού, γερμανικού καθεστώτος είναι ανέκαθεν ο ίδιος επεκτατικός, οικονομικός μαξιμαλισμός. Η χώρα αυτή, που ευθύνεται για δύο παγκοσμίους πολέμους, ήδη εποπτεύει όλη την Ευρώπη και χειραγωγεί τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι Αγορές, που αποτελούν τα μεγάλα,οικονομικά trast του Σιωνιστικού Σκοταδισμού είναι οι εγγενείς συνιδιοκτήτες του Δ.Ν.Τ. και οι ασφαλείς πυροκροτητές της Εβραικού Διεθνισμού. Δεν υπάρχει καμμία ουσιαστική ισονομία μεταξύ των Μελών-Κρατών και όταν αυτή εφαρμόζεται, συγκεντρώνεται επιλεκτικά σε ελάσσονος σημασίας θέματα. Πλέον στην σημερινή του μορφή, αυτό το προκάτ, εβραιοσιωνιστικό κολόβωμα επιβάλλει πρωθυπουργούς και εκλέγει κυβερνήσεις, συνεπικουρημένο πάντοτε από τα εντόπια οικονομικά συμφέροντα και τα επαρχιακά,κομματικά κατασκευάσματα. Όσοι ανθίστανται έχουν την τύχη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, που από λαικό επαναστάτη, η Νέα Τάξη του πρόσαψε -εν μια νυκτί- τον απαξιωτικό τίτλο του δικτάτορα και του αιμοσταγού σφαγέα!

Δεν υπήρχε ποτέ ''Ευρώπη των Λαών'', όπως ποτέ δεν υπήρξε φιλολαικός αμερικανισμός! Και οι δύο αυτοί ''δίδυμοι πύργοι'' στρατολογούν τα κράτη, για να τα πολτοποιήσουν αργότερα με το αριστοτεχνικά εμπνευσμένο σχέδιο της Παγκοσμιοποίησης και του συγκρητηστικού Οικουμενισμού. Πολιτικοί ηγήτορες και ''εκκλησιαστικές'' καρικατούρες συνεργάζονται ομοθυμαδόν ομόφρονα και ομόδοξα γι' αυτό, που πρώτος ο Mr. George Papandreou απεκάλεσε στην χώρα μας, ως Global Government.

Ο επιχειρούμενος εθνικός αποκεφαλισμός είναι η διαχρονικά, κυνική ομολογία: ''Διότι δεν εσυμμορφώθη προς τας υποδείξεις''. Αυτό είναι το επτάστερο, πολιτικοοικονομικό ζόμπι, που από οικονομική κοινότητα μεταλλάχθηκε σκοπίμως σε ευρωπαική ένωση και έπεται συνέχεια. Ένα πολιτικά δαιδαλώδες, καθεστωτικό status, που στο μίξερ της Παγκοσμιοποίησης τεμαχίζει ανέξοδα την ανεξαρτησία των κρατών και την ελευθερία των ανθρώπων. Η εσχατολογική αυτή διακυβερνητική λαιμητόμος, που σφάζει με το γάντι και σκοτώνει με ευθανασία. Επιχειρήται βίαια και οργανωμένα ο διχασμός του λαού και μια σχεδιασμένη, εμφυλιοπολεμική βουλιμία! Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα σμικρύνθηκαν τεχνιέντως για να μπορούν να ελέγχονται καλύτερα.

Οι κρατικές, οικονομικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν και ασφαλώς προσαρμόστηκαν κατ΄ανάγκην με την ψηφοσυλλεκτική ισχύ τους. Δίπλα τους στέκουν με διάπλατα χαμόγελα οι επίδοξοι, νυμφίοι χορηγοί τους, τα σκανδαλώδη συγκροτήματα του Τύπου, οι κατασκευάστριες εταιρίες των Δημοσίων Έργων και τα εντεκάμισυ χιλιάδες ''Φρουτάκια'', που αναμένεται οσονούπω να κατακλείσουν ολόκληρη την χώρα. Με την απελευθέρωση δε, όλων των λεγόμενων, κλειστών επαγγελμάτων θα δημιουργηθούν τα μεγάλα πολυεθνικά markets, που θα αποσκοπούν βεβαίως στον αποκλειστικό έλεγχο της αγοράς και στον ''εκπολιτισμένο'' εξαναγκασμό του ανθρώπου να μην μπορεί να ψωνίζει από αλλού.

Παράλληλα προωθείται ο διαφημιζόμενος και κοινοβουλευτικά νομοθετημένος, ομαδικός Κιναιδισμός, ως τρόπος ζωής και ως μετέωρο βήμα πνευματικού θανάτου, έρπων φασιστικά ακόμη και μέσα από τα σχολικά βιβλία, προκειμένου να εφαρμοστεί ο σωματικός και πνευματικός τραβεστισμός του νεοέλληνα. Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ -εν προκειμένω- αποτελεί ένα απτό παράδειγμα νεοποχίτικου, εκφασιστικού οργάνου και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε την ''Σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού''! Εύχεσθε!

Πριν λίγα λεπτά της ώρας και,όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές,

έγινε γνωστή η πρόθεση της Κυβέρνησης για την διενέργεια δημοψηφίσματος 

την επόμενη Κυριακή 5 Ιουλίου,

για την αποδοχή ή όχι του ταπεινωτικού και εξοντωτικού μνημονιακού προγράμματος των Θεσμών.

Ο αρχικός τίτλος του άρθρου ήταν 

''Η Σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού'' 

για τους εκβιαστές των Βρυξελλών και τα πνευματικά παιδιά τους.

Αλλάξαμε τον τίτλο με αυτό το συγκλονιστικό επίγραμμα του Ρήγα Φεραίου από τον Θούριο!

Ο γράφων,

ως Έλληνας και ως Ορθόδοξος Χριστιανός δηλώνει κατηγορηματικά ''ΟΧΙ''.

Ο Θεός εν τω μέσω ημών.

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

Η ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ

Ήρθαν μιαν άγρια νύχτα, καθώς η χιονοθύελλα λυσσομανούσε. 

-Ντύσου γρήγορα, παππά! 

Φεύγουμε!

-Δεν πάω πουθενά,φίλοι μου! Η ποιμαντική μου συνείδηση με κρατάει εδώ!

Με υποχρέωσαν βίαια να ντυθώ. Πέταξαν μέσα σ᾿ ένα σάκκο τα ρούχα,

τα βιβλία και μερικά άλλα πράγματά μου. Οι ικεσίες μου ήταν ανώφελες.

Δεν άκουγαν. Μόνο μου φώναζαν να βιαστώ. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Πήρα το αντιμήνσιο, το Αρτοφόριο καί το Ευαγγέλιο.

Μ᾿ έβαλαν σ᾿ ένα αμάξι. Και φύγαμε... Μ᾿ έφεραν στην μικρή παραποτάμια πόλη,

στο σπίτι ενός τσαγκάρη, του Σάββα Γρηγόριεβιτς Κοβίλιν.

Άρχισα να μαθαίνω την τέχνη του παπουτσή.

Ο Σάββας Γρηγόριεβιτς ήταν πιστός άνθρωπος.

Καθόμασταν τα βράδια κάτω από μία φλαμουριά καί μελετούσαμε την Αγία Γραφή,

συζητούσαμε πνευματικά, προσευχόμασταν...

Ήταν ένας λεβεντόκορμος γέροντας με φωτεινή, καθαρή ψυχή.

Κρατούσε από σόι παραδοσιακό, ορθόδοξο. Με την ζωή του λες και ζωγράφιζε την εικόνα του Χριστού! Τα Σάββατα καί τις Κυριακές έρχονται οι συγγενείς του και άλλοι ευσεβείς άνθρωποι. Τελούμε τή θεία Λειτουργία στο πίσω δωμάτιο... Οι χριστιανοί ἔμαθαν γιά μένα. Μου φέρνουν κρυφά τα νήπια γιά νά τὰ βαφτίσω. Μου ζητάνε νά τους εξομολογήσω, να τους κοινωνήσω, να τους παντρέψω εκκλησιαστικά... Η πόλη δεν είχε ιερείς. Πρίν έρθω, τους είχαν εξαφανίσει όλους.  Άλλους είχαν εξορίσει στο Σολόφκ, και άλλους τους θανάτωσαν μετά από φρικτά βασανιστήρια. Άκουσα πως όρμησαν σ᾿ έναν ιερέα την ώρα που κρατούσε το άγιο Ποτήριο. Έχυσαν στο πάτωμα το αίμα του Χριστού.

Και τον λειτουργό, αφού τον έβγαλαν με τ᾿ άμφια έξω από την εκκλησία, τον κρέμασαν στην πλατεία, σ᾿ έναν ηλεκτρικό στύλο. Στο χωριό Ντούμπναχ, τον π. Δημήτριο, συμμαθητή μου στην Ιερατική Σχολή, τον τύφλωσαν με τίς λόγχες. Τέλεσα σήμερα μίαν ασυνήθιστη νεκρώσιμη ακολουθία. Έρχεται καί με βρίσκει μία γερόντισσα. Τα μάτια της είναι γεμάτα δάκρυα. -Παππούλη μου, διάβασε, σε παρακαλώ, τον αντίχριστο τον γυιό μου! Τον σκότωσαν!... -Πού τον έχουν τώρα; -Εκεί,πάτερ μου, σε δαύτους... Στο, πως το λένε; -«Σπίτι του Λαού»!... Εκεί βρίσκεται το λείψανό του. Εσένα, βέβαια, δεν θά σ᾿ αφήσουνε να μπεις εκεί. Κοσμικά τον κηδεύουνε, μέ μουσικές και τραγούδια... Ήταν κομισάριος... -Πώς θα τον ψάλλω τότε; -Από μακριά, καλέ μου!... Δώσε στην αρνησίθεη ψυχή του τουλάχιστον αυτή την τελευταία ευλογία... Κλαίει ἡ γριά μάννα. Παρακαλεί στο όνομα του Χριστού... Άρχισα να ψάλλω τη νεκρώσιμη ακολουθία.... Έξω απ᾿ τό παράθυρο μεταφέρουν το νεκρό κομισάριο στον τάφο, με μουσική...

