Η ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΠΕΤΡΙΝΟΥ ΝΑΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»,
Α' έκδοση, Ιούλιος 2009, σελ. 47-51.
<<Το βιβλίο εξιστορεί με γλαφυρό τρόπο το βίο του Αγίου Ιώβ που έζησε τον 16ο αιώνα στη Ρωσία, καθώς και θαυμαστά σημεία που φανερώθηκαν μετά την κοίμησή του.
Ο Όσιος Ιώβ του Ποτσάεφ, κατά κόσμον Ιωάννης Ζέλεζο, γεννήθηκε περί το 1550 στη Γαλικία της Ρωσίας.
Εκάρη μοναχός σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.
Η φήμη των ασκητικών του αγώνων απλώθηκε σύντομα σε όλες τις γειτονικές περιοχές της Πολωνίας και της Μικρής Ρωσίας και πλήθος λαού, ανάμεσά τους και ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ, στράφηκαν προς αυτόν.
Εξελέγη ηγούμενος μετά από παρακλήσεις των συνασκητών του.
Διακρίθηκε για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδπξίας, την οποία απειλούσαν οι αιρέσεις της Ουνίας και των Προτεσταντών.
Την ημέρα ασκούσε τον εαυτό του με συνεχές εργόχειρο, κυρίως αγροτικές εργασίες και κτίσιμο ιχθυοφραγμάτων.
Τη νύχτα αποσυρόταν σ' ένα σπήλαιο στο οποίο προσευχόταν.
Εκεί αξιώθηκε να αντικρίσει το άκτιστο φως. Υπήρξε, παράλληλα, σημαντικός συγγραφέας και απολογητής της Ορθοδοξίας.
Ο Όσιος Ιώβ κοιμήθηκε εν ειρήνη το 1651 μετά τη Θεία Λειτουργία.
Τόσο η κατάσταση των λειψάνων του, που μυρόβλυσαν, όσο και τα θαύματά του οδήγησαν την Εκκλησία στην ανακήρυξή του ως Αγίου>>.
(Εκ του οπισθόφυλλου του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΠΕΤΡΙΝΟΥ ΝΑΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

Ένα άλλο, όχι λιγότερο σημαντικό καθήκον το οποίο ανέλαβε ο Όσιος Ιώβ για την ανοικοδόμηση της Μονής του Ποτσάεφ ήταν η ανέγερση ενός νέου πέτρινου ναού στην θέση του προηγούμενου ξύλινου Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Μέχρι τότε, ο τελευταίος είχε αποδειχθεί ότι ήταν τελείως ακατάλληλος, είχαν αρχίσει να προσέρχονται, προκειμένου να προσκυνήσουν την θαυματουργό εικόνα της Θεομήτορος του Ποτσάεφ.
Έτσι, ο Όσιος Ιώβ πέτυχε να έχει επιρροή στην ευλαβή οικογένεια Ντομασέσφκυ και εκείνοι συμφώνησαν να πληρώσουν για την κατασκευή ενός νέου πέτρινου Ναού στο όρος Ποτσάεφ, αφιερωμένου στην Παναγία Τριάδα, χρησιμοποιώντας τους δικούς τους πόρους. Θα υπέθετε κανείς ότι με τις εντολές του ίδιου του Αγίου ο νέος ναός χτίσθηκε κάπως υψηλότερα από τον Ναό της Κοιμήσεως, κατά τρόπον ώστε η προεξοχή του βράχου με το ιαματικό Ίχνος της Παναγίας να ενσωματωθεί στον ίδιο τον Ναό, ακριβώς όπως είναι τοποθετημένη σήμερα, μέσα στην μεγάλη... της Λαύρας η οποία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Το ευσεβές ζεύγος εξωράισε τον νέο Ναό <<με όλα όσα ήταν απαραίτητα για έναν τέτοιο Ναό>>, δωρίζοντας για αυτόν τον σκοπό όχι μόνον μεγάλα χρηματικά ποσά, αλλά ακόμη και τους θησαυρούς που είχαν κληρονομήσει και οι οποίοι αποτελούνταν από χρυσά και ασημένια είδη και άλλα τιμαλφή.
Το 649 ο Ναός ολοκληρώθηκε με δύο πλαϊνά Παρεκκλήσια, που προστέθηκαν στο κτίσμα κατόπιν απαίτησης της οικογένειας Ντομασέσφσκυ, το ένα εκ των οποίων αφιερώθηκε στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και το άλλο στον Άγιο μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο. Τον ίδιο δε χρόνο, με την ευλογία του Επισκόπου Αθανασίου (Πουζίνα), του Ορθοδόξου Επισκόπου του Λουτσκ (1634-1650), ο Ναός καθιερώθηκε κατά πάσαν πιθανότητα από τον ίδιο τον Όσιο Ιώβ.
Ταυτόχρονα, με μέριμνα του Αγίου η θαυματουργική εικόνα της Θεοτόκου μεταφέρθηκε από τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Νέο και, προκειμένου να παρέχει καλύτερη πρόσβαση σε όσους επιθυμούσαν να την προσκυνήσουν, τοποθετήθηκε, σύμφωνα με αρχαίο Ορθόδοξο έθιμο, στο τέμπλο, επάνω από την Ωραία Πύλη του κυρίως Ναού με έναν ειδικό μηχανισμό, που της επέτρεπε να χαμηλώνει, παρόμοιο με εκείνον που έχει η θαυματουργός εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.
Ο μηχανισμός αυτός είναι ακόμη εν χρήσει στο Καθολικό της Λαύρας του Ποτσάεφ σήμερα. Είναι αυτονόητο ότι, με δεδομένη την αύξηση της τάξης και της καλής περιουσιακής κατάστασης της Μονής, ο αριθμός των μοναχών στο όρος Ποτσάεφ τον καιρό του Οσίου Ιώβ θα πολλαπλασιαζόταν. Και πράγματι, μέχρι το έτος 1607, όχι περισσότερο από δύο ή τρία χρόνια μετά την άφιξη του Αγίου στο Ποτσάεφ, κατά την μαρτυρία του περιοδικού Όρος Ποτσάεφ, <<ο αριθμός των μοναχών στην Μονή εκείνη είχε αυξηθεί>> και η Κοινότητα του Οσίου Ιώβ απέκτησε τόση σπουδαιότητα, ώστε οι Ορθόδοξοι όλων των γειτονικών επαρχιών της Πολωνίας και της Ρωσίας να της δίνουν ιδιαίτερη προσοχή.
Εν τούτοις ο Όσιος δεν μπορούσε να περιορισθεί στις στις σχέσεις του μόνον με τους ευεργέτες. Είναι ευρύτατα γνωστό, από τα μέσα του 13ου ιώνα μέχρι και το τέλος του 17ου αιώνα, στην Βολυνία και σε ολόκληρη τη Ρωσία έκαναν συνεχώς τις εμφανίσεις τους ληστρικές ομάδες Τατάρων οι οποίοι, επέστρεφαν στους καταυλισμούς τους, για να εμφανισθούν αργότερα και να επιφέρουν μεγαλύτερη ερήμωση.
Συνέβη, το έτος 1607, μία τέτοια ομάδα να εμφανισθεί κοντά στην περιοχή της Μονής του Ποτσάεφ, <<φονεύοντας μερικούς και απάγοντας τους υπόλοιπους ως δούλους>>. Εκείνον τον καιρό, κάποιος από τους μοναχούς του Ποτσάεφ, μη γνωρίζοντας ότι οι Τάταροι βρίσκονταν εκεί, έκανε περίπατο στο βουνό <<λέγοντας τις προσευχές του>>.
Ξαφνικά, ένας Τάταρος ρίχθηκε επάνω του' αλλά βλέποντας ότι είναι ηλικιωμένος και ότι δεν θα ήταν χρήσιμος για δούλος, τον χτύπησε με το ξίφος και του πήρε το κεφάλι. Μπορεί να φαντασθεί κανείς τί λύπη πρέπει να προξένησε αυτό στον Μακάριο Ηγούμενο και στην Μονή του. Ταυτοχρόνως όμως ο Κύριος δεν άργησε να παρηγορήσει τον δούλο του και τους αδελφούς του. Σύμφωνα με κάποια παράδοση ο δολοφονημένος μοναχός πήρε στα χέρια το κομμένο κεφάλι του <<σαν άλλος Διονύσιος Αεροπαγίτης>> και, μεταφέροντάς το στον Ναό, το εναπέθεσε μπροστά στην θαυματουργό εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου' μόνον μετά από αυτό αναπαύθηκε, παραδίδοντας το πνεύμα του στον Κύριο.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων
«ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
<<Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ>>,
Α' έκδοση, Αθήνα 2023, σελ. 47-51.

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΤΟΥ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»,
Α' έκδοση, Ιούλιος 2009, σελ. 43-46.
<<Το βιβλίο εξιστορεί με γλαφυρό τρόπο το βίο του Αγίου Ιώβ που έζησε τον 16ο αιώνα στη Ρωσία, καθώς και θαυμαστά σημεία που φανερώθηκαν μετά την κοίμησή του.
Ο Όσιος Ιώβ του Ποτσάεφ, κατά κόσμον Ιωάννης Ζέλεζο, γεννήθηκε περί το 1550 στη Γαλικία της Ρωσίας.
Εκάρη μοναχός σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.
Η φήμη των ασκητικών του αγώνων απλώθηκε σύντομα σε όλες τις γειτονικές περιοχές της Πολωνίας και της Μικρής Ρωσίας και πλήθος λαού, ανάμεσά τους και ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ, στράφηκαν προς αυτόν.
Εξελέγη ηγούμενος μετά από παρακλήσεις των συνασκητών του.
Διακρίθηκε για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδπξίας, την οποία απειλούσαν οι αιρέσεις της Ουνίας και των Προτεσταντών.
Την ημέρα ασκούσε τον εαυτό του με συνεχές εργόχειρο, κυρίως αγροτικές εργασίες και κτίσιμο ιχθυοφραγμάτων.
Τη νύχτα αποσυρόταν σ' ένα σπήλαιο στο οποίο προσευχόταν.
Εκεί αξιώθηκε να αντικρίσει το άκτιστο φως. Υπήρξε, παράλληλα, σημαντικός συγγραφέας και απολογητής της Ορθοδοξίας.
Ο Όσιος Ιώβ κοιμήθηκε εν ειρήνη το 1651 μετά τη Θεία Λειτουργία.
Τόσο η κατάσταση των λειψάνων του, που μυρόβλυσαν, όσο και τα θαύματά του οδήγησαν την Εκκλησία στην ανακήρυξή του ως Αγίου>>.
(Εκ του οπισθόφυλλου του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙ ΤΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΤΟΥ

Κάτω από τέτοιες συνθήκες ήταν απαραίτητη εξαιρετική σύνεση, σταθερότητα θέλησης και μεγάλη διάκριση και φροντίδα, όχι μόνον να διοικήσει κανείς την πρόσφατα αναδιοργανωμένη Μονή, αλλά ακόμη και προσωπικά να διατηρήσει την πατρογονική του Πίστη. Αλλά ο Όσιος Ιώβ είχε πολύ ενωρίτερα αποκτήσει την ικανότητα αυτή, προκειμένου να επιτύχει έναν τέτοιο σκοπό, στην διάρκεια των είκοσι ετών κατά τα οποία διοίκησε την Μονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Ντουμπνό. Έτσι, αμέσως μόλις έγινε Ηγούμενος του Ποτσάεφ, κατηύθυνε την προσοχή του σε όλες τις πρωταρχικές ανάγκες της Κοινότητας και με τον τρόπο αυτόν δεν αύξησε μόνον τον πλούτο και το απαραβίαστο της Μονής, αλλά και την ανύψωσε στο επίπεδο των άλλων Μονών της εποχής της τόσο στην Βολυνία όσο και σε ολόκληρη την νοτιοδυτική περιοχή των συνόρων της Ρωσίας. Είναι βέβαιο ότι το βασικότερο μέσον, προκειμένου να επιτύχει τον στόχο του αυτόν, ήταν να διασφαλίσει τις υλικές προμήθειες. Ως σύγχρονος της Γκοίσκαϊα, των Ντομασέφσκυ και άλλων Ορθοδόξων κατοίκων της Βολυνίας, οι οποίοι δεν είχαν προσηλυτισθεί στην Ουνία ή στον Λατινισμό, ιδιαίτερα στην περιοχή κοντά στην Μονή του Ποτσάεφ, χωρίς καμμία ιδιαίτερη προσπάθεια, ο Όσιος Ιώβ προδιέθεσε τις καρδιές τους προς αυτόν και προς την Μονή του με την αγιότητα του βίου του και την υποδειγματική του ευλάβεια και έτσι συγκίνησε πολλούς από αυτούς, ώστε να συμβάλλουν στον εξωραϊσμό των Ναών του Θεού, στην βελτίωση του τρόπου ζωής των μοναχών και ούτω καθεξής. Έτσι, το 1640 η Άννα Αλεξάνδροβνα Ντομπρύνσκαϊα (το γένος Λαίδη Κουλικόφσκαϊα) δώρισε στη Μονή του Αγίου Ιώβ <<την προίκα της, 100 χρυσά νομίσματα για την λατρεία του Θεού, για να φύγει η ψυχή της [με προσευχή] την ώρα του θανάτου της>>. Το 1647 κάποιος Σέργιος Πετρόβιτς, ευγενής από την πόλη του Κρέμενετς, <<μεταβίβασε στην Μονή του Ποτσάεφ, για τον Ναό της Πανάγνου Θομήτορος, 150 νομίσματα χρυσού, ώστε αυτοί [δηλ. οι μοναχοί] να προσεύχονται στον Κύριο και Θεό για την ψυχή του>>> Το 1648 ο Λόρδος Ιωάννης Ζαμποκρίκτσκυ,  δώρησε στην Μονή του Ποτσάεφ <<200 νομίσματα χρυσού και την ακίνητη περιουσία του στο Ζαμπροκρίκ, με τον όρο ότι όλα αυτά τα χρήματα, με την έγκριση των Πατέρων, θα τα εμπιστευθούν στον πατέρα Ιωάννη Ζέλεζο, ο οποίος είναι μεγάλος με το έλεος του Κυρίου, για να προσεύχεται προς ωφέλεια της ψυχής του [του Ζαμποκρίτσκυ]>>. Το 1649 ο Λόρδος Γιούρι Πουζύνια δώρησε στην Μονή του Οσίου Ιώβ <<100 χρυσά νομίσματα>>, ώστε <<οι μοναχοί που κατοικούν σε εκείνην την Μονή να επιτελούν Σαρανταλείτουργα, σύμφωνα με το τελετουργικό της Εκκλησίας μας...>>. Θα υπέθετε κανείς ότι ήταν ιδέα του Οσίου Ιώβ να επιβεβαιώσει η Άννα Γκοϊσκαϊα όλες της δωρεές προς την Μονή του Ποτσάεφ με μία ειδική διαθήκη που χρονολογείται από την 21η Μαρτίου 1617. Για περισσότερη ίσως ακρίβεια, με πρόταση και πάλι του Αγίου Ιώβ, <<συνέταξε μία επίσημη κατάθεση>> που αφορούσε αυτές τις δωρεές του 1620. Τέλος, καταχώρησε τα έγγραφα αυτά στα πρωτόκολλα του δημοσίου, στο Κρέμενετς. Ιδιαίτερα πλούσιες προσφορές έγιναν στην Μονή του Ποτσάεφ κατά την διάρκεια της ηγουμενίας του Οσίου Ιώβ από την <<Εύα (το γένος Μπερεζέτς) και τον Θεόδωρο Γρηγόριεβιτς Ντοματοσέφσκυ>>. Το 1649 το ζεύγος Νομασέφσκυ <<μαζί και οι δύο και αχώριστοι, υγιείς σωματικά και ψυχικά και χωρίς να έχουν επηρεασθεί από κανέναν, αλλά με την δική τους καλή θέληση, σε μία αβέβαιη στιγμή της ζωής τους και επειδή βρίσκονταν σε προχωρημένη ηλικία, επιθυμώντας όμως από αυτήν [την ακίνητη περιουσία] την οποία ο Θεός Κύριος έχει δώσει στην διάθεσή τους και που μέχρι τώρα έχει παραμείνει στην δικαιοδοσία τους και έτσι, ώστε να αναπέμπεται στο Άγιο Όνομά Του [δηλ. του Θεού], και σε κανέναν άλλο, αιώνια δοξολογία>>, μεταβίβασαν στη Μονή Ποτσάεφ 33.000 πολωνικά χρυσά νομίσματα που περιέχονταν στα διάφορα ακίνητα τα οποία είχαν υποθηκευθεί στους Ντομασέφσκυ από την τοπική αριστοκρατία.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων
«ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
<<Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ>>,
Α' έκδοση, Αθήνα 2023, σελ. 43-46.

Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΩΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»,
Α' έκδοση, Ιούλιος 2009, σελ. 35-37.
<<Το βιβλίο εξιστορεί με γλαφυρό τρόπο το βίο του Αγίου Ιώβ που έζησε τον 16ο αιώνα στη Ρωσία, καθώς και θαυμαστά σημεία που φανερώθηκαν μετά την κοίμησή του.
Ο Όσιος Ιώβ του Ποτσάεφ, κατά κόσμον Ιωάννης Ζέλεζο, γεννήθηκε περί το 1550 στη Γαλικία της Ρωσίας.
Εκάρη μοναχός σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.
Η φήμη των ασκητικών του αγώνων απλώθηκε σύντομα σε όλες τις γειτονικές περιοχές της Πολωνίας και της Μικρής Ρωσίας και πλήθος λαού, ανάμεσά τους και ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ, στράφηκαν προς αυτόν.
Εξελέγη ηγούμενος μετά από παρακλήσεις των συνασκητών του.
Διακρίθηκε για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδπξίας, την οποία απειλούσαν οι αιρέσεις της Ουνίας και των Προτεσταντών.
Την ημέρα ασκούσε τον εαυτό του με συνεχές εργόχειρο, κυρίως αγροτικές εργασίες και κτίσιμο ιχθυοφραγμάτων.
Τη νύχτα αποσυρόταν σ' ένα σπήλαιο στο οποίο προσευχόταν.
Εκεί αξιώθηκε να αντικρίσει το άκτιστο φως. Υπήρξε, παράλληλα, σημαντικός συγγραφέας και απολογητής της Ορθοδοξίας.
Ο Όσιος Ιώβ κοιμήθηκε εν ειρήνη το 1651 μετά τη Θεία Λειτουργία.
Τόσο η κατάσταση των λειψάνων του, που μυρόβλυσαν, όσο και τα θαύματά του οδήγησαν την Εκκλησία στην ανακήρυξή του ως Αγίου>>.
(Εκ του οπισθόφυλλου του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΩΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ

Στο μεταξύ, αφού αποσύρθηκε από το Ντουμπνό, ο Όσιος Ιώβ σκέφθηκε να κρύψει από όλους τον βαθμό του στο Ποτσάεφ. Αλλά οι ασκητές της Κοινότητας εκείνης σύντομα διαισθάνθηκαν μία νέα δύναμη στον παρεπίδημο επισκέπτη και αφού τον εξέλεξαν ομόφωνα, χύνοντας δάκρυα τον έκαναν Ηγούμενό τους, τον πρώτο του Κοινοβίου τους που τότε οργανωνόταν επάνω σε νέες αρχές. Είναι αξιοσημείωτο ότι δεν έχει διασωθεί κάποια πληροφορία, όσον αφορά τους προκατόχους του Αγίου Ιώβ από την περίοδο προ της εκλογής του ως Ηγουμένου του όρους Ποτσάεφ, ούτε στα έγγραφα ούτε στις παραδόσεις της Λαύρας. Κάποιοι δίνουν ως εξήγηση τις δολοπλοκίες των Βασιλειανών του Ποτσάεφ οι οποίοι, λένε, σκόπιμα κατέστρεψαν τα παλαιά αρχεία της Λαύρας, προκειμένου να κρύψουν κάθε ίχνος ορθόδοξης προέλευσής της. Αλλά, όμως, εάν όντως έτσι είχαν τα πράγματα, οι Βασιλειανοί θα είχαν καταστρέψει συντομότερα όλα τα έγγραφα που αναφέρονταν στον Όσιο Ιώβ, ο οποίος ήταν όχι μόνον Ορθόδοξος αλλά και πρόμαχος της Ορθοδοξίας εναντίον της Ουνίας. Επιπλέον, διατηρούνται μέχρι σήμερα στα αρχεία της Λαύρας όχι μόνον τα πρακτικά των νομικών υποθέσεων, οι οποίες άρχισαν από τον Άγιο Ιώβ αλλά και αφηγήσεις του βίου του και θαύματα' πράγματι υπάρχουν ακόμη και περιγραφές πολλών θαυμάτων που έκανε αργότερα, την εποχή της Ουνίας. Η καλύτερη διασάφηση αυτού του ζητήματος μας φαίνεται ότι προτείνεται στο βιβλίο <<Όρος Ποτσάεφ>>, το οποίο, όπως και οι ίδιοι οι Ουνίτες αναγνωρίζουν, δημοσιεύθηκε αρχικά από Ορθοδόξους και μόνον αργότερα απαναστοιχειοθετήθηκε από τους Βασιλειανούς το 1793. Στο βιβλίο αυτό αναφέρεται ότι, αφού η χήρα Άννα Γκοϊσκαϊα δώρησε την θαυματουργό εικόνα στο όρος Ποτσάεφ <<στους μοναχούς που κατοικούσαν εκεί στα Σπήλαια>>, ώστε να αποδοθεί μεγαλύτερος αίνος και δόξα στην Πάναγνο Παρθένο Μαρία, την Μητέρα του Θεού με αυτήν την θαυματουργό εικόνα αύξησε στην Μονή τον μεγάλο αριθμό των μοναχών, με μία δωρεά που χρονολογείται από το έτος 1597' <<και στον Ναό της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο οποίος βρισκόταν δίπλα στον βράχο και είχε κτισθεί με δωρεές ευεργετών, εκχώρησε δουλοπαροίκους, απόμακρες και δασώδεις εκτάσεις των πατρογονικών της κτημάτων του Ποτσάεφ, κόσμησε τον Ναό και του εξασφάλισε κάθε αναγκαίο>>. Από αυτό γίνεται φανερό ότι, πριν την μεταφορά της θαυματουργού εικόνος στο όρος Ποτσάεφ, οι μοναχοί που ζούσαν εκεί κατοικούσαν αποκλειστικά σε Σπήλαια και μάλιστα σε όσο το δυνατόν ολιγάριθμες ομάδες έτσι ώστε, για παράδειγμα, το έτος 1240 υπήρχαν μόνον δύο μοναχοί εκεί. Αυτός είναι, μεταξύ άλλων, και ο λόγος που η Άννα Γκοϊσκαϊα αναφέρεται ως η ιδρύτρια και δωρήτρια της Μονής του Ποτσάεφ, εφόσον οι μοναχοί του Ποτσάεφ αντάλλαξαν την ερημική τους ζωή στα Σπήλαια με την ζωή του Κοινοβίου, μόνον αφού έλαβαν τις δωρεές τους και έτσι άρχισε η Κοινότητα να ζει μαζί ως Μονή με την αληθινή έννοια της λέξης. Αυτό επιβεβαιώνεται περαιτέρω από την διαθήκη της Γκοϊσκαϊα, η οποία χρονολογείται από το 1597, στην οποία μεταξύ άλλων διαβάζουμε: <<Εφόσον υπάρχει από το παρελθόν ένας Ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Παναγίας Μητέρας του Θεού στο πατρικό μου κληροδότημα στο χωριό Ποτσάεφ, έχω αποφασίσει να ιδρύσω και να χτίσω μία Μονή που να λειτουργεί ως κατοικία για οκτώ μοναχούς, ανθρώπους καλής και θεοσεβούς ζωής που να μην έχουν άλλη θρησκεία από την Ελληνική Πίστη, υπηκόους της Ανατολικής Εκκλησίας, έτσι ώστε η δοξολογία του Θεού να είναι συνεχής σε αυτόν τον Ναό' και δύο νεωνόρους [δηλ. δόκιμους]...>>.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων
«ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
<<Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ>>,
Α' έκδοση, Αθήνα 2023, σελ. 35-37.

Η ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:

«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»,
Α' έκδοση, Ιούλιος 2009, σελ. 28-31.
<<Το βιβλίο εξιστορεί με γλαφυρό τρόπο το βίο του Αγίου Ιώβ που έζησε τον 16ο αιώνα στη Ρωσία, καθώς και θαυμαστά σημεία που φανερώθηκαν μετά την κοίμησή του.
Ο Όσιος Ιώβ του Ποτσάεφ, κατά κόσμον Ιωάννης Ζέλεζο, γεννήθηκε περί το 1550 στη Γαλικία της Ρωσίας.
Εκάρη μοναχός σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.
Η φήμη των ασκητικών του αγώνων απλώθηκε σύντομα σε όλες τις γειτονικές περιοχές της Πολωνίας και της Μικρής Ρωσίας και πλήθος λαού, ανάμεσά τους και ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ, στράφηκαν προς αυτόν.
Εξελέγη ηγούμενος μετά από παρακλήσεις των συνασκητών του.
Διακρίθηκε για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδπξίας, την οποία απειλούσαν οι αιρέσεις της Ουνίας και των Προτεσταντών.
Την ημέρα ασκούσε τον εαυτό του με συνεχές εργόχειρο, κυρίως αγροτικές εργασίες και κτίσιμο ιχθυοφραγμάτων.
Τη νύχτα αποσυρόταν σ' ένα σπήλαιο στο οποίο προσευχόταν.
Εκεί αξιώθηκε να αντικρίσει το άκτιστο φως. Υπήρξε, παράλληλα, σημαντικός συγγραφέας και απολογητής της Ορθοδοξίας.
Ο Όσιος Ιώβ κοιμήθηκε εν ειρήνη το 1651 μετά τη Θεία Λειτουργία.
Τόσο η κατάσταση των λειψάνων του, που μυρόβλυσαν, όσο και τα θαύματά του οδήγησαν την Εκκλησία στην ανακήρυξή του ως Αγίου>>.
(Εκ του οπισθόφυλλου του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ

Η φήμη, την οποία απολάμβανε ο Όσιος Ιώβ μεταξύ των συγχρόνων του Ορθοδόξων για τα επιτεύγματά του αυτά, είναι επομένως αυτονόητη. Και μιλώντας, ακριβώς για την συμμετοχή του Αγίου στην αντιγραφή εκκλησιαστικών βιβλίων, ο Δοσίθεος αμέσως προσθέτει ότι <<για όλα αυτά οι γύρω περιοχές άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω του και να τον ταλανίζουν με τιμές και επαίνους>>. Αναντίρρητα αυτή η φήμη μόνον ταλαιπωρούσε τον σεμνό ασκητή του Χριστού. Πάντα αυστηρός, όσον αφορά τον εαυτό του, και έχοντας διαλάμψει με την πραότητα και την ταπείνωση από τα νεανικά του χρόνια, επιθυμούσε ο Θεός μόνον να είναι μάρτυρας των αγώνων του, <<διότι ποθούσε την αναγνώριση από τον Θεό μόνον, ο Οποίος βλέπει τα κρυπτά των [ανθρώπων]>>. Κάτω από τις συνθήκες αυτές, ο Όσιος Ιώβ κατηύθυνε το βλέμμα του προς την γειτονική Μονή του Ποτσάεφ, η οποία βρισκόταν στην έρημο, <<όπου επιθυμούσε να κρυφθεί εντελώς από τους επαίνους [των ανθρώπων]>>. Και ίσως με αυτό να συνδεόταν στην ψυχή του η αξιοθρήνητη συνειδητοποίηση της αδυναμίας και της εξασθένησης του αγώνα εναντίον εκείνων οι οποίοι στη δυτική περιοχή της Ρωσίας αγωνίζονταν να επιτύχουν την επικράτηση του Λατινισμού, ακόμη δε περισσότερο όταν, μέχρι το τέλος της περιόδου αυτής, οι Ιησουϊτες είχαν αρχίσει να ρίχνουν τα δίχτυα τους και μέσα στην ίδια την οικογένεια του Πρίγκηπα Κωνσταντίνου του Οστρόγκ -ο ανάξιος γυιος του, Γιάνουζ έγινε οπαδός του Λατινισμού, ενόσω ακόμη ζούσε ο πατέρας του. Εδώ οφείλουμε να προσθέσουμε επίσης ότι ο ίδιος ο Πρίγκηπας Κωνσταντίνος μπορεί να φέρει κάποια ευθύνη για την αποχώρηση του Οσίου Ιώβ από την Μονή του στο Ντουμνό -όχι με την έννοια ότι ο Πρίγκιπας σε κάποια στιγμή πρόδωσε την Ορθοδοξία, αλλά κυρίως επειδή, διεξάγοντας πόλεμο εναντίον των Προτεσταντών και των Καθολικών, συχνά χρησιμοποιούσε τα όπλα των εχθρών της Ορθοδοξίας για ορθόδοξους σκοπούς και έτσι έγινε ύποπτος ότι έκλινε άλλοτε προς τον Σοσινισμό και άλλοτε προς τον Καθολικισμό. Είναι επίσης πολύ γνωστό ότι ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ έπαιξε έναν αρκετά ενεργό ρόλο στις συναντήσεις μεταξύ Ορθοδόξων και Προτεσταντών, με σκοπό την ένωση των συμφερόντων και των δύο πλευρών' και με αυτόν τον στόχο, το 1599, προσκάλεσε τους Ορθοδόξους κληρικούς, συμπεριλαμβάνοντας όμως και τον Ουνίτη Ηγούμενο Ισαάκιο της Μονής του Αγίου Σωτήρος στο Ντουμπνό, να παρακολουθήσουν μαζί μία τέτοια σύναξη στο Βιλνό. Πρέπει να γίνει κατανοητό, καθώς σωστά σημειώνει ο λόγιος καθηγητής Πετρώφ, ότι σε τέτοιες προσπάθειες ο Πρίγκηπας του Ορστρόγκ έβρισκε έναν αποφασιστικό αντίπαλο στο πρόσωπο του Οσίου Ιώβ, ο οποίος αγωνιζόταν με μεγάλο ζήλο εναντίον των ετεροδόξων. Επιπλέον, ίσως ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ να είχε επίσης διαφοροποιηθεί από τον Όσιο Ιώβ, στις απόψεις του σχετικά με την καθιέρωση του μοναχισμού και τον πόθο του να αναδιοργανώσει τις Ορθόδοξες Μονές που βρίσκονταν σε εδάφη τα οποία υπάγονταν στην εξουσία του, ώστε να αποτελέσουν Κοινότητες σύμφωνα με τους κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου, παράλληλες κατά κάποιον τρόπο, με τα μοναχικά τάγματα του Δυτικού Χριστιανισμού, ώστε να αποφύγει την μομφή των ετεροδόξων, οι οποίοι χλεύαζαν τους Ορθοδόξους ερημίτες <<ως κτήνη και άγρια θηρία>>. Με αυτόν τον στόχο κατά νουν το 1592 ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ εγκατέστησε στην Μονή του Αγίου Σωτήρος στο Ντουμνό μία Μοναστική Κοινότητα που ακολουθούσε το Τυπικό του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου και επίσης πρότεινε να οργανώσει μία Γυναικεία Μονή επάνω στις ίδιες αρχές. Παρόμοια τύχη περίμενε και την Μονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού του Οσίου Ιώβ, στην οποία το 1599 ο Πρίγκηπας Κωνσταντίνος απένειμε τις εκτάσεις και τα προνόμοια, τα οποία αναφέραμε πιο πάνω, παράλληλα με τις δωρεές που έδωσε στην Μονή του Αγίου Σωτήρος, όταν την αναδιοργάνωσε. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο Όσιος Ιώβ δεν συμφωνούσε με την αναδιοργάνωση αυτή η οποία καθιέρωνε στις Μονές τον μοναχισμό του τύπου της Σκήτης (προς τον οποίο, όπως θα δούμε παρακάτω στην ζωή του Οσίου στο όρος Ποτσάεφ, γενικά δεν έκλινε πολύ) αντί του κοινοβιακού μοναχισμού. Επιπλέον, η αναδιοργάνωση αυτή, φέρνοντας τις Ορθόδοξες Μονές πιο κοντά, ως προς την μορφή, στις Μονές των Καθολικών, έδωσε αργότερα την δυνατότητα στους Λατίνους και τους Ουνίτες να τις διαμορφώσουν, μετατρέποντάς τες σε Μονές του καθαρά Λατινικού τάγματος του Μεγάλου Βασιλείου. Τελικά, κατά πάσαν πιθανότητα, απομακρυνόμενος ο Όσιος Ιώβ από τις μυστικές διώξεις των Ιησουϊτών, οι οποίοι εκείνον τον καιρό εγκαινίαζαν έναν νέο και τρομερό επιθετικό αγώνα εναντίον της Ορθοδοξίας στο πρόσωπο του διεκδικητή Γρηγορίου  Ατρέπιεφ, ο Όσιος Ιώβ <<επέλεξε τον κατάλληλο καιρό>> και, επωφελούμενος από αυτόν, αναχώρησε μυστικά από την Μονή του Ντουμπνό (γύρω στο έτος 1600) και αποσύρθηκε στο όρος Ποτσάεφ <<το οποίο από το παρελθόν είχε διαλάμψει με την ακτινοβολία πολλών θαυμάτων>>!

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων
«ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
<<Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ>>,
Α' έκδοση, Αθήνα 2023, σελ. 28-31.

 

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΟΥΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ

 

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»,
Α' έκδοση, Ιούλιος 2009, σελ. 20-24.
<<Το βιβλίο εξιστορεί με γλαφυρό τρόπο το βίο του Αγίου Ιώβ που έζησε τον 16ο αιώνα στη Ρωσία, καθώς και θαυμαστά σημεία που φανερώθηκαν μετά την κοίμησή του.
Ο Όσιος Ιώβ του Ποτσάεφ, κατά κόσμον Ιωάννης Ζέλεζο, γεννήθηκε περί το 1550 στη Γαλικία της Ρωσίας.
Εκάρη μοναχός σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.
Η φήμη των ασκητικών του αγώνων απλώθηκε σύντομα σε όλες τις γειτονικές περιοχές της Πολωνίας και της Μικρής Ρωσίας και πλήθος λαού, ανάμεσά τους και ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ, στράφηκαν προς αυτόν.
Εξελέγη ηγούμενος μετά από παρακλήσεις των συνασκητών του.
Διακρίθηκε για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδπξίας, την οποία απειλούσαν οι αιρέσεις της Ουνίας και των Προτεσταντών.
Την ημέρα ασκούσε τον εαυτό του με συνεχές εργόχειρο, κυρίως αγροτικές εργασίες και κτίσιμο ιχθυοφραγμάτων.
Τη νύχτα αποσυρόταν σ' ένα σπήλαιο στο οποίο προσευχόταν.
Εκεί αξιώθηκε να αντικρίσει το άκτιστο φως. Υπήρξε, παράλληλα, σημαντικός συγγραφέας και απολογητής της Ορθοδοξίας.
Ο Όσιος Ιώβ κοιμήθηκε εν ειρήνη το 1651 μετά τη Θεία Λειτουργία.
Τόσο η κατάσταση των λειψάνων του, που μυρόβλυσαν, όσο και τα θαύματά του οδήγησαν την Εκκλησία στην ανακήρυξή του ως Αγίου>>.
(Εκ του οπισθόφυλλου του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΟΥΝΙΑΣ

ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΒ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ

Τελικά, όπως και να έχει το πράγμα, η διακονία του Οσίου Ιώβ στην θέση του Ηγουμένου στο Ντουμπνό άρχισε περίπου γύρω στο έτος 1852. Εν πάσει περιπτώσει, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν Ηγούμενος της Μονής του Τιμίου Σταυρού στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 16ου αιώνα και εκεί εκπλήρωσε την διακονία του μέχρι τα πρώτα χρόνια του 17ου αιώνα. Και, ως Ηγούμενος, του έλαχε ο κλήρος να δοκιμάσει, ενώ βρισκόταν στο Ντουμπνό, την πιο θλιβερή και κρίσιμη χρονική περίοδο στην ιστορία και την ζωή των νοτιοδυτικών παραμεθόριων περιοχών της Ρωσίας. Αυτή ήταν η εποχή της εμφάνισης της Ουνίας της Βρέστης, το 1596, και των διωγμών κατά της Ορθοδοξίας καθώς και κατά της ρωσικής εθνικής συνείδησης, που ακολούθησαν εντός των ορίων της Βολυνίας, Ποντόλυα, και Ουκρανίας. Πράγματι, κάτω από την προστασία του γενναίου Πρίγκιπα Κωνσταντίνου του Οστρόγκ (+1608), ο Όσιος Ιώβ κατόρθωσε να αποφύγει να δοκιμάσει απευθείας όλη την φρίκη που ξέσπασε, όταν επιβλήθηκε η Ουνία. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να δεχθεί αυτήν την φρίκη και να την βάλει βαθειά μέσα στην καρδιά του, την στιγμή μάλιστα που το κακό το οποίο γεννήθηκε από την Ουνία άρχισε αμέσως να φανερώνεται τόσο ανοιχτά και με τέτοιες εντυπωσιακές εκδηλώσεις, που μόνον οι νεκροί δεν θα μπορούσαν να τις δουν και να τις αναγνωρίσουν και πολύ περισσότερο οι Ιησουϊτες και οι Πολωνοί ευγενείς, που είχαν εξαπατηθεί από τους Ουνίτες. Ο Όσιος Ιώβ έβλεπε όλες αυτές τις αναταραχές και τα μαρτύρια με όλο το βάθος των αισθημάτων της καρδιάς του. Αυστηρός ασκητής, αγωνιζόταν απτόητος κατά την διάρκεια εκείνων των αξιοθρήνητων χρόνων. Οι ανελέητοι διωγμοί που επέβαλλαν στους Ορθοδόξους οι Ιησουϊτες και οι Ουνίτες, οι οποίοι είχαν διαστραφεί από αυτούς, όχι μόνον δεν κατόρθωσαν να εξασθενήσουν την ευσέβειά του, αλλά, αντίθετα, την ενδυνάμωσαν. Ταυτοχρόνως, δεν επιθυμούσε να παραμείνει απλώς ένας απαθής θεατής που στέναζε άσκοπα για τις θλίψεις του λαού: η ευλαβής του ψυχή ζητούσε μία κατάλληλη δραστηριότητα. Για τον σκοπό αυτό, ο Όσιος Ιώβ αγωνίσθηκε πρώτα απ' όλα να θέσει το θεμέλιο της ηθικής ζωής στους αδελφούς που ήταν υποταγμένοι στον κανόνα του, <<τους οποίους κυβέρνησε καλά περισσότερο από είκοσι χρόνια με την σύνεση, την οποία είχε εμπνευσθεί άνωθεν, με την πραότητα και την συχνή διδασκαλία και πολύ περισσότερο με τους πλέον μεγαλειώδεις αγώνες της προσωπικής του άσκησης. Μολοταύτα, ο Όσιος Ιώβ εργάσθηκε με επιτυχία για το καλό της Ορθοδοξίας κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Ντουμπνό και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, απολάμβανε την ενθουσιώδη υποστήριξη του φημισμένου Πρίγκηπα Κωνσταντίνου του Οστρόγκ. Είναι πολύ γνωστό ότι <<ο μεγαλοπρεπέστερος και ισχυρότερος από τους Πρίγκηπες, ο Πρίγκηπας Κωνσταντίνος-Βασίλειος, ήταν ένας θεοσεβής άνθρωπος, ο οποίος τηρούσε αυστηρά τις ορθόδοξες τελετουργίες και τα έθιμα των προγόνων του>>. <<Ο Πρίγκηπας Κωνσταντίνος-Βασίλειος>>, αναφέρει ένας Πολωνός συγγραφέας, <<ήταν τόσο θεοσεβής>>, ώστε σε όποιον Ναό προσευχόταν, προκειμένου να μην τον αποσπά τίποτε την ώρα της προσευχής, έδινε εντολή να στήνουν έναν θάλαμο εξ ολοκλήρου περιβεβλημένο από επιχρυσωμένες πλάκες χρυσού, στις τρεις πλευρές του οποίου βρίσκονταν μικρά παράθυρα>>. Ιδιαίτερα δε αγαπούσε να αποσύρεται στη Μονή του Ντουμπνό και να μένει για κάποιο διάστημα στην μόνωση με τον Όσιο Ιώβ. Πραγματικά, μόλις έφθανε η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ο Πρίγκηπας Κωνσταντίνος-Βασίλειος ξεκινούσε αμέσως για το Ντουμπνό' και εκεί, μένοντας στην Μονή του Οσίου, επέβαλλε την κοσμική του ενδυμασία και, <<ενδεδυμένος ως μοναχός>>, αποσυρόταν στην ησυχία καθ' όλη την διάρκεια της πρώτης εβδομάδας της Τεσσαρακοστής, ασκούμενος στην νηστεία και την ευλαβή θεωρία. Ταυτόχρονα, παρέχοντας υπόδειγμα εποικοδομητικού βίου ο ευλαβής Πρίγκηπας, ο οποίος αγαπούσε την Μονή του Αγίου Ιώβ στο Ντουμπνό, αφειδώς παρείχε υλικές προσφορές προς αυτήν. Από τις λιγοστές πληροφορίες που έχουν διασωθεί, όσον αφορά την Μονή του Τιμίου Σταυρού στο Ντουμπνό, γνωρίζουμε ότι πριν ακόμη από την άφιξη του Οσίου Ιώβ σε αυτήν την πόλη, η Μονή χρησιμοποιούσε στρέμματα αγρών γύρω απ' το Ντουμπνό, τα οποία εκτείνονταν από το προάστιο του Λουτσκ ως το Γκολόβτσισυ και Σαντόβυ και άλλες παρόμοιες προσφορές <<από τα χωριά Ιβάνυϊε και Σνεσένυϊε, τα οποία ανήκαν στην Αυλή>>. Στις 15 Ιουνίου 1599, ο Πρίγκιπας Κωνσταντίνος του Οστρόγκ υπέγραψε μία καινούργια πράξη κληροδοτήσεως, η οποία δώριζε στην Μονή του Τιμίου Σταυρού του Αγίου Ιώβ <<το νησί του Τιμίου Σταυρού, το Γκορμπατσίν και το Παντελεήμων-Κλήμης, με γη, αγρούς και κήπους που βρίσκονταν στο λιβάδι, δίπλα στους βάλτους του Γκορμπατσίν και τον ποταμό Ιβάνοβσκ στον οποίο βρίσκονται η περιοχή Βινιάνκα και διάφορες άλλες>>.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων
«ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
<<Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ>>,
Α' έκδοση, Αθήνα 2023, σελ. 20-24.

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΒ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ

Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων «ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ»,
Α' έκδοση, Ιούλιος 2009, σελ. 5-8.
<<Το βιβλίο εξιστορεί με γλαφυρό τρόπο το βίο του Αγίου Ιώβ που έζησε τον 16ο αιώνα στη Ρωσία, καθώς και θαυμαστά σημεία που φανερώθηκαν μετά την κοίμησή του.
Ο Όσιος Ιώβ του Ποτσάεφ, κατά κόσμον Ιωάννης Ζέλεζο, γεννήθηκε περί το 1550 στη Γαλικία της Ρωσίας.
Εκάρη μοναχός σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών.
Η φήμη των ασκητικών του αγώνων απλώθηκε σύντομα σε όλες τις γειτονικές περιοχές της Πολωνίας και της Μικρής Ρωσίας και πλήθος λαού, ανάμεσά τους και ο Πρίγκηπας του Οστρόγκ, στράφηκαν προς αυτόν.
Εξελέγη ηγούμενος μετά από παρακλήσεις των συνασκητών του.
Διακρίθηκε για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδπξίας, την οποία απειλούσαν οι αιρέσεις της Ουνίας και των Προτεσταντών.
Την ημέρα ασκούσε τον εαυτό του με συνεχές εργόχειρο, κυρίως αγροτικές εργασίες και κτίσιμο ιχθυοφραγμάτων.
Τη νύχτα αποσυρόταν σ' ένα σπήλαιο στο οποίο προσευχόταν.
Εκεί αξιώθηκε να αντικρίσει το άκτιστο φως. Υπήρξε, παράλληλα, σημαντικός συγγραφέας και απολογητής της Ορθοδοξίας.
Ο Όσιος Ιώβ κοιμήθηκε εν ειρήνη το 1651 μετά τη Θεία Λειτουργία.
Τόσο η κατάσταση των λειψάνων του, που μυρόβλυσαν, όσο και τα θαύματά του οδήγησαν την Εκκλησία στην ανακήρυξή του ως Αγίου>>.
(Εκ του οπισθόφυλλου του βιβλίου)
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Ο βίος του Οσίου Πατρός ημών ηγουμένου του Ποτσάεφ

Στην νοτιοδυτική Γαλικία, ανάμεσα στα Καρπάθια Όρη και τον ποταμό Δνείστερο, βρίσκεται μία <<εύφορη περιοχή, πλούσια σε λιβάδια, δάση και αλάτι>>, γνωστή με το όνομα Ποκούτιε. Στα τέλη του πρώτου μισού του 16ου αιώνα, η περιοχή αυτή ανήκε στην Πολωνία και κατά την διοικητική τάξη εθεωρείτο τμήμα του επονομαζομένου <<Ρωσικού Παλατινάτου της επαρχίας της Μικρής Πολωνίας>>, στο οποίο επίσης ανήκαν και οι Κομητείες του Λβοφ, Περεμύσλ, Σάνοκ, Χολμ, το Παλατινάτο του Μπελζσκ, το Ποντόλυε και τα εδάφη της Γαλικίας και του Ποκούτιε. [Αργότερα το Ποκούτιε πέρασε από τον έλεγχο της Αυστρο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας, την εποχή του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, το 1773]. Γύρω στο έτος 1551 γεννήθηκε ένας υιός από οικογένεια <<ευλαβών και θεοφιλών>> κατοίκων του Πακούτιε, με την επωνυμία Ζέλεζο' στο Άγιο Βάπτισμα πήρε το όνομα Ιωάννης.

