ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ κ. ΦΩΤΙΟΥ

 

Ἀνακοινώνεται, ὅτι κατόπιν καὶ τῆς ἐπιτυχοῦς ἐπεμβάσεως στὸ ἀριστερὸ μηριαῖο ὀστοῦν, στὴν ὁποίαν ὑπεβλήθη στὸ Γενικὸ Νοσοκομεῖο Λαμίας ὁ τραυματισθεὶς πρὸ μηνὸς σὲ αὐτοκινητικὸ ἀτύχημα Σεβ. Δημητριάδος κ. Φώτιος, ἔχει ἤδη λάβει ἐξιτήριο ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο πρὸ ἑβδομάδος καὶ ἀποθεραπεύεται φιλοξενούμενος σὲ οἰκία τινά στὴν πόλη τῆς Λαμίας, προκειμένου νὰ ἔχει τὴν δέουσα ἰατρικὴ παρακολούθηση καὶ ἐπίσης νὰ ὑποβάλλεται στὶς ἀναγκαῖες φυσιοθεραπεῖες σχετικὰ μὲ τὴν κατάσταση τοῦ ποδιοῦ του.

Ἡ ὑγεία του ἐξελίσσεται ὁμαλά, καὶ ὁ Σεβ/τος κ. Φώτιος ἐργάζεται κανονικῶς στὶς ποικίλες διεκπεραιώσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ συνοδικοῦ καὶ ποιμαντικοῦ ἔργου του διὰ τῶν τεχνολογικῶν μέσων. Ἔτσι, συμμετεῖχε στὴν Συνεδρίαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας τῆς προηγουμένης ἑβδομάδος τηλεδιασκεπτικῶς, ὅπως καὶ σὲ Συνεδρία Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἐκκλησιαστικοῦ θέματος τοῦ ἐξωτερικοῦ μόλις χθές.

Ἡ ἐλπιδοφόρα ταχεῖα ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας του ὀφείλεται πρωτίστως στὴν θεία βοήθεια, στὶς προσευχὲς τῶν πιστῶν, στὴν καλὴ ἰατρικὴ περίθαλψη, ἀλλὰ καὶ στὴν ἐπίδειξη ἀπὸ μέρους του, θείᾳ χάριτι, ὑποδειγματικῆς ὑπομονῆς καὶ καρτερίας στὴν δοκιμασία του.

Σημειωτέον, ὅτι ὑπὸ τοῦ ἰδίου, καθὼς καὶ ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, παρέχεται ἡ αὐθεντικὴ ἐνημέρωση περὶ τῆς ἐξελίξεως τῆς ὑγείας του, ἡ ὁποία βαίνει καλῶς χωρὶς καμμία σοβαρὴ ἐπιπλοκή, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐνδιαφερόμενοι καὶ τὸ Ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας μας προτρέπονται ὅπως μὴ δίδουν σημασία σὲ ποικίλες ἀνεύθυνες ἤ παραπλανητικὲς διαδόσεις.

Πηγή: https://www.ecclesiagoc.gr

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

Ἀθήνα, 11/24-11-2020

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΛΘΕ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΟΧΙ ''ΔΙΚΑΙΟΥΣ'', ΑΛΛΑ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ

Επίσκοπος Γαρδικίου κ. Κλήμης 

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

''ΕΦΑΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΩ''

Αείμνηστος Μητροπολίτης Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανός Α'

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΩΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ κ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Α': ΠΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ (Β' ΜΕΡΟΣ)

 

''Ο Μοναχός, ο οποίος θέλει να σωθή από τας 

παγίδας του πονηρού, μισεί την αυτοπεποίθησιν, 

δεν αποδέχεται αυτό που του υποβάλλει η καρδία 

του, δεν εμπιστεύεται εις την σύνεσιν και διάκρισίν 

του. Ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής συμβουλεύει:

 ''Προ αναιρέσεως των κακών, μη υπακούσης τη

 καρδία σου. Οίας γαρ ενθήκας έχει (=ό,τι περιέχει),

 τοιαύτας και προσθήκας επιζητεί''.

Αι είκοσιτρείς (23) σύντομαι επιστολαί, αι οποίαι περιέχονται εις το βιβλιαρίδιον αυτό,

είχον δημοσιευθεί εις το μηνιαίον περιοδικόν της Μονής μας ''Άγιος Κυπριανός'' κατά τα έτη 1981 - 1982. 
Απευθύνονται προς τον Μοναχόν γερο - Θεόκτιστον 
και κατ' επέκτασιν προς κάθε Μοναχόν και τονίζονται εν συντομία ορισμέναι βασικαί πτυχαί της μοναχικής ζωής. 
Θερμώς ευχόμεθα να βοηθήσουν αι επιστολαί αυταί τον Μοναχόν και την Μοναχήν 
της εποχής μας
-έστω και ολίγον-
εις το υψηλόν άθλημα της υπακοής, οπότε θα αισθανόμεθα ευτυχείς εν Κυρίω.



Τη 20ή Μαρτίου 1984 εκκλ. ημερ.
των μδ' αναιρεθέντων αγιοσαββαιτών Αββάδων



Εν Αρχιερεύσιν ελάχιστος



+ Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός

του Μακαριστού Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'

Φεβρουάριος 1981

Αγαπητέ μοι εν Κυρίω γερο - Θεόκτιστε, ευλόγησον!

Δι' ευχών του αγίου Γέροντός σου έρχομαι αυτήν την φοράν να σου γράψω διά τας προϋποθέσεις, αι οποίαι είναι απαραίτητοι προς πληροφορίαν του θείου θελήματος διά μέσου του πνευματικού Πατρός.

α) Πρέπει ο Μοναχός να μη πιστεύη εις τον εαυτόν του, ότι δύναται να οδηγηθή μόνος του εις οδόν σωτηρίας.

β) Οφείλει να κατευθύνη την καρδίαν του με απόλυτον ειλικρίνειαν προς το θέλημα του Θεού.

γ) Να ερωτά με πίστιν διά το κάθε τι τον Γέροντά του. Ο αββάς Δωρόθεος της Γάζης, ο οποίος ως κοινοβιάτης εβίωσεν εις βάθος ασυνήθιστον τα θέματα της υπακοής, σου συνιστώ δε ανεπιφυλάκτως τας πνευματικωτάτας Ομιλίας του, γράφει πολύ χαρακτηριστικά:

''Όντως εάν κατευθύνη τις την καρδίαν αυτού προς το θέλημα του Θεού, παιδίον μικρόν φωτίζει ο Θεός ειπείν αυτώ το θέλημα Αυτού.

Εάν δε μη θέλη τις μετά αληθείας το θέλημα του Θεού και προς Προφήτην εάν απέλθη προς την καρδίαν αυτού την στρεβλήν διδεί ο Θεός εις την καρδίαν του Προφήτου αποκριθήναι αυτώ, καθώς λέγει η Γραφή:

''εάν πλανηθή και λαλήση ο Προφήτης, εγώ ο Κύριος επλάνησα τον Προφήτην εκείνον'' (Ιεζεκ. ιδ' 9). Διά τούτο οφείλομεν πάση δυνάμει κατευθύνειν εαυτούς προς το θέλημα του Θεού και μη πιστεύειν τη ιδία καρδία''.

Ο Μοναχός, ο οποίος θέλει να σωθή από τας παγίδας του πονηρού, μισεί την αυτοπεποίθησιν, δεν αποδέχεται αυτό που του υποβάλλει η καρδία του, δεν εμπιστεύεται εις την σύνεσιν και διάκρισίν του.

Ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής συμβουλεύει: ''Προ αναιρέσεως των κακών, μη υπακούσης τη καρδία σου. Οίας γαρ ενθήκας έχει (=ό,τι περιέχει), τοιαύτας και προσθήκας επιζητεί''.

Ο νέος Μωυσής του Σινά, ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος, λέγει εις τους υποτακτικούς: ''Καν άπαντα κατά Θεόν ποιή και φθέγγεται ο τοιούτος εργάτης (ο ταπεινόφρων) ουδ' ούτως εαυτώ πιστεύει΄ σκόλοψ γαρ και βάρος τω πετεινώ το οικειόπιστον, ώσπερ τω υπερηφάνω το ετερόλεκτον''.

Όπως ο υπερήφανος μισεί την συμβουλήν και γνώμην του άλλου, έτσι και ο ταπεινός αποστρέφεται την ιδικήν του γνώμην, διάκρισιν και σύνεσιν, διότι ''ο ταπεινόνους πάντοτε το εαυτού θέλημα ως πλάνην βδελύττεται''.

Η αυτοπεποίθησις είναι η αιτία της πλάνης και της καταστροφής του Μοναχού. Επ' αυτού, συν Θεώ, θα επανέλθω. Τα σέβη μου εις τον άγιον Γέροντά σου και τας ταπεινάς μου ευχάς! Σε ασπάζομαι εν Κυρίω.

Ευχέτης προς Κύριον 

+ Ο Ωρωπού και Φυλής Κυπριανός

Μάρτιος 1981

Αγαπητέ μοι εν Κυρίω γερο-Θεόκτιστε, ευλόγησον!

Με την ευχήν του αγίου Γέροντός σου θα ήθελον να σου γράψω διά το θέμα της αυτοπεποιθήσεως.

Η πίστις εις τον εαυτό μας και τας δυνάμεις μας οπωσδήποτε προέρχεται από την υπερηφάνειαν και την έλλειψιν αυτογνωσίας. Η Αγία Γραφή μας διδάσκει να μη θεωρώμεν εμείς τους εαυτούς μας φρονίμους.

