Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΠΩΝΥΜΩΝ

Όταν οι πολίτες αρχίζουν να μην καταλαβαίνουν τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, κάτι πάει λάθος. Και αντί να κατηγορούμε τους πολίτες για «ποινικό λαϊκισμό», καλό είναι να σκύψουμε πάνω στο πρόβλημα για να βρούμε τι φταίει. Κυβέρνηση και Κοινοβούλιο υποκαθιστούν τη Δικαιοσύνη με φωτογραφικούς κανόνες δικαίου και με ωμές παρεμβάσεις σε ενεργές δίκες.

Από τον Μανώλη Κοττάκη

Η Δικαιοσύνη είναι βασικός πυλώνας του δημοκρατικού πολιτεύματος, την αποκατάσταση του οποίου τιμούμε σήμερα. Κάθε απόπειρα αμφισβήτησής της, λοιπόν, πρέπει να μας προβληματίζει και να μας βάζει σε σκέψεις.

Ο κλασικός τρόπος που σκεπτόμασταν έως σήμερα, ότι κανείς δεν μπορεί να αξιολογεί τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης και ως εκ τούτου όποιος το επιχειρεί θα συναντά την μήνιν και την κατακραυγή των Ενώσεων Δικαστών και Εισαγγελέων και των δικηγορικών συλλόγων, δυστυχώς δεν ισχύει πια, με ευθύνη των ίδιων των συνδικαλιστικών οργάνων της Δικαιοσύνης.

Από τη στιγμή που αυτά τα συνδικαλιστικά όργανα άφησαν ασχολίαστο το γεγονός ότι ένας πρώην πρωθυπουργός υπέβαλε μήνυση κατά εισαγγελέως Διαφθοράς που χειριζόταν υπόθεσή του και από τη στιγμή που δεν μίλησε κανείς όταν έγινε ριφιφί στο σπίτι και το γραφείο της ίδιας εισαγγελικής λειτουργού, ο κανόνας «έσπασε». Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Με ευθύνη των ίδιων των συνδικαλιστών της Δικαιοσύνης που σιώπησαν, επαναλαμβάνω.

Τι φταίει, λοιπόν; Σίγουρα δεν μπορεί να φταίει ο πολίτης όταν πληροφορείται ότι μένει ελεύθερος ένας καταδικασμένος για βιασμό. Σίγουρα δεν φταίει ο πολίτης όταν ακούει ότι όσοι κάθισαν στο εδώλιο για την περίφημη υπόθεση ναρκωτικών του «Noor 1» αφέθηκαν τελικώς ελεύθεροι. Σίγουρα δεν φταίει ο πολίτης όταν διαβάζει ότι η Novartis υποχρεώθηκε από την αμερικανική Δικαιοσύνη σε καταβολή προστίμου «μαμούθ» 310.000.000 δολαρίων για πράξεις διαφθοράς στην Ελλάδα, αλλά στην πατρίδα μας δεν κατέβαλε έως τώρα δεκάρα τσακιστή. Ούτε κάποιος Ελλην διεφθαρμένος αξιωματούχος φυλακίστηκε. Σίγουρα, τέλος, δεν φταίει ο πολίτης όταν διαβάζει ότι τα περισσότερα στελέχη του ΟΤΕ και της Siemens που κατηγορήθηκαν για δωροδοκίες και απιστία περί την υπηρεσία είναι σήμερα στο σπίτι τους. 'Ανετα και ωραία.

Τι φταίει και ποιος φταίει, λοιπόν; Είναι οι δικαστές μας ευάλωτοι; Η απάντηση είναι όχι. Η συντριπτικότατη πλειονότης είναι τιμία, αδαμάντινη, ακεραία. Ωστόσο, υπάρχουν τρεις βασικές αιτίες στις οποίες, νομίζω, οφείλεται πως ορισμένες δικαστικές αποφάσεις είναι τόσο χοντροκομμένες και, ναι, απέχουν από αυτό που ονομάζουμε κοινό περί δικαίου αίσθημα. Η πρώτη αιτία είναι ο ίδιος ο νόμος, το περιεχόμενο του νόμου, για το οποίο δεν ευθύνονται οι δικαστές που τον εφαρμόζουν, αλλά οι νομοθέτες, το Κοινοβούλιο.

Αν το Κοινοβούλιο νομοθετήσει έναν ανήθικο νόμο, δυστυχώς το πολίτευμά μας δεν έχει μεγάλα περιθώρια να τον ακυρώσει. Το Κοινοβούλιο μπορεί να ελέγξει τη συνταγματικότητα νόμου που ψηφίζει συνήθως με πρόταση της αντιπολίτευσης, αλλά ο κανόνας είναι ότι αυτές οι προτάσεις απορρίπτονται. Σπανίως υιοθετούνται! Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει δικαίωμα αναπομπής νόμου, όπως στο Σύνταγμα του 1975, τα δε δικαστήρια στο πλαίσιο του διάχυτου ελέγχου συνταγματικότητας μπορούν, αν είναι τέτοια η διατύπωσή του, να ελέγξουν τη συμβατότητά του με τον καταστατικό μας χάρτη. Μέχρις εκεί.

Τι συμβαίνει στην πράξη, λοιπόν; Παστρικές δουλειές. Κυβέρνηση και Κοινοβούλιο υποκαθιστούν τη Δικαιοσύνη με φωτογραφικούς κανόνες δικαίου και με ωμές παρεμβάσεις σε ενεργές δίκες. 'Οταν οι πολιτικές μας δυνάμεις κάνουν το κόλπο νόμο, ο δικαστής ακινητοποιείται, αχρηστεύεται, δεσμεύεται, κάθεται στη θέση του και δικάζει ο νομοθέτης βουλευτής. Καμιά φορά και η ίδια η μαφία, όταν καταφέρνει να μετατρέπει προϊόντα υποκλοπής σε νόμιμο αποδεικτικό μέσο.

Παράδειγμα ο νέος Ποινικός Κώδικας, ο οποίος ψηφίστηκε το καλοκαίρι του 2019 από την πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ – Ποταμιού με τη Ν.Δ. απούσα. Προσοχή. Οχι καταψηφίσασα τις διατάξεις-σκάνδαλο, απλώς απούσα. Τάχα δεν γνώριζε για το έγκλημα. Ο νέος αυτός κώδικας εφαρμόστηκε σε πλείστες όσες εκκρεμείς δίκες που αφορούσαν κρατικούς αξιωματούχους, επιχειρηματίες, στελέχη τραπεζών, κάθε καρυδιάς καρύδι.

Σε καραμπινάτες υποθέσεις διαφθοράς, όπως η Siemens. Kαι το αποτέλεσμα ποιο ήταν; 'Ολοι ελεύθεροι! Στην υπόθεση Siemens το κακούργημα της απιστίας περί την υπηρεσία μετετράπη σε ιδιωτικό αδίκημα διαφθοράς με βάση τη διεθνή σύμβαση και όλοι οι κατηγορούμενοι που έβαλαν υπογραφή στη σύμβαση των ψηφιακών τηλεφώνων του ΟΤΕ το 1996 πήγαν σπίτια τους με δικαστική απόφαση. Ερώτημα: Φταίνε οι δικαστές γι’ αυτό; Απάντηση, όχι. Κλήθηκαν να εφαρμόσουν ως κανόνα δικαίου το ψηφισμένο διακομματικά σκάνδαλο του νέου Ποινικού Κώδικα.

Η δεύτερη αιτία ακατανόητων δικαστικών αποφάσεων και ενεργειών είναι η εξάρτηση των προαγωγών δικαστικών λειτουργών από την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία. Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο οποίος δεν παρέλαβε από το FBI τις πληροφορίες για τραπεζικό λογαριασμό πολιτικού προσώπου που φέρεται ότι είχε οκταψήφιο αριθμό κατάθεσης σε δολάρια, είχε την προσδοκία ότι θα προαχθεί σε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Δεν προήχθη, θα εξετίθετο η κυβέρνηση για συναλλαγή.

'Ετερος εισαγγελεύς, ο οποίος κατήγγειλε πολιτικό πρόσωπο στην υπόθεση Novartis, αλλά, όταν του ζητήθηκε να παραλάβει στο εξωτερικό στοιχεία από τα Panama Papers, δεν ταξίδεψε (γιατί του άρεσε η ντόλτσε βίτα), είχε επίσης την ίδια προσδοκία: Να προαχθεί από το υπουργικό συμβούλιο. Δεν προήχθη γιατί και εδώ θα φώναζε η συναλλαγή. Εισαγγελέας που επίσης επετέθη σε πολιτικό πρόσωπο -στην κατάθεσή της βασίζεται η πρόταση παραπομπής του στο Ειδικό Δικαστήριο- προήχθη. Παρά την αρνητική εισήγηση της Επιθεώρησης.