Και μέσ᾿ απ᾿ το παράθυρο εγώ διαβάζω για χάρη του, ό,τι μισούσε ν᾿ ακούει ζωντανός: «Ανάπαυσον, ο Θεός, τον δούλον σου, και κατάταξον αυτόν εν Παραδείσῳ..., παρορών αυτού πάντα τα εγκλήματα». Έγινα καλός τσαγκάρης! Κάναμε καλές δουλειές μέ τό Σάββα Γρηγόριεβιτς: Τό «νυχτερινό ποίμνιο» μεγάλωσε τόσο, που δέν χωράει πια στο σπίτι. Στην πόλη δεν σταματάνε καθόλου οι πυροβολισμοί... Μια νύχτα χτυπάνε την πόρτα μας. Ανοίγουμε. Είναι ο κομισάριος Αχτίρωφ. -Παππά, έλα μαζί μου! Ετοιμάστηκα για τον θάνατο. Ο Σάββας Γρηγόριεβιτς άσπρισε σαν το χιόνι. Ο κομισάριος μαλάκωσε την φωνή του καί μας καθησύχασε: -Μή φοβάστε,αδελφοί! Ήρθα να πάρω τον παππούλη για να βαφτίσει τον γυιό μου... κρυφά... γιατί αν δεν το κάνει, δεν θα ζήσει το παιδί!

Σήμερα κάναμε σύσκεψη. Αποφασίσαμε να σταματήσουμε τις λατρευτικές μας συνάξεις στο σπίτι, καί να μεταφερθούμε στο δάσος. Έχουμε μεγάλα, πυκνά, ασφαλή δάση. Και δεν είναι πολύς καιρός, που ένας αδελφός βρήκε τυχαία μίαν απόμακρη, ευρύχωρη σπηλιά. Πήγαμε νύχτα εκεί. Ως το ξημέρωμα την μετατρέψαμε σ᾿ έναν υπέροχο πρωτοχριστιανικό ναό! Σκουροπράσινα αιωνόβια ἔλατα έκρυβαν την είσοδό της. Καλύτερο μέρος δεν μπορούσαμε να βρούμε! Μεταφέραμε τις Εικόνες κρυφά. Συμφωνήσαμε να πηγαίνουμε κάθε φορά μόνοι κι από διαφορετικούς δρόμους, θυμόμασταν τα λόγια του αποστόλου: «Βλέπετε πως ακριβώς περιπατείτε» (Ἐφεσ. 5,15). Η πρώτη μας σύναξη στην σπηλιώτικη εκκλησία, μέσα στο δάσος!... Κεριά δεν είχαμε. Μονάχα ένα δαδί άναβε. 

Μετά το «Αἰνείτε», έψαλλα πρώτος το μεγαλυνάριο του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ -αυτό μόνο θυμήθηκα μπροστά στην αναμμένη δᾴδα! Ύστερα ψάλλαμε όλοι μαζί: «Μακαρίζομέν σε, όσιε πατήρ ημῶν Σέργιε, και την αγίαν μνήμην σου τιμώμεν, των μοναζόντων διδάσκαλε και τῶν αγγέλων συνόμιλε». Όλη την νύχτα εξομολογούσα. Διέκοψα κάποια στιγμή, για να ξεκουραστώ, καί κίνησα γιά ένα περίπατο μέσα στο δάσος. Ξάφνου, ακούω από μακριά ένα σπαραχτικό, θανάσιμο ξεφωνητό... κι έπειτα μερικούς πυροβολισμούς... Κάθησα στον κορμό ενός πεσμένου δέντρου. Σαν μικρό παιδί αναρωτιόμουν και απορούσα: Γιατί νά᾿ ναι τόσο φοβερός ο άνθρωπος; Δεν μπορούμε, αλήθεια να ζήσουμε χωρίς αυτές τις νυχτερινές κραυγές, χωρίς αυτούς τους φονικούς πυροβολισμούς;... Τώρα απλώθηκε ἡσυχία. Σιγή νεκρική. Σημεία των καιρών: παλιές Εικόνες, σε σπίτια και ναούς, αστράφτουν κι ακτινοβολούν! Οι τρούλλοι πολλών εκκλησιών, μαυρισμένοι από τον χρόνο, ξαφνικά ανακαινίζονται και λαμποκοπούν!

Τί θέλει να μας δείξει ο Θεός με τούτα τα θαύματα; Παραμονή Χριστουγέννων. Πέφτει πυκνό χιόνι. Επικρατεί φαινομενική ησυχία. Στέκομαι στο παράθυρό μου καί φαντάζομαι πως τίποτα κακό δεν συμβαίνει πια στην Ρωσία. Όνειρο ήταν, εφιάλτης, καί πέρασε... Όλοι μας σήμερα το βράδυ, όπως τον παλιό καλό καιρό, θα ψάλλουμε,: «Η γέννησίς σου, Χριστέ, ο Θεός ἡμών...». Σ᾿ όλα τα σπίτια θά ᾿ναι τα καντήλια αναμμένα... Μα δεν πρόλαβα να ονειροπολήσω για πολύ. Έξω, στον δρόμο, περνάνε κάτι «παλλικάρια». Δέν είναι μόνα τους. Οδηγοῦν -δεν ξέρω που, καταλαβαίνω όμως με τι σκοπό- τον πρώην δήμαρχο, τον διευθυντή του γυμνασίου, μερικούς στρατιωτικούς, έναν έφηβο και μία κοπέλλα αχτένιστη. Ο ψαρομάλλης γυμνασιάρχης προχωράει σκυφτός, με πολλή δυσκολία... και τον σπρώχνουν με τον υποκόπανο του όπλου. Δεν είχε προλάβει να βάλλει, καθώς φαίνεται, ούτε ένα πανωφόρι. Μα κι ο δήμαρχος είναι με τις παντόφλες... Η καρδιά μου σφίχτηκε. Ένα επιφώνημα πόνου σάλεψε στα χείλη μου, και λιποθύμησα... Συνήλθα το βράδυ πια, μετά από εναγώνιες προσπάθειες του Σάββα Γρηγόριεβιτς.

Πώς θα κάνεις, πάτερ,απόψε την ακολουθία; Κοίταξε το πρόσωπό σου στον καθρέφτη. Μοιάζεις με νεκρό! Τί ἔπαθες; Δεν του είπα τίποτα. Προσευχήθηκα, πήρα αντίδωρο, ήπια αγιασμό, κι ένιωσα καλύτερα. Στίς 3 Ιανουαρίου, αργά την νύχτα, χτύπησαν την πόρτα μας. -Παππούλη, συμφορά! Έχουνε σκοπό να πετάξουν αύριο όλες τις εικόνες απ᾿ τον καθεδρικὸ ναό της πόλης... να γκρεμίσουνε το τέμπλο... και να κάνουνε την εκκλησία... κινηματογράφο! Μα το πιο φοβερό είναι, πως θα στήσουνε, λέει, την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας στη μέση της πλατείας, και θα την χρησιμοποιήσουν για ασκήσεις σκοποβολῆς!... Μου τα λένε καί κλαίνε. Άναψα. -Πόσοι άνθρωποι είστε εδῶ; ρώτησα. -Πέντε! -Φοβάστε τίποτα; -Είμαστε έτοιμοι και για βασανιστήρια και για θάνατο! απαντούν μ᾿ ένα στόμα. -Ακούστε τότε, παιδιά μου! Την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μας πρέπει να την σώσουμε! Δεν θα αφήσουμε να την χλευάσουν!

Τους εξήγησα τι είχα στον νου μου. Ο Σάββας Γρηγόριεβιτς πήγε στην αποθήκη και γύρισε μ᾿ένα τσεκούρι, ένα σκαρπέλο κι ένα σφυρί. Κάναμε τον σταυρό μας και ξεκινήσαμε... Η Δέσποινα τ᾿ ουρανοῦ και της γης συμμάχησε μαζί μας: Όλος ο τόπος σκεπασμένος με χιόνι. Κανένα φως, καμμιά φωνή, κανένας σκύλος... Απόλυτη ησυχία -λες κι η γη είχε παραδώσει την ψυχή της στον Θεό. Πηγαίνουμε στο ναό χωριστά, από διαφορετικές κατευθύνσεις. Εγώ προχωράω ακολουθώντας το φράχτη. Οι άλλοι βρίσκονται κιόλας μέσα στο προαύλιο. Το άλογο είν᾿έτοιμο, ζευγμένο στο έλκηθρο, και περιμένει. Μας προστατεύουν τα γέρικα δέντρα, φορτωμένα χιόνι. Κοιτάξαμε ολόγυρα με προσοχή -μά τι να δούμε μέσα σ᾿ εκεῖνο το πηχτό σκοτάδι; Κάναμε το σταυρό μας άλλη μια φορά. Ένας μας χτύπησε δυνατά με το σφυρί την βαριά κλειδαριά· διαλύθηκε με την πρώτη! Αφουγκραστήκαμε: Μόνο το χιόνι κι η ανάσα μας.

Μπήκαμε στον κρύο ναό.

Βγάλαμε την αρχαία εικόνα της Θεομήτορος απ᾿ την μεγάλη κορνίζα της.

Την μεταφέραμε στο έλκηθρο,

την σκεπάσαμε με μπόλικο σανό καί κινήσαμε για τό δάσος -για την σπηλιά μας.

Ναί,

η Ίδια η Παντάνασσα οδηγούσε το άλογο!

Ησυχία.

Σκοτάδι.

Ερημιά.

Και το χιόνι να πέφτει συνέχεια, εξαφανίζοντας τα ίχνη μας...

Όταν πλησιάσαμε στην σπηλιά, 

κατεβάσαμε την εικόνα από τό έλκηθρο και την σηκώσαμε στα χέρια,

βουλιάζοντας μέσα στο χιόνι.

Μήπως κι οι πρόγονοί μας κάπως έτσι δεν έκρυβαν στα δάση τα ιερά κειμήλια,

τον καιρό της ταταρικής εισβολής στην Ρωσία;

Στην πόλη απλώθηκε η φήμη για θαύμα

-η Δέσποινα εγκατέλειψε τόν ναό!

