ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (ΜΕΡΟΣ 21ον) ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

 

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα.

Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.

''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως. Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης.

Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.

Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας.

Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΙΔ. 5. Η διασπαστική Καινοτομία είχε Οικουμενιστικό χαρακτήρα

Στην εξέταση του Ημερολογιακού, βάσει των κειμένων του βιογραφουμένου μας (π. Χρ. Ν.), αφήσαμε τελευταία την αναφορά στην όπως θα λέγαμε Οικουμενιστική σκοπιμότητα της Μεταρρυθμίσεως.

Επί του θέματος αυτού δεν είχε ακόμη τότε, προ του 1965, υπάρξει ιδιαίτερη αναφορά και επιμονή, διότι δεν ήταν διαθέσιμο το υλικό, το οποίο έγινε γνωστό μεταγενέστερα, αλλά και ο Οικουμενισμός δεν είχε ακόμη δείξει την πρόοδο και εξέλιξη, που είχε κατά τις επόμενες δεκαετίες, και μάλιστα εντός του κατά παράδοσιν ορθοδόξου χώρου.

Για τον λόγο αυτό, οι σχετικές αναφορές ως προς την σύνδεση του Ημερολογιακού θέματος με την αίρεση του Οικουμενισμού είναι σποραδικές, πτωχές και σύντομες.

Αυτό συμβαίνει και με τον βιογραφούμενό μας. Όμως, ακόμα και οι λίγες εκείνες αναφορές αποδεικνύουν την ευαισθησία και την γρηγορούσα συνείδηση των Αγωνιστών της Πατρώας Παραδόσεως και Κληρονομίας.

Το Ορθόδοξο αισθητήριό τους όχι μόνον δεν τους διέψευσε, αλλά και τους δικαίωσε. Ο π. Χρυσόστομος Νασλίμης επισημαίνει το 1950 ότι οι Καινοτόμοι ελαφρά τη συνειδήσει, πάσχοντες προφανώς ως προς την Ορθόδοξη Δογματική Συνείδηση, μετήλλαξαν την Πατροπαράδοτη Εκκλησιαστική Ορθόδοξη Ιδεολογία με την ψευδώνυμη γνώση της Δύσεως και προτίμησαν να συνεορτάζουν τις μεγάλες Χριστιανικές Εορτές με τους αιρετικούς, παρά με τους ομοδόξους Αδελφούς 33.

Σε επίσημο κείμενο της διοικήσεως της Εκκλησιαστικής Επιτροπής της Ελληνικής Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. του 1958, της οποίας αποτελούσε Μέλος και ο βιογραφούμενός μας (π. Χρ. Ν.), προς την Ιεραρχία της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, τονίζεται μεταξύ άλλων και ο προσηλυτιστικός χαρακτήρας της Παπωσύνης έναντι της Ορθοδόξου Ανατολής διά του επινοηθέντος Γρηγοριανού Ημερολογίου.

Η συνεχής και σταθερή απόρριψη των προμάχων της Ορθοδοξίας από του ΙΣΤ' αιώνος και εξής οφείλετο σαφώς στην διαίσθηση, ''ότι ο Πάπας ενεργών ως ενήργει επεδίωκε την πνευματικήν υποταγήν της Ορθοδοξίας και ότι το Ημερολόγιον, ως θεσμός της Ορθοδόξου λατρείας, δεν αποτελεί εξωτερικόν ξηρόν τύπον, αλλά παράγοντα ουσιώδους σπουδαιότητος, παράδοσιν ιεράν και πολύτιμον, τον συνδετικόν κρίκον της εξωτερικής ενότητος της Εκκλησίας 34.

Αυτό όμως, γράφεται, το οποίο δεν πέτυχε η Δύση στους αιώνες της δουλείας του γένους των Ορθοδόξων Χριστιανών, το πέτυχε σε εποχή λαμπρής εθνικής ελευθερίας κατά την πατριαρχία του Μελετίου Μεταξάκη! 

''Ούτος ερωτοτροπών με την Δύσιν και θεωρών το σχήμα της Ορθοδοξίας ως απηρχαιωμένον ηθέλησε να ευθυγραμμίση τον λειτουργικόν και καθόλου (ολόκληρο τον) Εκκλησιαστικόν βίον της Ορθοδόξου Ανατολής με τον Προτεσταντικόν και Παπικόν'' 34.

Αυτός ήταν που συνεκάλεσε το λεγόμενο ''Πανορθόδοξο Συνέδριο'' του 1923 στην Κωνσταντινούπολη, στο οποίο μεταξύ άλλων Καινοτομιών συνεζήτησε και την Ημερολογιακή Μεταρρύθμιση, αποβλέπων όχι στην ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά στην κολακεία των ετεροδόξων της Δύσεως 35. 

Τις προθέσεις του αποκάλυψε ο ίδιος με ενθουσιασμό κατά την Ε' Συνεδρία της 23ης Μαϊου 1923, απευθυνόμενος προς τον ''τυχαίως παρευρεθέντα'' (!) Αγγλικανό επίσκοπο Γκορ, περί αναδοχής Νέου Ημερολογίου εκ της Δύσεως.

''Τί έτι λοιπόν χρείαν μαρτύρων έχομεν, ώστε να αποδείξωμεν, ότι οι εμπνευσταί και οι εισηγηταί της Ημερολογιακής Μεταρρυθμίσεως ωρμώντο εξ ελατηρίων ξένων και εχθρικών προς τα ύψιστα συμφέροντα και την ενότητα της Ορθοδοξίας;'' 36.

Γι' αυτό και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έσπευσε τότε να προειδοποιήσει ότι ο συνεορτασμός με τους Παπικούς κρίνεται ασύμφορος για την Ορθοδοξία σε σχέση με το τελετουργικό καθεστώς των Προσκυνημάτων των Αγίων Τόπων.

Και έτσι, άλλες Εκκλησίες δεν εφήρμοσαν τις αποφάσεις του Συνεδρίου εκείνου, αλλά δυστυχώς η Εκκλησία της Ελλάδος αποδέχθηκε την νεωτεριστική ημερολογιακή αλλαγή, για να επαληθευθεί ''ότι ο Πατριάρχης Μελέτιος και οι περί αυτόν ηβουλήθησαν διά του Συνεδρίου εκείνου να ενταφιάσωσι την Ορθοδοξίαν''! 36.

Ταυτόχρονα προς το Υπόμνημα εκείνο της Εκκλησίας μας το 1958, ο βιογραφούμενός μας (π. Χρ. Ν.) σε κείμενά του αναφέρεται επίσης στην Οικουμενιστική σκοπιμότητα της Ημερολογιακής Μεταρρυθμίσεως.

Οι τολμητίες Καινοτόμοι για να δικαιολογήσουν την Μεταρρύθμισή τους, επικαλέσθηκαν εκτός των άλλων και το ότι ''έπρεπε να δώση η Ελλάς πρώτη χείρα προς ένωσιν των Εκκλησιών, αιρουμένων συν τω χρόνω των επιπροσθέντων εμποδίων, εν οις και η ημερολογιακή διαφορά, ήτις κατ' αυτούς (τους Καινοτόμους) δεν εγγίζει τας δογματικάς απόψεις'' 37.

Οι υποστηρικτές της Καινοτομίας θεώρησαν αυτήν επιβεβλημένη χάριν ''και της επιδιωκομένης διά παντός τρόπου προσεγγίσεως και ενώσεως της Ελληνικής Εκκλησίας μετά των Δυτικών Εκκλησιών, αρχής γενομένης της άρσεως της υφισταμένης ημερολογιακής διαφοράς εν τω εορτασμώ των μεγαλυτέρων του Χριστιανισμού Εορτών'' 38.

Η κατάκριτη αυτή σκοπιμότητα ενώ ευνοεί βεβαίως την υπόθεση του Οικουμενισμού, δεν αρκεί φυσικά για την επίτευξη ενώσεως, η οποία θα επέλθει, σύμφωνα με τον βιογραφούμενό μας, μόνον αν τα τεράστια εμπόδια των δογματικών διαφορών αρθούν και οι Παπικές και Προτεσταντικές κακοδοξίες αποκηρυχθούν.

''Άλλως, ένωσις ημών μετ' αυτών επί απεμπολήσει του πολυτίμου θησαυρού της προγονικής ημών Πίστεως κρίνεται ασύμφορος και απαράδεκτος'' 39.

Όπως ασύμφορη και απαράδεκτη ήταν η αρχή της εγκαθιδρύσεως, εφαρμογής και επικρατήσεως του Οικουμενισμού στις Ορθόδοξες Εκκλησίες, μέσω εν πολλοίς και της Ημερολογιακής Μεταρρυθμίσεως, το ίδιο ήταν και είναι η πικρή συνέχειά του, ως σαφής οδός Αποστασίας.