Η καταγωγή και η οικογένεια του Οσίου Ιώβ

Τίποτε δεν είναι γνωστό μετά βεβαιότητας σχετικά με την καταγωγή της οικογένειας Ζέλεζο>>, γραμμένο, προφανώς, από τον ίδιο τον Άγιο Ιώβ κατά την διάρκεια της ηγουμενίας του, <<κατά το έτος Κυρίου 1641>>. Η μαρτυρία αυτή περιέχει τα ακόλουθα ονόματα: <<Ιωάννης, Γεώργιος, Γερβάσιος, Θεόδωρος, Ηλίας, Γεώργιος, Κυπριανός, Μητροφάνης, Γεράσιμος Ιωσήφ, Ιάκωβος, Αγάθη, Ιωάννης, Αλέξιος, Θεόδωρος, Θωμάς, Γρηγόριος, Θεόδωρος, Κοσμάς, Ιωάννης, Ναζάριος, Ειρήνη, Ιάκωβος, Ιωάννης, Θεόδωρος, Γρηγόριος, Ιωσήφ>>. Αν κατά τη σύνταξη του καταλόγου του ο Όσιος Ιώβ τήρησε το έθιμο που επικρατούσε, να μπουν πρώτα τα ονόματα των γονέων του, μπορεί τότε να υποθέσει κανείς, ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης και η μητέρα του Αγάθη, εφόσον Ιωάννης είναι το πρώτο όνομα που είναι γραμμένο από τον Άγιο στο βιβλίο του και Αγάθη είναι το πρώτο γυναικείο όνομα που συναντάται μέσα στον κατάλογο. Από αυτό το βιβλίο ή κατάλογο γίνεται αρκετά φανερό ότι οι γονείς του Οσίου Ιώβ δεν ήταν μέλη του ιερατείου αλλά κοσμική οικογένεια. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο, μεταξύ εκείνων των οποίων τα ονόματα εμφανίζονται στον κατάλογο, που είναι διορισμένος Ιερέας ή Διάκονος. Είναι μάλλον πιθανόν ότι η οικογένεια του Αγίου Ιώβ ανήκε στην τάξη των Γαλικιανών - Ρώσων ευγενών με την παλαιά, δίκαια αξιομνημόνευτη αφοσίωση του χαρακτήρος, οι οποίοι κρατούσαν την Ορθοδοξία ως την πλέον πολύτιμη κληρονομιά καθώς και την αίσθηση ότι ανήκαν στο ρωσικό Έθνος. Και καθώς οι ίδιοι ήταν υποδειγματικοί υπέρμαχοι των οδών των Πατέρων τους και της Αγίας Ορθοδόξου Πίστεως, κατόρθωσαν και να ενσταλλάξουν τα ίδια αυτά συναισθήματα και τους πόθους στα παιδιά τους και στους απογόνους τους. Μπορεί κανείς, ακόμη, να υποστηρίξει με βεβαιότητα ότι ο Όσιος Ιώβ είχε ευγενική καταγωγή, στηριζόμενος στο γεγονός ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι βιογράφοι του πάντοτε αναφέρονται σε αυτόν επισυνάπτοντας στο όνομά του το οικογενειακό επώνυμο, Ζέλεζο. Είναι πολύ γνωστό ότι η διατήρηση του οικογενειακού επωνύμου αποτελούσε από το παρελθόν θέμα ιδιαίτερης φροντίδας, κυρίως ανάμεσα στους υψηλούς ευγενείς των νοτιοδυτικών παραμεθορίων περιοχών της Ρωσίας. Έτσι είχαν τα πράγματα με το επώνυμο Ζέλεζο, το οποίο μέχρι σήμερα συχνά απαντάται στην Γαλικία, την Βολυνίς, την περιοχή του Χολμσκ και άλλες γειτονικές σλαβικές περιοχές. Από τα πρώτα του νεανικά χρόνια ο νεαρός Ζέλεζο άρχισε να δείχνει μια κλίση για την ζωή της μόνωσης και για άλλες ασκήσεις ευσέβειας και, <<παρόλο ότι ήταν μικρού αναστήματος, όμως η καρδιά του φλεγόταν από υπερβάλλοντα ζήλο να εργασθεί για τον Χριστό στην μόνωση, στην μοναχική ζωή>>. Έτσι, στην ηλικία των δέκα ετών (κατά το έτος 1560), άφησε την οικογένειά του και, <<φεύγοντας από το βλέμμα των αγαπημένων του γονέων>>, αποσύρθηκε στην γειτονική Μονή Ουγκορνίτσκυ και εκεί ικέτευσε τον Ηγούμενο <<να του επιτρέψει να υπηρετήσει τους αδελφούς>>.

Η είσοδός του Αγίου στην Μονή Ουγκορνίτσκυ

Ο διορατικός Ηγούμενος είδε σε αυτόν τον εκλεκτό του Θεού, και εκείνον ο οποίος είχε μέσα του την δύναμη του Θεού>>' αφού, λοιπόν, τον κατήχησε με <<πνευματικό λόγο>>, τον εμπιστεύθηκε στον εκκλησιάρχη για να διδαχθεί την εκκλησιαστική υπακοή. Αλλά ο ζηλωτής νέος δεν επιθυμούσε να ικανοποιηθεί με <<αυτήν την υπακοή μόνο>>' αγωνιζόταν να υπηρετεί καθέναν από τους αδελφούς, διακονώντας τον καθέναν από τους ελάχιστους εργάτες της Μονής και με τον τρόπο αυτό κέρδισε για τον εαυτό του την αγάπη και την εύνοια όλων τόσο γρήγορα, ώστε, με την κοινή συγκατάθεση όλων των αδελφών, ο Ηγούμενος, <<βλέποντας τα χρηστά του ήθη, την πραότητα και την βαθειά του ταπείνωση, τον δέχτηκε στις τάξεις των μοναχών και, όταν το αγόρι ήταν μόνο δώδεκα ετών, τον έντυσε με το Αγγελικό Σχήμα, δίνοντάς του το όνομα Ιώβ.

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ».
Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο των εκδόσεων
«ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ» και «ΑΘΩΣ»:
<<Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΒ ΤΟΥ ΠΟΤΣΑΕΦ>>,
Α' έκδοση, Αθήνα 2023, σελ. 9-13.