Οι πολίτες ούτε τα ξέρουν ούτε είναι σε θέση να τα παρακολουθήσουν όλα αυτά για να αντιληφθούν ότι δικαστικές ενέργειες σε μεγάλες υποθέσεις μείζονος σημασίας (ολίγων πλην αρκετών, για να πλήξουν την εικόνα της Δικαιοσύνης, λειτουργών) διαμορφώνονται εξαιτίας της εξάρτησης των προαγωγών της δικαστικής εξουσίας από την εκτελεστική. Η τρίτη αιτία που ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τις δικαστικές αποφάσεις, είτε αυτές τελούνται διά πράξεως είτε διά παραλείψεως, είναι η πλέον στενόχωρη. Κάτι τρέχει και στο δικαστικό σώμα. Γράφω «και» διότι όλοι οι θεσμοί έχουν πρόβλημα.

Κάτι τρέχει όταν εισαγγελεύς που διαχειρίζεται καταγγελία σκανδάλου εις βάρος πολυεθνικής εταιρίας έχει καραμπινάτο κώλυμα (ο σύζυγος συνεργαζόταν με την εταιρία αυτή) και δεν το αναφέρει για να εξαιρεθεί. Ηθικό κώλυμα, εννοώ. (Στις μέρες μας πολλά πράγματα είναι νόμιμα, δεν είναι πάντοτε όμως και ηθικά). Κάτι τρέχει όταν εισαγγελέας δηλώνει ότι έχασε κρίσιμα έγγραφα υποθέσεως επειδή έπιασε υγρασία η οικία του!

Κάτι τρέχει όταν ο 'Αρειος Πάγος κλωθογυρίζει δύο τρία χρόνια φάκελο με καταγγελία για διαφθορά εις βάρος πρώην υπουργού και δεν τον διαβιβάζει στο δικαστικό συμβούλιο διά τα περαιτέρω. Κάτι τρέχει όταν εισαγγελεύς επισκέπτεται στην οικία του και στο γραφείο του υπουργό, τέως συνάδελφό της, για να τον συμβουλευτεί σε χειρισμό υπόθεσης και μετά στα ζόρια τον καταγγέλλει για… παρέμβαση στο έργο της. Δεν είναι κανονικά όλα τα παραπάνω. Τίποτε δεν είναι κανονικό.

Και ο μέσος πολίτης, ασχέτως αν σπούδασε νομικά ή γνωρίζει το Σύνταγμα για να νομιμοποιείται να αξιολογεί τους νόμους, έχει στην εποχή της πληροφορίας το εξής προνόμιο: να αντιλαμβάνεται σε χοντρές γραμμές τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο. Δεν απαιτείται πτυχίο Νομικής γι’ αυτό! Ο φορτηγατζής στις Σέρρες που δεν φορούσε μάσκα μέσα στην καμπίνα της νταλίκας που οδηγούσε τον καιρό της πανδημίας συνελήφθη, δικάστηκε, καταδικάστηκε και εξέτισε την ποινή του στο σύνολό της! Τρεις μήνες έμεινε μέσα επειδή η έφεσή του δεν είχε ανασταλτικό αποτέλεσμα.

Ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ, που καταδικάστηκε με νόθευση εγγράφου για τη «λίστα Λαγκάρντ», έμεινε έξω γιατί το δικαστήριο του χορήγησε αναστολή. Το ίδιο και ο άλλος υπουργός του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος καταδικάστηκε για μίζα 300.000 μάρκων. Αναστολή. Το ίδιο και ο σκηνοθέτης με τον βιασμό. Αναστολή. Και που έμεινε φυλακή… χάρη τούς έκανε! Αυτές είναι, λοιπόν, οι βασικές αιτίες που οι πολίτες εξεγείρονται, οι οποίες ανεξαρτήτως αφετηρίας έχουν γνωστό τερματισμό. Τη δημοκρατία των επωνύμων.

Ή καλύτερα: Το καθεστώς των προνομίων των επωνύμων. 'Εχω μέσα μου μια κρυφή ελπίδα ότι η νέα ηγεσία της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, που σφράγισε την πορεία της στον χώρο μέσα από συγκρούσεις και όχι μέσα από συμβιβασμούς, θα σηκώσει το λάβαρο για να αποκαταστήσει την τρωθείσα στα μάτια εκατομμυρίων Ελλήνων τιμή της ελληνικής Δικαιοσύνης. *Εκ του ιστολογίου «NewsBreak». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 4ον)

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 35-39.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Προσπάθειες των Ιουδαίων και των αιρετικών να ατιμάσουν την αειπαρθενία της Μαρίας

Οι Ιουδαίοι συκοφάντες σύντομα πείσθηκαν ότι ήταν εντελώς αδύνατον να ατιμάσουν τη Μητέρα του Ιησού, και βάσει των πληροφοριών που κατείχαν ήταν πολύ ευκολότερο να αποδειχθεί η αξιέπαινη ζωή της.

Συνεπώς, εγκατέλειψαν τις συκοφαντίες τους, οι οποίες είχαν ήδη υιοθετηθεί από τους παγανιστές (Ωριγένης, Κατά Κέλσον 1), και πάσχισαν να αποδείξουν τουλάχιστον ότι η Μαρία δεν ήτο παρθένος όταν γέννησε το Χριστό.

Έφτασαν να λένε ότι οι προφητείες που αφορούσαν στη γέννηση του Μεσσία από παρθένο δεν είχαν υπάρξει ποτέ και επομένως, ήταν εντελώς εις μάτην η σκέψη των χριστιανών να εξυψώσουν τον Ιησού με το γεγονός ότι μία προφητεία υποτιθέμενα εκπληρώθηκε από Αυτόν.

Βρέθηκαν Ιουδαίοι μεταφραστές (Ακίλας, Σύμμαχος, Θεοδότιος) οι οποίοι έκαναν νέες μεταφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης στα Ελληνικά και σε αυτές μετέφρασαν την πασίγνωστη προφητεία του Ησαϊα ως <<Ιδού, η νεαρή κόρη θα συλλάβει>>.

Αυτοί υποστήριξαν ότι η εβραική λέξη Αλμά σήμαινε <<νεαρή κόρη>> και όχι <<παρθένος>>, όπως ήταν στην ιερή παράδοση των Εβδομήκοντα, όπου αυτό το κείμενο είχε μεταφραστεί <<Ιδού, η παρθένος θα συλλάβει>>.

Με αυτή τη νέα μετάφραση επιθυμούσαν να αποδείξουν ότι οι χριστιανοί, βάσει μιας λανθασμένης απόδοσης της λέξης Αλμά, θέλησαν να αποδώσουν στη Μαρία κάτι το τελείως αδύνατο -τη γέννηση δίχως άνδρα, ενώ στην πραγματικότητα η γέννηση του Χριστού δεν ήταν στο ελάχιστο διαφορετική από άλλες ανθρώπινες γεννήσεις.

Όμως η δόλια πρόθεση των νέων μεταφραστών αποκαλύφτηκε καθαρά, διότι με τη σύγκριση των διαφόρων κειμένων μέσα στη Βίβλο κατέστη σαφές πως η λέξη Αλμά σήμαινε ακριβώς <<παρθένος>>.

Και πράγματι, όχι μόνο οι Ιουδαίοι, αλλά ακόμα και οι παγανιστές βάσει των δικών τους παραδόσεων και διαφόρων προφητειών, ανέμεναν το Σωτήρα του κόσμου να γεννηθεί από Παρθένο.

Τα Ευαγγέλια ξεκάθαρα δήλωναν ότι ο Κύριος Ιησούς είχε γεννηθεί από Παρθένο. <<Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;>> ρώτησε η Μαρία, η οποία είχε δώσει όρκο παρθενίας, τον αρχάγγελο Γαβριήλ, ο οποίος Την πληροφόρησε για τη γέννηση του Χριστού.

Και ο άγγελος αποκρίθηκε' <<Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι' διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού (Κατά Λουκάν 1:34-35). 

Αργότερα ο άγγελος παρουσιάσθηκε στο σώφρονα Ιωσήφ, ο οποίος είχε επιθυμήσει να διώξει τη Μαρία από το σπίτι του, βλέποντας ότι Αυτή είχε συλλάβει δίχως να έχουν συγκατοικήσει ως σύζυγοι. Στον Ιωσήφ ο αρχάγγελος Γαβριήλ είπε'

<<Μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου' το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματός έστιν Αγίου>>' και του υπενθύμισε την προφητεία του Ησαϊα ότι η παρθένος θα συλλάβει (Κατά Ματθ. 1:18-25).

Η ράβδος του Ααρών η βλαστήσασα, το όρος το αλατόμητον που είδε ο Ναβουχοδονόσωρ σε όνειρο, και το ερμήνευσε ο προφήτης Δανιήλ, η κεκλεισμένη θύρα που είδε ο προφήτης Ιεζεκιήλ, και πολλά άλλα στην Παλαιά Διαθήκη, προετύπωναν τον τοκετό της Παρθένου. 

Έτσι όπως ο Αδάμ είχε πλαστεί από το Λόγο του Θεού με ακαλλιέργητη και παρθένο γη, έτσι και ο Λόγος του Θεού δημιούργησε σάρκα για Αυτόν από παρθένο μήτρα, όταν έγινε ο νέος Αδάμ, έτσι ώστε να διορθώσει την πτώση στην αμαρτία του πρώτου Αδάμ (Άγ. Ειρηναίος της Λυών, βιβλίο ΙΙ).

Η άσπορη γέννηση του Χριστού μπορούσε και μπορεί να απορριφθεί μόνο από εκείνους που αρνούνται το Ευαγγέλιο' η Εκκλησία του Χριστού ομολογεί το Χριστό σαρκωθέντα εκ πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου.

Όμως η γέννηση του Χριστού από την Αειπάρθενο ήταν εμπόδιο, Λυδία λίθος, για αυτούς που επιθυμούσαν να ονομάζονται Χριστιανοί αλλά δεν επιθυμούσαν να ταπεινώσουν το νου τους και να γίνουν πρόθυμοι για αγνότητα στη ζωή τους.

Η αγνή ζωή της Μαρίας ήταν κατηγορία για αυτούς που ήταν μολυσμένοι και στους λογισμούς τους. Για να υποκριθούν τους χριστιανούς, δεν τόλμησαν να αρνηθούν ότι ο Χριστός γεννήθηκε από Παρθένο, αλλά άρχισαν να βεβαιώνουν ότι η Μαρία παρέμεινε παρθένος μόνο <<έως ου έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, τον Ιησούν>> (Κατά Ματθ. 1:25).

<<Μετά τη γέννηση του Ιησού>>, έλεγε ο ψευδοδιδάσκαλος Ελβίδιος τον τέταρτο αιώνα, και ομοίως πολλοί άλλοι πριν και μετά από αυτόν, <<η Μαρία και ο Ιωσήφ συγκατοίκησαν ως σύζυγοι και έκαναν παιδιά, που ονομάζονται στα Ευαγγέλια αδελφοί και αδελφές του Χριστού>>.

Αλλά η λέξη <<έως>> δε σημαίνει ότι η Μαρία έμεινε παρθένος μέχρι κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Η λέξη <<έως>> και άλλες λέξεις παρεμφερείς με αυτήν, συχνά, σημαίνουν αιωνιότητα.

Στην Αγία Γραφή έχει γραφεί για το Χριστό ότι' <<ανατελεί εν ταις ημέραις αυτού δικαιοσύνη και πλήθος ειρήνης, έως ου ανταναιρεθή η σελήνη>>. (Ψαλμ. 71:7).

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πλέον δε θα υπάρχει σελήνη στο τέλος του κόσμου, ότι η δικαιοσύνη του Θεού πλέον δε θα υπάρχει' ακριβώς τότε είναι που θα θριαμβεύσει. Και τι σημαίνει όταν λέει:

<<δει γαρ αυτόν βασιλεύειν άχρις ου αν θη πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού>>; (Α' Κορ. 15:25). Πρόκειται λοιπόν ο Κύριος να βασιλεύσει μόνο για κάποιο διάστημα μέχρι μέχρι να θέσει τους εχθρούς υπό τους πόδας του;

Και ο Δαυίδ, στην τέταρτη ωδή των αναβαθμών λέει: <<ως οφθαλμοί παιδίσκης εις χείρας της κυρίας αυτής, ούτως οι οφθαλμοί ημών προς Κύριον τον Θεόν ημών, έως οικτηρήσαι ημάς>> (Ψαλμ. 122: 2).

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 35-39.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΦΡΟΥΡΙΟ ΑΠΟΡΘΗΤΟ

«Πρεσβεία θερμή καί τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον…» (κάθισμα θεοτοκίον).

Η μάχη μαίνεται αδιάκοπη, δεν υπάρχει καμία προοπτική να τελειώσει. Οι εχθροί πολλοί και πάνοπλοι κι όχι μόνο εκεί έξω, αλλά και δίπλα και κοντά μου – πολλοί οι προδότες έτοιμοι να με κατασπαράξουν. Και το χαρακτηριστικό των εχθρών;

του π. Γεωργίου Δορμπαράκη

Όχι μόνο η πανοπλία τους, αλλά και η μεγάλη πονηρία τους. Έμπειροι στον πόλεμο και στις μάχες, μπορούν να μεταμφιέζονται ακόμη και σε φιλικά μου πρόσωπα, προκειμένου να βρεθώ εντελώς εκτεθειμένος απέναντί τους. Χαρά τους μόνιμη η εξολόθρευσή μου.

Παλεύω να γλιτώσω. Ξέρω ότι υπάρχει πολύ κοντά ένα φρούριο απόρθητο. Αν φτάσω μέχρι εκεί τα προβλήματά μου θα λυθούν – οι εχθροί τρέμουν να το πλησιάσουν. Και μόνο η αναφορά στο όνομα του Αρχηγού του φρουρίου τούς κάνει να τρέπονται σε άτακτη φυγή. Το όραμα αυτό μου δίνει δύναμη και κουράγιο – ήδη βλέπω το φως που εκπέμπει για να λειτουργεί ως φάρος σε κάθε αδύναμο και ανίσχυρο και κτυπημένο και κατατρεγμένο.

Αγκομαχώντας έφτασα, είμαι ολόκληρος ένα τραύμα. Η μεγάλη θύρα μού ανοίγεται και χέρια με αρπάζουν για να με περιποιηθούν. Πρόσωπα γεμάτα στοργή και αγάπη σκύβουν επάνω μου σαν να είμαι ο μοναδικός που εμένα περίμεναν για να πουν ότι επιτελούν το έργο για το οποίο έχουν ταχτεί.

Και το πιο σημαντικό που ξεπερνά κάθε είδος φαντασίας μου; Έρχεται αυτοπροσώπως για να με δει και να με περιποιηθεί ο Αρχηγός, ο Πρώτος, Αυτός που και το όνομά Του εξαφανίζει κάθε αντίπαλο και εχθρό. Και, ω του θαύματος! Ο Πρώτος και ο Αρχηγός είναι η Μάνα μου – δεν μπορώ αλλιώς να χαρακτηρίσω το πλήρες αγάπης και στοργής και ευμένειας απέναντί μου πρόσωπό Της. Κι η Μάνα μου αυτή είναι η Παναγία Μητέρα του Κυρίου και Θεού μου.

Αναλύομαι σε δάκρυα. Δάκρυα πρώτα ευγνωμοσύνης που γρήγορα μεταποιούνται σε δάκρυα ντροπής – μπροστά Της νιώθω πόσο αμαρτωλός και ανάξιος της παρουσίας Της είμαι. Κι όσο Εκείνη με προσέχει και με περιποιείται, τόσο και περισσότερο η αναξιότητά μου μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μου. Τι περίεργο όμως!

Ενώ κλαίω και ντρέπομαι, ταυτόχρονα νιώθω τέτοια γλυκιά παρηγοριά στην καρδιά μου που αρχίζω και απορώ αν είμαι στα καλά μου. Η φωνή Της στ’ αυτιά μου ακούγεται ως η πιο θεσπέσια μουσική: «Παιδάκι μου, γιατί απομακρύνθηκες από κοντά μου; Εδώ είναι το σπίτι σου, εδώ είναι η θέση σου. Μη φοβάσαι όμως. Εγώ δεν πρόκειται να σε αφήσω ποτέ!»

Η καρδιά μου πάει να σπάσει τώρα από χαρά. Η Παναγία δίπλα μου να με φροντίζει και να ασχολείται εξ ολοκλήρου μαζί μου σαν να είμαι το πιο αγαπημένο της παιδί. Μα, υπάρχει κάτι που από την αρχή δεν μπορώ να προσδιορίσω. Όχι, δεν με τρομάζει. Το αντίθετο∙ μου αυξάνει την αγάπη και τη χαρά.

Με κάνει να νιώθω ασφαλής σε βαθμό απόλυτο. Σιγά σιγά ξεκαθαρίζει το τοπίο και θέλω να προσπέσω στο έδαφος και να γίνω ένα με το χώμα, καταφιλώντας τα πόδια της Μάνας. Γιατί; Διότι στο πρόσωπό Της και στην παρουσία Της βλέπω τον ίδιο τον Κύριο και Θεό μου. Τον Ιησού Χριστό. Ναι, δεν είναι μόνη η Παναγία, η Αρχηγός. Εκείνος, ο Υιός του Θεού, ο Θεάνθρωπος Χριστός Την έχει μέσα στην αγκαλιά Του και Εκείνη διάφανη τον Υιό Της αποκαλύπτει.

Η αγάπη Της και το έλεός Της είναι η αγάπη και το έλεος του ίδιου του Θεού μας. Νιώθω να θεραπεύονται άμεσα οι πληγές μου. Κοιτάζω και δεν βλέπω πια πληγές. Τι βλέπω; Θεραπευμένη την ύπαρξή μου. Ψηλαφώ τον εαυτό μου και αγγίζω… Χριστό και Παναγία. Τα μάτια μου ανοίγονται διάπλατα. Αρχίζω να υποψιάζομαι το μέγα μυστήριο της πίστεως. Εκείνος με έχει προσλάβει μέσα στον Εαυτό Του και με έχει ντυθεί.

Δεν είμαι απλά… εγώ. Το εγώ μου φαίνεται διευρυμένο έως το… άπειρο. «Παιδάκι μου», ακούω τη φωνή πια του Κυρίου – από πού άραγε έρχεται τόσο κοντινή η φωνή; «Δεν είσαι μόνος σου.

Είσαι μέσα σε Εμένα κι Εγώ μέσα σε σένα. Και η Παναγία Μητέρα μου που είναι και δική σου Μητέρα, κυρίως Αυτή με έχει ντυθεί. Κοίτα προσεκτικά! Στα δικά Της μάτια τα δικά Μου δεν αντιφεγγίζουν; Εγώ ενεργώ μέσα από Αυτήν που είναι ό,τι αγαπητότερο έχω στον κόσμο. Και ξέρεις γιατί;

Γιατί Με θέλει στη ζωή Της και δεν φεύγει ποτέ από κοντά Μου. Κι αυτό θέλω, παιδί μου ταλαιπωρημένο, και από σένα. Αν δεν θελήσεις και πάλι να απομακρυνθείς από κοντά μου, κι εσύ θα γίνεις αγαπητός μου σαν τη Μάνα Μου. Μάλλον, για να το καταλάβεις καλύτερα, θα ανοίξουν τα μάτια σου και θα ενεργοποιηθούν οι αισθήσεις σου για να κατανοήσεις την αγάπη που τρέφω στο πρόσωπό σου. Και σε βεβαιώνω: αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά μου∙ να με θέλεις στη ζωή σου ώστε να σου προσφέρω τη χάρη Μου όλο και περισσότερο. Και μαζί με σένα και όλους τους ανθρώπους».

«Κύριε», μπόρεσα να ψελλίσω. «Κατανοώ την αγάπη Σου και τη δύναμή Σου. Δεν έχω εμπιστοσύνη όμως στον εαυτό μου. Τα πάθη μου με ξελογιάζουν και με αποσπούν βίαια τις περισσότερες φορές από κοντά Σου. Κύριε, Σε παρακαλώ, κράτα με να μη σου φύγω. Είναι ακατανόητο αυτό που μου συμβαίνει: να είμαι στον Παράδεισο και να προσκλίνω στην Κόλαση, εκεί που ο εχθρός διαρκώς με πειράζει και μου προκαλεί φόβους και όλων των ειδών τις δυσκολίες και τις ταλαιπωρίες. Κύριε, σώσε με!»

Τα δάκρυά μου με έκαναν να μην καλοβλέπω. Σιγά σιγά όμως ανοίχτηκαν. Κι είδα να βρίσκομαι στην αγκαλιά της Παναγίας. Κι είδα να βρίσκομαι στην αγκαλιά του Χριστού μου. Όμως όλα τώρα ήταν ξεκάθαρα. Ο φόβος όμως μην απομακρυνθώ από την αγάπη Τους και ξεγλιστρήσω από το απόρθητο τείχος συνέχισε να με ταλαιπωρεί. Γιατί βλέπεις θέλουν να Τους θέλω κι εγώ. Η ελευθερία μου είναι το κλειδί του Παραδείσου μου ή της Κόλασής μου. Με το ζόρι πώς να με κρατήσει η Αγάπη; Εκ του ιστολογίου «Ακολουθείν». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα. 

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΦΛΕΓΕΤΑΙ

H Ευρώπη, έντρομη εμπρός στον εφιάλτη ενός παγωμένου χειμώνα, βάζει στο ράφι τις προσπάθειες για πράσινη μετάβαση.

Δρ. Χάρης Δούκας, Αρθρογράφος
Αν. καθηγητής ΕΜΠ

Πριν λίγο καιρό, στο πλαίσιο διεθνούς συνάντησης για το κλίμα, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες έδωσε σαφές μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: «Έχουμε μια επιλογή. Συλλογική δράση ή συλλογική αυτοκτονία. Είναι στα χέρια μας».

Πέραν των αδιάσειστων επιστημονικών αναλύσεων, όλοι ζούμε πλέον την οικολογική και κλιματική κρίση, με την Ευρώπη να φλέγεται κυριολεκτικά, με εκτενείς πυρκαγιές και ακραίες θερμοκρασίες. Βεβαίως, οι τεράστιες πυρκαγιές και οι ακραίες θερμοκρασίες δεν είναι πρωτοφανείς. Είναι συνηθισμένο πλέον κάθε χρόνο να σπάει το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο.

Φέτος, ρεκόρ θερμοκρασίας καταρρίφθηκαν (όπως στην Αγγλία), σημειώθηκε η μεγαλύτερη ξηρασία των τελευταίων 1200 χρόνων σε Ισπανία και Πορτογαλία με χιλιάδες θανάτους και πυρκαγιές. Λόγω της παρατεταμένης ξηρασίας, στη Γερμανία ο Ρήνος κινδυνεύει να «κλείσει» για εμπορικές μεταφορές, και στη Γαλλία η χαμηλή στάθμη σε ποταμούς δεν επαρκεί για την ψύξη των πυρηνικών εργοστασίων.

Η αιτία είναι εδώ και χρόνια γνωστή. Είναι η ανθρωπογενής κλιματική κρίση και οφείλεται στην καύση ορυκτών καυσίμων, που εκλύουν αέρια του θερμοκηπίου. Η κλιματική κρίση τρέχει τόσο γρήγορα μάλιστα που αν συνεχίσουμε έτσι, σύμφωνα με τα κλιματικά σενάρια, η νέα γενιά θα περάσει μια ενήλικη ζωή σε μεγάλο κίνδυνο, ανάμεσα σε καύσωνες, ξηρασίες, πυρκαγιές και πανδημίες, στη χειρότερη μορφή τους. Και τί κάνουμε για αυτό;

H ιστορία φαίνεται ότι δε μας διδάσκει. Ο Θουκυδίδης έγραφε πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια ότι οι αποφασίζοντες τότε άλλαζαν τη σημασία των λέξεων, ώστε να ταιριάζουν με τις πράξεις τους. Έτσι και σήμερα. Παρά την προσπάθεια προώθησης καθαρών πηγών ενέργειας (όπως η ηλιακή ενέργεια) στα λόγια, στην πράξη τα ορυκτά καύσιμα καταλαμβάνουν το 80% της τελικής χρήσης παγκοσμίως.

Όσον αφορά στην εξοικονόμηση ενέργειας, ενώ αποτελεί σε επίπεδο ρητορείας την πρώτη προτεραιότητα, στην πράξη η κατανάλωση ενέργειας έχει αυξηθεί κατά 50% σε σχέση με το 1995. Και αν το 2020, λόγω πανδημίας, υπήρξε μία σημαντική πτώση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, το 2019 υπήρξε ρεκόρ, με τις εκπομπές του θερμοκηπίου αυξημένες κατά 62% σε σχέση με την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την κλιματική αλλαγή (1990). Μάλιστα, τα μέχρι στιγμής δεδομένα του 2022 δείχνουν νέο ετήσιο ρεκόρ.

Και οι πιέσεις αυτές δεν αφορούν μόνο στο φυσικό περιβάλλον αλλά και στις κοινωνικές ανισότητες (που αυξάνονται δραματικά), δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα, χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Οι πετρελαϊκές που εξορύσσουν και εμπορεύονται ορυκτά καύσιμα υπερκερδοσκοπούν, ακόμα και μέσα στην κρίση, σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων και πιο ευάλωτων. Σύμφωνα με τα δικά τους δημοσιευμένα οικονομικά στοιχεία, τα 100 δις $ προσεγγίζουν τα κέρδη των μεγάλων ενεργειακών εταιριών, μόνο το πρώτο τρίμηνο του χρόνου.

Όμως, ενώ οι συνέπειες της κλιματικής κρίσης τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, η Ευρώπη, έντρομη εμπρός στον εφιάλτη ενός παγωμένου χειμώνα χωρίς ρωσικό φυσικό αέριο, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις βάζει στο ράφι τις προσπάθειες για πράσινη μετάβαση. Επανενεργοποιείται ο άνθρακας και νέες τεράστιες υποδομές Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) κατασκευάζονται.

Το ίδιο μοιάζει πως συμβαίνει και στην Ελλάδα, καθώς οι νέες σίγουρες προγραμματισμένες επενδύσεις αφορούν κυρίως σε υποδομές δικτύων φυσικού αερίου για θέρμανση και έργων υποδοχής ΥΦΑ. Λες και η μοίρα της χώρας είναι να παραμένει ένα διαμετακομιστικό κέντρο εισαγόμενων ορυκτών καυσίμων. Και αυτό συμβαίνει ενώ, σύμφωνα με όλες τις διεθνείς μελέτες, η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο της κλιματικής απορρύθμισης.

Όσον αφορά στην προστασία του περιβάλλοντος, ακόμα και σήμερα οι προστατευόμενες περιοχές Natura στην Ελλάδα, που καλύπτουν το 30% της χερσαίας έκτασης της χώρας και του 20% των θαλασσών δεν έχουν ξεκάθαρο πλαίσιο. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος η χώρα μας να καταδικαστεί στους επόμενους μήνες πληρώνοντας και υψηλό πρόστιμο, αναδρομικά μάλιστα, γιατί δεν προστατεύει επαρκώς τις περιοχές Natura.

Η προστασία όμως είναι η μια πλευρά του νομίσματος. Έχοντας ένα ξεκάθαρο πλαίσιο για τις περιοχές αυτές απελευθερώνεις και την αναπτυξιακή τους δυναμική γιατί θα είναι σαφές ποιες δραστηριότητες και υπό ποιους όρους επιτρέπονται. Θα απελευθερώσεις εν ολίγοις την αναπτυξιακή δυναμική του ενός τρίτου της χώρας.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας είχε πρόσφατα ανακοινώσει στην Μασσαλία ότι μέχρι το τέλος του 2022 θα έχει ολοκληρωθεί το πλαίσιο προστασίας των περιοχών Natura. Μέχρι το τέλος του 2022 το πιο πιθανό είναι πως δεν θα έχει εγκριθεί ούτε ένα από τα Προεδρικά Διατάγματα που απαιτούνται και δεν θα υπάρχει το απαραίτητο πλαίσιο. Η Κυβέρνηση όμως ασχολείται με τα «Απάτητα Βουνά» και τις «Παρθένες Παραλίες».

Οι λέξεις υποφέρουν διαχρονικά από τη σύγκρουσή τους με τις πράξεις. Ιδιαίτερα όταν οι πολιτικοί τις χρησιμοποιούν για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους. Δεν είναι τυχαίο πως «Απάτητα Βουνά» και «Παρθένες Παραλίες» δεν υπάρχουν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Εκεί απλώς εφαρμόζουν το υφιστάμενο εδώ και 30 χρόνια πλαίσιο που γνωρίζουμε ότι είναι αποτελεσματικό.

Ενώ οι σύγχρονες εξελίξεις αποκτούν τη μορφή επικαλυπτόμενων κρίσεων, με τη μία χειρότερη της άλλης, οι δομές και ο τρόπος της πολιτικής σκέψης παραμένουν προσκολλημένες στη λογική περασμένων δεκαετιών, της «ασταμάτητης» καταναλωτικής ανάπτυξης, της ανέμελης παγκοσμιοποίησης, της εύκολης επικοινωνίας και του lifestyle της υπερβολής. Ο κόσμος όμως αυτός είναι «Ο κόσμος του χθες», αν θυμηθούμε τον αυστριακό συγγραφέα του μεσοπολέμου Στέφαν Τσβάιχ, που ζωντάνευε πόλεις και εποχές χαμένες στον χρόνο.

Δεν μπορούμε σήμερα να μιλάμε με παλιούς όρους. Η επικρατούσα πεποίθηση ότι μπορούμε να έχουμε οικονομική μεγέθυνση διασφαλίζοντας ταυτόχρονα ότι τα φυσικά οικοσυστήματα δεν θα υποβαθμίζονται, αλλά θα εξακολουθούν να παρέχουν τους πόρους και τις υπηρεσίες στις οποίες βασίζεται η ευημερία μας είναι αποδεδειγμένα λανθασμένη. Είναι ανάγκη να ξανασκεφτούμε τις κοινωνικές έννοιες της προόδου και της ανάπτυξης, με όρους ευρύτερους από την κατανάλωση και την οικονομική μεγέθυνση.

Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας μας και η ανάδειξη και αξιοποίηση του φυσικού της πλούτου είναι μία πρόκληση εθνικής κλίμακας που μπορεί να επιτευχθεί με γνώση, σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα.

Ο δρόμος βρίσκεται στη συγκρότηση ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, γύρω από ένα βιώσιμο και ανθεκτικό μοντέλο ανάπτυξης, που θα αναμετρηθεί με τα σημερινά αναπτυξιακά αδιέξοδα και θα σταθεί αντιμέτωπο με τη διεύρυνση των ανισοτήτων, υπερασπιζόμενο τη δημοκρατία και τους θεσμούς κοινωνικής προστασίας. Εκ του ιστολογίου «HUFFPOST». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ

Κάθε που πιάνω να Σου γράψω, τότε είναι που το νιώθω καλά και συμπάσχω μ΄ όλους τους υμνωδούς Σου. Τότε καταλαβαίνω απόλυτα την αδυναμία που δηλώνουν όλοι τους να υμνήσουν τα μεγαλεία Σου. Παθαίνω, όμως, και τ’ άλλο το χειρότερο. Αρχίζω να ντρέπομαι και να πονώ βαθιά μέσα μου και να θρηνώ. Θέλω να πω, τι ντροπή!

του Θεοφίλου Πουταχίδη

Άνθρωπος κι Εσύ, άνθρωπος κι εγώ… Πληγώνεται το φιλότιμό μου∙ με συντρίβει αυτή η σύγκριση… Κλαυσίγελος με πιάνει για την κατάντια, για την εξαθλίωσή μου… Κι αμέσως –τι περίεργο!– πλημμυρίζει χαρά το μέσα μου.

Στα σίγουρα είσαι το μεγαλύτερο καμάρι της ανθρωπότητας κι η ελπίδα μας! Η κορυφή π’ άλλος κανείς δεν έφτασε κι ούτε πρόκειται∙ έσπασε το καλούπι. Γι’ αυτό κι οι Άγιοι γονείς Σου, Ιωακείμ και Άννα, είναι οι πιο πετυχημένοι γονείς στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Παναγία μου, όπως το λέν’ όλοι οι Άγιοι κι όλοι όσοι σε ύμνησαν, πράγματι έτσι είναι: Τα λόγια είναι φτωχά, για να σου εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας. Ότι αν δεν ήσουν Εσύ να φτάσεις σε τέτοια μέτρα αγιότητας, δεν θα έπαιρνε σάρκα και οστά ο Θεός, για να γίνει άνθρωπος και να μας δώσει την ευκαιρία της σωτηρίας και της αιώνιας ζωής στην Ουράνια Βασιλεία Του.

Όλο το κακό ξεκίνησε απ΄ έναν εγωϊσμό που εκδηλώθηκε, ως συνήθως, με τον πόθο της εξουσίας. Θέλησε εκείνος ο Εωσφόρος την εξουσία. Όποιος όμως θέλει έτσι να υψωθεί, πέφτει∙ κι έπεσε τότε αυτός και βρόμισε. Γεννήθηκε το κακό. Κι ύστερα ήρθε ο φθόνος. Ο φθόνος του κακού απέναντι στον άνθρωπο – τ’ αγαπημένο πλάσμα του Θεού.

«Γιατί εγώ έπεσα κι έγινα αυτό το πράγμα κι ο άνθρωπος στέκει εκεί μες τη Δόξα του Θεού κι απολαμβάνει; Θα τον ρίξω κι αυτόν, θα του κάνω ζημία, θα τον χωρίσω απ’ τον Θεό», είπε ο εξαποδώ. Κι έτσι, ήρθε με το ψέμα, με τη διαβολή και μας ξεγέλασε.

Πιστέψαμε το παπατζιλίκι του και νομίσαμε πως είμαστε σπουδαίοι και πως με τις δικές μας δυνάμεις θα ξέρουμε να ξεχωρίζουμε το τι ‘ναι καλό και τι κακό. Μας σκοτείνιασε το νου και πήραμε το μαύρο γι’ άσπρο. Την ελευθερία που είχαμε κοντά στον Θεό μάς την πούλησε για σκλαβιά. Και τη σκλαβιά οπού ‘θελε να μας ρίξει, μας την πούλησε για ελευθερία.

Και το χάψαμε. Και πέσαμε. Κι είμαστε τώρα συνέχεια αναγκεμένοι, ξενιτεμένοι, μπερδεμένοι, υποδουλωμένοι. Κι έχουμε και ημερομηνία λήξης∙ πεθαίνουμε. Τέτοιο σακάτεμα… Πόσο πιο άσχημα μπορεί να στη φέρει κανείς; Ήμασταν πλασμένοι για ευτυχία.

Είχαμε αφθαρσία, απόλυτη ελευθερία από κάθε ανάγκη και ψυχή φωτισμένη συνεχώς από Θείο Φως. Τα ξεπουλήσαμε.

Και ψάχνουμε τώρα πάνω στη γη πώς θα φάμε, πώς θα σκεπαστούμε, πώς θα προστατευτούμε, πώς θα επιζήσουμε. Ανταγωνιζόμαστε με τη φύση, κι αναμεταξύ μας. Και πεθαίνουμε.

Ψάχνουμε να βρούμε τι είναι σωστό και τι λάθος και διαλογιζόμαστε, φιλοσοφούμε, φτιάχνουμε ιδεολογίες και θεωρίες και διαφωνούμε. Και πεθαίνουμε. Πολεμάμε να τιθασέψουμε τη φύση και φτιάχνουμε, κι όλο φτιάχνουμε, και κορδωνόμαστε. Κι ύστερα τρώμε μια κατραπακιά και μυξοκλαίμε και αρχίζουμε τα «Τι σου είναι ο άνθρωπος» και τα «Τίποτα δεν είμαστε», μέχρι να τα ξεχάσουμε ξανά και ν’ αρχινήσουμε να λέμε πάλι πόσο σπουδαίοι είμαστε. Και πεθαίνουμε.

Κάναμε πολλά∙ τίποτα δεν κάναμε. Σπίτια και γέφυρες και ψυγείο και τηλεοράσεις κι αξονικούς τομογράφους και δορυφόρους και πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές και ίντερνετ. Παρηγοριά στον άρρωστο κι «ουδέν κακόν αμιγές καλού» και ηδονές πρόσκαιρες και «να ζήσετε» και «καλά να περάσετε» και «ζωή σε λόγου σας» και ψευδαισθήσεις. Και πεθαίνουμε.

Παναγία μου, ένα πράγμα αληθινά μεγάλο και σπουδαίο γέννησε η ανθρωπότητα πάνω στη γη∙ όλα τ’ άλλα μπροστά του είναι τρίχες. Εσύ είσαι αυτό Παναγία μου, ευλογημένη η ώρα και χίλιες δόξες να έχει ο Πανάγαθος! Πέφτω και προσκυνώ και καταφιλώ τα εικονίσματά Σου, αλλά και των γονιών Σου του Ιωακείμ και της Άννας.

Χάρη σ’ Εσένα Παναγία μου έχουμε πια ευκαιρία αποκατάστασης της πρότερης θέσης και της δόξας μας. Γεννήθηκες ως κόρη μόνη άξια, για να γεννήσεις τον Θεό που έγινε τέλειος άνθρωπος και θυσιάστηκε για το πλάσμα Του. Ευτυχώς, έχουμε μία δεύτερη ευκαιρία∙ απτή, πραγματική. Το πού μπορούμε να φτάσουμε αν την εκμεταλλευτούμε, μάς το μαρτυρούν αψευδώς οι Άγιοι, παλιοί και σύγχρονοι – όποιος θέλει να το δει, το βλέπει.

Αλλά τούτες τις μέρες, Παναγία μου, βλέπω ότι λύσσαξε ολότελα ο εξαποδώ και παίρνει τα μυαλά πολλών ανθρώπων.

Τρέχουν σαν φοβισμένα βουβάλια οι άνθρωποι και φαίνεται μόνο τ’ ασπράδι του ματιού τους. Και τα δαιμονόσκυλα γαυγίζουν γύρω-γύρω∙ οδηγούν το κοπάδι.

Η φοβισμένη αγέλη τρέχει και τσαλαπατά ό,τι βρει μπροστά της πηγαίνοντας ολοταχώς για τον γκρεμνό. Η πτώση, πάλι η πτώση… Πάντα η πτώση. Πάλι εξουσία, πάλι φθόνος. Πάλι αγοράζουμε τη σκλαβιά για ελευθερία.

Πάλι την ανοησία για λογική. Αλλά Εσύ «παράδεισε λογικέ», η «πιστών καταυγάζουσα φρένας», η «αυγή τον νουν φωτίζουσα», νουθέτησε τους «συληθέντας τον νουν». Παναγία μου Οδηγήτρια, οδήγησέ μας Στον Υιό Σου και Θεό και σώσε μας! Εκ του ιστολογίου   «pontosnews». Επιμέλεια, παρουσίαση ημετέρα.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ: Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (ΜΕΡΟΣ 3ον)

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 29-33.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.)
Σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, επί Καίσαρος Αυγούστου, ο Λόγος του Θεού, <<ατρέπτως και αναλλοιώτως εγένετο σαρξ>>. Και διά της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος προσέλαβε στη μήτρα μιας απλής και αφοσιωμένης στο Θεό γυναίκας, φύσιν ανθρώπου, για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το ζυγό του θανάτου, να γίνει <<μέτοχος θείας φύσεως>> και να εισαχθεί στην αιώνιο ζωή.
Η αγάπη και η πίστη της ταπεινής αυτής κόρης, απέβη το μέσον διά του οποίου <<ο Αόρατος ορατόν εαυτόν παρεσκεύασεν και ο Ποιητής και Δεσπότης των όλων εις των ανθρώπων εγεννήθη>>. Συνεπώς η αξία του γεγονότος αυτού της παρουσίας της Θεοτόκου και του ρόλου της ως <<μητέρα της ζωής>> αποβαίνει ανυπολόγιστη. Για το λόγο αυτό η τιμή προς το πρόσωπό Της, παραμένει αεί ανεξόφλητον χρέος για τους πιστούς.
Στο διάβα των είκοσι αιώνων της χριστιανικής ιστορίας, η Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, εξέφρασε ποικιλοπρόπως -αν και ανεπαρκώς- την ευγνωμοσύνη της στη Θεογεννήτρια. Αλλά το έργο αυτό της τιμής δεν έμεινε απρόσβλητο -όπως και οτιδήποτε το ανθρώπινο- από το φθόνο του μισόκαλου. Εισήγαγε στα όργανά του καινοτόμους διαθέσεις με απώτερο στόχο την αλλοίωση της Ορθοδόξου διδασκαλίας και την προσβολή του σωτηριολογικού της περιεχομένου.
Η ζημία θα ήταν καταλυτική: δίχως ορθώς εκφραζόμενη τιμή στη Θεοτόκο, δεν υφίσταται ορθώς διατυπούμενη αλήθεια και διδασκαλία για το ρόλο της και δίχως ορθή διδασκαλία, το μυστήριο της σωτηρίας χάνει το περιεχόμενό του και η εν Χριστώ ζωή καθίσταται αδύνατη. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σε όλες τις εκφάνσεις που το διαδέχτηκε η εκκλησιαστική ιστορία, ο επίσκοπος Ιωάννης, ο άγιος του αιώνα μας, επιχείρησε τη σύντομη αυτή μελέτη. Φρόντισε, με τρόπο εύληπτο και κατανοητό, με εκτενείς ιστορικές αναφορές σε όλα τα σχετικά επεισόδια, να ανατρέψει όλες τις αιρετικές δοξασίες που κατά καιρούς εκφράσθηκαν.
Έτσι, καταλήγει να αποκρυσταλλώνει την ορθή διδασκαλία για την τιμή της Θεοτόκου, ως από χωνευτηρίου, και να θέτει με ακρίβεια τα απαράβατα όρια, έξω από τα οποία η Θεογεννήτρια, υποτιμάται ή υπερτιμάται, γεγονός που αποτελεί αφορμή και έναυσμα ποικίλων κακοδοξιών που προσβάλλουν έντονα το σωτηριολογικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Ταυτόχρονα πλουτίζει το κείμενό του με την αποδεικτική εγκυρότητα του βιώματος που απορρέει από τη ζωντανή του σχέση με τη Θεοτόκο.
Αυτό το βίωμα που διαπνέει το κείμενό του, το βίωμα που μοιράζονται όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι τελικά η τομή, που διαχωρίζει την υπόσταση των πραγμάτων από τις ανθρώπινες εικασίες και διαφυλάττει αρραγή την ακαινοτόμητη αλήθεια της Εκκλησίας.
Σ.Γ.Φ.
(Εκ του προλόγου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».

Οι πρώτοι εχθροί της προσκύνησης της Μητέρας του Θεού

Όσο πιο πολύ εξαπλωνόταν η πίστη στο Χριστό και το όνομα του Σωτήρος του κόσμου μαζί με Εκείνης που συγκατατέθηκε να γίνει Μητέρα Του, δοξάζονταν πάνω στη γη, τόσο αύξανε το μίσος των εχθρών του Χριστού προς Αυτήν.

Η Μαρία ήταν η Μητέρα του Ιησού. Αυτή υπήρξε πρωτάκουστο παράδειγμα αγνείας και δικαιοσύνης. Επιπλέον, τώρα που αναχώρησε από αυτή τη ζωή, αποτελεί κραταιά βοηθό για τους Χριστιανούς, παρά το γεγονός ότι δεν είναι ορατή στους οφθαλμούς του σώματος.

Επομένως, όλοι όσοι μισούσαν τον Ιησού Χριστό, δεν πίστευαν σε Αυτόν και δεν κατανοούσαν τη διδασκαλία Του, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν επιθυμούσαν να την καταλάβουν όπως την κατανοούσε η Εκκλησία,

και επιθυμούσαν να αντικαταστήσουν το κήρυγμα του Χριστού με τους δικούς τους ανθρώπινους συλλογισμούς -όλοι αυτοί εξέτειναν το μίσος τους για το Χριστό, το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία, στην άχραντη Παρθένο Μαρία.

Επιθυμούσαν να μειώσουν τη Μητέρα, έτσι ώστε να καταστρέψουν και την πίστη προς τον Υιό Της' να δημιουργήσουν λανθασμένη εικόνα γι' Αυτήν ανάμεσα στους ανθρώπους, με σκοπό να τους δοθεί η ευκαιρία να επανοικοδομήσουν ολόκληρη τη χριστιανική διδασκαλία επάνω σε διαφορετική βάση.

Στη μήτρα της Μαρίας, Θεός και άνθρωπος ενώθηκαν. Αυτή ήταν Εκείνη που, όπως είχε διατυπωθεί, αποτέλεσε κλίμακα για τον Υιό του Θεού, ο οποίος κατήλθε από τον ουρανό. Το να καταπολεμηθεί η απόδοση τιμής στη Θεοτόκο συνεπαγόταν χτύπημα του Χριστιανισμού στη ρίζα του, καταστροφή στη βάση του.

Η απαρχή της ουράνιας δόξας της σημειώθηκε στη γη με ένα ξέσπασμα φθόνου και μίσους προς Αυτήν από τους απίστους. Μετά την αγία Της Κοίμηση, οι Απόστολοι μετέφεραν το σώμα της για ταφή στη Γεσθημανή, σε μέρος διαλεγμένο από Αυτήν.

Ο Ιωάννης ο Θεολόγος βάδιζε μπροστά κρατώντας το κλαδί από τον παράδεισο που ο αρχάγγελος Γαβριήλ είχε δώσει στην Αγία Παρθένο πριν από τρεις ημέρες, όταν είχε έρθει από τον ουρανό να Της ανακοινώσει την επικείμενή της αναχώρηση προς τις ουράνιες μονές.

<<Εν εξόδω Ισραήλ εξ Αιγύπτου, οίκου Ιακώβ βαρβάρου>>, έψαλλε ο άγιος Πέτρος από τον εκατοστό δέκατο τρίτο ψαλμό' <<Αλληλούια>>, έψαλλε και όλη η σύναξη των αποστόλων μαζί με τους μαθητές τους, όπως για παράδειγμα, το Διονύσιο τον Αεροπαγίτη, που ομοιοτρόπως είχε θαυμαστώς μεταφερθεί εκείνο τον καιρό στην Ιερουσαλήμ.

Και καθώς αυτός ο ιερός ύμνος που ονομαζόταν από τους Ιουδαίους το <<Μεγάλο Αλληλούια>>, δηλαδή, το μεγάλο <<Υμνήσατε το Θεό>>, ψαλλόταν, ένας Ιουδαίος ιερέας ο Αθώνιος, όρμησε προς τη νεκροφόρα και θέλησε να την ανατρέψει και να πετάξει στο έδαφος το σώμα της Μητέρας του Θεού.

Η αναίδεια του Αθωνίου τιμωρήθηκε αμέσως' ο αρχάγγελος Μιχαήλ με αόρατη ρομφαία έκοψε το χέρι του που έμεινε κρεμασμένο επάνω στη νεκροφόρα.

Ο κεραυνοβολημένος Αθώνιος, δοκιμάζοντας βασανιστικό πόνο, συναισθανόμενος το αμάρτημά του, στράφηκε προσευχόμενος στον Ιησού που μέχρι εκείνη την ώρα μισούσε, και αμέσως ιατρεύθηκε.

Δεν άργησε να ασπαστεί το Χριστιανισμό και να τον ομολογήσει ενώπιον των πρώην ομοθρήσκων του, κάτι για το οποίο έλαβε από αυτούς μαρτυρικό θάνατο. Συνεπώς, η προσπάθεια να προσβληθεί η τιμή της Μητέρας του Θεού οδήγησε στη μεγαλύτερη δόξα της.

Οι εχθροί του Ιησού αποφάσισαν εκείνο το διάστημα να μην επιδείξουν περεταίρω έλλειψη σεβασμού για το σώμα της Άχραντης με ωμή βία, ο φθόνος τους όμως δεν έπαψε. 

Βλέποντας πως ο Χριστιανισμός διαδιδόταν παντού, άρχισαν να διαδίδουν διάφορες πρόστυχες συκοφαντίες για τους χριστιανούς. Δεν λυπήθηκαν ούτε το όνομα της Μητέρας του Χριστού,

και εφηύραν την ιστορία ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είχε προέλθει από χυδαίο και ανήθικο περιβάλλον, και ότι η Μητέρα Του είχε συσχετισθεί με συγκεκριμένο Ρωμαίο στρατιώτη.

Όμως η αλήθεια παραήταν προφανής για να τραβήξει αυτό το μυθιστόρημα αρκετή προσοχή. Όλη η οικογένεια του Ιωσήφ και η ίδια η Μαρία ήταν γνωστοί στους κατοίκους της Ναζαρέτ και των περιχώρων της εκείνη την εποχή.

<<Πόθεν τούτω η σοφία αύτη και αι δυνάμεις; ουχ ούτός έστιν ο του τέκτονος υιός; ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαριάμ και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; και αι αδελφαί αυτού ουχί πάσαι προς ημάς εισί>>; (Κατά Ματθ. 13:54-55' κατά Μάρκ. 6:3. Κατά Λουκ. 4:22).

Αυτά έλεγαν οι συγχωριανοί του στη Ναζαρέτ όταν ο Χριστός απεκάλυψε ενώπιόν τους, στη συναγωγή, την υπερκόσμια σοφία του. Σε μικρές πόλεις τα οικογενειακά θέματα του καθενός είναι πολύ γνωστά' πολύ στενή παρακολούθηση γινόταν από την αγνότητα του έγγαμου βίου.

Θα είχαν οι άνθρωποι συμπεριφερθεί με σεβασμό προς τον Ιησού, θα τον είχαν καλέσει να κηρύξει στη συναγωγή, εάν είχε γεννηθεί από παράνομη συμβίωση; Στη Μαρία θα είχε ισχύσει ο νόμος του Μωυσή,

ο οποίος διέταζε ότι τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να λιθοβολούνται μέχρι θανάτου' και οι Φαρισαίοι θα είχαν δράξει της ευκαιρίας πολλές φορές να κατηγορήσουν το Χριστό για τη συμπεριφορά της Μητέρας του.

Αλλά ακριβώς το αντίθετο συνέβαινε. Η Μαρία απολάμβανε μεγάλο σεβασμό. Στο γάμο της Κανά, Αυτή ήταν η επίτιμη καλεσμένη του γάμου, και όταν ακόμα ο Υιός της είχε καταδικαστεί, κανείς δεν επέτρεψε στον εαυτό του να προπηλακίσει ή να επικρίνει τη Μητέρα Του.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ»
«Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς: Η τιμή της Θεοτόκου στην Ορθόδοξη Εκκλησία»,
β' έκδοση, Νοέμβριος 2006, σελ. 29-33.
Το παρόν βιβλίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ
(St. Herman of Alaska Brotherhood, P. O. Box 70, Platina, California 96076, U.S.A.).

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ι' ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2022

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Μετὰ τὴν ἔνδοξη Μεταμόρφωσή Του, ὁ Κύριος κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος Θαβὼρ καὶ τὸν συνάντησε κάποιος ἄνθρωπος παρακαλῶντας Τον νὰ θεραπεύσει τὸν σεληνιαζόμενο υἱό του. Εἶπε δὲ ὅτι τὸν παρουσίασε καὶ στοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ δὲν κατάφεραν νὰ τὸν θεραπεύσουν, σὰν νὰ εὐθύνονταν οἱ Ἀπόστολοι καὶ ὄχι ἡ δική του ἀδύναμη πίστη.

Ὁ Χριστὸς μὲ πικρία ἀπάντησε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ὑπομένω;». Τότε, ζήτησε τὸν νέο καὶ ἀφοῦ τὸν ὁδήγησαν μπροστά Του, διέταξε τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα νὰ φύγει ἀφήνοντας τὸν νέο ἐλεύθερο. Λίγο ἀργότερα, οἱ Ἀπόστολοι κατ’ ἰδίαν ρώτησαν τὸν Κύριο: «γιατί ἑμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ βγάλουμε τὸ δαιμόνιο;».

«Γιὰ τὴν ἀπιστία σας», τοὺς ἀπάντησε, «ἄν ἔχετε πίστη σὰν τὸν κόκκο τοῦ σιναπιοῦ, θὰ πεῖτε σὲ αὐτὸ τὸ βουνὸ «μετακινήσου ἀπὸ ἐδὼ ἐκεί» καὶ θὰ μετακινηθεῖ, καὶ τίποτα δὲν θὰ σᾶς εἶναι ἀδύνατο. Τὸ δὲ γένος αὐτὸ (τῶν πονηρῶν πνευμάτων) δὲν φεύγει παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία».

Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ φράση τοῦ Κυρίου: «Ἕως πότε θὰ σᾶς ὑπομένω;». Τὸ κατανοεῖτε; Ὁ Παντελεήμων καὶ Φιλάνθρωπος Θεός, Ἐκεῖνος ποὺ ἀπὸ «ὑπερβάλλουσα ἀγαθότητα» ἔγινε ἄνθρωπος καὶ σταυρώθηκε γιὰ νὰ νικήσει μὲ τὴν Ἀνάστασή Του τὸν θάνατο, μᾶς λέει οὐσιαστικὰ ὄτι δὲν θὰ μᾶς ὑπομένει γιὰ πάντα.

Ὅταν μᾶς ἔχει χαρίσει πλούσια τὴν εὐλογία Του κὶ ἑμεῖς συνεχῶς καὶ μὲ ἐπιμονὴ Τοῦ ἀνταποδίδουμε τὶς ἁμαρτίες μας, εἶναι φυσικὸ καὶ ἑπόμενο κάποια στιγμὴ νὰ ἀποστρέψει τὸ πρόσωπό Του. Καὶ ξέρετε τὶ λέει ο Δαυίδ∙ «ἀποστρέψαντος δὲ Σοῦ τὸ πρόσωπον ταραχθήσονται». Βεβαίως, καὶ ἄν ἀκόμη ἀποστρέψει τὸ πρόσωπό Του καὶ ἀπομακρύνει τὴν εὐλογία Του, ἀπὸ φιλανθρωπία θὰ τὸ κάνει, μήπως καὶ καταλάβουμε τὶ χάσαμε καὶ νικήσουμε τὴν πόρωση τῆς ψυχῆς μας.

Αὐτό, ὅμως, ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ νὰ κινήσουμε τὸ ἔλεός Του, εἶναι ἡ διάθεση μετανοίας καὶ ἡ τίμια προσπάθεια. Ὁ Χριστὸς ὅταν βλέπει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀγωνίζεται ἀληθινά, ποτὲ δὲν τὸν ἐγκαταλείπει. Σημαντικὴ ἀναφορὰ στὴ σημερινὴ περικοπὴ γίνεται στὴν πίστη.Ἡ πίστη εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐννέα καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶναι ἀνθρώπινη κατάκτηση.

Ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται νὰ ἀγωνισθεῖ γιὰ νὰ τὴν καλλιεργήσει, μέσω τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης, τῆς ταπείνωσης καὶ τῆς ἐν γένει ὑπακοῆς στὸ Θεῖο Θέλημα, ἀλλὰ μόνος του δὲν τὴν ἀποκτᾶ. Ὁ Θεὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ τὴν προσφέρει στὸν ἄνθρωπο. Πολλοὶ θέλουν νὰ δοῦν θαύματα γιὰ νὰ πιστέψουν. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀρκετοὶ πίστεψαν ἀπὸ κάποιο θαῦμα, χάρη στὴν Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ.

Πρέπει, ὅμως, νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὸ θαῦμα προϋποθέτει τὴν πίστη καὶ ὄχι ἡ πίστη τὸ θαῦμα. Ἡ πίστη προηγεῖται καὶ ἀκολουθεῖ τὸ θαῦμα, ὅσο καὶ ἄν αὐτὴ ἠ πραγματικότητα ἐνοχλεῖ κάποιους ἄγευστους πίστεως και Ζωῆς, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν κατέβαλαν κόπο γιὰ νὰ προσεγγίσουν τὸν Χριστό μας.

Σὲ αὐτὸ τὸν κόπο ἀναφέρεται ὁ Κύριος ὡς ὅπλο κατὰ τῶν πονηρῶν πνευμάτων, ὅταν λέει ὅτι αὐτὰ φέυγουν μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία.

Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία εἶναι ὁ πνευματικὸς καὶ ὁ σωματικὸς κόπος ποὺ ἑλκύουν τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ διώχνουν τοὺς δαίμονες, ἐὰν βέβαια συνοδεύονται ἀπὸ τὴν ἀνάλογη ταπείνωση, διότι καὶ ὁ Ἄρειος νήστευε καὶ προσευχόταν, ἀλλὰ μὲ ὑπερηφάνεια∙ ὥσπου ἔγινε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους αἱρετικούς.

Ἡ προσευχὴ εἶναι γιὰ ὅλους ἑμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ τὸ ὀξυγόνο γιὰ τοὺς πνεύμονες. Δίχως αὐτήν, ἡ ψυχή μας ἀργοπεθαίνει, διότι ἡ προσευχὴ εἶναι ταυτισμένη μὲ τὴ Ζωή, εἶναι ἐπικοινωνία μὲ τὸν Δεσπότη Χριστό. Ἡ προσευχὴ ἀλλοιώνει καὶ χαριτώνει τὸν ἐσώψυχο κόσμο μας, μᾶς δίνει κουράγιο, ἐλπίδα καὶ εἰρήνη, μᾶς κάνει δυναμικότερους, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίζουμε κάθε πρόβλημα ποὺ ἀναφύεται.

Κάνουμε προσευχή; Ἤ ἀρκούμαστε στὶς δύο ὥρες τοῦ κυριακάτικου ἐκκλησιασμοῦ; Οἱ παλαιοὶ Χριστιανοὶ πήγαιναν στὴν Ἐκκλησία κάθε μέρα∙ τὸ πρωὶ γιὰ τὸν Ἑξάψαλμο, τὸ ἀπόγευμα γιὰ τὸν Ἐσπερινὸ καὶ τὸ βράδυ γιὰ τὸ Ἀπόδειπνο. Ἑμεῖς ποὺ δὲν πηγαίνουμε καθημερινὰ στὴν Ἐκκλησία, φροντίζουμε νὰ διαβάζουμε τὶς προσευχὲς αὐτὲς στὸ σπίτι;

Ἄν ὄχι τὸν Ἐσπερινό, μποροῦμε τουλάχιστον νὰ διαβάζουμε τὸν Ἑξάψαλμο τὸ πρωὶ καὶ τὸ Ἀπόδειπνο μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς τὸ βράδυ, συνολικὰ μισὴ ὥρα τὴν ἡμέρα. Βέβαια, ἡ προσευχὴ δὲν περιορίζεται μόνο στὶς Ἀκολουθίες. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε». Ἄν καταφέρουμε νὰ προσευχόμαστε συνεχῶς, θὰ δοῦμε πόσο θὰ ἀλλάξει πρὸς τὸ καλύτερο ἡ καθημερινότητά μας, διότι ἡ προσευχὴ μᾶς ἐμποδίζει νὰ ἁμαρτήσουμε.

Ἄν συνεχῶς λέμε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», ἤ τὸ «Πάτερ ἡμῶν», ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη προσευχή, θὰ προσέξουμε πολὺ νὰ μὴν μιλήσουμε μὲ εἰρωνεία, νὰ μὴν φερθοῦμε ἀπότομα, νὰ μὴν νευριάσουμε, νὰ μὴν στεναχωρέσουμε κανέναν. Ἡ προσευχὴ γεμίζει τὴ ζωή μας μὲ Φῶς.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ νηστεία εἶναι ἕνας εὐλογημένος περιορισμός. Μὲ τὴν νηστεία θέτουμε ὅρια στὸ τὶ καὶ πόσο θὰ φᾶμε, τὶ θὰ δοῦμε, τὶ θὰ ποῦμε, τὶ θὰ ἀγγίξουμε, τὶ θὰ ἀκούσουμε. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέτει ὅρια καὶ κινεῖται μόνο μέσα σὲ αὐτά, εἶναι πραγματικὰ ἐλεύθερος. Ὁ κόσμος θεωρεῖ ὅτι ἐλευθερία εἶναι νὰ κάνω ὅ,τι θέλω. Δὲν εἶναι ἔτσι, ὅμως. Αὐτὸς ποὺ πιστεύει κάτι τέτοιο, ἄν κάποια στιγμὴ δὲν μπορέσει νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, θὰ δείξει ὄτι δὲν εἶναι παρὰ ἕνας ἀξιολύπητος δούλος στὸν ἑαυτό του.

Ἡ νηστεία, λοιπόν, εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἐλευθερίας καὶ κρατᾶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀνάλαφρα. Πιὸ εὔκολο εἶναι νὰ μὴν δεῖς κάτι, παρὰ νὰ τὸ δεῖς καὶ μετὰ νὰ ὑποφέρεις ποὺ τὸ εἶδες καὶ χάλασες τὴν πνευματική σου κατάσταση. Πιὸ εὔκολο εἶναι νὰ μὴν φᾶς περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι χρειάζεσαι, παρὰ νὰ φᾶς καὶ ὕστερα νὰ ὑποφέρεις ἀπὸ στομαχόπονο. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ ὅλες τὶς αἰσθήσεις. Ἡ νηστεία διατηρεῖ τὸν ἄνθρωπο δυναμικὸ καὶ τὸν ὡθεῖ σὲ δημιουργικὴ ἐγρήγορση.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

Ὁ Θεὸς αὐτὸ ποὺ θέλει ἀπὸ ἑμᾶς γιὰ νὰ μᾶς στεφανώσει μὲ τὸ ἔλεός Του, εἶναι ἡ προθυμία καὶ ἡ ἐπιμονή. Μπορεῖ ὡς ἄνθρωποι νὰ ἔχουμε τὰ κενὰ καὶ τὶς ἀδυναμίες μας, τὴν ζήλεια, τὴν καχυποψία, τὴν ὑπερηφάνεια, καὶ νὰ σκεφτόμαστε πολλὲς φορὲς: «θὰ καταφέρω ἄραγε νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ αὐτά;». Ἄν καταφύγουμε μὲ πίστη στὴν προσευχὴ καὶ τὴν νηστεία, θὰ τὰ καταφέρουμε. Ἑμεῖς θὰ καταβάλουμε λίγο κόπο καὶ ὁ Θεὸς θᾶ μᾶς προσφέρει τὴν ποθητὴ λύτρωση. Ὅπως, ἄλλωστε, εἶχε πεῖ κάποιος Ὅσιος, «ἀδύνατο εἶναι ἐκεῖνον ποὺ πασχίζει ἐν ἀλθείᾳ νὰ σωθεῖ, νὰ μὴν τὸν ἐλεήσει ὁ Κύριος». Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν.

Μὲ τὸ καλὸ τῆς Παναγίας σὲ ὅλους!

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Ιερά Μητρόπολη Αττικής και Βοιωτίας

της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών