Ο ΑΛΗΘΙΝΑ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ» (Δ')

Ἡ Ἀγάπη πρὸς τὸν Ἀδελφό μας, μὲ τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ μας, προξενεῖ στὴν καρδιά μας ἕνα θαῦμα: τὰ προβλήματα καὶ οἱ δυσκολίες τῶν Ἀδελφῶν μας γίνονται προβλήματα ἰδικά μας!... Ἔχουμε χαρά, ὅταν ἐκεῖνοι εἶναι χαρούμενοι... Ἔχουμε λύπη, ὅταν ἐκεῖνοι εἶναι λυπημένοι... Εἴμεθα πάντοτε δίπλα τους προσευχόμενοι... Εἶναι ἔνδειξις μεγάλης κενότητος πνευματικῆς, ὅταν λησμονοῦμε ἢ ἀποφεύγουμε νὰ σκεφθοῦμε, ἐγκλωβισμένοι στὴν φιλαυτία μας, τὶ γίνεται γύρω μας, τὶ πόνο καὶ στέρησι –πνευματικὴ καὶ ὑλική– βιώνουν πολλοὶ Ἀδελφοί μας... Φυλακισμένοι μέσα στὴν ἐγωκεντρικὴ αὐτάρκειά μας, ἀπολαμβάνουμε μακαρίως τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ, χωρὶς συναίσθησι τῆς ἀναξιότητός μας, χωρὶς μία προσευχὴ γιὰ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι στεροῦνται καὶ ὑποφέρουν ποικολοτρόπως, χωρὶς διάθεσι εὐγνωμοσύνης καὶ εὐχαριστίας... Ἰδοὺ ὅμως ἕνα ἀκόμη ἀφυπνιστικὸ παράδειγμα ἀνοίγματος τῆς καρδιᾶς μας, πῶς δηλαδὴ ὀφείλει νὰ σκέπτεται ὁ ἀληθινὰ «πνευματικὸς ἄνθρωπος», ὁ ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος. «Ὁ αὐστριακὸς Φρὶτς Κράϊσλερ (1875-1962) ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους βιολιστὲς ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἡ δεξιοτεχνία του στὸ βιολὶ εἶχε καταπλήξει τὰ ἀκροατήρια τῶν συναυλιῶν του. Ἂν καὶ θὰ μποροῦσε νὰ ἀπαιτήσει ὑπέρογκες ἀμοιβές, δὲν τὸ ἔκανε. Γι᾿ αὐτὸ ποτέ του δὲν ἔγινε πλούσιος. Ὁ Κράϊσλερ εἶχε κάποτε δηλώσει: “Ποτὲ δὲν βλέπω τὰ χρήματα ποὺ κερδίζω σὰν ‘δικά’ μου. Εἶναι μόνο ἕνα κεφάλαιο ποὺ μοῦ ἐμπιστεύθηκαν γιὰ νὰ τὸ δαπανήσω καταλλήλως”. Μιλώντας γιὰ τὴν σύζυγό του καὶ τὸν ἑαυτό του εἶπε: “Αἰσθάνομαι ἠθικὰ ἔνοχος, ἂν παραγγείλω ἕνα πολυτελὲς καὶ δαπανηρὸ γεῦμα, γιατὶ ἔτσι στερῶ ἀπὸ κάποιον ἄλλον μία φέτα ψωμί, καὶ ἴσως ἀπὸ κάποιο παιδὶ ἕνα ποτήρι γάλα... Σ᾿ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τῶν ἐπιτυχιῶν μου στὴν μουσική, δὲν φτιάξαμε δικό μας σπίτι. Σκεφτόμαστε, ὅτι ὑπάρχουν τόσοι ἄστεγοι στὸν κόσμο...”! Σίγουρα, πρόκειται γιὰ ἀπόψεις πρωτοφανεῖς γιὰ τὴν σύγχρονη καταναλωτικὴ κοινωνία μας, ὅπου κυριαρχεῖ τὸ σύνθημα: “φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριο γὰρ ἀποθνήσκομεν”. Μᾶς χρειάζονται ὅμως τέτοιες φωνές, γιὰ νὰ ξυπνήσουμε ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς ὑλικῆς καὶ πνευματικῆς μας αὐτάρκειας. Ὁ μεγάλος αὐτὸς μουσικὸς αἰσθανόταν ὡς “πλησίον” του κάθε ἄνθρωπο ποὺ πάσχει καὶ ὑποφέρει. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐφάρμοζε πρὸς ὅλους ἀδιακρίτως τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ: “Νὰ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὅπως τὸν ἑαυτό σου”».

Ὁ Ἐρανιστὴς

† ὁ Μητροπολίτης Κυπριανὸς

15.9.2024 ἐκ. ἡμ.,

† Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Νικήτα

Ιερά Μητρόπολη Ωρωπού και Φυλής

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

«...ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΑΛΑΣΑΝ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΜΑΣ!!»

Σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1833, επί βαυαρικής αντιβασιλείας, ένα βασιλικό διάταγμα υπογεγραμμένο από τον ανήλικο Όθωνα διέτασσε το κλείσιμο όλων των ορθόδοξων μοναστηριών με λιγότερους από έξι μοναχούς, επέβαλλε τον υποχρεωτικό αποσχηματισμό των καλογραιών κάτω των σαράντα ετών, ζητούσε την απομάκρυνση από τις μονές όλων των δοκίμων, καθόρισε ειδικά μέτρα για τις μετακινήσεις των μοναχών, απαγόρευε τις συνηθισμένες δωρεές υπέρ της εκκλησίας και δέσμευε την μοναστηριακή κτηματική περιουσία, τα λατρευτικά ιερά σκεύη, τις εικόνες, τα άμφια, τα λειτουργικά βιβλία, τα έπιπλα και ό,τι άλλο χρήσιμο για πώληση ως «λάφυρο» βρίσκονταν στις μονές που θα σφραγίζονταν.

Ό,τι πάλι θεωρούνταν «άχρηστο» ρίχνονταν στη φωτιά - «με τους μοναχούς να θρηνούν ολόγυρα»! (Τα μοναστήρια των Ρωμαιοκαθολικών έμειναν βεβαίως άθικτα, όπως και οι περιουσίες τους.) Με το διάταγμα αυτό το βαυαρικό χτύπημα κατά της ορθοδοξίας και της βυζαντινής πνευματικής μας παράδοσης ήταν τεράστιο αμέσως μετά την «πραξικοπηματική» ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της ελλαδικής Εκκλησίας.

Από τα 545 ανδρικά μοναστήρια και τα 18 γυναικεία που υπήρχαν στο «κουτσουρεμένο» μετεπαναστατικό κρατίδιο διατηρήθηκαν μόνο 148, ενώ στα 3 γυναικεία που διασώθηκαν συγκεντρώθηκαν με τη βία όλες οι μοναχές. Όσες ορθόδοξες μονές παρέμειναν ανοιχτές έχασαν κάθε διοικητική αυτονομία και υποχρεώθηκαν να πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους.

Η πατροπαράδοτοι δεσμοί με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έπρεπε να διαρραγούν και η Ελληνική Εκκλησία να υπαχθεί στην κρατική εξουσία. Αυτό που δεν τόλμησαν να κάνουν οι Τούρκοι κατακτητές για 400 χρόνια το έκαναν οι Βαυαροί «διαφωτιστές» με τη συνδρομή των καθολικών μισσιονάριων και τις «θρησκευτικές αυθαιρεσίες» των θρησκευτικά αλλοτριωμένων Ελλήνων Κοραϊστών, που ανέλαβαν τη διοίκηση του νεοσύστατου κράτους. Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες εκτυλίχτηκαν ατιμωτικές σκηνές ντροπής, λεηλασίας και βανδαλισμού μοναστηριών που η Ελλάδα δεν είχε γνωρίσει «ούτε στις εισβολές ποικίλων κατακτητών που είχαν κατά καιρούς καταλάβεις ελληνικά εδάφη» (1).

Μερικά χρόνια αργότερα έγραφε δεικτικά ο ποιητής Παναγιώτης Σούτσος : «Εις της μεταλήψεως την αργυράν φυάλην, μεθά ο κλέπτης Έφορος μ΄ ανέδειαν μεγάλην!». Να πως είδε όμως μέσα σ΄ ένα γενικευμένο κλίμα λαϊκής αγανάκτησης και ταπείνωσης γι αυτήν την «δολερή μπαυαρέζικη πολιτική» ο στρατηγός Μακρυγιάννης:

«Διάλυσαν τα μοναστήρια' συνφώνησαν με τους Μπαυαρέζους και πούλαγαν τα δισκοπότηρα κι όλα τα γερά (ιερά) εις το παζάρι' και τα ζωντανά διά δίχως τίποτα. Παίρναν οι τοιούτοι… Αφάνισαν όλως διόλου τα μοναστήρια και οι καημένοι οι καλόγεροι όπου αφανιστήκαν εις τον αγώνα, πεθαίνουν της πείνας μέσα στους δρόμους, όπου αυτά τα μοναστήρια ήταν προπύργια της απανάστασής μας. (…) Ήφεραν οι φωτισμένοι άνθρωποι της Ευρώπης το κοπίδι να κόψουν τους άγριους Έλληνες (…) Εις τον καιρόν της Τουρκιάς μίαν πέτραν δεν πείραζαν από τα παλιοκκλήσια' κι αυτείνοι οι απατεώνες σύνδεσαν τα συμφέροντά τους με τους μολεμένους, Φαναργιώτες κι άλλους τοιούτους, όπου ήταν εις την Ευρώπη μόλεμα, και μας χάλασαν τα μοναστήρια και τις εκκλησιές μας – μαγαρίζουν μέσα κι άλλες έγιναν αχούρια».

Γι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που από το 1833 (εξέγερση στη Τήνο) μέχρι το 1852 (εξέγερση Παπουλάκου στη νότια Πελοπόννησο) σημειώθηκαν συνολικά 21 λαϊκές εξεγέρσεις που είχαν στο επίκεντρό τους μ. α. και την προάσπιση της ορθοδοξίας, της εκκλησιαστικής παράδοσης και της πίστης των Ελλήνων, που τόσο βάναυσα προκαλούσαν «οι λουθηροκαλβίνοι που μας κυβερνούσαν», Έλληνες και ξένοι.

Οι Βαυαροί (και οι πρεσβείες Αγγλίας και Γαλλίας που ουσιαστικά κυβερνούσαν) «ένοιωθαν να απειλούνται από τις δραστηριότητες των μοναχών' τους θεωρούσαν συνδέσμους συνωμοσιών οπαδούς της Ρωσίας, λαοπλάνους και δημεγέρτες» (2). Παρά τις έντονες λαϊκές αντιδράσεις όμως ο «εξ άνωθεν» εκδυτικισμός του κρατιδίου «που γεννήθηκε με ευρωπαϊκό εμβρυουλκό» (3) είχε ήδη ξεκινήσει από την πρώτη ημέρα της ύπαρξής του. Τα θεμέλια του «ανήκομεν εις την Δύσην» είχαν τεθεί από έναν προτεστάντη, τον Βαυαρό Μάουρερ και από έναν κοραϊστή, τον Φαρμακίδη. (1), Χρ. Γιανναράς, (2, 3), Κωστής Παπαγιώργης. Του Βασίλη Στοϊλόπουλου. *Εκ του ιστολογίου «Γερομοριάς» της 25.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

Η Γ' ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ (14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1925)

Η Γ' ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟ... by ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ: ΑΝΟΙΞΕ ΝΕΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ!