Και δεν ήταν, αλήθεια, θαύμα η σωτηρία της εικόνας;

Μόνο χάρη στην θεία δύναμη κατορθώσαμε να την φυγαδεύσουμε τόσο εύκολα!...

Σημείωση: Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο ''ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ'' του Βασιλείου Νικηφόρωφ-Βόλγιν. Από το 1921 ο νεαρός εμιγκρές άρχισε να δημοσιεύει άρθρα και δοκίμια σε περιοδικά και εφημερίδες με το ψευδώνυμο Βόλγιν (επειδή ο μεγάλος ρωσικός ποταμός Βόλγας σχετιζόταν με τις παιδικές του αναμνήσεις). Το 1937 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τα ονομαστήρια της γης» και τό 1938 «Το οδοιπορικό ραβδί». Η επιβολή του κομμουνιστικού καθεστῶτος και στην Εσθονία, μετά την κατάληψή της από τα σοβιετικά στρατεύματα (1940), τον αναγκάζει να σταματήσει την δημοσιογραφική-συγγραφική δραστηριότητά του. Ένα τρίτο βιβλίο του με τον τίτλο «Αρχαία πόλη», που από το 1939 ετοιμαζόταν να εκδοθεί, δεν θα δει τελικά το φως της δημοσιότητας.

Τον Μάιο του 1941, ενώ δουλεύει σε ναυπηγείο,συλλαμβάνεται από την μυστική αστυνομία και φυλακίζεται με την κατηγορία της αντισοβιετικής προπαγάνδας. Λίγο αργότερα μεταφέρεται στο Κύρωφ (Βιάτκα), όπου δικάζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Εκτελέστηκε με τουφεκισμό στις 14 Δεκεμβρίου του 1941 σαν εχθρός του λαού...! Το πρώτο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει το αυτοτελές έργο του συγγραφέα «Το οδοιπορικό ραβδί». Πρόκειται για άτακτες ημερολογιακές σημειώσεις ενός αγνώστου ρώσου ιερέα, που ἔζησε στο πρώτο μισό τοῦ 20ού αιώνα,και που αποτύπωσε στο χαρτί βιώματα και γεγονότα της ζωής του,λίγο πρίν και μετά την οκτωβριανή επανάσταση!...Το δεύτερο μέρος περιέχει τέσσερα κείμενα-μαρτυρίες, όπου ο συγγραφέας περιγράφει, είτε προσωπικές μετεπαναστατικές εμπειρίες του, είτε άλλα περιστατικά,που πληροφορήθηκε από τους πρωταγωνιστές τους ή από αυτόπτες μάρτυρες -το τελευταίο μάλιστα, έχει γίνει πλατιά γνωστό εδώ και δεκαετίες, όχι μόνο μέσα στην Ρωσία, αλλά κι έξω από τα σύνορά της. Γ.Δ.

Βασιλείου Νικηφόρωφ-Βόλγιν 

ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΡΑΒΔΙ

ΤΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟ 1926

ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΤΟΥ 1926

Τον Σεπτέμβριον του έτους 1926 

διετάχθη υπό του Ιερού Συνδέσμου να εξέλθη εκ του Αγίου 'Ορους,

ο Λαυριώτης Iερομόναχος π. Ιλαρίων Ουζουνόπουλος (ή Ουζούνης),

διά να ενισχύση τον Ιερόν Αγώνα των Πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών,

υπέρ των Πατρίων Παραδόσεων.

Το τότε Διοικητικόν Συμβούλιον της Κοινότητος Γ.Ο.Χ. Θεσσαλονίκης,

τον έστειλε να λειτουργήσει τα Παραρτήματα Νιγρίτης καί Βεσνίκου (Άγ.Πνεύμα), Σερρών.

Τας παραμονάς των Χριστουγέννων απεστάλη εις το χωρίον Νικήτη - Χαλκιδικής.

Εις το χωρίον αυτό η πλειοψηφία των κατοίκων ακολουθούσε το Πάτριον εορτολόγιον.

Και όμως, 

εκκλησιάζοντο σ’ένα εξωκκλήσι,

κοντά εις το νεκροταφείον,

την Κοίμησιν της Θεοτόκου.

Ο π. Ιλαρίων τους υπέδειξε, ότι ήτο δίκαιον και σωστόν, αφού ήσαν περισσότεροι απο τους νεοημερολογίτας, να καταλάβουν τόν κεντρικόν Ναόν του χωρίου, ο οποίος ετιμάτο εις το όνομα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Νικήτα. Αυτό και έγινε. Εκεί εώρτασαν τα Χριστούγεννα, εκεί και την εορτήν του Αγίου Βασιλείου. Εκεί πάλιν ητοιμάζοντο νά εορτάσουν καί τά 'Αγια Θεοφάνεια. Η χαρά τους ήτο διπλή. Είχον κοντά τους Ιερέα Αγιορείτη και εκκλησιάζοντο εις τον Ναόν των προγόνων των κατά τό Πάτριον Εορτολόγιον. Αλλά την χαράν τους αυτή δεν την συνεμερίζοντο οι ολίγοι συγχωριανοί των που παρεμενον πιστοί εις τό παπικόν ημερολόγιον,ομού με τον Ιερέα τους παπα Γιώργη. Μας κατέθεσαν δε ότι, ο παπα-Γιώργης, ένα Σαββατόβραδον, έβαλε τους επί κεφαλής των νεοημε- ρολογιτών, εννέα τον αριθμόν, να ορκισθούν επί του Ιερού Ευαγγελίου και εντός του Ναού του Αγίου Νικήτα, ότι θα μετέλθουν κάθε μέσον, προκειμένου να υποτάξουν τους συγχωριανούς των εις το παπικόν ημερολόγιον!

'Οταν κατελήφθη ο Ναός υπό των Γ.Ο.Χ., ο παπα-Γεώργης έσπευσε να ειδοποιήση τον Μητροπολίτην του, τον Κασσανδρείας Ειρηναίον είς τον Πολύγυρον. Και αυτός με την σειράν του τας Αστυνομικάς Αρχάς. Παραμονή των Αγίων Θεοφανείων, ο π. Ιλαρίων, αφού ετελείωσε την Θείαν Λειτουργίαν του Μ. Βασιλείου και τον Αγιασμόν της Παραμονής, έβαλε το πετραχήλι του καί συνοδευόμενος απ’ένα μικρόν, που εκρατούσε το δοχείον με τον αγιασμόν εβγήκε ν’αγιάση τους χωριανούς κατά την συνήθειαν. Τας άπογευματινάς ώρας και ενώ ο π. Ιλαρίων δεν είχεν ακόμη τελειώσει,κατέφθασαν εις το χωρίον 18 χωροφύλακες μ’ένα υπομοί- ραρχον κι’έναν ενωματάρχην, καί εγκαταστάθηκαν εις το γραφείον του Προέδρου της Κοινότητος, που ήτο εις την οικίαν του. 

Πρόεδρος της Κοινότητος ήτο ο Ιωάννης Αλεγκράς, οπού αυτός και η οικογένεια του ακολουθούσαν το Πάτριον Εορτολόγιον. 0 Υπομοίραρχος διέταξε τον Ενωματάρχην να πάρη δύο άνδρας καί να συλλάβη τον Ιερέα. Μετά από ολίγην ώραν συνέλαβον τον Ιερέα καί τον Πρόεδρον. Ευχαριστημένος ο Υπομοίραρχρς από την "εύκολη" σύλληψιν του π. Ιλαρίωνος, είπεν εις τον ΙΙρόεδρον της Κοινότητος να εύρη μέρος διά να περάσουν το βράδυ αυτός και οι άνδρες του,διότι είχουν σκοπόν να φύγουν την άλλην ημέραν. Ο Πρόεδρος της Κοινότητος, έμπειρος εις τοιαύτας περιπτώσεις, τον συνεβούλευσε και τον παρεκάλεσεν ακόμη ή να αφήση τον Ιερέα ελεύθερον διά νά λειτουργήση την άλλην ημέρα των Αγίων Θεοφανείων και να τελέση τον Μ.Αγιασμόν ή να τον πάρουν το γρηγορώτερον και να φύγουν. Διότι, ως είπε, προέβλεπεν επεισόδια με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Εκάγχασεν ο Υπομοίραρχος. -Και,ποιος τρελλός θα τολμήση νά τα βάλη με την εξουσίαν;... 

Δεν πρόλαβε να τελειώση τα λόγια του και άκουσαν να κτυπούν οι καμπάνες του Ναού του Αγ. Νικήτα σε ρυθμό κινδύνου πυρκαιάς! Οι χωριανοί, όταν άκουσαν τις καμπάνες, ξεχύθηκαν εις τους δρόμους και έμαθον το δυσάρεστον γεγονός. -Οι χωροφύλακες έπιασαν τον παππά μας! Τον έχουν κλεισμένο στο σπίτι του Προέδρου! Αυτή η αναπάντεχος είδησις και μάλιστα παραμονής της μεγάλης εορτής των Φώτων, έκαμε τον κύκλον του χωριού καί απ’έκεί και έξω από το χωριό διά να το μάθουν όσοι ακόμη είργάζοντο εις τα χωράφια. Και τότε ήτο, που απέδειξαν τον ζήλον καί την αγάπην τους διά τον "φυλακισμένον" Ιερέα τους. Οι γυναίκες κατέβαζαν μισοβρασμένο το βραδυνό φαγητό τους από την φωτιά, έσβυνον τα τζάκια τους, και ξεχύνονταν μαζί μέ τα παιδιά τους εις τούς δρόμους. 

Οι εργαζόμενοι εις τούς αγρούς άφηναν τα εργαλεία, παρατούσαν τα ζώα τους και τραβούσαν κατά το χωριό. Και εις ολίγην ώραν ένα πλήθος, σχεδόν όλο τό χωριό, μηδέ καί αύτών των γερόντων εξαιρουμένων, περιεκύκλωσαν το σπίτι του Προέδρου. -Θέλουμε τον παππά μας! Ήτο το γενικόν αίτημα των χωρικών εις απάντησιν εις την διαταγήν του Υπομοιράρχου να διαλυθούν. 'Ολος αυτός ο ανθρώπινος όγκος εκινείτο όλο και πιο κοντά και εκύκλωνε την οικίαν του Προέδρου με την άπόφασιν να ελευθερώσουν τον παππά τους,έστω και με την βίαν». Ο Υπομοίραρχος τους απείλησεν, ότι, εάν δεν διαλυθούν, θα αναγκασθή να μεταχειρεσθή βίαν. 'Ενας χωροφύλακας έκαμε το λάθος να πυροβόληση εις τον αέρα προς εκφοβισμόν. Η σφαίρα εκτύπησε εις την "κρηπίδα" της στέγης και έσπασε μερικά κεραμίδια, τα οποία πέφτοντας ετραυμάτισαν ελαφρώς μερικούς χωρικούς. 

Αυτό ήτο και οι άνδρες αγρίεψαν! -Εμείς δεν σκοτωθήκαμε στην Μικράν Ασία, που πολεμούσαμε τους Τούρκους και θα σταθούμε τώρα να μας σκοτώσουν για την πίστη μας και μέσα στο σπίτι μας; Απάνω τους παιδιά!... Το σύνθημα εδόθη. Άρχισε τότε ένας πόλεμος χωρίς όπλα. 'Ανδρες, γυναίκες και παιδιά άρχισαν έναν άγριον ...πετροβολισμόν εναντίον των οργάνων της τάξεως, οπότε κρύφτηκαν μέσα εις τό σπίτι. Μας είπον επιζώντες μάρτυρες, ότι τοιούτος ήτο ο φόβος των χωροφυλάκων,ώστε μερικοί απ'αυτούς επέταξαν τα όπλα και έφυγον. Μάλιστα δε, την φυγήν των χωροφυλάκων θά δικαεολογήση αργότερα ο Υπομοίραρχος, καταθετών εις το Στρατοδικείον καί προκειμένου να επιβαρύνη την θέσιν των χωρικών, όταν τους άφόπλισαν! Ο πετροβολισμός συνεχιζόταν και η κατάστασις εγένετο πιο δραματική. Υπήρχε ακόμη ο φόβος να βάλουν φωτιά. Τους ερέθιζε περισσότερο το πείσμα του Υπομοιράρχου, ο οποίος με κανένα λόγον δεν άφηνε ελεύθερον τον π. Ιλαρίωνα. 

Ενώ συνεχιζόταν η κατάστασις αυτή,βλέπουν ξαφνικά ν’ανοίγη η θύρα του σπιτιού και να βγαίνη ο π. Ιλαρίων συνοδευόμενος από δύο περίεργες... κοπέλες. Να τι είχε γίνει. Δύο νέοι του χωριού, πεζοπόροι, τον έναν τον έλεγον Γ. Ρεντενη, ως μας είπον, ντύθηκαν με γυναικεία ρούχα και κατώρθωσαν να πάρουν τον παππά τους. Μόλις το πλήθος των πιστών είδον ανάμεσά τους τον Ιερέα, εσταμάτησαν κάθε ''πολεμικήν ενέργειαν". Μέ ανυπόκριτον χαράν, τον συνώδευσαν εις τον Ναόν του Αγίου Νικήτα, όπου εψάλη ευχαριστήριος δοξολογία. Παρ’όλον, ότι ο Υπομοίραρχος με τους άνδρες του εγκατέλειψαν το χωριό, οι χωρικοί έβαλον σκοπούς εις το σπίτι,όπου εκοιμήθη ο Ιερεύς των. Την άλλην ημέραν, εορτήν των Αγίων Θεοφανείων, από πολύ πρωί όλοι οι χωριανοί, με τα γιορτινά τους ήσαν εις τον Ναόν. Ο π. Ιλαρίων μετά την θείαν Λειτουργίαν ηύρε την ευκαιρίαν να εγκωμιάση το θάρρος και τον ζήλον τους διά την Πίστιν των Πατέρων και συνέστησε σ'αυτούς εμμονη και υπομονή. 

Ζούμεν, τους είπε, χρόνια ομολογητών και μαρτύρων της Πίστεώς μας. Και τελειώνοντας, τους απηύθυνε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: ''Στήκετε, αδελφοί μου, και κρατείτε τας Παραδόσεις",και ο Κύριός μας θα ανταμείψη όλους ύμάς. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας εσχηματίσθη Ιερά Πομπή και κατήλθον εις την πλατείαν του χωριού, όπου και η μεγάλη βρύσις, και εκεί ετέλεσαν τον Μέγαν Αγιασμόν. Μετά όλοι επήγαν εις τα σπίτια τους "ξέγνοιαστοι", ότι εις το εξής θα ημπορούσαν ελεύθερα να έχουν ανάμεσά τους τον παπα-Ιλαρίωνα. Δυστυχώς όμως! Η χαρά των Πιστών της Νικήτης δεν εκράτησε ούτε 12 ώρες! Ο Υπομοίραρχος φθάνοντας σε κακά χάλια εις τον Πολύγυρον, περιέγραψεν εις τους Προισταμένους του τα γεγονότα της Νικήτης. Ο Στρατιωτικός Διοικητής Πολυγύρου (εσυνεχίζετο ακόμη το στρατιωτικό πραξικόπημα Πλαστήρα-Κονδύλη-Γονατά), εχαρακτήρισεν αυτό, ως... αντεπανάστασιν! Και διέταξε την... καταστολήν της! 

Τας απογευματινάς ώρας τρία φορτηγά, στρατιωτικά αυτοκίνητα φορτωμένα με στρατιώτες έφθασαν και κατέλαβον το χωριό! Πρώτη μέριμνα των χωρικών ήτο να φυγαδεύσουν τον π. Ιλαρίωνα, παρά τας αντιρρήσεις του, εις το παρακείμενον πυκνόν δάσος. Εκεί παρέμεινεν επί τριήμερον σ’ένα ερημοκκλήσι του Αγίου Ιωάννου. Από εκεί κατέβη εις την παραλίαν της Συκιάς, απ’όπου με μία βάρκα ενός ψαρά επέρασε εις Άγιον 'Ορος. Ο επί κεφαλής του στρατού, ένας Λοχαγός, εκάλεσε όλους τους χωρικούς εις την ''πλατείαν του χωριού. Εκεί με υπόδειξι του νεοημερολογίτου Ιερέως καί των "ορκισθέντων" οπαδών του, συνέλαβε τους "πρωταιτίους της "αντεπαναστάσεως"... Συνέλαβον τους εξής: Γεώργιον Αλέγκρον, (υιόν του Προέδρου), μετά της γυναικός αυτού Αικατερίνης, Ιωάννην Μακάριον μετά της γυναικός αυτού, Ιωάννην και Γεώργιον Ρεντίνην, Παναγιώτην και Κόμνα Δεληθανάση, Παναγιώτην Μιχαλάκη, Θανάση Ξανθόπουλον, Τριανταφυλλιά Αλέγκρα, Τριαντάφυλλον Γκούραν, μετά της γυναικός αυτού, Μαρίαν Μητσούρα, Αριστοτέλην Βάσον, Άννα Παπαγγελίνα, Μαρία Μαλτάση και Ελένην Τριαντάφυλλου. 

Τους φόρτωσαν εις τα φορτηγά και τους μετέφερον εις τον Πολύγυρον και μετά από συνοπτικήν ανάκρισιν τους επροφυλάκισαν επί 20ήμερον. Το Στρατοδικείον, τους δίκασε και επέβαλε εις όλους τρίμηνον φυλάκισιν, και με αναστολήν διά τας γυναίκας. Ιδίαν ποινήν επέβαλεν ερήμην και εις τον π. Ιλαρίωνα. Μέ τις καταδίκες αυτές, που μάρτυρες κατηγορίας κατέθεσαν συγχωριανοί των, με πάθος, ετελείωσεν η πρώτη νίκη της Ορθοδόξου αντιστάσεως των Γ.Ο.Χ. Νικήτης κατά των καινοτόμων.

Εις το χωρίον Νικήτη υπάρχουν σήμερον πολλές οικογένειες,

που ακολουθούν το Πάτριον Εορτολόγιον,

που με θυσίες και ιερούς αγώνας εκράτησαν.

Προ 10ετίας έκτισαν ιδικόν τους Ναόν,

αφιερωμένον εις το Γενέθλιον της Θεοτόκου και εις τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Νικήτα,

έχουν δε, καί μόνιμον Εφημέριον.

Τα στοιχεία διά την περιγραφήν των γεγονότων του 1926,

μας τα έδωσαν οι κάτωθι χωρικοί,

το έτος 1978,

όταν μετέβημεν διά τον σκοπόν αυτόν.

Είναι οι Δήμος Κυριαζής, Τριανταφυλλιά Αλέγκρα, Ξανθόπουλος Καραλής,

Ιωάννης Γεωργακούδας, Γεώργιος Αλέγκρας,

Αθανάσιος Μάντζος και ο Αστέριος Ψάλτης,

Πρόεδρος των Γ.Ο.Χ. Νικήτης Χαλκιδικής,

τους οποίους ευχαριστούμεν.

Ευχαριστούμεν επίσης τον προαναφερθέντα κ. Αστέριον Ψάλτην

και την σύζυγόν του,

διά την επί τριήμερον φιλοξενίαν,

που μοι παρέσχον;

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Απόσπασμα εκ του ιστορικού,ορθοδόξου περιοδικού 

''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

του αειμνήστου Επισκόπου Πενταπόλεως κ. Καλλιοπίου

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

Περιοδικό ''ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ''

ΠΙΣΤΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ

Ωραία ή έμπνευσις της εκδόσεως του τριμηνιαίου περιοδι­κού υπό τον τίτλον 

«Τα Πάτρια»,

με σκοπόν αντικειμενικόν να ενθυμηθώμεν παλαιοτέρας ημέρας του Ιερού Αγώνος

 υπέρ της Ορ­θοδοξίας των Πατέρων ημών,

η οποία τόσον σφοδρώς και υπούλως καί δολίως καταπολεμείται υπό των σκοτεινών δυνάμεων του απαίσιου εβραιοτεκτονισμού,

ο οποίος δυστυχώς εισέδυσεν διά των οργάνων του εις αυτήν την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Δυστυχώς,

ο πολύς λαός του ευσεβούς ημών 'Εθνους,

έχει μεσάνυχτα,

ως πρός την επίγνωσιν του μεγάλου δώρου,

το οποιίον ενεπιστεύθη ο μεγαλόδωρος καί Παντοκράτωρ καί Σωτήρ του κόσμου εις το ημέτερον ευσεβές γένος.

Ας ενθυμηθή ο καθείς τον λόγον του Κυρίου,τον οποίον είπε,όταν οι μαΘηταί Του Φίλιππος και Ανδρέας είπαν:«Κύριε,''Ελληνες σας ζητούσιν''. Τότε λοιπόν Εκείνος, ώς Θε­ός παντογνώστης έξεφώνησε το περιλάλητον, «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου»(Ιωάν,ιβ' 20—23). Μέσα εις τους λόγους αυτούς του Κυρίου, διαφαίνεται ο μεγάλος προορισμός τον οποίον έχει το ημέτερον ευσεβές Εθνος άνωθεν, ίνα χρησιμεύση, ως Απόστολος καί Ευαγγελιστής της αληθείας Αυτού διά τα λοιπά 'Εθνη. Και τον προορισμόν αυτόν εξήσκησε το ευσεβές ημών 'Ε­θνος κατά την Βυζαντινήν περίοδον. Αλλά σήμερον δυστυχώς, τόσον ο πολύς λαός ηγνόησε την αξίαν της Ορθοδοξίας των πατέρων ημών,όσον και οι τραμοί της τε Πολιτείας καί κρατούσης Εκκλησίας πλανηθέντες από του πνεύματος τής αποστασίας καί του νεωτερισμού.

Αλλά και σήμερον, ο ημέτερος ευσεβής λαός, ο ακολουθών την Πατρώαν ευσέβειαν είναι αληθές ότι εχαλάρωσεν τόν ζήλον του, τον οποίον είχεν ευθύς έξ’ αρχής από ενάρξεως του αγώνος, και οσημέραι ψύχεται, αλλά ο Κύριος δεν μας θέλει, ούτε ψυχρούς,ούτε χλιαρούς,αλλά μας θέλει Θερμούς.''...όφελον ψυχρός ης ή ζε­στός''.'' Ούτως χλιαρός ει, καί ούτε ζεστός, ούτε ψυχρός,μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου...».(Αποκάλυψις Ιωάν.γ' 15—16). Δηλαδή σε ήθελα να ήσουν ψυχρός, ήτοι άπιστος ή ζεστός, ήτοι θερμός εις την πίστιν. Επειδή δέ,είσαι χλια­ρός, διά τούτο μέλλω να σε ξεράσω εκ του στόματός μου. Διά τούτο καί ο Ιερός, ημών Κλήρος και ό ευσεβής ημών λαός Θά πρέπει να αναλογισθή τας πρότερον ημέρας τού Ιερού ημών Αγώνος, κατά τας οποίας ο θείος Ζήλος έκαιε την καρδίαν εκάστου πιστού κληρικού και λαικού, και δέν υπελόγιζε, ούτε συμφέροντα υλικά, ούτε δοκιμασίας, ούτε φύλακας, ούτε ζωήν, ούτε θάνατον!

Καί αναφέρω το γεγονός της πολυπληθούς συγκεντρώσεως, η ο­ποία εγένετο την Κυριακήν της 2ας Οκτωβρίου του 1932. Είκοσιπέντε χιλιάδες (25.000) και πλέον λαού πιστού συνεγκεντρώθησαν και επλημμύρησαν τας οδούς από πλατείας Συντάγματος, Μητροπόλεως και Ερμού, και τας πα­ρόδους αυτών. ''Ολη η αστυνομία επί ποδός, αι υδραντλίαι, τα κλομπς. Εβράχησαν, εδάρησαν οι αδελφοί, εκαίετο η καρδία αύ­τών, βοούντων: «Ορθοδοξία ή θάνατος». Εζήτησε ο Μητροπολίτης τότε, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τρομοκρατημένος, εζήτησε να υπάγη επιτροπή αγώνος εις το Μέγαρον της Ιερας Μητροπόλεως. Ο κλήρος έπεσε εις εμέ τον ελάχιστον, λαϊκόν τότε όντα. Και με μίαν απλήν υπόκλισιν την οποίαν προσέφερα, αποτεινόμενος εις έμέ λέγει: —Επιτρέπεται εις σέ κύριε Μ...ν’ άκολουθής τα κατσάρια;... —Δεν είναι παράδοσις μακαριότατε το ήμερολόγιον της Ορ­θοδοξίας; τον ερωτώ απαντών εις τήν παρατήρησίν του. —Μα δεν ομιλούν οι Ιεροί Κανόνες περί ημερολογίου,αλλά περί Πασχαλίου μου απήντησε. —Καί δύναται, μακαριότατε, να σταθή το Πασχάλιον με το νέον ημερολόγιον που εφέρατε εις τήν Εκκλησίαν;... τον ξανα­ρωτώ. ''Εμεινε βουβός,δεν απήντησε και σεβόμενος το αξίωμά του, πάλιν με την απλήν υπόκλισιν απεμακρύνθην.

Ο Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης, κυρός Χρυσόστομος, εις την διάλεξίν του περί της δυνάμεως της Χριστιανικής Πίστεως και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού, αναγράφει μίαν περικο­πήν του αειμνήστου Δ. Βερναδάκη, Καθηγητού του Πανεπιστημίου και ενός εκ των επιλέκτων σοφών της Ελλάδος,ως κάτωθι: «Η Πίστις στον Χριστόν πρέπει να είναι το κάλλιστον γνώρισμα και το πολυτιμότατον κόσμημα της νεωτέρας Ελλάδος. ''Οπως δε, η έννοια της Πατρίδος και της Ελευθερίας,ούτω και η Ορθόδοξος Θρησκεία πρέπει να αναζωπυρή τας καρδίας των νεωτέρων Ελλήνων. Διότι η πίστις αύτη, η ιερά είναι η πρωτότοκος θυγάτηρ της Ελλάδος και το κάλλιστον θρέμμα και γαλούχημα της Ελληνικής φιλοσοφίας. Ο εν τω ανθρώπω πνευματικός άνθρωπος από της θρη­σκείας ζωογονείται,διότι αυτή και μόνη ικανοποιεί τας θείας εμ­πνεύσεις καί εξάρσεις του Ελληνικού πνεύματος. Διά τούτο λέγω, ότι ο λαός, ό των Ορθοδόξων Ελλήνων, εμμένων πιστός εις το πάτριον θρήσκευμα και διασώζων ακόμη τα αγνά και πα­τροπαράδοτα ήθη του, δύναται να ατενίζη πάντοτε θαρραλέως εις το μέλλον, αρκεί μόνον να μη κλονίση την εις Χριστόν πίστιν του,η ημιμάθεια και αι περί ηθικής αυτονομίας των λαών χίμαιραι των μωρών και των δοκησισόφων ανθρώπων και να μη μολύνη τα αγνά του ήθη,το δυσώδες ρεύμα της ηθικής διαφθοράς καί εξαχρειώσεως».

Ας τα ακούσουν σήμερον,

οι κυβερνώντες, το ημέτερον εύσεβές έθνος και η κρατούσα Εκκλησία,

ως και ο ημέτερος εύσεβής λαός και κλήρος και ας ανακαινήσωμεν εαυτούς 

με το ζωο­ποιόν και θερμικόν συναίσθημα της Πατρώας ευσεβείας,

χάριν αυτής της Δόξης και του Έθνους ημών καί της Αγίας του Χριστού Εκκλησίας 

και ενότητος αυτής,

όπως μη βαρείαν την ευθύνην έχομεν απέναντι της δικαιοσύνης του ενανθρωπήσαντος Αγί­ου Θεού ημών,

όστις εξηγόρασε ημας τω τιμίω Αυτού Αίματι.

«Αύτη έστιν η νίκη,η νικήσασα τον κόσμον,η πίστις ημών».(Α’ Ιωάν,ε' 4).

Στην φωτογραφία εικονίζεται ο αείμνηστος Ζηλωτής Θεού, 

ο Αγιορείτης Ιερομόναχος Γέρων Ισίδωρος ο Οσιοπετρίτης

 και είναι παρμένη εκ της φωτογραφικής συλλογής του πατρός Ευθυμίου Μπαρδάκα.

Υπό Μάρκου Χανιώτου Μοναχού

Ο ΜΑΞΙΜΑΛΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΧΡΟΝΙΟΥ ΦΟΝΤΑΜΕΛΙΣΜΟΥ

Έχει γίνει έθιμον πια στήν Εκκλησία του νέου ημερολογίου,
οι υποψήφιοι επίσκοποί της να έχουν περισσότερες δυνατότητες επισκοποποιήσεώς των,
εάν επέδειξαν προηγουμένως τον «δυναμισμόν» τους δια της δημοσιεύσεως... υβρεολογίου
κατά των παλαιοημερολογιτών!
Και, ενώ ουδέποτε στα κηρύγματά τους
ασχολούνται με την αίρεσιν του αιώνα μας,τον Οικουμενισμον,
προκειμένου να ελέγξουν τους παλαιοημερολογίτας ευρίσκουν πολλές ευκαιρίες.
Στα τελευταία χρόνια εδημοσιεύθησαν αρκετά βιβλία εις τα οποία,
οι συγγραφείς τους, λαικοί και κληρικοί, ο καθένας με τον τροπον του και τα «χαρίσματά» του,
κατηγορεί, δυσφημεί ή υβρίζει το παραδοσιακόν κίνημα του εικοστού αίώνος,
τον παλαιοημερολογιτισμόν,
ως τον αποκαλούν ταπεινωτικά.
Παρομοίως τον 18ον αιώνα,
τους οπαδούς των εκκλησιαστικών παραδόσεων απεκάλουν χλευαστικώς «Κολλυβάδες»,
οι αντίπαλοί των, των οποίων,
όμως «μετ ήχου απωλέσθη το μνημόσυνον»,
ενώ οι θαυμασταί και οπαδοί των Αγίων εν πολλοίς Κολλυβάδων συνεχώς αυξάνουν.

 

Προ μηνών μαλιστα έγινε επιστημονικό Συνέδριο στήν νήσο Πάρον, προκειμενου νά τιμηθή ποικίλως ό Άγιος Αθανάσιος ό Πάριος, ο δεύτερος πνευματικός ηγέτης του Κολλυβαδικού κινήματος. Σχετικώς με την πλουσίαν κατά τών παλαιοημερολογιτών φιλολογία, υπάρχει η ερμηνεία της. Αποτελεί «στρατηγική» των νεοημερολογιτών, ώστε οι πιστοί τους να διαβάζουν και ν’ ακούνε συνεχώς κατηγορίας κατά των πιστών του πατρώου εορτολογίου, με αποτέλεσμα να... φοβούνται και να τους πλησιάσουν!

Ετσι τα ποίμνια παραμένουν ασφαλισμένα στις μάνδρες του νεωτερισμού και της κακοδοξιας, αφού οι γέφυρες προς αυτούς συνεχώς καταστρέφονται... Προσφάτως μάλιστα ένας κληρικός ισχυρίσθηκε, ότι και ο Γέροντας Παισιος ο Αγιορείτης έχει χαρακτηρίσει, ως «εχθρούς τής Εκκλησίας», τούς παλαιοημερολογίτας στο βιβλίο του «Επιστολές» στην σελ. 134-6. «Αντιγράφει» μάλιστα την σχετικήν προτασιν ως εξής: «Οι άθεοι, οι μασόνοι, οι αιρετικοί, οι παλαιοημερολογίτες, όλοι δηλαδή οι εχθροί τής Εκκλησίας...».(Άρχιμ. Β. Μπακογιάννη, Σχολή Πολέμου, σ. 76). 

Ανατρέξαμε στις Επιστολές και στις σελίδες 134-6,αλλά πουθενά η ανωτέρω πρότασις! Αυτό, όμως έχει μικρά σημασία διά τον π. Μπακογιάννη. Το μήνυμά του διεδόθη -που θα βρή ο αναγνώστης τις Επιστολές, ώστε να διαπιστώση τό ψεύδος; Βεβαίως, ούτε πρώτος, ούτε τελευταίος είναι ο ανωτέρω κληρικός στο είδος αυτό τής δημοσιογραφίας.

Κοινός διδάσκαλος όλων αύτών υπήρξε δυστυχώς ό π. Επιφάνιος Θεοδωροπουλος, ο οποίος με το έργο του «Τα δύο άκρα» έγινε ο ισχυρότερος βοηθός των οικουμενιστών, ο καλύτερος δικηγόρος των «χλιαρών» και αδιαφόρων «συντηρητικών», ο λαμπρότερος υπογραμμός των ορθολογιστών θεολόγων και παρερμηνευτών της Εκκλησιαστικής 'Ιστορίας και των Ι. Κανόνων...

Και όλα αυτά, τά μετήλθε προκειμένου νά μη ταπεινωθή και ομολογήση το δίκαιο των ενισταμένων, κατα τής αιρέσεως, παλαιοημερολογιτών. Η Αναίρεσις των «Δύο άκρων» κυκλοφορεί ήδη από τό 1971 δια τού ημετέρου έργου «Διάλογοι της ερήμου περί Οικουμενισμού»,σ.308 καί εις νεωτέραν μορφήν υπό τον τίτλον: «Τό άντίδοτον», Αθήναι 1990, σσ. 220. 

Ο αυτός αρχιμανδρίτης Β. Μπακογιάννης σε άλλο έργο του μέ τίτλο: «Ο Χριστός ήταν ορθόδοξος», αναφέρει και τά εξής εξωφρενικά: «...τά μυστήριά τους (παλ/τών) είναι τελείως άκυρα. Γι' αυτό πάλι τους βαπτίζομε, (ενώ τους αιρετικούς, τους δεχόμαστε με χρίσμα!...), πάλι τους παντρεύομε και πάλι τους χειροτονούμε»! (σ. 87). Βεβαίως στο ανωτέρω κείμενον, δεν υπάρχει ουδεμία σοβαρότης, αλλά μόνον η τραγικότης, που χαρακτηρίζει τήν στάσιν των νεώτερων κληρικών και θεολόγων του νέου ημερολογίου.

Όλοι αυτοί προτιμούν να μυρώνουν παρά νά βαπτίζουν τους αιρετικούς κατά τους Ιερούς Κανόνας· να ραντίζουν, αντί να βαπτίζουν τους πιστούς της Εκκλησίας τους· καί μόνον τους ορθώς βαπτισθέντας του παλαιού πιστούς, να... ξαναβαπτίζουν!Δυστυχώς, όμως σε αυτό το μήκος κύματος κινούνται όλοι οι κληρικοί του νέου. 

Ως πρόσφατον παράδειγμα αναφέρομεν τό βιβλίο τού π. Νικοδήμου Αεράκη, υπό τον τίτλον: ''Επίκαιρα θέματα'', Αθήναι 1999. Εις αυτό, μεταξύ άλλων κειμένων του, δημοσιεύει και την Εισήγησίν του στην Σύναξιν των πνευματικών της Μητρόπολης Ύδρας,που ανήκει. (6 Φεβρ. ’84). Είναι αφιερωμένη εναντίον του ομολογητού αρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου Σπύρου καί των Μοναζουσών, οι οποίοι το 1984 απεκήρυξαν την Εκκλησίαν του Νέου και ηκολούθησαν τήν ανθενωτικήν Εκκλησίαν του πατρώου εορτολογίου.

Η ομολογία τους ήτο μία ελπιδοφόρα εξαίρεσις μέσα στο τέλμα της αδιαφορίας που επεκρατει και επικρατεί στην Εκκλησίαν τού Νέου. Ο επίσκοπος του π. Χρυσοστόμου με βοηθούς τούς αδελφούς Αεράκη, Δανιήλ καί Νικόδημον, αντέδρασε μετά πάθους εναντίον των συγχρόνων ομολογητών.

Δια της όλης αντιδράσεως καί βαρβάρου συμπεριφοράς τους, οι ανωτέρω ρασσοφόροι επαλήθευσαν τους λόγους του ομολογητού Μαξίμου, ο οποίος 14 αιώνες προτύτερα, πέρασε από τα ίδια μονοπάτια της ομολογίας και συνεπώς τής συκοφαντίας και ποικίλης κακοπάθειας εκ μέρους των αντίπαλων του. 

Γράφει λοιπόν, ο Όσιος για όλους τους συγχρόνους μαθητάς του π. Επιφ. Θεοδωροπούλου, οι οποίοι, όπως ο δάσκαλός των, προκειμένου να πολεμήσουν τους ομολογούντας την Ορθοδοξίαν, διαστρέφουν τον λόγον τού Θεού. «ΙΙολλοί εσμέν οι λέγοντες, ολίγοι δε οι ποιούντες· αλλ' ουν τον λόγον του Θεού, ούδείς ώφειλε νοθεύειν δια την ίδιαν αμέλειαν, αλλ' ομολογείν μεν την εαυτου ασθένειαν, μη αποκρύπτειν δε, την του Θεού αλήθειαν, ίνα μη υπόδικοι γενώμεθα μετά της των εντολών παραβάσεως και της του λόγου του Θεού παρεξηγήσεως»! (Περί άγάπης, εκατ. δ', παρ. πε).

Με βάσιν τους ανωτέρω λόγους του Αγίου Μαξίμου, αποτελούν πέλαγος ολόκληρον αι αντιπαραδοσιακαί θέσεις της Εισηγήσεως του π. Νικοδήμου Αεράκη, στην προσπάθειά του να παρουσίαση αθώον τον επίσκοπόν του κ. Ιερόθεον -τον απηνή διώκτην των Μοναζουσών και του π.Χρυσοστόμου— και συνεπώς ένοχους τους ομολογητάς! Η πλουσιωτάτη παράδοσις της Ορθοδοξίας, η επικροτούσα την διαγωγήν των ανωτέρω ομολογητών,αφήνει τελείως αδιάφορον τον επικριτήν του π.Χρυσοστόμου!... 

Ο αναγνώστης και μόνον από το κύριον άρθρον του παρόντος ''Αγιορείτου'', αντιλαμβάνεται ευκόλως, ότι η κοινωνία μετά της αιρέσεως σημαίνει συμμετοχή στο έγκλημα της αιρέσεως. Συνεπώς είναι 100% ένοχος ο επίσκοπος του π. Νικοδήμου και αυτός ο ίδιος, κοινωνούντες τη αιρέσει. Η κοινωνία αυτή, τους καθιστά «εχθρούς του Θεού», κατά τον Μέγαν ομολογητήν Θεοδώρητον τον Στουδίτην.

Αλλά και ο αδελφός του π. Νικοδήμου, π. Δανιήλ Αεράκης συνεχίζει μέχρι σήμερα, αμείωτα να εκφράζη το μένος του εναντίον των κληρικών και λαικών του παλαιού ημερολογίου. Προσφάτως (8 Όκτ. ’99), από τον Ραδιοφωνικόν Σταθμόν Λυδίας τής Φιλιππησίας εξαπέλυσε δριμύτατον υβρεολόγιο εναντίον των «εσωτερικών εχθρών» της Εκκλησίας, των παλαιοημερολογιτών! Τους απεκάλεσε όλους, άνευ ουδεμίας εξαιρέσεως, «ανίερους και αγύρτας»! Επίσης ωμίλησε ειρωνικά γι αυτούς, που ασχολούνται με το 666. 

Ερωτώμεν: Είναι δυνατόν με τέτοιους κληρικούς να μην προχωρά αλματωδώς ο Οικουμενισμός και δι΄αυτού η Νέα Εποχή; Δυστυχώς, αυτός είναι στο σύνολό του σχεδόν ο κλήρος του νέου ημερολογίου. Ευγενέστατοι προς όλους τούς αιρετικούς, αγενέστατοι και ανυποχώρητοι φονταμενταλισταί, όταν αναφέρωνται στους πιστούς του πατρώου εορτολογίου. Η μεγάλη και ύπουλος ασθένεια του Νεοημερολογιτισμού, που τον οδήγησε προοδευτικά στην αγκαλιά του Οικουμενισμού!...

Δια περισσότερα επί του μεγάλου αυτού θέματος της κοινωνίας με τήν αίρεσιν παραπέμπομεν τον αναγνώστην στο ημέτερον «Ορθοδοξία και αίρεσις», Αθήναι 1982,σ.112. Ένα σύνηθες επιχείρημα των νεοημερολογιτών κατά των πιστών του πατρώου εορτολογίου είναι και το θέμα του ζήλου. Τους θεωρούν, ως έχοντας ζήλον «ου κατ΄ επίγνωσιν», γι’ αυτό και τους συγκρίνουν με τους συγχρόνους φονταμενταλιστάς.

Φονταμενταλισταί υπάρχουν σχεδόν παντού με θρησκευτικό χαρακτήρα, διακρίνονται ο μουσουλμανικός, ο παπικός και ο προτεσταντικός φονταμενταλισμος (= η υπεράσπιση των θρησκευτικών θεμελίων). «Στα πλαίσια της Ορθοδοξίας θα μπορούσαν να σημειωθούν οι ζηλωτικές κινήσεις των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα και των Παλαιοπίστων στή Ρωσία...», σημειώνει ό καθηγητής τής Θεολογίας κ. Γ. Μαντζαρίδης στο έργο του: «Πρόσωπα και θεσμοί», στο οποίο ασχολείται και με την «επέλαση του φονταμενταλισμού».(σσ. 79-98). 

Η ανωτέρω παρομοίωσις και εξίσωσις συνιστά τραγικήν παραποίησιν τής αληθείας. Οι παλαιόπιστοι ηγκιστρωμένοι στα λάθη του παρελθόντος δεν δέχθηκαν τις ορθές λειτουργικές μεταρρυθμίσεις της εκκλησίας των, οι παλαιοημερολογίται αντιθέτως, πιστοί στην πλούσια παράδοσή τους, απέρριψαν την αντικανονική αλλαγή του ημερολογίου, όπως δεν την δέχεται και μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο μέρος τής Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Η διαφορά είναι αβυσσαλέα! Τί κοινόν είναι δυνατόν να υπάρχη μεταξύ των δύο αυτών κινημάτων; Δυστυχώς, όμως οι νεότεροι θεολόγοι περί πάντων τυρβάζουν, πλήν της πιστότητος στην Παράδοσιν, την οποίαν, σημειωτέον και αγνοούν και καταφρονούν, ιδίως οι της ακαδημαϊκής θεολογίας. Απόδειξις η στάσις των απέναντι στην αίρεσιν τού Οικουμενισμού και της προδοσίας των προκαθημένων Κων/λεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Αμερικής και Αυστραλίας!

Ουδεμία διαμαρτυρία, πλήρης συμπόρευσις μετ’ αυτών, σαν να μη συμβαίνη τίποτα... Μόνον, όταν αντιδράση κάποιος στην προδοσία, γίνονται ζωηροί και επιθετικοί, οι πρώην νυσταλέοι, «χλιαροί» και αγαπολόγοι... Κατάστασις φρικτή! 

Ας συνεχίσωμεν, όμως με τους συλλογισμούς του κ. Μαντζαρίδη. «Όταν η αποδιοργάνωση της κοινωνίας συμβαδίζει με την εκκλησιαστική αποδιοργάνωση, όταν μαζί με την διάλυση των κοινωνικών θεσμών, υποχωρούν και οι θεσμοί τής Εκκλησίας... είναι φυσικό να αναζητούνται με κάθε τρόπο σημεία στηρίξεως. Ως ευκολότερη και αντικειμενικά πειστική λύση στις περιπτώσεις αυτές, φαίνεται η καταφυγή σε αντικειμενοποιήσεις της εκκλησιαστικής παραδοσεως.

Τα πατερικά κείμενα, οι τύποι και οι κανόνες της εκκλησιαστικής ζωής, οι καθιερωμένες αυθεντίες μετατρέπονται σε σύμβολα συσπειρώσεως και οπλοστάσια για την προάσπιση των υποκειμενικών επιλογών για την κατατρόπωση των αντίπαλων. Με τον τρόπον αυτόν αναδύεται ένας σκληρός φονταμενταλισμός (= ζηλωτισμός, σ. ημ.), που νεκρώνει την αλήθεια της πίστεως και αποθεώνει τους τύπους και τις αντικειμενικοποιήσεις της». Η μεγάλη αδυναμία των ανωτέρω κειμένων έγκειται στο ότι δεν προσφέρουν ένα σύγχρονο παράδειγμα, ώστε να κρίνη ο αναγνώστης την αλήθειαν ή μη των λόγων του κ. καθηγητού. 

To ότι, όμως θεωρεί την αναφοράν του πιστού σε πατερικά κείμενα και Ιερούς Κανόνας σε περιπτώσεις εκκλησιαστικής κρίσεως, ως ζηλωτισμόν αδόκιμον και απορριπτέον, αυτό και μόνον,τον καθιστά αντιπαραδοσιακόν με την κυριολεκτικήν σημασίαν τής λεξεως!

Οι λόγοι του κ. Μ. δεν έχουν καμμίαν σχέσιν μέ την ορθόδοξον πρακτικήν τής παραδόσεώς μας. Η ζωή και οι λόγοι του πλέον ασήμου ομολογητού αποτελούν άμεσον και έμπρακτον ανατροπήν των υποκειμενικών συλλογισμών του... Τα εν συνεχεία επιχειρήματα του κ. καθηγητού είναι ακόμη πιο τραγικά. Γράφει: « Η πίστη στον χριστιανικό Θεό και η εμπειρία της παρουσίας του δεν κάνουν τον άνθρωπο φανατικό ή αδιάλλακτο, αλλά τον μεταμορφώνουν και τον ειρηνεύουν...

Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι από την φύση της απόλυτη. Ο ζήλος του Θεού δεν βρίσκεται στο περιθώριο, αλλά στην καρδιά της. Γνώμονας όμως του ορθοδόξου ζήλου είναι η επίγνωση του Θεού. Ο ζήλος αυτός δεν εξυπηρετεί ανθρώπινες ιδιοτέλειες, ούτε περιορίζεται σε κοσμικά όρια. Ως ζήλος «κατ’ επίγνωσιν» συμβαδίζει πάντοτε με την αληθινή θεογνωσία,που είναι κοινωνία και ένωση με τον Θεόν τής αγάπης.Δρασκελίζει το κτιστό και κοινωνεί με το άκτιστο... 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δέχεται, ως θεμέλιο το κτιστό, πράγμα, που συμβαίνει στον φονταμενταλισμό. Απο την στιγμή που γίνεται αυτό, παύει να υπάρχει Ορθοδοξία, ή ακριβέστερα -και με βάση την ορθόδοξη θεολογία- παύει να υπάρχει Χριστιανισμός, γιατί ειδωλοποιείται το κτιστό... Ο χριστιανικός φονταμενταλισμός αποτελεί διαστροφή της χριστιανικής αληθείας, ειδωλοποίηση του Χριστιανισμού και άρνηση της άκτιστης Εκκλησίας».

Ωραιολογίες χωρίς αντίκρυσμα αληθείας, εφ' όσον ο κατηγορούμενος είναι ο ορθόδοξος ζηλωτισμός, δηλαδή ο εν Έλλάδι παλαιοημερολογιτισμός. Πότε διεπίστωσεν ο κ. Μ. εκφράσεις ζήλου χωρίς επίγνωσιν, φανατισμού και βίας στην Εκκλησία του παλαιού ημερολογίου, ώστε να εντάσσει τους πιστούς της στους άνευ επιγνώσεως ζηλούντας; Πότε παρετήρησε φαινόμενα παράλληλα του Μουσουλμανικού φονταμενταλισμού ή του προτεσταντικού ή παπικού, τύπου Μπέλφαστ;

Πότε είδε ιδιοτέλειες, έλλειψη αγάπης και αδιαφορίαν δια την μετά του θείου ένωσιν; Και δια να γίνωμε πιο συγκεκριμένοι: «Πήγαμε ποτέ εμείς να βεβηλώσωμε τα θυσιαστήριά σας, ννα χύσωμε το Άγιον Ποτήριον, να σπάσουμε τις εικόνες σας, να ανατινάξουμε τις εκκλησίες σας ή να εντοιχίσωμε τις πόρτες σας; Αποσχηματίσαμε καμμία καλόγριά σας εν μέση οδώ; 

Ξυρίσαμε κανένα κληρικόν σας ή βαλαμε κανέναν άλλο σε φυλακή; Ενεργήσαμε ποτέ, ώστε η Πολιτεία να μην αναγνωρίζη τους γάμους και τας βαπτίσεις σας, ώστε να σας εξαναγκάσωμε να ζήτε εις το περιθώριον της κοινωνίας, ως άνθρωποι δευτέρας ζώνης και κατηγορίας; Ενεργήσαμε ποτέ, ώστε να μην σας δίδεται άδεια οικοδομής ευκτηρίου οίκου, ή να απαγορεύσουμε τας συνάξεις σας ή να εμποδίσουμε τους νέους σας από την μελέτην της θεολογικής επιστήμης»;

Και όμως... όλα αυτά, τα έπραξαν οι εν επιγνώσει ζηλωταί, οι τήν βασιλικήν καυχώμενοι, ότι βαδίζουν οδόν, οι έχοντες ζήλον «που τους οδηγεί στην θεογνωσίαν, που είναι κοινωνία και ένωση με τον Θεόν τής αγάπης»! (σ. 96). Ώστε αυτοί είναι οι καρποί της του Θεού ενώσεώς σας; Ο διωγμός του αδελφού, η καταπίεσίς του νά δεχθή το παράνομον δια της ασκήσεως «βαναύσου βίας προκειμένου να επιβληθή πειθαρχία εις τους μη θέλοντας να υποταγούν»!

Πού είναι τέλος πάντων, η τοσούτον υφ'υμών υμνούμενη ελευθερία του προσώπου; Η ανωτέρω διαγωγή σας δεν συνιστά φονταμενταλισμό εις όλην του την απαίσιαν έκφρασιν; Και το ακόμη σπουδαιότερον: 

Οί Παλ/ται σεβόμεθα και το κτιστόν, χωρίς να το ειδωλοποιούμεν, και αγωνιζόμεθα δια την κατάκτησιν της ακτίστου χάριτος, όσο μπορούμε. Στο κτιστόν υπάγονται όλα, όσα μας βοηθούν δια την αναγωγήν μας στο άκτιστον θείον, όπως τα δώρα της Θ.Ευχαριστίας, αι εικόνες, οι ψαλμωδίες, τα τυπικά, η κανονική τάξις, που συνέχει τα επίγεια και τα ουράνια.

Η κατηγορία της ειδωλοποιήσεως του κτιστού αποτελεί εικονομαχικόν επιχείρημα,(διακονούμενον από τον προτεσταντισμόν σήμερα και άλλες αιρέσεις), διότι και οι αιρετικοί εικονομάχοι ειδωλολάτρες απεκάλουν τους εικονοφίλους, επειδή, ως έλεγον, φιλούν και λατρεύουν ξύλα και χρώματα!

Και όμως,
οι εικονόφιλοι της εποχής εκείνης διεμαρτύροντο συνεχώς,
εβασανίζοντο, εν έξορίαις,απέθνησκον,
προκειμένου δια του κτιστού να φυλάξουν τον οφειλόμενον σεβασμόν στο άκτιστον θείον!
Σήμερα,
οπού το κινδυνευομενον είναι η πίστις,
ποιαι αι κατά Θεόν αντιδράσεις των εν έπιγνώσει δήθεν ζηλωτών;
Η σιγούν,
το οποίον συνιστά τρίτον αθείας είδος κατά τον Άγιον Γρηγόριον Παλαμάν,
ή συμπορεύονται και επικροτούν,
αρκούμενοι εις ύβρεις κατά των αγωνιζομενων παλαιοημερολογιτών!
Αυτός είναι ο καρπός του εν επιγνώσει ζήλου των,
η αποξένωσίς των από τα σωτήρια παραδοσιακά πρότυπα των ζηλωτών πατέρων του παρελθόντος-κοινός πλούτος τής Εκκλησίας-δια μίαν υποθετικήν κοινωνίαν μετά τού ακτίστου,άνευ κόπου ή θυσίας!
Αρκούνται στα ωραία λόγια,
τα οποία αδυνατούν να καλύψουν την πνευματικήν πτωχείαν των,την αντιπαραδοσιακήν
δηλαδή τοποθέτησιν καί μονομέρειαν,την μονοφυσιτικήν ερμηνείαν σχέσης κτιστού και ακτίστου,
τα οποία αντιθέτως,
λειτουργούν εν πάση αρμονία στον χώρον τής ανθενωτικής ενστάσεως του παλαιού ημερολογίου!

Εισαγωγή στο διαδίκυτο,στο μοτοτονικό σύστημα

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο

 ''ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ''

του αειμνήστου Ιερομονάχου-Θεολόγου

 π. Θεοδωρήτου Μαύρου.

Τίτλος και επιμέλεια ημετέρα.

Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος 

ΤΑ ΕΠΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ

Ἦταν ἕνας Γέροντας στὴ Θηβαϊδα ποὺ ἔμενε σ᾿ ἕνα σπήλαιο καὶ εἶχε ἕναν ὑποτακτικὸ μαθητευόμενο. Συνήθιζε ὁ Γέροντας κάθε βράδυ νὰ τοῦ δίνει ὠφέλιμες συμβουλὲς καὶ μετὰ ἀπὸ τὴ νουθεσία, ἔκανε προσευχὴ καὶ τὸν ἔστελνε νὰ κοιμηθεῖ.

Κάποτε συνέβη μερικοὶ εὐλαβεῖς λαϊκοί, ἐπειδὴ γνώριζαν τὴ μεγάλη ἄσκηση τοῦ Γέροντα, νὰ τοὺς ἐπισκεφθοῦν καὶ νὰ προσφέρουν σ᾿ αὐτοὺς κάποιο φαγητὸ νὰ φᾶνε. Ἀφοῦ ἔφυγαν αὐτοί, κάθισε πάλι ὁ Γέροντας τὸ βραδάκι, ὅπως τὸ συνήθιζε, καὶ νουθετοῦσε τὸν ἀδελφό.Τὴν ὥρα ὅμως ποὺ τοῦ μιλοῦσε,τὸν πῆρε ὁ ὕπνος. Καὶ ὁ ἀδελφὸς ἔμεινε κοντά του, ἕως ὅτου ξυπνήσει καὶ τοῦ κάνει τὴν εὐχή.

Καθὼς λοιπὸν καθόταν πολλὴ ὥρα καὶ ὁ Γέροντας δὲν ξυπνοῦσε, ἐνοχλήθηκε ἀπὸ τοὺς λογισμούς του νὰ πάει νὰ κοιμηθεῖ χωρὶς νὰ τοῦ κάνει τὴν ἀπόλυση. Ἀλλὰ βίασε τὸν ἑαυτό του καὶ ἀντιστάθηκε στὸν λογισμὸ καὶ παρέμεινε. Πάλι ὅμως ἐνοχλήθηκε καὶ δὲν ἔφυγε. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἐνοχλήθηκε ἑπτὰ φορὲς καὶ ἀντιστάθηκε στὸν λογισμό. Ἀργότερα, ἀφοῦ εἶχε προχωρήσει ἡ νύκτα, ξύπνησε ὁ Γέροντας καὶ τὸν βρῆκε νὰ κάθεται δίπλα του καὶ τοῦ λέει: «Δεν ἔφυγες μέχρι αὐτὴ τὴν ὥρα;»

Κι ἐκεῖνος εἶπε: «Ὄχι, ἀββᾶ, γιατί δὲν μοῦ ᾿κανες ἀπόλυση». «Καὶ γιατί -τὸν ρωτάει ὁ Γέροντας- δὲν μὲ ξύπνησες;». «Δὲν τόλμησα -ἀπαντᾷ ὁ μαθητής- νὰ σὲ σκουντήσω γιὰ νὰ μὴ σοῦ διακόψω τὸν ὕπνο». Σηκώθηκαν ευθύς, ἄρχισαν τὸν ὄρθρο καὶ ὅταν τελείωσε ἡ ἀκολουθία, ἀπέλυσε τὸν ἀδελφὸ ὁ Γέροντας. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ καθόταν μόνος, ἦρθε σὲ ἔκσταση καὶ βλέπει κάποιον νὰ τοῦ δείχνει ἕναν τόπο λαμπρὸ, στὸν ὁποῖο ὑπῆρχε ἕνας θρόνος καὶ ἐπάνω στὸν θρόνο ἦταν τοποθετημένα ἑπτὰ στεφάνια.

Καὶ ρώτησε αὐτὸν ποὺ τοῦ τὰ ἔδειχνε: «Τίνος εἶναι αὐτά;». Κι ἐκεῖνος εἶπε: «Τοῦ μαθητῆ σου. Τὸν τόπο καὶ τὸν θρόνο τοῦ τὰ χάρισε ὁ Θεὸς γιὰ τὴν ὑπακοή του. Καὶ τὰ ἑπτὰ στεφάνια τὰ κέρδισε αὐτὴ τὴ νύκτα». Ἀπόρησε ὁ Γέροντας γι᾿ αὐτὸ ποὺ ἄκουσε καὶ γεμάτος ἀπὸ δέος καλεῖ τὸν ἀδελφὸ καὶ τοῦ λέει: «Πές μου, τί ἔκανες τὴ νύκτα αὐτή;» «Συγχώρα με, ἀββᾶ -ἀπάντησε ἐκεῖνος- δὲν ἔκανα τίποτε».

Ὁ Γέροντας νομίζοντας ὅτι ἀπὸ ταπεινοφροσύνη δὲν ὁμολογεῖ, τοῦ εἶπε: «Δεν θὰ σ᾿ ἀφήσω νὰ φύγεις, ἐὰν δὲν μοῦ πεῖς, τί ἔκανες ἢ τί σκέφτηκες τὴ νύκτα αὐτή». Ἀλλὰ ὁ ἀδελφὸς, ἐπειδὴ γνώριζε καλὰ ὅτι τίποτε δὲν ἔχει κάνει, δὲν εἶχε τί νὰ πεῖ. Καὶ λέει στὸν πατέρα: «Ἀββᾶ, δὲν ἔκανα τίποτε, παρὰ μόνο ὅτι ἐνοχλήθηκα ἀπὸ λογισμοὺς ἑπτὰ φορὲς νὰ φύγω, χωρὶς νὰ μοῦ κάνεις τὴν ἀπόλυση, ἀλλὰ δὲν ἔφυγα».

Ὅταν τ᾿ ἄκουσε αὐτὸ ὁ Γέροντας, κατάλαβε ὅτι κάθε φορὰ ποὺ πάλευε καὶ νικοῦσε τὸν λογισμό του, κέρδιζε ἕνα στεφάνι ἀπὸ τὸν Θεό. Στὸν ἀδελφὸ βέβαια δὲν εἶπε τίποτε, ἀλλὰ τὰ διηγήθηκε αὐτὰ σὲ ἀνθρώπους πνευματικοὺς χάριν ὠφελείας, γιὰ νὰ γνωρίζουμε, ὅτι καὶ γιὰ λογισμοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη σπουδαιότητα, ὁ Θεὸς μᾶς στεφανώνει. Καλὸ λοιπὸν εἶναι νὰ βιάζουμε πάντοτε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό. Γιατὶ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν βιάζεται καὶ τὴν ἁρπάζουν αὐτοὶ,ποὺ αγωνίζονται!...

Μέγα Γεροντικόν