Ό,τι κάμνομεν, να το υποβάλλωμεν πάντοτε εν ταπεινώσει εις τους συνετωτέρους μας, ούτως ώστε το μεν λάθος να διορθωθή, το δε καλόν να γίνη καλύτερον.

Και βεβαίως οφείλει ο υποτακτικός να πιστεύη ακραδάντως, ότι ο Γέροντάς του είναι συνετώτερος, πολύ μάλιστα περισσότερον όταν υποτάσσεται εις αυτόν με πίστιν αδιάκριτον αναζητών το θείον θέλημα.

Ο Μοναχισμός, απιστών εις εαυτόν, πλουτίζεται με την χάριν του Θεού, η οποία δίδεται εις τους ταπεινούς, και ανοίγουν οι οφθαλμοί της ψυχής του και βλέπει με πολύ διαφορετικόν τρόπον.

Τότε συμβαίνει εκείνο, το οποίον αναφέρει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος: ''Κύριος μεν σοφοί τυφλοούς, τους των υπηκόων οφθαλμούς εν ταις του οδηγούντος αρεταίς, εν δε ταις ελλείψεσι σκοτοί΄ ο δε μισόκαλος τουναντίον''.

Μεγάλην μανίαν έχει ο μισόκαλος Διάβολος να πείση τον Μοναχόν να πιστεύση εις τον εαυτόν του και να κρίνη τον Γέροντά του, διότι γνωρίζει ότι έτσι κλείνεται ο ουρανός διά τον Μοναχόν, σκοτίζεται η διάνοιά του και οδεύει εις την καταστροφήν.

Οι άγιοι Πατέρες μας είναι πολύ αυστηροί ειδικώς εις το θέμα αυτό και απαιτούν από τους υποτακτικούς πίστιν αδίστακτον εις τον Γέροντα, να αποφεύγουν δε και να μισούν θανασίμως τους λογισμούς, οι οποίοι στρέφονται εναντίον του.

Όταν ο Μοναχός έχη πίστιν αδιάκριτον εις τον Γέροντά του, τότε κυριολεκτικώς ''πετάει'', διότι άγιοι Άγγελοι τον διακονούν και του εξομαλύνουν όλας τας δυσκολίας.

Βλέπεις λοιπόν, γερο - Θεόκτιστε, ότι ο εχθρός σε σκοτίζει να νομίζης, ότι πταίει ο Γέροντάς σου, το διακόνημά σου, η Μονή, οι αδελφοί κ.λ.π.;

Κανένα πρόβλημα δεν θα έχης, αν εμβαθύνης εν προσευχή εις το νόημα της αφιέρώσεώς σου, αν ευλαβήσαι τον Γέροντά σου και τους έχης εμπιστοσύνην, αν απιστής εις τον εαυτόν σου, διότι ''υπακοή έστιν, απιστείν εαυτώ εν τοις καλοίς άπασι μέχρι τέλους ζωής'' (Κλίμαξ).

Μεταβίβασε τας ευχάς και τα σέβη μου εις τον άγιον Γέροντά σου.

Καλήν Τεσσαρακοστήν!

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου του αειμνήστου 

Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Α'

''Προς Μοναχούς''.

'Εκδοση Ι. Μ. Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής,

Φυλή 1984, σελ. 6-9.

ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΣΕ ΝΑΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΡΙΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

Δημοσιεύουμε Θαῦμα τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, ὅπως μᾶς μεταφέρθηκε ἀπὸ παλαιὰ ἐκπαιδευτικό, συγγενὴ γνωστοῦ στελέχους τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία ὑπηρέτησε στὴν Δεσφίνα Φωκίδος κατὰ τὰ ἔτη 1967-70, ὅπως τῆς τὸ διηγήθηκε ἡ ἴδια ἡ κυρία ποὺ τὸ ἔζησε:

Στὴν περιοχὴ τῆς Δεσφίνας, σὲ παραλιακὴ πλαγιὰ πρὸς τὴν Ἰτέα, βρίσκεται Ἐξωκκλῆσι τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ ἀνάμεσα σὲ ἀραιὰ ἀγροτόσπιτα.

Σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτά, πολὺ πλησίον τοῦ Ναΐσκου, κάποια χρονιὰ ποὺ ξημέρωνε ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου μὲ τὸ Παλαιό, ἕνα ζεῦγος εὐσεβῶν Δεσφινιωτῶν βρισκόταν ἐκεῖ στὸ ἀγροτόσπιτό τους γιὰ τὴν φροντίδα τῶν κτημάτων τους. 

Τὴν νύχτα ἐκείνη ἄρχισε νὰ βρέχει ραγδαία καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀνησύχησαν μήπως ἡ καταρρακτώδης βροχὴ ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὸ βουνό, κάνει ζημιὰ στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ. Ἡ σύζυγος, ὀνόματι Σοφία, ἀκολουθοῦσε τὸ Πάτριο Ἑορτολόγιο καὶ ἤξερε ὅτι ξημερώνει ἡ γιορτή του.

Τότε καὶ οἱ δύο μαζὶ ἄρχισαν νὰ παρακαλοῦν τὸν Ἅγιο νὰ ἐμποδίσει τὴν πλημμύρα. Σὲ πολὺ προχωρημένη ὥρα τῆς νύχτας, ἄκουσαν κτυπήματα, σὰν κάποιος νὰ ἔσκαβε δίπλα στὸν Ναό!

Παραξενεύτηκαν γιατὶ ἦταν ἀδύνατο σ’ αὐτὴ τὴν ἐρημιὰ ἐν ὥρᾳ καταιγίδος νὰ ὑπάρχει ἄνθρωπος ἐκεῖ καὶ μάλιστα νὰ ἐργάζεται!

Συνέχισαν τὴν προσευχὴ καὶ τὸ πρωὶ ποὺ κόπασε ἡ βροχὴ βλέπουν κατάπληκτοι, πίσω ἀπὸ τὸν Ναό, ἀνοιγμένο αὐλάκι ποὺ ἔδιωχνε τὰ νερά!

Ὁ σύζυγος ποὺ δὲν ἀκολουθοῦσε τὸ Παλαιό, ὁμολόγησε τὸ Θαῦμα καὶ ὑποσχέθηκε νὰ ἑορτάζει τὸν Ἅγιο Μηνᾶ κι αὐτὸς μὲ τὸ Ὀρθόδοξο Ἑορτολόγιο!

Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ

''Όμως, οι Κορίνθιοι (...) κοινωνούσαν όπως, όπως,
καταφρονώντας το Σώμα του Χριστού. Εν τω
μεταξύ απορούσαν και έλεγαν, γιατι να συμβαίνουν
τόσοι πρόωροι θάνατοι, τόσες βαριές αρρώστιες;!
Έρχεται λοιπόν ο Παύλος και τους εξηγεί, ότι όλα
αυτά συμβαίνουν, επειδή κοινωνείτε όπως, όπως.
''Έτσι εξηγείται, γιατι έχετε ανάμεσά σας πολλούς
 ελαφρά και βαριά αρρώστους, καθώς και αρκετούς
θανάτους'' (Α' Κορ. 11. 30)''.

1. <<Πασχαλιά>> 

''Πασχαλιά'' (Πάσχα, Ανάσταση) αποκαλούσε η ευσέβεια του λαού μας τη Θ. Κοινωνία. ''Πάσχα θα κάμω πάλι σήμερα, γιατι θα κοινωνήσω πάλι'', έλεγε ο ποιητής Γ. Βερίτης (+1948).

Και Πάσχα σημαίνει άφεση αμαρτιών και αιώνια Ζωή. Ε! Γι' αυτό μεταλαμβάνουμε΄ ''εις άφεσιν αμαρτιών14 και ζωήν αιώνιον''΄ γι' αυτό, και πολύ σοφά, ο λαός αποκαλούσε τη Θ. Κοινωνία ''Πασχαλιά''΄ (ένιωθε, κοινωνώντας, ανάλαφρος, γιατι έφευγε από πάνω του το βάρος των αμαρτιών του).

Ο Χριστός είναι ''ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου'' (Ιω. 1:29). ''Δεν φορτώθηκε την αμαρτία μια φορά, αλλά τη φορτώνεται συνεχώς, αυτό σημαίνει ο αίρων. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι σταυρώνεται συνεχώς για τις αμαρτίες μας΄ μια φορά σταυρώθηκε.

Όμως, κάθε φορά που εμείς συμμετέχουμε στη σταυρική Του θυσία (κοινωνούμε), καθαριζόμαστε από τις αμαρτίες μας, γι' αυτό λοιπόν ο Κύριος φορτώνεται διαπαντός τις αμαρτίες μας''.15

''Όποτε κοινωνείτε, τον θάνατον αυτού καταγγέλλετε'' (Α' Κορ. 11. 26)΄ ''όποτε κοινωνείτε (ερμηνεύει ο Άγιος), γιορτάζετε το Πάσχα΄ (θάνατος και Ανάσταση Χριστού πάνε μαζί). Άρα Πάσχα δεν είναι η μεγάλη γιορτή της Αναστάσεως, αλλά η μετοχή μας στη Θ. Ευχαριστία.16 

''Η δική μας γιορτή του Πάσχα, συνίσταται στο γεγονός ότι θυσιάσθηκε για χάρη μας ο Χριστός'' (Α' Κορ. 5. 7). ''Επομένως, κάθε φορά που μετέχουμε στη θυσία του Χριστού (=κοινωνούμε), είτε είναι Παρασκευή, είτε είναι Σάββατο είτε είναι Κυριακή, κάποια γιορτή, έχουμε Πάσχα.

Το γνωρίζουν εκ πείρας, όσοι κοινωνούν!''.17 ''Δεν υπάρχει διαφορά (συνεχίζει ο Άγιος) ανάμεσα στη γιορτή της Αναστάσεως και στη Θ. Ευχαριστία. Το ίδιο πράγμα είναι! Ας μην βλέπουμε λοιπόν διαφορετικά τη γιορτή της Αναστάσεως, με την εκάστοτε Θ. Ευχαριστία!

Δεν είναι αγιώτερο το Σώμα που αναστήθηκε εκ νεκρών με αυτό που κοινωνούμε' είναι ένα και αυτό' ''μία δύναμις εστί, μία αξία, μία χάρις''. Η μόνη διαφορά είναι, πως στη γιορτή της Αναστάσεως έχουμε πλήθος λαού με τα γιορτινά του, και τα παραπετάσματα...!''.18 

(Πιθανόν ο Άγιος να εννοεί τα ειδικά ''χωρίσματα'', τους ''διαδρόμους'', που έβαζαν στους Ναούς ανήμερα του Πάσχα, ένεκα του πλήθους). Όμως, ο Άγιος ξεκαθαρίζει, πως μόνο αν κοινωνείς άξια, γιορτάζεις το Πάσχα. 

Διαφορετικά και το Πάσχα να κοινωνήσεις, δεν γιορτάζεις Πάσχα' (και πως να το γιορτάσεις, τη στιγμή που δεν κοινωνείς ''εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον;). ''Ο κατηχούμενος δεν γιορτάζει ποτέ το Πάσχα, γιατι δεν μετέχει στη Θ. Ευχαριστία, και ας νηστεύει κάθε χρόνο.

Ενώ αυτός που δεν νηστεύει, αν προσέλθει με καθαρή συνείδηση, γιορτάζει το Πάσχα, είτε κοινωνεί σήμερα, είτε αύριο, είτε οποτεδήποτε...''. (...). Αν δηλαδή σήμερα, που δεν είναι Πάσχα, κοινωνήσεις με καθαρή ψυχή, γιορτάζεις πραγματικά το Πάσχα!''.

''Τί κάνουμε εμείς; Χωρίς να καθαρισθούμε από τις αμαρτίες μας, κοινωνούμε το Πάσχα, και νομίζουμε πως έτσι γιορτάσαμε το Πάσχα. Όχι...! Δεν είναι έτσι...!''.19 

2. Ο ''απόστολος'' της Μ. Πέμπτης 

Η Εκκλησία τη Μ. Πέμπτη γιορτάζει τα ''γενέθλια'' της Θ. Ευχαριστίας. Και με αφορμή αυτό, διαβάζεται, κατά τη Θ. Λειτουργία, ένα ''απόσπασμα'' από μια σχετική επιστολή που έστειλε ο απόστολος Παύλος στους Κορινθίους χριστιανούς, πνευματικά του τέκνα.

Μεταξύ των άλλων έγραφε: ''Όποιος λοιπόν τρώει τον Άρτο και πίνει το Ποτήριο του Κυρίου με τρόπο ανάξιο γίνεται ένοχος αμαρτήματος απέναντι στο Σώμα και στο Αίμα του Κυρίου.

Γι' αυτό πρέπει να εξετάζει κανείς προσεκτικά τον εαυτό του, και τότε να τρώει από τον Άρτο, και να πίνει από το Ποτήριο. Γιατι όποιος τρώει τον Άρτο και πίνει τον Οίνο με τρόπο ανάξιο, χωρίς να αναγνωρίζει σ' αυτά το Σώμα του Κυρίου, αυτό που τρώει κι αυτό που πίνει φέρνουν πάνω του καταδίκη΄

Έτσι εξηγείται, γιατι έχετε ανάμεσά σας πολλούς ελαφρά και βαριά αρρώστους, καθώς και αρκετούς θανάτους'' (Α' Κορ. 11. 27-30).20 

Ο Παύλος δεν έστειλε την επιστολή σε ανθρώπους, που έπεφταν σε μεγάλα αμαρτήματα, που δεν χρειάζεται αυτο-εξέταση για να τα ''ανακαλύψεις'' (γιατι ''προδίδονται'' από μόνα τους, τύπτοντας τη συνείδηση), αλλά σε νεοφώτιστους χριστιανούς' που ως άνθρωποι έπεφταν σε ελαφρά αμαρτήματα΄ θυμό, οργή, καταλαλιά και τα σχετικά, που για να τα ανακαλύψεις, ''πρέπει να εξετάζει κανείς προσεκτικά τον εαυτό του'' (Α' Κορ. 11. 28).

Όμως, οι Κορίνθιοι αυτό δεν το έκαναν, και κοινωνούσαν όπως, όπως, καταφρονώντας το Σώμα του Χριστού.

Εν τω μεταξύ απορούσαν και έλεγαν, γιατι να συμβαίνουν τόσοι πρόωροι θάνατοι, τόσες βαριές αρρώστιες;!21 Έρχεται λοιπόν ο Παύλος και τους εξηγεί, ότι όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή κοινωνείτε όπως, όπως.

''Έτσι εξηγείται, γιατι έχετε ανάμεσά σας πολλούς ελαφρά και βαριά αρρώστους, καθώς και αρκετούς θανάτους'' (Α' Κορ. 11. 30).

Ο Θεός είναι πάντα ο ίδιος. ''Πολλές φορές στέλνει στον σατανά αυτούς που κοινωνούν ανάξια, για να τους βασανίσει. Όταν λοιπόν ακούσεις ότι τυχαίνουν αρρώστιες, επιβουλές, συμφορές, πένθη, θάνατοι, γίνονται ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο!''22 

Ισχύσει και το αντίστροφο: Για όποιον κοινωνεί άξια, η Θ. Κοινωνία του γίνεται πηγή πολλών χαρισμάτων, φυσικά και θεραπείας ασθενειών.

Η αιμορροούσα γυναίκα υπέφερε δώδεκα χρόνια από την αρρώστιά της. Είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία στους γιατρούς, αλλά κανένας δεν μπόρεσε να τη γιατρέψει. Και μόλις άγγιξε με φόβο την άκρη του ενδύματος του Χριστού, έγινε καλά (Λουκ. 8. 43-44).

Πόσο πιο μεγάλη δύναμη θα λάβει αυτός που βάζει μέσα του ολόκληρο τον Χριστό!23 ''Νόσων πολυτρόπων, αλεξιτήριον'' είναι η Θ. Κοινωνία.24 Μπορεί να ''αναστήσει'' άνθρωπο από κωματώδη κατάσταση.

Σε χωριό της Άρτας, μόλις ο παπάς κοινώνησε κάποιον που ήταν σε κώμα, σηκώθηκε και περπάτησε!

3. Πνευματικός αγώνας και Θ. Κοινωνία 

''Κοινωνώ, για να πάρω δύναμη στον πνευματικό μου αγώνα'', λες. Αν όντως αγωνίζεσαι, έχεις δίκιο. Όμως, αγωνίζεσαι; Για να κάνουμε μια εξέταση:

Δεν προσέχεις τους λογισμούς σου. (''Ουροδοχείο του διαβόλου κατάντησε η διάνοιά μου'', έλεγε ένας Γέροντας).

Δεν προσέχεις το στόμα σου. Φλυαρείς, αργολογείς, κατακρίνεις, ιεροκατακρίνεις.

Δεν προσέχεις τα μάτια σου. Βλέπεις άσχημα θεάματα, στο ίντερνέτ, στην τηλεόραση.

Δεν προσέχεις τ' αυτιά σου. Ακούς άσεμνα λόγια και τραγούδια.

Τα χέρια σου είναι σφικτά στην ελεημοσύνη.

Τρως μέχρι διαρρήξεως της κοιλίας σου. Η νηστεία και μάλιστα ή άνευ ελαίου σου είναι εφιάλτης.

Κάνεις το πρωί στα γρήγορα την προσευχή σου, έτσι για να ξεμπερδεύεις΄ στη συνέχεια πίνεις με άνεση το καφεδάκι σου.

Στις συναναστροφές με τον πλησίον σου, με τον (την) σύζυγό σου, τον αδελφό σου, το παιδί σου, τον συνεργάτη σου, τον φίλο σου, τον γείτονά σου, είσαι όλο κατάκριση και καταφρόνηση του άλλου (και ο άλλος είναι εικόνα Θεού!).

Το βράδυ κάνεις ξανά μια σύντομη προσευχή, και πέφτεις στο κρεβάτι. Και κοινωνείς συχνά με το σκεπτικό, να πάρεις δύναμη στον πνευματικό σου αγώνα!

Ο Άγιος λέει πως αν δεν αγωνίζεσαι, η μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων δεν σε ωφελεί΄ ''(...) ου μυστηρίων κοινωνία, ου τράπεζα ιερά, ουχ η απόλαυσις του σώματος, ουχ η κοινωνία του αίματος (...) ωφελήσαι δυνήσεται, εάν μη βίον ορθόν και θαυμαστόν και πάσης αμαρτίας απηλλαγμένον έχωμεν''.25

Αν λοιπόν θέλεις να ωφεληθείς, μία είναι η οδός: Αγωνίσου΄ κόψε τα μικροαμαρτήματα΄ τον θυμό, την κατάκριση, τη γαστριμαργία, πρόσεξε τα αυτιά σου, τα μάτια σου, προπαντός τη γλώσσα σου (που ''κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει''). ''Διόρθου τα πλημμελήματα, και ούτω μετά καθαρού του συνειδότος τη ιερά άπτου τραπέζης και της αγίας μέτεχε θυσίας''.26

Ο καλός ποιμένας δεν ησυχάζει (το θέμα είναι σοβαρό!). ''Πέφτει'' στα πόδια των πιστών και τους ικετεύει΄ να κόψουν όλες τους τις αμαρτίες, και κατόπιν να προσέλθουν στα μυστήρια.

Ιδού οι συγκινητικές του εκκλήσεις: ''Παρακαλώ, θερμοπαρακαλώ, ικετεύω και με όλη μου την ψυχή αξιώνω, ''πετάξτε'' από πάνω σας κάθε αμαρτία, και τότε να κοινωνήσετε''.27

Λένε: ''Όταν κοινωνήσεις, μη φοβάσαι, γιατι έχεις μέσα σου τον Χριστό''. Να φοβάσαι! Μπορεί να έβαλες μέσα σου τον Χριστό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εξαλείφθηκε από μέσα σου η τάση προς την αμαρτία.

Αν δεν αγωνισθείς, κινδυνεύεις να αμαρτήσεις. Η Θ. Κοινωνία δεν θα σου κλείσει τον δρόμο προς την αμαρτία. Δεν ενεργεί όπως το φάρμακο.

Παίρνεις λ. χ. φάρμακο, για να προφυλαχθείς από την ελονοσία. Πας στην Αφρική, έρχεσαι σε επαφή με τα μικρόβια, αλλά δεν σε ''κυριεύουν''. Αυτό δεν οφείλεται στη δική σου προσπάθεια, αλλά στο φάρμακο που πήρες.

Όμως για να αντιμετωπίσεις την ασθένεια της αμαρτίας, χρειάζεται και η δική σου προσπάθεια. Βροντερά παραδείγματα: Ο Πέτρος και ο Ιούδας.

Είχαν και οι δυο κοινωνήσει. Ο πρώτος αρνήθηκε τον Χριστό, ο δεύτερος Τον πρόδωσε, έχοντας και οι δυο τους τη Θ. Κοινωνία στο στόμα!

Η Θ. Κοινωνία δεν εμπόδισε ούτε τον Ιούδα από την προδοσία και την αυτοκτονία, ούτε τον Πέτρο από την άρνηση του Χριστού, γιατι ακριβώς δεν αγωνίσθηκαν.

Αν μάλιστα κοινωνήσεις ανάξια, διαφθείρεσαι ακόμα πιο πολύ΄ ''μάλλον αυτήν (την ψυχή) διαφθείρει και απόλλυσιν'',28 με αποτέλεσμα να οδηγείσαι πιο εύκολα (!) στην αμαρτία!

14. Η Θ. Κοινωνία δεν συγχωρεί από μόνη της αμαρτίες. Πρέπει πρώτα να τις κόψουμε' να πάμε μετά στο ''πλυντήριο'' (=εξομολόγηση) και μετά στο ''στεγνωτήριο'' (=Θ. Ευχαριστία). Τί άφεση θα πάρουμε, κοινωνώντας, όταν εμμένουμε στην αμαρτία;

15. Εις το κατά Ιωάννην ΙΗ'. P.G. 59. 116. (Τα κείμενα του Αγίου παρατίθενται σε ελεύθερη μετάφραση).

16. Εις Α' προς Τιμόθεον Ε'. P.G. 62. 530 κ' κατά Ιουδαίων Γ' P.G. 48. 867.17.

17. Εις Α' Τιμόθεον Ε'. P.G. 62. 530.

18. Αυτόθι.

19. Κατά Ιουδαίων Γ'. P.G. 48. 868.

20. Ερώτημα: Εμείς σαν ιερείς, υπεύθυνοι για τη σωτηρία του λαού του Εσταυρωμένου Ιησού, αυτή τη ''λεπτομέρεια'' - αυστηρή προειδοποίηση - (Α' Κορ. 11. 30), τη λέμε στο λαό του Θεού; Αν όχι, τότε του λέμε τη μισή αλήθεια...!

21. Εις Α' Κορινθίους ΚΖ' P.G. 61. 234.

22. Εις Α' προς Τιμόθεον Ε' P.G. 62. 529 κ' περί Ακαταλήπτου ΣΤ'. P.G. 48. 479.

23. Εις το κατά Ματθαίον ΜΘ'. P.G. 58.507.

24. Κανόνας Θ. Μεταλήψεως, ωδή α'.

25. Οι Ισραηλίται υπό την νεφέλην P.G. 51. 250. Επί τη ευκαιρία: Ο Όσιος Ιωάννης της Κλίμακος στο περίφημο βιβλίο του ''Κλίμακα'', δίνει οδηγίες για το πως ο άνθρωπος θα ανεβεί πνευματικά, φθάνοντας στο ''απέραντον πέρας της αρετής'' ?(Λόγος 26. Β. 37). Το αξιοσημείωτο είναι εδώ, ότι ο μεγάλος αυτός ''Καθηγητής'', δεν αναφέρει τη Θ. Κοινωνία σαν ''μέσο'', που οδηγεί τον πιστό στην ατέλειωτη τελειότητα. Επιμένει στον προσωπικό, πνευματικό αγώνα. Γιατι ξέρει και αυτός πολύ καλά, ότι αν δεν αγωνίζεσαι, η Θ. Κοινανία δεν σε ωφελεί.

26. Περί Μετανοίας ΣΤ'. P.G. 49. 322.

27. Περί Μετανοίας ΣΤ'. P.G. 49. 229.

28. Εις την προδοσίαν του Ιούδα Α'. P.G. 49. 380-1.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Απόσπασμα εκ του βιβλίου 

''Πώς και πότε Κοινωνούμε'' του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, 

με επιμέλεια-παρουσίαση 

του Αρχιμανδρίτη Βασιλείου Μπακογιάννη. 

Εκδόσεις ''Θαβώρ'', δ' έκδοση, σελ. 13-22. 

Αγρίνιο 2016.

''ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΡΑΠΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΤΟΥ ΡΙΟΥ'' ΑΛΕΞΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

''Με το προφητικό του χάρισμα διείδε τα σχέδια
των δυτικών και Άγγλων να ενισχύσουν την ιδέα
 ώστε ως επιτακτική ανάγκη να επανασυσταθεί το
εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη και αργότερα να
ανεγερθεί ο Ναός του Σολομώντα, όπως διαφημιζόταν
 και σε εφημερίδες της τότε εποχής, σημειώνει δε, ότι
γι' αυτό και οι εβραίοι είχαν γίνει συμμέτοχοι του
 ιερόσυλου φόνου του οικουμενικού πατριάρχη το 1821.
Για τους σκοτεινούς σκοπούς αυτούς, σημειώνει, κίνησαν
εμμέσως μέσω της Γαλλίας και με τρόπους απόκρυφους
και μυστικούς, τη συνωμοσία κατά του έθνους''.

Για τους πρωτομάρτυρες του μετακαποδιστριακού κράτους της Βαυβαροκρατίας

Όταν το 2008 κυκλοφόρησε το βιβλίο του καθηγητή Αλεξίου Παναγοπούλου ''Κοσμάς Φλαμιάτος και Παπουλάκος στις Φυλακές Αράπη του Ρίου'', θεωρήσαμε την έκδοσή του, ως εκπληκτική συγκυρία, για τα δεινά που θα ακολουθούσαν την πτωχοποίηση της χώρας (2009) και του αυτοεγκλεισμού του έθνους στους χρηματοπιστωτικούς δουλέμπορους της Δύσης. Για έναν καθόλου παράδοξο τρόπο, η ενθύμηση και υπόμνηση των πρωτομαρτύρων του μετακαποδιστριακού κράτους Κοσμά Φλαμιάτου και Παπουλάκου ήρθαν έτι μια φορά να διαφωτίσουν και να επισημάνουν την τεκτονική δρομολόγηση αυτού του εθνικού προτεκτοράτου, που πάντοτε δεμένο στο άρμα της Εσπερίας ακρωτηριαζόταν ανεξάντλητα μπροστά στον ορθολογισμό της και αποσυντίθετο από τις φαύλες, νεωτεριστικές αιρέσεις της. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε και το εφαλτήριο κίνητρο για την αναδημοσίευση του βιβλίου του Μοναχού Κοσμά ''Φωνή Ορθόδοξος και σπουδαία'' μετά εμβριθούς σχολιασμού του και της σύνδεσής του με την σημερινή επικαιρότητα εδώ. Ο συγγραφέας του βιβλίου μας θύμισε ακόμη, αυτό που έλεγε σε κάποια χρονική στιγμή ο μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, πως ''στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών μας δίδασκαν, πως ο Φλαμιάτος ήταν περίπου ένας φονταμελιστής, και να, σήμερα, που ο ίδιος δικαιώθηκε για όσα είπε και κυρίως για όσα προείδε''! Και ο κ. Αλέξιος Παναγόπουλος, πλην της επεξηγηματικής εξιστόρησης του έργου του Κοσμά Φλαμιάτου συνέδεσε συμπληρωματικά το Χθες με το Σήμερα για να αποκαλυφθεί περίτρανα η μεγαλειώδης... ταυτοπροσωπία του! Δηλαδή, το πώς ο Μοναχός Κοσμάς (από το 1849 ακόμη) ομιλούσε ήδη για ''εποχή του Αντιχρίστου'' και για τις επίβουλες μεθοδεύσεις αυτής της Εσπερίας, που με το δεκανίκι της Μασονίας, δημιουργούσε ένα κράτος ορθολογιστικό, εθνικό και αποορθοδοξοποιημένο. Ένα επαρχιακό κράτος, στο οποίο οι πολιτικοί εκλέγονται με την άδεια της Μασονίας, οι κρατούντες εκκλησιαστικοί ταγοί ''εξαϋλώνονται'' πνευματικά μέσα από τον αιρετικό ερμαφροδιτισμό του Οικουμενισμού και ένας λαός που στο σύνολό του φυγοδικεί στις εγκόσμιες -δυτικού τύπου- υλιστικές απολαύσεις και μόνο. Αυτά τα οποία ζούμε σήμερα, ως κοινωνικός, ανθρωποκεντρικός μετασχηματισμός και ως αλλοιωμένη κρατούσα Εκκλησία, ο Μοναχός Κοσμάς τα είχε προβλέψει επακριβώς: την δημοσιουπαλληλοποίηση του Κλήρου, την δημιουργία της Ιονίου Ακαδημίας μέχρι και την Θεολογική Σχολή της Χάλκης, ως ''παιδευτήρια αλλοτρίων δογμάτων της Εσπερίας'', την εισβολή της Αγγλοκρατίας με την εισαγωγή του αγγλοσαξωνικού πολιτικού μοντέλου, την επιβολή του όρκου σε υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες και την αλλοίωση της Εκκλησίας μέσω του ''συγχρωτισμού'' της με τα αιρετικά κατασκευάσματα της Δύσης. Ένα δεύτερο σημείο του πονήματος του βιβλίου του κ. Παναγοπούλου υπενθυμίζει ακόμη, πως ο γνήσιος ζηλωτισμός των πρωτομαρτύρων του μετακαποδιστριακού κράτους εν γένει είναι ''κατ' επίγνωσιν'' και ουχί ανεπίγνωστος, καθώς ο Μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος στιγμάτιζε με παρρησία τα κακώς κείμενα, κινούμενος από έναν ορθόδοξο ευπρεπισμό και μία πνευματική κοσμιότητα, που παρασάγγας απέχει σήμερα από τον φασισμό της εμμονικής ιδεοληψίας και του ανερυθρίαστου, ''πεζοδρομιακού'' λόγου. Σήμερα δυστυχώς, η αντίδραση στις επιβουλές του Καίσαρος -πυκνά-συχνά- μετουσιώνεται και ερμηνεύεται με έναν απίστευτο λεκτικό τραμπουκισμό και μία επηρμένη εξαλλοσύνη, εκεί, όπου ο εκκλησιαστικός λόγος υπολείπεται. Αυτές οι πρακτικές -βεβαίως- συνιστούν μία απερίγραπτη και αντιεκκλησιαστική εκ δεξιών πλάνη, πείθοντας τους ίδιους, τους καθοδηγούμενους ''δεσμώτες'' της, πως η διαμαρτυρία ακόμη και στα της Πίστης χωρεί ακόμη και τις ύβρεις! Εν κατακλείδι, η κοινωνική επικαιρότητα, που με τόση εκπληκτική πρόρρηση και ευσυνειδησία προέβλεψαν οι Κοσμάς Φλαμιάτος και Παπουλάκος (και όχι μόνο) απαιτεί την Χριστολογική διαχείρισή της και το ανυπέρβλητο εκκλησιαστικό ήθος της. Η Ιστορία που διαχρονικά πάντοτε -δυστυχώς- επαναλαμβάνεται: μεταξύ του Καίσαρα και του Χριστού πολλοί επιλέγουν -ασυνείδητα- τον Βαραββά!

Γιώργος  Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

''ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΡΑΠΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ ΤΟΥ ΡΙΟΥ''

(Απόσπασμα)

Η μνήμη είναι το ιστορικό μεγαλείο της λήθης. Το σύνθημα ανήκουμε στην δύση είναι ένα καλό πολιτικό σύνθημα επιλογής, αλλά δίχως να συγχέουμε τα ιερά και τα όσια της καθ' ημάς αντατολής.

Μπροστά στο έγκλημα της εθνικής διαστροφής, οι φιλοκαλικοί πατέρες λαϊκοί και κληρικοί αντιστάθηκαν σθεναρά, γι' αυτό ο Μακρυγιάννης χαρακτηρίσθηκε σχιζοφρενής και επικίνδυνος για την δημόσια τάξη και ασφάλεια. Δεν είναι ο ίδιος, λένε, κάποιοι πονηρά σκεπτόμενοι, στα ''Απομνημονεύματα'' και στα ''Οράματα'' δήθεν είναι άλλος.

Αλλά ψεύδονται γιατι ο Μακρυγιάννης είναι παντού ο ίδιος, δεν άλλαξε χρώματα, δεν ήταν καιροσκόπος, ήταν ευεργέτης για το Έθνος και όχι επικίνδυνος ή προδότης. Θα σάπιζε στα μπουντρούμια σαν τον Φλαμιάτο, εάν δεν τον έσωζε η Χάρη του Θεού και οι Άγιοι με τους οποίους συνομιλούσε προσευχόμενος45.

Το μετακαποδιστριακό κράτος ή αλλιώς δαιμονιώδες προτεκτοράτο της εσπερίας, θέλησε να σκοτώσει σωματικά και ηθικά τους πρωτομάρτυρες του Ελλαδικού κράτους, ώστε να εξαφανιστούν τα ίχνη τους, σαν να μην υπήρξαν ποτέ, γι' αυτό τους χλεύασε, τους διαπόμπευσε, τους ταπείνωσε άχρι θανάτου. Η θρησκεία βρίσκεται πάντοτε στο προσκήνιο των προς συζήτηση συνταγματικών ρυθμίσεων τόσο παλαιοτέρων όσο και νεωτέρων, αλλά οι ίδιοι τύποι ανθρώπων μας οδηγούν να επιλέγουμε τυράννους46.

Να διευκρινίσουμε ότι για την ημερομηνία τελευτής του Κοσμά Φλαμιάτου, υπάρχει μια σύγχυση, μεταξύ Απριλίου και Ιουλίου, ο Κωνσταντίνος Οικονόμου47 ο εξ Οικονόμων αναφέρει ότι ότι ο Κοσμάς Φλαμιάτος κλείσθηκε σε υγρή φυλακή του φρουρίου της Πάτρας στις 21 Μαϊου 1852, δίχως να μας προσδιορίζει ότι κατόπιν μεταφέρθηκε στο κάστρο αράπη του Ρίου, μέσα εκεί στην δυσφορία και μολυσμένη φυλακή του φοβερού κάστρου του αράπη,

το οποίο από το 1831 είχε μετατραπεί σε σε δυσβάστακτο κάτεργο των πάλαι ποτέ αγωνιστών για την ελευθερία της πατρίδας, εκεί θλιβόμενος και κακουχούμενος, εγκαταλελειμένος από κάθε ιατρική φροντίδα εκοιμήθη στις 9 ή 19 Ιουλίου, σύμφωνα με τον Κων. Οικονόμου και με το σχόλιο της εφημερίδας ''Αιών'' αρ. 1277 και 1290.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι εκοιμήθη μήνα Απρίλιο, αυτό μάλλον δεν τεκμηριώνεται. Για το κάστρο του Ρίου μιλά και ο Τάσος Γκριτσόπουλος στην Θ. Η. Ε. και ο Κωνσταντίνος Σαρδελής, στο πόνημά του, ότι εκεί στάλθηκε για λίγο και ο Παπουλάκος.

Πιθανόν εκεί είχαν αποφασίσει να κλείσουν όλους τους συνεργάτες του Φλαμιάτου για να τους αφήσουν εγκαταλελειμμένους στην δυσωδία και απόγνωση δίχως ιατρική βοήθεια, ώστε να περάσει ο καιρός και να αποθαρρυνθούν ή να πεθάνουν από τις κακουχίες ή να τον δηλητηριάσουν, όπως ειπώθηκε, και κατόπιν δίχως δίκη, όπως και έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου να εκδώσουν τόσο δόλια ένα δικαστικό βούλευμα ώστε να χαρακτηρίζουν το δήθεν έγκλημα της καθοσιώσεως ως απλό πλημμέλημα.

Ο Κων. Οικονόμου χαρακτηρίζει τον Φλαμιάτο ''άνθρωπο του Θεού, Θεοφιλή, πολύαθλον και αθλητήν του Χριστού'', απ' αυτόν εμπνεύστηκε και ο Ιγνάντιος Λαμπρόπουλος (ο διδάσκαλος του ιδρυτή της αδελφότητας θεολόγων της ''Ζωής'' του Ευσέβιου Ματθόπουλου).

Η ύπουλη πολιτική των Άγγλων τεκτόνων είχε σκοπό να μειώσει το ελεύθερο ορθόδοξο φρόνημα της Επτανήσου.

Η πολιτικοθρησκευτική κρίση στην εποχή του Φλαμιάτου συνοδευόταν και από την μεθοδική εμπλοκή των μασόνων σε όλη την Μεσόγειο, Τουρκία και Μέση Ανατολή48.

Ενώ όσα τότε έγραφε έχουν απόλυτη και τελεία εφαρμογή και επικαιρότητα στις πλήρεις ταραχής και σύγχυσης αποκαλυπτικές ημέρες μας,

γιατι με προφητικό χάρισμα προείδε με ακρίβεια την σημερινή πραγματικότητα και κατάσταση, τις ραδιουργίες των σκοτεινών δυνάμεων εις βάρος της Ορθοδοξίας και του Ελληνικού Έθνους μέσω της ξένης επιβουλής, όπως την περιγράφει στο έργο του:

''Φωνή Ορθόδοξος και σπουδαία, περιεκτική πολλών γνώσεων και τα μέγιστα περίεργος εις ανακάλυψίν της κατά των ορθοδόξων επιβουλής εις ορθόφρονα συμβουλήν και διά την εκ του επικειμένου κινδύνου ασφαλείαν και κοινήν σωτηρίαν και περί της μελλούσης καταστάσεως των καθ' ημάς πραγμάτων'',

η οποία εξεδόθη στην Αθήνα το 1849, υπό του Ι. Μ. και για δεύτερη φορά υπό του ΕΜ. Γ. Κ. Β. Κ., στην Αθήνα, το 1910 και για τρίτη φορά από τις εκδόσεις ''Σπανός'' στην Αθήνα, το 1976.

Με το προφητικό του χάρισμα διείδε τα σχέδια των δυτικών και Άγγλων να ενισχύσουν την ιδέα ώστε ως επιτακτική ανάγκη να επανασυσταθεί το εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη και αργότερα να ανεγερθεί ο Ναός του Σολομώντα, όπως διαφημιζόταν και σε εφημερίδες της τότε εποχής, 

σημειώνει δε, ότι γι' αυτό και οι εβραίοι είχαν γίνει συμμέτοχοι του ιερόσυλου φόνου του οικουμενικού πατριάρχη το 1821.

Για τους σκοτεινούς σκοπούς αυτούς, σημειώνει, κίνησαν εμμέσως μέσω της Γαλλίας και με τρόπους απόκρυφους και μυστικούς, τη συνωμοσία κατά του έθνους49.

Ο Φλαμιάτος διέβλεψε μέσω των Άγγλων την προώθηση σκοτεινών ραδιουργιών σε όλη την Μεσόγειο, μάλιστα σημειώνει ότι για τον σκοπό αυτό έστελναν περιηγητές, ώστε να καταγράφουν τα ήθη και τα έθιμα των λαών, τους τρόπους, την δύναμη και την διαγωγή του λαού, ώστε άνετα να ασκήσουν την δημαγωγία τους.

Από την άλλη επαινούσε την πατρική συμπάθεια της Ρωσίας ως ομόδοξης χώρας, η οποία ανεδείκνυε σε θέσεις εκκλησιαστικές, διδασκαλικές και πολιτικές, όσους Έλληνες κατέφευγαν σ' αυτήν, αναφέροντας ως παραδείγματα τον Ε. Βούλγαρη, τον Ν. Θεοτόκη, τους Ζωσιμάδες, τον Ιωάννη Καποδίστρια50, κ. α.

Επίσης σημειώνει ότι όσα μοναστήρια δεν έκλεισαν οι Οθωμανοί στην Ελλάδα, τα έκλεισε η Βαυαρική αντιβασιλεία.

Μέσω του Συντάγματος και της Δημοκρατίας επέφερε τους εμφύλιους πολέμους και τις τρομερές εθνικές τραγωδίες και το πνεύμα του θεϊσμού, της αθεϊας, της αναρχίας και το σκάνδαλο κάθε κακίας και τα ναυάγια στα επιβουλευόμενα κράτη.

Το Ελληνικό Κράτος, σημειώνει, είχαν σκοπό να το περιορίσουν μόνο στην Πελοπόννησο και σε κάποια νησιά, εκινούντο με τέτοια μυστικότητα και υποκρισία που πολλοί επίσημοι αγνοούσαν παντελώς51, τις πλεκτάνες τους. 

Διευκρινίζει ότι παραποίησαν τις έννοιες, ιδίως ως εποχή Μεσαίωνα αμαύρωναν όλη την εποχή του χριστιανισμού, ως δήθεν εποχή σκοταδισμού, δεισιδαιμονίας και τυραννίας, χαράζοντας νέους ραδιούργους τρόπους θεϊστικής σκέψης και ψευδοφιλοσοφίας, σημειώνει δε ότι αυτή την κατεύθυνση εξυπηρέτησε και η λεγόμενη ''εγκυκλοπαιδεία'' του Φαρμακίδη52, γεμάτη διαφθορά, σκοτισμό, κακία, ερεθισμό αποστασίας.

Η μυστική αστυνομία δεν κινείται για την ασφάλεια του κράτους αλλά για να μην φθάνουν σε γνώση των αρμοδίων τα αληθινά περιστατικά της κεκρυμμένης συνωμοσίας53.

Οι συνειδητοί διδάσκαλοι ήταν παραμελημένοι και περιφρονημένοι και δόλια καταδιωκόμενοι, για να υπερισχύσει το πνεύμα της υλοφροσύνης και της αμφισβήτησης των πάντων54.

Όσοι γίνονταν κληρικοί στα Επτάννησα θα έπρεπε να είχαν διδαχθεί συστηματικά την υποκρισία ως προσόν, ώστε εντέχνως και ευλογοφανώς να επιφέρουν την σύγχυση και διάλυση55,

''τινές δε εξ αυτών, έχοντες σχήμα και όνομα κληρικού, εφύλαττον αυτά μέχρι τινός καιρού, έπειτα εγένοντο φανεροί αποστάται του σχήματος, και αναλάμβανον το του λαϊκού, κηρύττοντες αναφανδόν, την ασέβειαν και την πλάνην, και τούτο διά περισσότερον σκάνδαλον56.

Για όλα αυτά που αποκάλυψε ο πρωτομάρτυρας του Ελλαδικού Κράτους μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος, δηλητηριάσθηκε57, στις οικτρές και βαλτώδεις φυλακές αράπη του κάστρου του Ρίου, από τους οπαδούς του Αγγλικού κόμματος,

όπου βρισκόταν μαζί με άλλους δέκα ιερομονάχους (ένας εξ αυτών ήταν και ο Ιγνάντιος Λαμπρόπουλος, που λίγο πριν ο Φλαμιάτος αποκάμει, αυτός τον έκειρε μοναχό στο κελίον της φυλακής μέσω ψαλμωδιών και αίνων), 

εκεί ήταν αυτοί που είχαν επίσης κατηγορηθεί μαζί του για τον έλεγχο που ασκούσαν στις ξενοκίνητες σκοτεινές δυνάμεις της πατρίδας, μετά τον δόλιο θάνατό του, όλοι οι υπόλοιποι αυτοί ελευθερώθηκαν.

Το εσχατολογικό θηρίο της αντίχριστης πολιτικής και εκκλησιαστικής συνωμοσίας είχε ικανοποιηθεί με τον θάνατό του, όπως η Ηρωδιάδα με την αποτομή της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου.

45. Βλ. Κείμενα Μακρυγιάννη από το Αρχείο του Μακρυγιάννη. Επιλογή: Ρέα Γαλανάκη, ''Ολκός'' (1974), σελ. 92.

46. Πρβλ. Μακρυγιάννης, Οράματα και θάματα, έκδ. α' (1983), σ. 59.47. Βλ. Τα σωζόμενα εκκλησιαστικά συγγράμματα..., σελ. 604, υποσημείωση.

48. Πρβλ. Κοσμά Φλαμιάτου, Άπαντα, εκδόσεις ''Σπανός'', Αθήναι 1976, (βλ. πρόλογο, γ'έκδ. υπό Παύλου Μοναχού, ερημητήριο της Ι. Μ. Εσφιγμένου, Άγιον Όρος).

49. Πρβλ. Κοσμά Φλαμιάτου, Άπαντα, ήτοι φωνή ορθόδοξος περί των μελλόντων καθώς και επιστολή προς τους εν τω Αγίω Όρει εκδόσεις: ''Σπανός'', Αθήναι, σελ. 23-25.

50. Βλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, ενθ' ανωτ. σ. 27.

51. Πρβλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, σ. 53.

52.  Πρβλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, σ. 64-66.

53.  Πρβλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, σ. 75.

54.  Πρβλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, σ. 87.

55.  Πρβλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, σ. 93-94.

56.  Πρβλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, ενθ' ανωτ. ο. π.

57.  Πρβλ. Κοσμά μοναχού Φλαμιάτου, Άπαντα, σ. 275, επίλογος, β' έκδοσης. Πρβλ. εφημ. ''Αθηνά'' και ''Αιών'', Αθήνα 30 Ιουνίου 1852.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Απόσπασμα εκ του βιβλίου του καθηγητή Αλεξίου Παναγοπούλου

 ''Κοσμάς Φλαμιάτος και Παπουλάκος 

(στις φυλακές Αράπη του κάστρου του Ρίου)''. 

Εποχή πολιτικο-θρησκευτικής κρίσης και αναγένννησης. 

Και ένα αμφιλεγόμενο του Φλαμιάτου Στιχούργημα.

Εκδόσεις Επτάλοφος Α. Β. Ε. Ε., Αθήνα 2008, σελ. 70-75.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

''Λοιπόν, αδελφοί μου, αφού η σπάνια Μετάληψη 

μας προξενεί τόσο μεγάλα και ανεκδιήγητα κακά

 ενώ η συχνή Κοινωνία μας χαρίζει τόσο υψηλά, 

μεγάλα, ουράνια και υπερφυσικά αγαθά και 

στη παρούσα ζωή και στη μέλλουσσα, 

γιατί να αργοπορούμε τόσο να μεταλάβουμε; 

Γιατί να μην κάνουμε την πρέπουσα προετοιμασία για 

να κοινωνούμε τα Θεία Μυστήρια κάθε Σάββατο ή Κυριακή 

και σε κάθε γιορτή αν δεν μπορούμε κάθε ημέρα;''.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ακούτε, αδελφοί μου, τί συμφορές παθαίνουν όσοι δε μεταλαμβάνουν συχνά και απομακρύνονται από τα Μυστήρια; Ακούτε ότι δαιμονίζονται ή και μεταμορφώνονται από τα Μυστήρια; Ακούτε ότι δαιμονίζονται ή και μεταμορφώνονται σε κάποιο είδος άλογων ζώων, όπως τα παλιά χρόνια ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορας μεταμορφώθηκε σε βόδι;

Και δίκαια υποφέρουν΄ διότι ενώ μπορούν να γίνουν από άνθρωποι θεοί κατά χάριν με τη συνεχή Θεία Κοινωνία, δεν το θέλουν. Απομακρυνόμενοι όμως από τη θεία Μετάληψη χάνουν και την ανθρώπινη μορφή που έχουν, μετασχηματίζονται σε άλογα ζώα και παραδίδονται στην εξουσία του σατανά, όπως λέει και ο ψαλμωδός116  ''ω Κύριε, ιδού, χάνονται εντελώς εκείνοι που απομακρύνονται από τη χάρη Σου''.

Μάλλον πρέπει να πω, ότι αν αιφνιδίως έρθει ο θάνατος σε εκείνους που αργοπορούν να μεταλάβουν και τους βρει ανέτοιμους χωρίς τη θεία Μετάληψη, τι άραγε θα γίνουν οι ταλαίπωροι. Πώς θα μπορέσουν να διέλθουν με ελευθερία τους τελωνάρχες δαίμονες του αέρος;

Ποιό φόβο και τρόμο θα δοκιμάσει η ψυχή μας ενώ μπορούσαν να ελευθερωθούν από όλα αυτά με τη συχνή Θεία Κοινωνία, όπως έχει πει ο θείος Χρυσόστομος; Έλεος Θεέ μου.

Λοιπόν, αδελφοί μου, αφού η σπάνια Μετάληψη μας προξενεί τόσο μεγάλα και ανεκδιήγητα κακά ενώ η συχνή Κοινωνία μας χαρίζει τόσο υψηλά, μεγάλα, ουράνια και υπερφυσικά αγαθά και στη παρούσα ζωή και στη μέλλουσσα, γιατι να αργοπορούμε τόσο να μεταλάβουμε;

Γιατί να μην κάνουμε την πρέπουσα προετοιμασία για να κοινωνούμε τα Θεία Μυστήρια κάθε Σάββατο ή Κυριακή και σε κάθε γιορτή αν δεν μπορούμε κάθε ημέρα; Έπρεπε με μεγάλη χαρά να τρέχουμε συχνά στην ιερή Τράπεζα για να μεταλάβουμε το γλυκήτατό μας Ιησού Χριστό που είναι όλη μας η ζωή, η πνοή, το είναι μας, όλη μας η ελπίδα και η σωτηρία.

Έτσι θα ήμασταν πάντοτε ενωμένοι και αχώριστοι από Αυτόν και σ' αυτή τη ζωή και στην άλλη. Εμείς όμως το ανεχόμαστε και μάλιστα έχουμε μεγάλη χαρά να αργοπορούμε και να απομακρυνόμαστε από Αυτόν. Αν μας στερήσει κάποιος την τράπεζα των σωματικών φαγητών, έστω και μία ημέρα, λυπόμαστε, αδημονούμε και μας φαίνεται μεγάλο κακό.

Όμως δεν το θεωρούμε συμφορά αν στερηθούμε την πνευματική και ουράνια τράπεζα των θείων Μυστηρίων μία ή δύο μέρες ή και μήνες ολόκληρους. Σε τι μεγάλη σύγχυση βρίσκονται οι σημερινοί χριστιανοί που δεν διακρίνουν τα σωματικά από τα πνευματικά αγαθά! Τα σωματικά τα εναγκαλίζονται με όλη τους την αγάπη, ενώ τα πνευματικά δεν τα επιθυμούν καθόλου.

Πολλοί φιλόθεοι χριστιανοί δαπανούν πολλά χρήματα, υποφέρουν πολλούς κόπους, υποφέρουν πολλούς κινδύνους και διά θαλάσσης και διά ξηράς για να πάνε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν το ζωοποιό Τάφο του Κυρίου και τους άλλους Αγίους Τόπους. Μάλιστα το έχουν για καύχημα να ονομάζονται προσκυνητές αυτών των ιερών προσκυνημάτων.

Πολλοί ακούγοντας ότι κάποιο ιερό λείψανο ενός αγίου βρίσκεται σε ένα μακρυνό τόπο, τρέχουν με πολλή προθυμία να το προσκυνήσουν για να λάβουν χάρη και αγιασμό. Αλλά λίγη επιθυμία έχουν ή μάλλον καθόλου δεν τους νοιάζει να μεταλάβουν τα άχραντα Μυστήρια και να αξιωθούν να απολαύσουν όχι το ζωοποιό Τάφο, όχι Τόπους Αγίους, όχι λείψανα αγίων αλλά το Βασίλειο του παντός και τον Άγιο των Αγίων.

Για να πάνε στους Αγίους Τόπους και χρήματα ξοδεύουν και μακρινούς δρόμους περπατούν και πολλούς κινδύνους υπομένουν. Αντίθετα για να κοινωνήσουν, δεν χρειάζεται ούτε χρήματα να ξοδέψουν, ούτε μακριά να περπατήσουν, ούτε να υπομείνουν κινδύνους. Φτάνει μόνο να κάνουν μία συντετριμμένη εξομολόγηση, μία αληθινή ικανοποίηση καρδιάς και προετοιμασία και αμέσως μπορούν να απολαύσουν τη θεία Μετάληψη και να γίνουν σύσσωμοι και σύναιμοι με το Χριστό.

Και με όλες αυτές τις ευκολίες και πάλι όλοι αμελούν σ' αυτό και παραιτούνται. Αχ αδελφοί μου, αν βλέπαμε έστω και μία φορά με τους νοητούς οφθαλμούς της ψυχής μας τί υψηλά και πόσο μεγάλα αγαθά στερούμαστε μη μεταλαμβάνοντας συνεχώς, τότε ναι, θα βάζαμε όλα τα δυνατά για να ετοιμαστούμε και να μεταλάβουμε, αν ήταν δυνατόν, και κάθε μέρα.

Λοιπόν, αν δείξαμε μεγάλη αμέλεια ως τώρα για την αγία Κοινωνία, από τώρα και στο εξής, σας παρακαλώ μέσα από την καρδιά μου, με αγάπη αδελφική, να ξυπνήσουμε από το βαρύ ύπνο της ραθυμίας και να αποκτήσουμε προθυμία και επιμέλεια. Και αν κάποιος από εκείνους που έχουν την πνευματική εξουσία μας εμποδίζει από αυτό το θεάρεστο έργο, ας μην ψυχραίνουμε αμέσως τη ζέση της προθυμίας και λαχτάρας μας. Όχι. 

Αλλά πέφτοντας ας καταφιλούμε τα πόδια Του σαν την πόρνη και ας επιμένουμε κρούοντας τη θύρα και ζητώντας την άδεια. Και σίγουρα, δεν πιστεύω να βρεθεί κάποιος τόσο πολύ σκληρόκαρδος, ο οποίος ενώ βλέπει τη θερμή προθυμία που έχουμε για τη θεία Κοινωνία να μας εμποδίζει. 

Μάλιστα έχω την πληροφορία ότι όσο σκληρόκαρδος και αν είναι, όσο και αν φοβάται κατά κάποιον τρόπο την κακή συνήθεια που επικράτησε σε αυτό, θα καμφθεί η καρδιά του να μας δώσει την άδεια να πράξουμε το ποθούμενο.

Υπάρχουν κάποιοι ευλαβείς, οι οποίοι όταν δουν ένα χριστιανό να μεταλαμβάνει συχνά, επειδή δεν γνωρίζουν τις γραφές, τον εμποδίζουν και τον ονειδίζουν΄ του λένε ότι η συχνή Θεία Κοινωνία είναι γνώρισμα των ιερέων και πως ''αν θέλεις να κοινωνείς συχνά, να γίνεις και συ ιερέας''. 

Προς αυτούς θα αποκριθούμε όχι με λόγια δικά μας, αλλά με τη διδασκαλία των αγίων Γραφών, των ιερών Συνόδων και διαφόρων αγίων και διδασκάλων της Εκκλησίας μας.

Το αξίωμα των ιερέων είναι το να προσφέρουν και να κάνουν τέλεια τα Θεία Δώρα, ως όργανα με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, να μεσιτεύουν προς το Θεό για το λαό και άλλες ακόμη ιεροπραξίες που δεν μπορεί να τις κάνει κάποιος λαϊκός.

Την ώρα της Θείας Κοινωνίας, όταν δηλαδή πρόκειται να μεταλάβουν, οι ιερείς δε διαφέρουν σε τίποτα από τους λαϊκούς ή τους μοναχούς, μόνο στο γεγονός ότι οι ιερείς μεταδίδουν και οι λαϊκοί μετέχουν.

Και επίσης στο ότι οι ιερείς μεταλαμβάνουν μέσα στο ιερό βήμα και χωρίς λαβίδα, ενώ οι λαϊκοί και οι μοναχοί έξω από το ιερό βήμα και με την ιερή λαβίδα. Το ότι αυτό είναι αληθινό και ότι καμμιά διαφορά δεν υπάρχει ανάμεσα στους ιερείς και στους λαϊκούς κατά τη Θεία Μετάληψη, το μαρτυρεί ο θείος Χρυσόστομος που λέει117:

''ένας και ο ίδιος Πατέρας μας γέννησε, ο Θεός. Όλοι από την ίδια μητέρα γεννηθήκαμε, την αγία κολυμβήθρα. Το ίδιο ποτό, το Αίμα του Κυρίου, δόθηκε σε όλους μας και ιερείς και λαϊκούς.

Ή μάλλον για να το πω καλύτερα, όχι μόνο το ίδιο ποτό αλλά και από ένα ποτήριο μας δόθηκε να πίνουμε. Επειδή ο Πατέρας μας θέλησε να μας οδηγήσει στη φιλοστοργία και στην αγάπη, βρήκε αυτόν τον τρόπο, να πίνουμε όλοι μας από ένα και ίδιο ποτήριο, το οποίο είναι απόδειξη υπερβολικής αγάπης''.

Σε άλλο σημείο πάλι λέει΄ ''σε μερικά πράγματα ο ιερέας δε διαφέρει σε τίποτα από τον λαϊκό, όπως λόγου χάρη την ώρα που πρόκειται να κοινωνήσουν. Και αυτό γιατι όλοι και οι ιερείς και οι λαϊκοί τα ίδια Μυστήρια μεταλαμβάνουμε.

Δεν ισχύει αυτό που συνηθιζόταν κατά τον παλαιό νόμο, όταν άλλα κρέατα και προσφορές έτρωγε ο ιερέας και άλλα ο λαϊκός και ο μη κληρικός. Δεν ήταν νόμιμο για τον λαϊκό να τρώει από εκείνα που έτρωγε ο ιερέας.

Τώρα με τη χάρη του Ευαγγελίου δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Πάνω στην αγία Τράπεζα βρίσκεται για όλους έτοιμο το ένα και ίδιο Σώμα του Κυρίου και το ένα και ίδιο ποτήριο''. Ο Συμεών Θεσσαλονίκης λέει118 ''η Κοινωνία των Μυστηρίων σε όλους και για όλους τους πιστούς είναι πρόσφορη.

Δεν είναι μόνο για να κοινωνεί ο αρχιερέας. Ο αρχιερέας ή ο ιερέας βρίσκεται εκεί για να ιερουργήσει το πανάγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού και να το μεταδώσει σε όλους τους πιστούς για την Κοινωνία Του''.

Ο Ιώβ ο αμαρτωλός στο Περί Μυστηρίων λέει119 ''όλος ο σκοπός και το έργο της ιερουργίας είναι η Κοινωνία των ζωοποιών Μυστηρίων. Γι' αυτό, πρώτα κοινωνούν μέσα στο Βήμα οι ιερείς και έπειτα βγαίνουν και μεταδίδουν τα Μυστήρια σε κείνους που είναι έξω, έτοιμοι για να μεταλάβουν''.

Είναι λοιπόν αναγκαίο και ακόλουθο οι ιερείς που λειτουργούν να είναι και έτοιμοι να μεταλαμβάνουν αυτοί πρώτοι, αφού εκείνοι προσφέρουν.

Έπειτα και όλος ο λαός, κατά τον ιερομάρτυρα Κλήμεντα που λέει120 ''ας μεταλαμβάνει πρώτα ο επίσκοπος, έπειτα οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι και οι αναγνώστες και οι ψάλτες και οι ασκητές και από τις γυναίκες οι διακόνισσες και οι παρθένες και οι χήρες, έπειτα τα παιδιά, και τότε όλος ο υπόλοιπος λαός κατά τάξη με ευλάβεια και φόβο, χωρίς καμμιά ταραχή''.

Ο Ιώβ που προαναφέραμε λέει ακόμα πως121 ''για αυτό είναι παραχωρημένο συνεχώς να μεταλαμβάνουν, εξίσου χωρίς διαφορά, και ιερείς και ιδιώτες, και άνδρες και παιδιά και γέροντες, και κάθε ηλικία και οργάνωση των χριστιανών''.

Όσοι πάλι ιερείς δε μεταλαμβάνουν τους χριστιανούς που προσέρχονται με ευλάβεια και πίστη στη Θεία Κοινωνία, κατακρίνονται από το Θεό σαν φονιάδες, όπως είναι γραμμένο στον προφήτη Ωσηέ122 ''και ιερείς σκέπασαν την οδό, το θέλημα και την εντολή του Θεού.

Δεν τη φανέρωσαν. Εφόνευσαν Σίκιμα και ανόμησαν απέναντι στο λαό''. 

Εγώ όμως θαυμάζω και απορώ αν πράγματι βρίσκονται τέτοιοι ιερείς που αποδιώχνουν εκείνους που προσέρχονται στα Μυστήρια. Δε σκέπτονται τουλάχιστον ότι αυτοί οι ίδιοι ψεύδονται στα λόγια που λένε.

Οι ίδιοι στο τέλος της λειτουργίας φωνάζουν μεγαλόφωνα και προσκαλούν όλους τους πιστούς λέγοντας΄ ''μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε''. Δηλαδή, ''πλησιάστε στα Μυστήρια να μεταλάβετε''.

Έπειτα εκείνοι οι ίδιοι αναιρούν τα λόγια τους και αποδιώχνουν τους προσερχομένους. Δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω αυτή την αταξία.

116. ''ιδού οι μακρύνοντες εαυτούς από σου απολούνται''. (Ψαλμ. οβ' 27).

117. ''εις εγέννημεν ημάς Πατήρ. Τας αυτάς πάντες ελύσαμεν ωδίνας. Το αυτό ποτόν, άπασι δέδοται, μάλλον δε ου μόνον το αυτό ποτόν αλλά και εξ ενός ποτηρίου΄ ο γαρ Πατήρ βουλόμενος ημάς εις φιλοστοργίαν αγαγείν, και τούτο εμηχανήσατο, εξ ενός ποτηρίου πίνειν ποιήσας ημάς, όπερ επιτεταμένης έστιν αγάπης. Έστι δ' όπου ουδέ διέστηκεν ο ιερεύς του αρχομένου'' (ομιλ. 22 στο κατά Ματθ.)΄ ''οίον όταν μεταλαβείν δέη των φρικτών Μυστηρίων, ομοίως γαρ πάντες αξιούμεθα των αυτών, ου καθάπερ επί της Παλαιάς, τα μεν ο Ιερεύς ήσθιε, τα δε ο αρχόμενος΄ και θέμις ουκ ην τω λαώ μετέχειν, ων μετείχεν ο ιερεύς΄ αλλ' ου νυν, αλλά πάσιν έν σώμα πρόκειται και ποτήριον εν'' (προς Κορινθ. λόγ. 18).

118. ''Το κοινωνείν πάσιν πιστοίς πρόκειται, και ου τελετή εις τον αρχιερέα εστίν, αλλ' εις το ιερουργηθήναι αυτό το πανάγιον Σώμα Χριστού και ίμα, και τοις πιστοίς άπασιν εις Κοινωνία δοθήναι, και έστι καθ' εαυτήν μόνη εις κοινωνίαν''.

119. ''το τέλος αυτής και ο σκοπός και το έργον, η των ζωοποιών έστι και φρικτών Μυστηρίων και αγιασμάτων Μετάληψις΄ όθεν και πρώτον μεν ένδον τοις ιερωμένοις, είτα και τοις έξω τοις του λαού παρασκευομένοις διαδίδοται''. 

120. ''Μεταλαμβανέτω ο Επίσκοπος, έπειτα οι Πρεσβύτεροι και οι Διάκονοι και Υποδιάκονοι και οι Αναγνώσται και οι ψάλται και οι ασκηταί και εν ταις γυναιξίν αι διακόνισσαι, αι παρθένοι, και αι χήραι, είτα τα πεδία και τότε πας ο λαός κατά τάξιν μετά αιδούς και ευλαβείας άνευ θορύβου'' (κεφ. 13).

121. ''και καθ΄ημέραν ει οίον τε τοις αξίοις επιτελείσθαι συγκεχώρηται, ιερεύσι τε ομοίως και ιδιώταις, ανδράσι τε και γυναιξί, νηπίοις και γέρουσι, και πάση χριστιανών απλώς ηλικία και τάξει''. 

122. ''έκρυψαν οι ιερείς οδόν, εφόνευσαν Σίκιμα, ότι ανομίαν εποίησαν εν τω λαώ''. 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα εκ του βιβλίου του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

 ''Περί της Συνεχούς Μεταλήψεως των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων''. 

Απόδοση στη Νεολληνική: Ινώ Μπάμπαλη.

Επιμέλεια έκδοσης Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαϊδώνης.

Εκδόσεις ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ. 

Α' έκδοση: Δεκέμβριος 2004, σελ. 128 - 137.