Μπορεί το άνοιγμα ενός σούπερ μάρκετ μόλις 140 τετραγωνικών μέτρων να ξεσηκώσει αντιδράσεις, διαψεύσεις και πάθη;
Εάν βρίσκεται στις Καρυές, στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, φαίνεται ότι μπορεί,
ακόμη κι αν καταστήματα προμήθειας ειδών διατροφής υπάρχουν εδώ και αιώνες
στο διοικητικό κέντρο τη μοναστικής πολιτείας.

ΑΒ Βασιλόπουλος:

Το στοίχημα για επιστροφή στα κέρδη – Τι συμβαίνει με τα καταστήματα

Ο λόγος για το νέο κατάστημα της ΑΒ Βασιλόπουλος στη μακροβιότερη πλην μικρότερη πληθυσμιακά βαλκανική πρωτεύουσα που μετά από αρκετές καθυστερήσεις τελικά θα ανοίξει αύριο, 25 Σεπτεμβρίου, ακριβώς ένα χρόνο μετά από τις σχετικές δηλώσεις του κου Νίκου Λαβίδα, CEO της αλυσίδας. Γιατί καθυστέρησε το άνοιγμα του καταστήματος της ΑΒ Βασιλόπουλος; Παρότι στα αρχικά σχέδια της ΑΒ Βασιλόπουλος ήταν το άνοιγμα ενός εταιρικού καταστήματος στο κέντρο του Αγίου Όρους, τελικά η διοίκηση της εν Ελλάδι θυγατρικής του ολλανδο-βελγικού ομίλου Ahold-Delhaize αποφάσισε ότι είναι πιο συμφέρουσα λύση της δικαιόχρησης (franchise). Εξ ου και το κατάστημα AB Shop & Go των 140 τ.μ. (314 τ.μ. μαζί με τους αποθηκευτικούς χώρους) ανοίγει αύριο μέσω της εταιρείας Αθωνική Εμπορική με μετόχους τους Αλέξανδρο Κεσαπίδη από την Θεσσαλονίκη και Στυλιανό Ζαρμπάνη από τη Σάμο, ακολουθώντας τη διαδικασία που ισχύει για όλους τους καταστηματάρχες στις Καρυές. Σε ό,τι αφορά τους λόγους για τις συνεχείς αναβολές του ανοίγματος νέου καταστήματος, πηγές κοντά στην αλυσίδα ΑΒ Βασιλόπουλος αναφέρουν ότι υπήρχαν καθυστερήσεις στην κατασκευή. Στο κατάστημα, του οποίου τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν τον Νοέμβριο, εργάζονται 8 άτομα και στα ράφια και στα ψυγεία του διατίθενται 3.500 κωδικοί συσκευασμένων προϊόντων (από λαχανικά, φρούτα και κρέας μέχρι λοιπά είδη παντοπωλείου). Το κελί που έγινε εμπορικό κέντρο. Το νέο κατάστημα της ΑΒ φιλοξενείται στο κτίριο πολλαπλών χρήσεων συνολικής επιφάνειας 2.500 τ.μ., λίγα μέτρα μακριά από το Πρωτάτο, τον κεντρικό ναό των Καρυών, όπου βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας το Άξιον Εστί. Πρόκειται για το πρώην κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο Σαμαράδικο), που ανήκει στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας. Η κατασκευή του νέου κτιρίου από τη ΣΑΤΤΩ ΙΚΕ μέσω της εταιρείας ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΝ ΙΚΕ των αδερφών Δημήτρη και Σταύρου Σουάνη, ξεκίνησε το 2020 και ολοκληρώθηκε το 2023. Πλήρως ενταγμένο στον τόπο, το κτίριο, το οποίο διατήρησε το όνομα Σαμαράδικο, διαθέτει επίσης κοιτώνες φιλοξενίας λαϊκών, εστιατόριο – καφέ, φυσικοθεραπευτήριο, κατάστημα με εκκλησιαστικά είδη και κατάστημα με οπτικά.. Διαμονή εργαζομένων Μάλιστα θα ενοικιαστούν και κάποια από τα δωμάτια των πάνω ορόφων για τη μακροχρόνια διαμονή των εργαζομένων. Ας σημειωθεί ότι στις Καρυές βρίσκεται το κτίριο της Διοίκησης του Αγίου Όρους που υπάγεται στο Υπουργείο Εξωτερικών, το κτίριο της Αστυνομίας, ιατρείο, Ταχυδρομείο, τράπεζα, φούρνοι, εταιρεία ταχυμεταφορών, ραφείο, βιβλιοπωλείο, παντοπωλεία, διάφορα καταστήματα από εκκλησιαστικά είδη μέχρι οικοδομικά υλικά και εργαστήρια. 150 χιλιάδες προσκυνητές ετησίως. Το Άγιο Όρος επισκέπτονται κάθε χρόνο περίπου 150 χιλιάδες προσκυνητές με τριήμερες διανυκτερεύσεις, ενώ στην ευρύτερη περιοχή εργάζονται πάνω από 1.000 άτομα κυρίως στον κλάδο των κατασκευών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, στη Μοναστική Κοινότητα του Αγίου Όρους, ο πληθυσμός μειώθηκε σε ποσοστό 3,6%, με τους μόνιμους κατοίκους – όλοι άνδρες – να φθάνουν τους 1.746, έναντι 1.811 διαμενόντων το 2011. *Εκ του ηλεκτρονικού  «Οικονομικού Ταχυδρόμου» (ot.gr) της 24.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΖΗΤΗΣΕ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ»...!

Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ ήταν χαρακτηριστική της διακυβέρνησης του. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός αδιαφορεί για τα εθνικά θέματα και έχει το ενδιαφέρον του στραμμένο στην εξυπηρέτηση διεθνών συμφερόντων. Στην χθεσινή του ομιλία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απευθυνόμενος στην παγκόσμια κοινότητα, αντί να θέσει το θέμα της παράνομης κατοχής της Κύπρου από τους Τούρκους, την επεκτατική πολιτική Ερντογάν σε Βαλκάνια, Μεσόγειο και Μ. Ανατολή και τις καταστροφικές συνέπειες της μαζικής λαθρομετανάστευσης, προτίμησε να χαϊδέψει τα αυτιά των παγκόσμιων ελίτ και να δηλώσει απόλυτη πίστη στα σκοτεινά και αντι-δημοκρατικά σχέδια τους. Συγκεκριμένα στην ομιλία του δήλωσε πως η σύνοδος του ΟΗΕ πέτυχε τον στόχο «της αποκατάστασης της εμπιστοσύνης στην Παγκόσμια διακυβέρνηση». Πρόκειται για την ίδια καταστροφική για τα έθνη Παγκόσμια διακυβέρνηση που προωθούσε και ο Γιώργος Παπανδρέου και που αποτελεί ευαγγέλιο της παγκόσμιας Ελίτ, του ιδρύματος Σόρος και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Όλα τα παραπάνω ιδρύματα άλλωστε λειτουργούν ως πρότυπο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και φαίνεται πρόθυμος να εφαρμόσει κάθε υπόδειξη τους, όσο και αν βλάπτει το έθνος και το κοινωνικό σύνολο. Επί της ουσίας η Παγκόσμια διακυβέρνηση σκοπεύει στην αντικατάσταση των εθνικών κυβερνήσεων από σκοτεινές ελίτ γραφειοκρατών και μεγαλοεπιχειρηματιών, οι οποίες δεν έχουν εκλεγεί και δεν λογοδοτούν σε κανέναν λαό και θα έχουν τον κύριο λόγο για τις πολιτικές και τις μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμόζουν τα κράτη, τα οποία απλά θα υπάρχουν ως όργανο νομιμοποίησης και επιβολής της Παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό και τις άπειρες εφαρμογές ψηφιακής ταυτοποίησης και παρακολούθησης μέχρι την οικονομική και εξωτερική πολιτική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση του εφαρμόζουν πολιτικές που ακολουθούν πιστά το μοντέλο της Παγκόσμιας διακυβέρνησης και σκοπεύουν στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων και των μέτρων που προωθούν ορισμένες παγκόσμιες ελίτ. Σημαντικό για την εθνική κυριαρχία και την κοινωνική ευημερία είναι η Παγκόσμια διακυβέρνηση και ο άνθρωπος που την υπηρετεί στην χώρα μας, να έχει την ίδια μοίρα με τον προηγούμενο ταγό της παγκοσμιοποίησης, τον Γιώργο Παπανδρέου. *Εκ του ιστολογίου «newsbreak.gr» της 23.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΥ: «ΑΣΚΗΤΙΚΑ» - ΛΟΓΟΣ ΣΤ': ΠΕΡΙ ΩΦΕΛΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΕΚ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του αγίου Ισαάκ του Σύρου:
«Ασκητικά»
εκδόσεις «Μαρίας Β. Ρηγοπούλου», Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 40-42.
Φωτοτυπική ανατύπωσις της εκδόσεως 1871.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

 

Χάριτι Θεού προβαίνουμε στην ηλεκτρονική μεταφορά αποσπασματικών αναρτήσεων, από το πασίγνωστο έργο του αγίου αββά Ισαάκ του Σύρου «ΑΣΚΗΤΙΚΑ», από φωτοτυπική ανατύπωση του 1871, που επιμελήθηκαν οι εκδόσεις «Ρηγοπούλου». Το βιβλίο μπορεί να αναγνωσθεί στο διαδίκτυο σε μορφή PDF, ωστόσο θεωρήσαμε, πως για την αποτελεσματικότερη ανάγνωσή του, θα ήταν, ίσως, καλύτερα να αναγνωσθεί σε τακτικές αποσπασματικές αναρτήσεις, ίσως για να γίνει πιο κατανοήσιμο.  Τα «ΑΣΚΗΤΙΚΑ» ήταν και το βιβλίο που συνιστούσε συνεχώς και επιμόνως ο αγαπημένος μας Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας, λέγοντας: «Να διαβάζετε καθημερινά τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο. Εγώ πολύ ωφελήθηκα από αυτά που γράφει. Ένα μικρό κομμάτι κάθε μέρα...». Ο όσιος καταγόταν από γονείς Σύρους. Γεννήθηκε στη Νινευΐ της Μεσοποταμίας ή κατά τη γνώμη άλλων κοντά στην Έδεσσα της Συρίας. Ενώ ήταν στο απόγειο της νεότητός του, άφησε τον κόσμο και εγκαταστάθηκε μαζί με τον αδελφό του σε ένα κοινόβιο της περιοχής. Εκεί φόρεσε το αγγελικό σχήμα του μοναχού και ασκήθηκε με κοπιώδεις αγώνες στις αρετές της μοναχικής ζωής. Αργότερα, πλέον ώριμος πνευματικά, αποχώρησε σε ένα ερημικό και ήσυχο μέρος, όπου κατοίκησε μόνος με μόνο τον Θεό. Επιδόθηκε με ζήλο στη νοερή προσευχή και αξιώθηκε από το Θεό μεγάλων χαρισμάτων. Στα κείμενά του σημειώνει πως για μεγάλο χρονικό διάστημα δέχθηκε πολλούς πειρασμούς στο ερημητήριό του και πληγές από τα πονηρά πνεύματα, αλλά πάντοτε με τη βοήθεια της θείας Χάριτος τα υπερκερούσε και ενδυνάμωνε πνευματικά και ψυχικά.  Ο «Ευεργετινός» είναι γεμάτος από αποσπάσματα των Λόγων του. Σ' αυτόν άλλωστε παραπέμπει ο Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός στα έργα του, που δημοσιεύονται στην «Φιλοκαλία», ο 'Οσιος Νικηφόρος ο Μονάζων, διδάσκαλος του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και ο 'Αγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης, ο οποίος συνιστά στους Ησυχαστές την μελέτη των Λόγων του. Ο 'Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς άλλωστε σημειώνει: «...καρπόν της προσευχής ο 'Αγιος Ισαάκ προσηγόρευσε τον φωτισμόν· φησί γαρ [ο ῞Αγιος Ισαάκ], «καθαρότης εστί νοός, εφ' η διαυγάζει εν τω καιρώ της προσευχής το φως της Αγίας Τριάδος· και τότε ο νους υπεράνω της προσευχής γίνεται και ου δεί καλείν ταύτην προσευχήν, αλλά τοκετόν της καθαράς προσευχής, της διά του Πνεύματος καταπεμπομένης» και πάλι «προσευχή εστί καθαρότης νοός, ήτις μόνη εκ του φωτός της Αγίας Τριάδος μετ' εκπλήξεως τέμνεται...». Ευχόμαστε στους αναγνώστες μας την καλή και εποικοδομητική ανάγνωση, προς πνευματική τέρψη και καρποφορία των λόγων που δίδαξε ο ουρανοπολίτης αυτός, παραδομένος πλήρως στον Θεό, ερημίτης.

Γ. Δ.

ΛΟΓΟΣ ΣΤ': ΠΕΡΙ ΩΦΕΛΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΕΚ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Δυνατός τη αληθεία και δυσάρεστος και δύσκολος είναι ο αγών και ο πόλεμος,
όστις γίνεται εις αυτά τα πράγματα, ει και προσπαθεί ο άνθρωπος να γίνη δυνατός και ανίκητος'
όταν όμως πλησιάσωσιν εις αυτόν αι αιτίαι, εξ ων συμβαίνουσιν εις αυτόν αι αιτίαι,
εξ ων συμβαίνουσιν αι προσβολαί,
και επομένως οι πόλεμοι και οι αγώνες, φόβος καταλαμβάνει αυτόν, και τόσον ταχέως νικάται,
παρά από τον φανερόν πόλεμον του διαβόλου'

διότι εν όσω ο άνθρωπος δεν απομακρύνεται εκ των αιτιών εκείνων, εκ των οποίων φοβείται  η καρδία αυτού, δίδει αφορμήν εις τον εχθρόν αυτού να πολεμή αυτόν' και εάν ολίγον παραμελήση, ευκόλως καταστρέφεται υπό του εχθρού' καθότι όταν η ψυχή κυριευθή από τας βλαβεράς απαντήσεις του κόσμου, αύται αι απαντήσεις γίνονται εις αυτήν προσκόμματα, και τρόπον τινά νικάται φυσικώς, όταν απαντήση αυτάς. Δι' αυτό λοιπόν οι αρχαίοι θείοι πατέρες ημών, οι οποίοι εδοκίμασαν πάντα ταύτα, και εγνώρισαν, ότι ο νους του ανθρώπου δεν είναι δυνατός εις πάσαν περίστασιν, ουδέ ίσταται εις μίαν τάξιν σταθερώς, ίνα διατηρήση την ιδίαν αυτού κατάστασιν, και ενίοτε μάλιστα δεν δύναται να προοφυλαχθή εξ εκείνων, τα οποία βλάπτουσιν αυτόν, διά τούτο λέγω, εστοχάσθησαν μετά πολλής σοφίας πάντα ταύτα, και ενεδύθησαν ως όπλον ακαταμάχητον την ακτημοσύνην, ήτις απαλάττει τον άνθρωπον από πολλούς αγώνες και κόπους, και απήλθον εις την έρημον, όπου δεν υπάρχουσι πράγματα, τα οποία είναι αιτίαι και αφορμαί των παθών' και όταν κατά περίστασιν ήθελον νικηθή υπό τινος πάθους, ως υπό του θυμού, ή της επιθυμίας, ή της μνησικακίας, ή της δόξης, ή και άλλου τινός, δεν εύρισκον τας αιτίας των πτώσεων' αλλ' ένεκα της ερήμου πάντα ταύτα τα πάθη, και όσα άλλα, εγίνοντο εις αυτούς ελαφρά. Ούτω δε διά τοιούτων φρονημάτων οχυρωθέντες, και περιτειχίσαντες εαυτούς εντός της ερήμου, ως εις τι εκαταμάχητον φρούριομ, ηδυνήθη έκαστος εξ αυτών να τελειώση τον εαυτού αγώνα εις τοιούτον μέρος, όπου αι αισθήσεις δεν εύρισκον βοήθειαν, ώστε να ενωθώσι μετά του εχθρού κατ' αυτών. Καλλιώτερον δε εις ημάς είναι, πολεμούντες ν' αποθάνωμεν εις τον αγώνα, παρά να ζήσωμεν, νικώμενοι υπό των παθών.

ΠΙΝΑΞ ΤΩΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

ΛΟΓΟΙ:

Α'. Περί αποταγής και μοναχικής πολιτείας
Β'. Περί απαρνήσεως κόσμου και αποχής της προς τους ανθρώπους παρρησίας
Γ'. Περί αναχωρήσεως, και ότι δεν πρέπει να δειλιώμεν και να φοβώμεθα, αλλά να στηρίζωμεν την καρδίαν εις την προς Θεόν πεποίθησιν, και να έχωμεν θάρρος και αδίστακτον πίστιν, ως έχοντες φρουρόν και φύλακα τον Θεόν
Δ'. Περί του πόθου του κόσμου
Ε'. Περί του απομακρύνεσθαι εκ του κόσμου, και εξ όλων, όσα θολώνουσι και σκοτίζουσι τον νουν
ς'. Περί της ωφελείας της προερχομένης εκ της φυγής του κόσμου
Ζ'. Περί τάξεως και καταστάσεως των αρχαρίων, και όσα άλλα ανήκουσιν εις αυτούς
Η'. Περί λεπτής τάξεως της διακρίσεως
Θ'. Περί τάξεως της μοναχικής πολιτείας συντομίας τε και διαφοράς και πώς, και τίνι τρόπω γεννώνται αι αρεταί η μία από την άλλην
Ι'. Περί του δια τίνος τρόπου φυλάττεται το κάλλος της μοναχικής πολιτείας, και τις είναι ο τρόπος της δοξολογίας του Θεού
ΙΑ'. Περί του ότι δεν πρέπει ο δούλος του Θεού, όστις επτώχευσεν από τα του κόσμου, και εξήλθεν εις αναζήτησιν του Θεού, επειδή δεν έφθασεν εις την επίγνωσιν της αληθείας, να φοβηθή και να παύση πλέον από την αναζήτησιν του Θεού, και να ψυχράνη την θέρμην αυτού, την γεννωμένην από τον θείον πόθον και την έρευναν των θείων μυστηρίων, από τα οποία αίτια του φόβου αυτού συμβαίνει να ταράττηται ο νους δια της ενθυμήσεως των παθών
ΙΒ'. Περί του πώς οφείλει να κάθηται ο διακριτικός εις την ησυχίαν
ΙΓ'. Περί του ότι είναι ωφέλιμος εις τους ησυχαστάς η αργία από τας φροντίδας, και επιζήμιος η είσοδος και η έξοδος εκ του κελλίου αυτών
ΙΔ'. Περί αλλαγής και τροπής, της γινομένης εις τους οδεύοντας την οδόν της ησυχίας, ήτις είναι ωρισμένη υπό του Θεού
ΙΕ'. Περί των ησυχαστών, πότε άρχονται να γνωρίζωσι, που έφθασαν δια των πνευματικών αυτών κόπων, πλέοντες την απέραντον θάλασσαν της ησυχαστικής ζωής, και πότε δύνανται να ελπίσωσιν ολίγον, ότι οι κόποι αυτών ήρχισαν να δίδωσιν εις αυτούς καρπούς
Ις'. Περί των τρόπων των αρετών
ΙΖ'. Περί ερμηνείας των τρόπων της αρετής, και ποία είναι η δύναμις και η διαφορά εκάστου
ΙΗ'. Περί του πόσον γίνεται το μέτρον της γνώσεως, και τα μέτρα τα περί της πίστεως
ΙΘ'. Περί πίστεως και ταπεινοφροσύνης
Κ'. Περί του, πόσην τιμήν έχει η ταπεινοφροσύνη, και πόσον ο βαθμός αυτής είναι ανώτερος [...]

Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του αγίου Ισαάκ του Σύρου:
«Ασκητικά»
εκδόσεις «Μαρίας Β. Ρηγοπούλου», Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 40-42.
Φωτοτυπική ανατύπωσις της εκδόσεως 1871.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΒΑΣΙΛΑΣ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΩΣ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ, ΤΟ ΜΕΓΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Μετά τὸ μύρο προχωροῦμε πρὸς τὴν ἁγία Τράπεζα, σ᾿ αὐτή τήν τελείωση τῆς ζωῆς, ὅπου, ὅταν φθάσουμε, δὲν θὰ χρειάζεται πλέον τίποτε ἄλλο γιὰ τὴν ἐπιζητουμένη εὐδαιμονία. ᾿Απὸ ἐκεῖ πραγματικὰ δὲν θὰ παραλαμβάνουμε πλέον θάνατο καὶ τάφο, καὶ μέθεξη καλύτερης ζωῆς, ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν ᾿Αναστάντα, οὔτε τὰ δῶρα τοῦ Πνεύματος, ὅσα ἐπιτρέπεται νὰ λάβουμε, ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν Εὐεργέτη, τὸν ἴδιο τὸ Ναό, στὸν ὁποῖο στηρίζεται ὅλος ὁ κύκλος τῶν χαρίτων.

Βέβαια, Αὐτὸς ὑπάρχει στὸ κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ Μυστήρια, Αὐτὸν χριόμαστε καὶ λουόμαστε, καὶ Αὐτὸς εἶναι τὸ δεῖπνο μας, συνυπάρχει δὲ ἐπίσης στοὺς μυουμένους, ὄχι κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο σὲ ὅλα, ἀλλὰ διαφορετικά· βαπτίζοντας, ἀπαλλάσσει τὸν πηλὸ ἀπὸ τὴν κακία καὶ ἐναποθέτει τὴν μορφή Του, χρίοντας τὸν καθιστᾶ ἐνεργὸ στὶς ἐνέργειες τοῦ Πνεύματος, τῶν ὁποίων ἔγινε ὁ ἴδιος θησαυροφυλάκιο ἐξ αἰτίας τῆς ᾿Ενσαρκώσεως. ῞Οταν δὲ φέρει τὸν μυούμενο στὴν Τράπεζα καὶ τοῦ δώσει νὰ φάει ἀπὸ τὸ Σῶμα Του, τὸν ἀλλάζει ὁλόκληρο καὶ τὸν μεταθέτει στὸ δικό Του ἦθος, καὶ ὁ πηλὸς δὲν εἶναι πλέον πηλός, ἀφοῦ δέχεται τὴ βασιλικὴ μορφή, ἀλλ᾿ εἶναι ἤδη σῶμα τοῦ Βασιλέως…

῞Ομως, δὲν εἶναι δυνατό, ὄχι, νὰ εἶναι τελείως ἐνεργὸ τὸ Μυστήριο καὶ οἱ μυημένοι νὰ μετέχουν ὁποιασδήποτε φαυλότητος. Γιατί; Διότι τὸ νὰ εἶναι ἐνεργὸ τὸ Μυστήριο σημαίνει τοῦτο, τὸ νὰ μὴ λείπει κανένα προσὸν ἀπὸ τοὺς μυουμένους. Διότι ἡ ἐπαγγελία γιὰ τὴν ἱερὰ Τράπεζα ἐνοικίζει στὸν Χριστὸ μὲν ἐμᾶς, σ᾿ ἐμᾶς δὲ τὸν Χριστό. Διότι, λέει, «ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (᾿Ιωάν. στ´ 57). ῞Οταν μένει μέσα μας ὁ Χριστός, τί ἄλλο μᾶς χρειάζεται, ἤ ποιό ἀγαθὸ μᾶς διαφεύγει; ῞Οταν μένουμε μέσα στὸν Χριστό, τί ἄλλο θὰ ἐπιθυμήσουμε; Καὶ ἔνοικο ἔχομε καὶ κατοικία, ὥστε νὰ εἴμαστε μακάριοι γιὰ τὴν κατοικία καὶ μακάριοι διότι ἐμεῖς γίναμε κατοικία τέτοιου ἐνοίκου.

Διότι ποιό ἀγαθὸ δὲν κατέχουν αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τέτοια πνευματικὴ διάθεση; Τί κοινὸ μεταξὺ τῆς φαυλότητος καὶ ἐκείνων ποὺ ἔφθασαν σὲ τέτοιο σημεῖο λαμπρότητος; Τί πονηρὸ θὰ μποροῦσε νὰ σταθεῖ ἐμπρὸς σὲ τόσο σωρὸ ἀγαθῶν; Ποιό πονηρὸ ποὺ εἶναι παρὸν θὰ μποροῦσε νὰ μείνει καὶ ποιό πονηρὸ ποὺ εἶναι ἀπὸν θὰ κατώρθωνε νὰ πλησιάσει, ὅταν ὁ Χριστὸς εἶναι μαζί μας τόσο πλήρως καὶ διαπερνᾶ ὅλη μας τὴν ὕπαρξη καὶ κατέχει ὅλο τὸ ἐσωτερικό μας καὶ βρίσκεται γύρω μας;

Τὰ βέλη ποὺ ἔρχονται ἀπ᾿ ἔξω τὰ ἐμποδίζει νὰ μᾶς ἀγγίξουν, καθὼς προβάλλεται γύρω ἀπὸ παντοῦ, διότι εἶναι κατοικία· κάθε δὲ φαῦλο ποὺ τυχὸν ὑπάρχει μέσα, τὸ ἀπομακρύνει ὠθώντας το· διότι εἶναι ἔνοικος ποὺ γεμίζει ὅλη τὴν κατοικία Του. Πραγματικά, δὲν μετέχουμε κάτι ἀπὸ τὰ δικά Του, ἀλλ᾿ Αὐτὸν τὸν ἴδιο, δὲν δεχόμαστε στὶς ψυχὲς κάποια ἀκτῖνα καὶ κάποιο φῶς, ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν ἡλιακὸ δίσκο, ὥστε συγχρόνως νὰ κατοικήσουμε σ᾿ Αὐτὸν καὶ ἔνοικο νὰ Τὸν δεχθοῦμε, νὰ Τὸν ἐνδυθοῦμε καὶ νὰ Τὸν ἐνδύσουμε, νὰ ἑνωθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε ἕνα πνεῦμα.

Διότι ἀμέσως ψυχὴ καὶ σῶμα καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις γίνονται πνευματικά, ἐφ᾿ ὅσον ἀνακρᾶται ψυχὴ μὲ ψυχή, σῶμα μὲ σῶμα, αἷμα μὲ αἷμα. Καὶ ποιό εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα αὐτοῦ; Τὰ καλύτερα ἀποδεικνύονται ἀνώτερα τῶν χειροτέρων καὶ τὰ θεῖα ἐπικρατοῦν τῶν ἀνθρωπίνων, καὶ ὅπως λέει ὁ Παῦλος περὶ τῆς ἀναστάσεως, τὸ θνητὸ καταπίνεται ἀπὸ τή ζωή [ἵνα καταποθῇ τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς] (πρβλ. Β´ Κορ. ε´ 4), καὶ τὸ ἑπόμενο, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β´ 20).

Πόσο μεγαλειώδη μυστήρια! Τί ὑπέροχο εἶναι νὰ ἀναμίξουμε τὸ νοῦ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν δικό μας νοῦ καὶ νὰ ἑνωθεῖ ἡ θέληση ᾿Εκείνου μὲ τὴν δική μας θέλησι καὶ τὸ Σῶμα Του μὲ τὸ σῶμα μας καὶ τὸ Αἷμα Του μὲ τὸ αἷμα μας! Τί θὰ εἶναι ὁ νοῦς μας ὅταν θὰ ὑπερισχύσει ὁ θεῖος νοῦς καὶ τί θὰ εἶναι ἡ θέληση ὅταν ὑπερτερήσει ἡ μακάρια θέληση καὶ τί θὰ εἶναι ὁ χοῦς ὅταν ὑπερνικήσει ἐκεῖνο τὸ Πῦρ!

Καὶ ὅτι ἀληθινὰ ἔτσι συμβαίνει, δείχνει ὁ Παῦλος λέγοντας ὅτι ὁ ἴδιος δὲν ἔχει οὔτε νοῦ δικό του οὔτε θέληση, οὔτε ζωή, ἀλλ᾿ ὅλα αὐτὰ τοῦ εἶναι ὁ Χριστός. Διότι λέει, «νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Β´ Κορ. β´ 16), καὶ «δοκιμὴν ζητεῖτε τοῦ ἐν ἐμοὶ λαλοῦντος Χριστοῦ» (Β´ Κορ. ιγ´ 3), καὶ «δοκῶ Πνεῦμα Θεοῦ ἔχειν» (Α´ Κορ. ζ´ 40), καὶ «φιλῶ ὑμᾶς ἐν σπλάγχνοις ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (Φιλιπ. α´ 8)· ἑπομένως εἶναι φανερὸ ὅτι εἶχε τὴν ἴδια μὲ ᾿Εκεῖνον θέληση. Καὶ συνοψίζοντας ὅλα αὐτὰ λέει, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. β´ 20).

Τόσο τέλειο εἶναι τὸ Μυστήριο αὐτό, ὑπεροχώτερο ἀπὸ κάθε Μυστήριο, καὶ τόσο πολὺ ὁδηγεῖ στὴν ἴδια τὴν κορυφὴ τῶν ἀγαθῶν, ἐπειδὴ ἐδῶ εἶναι καὶ κάθε ἀνθρώπινου ζήλου τὸ ἀπώτερο τέλος. Διότι σ᾿ αὐτὸ τὸ Μυστήριο ἐπιτυγχάνουμε τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς ἑνώνεται μὲ ἐμᾶς στὴν τελειότερη ἕνωση· ποιά συνάφεια θὰ ἠμποροῦσε νὰ εἶναι πληρέστερη ἀπὸ τὸ νὰ γίνωμε ἕνα πνεῦμα μὲ τὸν Θεό;…

Εἶναι φανερό, ὅτι ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἐγχύνεται σ᾿ ἐμᾶς καὶ ἀναμιγνύει τὸν ἑαυτό Του μ᾿ ἐμᾶς, ἀπὸ τὸ ἄλλο μᾶς ἀλλάσσει καὶ μᾶς μεταβάλλει πρὸς τὸν ἑαυτό Του, σὰν μικρὴ ρανίδα ὕδατος ποὺ ἐγχύνεται σὲ ἄπειρο πέλαγος μύρου. Τόσο πολλὰ κατωρθώνει αὐτὸ τὸ μύρο σὲ ὅσα πέφτουν μέσα του, ὥστε δὲν μᾶς ἀποδεικνύει ἁπλῶς εὐώδεις καὶ μόνο μυρωδάτους, ἀλλὰ εὐωδία κατὰ τὴν ἴδια τὴν ἰδιότητα τοῦ μύρου ποὺ ἐκενώθηκε γιὰ χάρη μας· διότι, λέει, «Χριστοῦ εὐωδία ἐσμέν» (Β´ Κορ. β´ 15).

Τέτοια δύναμη καὶ χάρη ἔχει τὸ δεῖπνο γιὰ τοὺς ἁγιασμένους, ἐὰν βέβαια προσέλθουν καθαροὶ ἀπὸ κάθε κακία καὶ δὲν εἰσαγάγουν ἔπειτα κανένα ἄλλο πονηρό· ἔχοντας τέτοια διάθεση καὶ προετοιμασία, τίποτε δὲν θὰ ἐμποδίσει τὸν Χριστὸ νὰ ἑνωθεῖ μὲ μᾶς τόσο πλήρως· «τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστί» (᾿Εφεσ. ε´ 32), εἶπε ὁ Παῦλος, ἐξαίροντας τὴν ἕνωση αὐτή, διότι αὐτὸ εἶναι ὁ πολυύμνητος γάμος, κατὰ τὸν ὁποῖο ὁ πανάγιος Νυμφίος παραλαμβάνει τὴν ᾿Εκκλησία ὡς παρθένο νύμφη…

Τοῦτο τὸ Μυστήριο εἶναι μὲν φῶς γιὰ τοὺς ἤδη καθαρμένους, καθάρσιο δὲ γιὰ τοὺς ἀκόμη καθαιρομένους, προπονητὴς δὲ γιὰ τοὺς ἀγωνιζομένους κατὰ τοῦ πονηροῦ καὶ τῶν παθῶν… *Εκ του περιοδικού Άγιος Κυπριανός. Αριθμός 339, Ιούλιος – Αύγουστος 2007, σελ. 60-61. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα. Νικολάου Καβάσιλα, Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ Ζωῆς, Λόγος Τέταρτος, §§ 1, 4, 5, 13, 14, 15, σελ. 411, 415, 417, 431, 433, στὸ ἔργο Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καὶ ᾿Ασκητικῶν, τ. 22, Πατερικαὶ ᾿Εκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», Θεσσαλονίκη 1979. Μετάφρασις ὑπὸ Καθηγητοῦ Παναγιώτου Χρήστου.

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ: «ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ»

Λόγος ηθικός δέκατος (Β’):

«Για τη μέλλουσα Κρίση» – Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου.

Για τη φοβερή μέρα του Κυρίου και τη μέλλουσα κρίση, ότι δηλαδή συντελείται σ’ εμάς από εδώ ακόμη και πριν από τον θάνατο, καθώς καθαριζόμαστε με τα δάκρυα, και ότι σε όποιους θα πραγματοποιηθεί στην παρούσα ζωή δεν τους συναντά στη μέλλουσα. Και ποιά είναι η μέρα του Κυρίου και σε ποιούς φανερώνεται ξαφνικά. Και ότι η πίστη στον Χριστό δεν μπορεί μόνη να μας σώσει, αν δεν γίνουμε συνειδητά μέτοχοι και του Αγίου Πνεύματος˙ και ότι δεν λαμβάνουν τον Χριστό με το βάπτισμα όλοι οι βαπτιζόμενοι. Και πώς μπορεί κάποιος να γνωρίσει, αν έχει μέσα τον Χριστό και αν έχει γίνει μέτοχος του Αγίου Πνεύματος. Και ερμηνεία, παρενθετικά, στο χωρίο, «Εν αρχή ην ο Λόγος».1 Και μακαρισμός σ’ εκείνους που από τους αγώνες δέχθηκαν την επιφοίτηση του Πνεύματος.