Διά της επιτεύξεως συνεορτασμού με τους αιρετικούς, οι οποίοι κηρύσσονται ''Εκκλησίες Χριστού'', σύμφωνα με το γνωστό Διάγγελμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 1920 και του προαναφερθέντος Συνεδρίου επί Μελετίου Μεταξάκη του 1923 στην Κωνσταντινούπολη,

άνοιξε η λεωφόρος για την ακολούθηση της καινοφανούς Οικουμενιστικής οδού, η οποία λειαίνεται και πλατύνεται και με την υποστήριξη/διακράτηση του Παπικού Ημερολογίου, οδηγούσα όχι στην κατά Θεόν ένωση των μακράν της Εκκλησίας ευρισκομένων,

αλλά στην σύγχυση και τον συγκρητισμό, στην έκπτωση από την Αλήθεια της Εκκλησίας όσων συμμετέχουν, συνευδοκούν και συμπλέουν στην μη θεάρεστη αυτή γραμμή και πορεία.

33. Αρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη, ''Η Ημερολογιακή Καινοτομία εξ απόψεως εκκλησιαστικής'', Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ.φ. 92/30.10.1950, σελ. 3. Ήδη από του 1931 ο βιογραφούμενός μας (π. Χρ. Ν.) ως λαϊκός ακόμη είχε τονίσει αρκούντως ότι, οι Καινοτόμοι Νεοημερολογίτες απέρριψαν το Ορθόδοξο Ημερολόγιο και προσεταιρίσθηκαν το των αιρετικών και σχισματικών Λατίνων, ώστε να συνεορτάζουν με τους αιρετικούς, πράγμα το οποίο Συνοδικώς πλειστάκις διά φρικτών αφορισμών και αναθεμάτων απαγόρευσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας (βλ. Η Αλήθεια της Ορθοδοξίας εν τη αποδείξει της, ενθ' ανωτ., σελ. 23).

34. Ελληνική Εκκλησία Γ.Ο.Χ., Υπόμνημα προς την Ιεραρχίαν της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος Περί του Παλαιοημερολογιτικού, συνερχομένην την 1ην Νοεμβρίου 1958, σελ. 2.

35. Αυτόθι, σελ. 2-3.

36. Αυτόθι, σελ. 3.

37. Αρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη, Η ημερολογιακή καινοτομία εν τη εφαρμογή της..., ενθ' ανωτ., σελ. 6.

38. ΠΘΕΟΚ-Παράρτημα Βόλου, Υπόμνημα αφορών το Παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα, ενθ' ανωτ., Βόλος 1958, σελ. 5.

39. Αρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη, Η ημερολογιακή καινοτομία εν τη εφαρμογή της..., ενθ' ανωτ., σελ. 8.

Τ έ λ ο ς

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973)

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'',

τόμος Α', σελ. 468-472, Αθήνα 2019.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (ΜΕΡΟΣ 20ον)

 

''Όμως, οι υπογράφοντες την εγκύκλιο επιχειρούν να
 δικαιολογήσουν ματαίως την αντικανονική τους
χειροτονεία με πολλές σοφιστείες. Δεν είναι, λέγουν,
 η παράβασή τους δογματική, αλλά διοικητική. Όμως,
ποιός ακριβολογών περί το Κανονικό Δίκαιο απαλλάσσει
 με ευκολία όσους διαπταίουν σε διοικητικά και προσωπικά
ηθικά θεσπίσματα, και καταδικάζει μόνον όσους προσκρούουν
 στα δογματικά; Εάν με αυτό το μέτρο κριθούν οι παραβάτες
 των Εκκλησιαστικών νόμων, τότε δύνανται να υποπέσουν
πολλοί άνευ τιμωρίας σε παραβάσεις σχετικές με θέματα
 κωλυμάτων γάμου ή ιερωσύνης, σχετικές επίσης με ηθικά
 θέματα, με θέματα θείας Λατρείας και εκκλησιαστικά
 θεσπίσματα μη καθ' αυτά δογματικής εννοίας, όπως της
προσκυνήσεως των ιερών Εικόνων και των αγίων Λειψάνων,
 της τηρήσεως νηστειών ή της αποδοχής και αυτής της
 Ημερολογιακής Καινοτομίας! Πάντα ταύτα δύνανται
τότε να καταπατηθούν ασύστολα!''

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα.

Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.

''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως. Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης.

Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.

Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας.

Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΙΓ. 9. Γιατί δεν είναι δυνατή η ένωση με τους κατηγορουμένους

Μετά από ένα ολόκληρο έτος, ο βιογραφούμενός μας (π. Χρ. Ν.) επανέρχεται με νέο άρθρο του στο κουραστικό αυτό θέμα, διότι οι αυτοαποκαλούμενοι επίσκοποι της Κερατέας εξαπέλυσαν τότε νέα εγκύκλιο, καλούντες σε ένωση τους απανταχού Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς υπό την αρχηγία τους, ως δήθεν μόνων ορθοδόξων επισκόπων. 

Εις απάντησίν τους λοιπόν, ο συγγραφέας μας (π. Χρ. Ν.) ευρισκόμενος πάντοτε εν εγρηγόρσει προς αντιμετώπισιν του πειρασμού τούτου από τους ψευδαδέλφους, έσπευσε στη συγγραφή του κειμένου του με τίτλο: ''Εστημέναι Παγίδες'', το οποίο δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες στην ''Φωνή της Ορθοδοξίας'' 64.

Κατά την συνήθειά του μάλιστα θέτει υπό τον κύριο τίτλο του κειμένου το Γραφικόν: ''Δει τον επίσκοπον ανέγκλητον είναι ως Θεού οικονόμον'' (Τίτ. α' 7).

Γράφει δε χαρακτηριστικά έναντι των επιχειρημάτων των Ματθαιϊκών υπέρ του καλού της Ενώσεως, αλλά και περί της οφειλομένης υπακοής των Χριστιανών στον Επίσκοπο:

''Δεν υπάρχει δευτέρα γνώμη, ότι η εκκλησιαστική ενότης και η εις τον επίσκοπον υπακοή αποτελούν τα απαραίτητα στοιχεία της ψυχικής σωτηρίας.

Ουδεμία αντίρρησις, ότι μόνον διά της ενότητος και της πειθαρχίας εις την κανονικήν προϊσταμένην Εκκλησιαστικήν Αρχήν τα πάντα, κοινά και ίδια, καλώς και θεαρέστως ευοδούνται.

Πλην όμως οι υπογράφοντες την εγκύκλιον δύνανται άραγε να ομιλώσι περί εκκλησιαστικής ενότητος, αυτοί από του 1937 αδικαιολογήτως εν αποστασία από της Εκκλησιαστικής ημών ηγεσίας διατελούντες, και δικαιούνται νυν να διεκδικώσι επισκοπικήν ιδιότητα μη εισελθόντες διά της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλ' αναβάντες αλλαχόθεν, ως μη καλοί και αληθείς ποιμένες, αλλ' ως κλέπται και λησταί, κατά τον χαρακτηρισμόν του θείου Ευαγγελίου; (Ιωάν. ι' 1-2)'' 65.

Συνεχίζει μάλιστα λέγων, ότι την ένωση και πειθαρχία στην Εκκλησία και τους θεσμούς της αγωνιζόμαστε από του 1924 να στηρίξουμε, διότι στον σκοπό αυτό αποβλέπει ο πολυετής ιερός Αγώνας μας και χάριν τούτου αποδυθήκαμε σε θυσίες παντοειδείς.

Όμως, οι υπογράφοντες την εγκύκλιο επιχειρούν να δικαιολογήσουν ματαίως την αντικανονική τους χειροτονεία με πολλές σοφιστείες.

Δεν είναι, λέγουν, η παράβασή τους δογματική, αλλά διοικητική. Όμως, ποιός ακριβολογών περί το Κανονικό Δίκαιο απαλλάσσει με ευκολία όσους διαπταίουν σε διοικητικά και προσωπικά ηθικά θεσπίσματα, και καταδικάζει μόνον όσους προσκρούουν στα δογματικά;

Εάν με αυτό το μέτρο κριθούν οι παραβάτες των Εκκλησιαστικών νόμων, τότε δύνανται να υποπέσουν πολλοί άνευ τιμωρίας σε παραβάσεις σχετικές με θέματα κωλυμάτων γάμου ή ιερωσύνης, σχετικές επίσης με ηθικά θέματα, με θέματα θείας Λατρείας και εκκλησιαστικά θεσπίσματα μη καθ' αυτά δογματικής εννοίας, όπως της προσκυνήσεως των ιερών Εικόνων και των αγίων Λειψάνων, της τηρήσεως νηστειών ή της αποδοχής και αυτής της Ημερολογιακής Καινοτομίας!

Πάντα ταύτα δύνανται τότε να καταπατηθούν ασύστολα! 66. Χαρακτηριστικό όμως της εγκυκλίου τους, είναι η ομολογία της αντικανονικής χειροτονίας τους και της ενώπιον μιας Μείζονος Συνόδου υποδικίας τους 67.

''Αποδεχόμεθα, λέγουσι, την υποδικίαν πρόθυμοι να προσέλθωμεν ενώπιον Κανονικής Ορθοδόξου Συνόδου οψέποτε συνερχομένης να λογοδοτήσωμεν και κριθώμεν'' 68.

Ιδού λοιπόν ότι ομολογούν την υποδικία τους ενώπιον της όλης Εκκλησίας για την αντικανονική τους χειροτονία και ότι ως δοσίλογοι θα καθήσουν κάποτε αναμφιβόλως στο εδώλιον του κατηγορουμένου.

Και αν εμείς για την Ημερολογιακή Καινοτομία διεχωρίσαμε ευθύνες από την κρατούσα Εκκλησία για να μην γίνουμε συγκοινωνοί μιας συνωδικώς κατεγνωσμένης αντικανονικότητος στη θεία λατρεία, έστω και μη προσβαλλούσης τα θεμελιώδη δόγματα της πίστεώς μας, και εφ' όσον ακόμη και για μικρότερης σημασίας ζητήματα δεν επιθυμούμε να τα παραδίδουμε ανεξέλεγκτα βάσει των πατροπαραδότων θεσπισμάτων, πώς και με ποιά πρόφαση θα δικαιολογήσουμε παραπτώματα μεγάλης εκκλησιαστικής σημασίας, όπως είναι η κανονική Αποστολική διαδοχή, από την οποία πηγάζει το κύρος κάθε μυστηριακής εκκλησιαστικής πράξεως;

Ποιός φαρισαϊζων ενώ διϋλίζει τον κώνωπα, αποποιούμενος την συμμετοχή του σε μικρές εκκλησιαστικές αυθαιρεσίες, καταπίνει παρανόμως την κάμηλο, δηλαδή συνευδοκεί ή απλώς ανέχεται την αθέτηση των βασικωτέρων όρων και προϋποθέσεων για την έγκυρη σύσταση και διοίκηση εκκλησιαστικού συγκροτήματος; 68  (Σελ. 436-439).

64. Βλ. αρ. φ. 259/29.4.1957, σελ. 7-8 και αρ. φ. 260/13. 5. 1957, σελ. 4.


65. Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 259/29.4.1957, σελ. 7.

66. Αυτόθι, σελ. 7-8.

67. Αυτόθι, σελ. 8.


68. Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 260/13.5.1957, σελ.4.

ΙΓ. 11. Η συνέχιση και διαιώνιση της παρανομίας και οι απομιμήσεις αυτής.

Όπως είναι γνωστό, τον Σεπτέμβριο του 1971 οι Ματαθαιϊκοί διά δύο επισκόπων τους, τη συνοδεία και του Ευγενίου Τόμπρου βεβαίως, μετέβησαν στην Αμερική, στην Ιερά Σύνοδο της Υπερορίου Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπου και απεκατεστάσθη διά χειροθεσίας η υποδικία τους σχετικά με την εξ ενός επισκόπου προέλευση της χειροτονίας τους. 

Παράλληλα παραπέμφθηκαν σε ένωση με την υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αυξέντιο Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. Ελλάδος 73, πράγμα το οποίο δεν τήρησαν, αλλά συνέχισαν την παράνομη αυτοδικαιωτική γραμμή τους.

Εν τέλει, μετά πάροδον μιας πενταετίας, οι Ματθαιϊκοί αναγνώρισαν ότι οι Ρώσοι της Διασποράς δεν είναι Ορθόδοξοι σύμφωνα με την δική τους αντίληψη, οπότε και προέβησαν σε αποκήρυξή τους, με αποτέλεσμα να επανέλθουν στην προ του 1971 αντικανονικότητα και υποδικία τους και ως προς την χειροτονία τους, απογυμνωμένοι από την όποια διόρθωσή τους ως προς το θέμα αυτό, η οποία ούτως ή άλλως δεν ολοκληρώθηκε με την τεθείσα από τους Ρώσους υποχρέωση για ένωση με την υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αυξέντιο Ιεραρχία.

Και μάλιστα, μετά την πολυ-διάσπασή τους από το 1995 και εξής, μία από τις διαμορφωθείσες ομάδες τους προέβη και πάλι σε δήθεν χειροτονία επισκόπου από έναν και μόνον επίσκοπο, ώστε διά του ''καθιερωμένου'' αυτού αντικανονικού τρόπου να αποκτήσουν και πάλι δήθεν ιεραρχία.

Άλλη δε ομάδα τους ήλθε σε κοινωνία με παρόμοια ομάδα του εξωτερικού, η οποία είχε επίσης την ίδια ακριβώς προέλευση από έναν επίσκοπο, με πλήρως αμφισβητούμενη την ιερωσύνη του.

Αυτή την αντικανονική πρακτική έσπευσαν να μιμηθούν και κάποιες ομάδες δήθεν γνησίων ορθοδόξων ρωσικής κυρίως προελεύσεως, όπως και ένας επίσκοπος στην Σερβία, ο οποίος αποχωρισθείς προ ετών από το Πατριαρχείο της Σερβίας και για λόγους Πίστεως, προέβη μόνος σε χειροτονία Επισκόπου με το δικαιολογητικό ότι δύναται να χειροτονήσει χωροεπίσκοπο, και περιπέσας διά του τρόπου αυτού σε μία τέτοιου είδους ανεπίτρεπτη παρανομία.

73. Βλ. ''Απόφασις της Συνόδου των Επισκόπων της Υπερορίου Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, αριθ. πρωτ. 16-11, τη 15η/28η Σεπτεμβρίου 1971'' (σ.σ. 7), υπογεγραμμένη από τον Γραμματέα της Ιεράς Συνόδου Επίσκοπο Μανχάτταν Λαύρο (Εκ του ημετέρου Αρχείου). Θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι ουσιαστικά μόνον ο Κορινθίας Κάλλιστος, ένας από τους δύο Επισκόπους που χειροτονήθηκαν από τους Ρώσους το 1971, δεν αποδέχθηκε την εκ των υστέρων διακοπή κοινωνίας με την Ρωσική Διασπορά και προχώρησε σε ένωση με την υπό τον Αρχιεπίσκοπον Αυξέντιο Ιεραρχία το έτος 1977.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973)

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'',

τόμος Α', σελ. 436-439 και 443-445, Αθήνα 2019.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (ΜΕΡΟΣ 19ον)

 

''Επί της ουσίας, ο κ. Τόμπρος τονίζει ότι όσα ο 
π. Χρυσόστομος Νασλίμης έγραψε κατά της 
αντικανικότητος των χειροτονιών που ο Βρεσθένης
 Ματθαίος τέλεσε μόνος του, επικαλούμενος παραδείγματα 
του παρελθόντος, αυτά δεν αφορούσαν την υπόθεσή τους,
 διότι δεν έγιναν κατ' εκκλησιαστικήν οικονομίαν εν καιρώ 
διωγμού ή εξ ανάγκης και αδυναμίας της Εκκλησίας,
 αλλ' ένεκα άλλων ευτελών λόγων προσωπικών και
 ιδιοτελών. Όλα αυτά γράφει, χωρίς όμως να αναφέρεται
 στους σχετικούς απαγορευτικούς ιερούς Κανόνες, για να
 τονίσει προφανώς ότι δήθεν η περίπτωση του Ματθαίου 
είναι μοναδική στην ιστορία, μη σχετιζόμενη με κανένα 
όμοιο παράδειγμα του παρελθόντος. Και αφού
 ικανοποιήσει το πάθος του θιγομένου εγωϊσμού του, 
καταφερόμενος με μένος εναντίον του βιογραφουμένου
 μας (π. Χρ. Ν.), καταφανές δείγμα του μεγέθους της
 πλάνης και της πνευματικής του ασθενείας, προσπαθεί 
ο ταλαίπωρος να εξηγήσει το θέμα της ''Εκκλησιατικής 
Οικονομίας'' στους Ιερούς Κανόνες, με προσφυγή στον
 ''κράτιστον της θεολογίας μύστην καθηγητήν του 
Πανεπιστημίου'' Αμίλκα Αλιβιζάτο (!), γνωστό πρωτοπόρο 
Οικουμενιστή, ώστε να αποδείξει ότι υπάρχει παρέκβαση
 από όσα ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες σε περίπτωση ανάγκης!''

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα. Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.

''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως. Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης. Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.

Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας. Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΙΓ.6 Μία αλλοπρόσαλλη απολογία του Ευγένιου Τόμπρου

Η αποστομωτική αυτή απάντηση δεν συνέτισε τον πεπλανημένο και δυστυχή κατ' ουσίαν ηγέτη και καθοδηγητή της Ματθαιϊκής φατρίας Ευγένιο Τόμπρο.

Γι' αυτό και αρχάς του επομένου έτους 1956, κυκλοφόρησε 15σέλιδο φυλλάδιο, πιθανόν ως παράρτημα του υπ' αυτού εκδιδομένου περιοδικού της ομάδας του ''Κήρυξ Εκκλησίας Ορθοδόξων'' (διότι η αρίθμηση αυτού αρχίζει από την ένδειξη σελίδος 17 κ. ε.), με τίτλο: ''Γεννηθήτω (sic) φως -φως φωτίζον, φως καίον την ασέβειαν- φως διαλυτικόν πλάνης''.

Μέσω αυτού, προβαίνει ευθύς εξ αρχής σε μια οργίλη επίθεση εναντίον του Αρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη, εξαπολύων εναντίον του μύδρους, με λεξιλόγιο κατωτάτου επιπέδου, με το οποίο βεβαίως δεν αξίζει κάποιος να ασχοληθεί σοβαρά.

Απλώς, το γεγονός τούτο είναι ενδεικτικό της ανισορροπίας και διαταραχής της ψυχής και διανοίας του συγγραφέως, όπως και της παθολογίας του χώρου του οποίου ηγείτο και αποτελούσε τον ''θεωρητικό'' και τον κύριο εκφραστή και αντιπρόσωπο.

Επί της ουσίας, ο κ. Τόμπρος τονίζει ότι όσα ο π. Χρυσόστομος Νασλίμης έγραψε κατά της αντικανικότητος των χειροτονιών που ο Βρεσθένης Ματθαίος τέλεσε μόνος του, επικαλούμενος παραδείγματα του παρελθόντος, αυτά δεν αφορούσαν την υπόθεσή τους, διότι δεν έγιναν κατ' εκκλησιαστικήν οικονομίαν εν καιρώ διωγμού ή εξ ανάγκης και αδυναμίας της Εκκλησίας, αλλ' ένεκα άλλων ευτελών λόγων προσωπικών και ιδιοτελών47.

Όλα αυτά γράφει, χωρίς όμως να αναφέρεται στους σχετικούς απαγορευτικούς ιερούς Κανόνες, για να τονίσει προφανώς ότι δήθεν η περίπτωση του Ματθαίου είναι μοναδική στην ιστορία, μη σχετιζόμενη με κανένα όμοιο παράδειγμα του παρελθόντος.

Και αφού ικανοποιήσει το πάθος του θιγομένου εγωϊσμού του, καταφερόμενος με μένος εναντίον του βιογραφουμένου μας (π. Χρ. Ν.), καταφανές δείγμα του μεγέθους της πλάνης και της πνευματικής του ασθενείας, προσπαθεί ο ταλαίπωρος να εξηγήσει το θέμα της ''Εκκλησιατικής Οικονομίας'' στους Ιερούς Κανόνες, με προσφυγή στον ''κράτιστον της θεολογίας μύστην καθηγητήν του Πανεπιστημίου'' Αμίλκα Αλιβιζάτο (!), γνωστό πρωτοπόρο Οικουμενιστή, ώστε να αποδείξει ότι υπάρχει παρέκβαση από όσα ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες σε περίπτωση ανάγκης!48

Και ότι τελικά αρμόδια για την αξιολόγηση του στοιχείου της ανάγκης, περί του κατά πόσον δηλαδή συνέτρεχε τούτο, προς έρευναν και κρίσιν, είναι μία Πανορθόδοξος ή Μεγάλη Σύνοδος Ορθοδόξων Επισκόπων!48

Ο ίδιος λοιπόν ο ''θεωρητικός'' των Ματθαιϊκών, επικαλούμενος μάλιστα την μαρτυρία ενός επιφανούς ακαδημαικού - Οικουμενιστού, αποδέχεται την επιδικία ή καλύτερα υποδικία των επισκόπων της φατρίας του, τους οποίους ταυτόχρονα προσπαθεί με κάθε τρόπο να παρουσιάσει και επιβάλλει ως τους μόνους επί γης Ορθοδόξους!

Πρόκειται όντως για ιλαροτραγωδία!... Ως προς το θέμα της χειροτονίας Επισκόπου από έναν Επίσκοπο επανέρχεται στην προαναφερθείσα θέση του Νεοημερολογίτου πατριαρχικού μητροπολίτου Ηλιουπόλεως Γενναδίου, τον οποίον μάλιστα χαρακτηρίζει ως ''εγκρατέστατον επιστήμονα της Δογματικής και Κανονολογίας'' και ως ''παμφαή Φάρον επιχέοντα απ΄του Οικουμενικού Θρόνου άπλετον φως''49 (!), ότι δηλαδή η χειροτονία εξ ενός συνιστά παράβαση όχι δογματικού, αλλά διοικητικού χαρακτήρος και άρα ευκόλως οικονομουμένη, ως μη επισύρουσα Κανονικά επιτίμια.

Επίσης, φέρει εις μαρτυρίαν και τον ανήκοντα στους Ματθαιϊκούς Μοναχό Κυπριανό Λαχανά, πτ. Θεολογίας, ο οποίος βεβαίως δέχεται ως νόμιμη την Ματθαιϊκή αυθαιρεσία50.

Ως προς την πράξη της Εκκλησίας, ο Ευγένιος Τόμπρος προκειμένου να δικαιολογήσει την παρανομία δεν διστάζει να επικαλεσθεί όσα ονόματα επιθυμεί:

Άγιο Γρηγόριο Νεοκαισαρείας, Ηλιόδωρο Περσίας, Άγιο Αβέρκιο Ιεραπόλεως, Σιδήριο Παλαιβίσκης, Ευάγριο διάδοχο του Παυλίνου στην Αντιόχεια, Ι. Χρυσόστομο (!), Αγκύρας Ευσέβιο για των Γαγγρών Καλλίνικο, Μελιτιανούς της Αιγύπτου, Μέγα Φώτιο (!), Αγγλίας Αυγουστίνο (!), Μονεμβασίας Αρσένιο και Ζαρνάτας Γαβριήλ51...

Εν τέλει, ο κ. Τόμπρος κατηγορεί τους ακολούθους του Πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου ότι, εφ' όσον τελούν πλέον άνευ επιστασίας Επισκόπου, απέβησαν κίνηση ''αιρετική'', παρασυναγωγή προτεσταντική'', και ''αναιδώς'' και ''αντορθοδόξως'' ισχυρίζονται ότι αποτελούν Εκκλησία, καθ' ην στιγμήν άνευ Επισκόπων δεν υπάρχει Εκκλησία52.

Επ' αυτού δε επιστρατεύει πλήθος γνωστών επιχειρημάτων, χωρίς όμως να προβληματίζεται ούτε περί της προελεύσεως και του ποιού των Επισκόπων, για να συγκροτείται όντως Εκκλησία, ούτε ότι στα πρώτα ένδεκα χρόνια υπάρξεως των Γνησίων Ορθοδόξων του Πατρίου στην Ελλάδα (1924-1935) δεν υπήρχε Επίσκοπος σε αυτούς!

Επίσης, προβαίνει στην απειλή ότι η Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών ''κανονικώς διοικουμένη υπό Ιεράς Συνόδου Επισκόπων, δεν θα διστάση να εκτελέση το καθήκον το επιτακτικόν επιβάλλουσα αμειλίκτους τας κανονικάς κυρώσεις''53...

Οι μη ανήκοντες στην φατρία τους απειλούνται λοιπόν ότι θα υποστούν κανονικές κυρώσεις για την ''απείθειά'' τους!...

Μάλιστα, ο ευφάνταστος αυτός Ματθαιϊκός λογογράφος, στην προσπάθειά του να ψέξει τους λαϊκούς της ΠΘΕΟΚ, οι οποίοι κατά την γνώμη του διοικούσαν δήθεν την υπό τον Πρώην Φλωρίνης μερίδα των του Πατρίου μετά την κοίμηση του Ιεράρχου, αναφέρεται στο περιστατικό της επισκέψεως Επιτροπής αυτών στον επισκεπτόμενο στην Ελλάδα περί τα τέλη του 1955 Πατριάρχη Σερβίας Βικέντιο.

Η Επιτροπή πράγματι τον επισκέφθηκε και του επέδωσε Υπόμνημα για το ζήτημα του Παλαιού Ημερολογίου, εκείνος όμως δεν το δέχθηκε, αλλά τους παρέπεμψε σε αποκατάσταση των σχέσεών τους με την Εκκλησία του Νέου Ημερολογίου Ελλάδος, κάτι προφανώς αναμενόμενο, αφού ο Σέρβος πατριάρχης πραγματοποιούσε ειρηνική επίσκεψη στην εκκλησία του Νέου, μετά της οποίας ευρίσκετο σε κοινωνία.

Όμως, ο Ευγένιος Τόμπρος δίδει άλλη ερμηνεία: θλίβεται για το κατάντημα της Επιτροπής των Παλαιοημερολογιτών, διότι ''Πατριάρχης Εκκλησίας γνησίως Ορθοδόξου εμμενούσης σταθερώς εις το πάτριον ορθόδοξον Ημερολόγιον δεν δέχεται υπόμνημα Παλαιοημερογιτών, τους οποίους συμβουλεύει να υποταχθώσιν εις τας αποφάσεις Εκκλησίας κακοδόξου''!

Όμως, αυτά λέγει ''δεν είναι περίεργα και παράδοξα. Ο Μ. Πατριάρχης δεν είδεν ενώπιόν του Ορθόδοξον Εκκλησίαν, είδε μίαν προτεσταντικήν παρασυναγωγήν άνευ Επισκόπου. Ο Πατριάρχης δεν ήτο δυνατόν να είπη τοιούτους λόγους εις Επίσκοπον ποιμαίνοντα Εκκλησίαν''! 54 ...

Τί να πρωτοθαυμάσει κανείς, την άγνοια, την αφέλεια, ή την κολοσσιαία απόνοια του ανθρώπου τούτου; Και τότε, γιατι δεν έσπευσε αυτός (ο Ευγένιος Τόμπρος) με την δήθεν σύνοδο των επισκόπων του, προκειμένου αυτοί πλέον να αντιμετωπισθούν υπό του ''γνησίως Ορθοδόξου'' Σέρβου πατριάρχου ως ''Εκκλησία'', ώστε να λάβει το θέμα του Πατρίου εν Ελλάδι άλλη εκκλησιαστική τροπή;!...

47. Πρωθιερέως Ευγενίου Τόμπρου, Γεννηθήτω Φως, σελ. 17.

48. Αυτόθι, σελ. 20-21.

49. Αυτόθι, σελ. 22 και 24.

50. Αυτόθι, σελ. 25. Σημειωτέον, ότι εις αντίκρουσιν των σφαλερών απόψεων του Μοναχού Κυπριανού Λαχανά εγράφη από την Ορθόδοξη Χριστιανική Ένωση Νέων Γ.Ο.Χ. το βιβλιάριο ''Φραγγέλιον'' (Πειραιεύς 1949, σ.σ. 23).

51. Πρωθιερέως Ευγενίου Τόμπρου, Γεννηθήτω Φως, σελ. 25-27 (έχει σημασία ειδικώς η αναφορά του Μονεμβασίας Αρσενίου, όπως θα δούμε στην συνέχεια).

52. Αυτόθι, σελ. 28-29.

53. Αυτόθι, σελ. 29-30.

54. Αυτόθι, σελ. 30-31.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του 

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) 

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'', 

τόμος Α', σελ. 425-430, Αθήνα 2019.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (ΜΕΡΟΣ 18ον)

 

Εξήγηση γιατι δεν είναι δεκτοί οι αντικανονικοί 

Βρεσθενικοί

''Επί του σοβαρού τούτου θέματος, το οποίον 

επανήρχετο συνεχώς στο προσκήνιο την εποχή 

εκείνη, με ένταση κατά την δεκαετία του '50 και

 με σχετική ύφεση κατά την δεκαετία του '60, ο

 βιογραφούμενός μας (π. Χρ. Ν.) συνέχισε τις

 δημόσιες παρεμβάσεις του. Είχε ευαισθητοποιηθεί 

ιδιαιτέρως στο πρόβλημα αυτό, γνώριζε καλώς

 τα εξοφθάλμως τρωτά σημεία του, αντιλαμβανόταν

 σαφέστατα τις επιδιώξεις και τους σκοπούς γνωστών

 προβληματικών κύκλων, και ως άνθρωπος σοβαρός

 και Κληρικός επιφανής, με ποιμαντική υπευθυνότητα, 

δεν ήταν δυνατόν να αντιπαρέλθει μια ανοικτή 

πληγή, η οποία απαιτούσε ειδική αντιμετώπιση 

και επιχείρηση αν όχι για την θεραπεία της, 

αλλά τουλάχιστον για την μη μετάδοση της

 μολυσματικής της φθοράς ευρύτερα''.

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα.

Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.

''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως. Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης.

Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.

Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας.

Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΙΓ. 4. Εξήγηση γιατι δεν είναι δεκτοί οι αντικανονικοί Βρεσθενικοί

Επί του σοβαρού τούτου θέματος, το οποίον επανήρχετο συνεχώς στο προσκήνιο την εποχή εκείνη, με ένταση κατά την δεκαετία του '50 και με σχετική ύφεση κατά την δεκαετία του '60, ο βιογραφούμενός μας (π. Χρ. Ν.) συνέχισε τις δημόσιες παρεμβάσεις του.

Είχε ευαισθητοποιηθεί ιδιαιτέρως στο πρόβλημα αυτό, γνώριζε καλώς τα εξοφθάλμως τρωτά σημεία του, αντιλαμβανόταν σαφέστατα τις επιδιώξεις και τους σκοπούς γνωστών προβληματικών κύκλων, και ως άνθρωπος σοβαρός και Κληρικός επιφανής, με ποιμαντική υπευθυνότητα, δεν ήταν δυνατόν να αντιπαρέλθει μια ανοικτή πληγή, η οποία απαιτούσε ειδική αντιμετώπιση και επιχείρηση αν όχι για την θεραπεία της, αλλά τουλάχιστον για την μη μετάδοση της μολυσματικής της φθοράς ευρύτερα.

Ένα νέο του άρθρο που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 1955, μετά πλέον την Κοίμηση του Αγίου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, όταν η Εκκλησία μας κατέβαλλε προσπάθεια για απόκτηση Ιεραρχίας, και οι ακανόνιστοι Βρεσθενικοί, με αυξημένη εκ των πραγμάτων παρρησία, ενεφανίζοντο ως δήθεν εξασφαλίσαντες και κατέχοντες αυτό, το οποίο η κανονική μερίδα των Γνησίων Ορθοδόξων αγωνιωδώς επιζητούσε.

Η Εκκλησία μας κατά τη κρίσιμη εκείνη στιγμή είχε αφ' ενός μεν το καθήκον να στηλιτεύσει την αντικανονικότητα των ακανονίστων, προς απόδειξιν  ότι δεν αποτελούσαν επ' ουδενί λύση ανάγκης, αφ' ετέρου δε να προστατεύσει το Ποίμνιό της από πιθανό κίνδυνο επηρεασμού εκ μέρους των δήθεν τακτοποιημένων και εξασφαλισμένων οπαδών της Κερατέας.

Το νέο κείμενο του Αρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη έφερε τον τίτλο: ''Κανονικαί έρευναι: Δύο χαρακτηριστικαί Συνοδικαί αποφάσεις δι' αντικανονικάς χειροτονίας Επισκόπων''39.

Εξ αρχής τονίζει σε αυτό, ότι οι ασχολούμενοι με το Εκκλησιαστικό Δίκαιο και την Εκκλησιαστική Ιστορία γνωρίζουν καλώς, ότι οι επιφέροντες κατά καιρούς  δεινά στην Εκκλησία,  μεταξύ άλλων απετόλμησαν και την υφαρπαγή της Αρχιερωσύνης παρά πάντα θείο και ανθρώπινο νόμο υπό ενός μόνου Επισκόπου.

Για τον λόγο αυτό και η Εκκλησία διά Αποστολικών  και Συνοδικών Κανόνων φρόντισε να κατοχυρώσει το επίζηλο επισκοπικό αξίωμα, ώστε να μην υφαρπάζεται από αναξίους, τις δε παραβάσεις επί του θέματος αυτού επάτασσε αυστηρώς. Επί δε της συγχρόνου πραγματικότητος σημειώνει:

''Το τόλμημα του αποθανόντος τιτουλαρίου Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου καθ' ο υπ' αυτού και μόνον εψηφίσθησαν και εχειροτονήθησαν τρεις [τέσσερεις] Επίσκοποι στερείται πάσης δικαιολογίας.

Διότι ότε το πραξικόπημα τούτο έλαβε χώραν ούτε το απαρρησίαστον πλειόνων Επισκόπων διά το σύμψηφον, λόγω σφοδρού διωγμού υπήρχεν, ούτε ανάγκαι Εκκλησιαστικαί επείγουσαι και ανοικονόμητοι προέκυπτον, ούτε οι χειροτονηθέντες μεταξύ άλλων διεκρίνοντο, ως οι λόγω αρετής και μορφώσεως υπέρτεροι.

Ποία δε τα κίνητρα του πραξικοπήματος, δεν είναι δύσκολον πας τις να εννοήση. Παν άλλο ή το ειλικρινές ενδιαφέρον υπέρ της Εκκλησίας, και απόδειξις ότι οι τρεις κατ΄αρχάς και οι εννέα κατόπιν ''κενήν δόξαν παρ΄αλλήλων λαμβάνοντες'' και αυτοκαλούμενοι Επίσκοποι, εις ουδέν άλλον ασχολούνται ειμή εις το διά των σκανδάλων των να δυσφημώσι και την παράταξιν του ιερού ημών αγώνος και αυτό τούτο το Επισκοπικόν αξίωμα, όπερ αυθαιρέτως και αντικανονικώς περιεβλήθησαν''40.

Αυτή η τελευταία ρήση του νηνεχούς π. Χρυσοστόμου ενέχει ιδιαίτερη βαρύτητα και διαχρονικότητα, δυστυχώς, στα καθ΄ημάς. Οι παρανομίες για την υφαρπαγή του επισκοπικού αξιώματος επαναλήφθησαν και μεταγενέστερα, με το αυτό πάντοτε αποτέλεσμα: την δυσφήμηση του ιερού ημών Αγώνος και τον ευτελισμό αυτού τούτου του επισκοπικού αξιώματος!... 

Κατόπιν, στο υπό κρίσιν άρθρο, ο συγγραφέας μας (π. Χρ. Ν.) αναφέρεται και πάλι στην περίπτωση του χειροτονηθέντος από τον Κυρήνης Φίλωνα για την Επισκοπή Παλαιβίσκης και Ύδρακος της Αφρικής Σιδηρίου, κατά την μοναδική μαρτυρία του Συνεσίου41, η οποία όμως οικονομήθηκε από την Αλεξανδρινή Εκκλησία, με ιδιαίτερη μάλιστα αναφορά στο ήθος και την μόρφωση του Σιδηρίου, του κατά πολλά διαφέροντος από τους χειροτονηθέντες υπό του Ματθαίου.

Ως προς το ερώτημα της κατ' οικονομίαν και συγκατάβασιν της Εκκλησίας θεραπείας του πραξικοπήματος του Ματθαίου, εκφράζεται άκρα επιφυλακτικότητα, διότι πρόκειται για σοβαρό Κανονικό παράπτωμα, του οποίου η κρίση εμπίπτει, όπως προαναφέρθηκε σε μεγάλη Τοπική ή Οικουμενική Σύνοδο.

Για τέτοιες δε περιπτώσεις έχουμε από την Εκκλησιαστική Ιστορία και το Δίκαιο Συνοδικές αποφάσεις της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης Εκκλησίας, κατά τις οποίες καταδικάσθησαν και ακυρώθηκαν ως μηδέποτε γενόμενες αυθαίρετες χειροτονίες, οι οποίες τελέσθηκαν από έναν Επίσκοπο.

Μάλιστα, γίνεται αναφορά στην κατά το έτος 1143 επί Αυτοκράτορος Μανουήλ του Κομνηνού και Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ του Β' υπόθεση Συνοδικής κρίσεως των υπό μόνου του αποθανόντος Επισκόπου Τυάννων Ιακώβου αντικανονικώς χειροτονηθέντων και εν συνεχεία στην αίρεση των Βαγομίλων υποπεσόντων δύο Επισκόπων, του Σασίμων Κλήμεντος και του Βαλβίσσης Λεοντίου.

Η συνελθούσα Σύνοδος κατεδίκασε τους αντικανονικώς χειροτονηθέντας Κλήμεντα και Λεόντιο, ακύρωσε την πράξη χειροτονίας τους αποκαλώντας τους ''ψευδεπισκόπους'', διότι χειροτονήθηκαν παρά τους Ιερούς Κανόνες και υπέπεσαν εν συνεχεία στους Βαγομίλους.

Στο ''Σημείωμά'' της η Σύνοδος έκρινε αυτούς εντελώς αχειροτονήτους, ''διά το της χειροτονίας αυτών ακανόνιστον'', εφ' όσον χειροτόνησε αυτούς ο Τυάννων Ιάκωβος μόνος, ''διά το μηδένα έχειν τον τούτω συλλειτουργήσαντα, παρά την των ιερών Κανόνων διάταξιν''42.

Ετέρα Συνοδική απόφαση αναφέρεται η επίσης προαναφερθείσα του 1923, σχετικά με τον Θεοφάνη Νόλη, ο οποίος χειροτονήθηκε αυθαιρέτως στην Αμερική ως επίσκοπος από μόνο τον Ρώσο Επίσκοπο Αλάσκας, Αλέξανδρο.

Εν τούτοις, το Οικουμενικό Πατριαρχείο κήρυξε την χειροτονία του Νόλη  άκυρη και ανύπαρκτη.  Πλην όμως, επειδή αυτός μετέβη στην Αλβανία και απέκτησε υποστηρικτές, οι οποίοι αξίωναν την αναγνώριση της χειροτονίας του, χάριν πολιτικής σκοπιμότητος, το Πατριαρχείο απεφάσισε την αναχειροτονία του και απέστειλε στην Αλβανία ως Εξάρχους Επισκόπους τον Μελιτουπόλεως Ιερόθεο και τον Συννάδων Χριστοφόρο, οι οποίοι αναχειροτόνησαν τον Θεοφάνη το Φθινόπωρο του 1923 στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Κομοτηνή43.

Οι αποφάσεις αυτές, σημειώνει ο αρθρογράφος μας (π. Χρ. Ν.), ''φρονούμεν ότι απεκρυστάλλωσαν το υγιές και ακραιφνές φρόνημα εις τας τοιούτου είδους Εκκλησιαστικάς παραβάσεις και ότι αποτελούσιν είδός τι ''Νομολογίας'' επί τούτων δυσεπιλύτων ζητημάτων τουΚανονικού Δικαίου43.

39. Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 221/14.11.1955, σελ. 6, και αρ. φ. 222/28.11.1955, σελ. 2-3.

40. Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 221/14.11.1955, σελ. 6.

41. Βλ. Συνεσίου Κυρήνης, Επιστολή ΞΔ'  (92): ''Τω αυτώ'' (Θεοφίλω), PG τ. 66, στλ. 1415-1417.

42. Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 222/28.11.1955, σελ. 2 (με παραπομπή στο Σύνταγμα των θείων και ιερών Κανόνων, Ράλλη - Ποτλή, τ. Ε', σελ. 83-88, ένθα δύο σχετικά ''Σημειώματα'' Πατριάρχου Μιχαήλ του Οξείτου).

43. Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 222/28.11.1955, σελ. 2 -3, (με παραπομπή στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. ΚΓ', έκδ. Πυρσός, Αθήναι 1993, λήμμα: ''Φαν Νόλη'', σελ. 819).

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του 

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) 

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'', 

τόμος Α', σελ. 418-423, Αθήνα 2019.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ (ΜΕΡΟΣ 17ον)

 

ΙΓ.3. Εμβριθής Μελέτη για τους περί τον 

Ευγένιο Τόμπρο παρασυναγώγους

''Τα όσα φαινομενικώς αυστηρά γράφονται εδώ 

από τον φιλαλήθη και ακριβοδίκαιο π. Χρυσόστομο

 αντικατροπτίζουν την θλιβερή πραγματικότητα για 

 το φαινόμενο του Ματθαιϊσμού, όπως δύνανται να 

βεβαιώσουν όσοι γνώρισαν από πρώτο χέρι πρόσωπα

 και πράγματα εντός του ανθυγιεινού και επικινδύνου

 αυτού χώρου, ή και όποιου παρομοίου διαμορφώθηκε

 κατά το πρότυπό του μέχρι και σήμερα. Ο συγγραφέας 

μας (π. Χρ. Ν.) βεβαιώνει εν συνεχεία ότι η ανασκευή

 του περιεχομένου της Ματθαιϊκής εγκυκλίου ήταν έργο

 άχαρι, διότι οι συντάκτες της στην απέλπιδα προσπάθειά 

τους προσαρμογής των απροσαρμόστων εκτρέπονται 

δεινώς σε ψεύδη, ύβρεις και βάναυσο υβρεολόγιο, 

προξενούντες αηδία και αγανάκτηση σε κάθε αναγνώστη 

των εκκλησιαστικών πραγμάτων. Όμως, από καθήκον 

φιλαδελφείας έναντι των αγνοούντων και υπακοής στην 

Εκκλησιαστική Αρχή, επιχειρείται ανασκευή των 

ψευδο-επιχειρημάτων τους όχι βέβαια λεπτομερώς, διότι

 είναι αδύνατον να ασχοληθεί κάποιος με ανοησίες και

κακοήθειες θρησκειοκαπήλων''.

Το βιογραφικό βιβλίο του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, υπό τον τίτλο ''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'' Τόμος Α', αναφέρεται σε μία μεγάλη, πνευματική προσωπικότητα των καιρών μας, που κόσμισε θεάρεστα το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων από το 1924, έως σήμερα.

Επιλέξαμε -αποσπασματικά και μόνο- να μεταφέρουμε κάποιες παραθέσεις του βιβλίου, προς πνευματική ωφέλεια ημών και των αναγνωστών μας, χωρίς να αλλοιώνεται ή και να παρερμηνεύεται ο σκοπός και το πνεύμα του συγγράμματος. Αντί ημετέρων σχολίων, καταγράφουμε από τον πρόλογο της έκδοσης, τα λόγια του κ. Ιωάννη Πολέμη, καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, που μας εισάγει στην ορθόδοξη πνευματικότητα του σύγχρονου αυτού ομολογητή της Εκκλησίας μας.

''Στην εκατόχρονη μαρτυρική πορεία του το Κίνημα των Γνησίων Ορθοδόξων δεν αναζωογόνησε μόνο το τοπίο της καθόλου ορθοδοξίας, τόσο στην χώρα μας όσο και στην αλλοδαπή, αλλά ανέδειξε και μαρτυρικές και ομολογιακές μορφές, εφάμιλλες των παλαιών πατέρων, που αγωνίσθηκαν τον αγώνα τον καλό υπέρ της πατρώας πίστεως. Ανάμεσά τους αναμφίβολα ξεχωρίζει ο Μαγνησίας Χρυσόστομος, του οποίου την βιογράφηση ανέλαβε με ζήλο και ευσυνειδησία ο θεοφιλέστατος επίσκοπος ΓΟΧ Γαρδικίου κ. Κλήμης.

Πρόκειται για μία απόλυτα τεκμηριωμένη και αξιόπιστη εργασία, η οποία με γλαφυρότητα αποτυπώνει τον βίο ενός ομολογητού των ημερών μας. Σε κάθε σελίδα του βιβλίου ο αναγνώστης μπορεί να οσφρανθεί το πολύτιμο μύρο της αγίας πίστεώς μας, το οποίο τόσο γενναιόδωρα σκόρπισε στο πέρασμά του από την εφήμερη τούτη ζωή ο Χρυσόστομος Νασλίμης.

Ο θεοφιλέστατος Γαρδικίου προβάλλει τον ταπεινό ομολογητή επίσκοπο Μαγνησίας ως πρότυπο αγωνιστού και για τις ημέρες μας και για τους σκοτεινούς καιρούς που έρχονται. Είθε ο Κύριος να τον αξιώσει να μας δώσει σύντομα και τον δεύτερο τόμο της βιογραφίας αυτής, η οποία ίσως λειτουργήσει και ως παρότρυνση σε άλλους ερευνητές να καταγράψουν την αγία βιοτή και άλλων μορφών της αγωνιζομένης ορθοδοξίας.

Κάποιοι πρέπει να διασώσουν όποια στοιχεία υπάρχουν ακόμη για τον παπα-Γιάννη Φλώρο, τον παπα-Ευγένιο Λεμονή, τον Κυκλάδων Παρθένιο, τον Φυλής Κυπριανό και τόσους άλλους. Έτσι θα δημιουργηθεί σταδιακά ο νέος Συναξαριστής της πραγματικής ορθοδοξίας και της γνήσιας αγιότητος στον ταραγμένο εικοστό αιώνα''.

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

ΙΓ.3. Εμβριθής Μελέτη για τους περί τον Ευγένιο Τόμπρο παρασυναγώγους

Εκ του προηγουμένου

Τα όσα φαινομενικώς αυστηρά γράφονται εδώ από τον φιλαλήθη και ακριβοδίκαιο π. Χρυσόστομο αντικατροπτίζουν την θλιβερή πραγματικότητα για το φαινόμενο του Ματθαιϊσμού, όπως δύνανται να βεβαιώσουν όσοι γνώρισαν από πρώτο χέρι πρόσωπα και πράγματα εντός του ανθυγιεινού και επικινδύνου αυτού χώρου, ή και όποιου παρομοίου διαμορφώθηκε κατά το πρότυπό του μέχρι και σήμερα.

Ο συγγραφέας μας (π. Χρ. Ν.) βεβαιώνει εν συνεχεία ότι η ανασκευή του περιεχομένου της Ματθαιϊκής εγκυκλίου ήταν έργο άχαρι, διότι οι συντάκτες της στην απέλπιδα προσπάθειά τους προσαρμογής των απροσαρμόστων εκτρέπονται δεινώς σε ψεύδη, ύβρεις και βάναυσο υβρεολόγιο, προξενούντες αηδία και αγανάκτηση σε κάθε αναγνώστη των εκκλησιαστικών πραγμάτων.

Όμως, από καθήκον φιλαδελφείας έναντι των αγνοούντων και υπακοής στην Εκκλησιαστική Αρχή, επιχειρείται ανασκευή των ψευδο-επιχειρημάτων τους όχι βέβαια λεπτομερώς, διότι είναι αδύνατον να ασχοληθεί κάποιος με ανοησίες και και κακοήθειες θρησκειοκαπήλων19.

Αυτό που εξ αρχής εντυπωσιάζει στην πολυσέλιδη εγκύκλιο των αντικανονικών αυτών ανθρώπων, τονίζει ο συντάκτης μας, είναι η σκληρότητα των χαρακτηρισμών εναντίον όσων δεν θέλησαν να συνταυτισθούν προς τα φρονήματα και τις πράξεις του εκλιπόντος αρχηγού της φατρίας τους Ματθαίου.

Όλοι εκείνοι χαρακτηρίζονται κακόδοξοι, ασεβείς και προδότες της Ορθοδοξίας, όπως και εχθροί του διεξαγομένου από αυτούς αγώνος. 

Εναντίον λοιπόν όλων, ζώντων και κεκοιμημένων, περιχύνεται βόρβορος ύβρεων ''ποικίλης φρασεολογικής συνθέσεως''20 και εν τέλει όλοι ομού σε δέσμη, σαν εύπρηστα φρύγανα, ρίπτονται συμπιεζόμενοι εις το πυρ της γεένης και εις το σκότος το εξώτερον!

Όλοι κατ' αυτούς οι μη ανήκοντες στην ομάδα του Βρεσθένης Ματθαίου, μηδενός εξαιρουμένου, θα κολασθούν! Περί τούτου έχουν απόλυτη βεβαιότητα άνευ της παραμικράς αμφιβολίας!20...

Ως προς τον Ηγέτη της μαρτυρικής Εκκλησίας μας Μητροπολίτη πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομο, ο οποίος ανέκαθεν επέσυρε την μήνιν και το μένος των δυστυχών Ματθαιόπληκτων, ο συγγραφέας μας (π. Χρ. Ν.) γράφει ότι γνωρίζει αυτόν από 20ετίας, ως συνεργάτης του στον αθλητικό δίαυλο, καταθέτοντας τα εξής σημαντικά:

''Περί του ανθρώπου αυτού έχομεν να μαρτυρήσωμεν εν καθαρά και αδόλω συνειδήσι, ότι είναι από πάσης απόψεως ήθους ανώτερος κατωτέρων παθών και αισθημάτων. Καθ' ο όμως άνθρωπος, δεν στερείται και ελλείψεων.

Διά τούτο ποτέ δεν θα τολμήσωμεν να τον ανακηρύξωμεν εν ουρανοίς άγιον, εφ' όσον εισέτι επί γης βαδίζει και φέρει το χοϊκόν της σαρκός περίβλημα, ούτε εικόνας αυτού με φωτοστέφανον θα ζωγραφήσωμεν, ούτε ενώπιον αυτών κανδήλας θ' ανάψωμεν,

ούτε τροπάρια, απολυτίκια και στιχηρά προσόμοια προς το ''Χαίροις ασκητικών'' προς δοξολογίαν αυτού θα συνθέσωμεν, ούτε άφθονον και πνιγηρόν λιβανωτόν προ του ειδώλου αυτού θα καύσωμεν, όπως ετόλμησαν να πράξωσιν άνευ φόβου Θεού οι την εγκύκλιον υπογράψαντες διά τον πάτρωνά των Ματθαίον.

Διότι, πρώτον θα προσκρούσωμεν εις την εγνωσμένην και δεδοκιμασμένην μετριοφροσύνην του, και δεύτερον εις την ημετέραν συνείδησιν, ήτις ουδέποτε ανέχεται συμπεριφοράν δουλοπρεπή και υποκριτικήν, αλλά απλώς συνιστά τον σεβασμόν και την τιμήν προς πάντας τους ανθρώπους, κατ' αναλογίαν προς την αρετήν εκάστου, το αξίωμα, την ηλικίαν και την μόρφωσιν.

Και ενώ περί του Σεβ. πρ. Φλωρίνης δεν προτιθέμεθα να πλέξωμεν ενταύθα στεφάνους δόξης και αιωνίου ευκλείας, διά τους πολυμερείς αγώνες του και θυσίας υπέρ του Έθνους και της Εκκλησίας (διότι θα θεωρηθώμεν πιθανώς κόλακες δημιουργούντες αντιστάθμισμα εις τους κατ' αυτού σχετλιασμούς των αντιπάλων του)

δεν δυνάμεθα όμως παρ' όλα τα τυχόν υπ' αυτού ανθρώπινα ολισθήματα, εφ΄όσον εισέτι ηρωϊκώς κρατεί την σημαίαν του ιερού αγώνος υψηλά, να μείνωμεν απαθείς και αδιάφοροι προς τους υβριστάς και συκοφάντας του, και μάλιστα τους υπ' αυτού δι' αξιωμάτων ανωτάτων εκκλησιαστικών τιμηθέντας.

Οι άνθρωποι αυτοί ασφαλώς έχουσι αποπετρωθή την συνείδησιν και έχουσι διαστραφή και αποθηριωθή εις τας συναισθήσεις.

Δεν λαμβάνουσι υπ' όψει, ότι ο Γεραρός ούτος πρόμαχος της ευσεβείας αποτελεί το σύγχρονον ομοίωμα των πάλαι ποτέ εν Ορθοδοξία πίστει και ομολογία διαλαμψάντων Πατέρων της Εκκλησίας;

Και αν, εν τη σκληροτραχηλία και λιθοκαρδία των, τούτο δεν παραδέχονται, δεν ενθυμούνται τουλάχιστον, ότι τον Ιερατικόν βαθμόν ον έφερον, και ον ήδη διεκδικούσι, παρ' Εκείνου τον εκληρονόμησαν διά του Βρεσθένης Ματθαίου;

Διατί μιμούνται τον πατραλοίαν Χαμ; Διατί λησμονούσιν εν τη σκοταδίνη της κακίας και της αχαριστίας των το Αποστολικόν ρητόν ''ει η απαρχή αγία, και το φύραμα΄ και ει η ρίζα αγία, και οι κλάδοι΄ γίνωσκε δε, ότι ου συ την ρίζαν βαστάζεις, αλλ' η ρίζα σε'' (Ρωμ. ια΄ 17)''21.

Και αναρωτάται δικαίως ο συγγραφέας μας (π. Χρ. Ν.) περί των λιβελλογράφων κατά του Αγίου πρώην Φλωρίνης, ποιοί είναι αυτοί ως άτομα και ως εκκλησιαστικοί παράγοντες;

Διότι, με τις εγκληματικές τους πράξεις ασχολήθηκαν τότε τα δικαστήρια και τους έμαθε το Πανελλήνιο.

Φέρουν όμως δυστυχώς τον τιμημένο τίτλο του Γνησίου Ορθοδόξου και η απερίσκεπτη κοινή γνώμη δεν γνωρίζει να διαχωρίζει ευθύνες και συμπεριλαμβάνει όλους αδιακρίτως στον καταλογισμό ευθυνών.

Και εξ αιτίας των ατάκτων, σχηματίζει πεποίθηση για την ίδια την ιδεολογία, ''παρ' όλον ότι ουδεμίαν εξάρτησιν δύναται λογικώς να έχη μία ιδεολογία εκ των προσώπων''22.

Στην συνέχεια, παρατίθενται στο Φυλλάδιο σχεδόν αυτούσια το όσα είχαν εκτεθεί στο προαναφερθέν άρθρο: ''Η χειροτονία του Επισκόπου εξ απόψεως Κανονικής''11, το οποίο παρουσιάσαμε ανωτέρω23.

Κατόπιν, ο συγγραφέας μας (π. Χρ. Ν.) σπεύδει σε ανασκευή των επιχειρημάτων και των ιστορικών ανακριβειών της Ματθαιϊκής εγκυκλίου. 

Οι στάκτες του προβληματικού εκείνου κειμένου, προκειμένου να δικαιολογήσουν την παρανομία τους, καταφεύγουν ως δάνειο σε άρθρο του Νεοημερολογίτου πατριαρχικού μητροπολίτου Ηλιουπόλεως Γενναδίου του 1929 24, όπου εκείνος

υποστηρίζει ότι η χειροτονία υφ' ενός ως μη παράβαση ''δογματική'', αλλά ''κανονική'', δύναται να αναγνωρισθεί ως έγκυρος, με επίκληση προς τούτο παραδειγμάτων από το λεγόμενο Μελιτιανό σχίσμα της Αιγύπτου και την περίπτωση του Αγκύρας Ευσεβίου χειροτονήσαντος τον Γαγγρών Καλλίνικο.

Επ' αυτών, ο συγγραφέας μας (π. Χρ. Ν.) υπενθυμίζει ότι τον Ηλιουπόλεως Γεννάδιο αντιμετώπισε επαρκώς έτερος Νεομερολογίτης μητροπολίτης, ο Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ25, ο οποίος διευκρίνησε ότι οι σχισματικοί Μελιτιανοί έγιναν δεκτοί σε κοινωνία

από την Α' Οικουμενική Σύνοδο σύμφωνα με τον Θεοδώρητο Κύρου ''διά μυστικωτέρας χειρονίας βεβαιωθέντων'', δηλαδή κατά τον Σωζομενό ''επιχειροτονούντος του επισκόπου Αλεξανδρείας'', και κατά τον Θεοδώρητο πάλι ''επισφραγίζοντος του της Αλεξανδρέων Εκκλησίας επισκόπου υφ' ον υπήγοντο''.

Άρα υπήρξε αποκατάσταση της αντικανονικής χειροτονίας τους.

Όσο δε για το δεύτερο παράδειγμα του Αγκύρας Ευσεβίου, το ''εχειροτόνησε'' του κειμένου δεν αποδεικνύει κατ' ανάγκην ότι δεν υπήρχαν συλλειτουργοί Επίσκοποι στην χειροτονία του Γαγγρών Καλλινίκου.

Αλλά γενικώς, η άποψη του Ηλιουπόλεως Γενναδίου ότι μόνο δογματικής φύσεως παραβάσεις δέχονται τα επιτίμια από τους Ιερούς Κανόνες και όχι οι παραβάσεις διοικητικής εκκλησιαστικής φύσεως, είναι λανθασμένη και αυθαίρετη γι' αυτό και δέχθηκε την εναντίωση του Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ.

Πάντως, συμπεραίνει ο π. Χρυσόστομος, τα παραδείγματα αυτά δεν εξυπηρετούν τους Ματθαιϊκούς, διότι αφορούν πράξεις επαναστατικές και όχι κανονικές και ειρηνικές26.

11. Περιοδ. ''Η Φωνή της Ορθοδοξίας'', αρ. φ. 166/19.10.1953, σελ. 4-6.

19. Αρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη, Ανασκευή της άρτι εκδοθείσης..., Βόλος 1954, σελ. 2.

20. Αυτόθι, σελ. 3.

21. Αυτόθι, σελ. 4-5.

22. Αυτόθι, σελ. 5.

23. Βλ. σελ. 398-404 παρόντος Κεφαλαίου (στην Ανασκευή..., σελ. 5-9).

24. Περιοδ. ''Ορθοδοξία'' Κων/λεως, τ. 43/Ιουλίου 1929, σελ. 291.

25. Περιοδ. ''Άγιος Σπυρίδων'' Κερκύρας, 10.9.1929, και στα Έργα και Ημέραι Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφαρσάλων Ιεζεκιήλ, τ. Α', Βόλος 1947, σελ. 265-266.

26. Αρχιμ. Χρυσοστόμου Νασλίμη, Ανασκευή της άρτι εκδοθείσης..., ένθ' ανωτ., σελ. 10.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του 

Επισκόπου Γαρδικίου κ. Κλήμεντος 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών 

''ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΝΑΣΛΙΜΗΣ (1910-1973) 

ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ'', 

τόμος Α', σελ. 406-412, Αθήνα 2019.