…Όταν λοιπόν ακούς, αγαπητέ, να γίνεται λόγος για τέκνα του φωτός και για τέκνα της μέρας, μην πεις μέσα σου ότι, όσοι βαπτισθήκαμε στο όνομα του Χριστού και πιστεύουμε σ’ εκείνον και τον προσκυνούμε ως Θεό και τον ντυνόμαστε,1 είμαστε οπωσδήποτε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε τέκνα της μέρας και τέκνα του φωτός, και όχι τέκνα της νύχτας ούτε του σκότους. Μην πεις, ούτε να υποθέσεις αυτό, και περάσεις τις υπόλοιπες μέρες της ζωής σου με αμέλεια και αμεριμνησία, με το να νομίζεις μόνο και να έχεις τη γνώμη ότι είσαι κάτι, χωρίς να είσαι τίποτε˙ αλλά σκέψου και κοίταξε με ακρίβεια τον εαυτό σου και πες: «Αν όλοι οι άνθρωποι, που είναι στον κόσμο και βλέπουν με αισθητό τρόπο αυτό τον ήλιο, βρίσκονται στο σκότος, οπωσδήποτε και εγώ, επειδή δεν βλέπω τίποτε περισσότερο από τους άλλους, είμαι μαζί μ’ αυτούς στο σκότος.

Διότι όπως κάθε μέρα, όταν δύει ο ήλιος, γίνεται νύχτα και δεν βλέπω τίποτε περισσότερο από το σκότος, έτσι, και όταν πεθάνω, δεν θα δω πουθενά φως, αλλά θα είμαι στους αιώνες σε άφεγγο και ανήλιο σκότος και δεν θα δω πια με τα μάτια μου αυτό το ορατό φως˙ διότι, όταν οι άνθρωποι χωρίζονται από το σώμα, απομακρύνονται αμέσως από όλα τα ορατά. Αν λοιπόν είμαι τώρα στο σκότος, θα είμαι στο σκότος και μετά από τον θάνατο˙ θα έρθει οπωσδήποτε και σ’ εμένα η μέρα του Κυρίου, όπως ο κλέφτης τη νύχτα και όπως οι πόνοι στην έγκυο γυναίκα, και δεν θα μπορέσω να ξεφύγω».

Διότι η σωτηρία μας δεν γίνεται μόνο με το βάπτισμα του νερού, αλλά και με το Πνεύμα, ούτε η άφεση των αμαρτιών και η μετοχή της ζωής προσφέρεται μόνο με τον άρτο και τον οίνο της μετάληψης, αλλά και με τη θεότητα, που συνακολουθεί και που είναι μυστικά και ασύγχυτα αναμιγμένη σ’ αυτά. Λέγεται μάλιστα ότι είναι μυστικά αναμιγμένη, διότι δεν φανερώνεται σε όλους, αλλά σ’ αυτούς που είναι άξιοι της αιώνιας ζωής, και κάνει αυτούς που την βλέπουν τέκνα του φωτός και τέκνα της μέρας2˙ διότι εκείνοι που δεν βλέπουν το φως, αν και λάμπει δυνατά, βρίσκονται καθηλωμένοι στο σκότος.

Κανείς να μη σας εξαπατά, αδελφοί, με απατηλά λόγια,3 ούτε να στηρίζεται κάποιος μόνο στην πίστη προς τον Χριστό. «Διότι ο Χριστός», λέει ο απόστολος, «αν περιτέμνεσθε, δεν θα σας ωφελήσει τίποτε»4˙ και ακόμη λέιε, «Η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή».5 Όπως δηλαδή το σώμα χωρίς την ψυχή είναι νεκρό, έτσι και η ψυχή χωρίς τα έργα είναι νεκρή. Διότι εκείνοι που ομολογούν ότι ο Χριστός είναι Θεός, αλλά δεν τηρούν τις εντολές του, δεν θα θεωρηθούν μόνο ότι τον αρνούνται, αλλά και ότι τον περιφρονούν˙ και όχι μόνο δίκαια θα καταδικασθούν, αλλά και αυστηρότερα από εκείνους που περιτέμνουν τα σώματά τους, διότι ακρωτηριάζουν τις εντολές του Θεού. Διότι εκείνος που περιφρονεί τον πατέρα του, πώς θα θεωρηθεί παιδί του; Εκείνος που χωρίζεται από το φως, πώς θα κατοικήσει, σαν μέσα σε μέρα, στο φως; Με κανένα τρόπο, αδελφοί!

Αν όμως κάποιος λέει ότι κανείς δεν μπορεί να τηρήσει όλες τις εντολές, ας γνωρίζει ότι συκοφαντεί και κατηγορεί τον Θεό ότι πρόσταξε σ’ εμάς αδύνατα πράγματα˙ αυτός δεν θα ξεφύγει την αναπόφευκτη καταδίκη, αλλά θα κατακριθεί και αυτός, όπως εκείνος που είπε: «Γνώριζα ότι είσαι σκληρός, επειδή θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις από εκεί όπου δεν σκόρπισες»6˙ και θα ομοιωθεί με το φίδι, που είπε στον Αδάμ: «Επειδή ο Θεός γνώριζε ότι, την ώρα που θα φάτε από το δέντρο, θα γίνεται όμοιοι μ’ αυτόν, γι’ αυτό το λόγο πρόσταξε σ’ εσάς να μη φάτε απ’ αυτό το δέντρο».7 Διότι ο άνθρωπος αυτός αποκαλεί τον Θεό ψεύτη και πλάνο και γεμάτο από φθόνο˙ τον αποκαλεί ψεύτη, διότι ενώ εκείνος είπε, «Ο ζυγός μου είναι ωφέλιμος και το φορτίο μου ελαφρύ»,8 αυτός το παρουσιάζει ότι όχι μόνο δεν είναι ελαφρύ, αλλά ότι είναι και αβάσταχτο˙

τον αποκαλεί πλάνο, διότι κατέβηκε στη γη με πολλές υποσχέσεις, αλλά δεν θέλει να δώσει σ’ εμάς τίποτε, ή, καλύτερα, πρόσταξε σ’ εμάς, επειδή φθονεί τη σωτηρία μας, να κάνουμε και να τηρήσουμε αδύνατα πράγματα, ώστε, επειδή δεν θα μπορούμε να τα εκπληρώσουμε, να βρει τάχα εύλογη πρόφαση, να μας στερήσει από εκείνα τα αγαθά. Αλλά, αλίμονο σ’ εκείνους, που τα λένε αυτά, αν δεν μετανοήσουν˙ διότι ο Δεσπότης μας και Θεός δεν πρόσταξε τίποτε βαρύ, τίποτε δυσβάσταχτο, ή, καλύτερα, όλα συγχρόνως είναι κατορθωτά και εύκολα, καθώς και εγώ ο ίδιος γνώρισα, πιστέψτε με, ότι είναι εύκολη η εντολή του Θεού και η συνάντηση του ίδιου και της βασιλείας του. Αλλά θα σας το δείξω αυτό με παράδειγμα.

Ένας άνθρωπος που υπηρετούσε κάποιον επαναστάτη, αντίπαλο και εχθρό του βασιλιά των Χριστιανών, και που έκανε πολλά κατορθώματα και ανδραγαθίες εναντίον των δούλων του βασιλιά των Χριστιανών και που απολάμβανε πολύ μεγάλη τιμή από εκείνο τον τύραννο και από τα στρατεύματα που είχε στην εξουσία του, ειδοποιήθηκε αρκετές φορές από το βασιλιά των Χριστιανών να έρθει σ’ αυτόν και να είναι μαζί του και να λάβει μεγάλες δωρεές και να συμβασιλεύσει μ’ αυτόν.

Αυτός όμως για αρκετά χρόνια δεν ήθελε να έρθει, αλλά απεναντίας και αναθέρμανε από τότε σκληρότερα τον πόλεμο. Κάποια μέρα λοιπόν, αφού παραδέχθηκε το λάθος του και άλλαξε γνώμη, αποφάσισε να φύγει και να πάει μόνος του στο βασιλιά, επειδή σκέφθηκε μέσα του αυτό, ότι, δηλαδή, «αν και ως τώρα, παρ’ όλο που ο βασιλιάς με ειδοποίησε, δεν υπάκουσα, πιστεύω ότι δεν θα μου καταλογίσει τώρα, που επιστρέφω, την αναβολή των τόσων χρόνων και την καθυστέρηση, επειδή είναι, όπως ακούω, συμπονετικός και φιλάγαθος˙ θα με συμπονέσει μάλιστα και θα εκπληρώσει όλα, όσα μου υποσχέθηκε».

Καθώς λοιπόν τα σκέφτηκε αυτά μέσα του, τα έκανε πράξη˙ και αφού ήρθε στο βασιλιά και κράτησε ικετευτικά τα πόδια του, ζήτησε με κλάμα συγχώρηση. Αυτόν αμέσως, επειδή ο καλός εκείνος βασιλιάς κυριεύθηκε από απρόσμενη χαρά, αφού τον δέχθηκε, θεωρούσε σαν θαύμα τη μεταβολή και την ταπείνωσή του, που γι’ αυτά έπρεπε καλύτερα ο ίδιος να μιλά με θάρρος και να απαιτεί τιμές, για την αγάπη και την πίστη, που έδειξε σ’ αυτόν, εγκατέλειψε δηλαδή τον αποστάτη, ήρθε στη βασιλεία του και βρίσκεται γονατιστός, θρηνώντας για την καθυστέρηση και για τα κακά που έχουν γίνει προηγουμένως απ’ αυτόν˙ αφού τον ανασήκωσε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφίλησε9 ολόκληρο, αλλά και τα μάτια του, που έχυναν δάκρυα για πολλές ώρες.

Έπειτα, αφού πρόσταξε να φέρουν στέμμα και στολή και υποδήματα, όμοια μ’ εκείνα που ο ίδιος φορούσε, έντυσε ο ίδιος δια μέσου του εαυτού του τον πρώην εχθρό και αντίπαλο, χωρίς διόλου να τον κατηγορήσει˙ και όχι μόνο αυτό, αλλά νύχτα και μέρα χαίρεται και ευφραίνεται μαζί του, και τον αγκαλιάζει και τον φιλά στόμα με στόμα˙ τόσο πολύ τον αγάπησε, ώστε να μη χωρίζεται ούτε στον ύπνο του, και να κοιμάται μαζί του, και να τον αγκαλιάζει επάνω στο κρεβάτι, και να τον σκεπάζει με το επανωφόρι του από παντού, και να βάζει το πρόσωπό του επάνω σε όλα τα μέλη του.

Τέτοια είναι και η δική μας σχέση προς τον Θεό, και γνωρίζω ότι έτσι, με τέτοιο δηλαδή τρόπο, δέχεται και αγαπά ο φιλάγαθος Θεός εκείνους που μετανοούν, φεύγοντας τον πλάνο κόσμο και τον κοσμοκράτορα διάβολο και προσερχόμενοι σ’ αυτόν σαν σε βασιλιά και Θεό, απαλλαγμένοι από τα πράγματα του βίου, αν άραγε δεν φαίνεται σε μερικούς βαρύ το να εγκαταλείψουν εκείνη που τους γέννησε και να απαρνηθούν τους φίλους τους και συγγενείς και να αφήσουν τον φθαρτό πλούτο, επειδή εγώ δεν βρήκα να είναι τίποτε βαρύ ή ενοχλητικό ή δυσβάσταχτο, όταν κατέφυγα στον Θεό και Σωτήρα μου. Αλλά, αν πρέπει να πω σ’ εσάς την αλήθεια, και να φανερώσω σε όλους αυτά που δεν ήθελα, να αποκαλύψω δηλαδή αυτά στην αγάπη σας, για να προσφέρω σε κάποιους από σας κάτι καλό, έβλεπα, σε κάθε δυσκολία και θλίψη και νομιζόμενη ταλαιπωρία, να αναβλύζει μέσα μου άφθονη η χαρά και η ευφροσύνη με την αποκάλυψη και φανέρωση του προσώπου του, ώστε να εκπληρώνεται ολοφάνερα σ’ εμένα ο λόγος του Παύλου, που λέει τα εξής:

«Η προσωρινή λοιπόν και ελαφριά θλίψη προετοιμάζει για μας μεγάλη δόξα»10˙ και ο λόγος του Δαβίδ, που λέει: «Στη θλίψη με ανακούφισες»11˙ ώστε από τα λόγια αυτά να θεωρώ τιποτένιες τις επερχόμενες θλίψεις και τους πειρασμούς, απέναντι στη δόξα του Ιησού Χριστού, που δεν είναι μέλλουσα, αλλά αμέσως αποκαλύπτεται σ’ εμένα12 δια μέσου του Αγίου Πνεύματος, που για τη μετοχή και τη θέα της δεν υπολόγιζα διόλου ακόμη και τις ίδιες τις αρρώστιες που οδηγούν στο θάνατο, και οποιαδήποτε άλλη αβάσταχτη οδύνη, που προκαλείται στους ανθρώπους από τους κόπους, με το να ξεχνώ κάθε οδύνη και λύπη του σώματος. Έτσι λοιπόν σκεφτόμουν απ’ αυτό ότι είναι ελαφρύ το φορτίο των εντολών και ωφέλιμος ο ζυγός του Κυρίου13 επειδή όμως δεν έβρισκα κάποια αιτία, ώστε για χάρη του να πεθάνω σύντομα, αισθανόμουν, πιστέψτε με, αβάσταχτη θλίψη.

Λοιπόν, αδελφοί μου αγαπητοί, αφήνοντας όλα, ας τρέξουμε γυμνοί,14 και πηγαίνοντας στον Δεσπότη Χριστό, ας πέσουμε γονατιστοί και ας κλάψουμε μπροστά στην αγαθότητά του, ώστε και ο ίδιος, βλέποντας την πίστη και την ταπείνωσή μας, να μας δεχθεί και να μας τιμήσει παρόμοια, ή, μάλλον, λαμπρότερα, και να μας στολίσει με τη δική του στολή και με το δικό του στέμμα, και να μας κάνει άξιους συνδαιτυμόνες του επουρανίου νυμφώνα. Διότι το να πάει κάποιος από βασιλιά σε φθαρτό βασιλιά και να αποκτήσει επίγεια βασιλεία, δεν είναι ίδιο με το να ανεβεί από τη γη στους ουρανούς, και να αξιωθεί αιώνια δόξα και άφθαρτη βασιλεία, και να γίνει συγκληρονόμος και συμμέτοχος του Θεού, και να γίνει όχι μόνο βασιλιάς, αλλά και θεός από τον Θεό, και να ευφραίνεται μαζί με τον Θεό στους αιώνες των αιώνων. Ας μην προτιμήσουμε λοιπόν, παρακαλώ, αδελφοί, κάτι από τα γήινα και απ’ αυτά που φθείρονται, για να μην εκπέσουμε από τη δόξα και την ένωση του Χριστού˙ αλλά από εδώ ακόμη, αφού καθαρίσουμε τους εαυτούς μας, να λάβουμε τους αρραβώνες,15 ή, καλύτερα, να φροντίσουμε να αποκτήσουμε εκείνον τον ίδιο, αυτόν δηλαδή που είναι επάνω από όλα, και που είναι σε όλα, και που είναι κάθε αγαθό.

Ούτε και να πει κάποιος, «Εγώ έχω τον Χριστό, με το να τον λάβω από το άγιο Βάπτισμα», αλλά ας μάθε ότι δεν λαμβάνουν με το βάπτισμα τον Χριστό όλοι αυτοί που βαπτίζονται, αλλά μόνο αυτοί, που έχουν βέβαιη πίστη και που ευπρέπισαν τους εαυτούς τους με τέλεια γνώμη ή με προκάθαρση, και που έτσι ήρθαν στο βάπτισμα. Και αυτό θα το γνωρίσει εκείνος που ερευνά τις Γραφές από τα αποστολικά λόγια και έργα, διότι έχει γραφεί: «Όταν λοιπόν οι απόστολοι, που βρίσκονται στα Ιεροσόλυμα, άκουσαν ότι η Σαμάρεια έχει δεχθεί το λόγο του Θεού, έστειλαν σ’ αυτούς τον Πέτρο και τον Ιωάννη, οι οποίοι, αφού κατέβηκαν στη Σαμάρεια, προσευχήθηκαν γι’ αυτούς, για να λάβουν Άγιο Πνεύμα˙ διότι δεν είχε ακόμη κατεβεί το Άγιο Πνεύμα σε κανένα απ’ αυτούς, αλλά ήταν μόνο βαπτισμένοι στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Τότε, οι απόστολοι έβαζαν επάνω τους τα χέρια και λάμβαναν Άγιο Πνεύμα».16 Είδες, πώς δεν λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα αμέσως όλοι αυτοί που βαπτίζονται; Έμαθες από τους αποστόλους ότι, αν και πίστεψαν και βαπτίσθηκαν κάποιοι, δεν ντύθηκαν τον Χριστό με το βάπτισμα;17 Διότι, αν θα γινόταν αυτό, δεν θα χρειάζονταν στη συνέχεια την ευχή και την επίθεση των χεριών των αποστόλων˙ διότι, καθώς λάμβαναν το Άγιο Πνεύμα, λάμβαναν τον Κύριο Ιησού. Διότι δεν είναι άλλο ο Χριστός και άλλο το Πνεύμα. Και ποιός το λέει αυτό; Ο ίδιος ο Θεός Λόγος, μιλώντας στη Σαμαρείτιδα, λέει: «Ο Θεός είναι Πνεύμα»18. Αν λοιπόν ο Χριστός Θεός είναι Πνεύμα, σύμφωνα με τη φύση της θεότητας, και εκείνος, που τον έχει, έχει Άγιο Πνεύμα˙ και εκείνος που έχει το Πνεύμα, έχει πάλι τον ίδιο τον Κύριο, όπως λέει και ο Παύλος˙ «Το Πνεύμα είναι ο Κύριος».19

Υποσημειώσεις:

1. Πρβ. Γαλ. 3, 27
2. Α’ Θεσ’. 5,5
3. Εφ. 5,6
4. Γαλ. 5,2
5. Ιακ. 2,20
6. Ματθ. 25, 24
7. Γέν. 3,5
8. Ματθ. 11,30
9. Πρβ. Λουκ. 15,20
10. Β’ Κορ. 4, 17
11. Ψαλμ. 4,2
12. Πρβ. Ρωμ. 8, 18
13. Ματθ. 11,30
14. Γυμνοί˙ απαλλαγμένοι από τα πράγματα του βίου.
15. Πρβ. Εφ. 1, 14 (αρραβώνες˙ εδώ, η πρόγευση)
16. Πράξ. 8, 14-17
17. Πράξ. 8, 14-17
18. Γαλ. 3, 27
19. Ιω. 4, 24

*Από το βιβλίο: Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου – Έργα (Νεοελληνική απόδοση). Εκδόσεις: Περιβόλι της Παναγίας. Μάιος 2017. Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη. *Εκ του ιστολογίου Ορθόδοξη Πορεία» της 20.9.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΔΙΟΡΘΩΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Β') - ΝΗΣΤΕΙΑ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
«Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 203-205.
Ιδού πως περιγράφει ο ίδιος (ο Άγιος Ιωάννης) την εν Κροστάνδη ιερατικήν ζωήν και διακονίαν του:
<<Από των πρώτων ημερών του υπουργήματός μου εν τη υψηλή υπηρεσία της Εκκλησίας του Θεού, εθεώρησα ως κανόνα της ζωής μου να είμαι πιστός
και ζηλωτής εν τω ιερατικώ μου έργω και αυστηρώς επαγρυπνώ επί του εαυτού μου και της πνευματικής ζωής μου.
Προς τον σκοπόν τούτον ήρχισα να μελετώ και να σπουδάζω την Γραφήν, αποκομίζων εξ αυτής οικοδομήν ως άνθρωπος, ως ιερεύς και ως μέλος του κοινωνικού συνόλου.
Ήρχισα τότε να συντάσσω και το ημερολόγιόν μου, εν τω οποίω επακριβώς εσημείουν τους αγώνας μου κατά των κακών σκέψεων και πειρασμών, τας μετανοίας μου, τας μυστικάς μου προσευχάς και τας μετά του Θεού πνευματικάς εντεύξεις μου.
Καθ' εκάστην Κυριακήν και εορτήν συνήθιζον να κηρύττω είτε ιδικόν μου κήρυγμα, είτε εκ της συλλογής του επισκόπου Γρηγορίου.
Εκτός των ειθισμένων εκκλησιαστικών μου καθηκόντων, ευθύς εξ αρχής, επειδή και εγώ ήμην ποτέ πτωχός, εφρόντιζον περί των πτωχών.

Προ είκοσιν ετών είχον την έμπνευσιν της ιδρύσεως εν Κροστάνδη <<οίκου βιομηχανίας>> τον οποίον διά της Θείας βοηθείας κατώρθωσα να αποπερατώσω το 1873>>.
Ο πατήρ Ιωάννης καθ' όλον το ιερατικόν του στάδιον, όπερ διήρκησε 53 έτη, ουδέποτε ελησμόνει ότι ήτο ιερεύς.
Ελειτούργει καθ' εκάστην, εκήρυττε συχνότατα, τουθ' όπερ ήτο ασύνηθες κατά την εποχήν εκείνην εν Ρωσσία, επεσκέπτετο τας κατοικίας των πτωχών ενοριτών του και εβοήθει αυτούς,
έπειθε τους αλκοολικούς να εγκαταλείψωσι το πάθος της μέθης, εγίνετο τα πάντα τοις πάσι, ενίοτε δε και ανυπόδητος επέστρεφεν εις την οικίαν του, διότι έδιδε τα υποδήματά του εις πτωχούς χριστιανούς!
Τη 20ή Δεκεμβρίου του 1908 εκοιμήθη εν Κυρίω καταλιπών οπίσω αυτού φήμην ανδρός αγίου.
(Εκ του προλόγου του βιβλίου).
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΕΜΠΤΟΝ

ΜΕΤΑΝΟΙΑ

7. Διόρθωσις της ζωής (Β') - 8. Νηστεία

Διόρθωνε τον εαυτόν σου από τα παραπτώματά σου και από την ευσέβειαν μην απομακρύνεσαι. Παράδιδε την συνείδησιν, την ζωήν σου και τα έργα σου εις τον Θεόν, ο Οποίος γνωρίζει τας καρδίας μας. Εξέταζε όμως αμερολήπτως τον εαυτόν σου. Δεν είσαι άραγε δύσκολος κατά τον χαρακτήρα σου, ιδιαιτέρως εις τους οικιακούς σου; Ίσως είσαι σκυνθρωπός, στρυφνός, ακοινώνητος και σιωπηλός. Πλάτυνε την καρδίαν σου και γίνε κοινωνικός και εύχαρις, χωρίς όμως να παραδίδεσαι υπέρ το πρέπον εις την ευθυμίαν' έσο ευγενής, όχι προκλητικός, και γλυκύς εις τους ελέγχους. «Πάντα υμών εν αγάπη γινέσθω» (Α' Κορ. 16,14) είπεν ο Απόστολος. Υπόφερε μερικά πράγματα, παρερχόμενος αυτά εν σιωπή και κάμνε ότι δεν τα βλέπεις. «Η αγάπη τα πάντα υποφέρει». Ενίοτε ένεκα ενός ελέγχου ο οποίος γίνεται με ανυπομονησίαν, εξεγείρεις εχθρότητα διότι ο έλεγχος δεν έγινε με πνεύμα πραότητος και αγάπης, αλλά με πνεύμα εγωϊστικής καθυποτάξεως των άλλων. Λάβε στεράν απόφασιν εν τη ψυχή σου να μισής κάθε αμαρτίαν σκέψεως, λόγου και πράξεως και, όταν πειράζεσαι εις την αμαρτίαν, απόφευγε μήπως το μίσος σου στραφή εναντίον του προσώπου του αδελφού σου ο οποίος έδωκεν αφορμήν διά την αμαρτίαν. Μίσει την αμαρτίαν με όλη την καρδίαν σου, λυπού όμως τον αδελφόν σου' δίδασκε αυτόν και προσεύχου δι' αυτόν προς τον Παντοδύναμον, ο Οποίος μας βλέπει όλους και δοκιμάζει τας καρδίας μας και τα μύχιά μας. «Ούπω μέχρις αίματος αντικατέστητε προς την αμαρτίαν ανταγωνιζόμενοι» (Εβρ. 12,4). Είναι αδύνατον να μη περιπίπτης εις την αμαρτίαν αν μη έχης ριζωμένον μίσος κατ' αυτής εν τη καρδία σου. Η φιλαυτία πρέπει να εκριζωθή. Κάθε αμαρτία προέρχεται από την φιλαυτίαν. Η αμαρτία πάντοτε παρουσιάζεται ή προσποιείται ότι θέλει το καλόν μας, παρέχουσα υποσχέσεις αφθονίας και αναπαύσεως. «Καλόν το ξύλον εις βρώσιν, και αρεστόν τοις οφθαλμοίς ιδείν και ωραίον του κατανοήσαι» (Γεν. 3,6). Τοιοτοτρόπως εμφανίζεται πάντοτε η αμαρτία.

8. Νηστεία

«Και νυν λέγει Κύριος ο Θεός υμών, επιστράφητε προς με εξ όλης της καρδίας υμών, και εν νηστεία και εν κλαυθμώ και εν κοπετώ» (Ιωήλ 2,12). «Ος αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν» (Ματθ. 16,25), ήτοι όστις επιθυμεί να σώση τον παλαιόν του, σαρκικόν, αμαρτωλόν άνθρωπον, θα απολέση την ζωήν του, διότι η πραγματική ζωή συνίσταται εις την σταύρωσιν και νέκρωσιν του παλαιού ανθρώπου με τας πράξεις του και την ένδυσιν «του νέου, του ανακαινιζομένου εις επίγνωσιν κατ' εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολ. 3,9-10). Άνευ της νεκρώσεως του παλαιού, σαρκικού ανθρώπου, δεν υπάρχει ζωή αληθινή ή αιωνία μακαριότης. Όσο πληρεστέρα και οδυνοτέρα είναι η νέκρωσις του παλαιού ανθρώπου, τόσον τελειοτέρα θα είναι η ανακαίνησις και η αναγέννησίς σου, όσον δε βαθυτέρα η κάθαρσις, τόσον μεγαλυτέρα η καθαριότης εν τη μελλούση ζωή. Νέκρωσον τον εαυτόν σου και θα εύρης νέαν ζωήν. Ω, αισθάνομαι ότι όταν διατελώ εν πλήρει υγεία και δεν βασανίζω το σώμα μου με κόπους και μόχθους, αποθνήσκω κατά το πνεύμα, η Βασιλεία του Θεού δεν είναι πλέον εντός μου, η δε σαρξ μου και ο Διάβολος με καταβάλλουν. Είναι αναγκαία η νηστεία διά τον χριστιανόν διά να καθαρίζη την διάνοιάν του, να ανυψώνη και αναπτύσση τα αισθήματά του και να ωθή την θέλησίν του εις χρήσιμον και ωφέλιμον δραστηριότητα. Τας τρεις αυτάς ανθρωπίνους ικανότητας τας σκοτίζομεν και τας καταπνίγομεν ιδιαιτέρως «με την κραιπάλην και μέθην και μερίμνας βιωτικάς» (Λουκ. 21,34). Με αυτάς απομακρυνόμεθα από τον Θεόν, την πηγήν της ζωής και περιπίπτομεν εις φθοράν και ματαιότητα, διαστρέφοντες και μολύνοντες την εικόνα του Θεού την οποίαν έχομεν εντός ημών. Η κραιπάλη και η φιληδονία μας καρφώνουν εις την γην και αποκόπτουν,, ούτως ειπείν, της ψυχής τας πτέρυγας. Αναλογισθήτε όμως πόσον υψηλά επέτων αι ψυχαί των ασκητών και των εγκρατών! Υψώνοντο μέχρι των ουρανών όπως οι αετοί' αυτοί οι επίγειοι έζων με την ψυχήν και την καρδίαν των εις τους ουρανούς και εκεί ήκουον άρρητα ρήματα και εκεί εμάνθανον την θείαν σοφίαν. Πόσον όμως ο άνθρωπος καταπίπτει με την λαιμαργίαν και την μέθην! Διαφθείρει την φύσιν του, η οποία εδημιουργήθη ατ' εικόνα Θεού, και γίνεται όμοιος προς τα κτήνη και χειρότερος ακόμη. Ουαί ημίν, διά τας παρανόμους προσηλώσεις μας και τας ανόμους συνήθειάς μας! Μας εμποδίζουν εις την αγάπην του Θεού και του πλησίον και εις την εκπλήρωση των εντολών του Θεού' εμφυτεύουν εντός μας εγκληματικήν, στοργικήν φιλαυτίαν, το τέλος της οποίας είναι όλεθρος αιώνιος. Τοιουτοτρόπως ο μέθυσος δεν λυπείται να δαπανά χρήμα διά την ικανοποίησιν της σαρκός και την αποβλάκωσίν του, ενώ τουναντίον λυπείται να δώση ολίγα λεπτά εις τον πτωχόν' ο καπνιστής ρίπτει δεκάδας και εκατοντάδας ρουβλίων, λυπείται δε να δώση λεπτά τινα εις τον πτωχόν, τα οποία θα ηδύνατο να σώσουν την ψυχήν του' όσοι επιθυμούν να ενδύωνται πολυτελώς, ή αγαπούν τα ωραία έπιπλα και τα κινεζικά δαπανούν υπέρογκα ποσά εις αυτά και παρέρχονται με αδιαφορίαν και περιφρόνησιν τους πτωχούς' όσοι αγαπούν να ζουν πλουσίως δεν λυπούνται να εξοφδεύουν δεκάδας και εκατοντάδας ρουβλίων διά γεύματα, ενώ τουναντίον λυπούνται να δώσουν και ολίγα λεπτά εις τους πτωχούς. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του Αγίου Ιωάννου Πρωθιερέως της Κροστάνδης:
«Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ», εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας»,
Α' Έκδοση, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 203-205.

ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΘΕΟ ΚΑΙ ΤΗ WOKE ΑΤΖΕΝΤΑ;

Στη δημόσια αντιπαράθεση για τον γάμο ομόφυλων έχει επιβληθεί ένα παραπλανητικό στερεότυπο. Και το στερεότυπο αυτό είναι πως, όσοι αντιδρούν σε αυτόν και στο ευρύτερο αφήγημα μέσα στο οποίο αυτός εντάσσεται, είναι θρησκόληπτοι φονταμενταλιστές, ενώ αυτοί που είναι υπέρ παλεύουν για την απαλλαγή της κοινωνίας από θρησκευτικούς σκοταδισμούς.

του Κώστα Γρίβα

Στην πραγματικότητα όμως, το ευρύτερο αφήγημα το οποίο υπηρετεί η woke ατζέντα, μέρος της οποίας είναι ο γάμος ομόφυλων, αποτελεί έκφανση του σκληρού πυρήνα του Δυτικού Χριστιανισμού. Όπως ο γράφων υποστήριξε σε προηγούμενο άρθρο του στο SLpress, το ευρύτερο αφήγημα είναι η άρνηση των διαφορετικών ρόλων των δύο φύλων σε μια οικογένεια, αυτόν του πατέρα και της μητέρας. Και αυτή προκύπτει από την άρνηση της ύπαρξης βιολογικών διαφορών μεταξύ των φύλων και εν τέλει από την άρνηση της ίδιας της έννοιας του βιολογικού φύλου. Το φύλο θεωρείται ως μια αυθαίρετη “φαντασιακή” κατασκευή και τίποτε άλλο.

Όμως, αυτή η άρνηση της ίδιας της βιολογίας, που θα ήταν αδύνατη για οποιονδήποτε άλλο πολιτισμό στην ιστορία της Ανθρωπότητας, καθίσταται δυνατή εξαιτίας της τεράστιας αυτοπεποίθησης που έχει προσδώσει στον άνθρωπο της μετανεωτερικής Δύσης το κοσμοείδωλο του “ανθρωποθεού” (man-god), το οποίο εντάσσεται στον σκληρό πυρήνα του Δυτικού Πολιτισμού και προέρχεται από τον Δυτικό Χριστιανισμό.

Ποιος γέννησε τον “ανθρωπόθεο”Αναλυτικότερα, η παρακμή του Χριστιανισμού στη Δύση και η άνοδος του Ανθρωπισμού ουσιαστικά οδήγησε στην αντικατάσταση του Θεού στη συλλογική συνείδηση των ανθρώπων από την πίστη στις δυνατότητες του ίδιου του Ανθρώπου. Δηλαδή, δημιουργήθηκε το κοσμοείδωλο του “ανθρωποθεού”, όπως το περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στο βιβλίο του οι “Δαιμονισμένοι”. Με απλά λόγια, ο άνθρωπος επιχείρησε να υποκλέψει τις αρμοδιότητες και τις δυνατότητες του θεού και να θεοποιηθεί ο ίδιος.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο καθηγητής John Gray στο βιβλίο του “Αχυρένια Σκυλιά”, «ο ανθρωπισμός δεν είναι επιστήμη αλλά θρησκεία». Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει και η θρησκειολόγος, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Κάρεν Άρμστρονγκ, η οποία στο διάσημο βιβλίο της “Η Ιστορία του Θεού” υποστηρίζει ότι «ο ουμανισμός είναι καθ’ εαυτόν μια θρησκεία δίχως θεό». Όμως, ο Ουμανισμός και ο Διαφωτισμός δεν ήταν προϊόν παρθενογένεσης. Πάτησαν πάνω στη νοησιαρχία του Δυτικού Χριστιανισμού, στην αυτολατρεία της ανθρώπινης διάνοιας που χαρακτηρίζει τον Χριστιανισμό της Δύσης.

Όπως γράφει ο καθηγητής Γιανναράς στο βιβλίο “Ορθοδοξία και Δύση”: «Από τα τέλη του 9ου αιώνα παγιώνεται στη Δύση η καινούργια εκδοχή της σημασίας του λόγου στη χρήση της λέξης ratio. Ratio είναι η ατομική νοητική ικανότητα (facultas rationalis), η επιτηδειότητα του νου να γνωρίζει τα πράγματα κατά την ουσία τους (per se), αφού εξ ορισμού ο ανθρώπινος νους είναι μικρογραφία της θείας διάνοιας, όπου εμπεριέχονται ως νοητικές συλλήψεις οι ουσίες όλων των όντων».

Σκοτώνοντας τον θεόΕν συνεχεία, ο Διαφωτισμός “σκοτώνει” φαντασιακά τον θεό, αλλά η αυτοθεοποίηση της ανθρώπινης διάνοιας, ως “μικρογραφία της θείας διάνοιας”, παραμένει. Έτσι, οι άνθρωποι στη Δύση, από τα χρόνια του Διαφωτισμού και μετά, όταν “απελευθερώθηκαν” από τον θεό, δεν θεώρησαν τον εαυτό τους ως ένα ακόμη πρωτεύον θηλαστικό με ανώτερη νοημοσύνη από τα υπόλοιπα, αλλά σαν ένα εντελώς ξεχωριστό ον που δεν έχει καμία σχέση με τους υπόλοιπους βιολογικούς συγγενείς του.

Κατά κάποιον τρόπο, η εξορία του θεού από τα ανθρώπινα πράγματα αντί να υποβιβάσει την αντίληψη του ανθρώπου από τον άνθρωπο στο επίπεδο του νοήμονος ζώου, την αναβάθμισε στο επίπεδο του θεού! Από “δημιούργημα του θεού” ο άνθρωπος αυτο-αντιμετωπίστηκε σαν θεός ο ίδιος ή έστω σαν ένα ον που μπορούσε να έχει απόλυτο έλεγχο της μοίρας του, του κόσμου και του εαυτού του. Και τον έλεγχο αυτό τον επετύγχανε δια της διάνοιας και της βουλήσεώς του. “Απελευθερώθηκε” φαντασιακά από τη φύση και θεώρησε ότι μπορεί να επιτύχει τα πάντα.

Όπως γράφει ο καθηγητής Ματσούκας στο βιβλίο του “Ο Προτεσταντισμός”: «Ο μεγάλος προτεστάντης θεολόγος του 20ου αιώνα K. Barth σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ο 18ος αιώνας δεν χαρακτηρίζεται μόνο για τη λογική του, αλλά και για τη δαιμονική και μεφιστοφελική του ορμή. Αποθεώνει τον άνθρωπο, βάζοντάς μέσα του τον θεό. Έτσι, ο άνθρωπος αρχίζει να πιστεύει στην παντοδυναμία του. Έχει πια την πεποίθηση ότι θα τα κατορθώσει όλα, από την οργάνωση της προσωπικής του ζωής ως την οργάνωση των κρατών».

Ο υπεράνθρωπος, οι Ναζί και η woke ατζένταΗ αυτολατρεία της διάνοιας του Δυτικού Ανθρώπου συνδυάστηκε με τη μεταφυσική πίστη στις δυνατότητες της θέλησής του. Έτσι, η βουλησιαρχία εμφανίστηκε ως ένα είδος υποκατάστατου των θεϊκών ικανοτήτων. Η νοησιαρχία της Δύσης χρειαζόταν τη μεταφυσική βουλησιαρχία, τη μετατροπή της ανθρώπινης θέλησης σε μια υπεράνθρωπη δύναμη, έτσι ώστε να έχει μια “βάση ισχύος”, πάνω στην οποία ο νεωτερικός άνθρωπος θα έδραζε την προσπάθεια του να ελέγξει τον κόσμο και την μοίρα τουs.

Έτσι, προέκυψε το νεωτερικό μεταχριστιανικό, βουλησιαρχικό άτομο, που με τη θέλησή του μπορεί να κυριαρχήσει στον κόσμο γύρω του, όπως θεωρούσαν ότι μπορούσαν να πράξουν οι Ναζί, προβάλλοντας μια διεστρεβλωμένη ανάγνωση της έννοιας του νιτσεϊκού υπερανθρώπου. Ο υπεράνθρωπος, λοιπόν, είναι η πολιτισμική μήτρα που γεννά σήμερα τις θεωρίες περί ανυπαρξίας φύλων και των κοινωνικών παραγώγων τους, όπως είναι ο γάμος ομόφυλων.

Η διαφορά με τους Ναζί είναι ότι ο μετανεωτερικός υπεράνθρωπος στοχεύει στον έλεγχο του μικρού του εσωτερικού σύμπαντος, πιστεύοντας, με μεταφυσικό φανατισμό, ότι είναι σε θέση να επιλέξει ακόμη και το φύλο του, απαλλαγμένος από κάθε έννοια εξωτερικών δυνάμεων, όπως είναι η φύση και η βιολογία, τις οποίες αντιλαμβάνεται σαν αυθαίρετες “φαντασιακές κατασκευές”. Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή η αποδόμηση των ανθρώπινων ταυτοτήτων και γενικότερα η σχετικοποίηση της πραγματικότητας, που αποτελεί βασικό στοιχείο της λεγόμενης μετανεωτερικότητας, συνδέεται άμεσα με μισαλλόδοξες ιστορικές αναγνώσεις, όπως είναι η άρνηση του Ολοκαυτώματος. Για περισσότερα, μπορεί να δει κανείς το βιβλίο του Robert Eaglestone “Μεταμοντερνισμός και άρνηση του Ολοκαυτώματος”.

Το πρόβλημα, λοιπόν, με το ευρύτερο αφήγημα που υπηρετεί ο γάμος ομόφυλων δεν είναι η ισότητα απέναντι της κοινωνίας και του νόμου, αλλά η οντολογία του ανθρώπου. Το πώς ορίζεται ο άνθρωπος και αν έχει νόημα η ίδια η έννοια του ανθρώπου. Ο καθένας, λοιπόν, ας κάνει τις επιλογές του, ας αναλάβει τις ευθύνες του. Ας μην κρύβεται, όμως, κάτω από “φερετζέδες” προοδευτικότητας που τάχα πολεμούν την θρησκοληψία.

Η αποδόμηση των φύλων είναι σκληρή και φονταμενταλιστική θρησκοληψία. Απλά είναι μεταλλαγμένη και καμουφλαρισμένη… *Εκ του ιστολογίου «Slpress.gr» της 15.2.2024. Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕΛΠΟΜΕΝΗΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥ, ΑΝΗΨΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ

Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ ἀποκαλεῖται «πρὸ τῆς Ὑψώσεως», δεδομένου ὅτι μέσα στὴν ἑβδομάδα θὰ ἑορτάσουμε τὴν Παγκόσμιο Ὕψωση τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ ἑορτὴ μᾶς προετοιμάζει ἡ Ἐκκλησία, μιλῶντας μας σχετικὰ μὲ τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ.

Συγκεκριμένα, ἀκούσαμε σήμερα στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τὸν Κύριό μας νὰ προφητεύει τὴν Σταύρωσή Του μὲ μία παρομοίωση: «ὅπως, ὕψωσε ὁ Μωϋσὴς τὸ φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου».

Ὅταν οἱ Ἰσραηλίτες, παρὰ τὶς τόσες εὐεργεσίες ποὺ εἶχαν δεχθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸν Μωϋσή, ἀγανακτοῦσαν καὶ ἔδειχναν ἀγνωμοσύνη, ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τοὺς παιδεύσει, τοὺς ἔστειλε δηλητηριώδη φίδια. Ὅποιος δαγκωνόταν ἀπὸ τὰ φίδια αὐτά, πέθαινε ἀκαριαῖα. Ἡ συμφορὰ ξύπνησε τοὺς Ἰσραηλίτες ἀπὸ τὸν πνευματικὸ λήθαργο, ὥστε σπεύδοντας αὐτοὶ στὸν Μωϋσή, τοῦ ζήτησαν νὰ προσευχηθεῖ γιὰ νὰ λυτρωθοῦν. Ὁ Θεός, τότε, τοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ὑψώσει ἕνα χάλκινο φίδι σὲ ξύλινο κοντάρι. Ὅσοι θὰ εἶχαν στραμμένο τὸ βλέμμα τους στὸ ὑψωμένο φίδι, δὲν θὰ κινδύνευαν νὰ πεθάνουν. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο λυτρώθηκε ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποτέλεσε προτύπωση τῆς ἀναγκαίας θυσίας τοῦ Θεανθρώπου γιὰ τὴν λύτρωση ὅλων μας ὄχι ἀπὸ τὸν σωματικό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο. Ὁ Χριστός, ὅταν ἦρθε, ὑψώθηκε στὸ Ξύλο τοῦ Σταυροῦ, μὲ ἀποτέλεσμα ὅσοι ἔχουμε στραμμένο τὸ βλέμμα μας πρὸς Αὐτόν, νὰ μὴν πεθαίνουμε ἀπὸ τὰ φαρμακερὰ φίδια τῆς ἁμαρτίας.

Ἐντύπωση προκαλεῖ τὸ ρήμα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Χριστὸς γιὰ τὴν ἐπερχόμενη θυσία Του. Λέει ὅτι ΠΡΕΠΕΙ νὰ ὑψωθεῖ στὸ Ξύλο. Ἡ Σταύρωση -καὶ ἡ κατοπινὴ Ἀνάσταση βέβαια- ἦταν ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ἔλαβε σάρκα ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπό, πρὸς αὐτὸ τὸ ὕψιστο καθῆκον, ὁ Θεάνθρωπος δὲν παρεξέκλινε οὔτε στὸ ἐλάχιστο. Μᾶς δίδαξε μὲ τὸ παράδειγμά Του νὰ ἀνταποκρινόμαστε μὲ συνέπεια στὸ καθῆκον μας καὶ νὰ μὴν τὸ ἀποφεύγουμε, σύμφωνα μὲ τὴ συνήθεια τῶν ἡμερῶν μας.

Τὸ μεγαλύτερο καὶ πρώτιστο καθῆκον μας εἶναι νὰ ζοῦμε ἀνάλογα μὲ τὴν ταυτότητά μας. Εἴμαστε Χριστιανοί, ἄρα ὀφείλουμε νὰ ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Χριστός. Αὐτὸ τὸ καθῆκον εἶναι τὸ κέντρο. Ὅλα τὰ ἄλλα περιστρέφονται γύρω ἀπὸ αὐτό. Ὅσο συντομότερα συνειδητοποιήσουμε ὅτι κέντρο τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ ἀρέσουμε στὸν Χριστό μας, τόσο συντομότερα θὰ δοῦμε τὴν ζωή μας νὰ μεταμορφώνεται ριζικὰ πρὸς τὸ καλύτερο, τὸ φωτεινότερο, τὸ αἰώνιο.

Μετ’ εὐχῶν,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Ιερά Μητρόπολη Αττικής και Βοιωτίας

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών