«Ο Παντοκράτορας κρατά στο Χέρι Του την βραδυνή Θυσία»
Η νύχτα αγκαλιάζει προσευχόμενες ψυχές σαν βρεφικό νανούρισμα. Στο μικρό καθολικό, οι γέροντες ξαπλωμένοι στο έδαφος, παραδομένοι στην εικόνα του Νυμφίου αποκαθηλώνουν ικετευτικά τους συγγνωστούς τους λογισμούς. Απόκοσμες εικόνες στο μικρό εκκλησάκι αναπνέουν μέσα από την θυμιασμένη ομίχλη των παρακλητικών τους λόγων. M' ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι μετρούν ανάποδα τις μέρες, φτάνοντας ως την γέννησή τους. Ο παππά Διονύσης με αφημένο βλέμμα στην γη που περιμένει, σκύβει το κεφάλι στην ανατολή της μετανοίας του. Τί κόσμος τούτος Θεέ μου! Βαστάζουμε στις χούφτες μας τη Μάννα Ορθοδοξία και δεν θωρούμε το απροσμέτρητο κάλλος της και την ενδόμυχη υπόστασή της. Όταν τρίζουν τα θολά τζάμια από τα σιδερένια παραθύρια, νομίζεις, πως χοροί αγίων ήλθαν για να συνεκκλησιαστούν με τους χοικούς, ταμένους αδελφούς τους. Ο πολυέλαιος γυρνοφέρνει κυκλικά απ' τον καπνισμένο τρούλλο, ο Παντοκράτορας κρατάει στο χέρι του την βραδυνή θυσία, αίνοι και ύμνοι γίνονται δώρα ευχαριστιακά στα πόδια του Θεού μας. Κι όταν τελειώνει η ακολουθία, σκυμμένα πρόσωπα προσμετρούν μ' ένα Κύριε ελέησον, τα ανεβαίνοντα βήματά τους. Μακρύς ακόμα ο δρόμος της σταυρικής θυσίας. Ταιριάζει σε ορθοδόξους, να βλέπουν από μακριά τον σταυρό, που θα κρεμάσουν πάνω του τ' απόκοσμα όνειρά τους. Ποθούμε Χριστό, Αυτόν, Εσταυρωμένο, εξαντλούμε τους ονειρεμένους πόθους μας στο κοινό ποτήριο, ακροβατούμε την θωριά μας ανάμεσα στην πτώση και την έγερση. Τελούμε πνευματικά « ανάπηροι» στο μακαρισμό του εξαρτημένου Εγώ μας, αναζητούμε την χαμένη αρτιμέλεια της υποστελλόμενης ψυχής μας, ανυπακούουμε στην υποκριτική στάση ζωής. Ο Χριστός δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι η Οδός και η Αλήθεια, η Αγάπη κι η Ζωή, το προσδοκώμενο όνειρο της αναστάσιμης ελπίδας. Έχουμε Εκκλησία να κλάψουμε τους δρόμους που δεν διαβήκαμε, κατέχουμε αγίους να κρεμάσουμε την απόμακρη ματιά μας, μια Παναγιά να πνίξουμε στον κόρφο της την εαλωμένη αθωότητα της παιδικής αμεριμνησίας μας, κι αγγέλους τόσους, όσα είναι αυτά που χάσαμε, όσα είναι αυτά που ελπίζουμε, όσα είναι αυτά, που ίσως έρθουνε μια μέρα! Μπουσουλάμε γογγύζοντας στους εφάμαρτους δρόμους της υποκριτικής ζωής μας, έρπουμε γλοιωδώς στην λάσπη, που εωσφορικώς βαπτίσαμε πολιτισμένη κοινωνία! Επιτέλους να πάψουν αυτοί οι διαρκείς κύκλοι γύρω απ' τον ειδωλολάτρη εαυτό μας, το μεγαλείο του χριστιανού αναπαύεται στον προσευχητικό ξεσηκωμό και την ταπεινή μεγαλοσύνη. Η αγάπη μας είναι η σταυρική θυσία του εγώ μας στην εγωϊκότητα των άλλων. Ο σταυρός μας είναι τα ζυγιστικά του Πατρός που σβήνουν με γομολάστιχα τις μεγαλεπίβολες, θηριώδεις αμαρτίες μας κι η ελπίδα μας φοράει τα καλά της μπροστά στο αιματοβαμμένο δισκοπότηρο του αμνοικού Ιησού μας. Τα βράδια αιωρούνται χαροποιά στα γράμματα της αγιοπνευματικής Αλφαβήτας, ζωγραφίζουν την Πίστη ως έκθαμβο, αγιοπρεπές θήλυ, που ίσταται σε συννεφοσκεπούσα ομίχλη, πάνω από τα μικροκαμωμένα σπίτια των ανθρώπων. Πορφυροφορούσα κόρη, που χάσκει με χαμόγελο και κορομηλένια μάγουλα, που ροδοκοκκινίζουν στην παρακλητική αγάπη των πιστών. Η Πίστη είναι αναγεννητικό επίθεμα στις πληγές της αμαρτίας, δροσερή ανάσα στην πνευματική άπνοια των φιλόνικων ανθρώπων, σουλατσάρει σε χλοερούς, φρεσκοσκαμμένους κήπους και περιβόλια που μεθούν στην αρχοντιά των λουλουδιών. Βαστάει στα χέρια της τα εύοσμα βασιλικά των Χριστοφόρων λόγων, λούζεται μακάρια στην μετάνοια ενός αλλόφρονα, που ανακαλύπτει πάνω της τον μυρίπνοο Παράδεισο της συστελλόμενης ψυχής. Η Πίστη Θε μου είναι τα χρυσαφένια στάρια του χωριού, που μικρά, βάζαμε τρεχάλα ανάμεσα στα ξεραμένα στάχυα και τ' αγκάθια του αγρού, το ανταριασμένο βουϊτό από τους μεγαλοδύναμους ήχους των ελάτων, που στέκονταν πάντα όρθια. Νοικοκύρηδες, φρεσκοπλυμένοι χωρικοί, που τις Κυριακές έπαιρναν τα δύσβατα μονοπάτια για την εκκλησιά των Παμμεγίστων Ταξιαρχών! Βλέπαμε την Πίστη να σιγοντάρει στο αναλόγιο, εκείνον τον ταπεινό, ολιγογράμματο ιερέα, που έβγαινε στον άμβωνα για να μοιράσει τ' αντίδωρα κρίνα της ανυπέρβλητης αγάπης. Ύστερα βοηθούσε στα χωράφια την μαυροφορεμένη χήρα, που πριν να σπείρει τον καρπό στα σκαλισμένα αυλάκια, σταύρωνε με το χέρι της το αγιασμένο χώμα, ράντιζε με αγιασμό εκείνον τον πολύχρωμο, ταιριαστό μπαχτσέ με τις ντάλιες, τους κατιφέδες και τους κρίνους. Η Πίστη πάλι κατοικεί στα αδύναμα σπίτια των φτωχών, κάθεται στο τραπέζι με τα αλάδωτα ρεβίθια, τις ελιές και το αχνισμένο, ζυμωτό ψωμί, χορταίνει τα στόματα με μοσχοθυμιασμένες ευλογίες και απόκοσμες παραινέσεις της ερήμου. Σκάει χαμόγελο στην βρεφική αγνότητα Χριστούλιδων μικρών! Η Πίστη δεν λέει ψέμματα στα χείλη των παιδιών, παίζει κυνηγητό με την ταπείνωση και κρυφτό με την ντροπή. Στέκει προσευχητικά μετέωρη σε νηπιακούς ασπασμούς, σε ανυπόκριτες, παιδικές προσευχές. Είναι το θεϊκό αντίδοτο στο διάβα μιας φουσκοθαλασσιάς ζωής, το υπέρμαχο δοξάρι στην ηδύχοη πνοή του ουρανού, η υπογραφή του Θεού στην μετάνοια του πιστού. Μακάριοι αυτοί που την βρήκαν να τους περιμένει με το πρωϊνό ξύπνημα της αυγής και την εσπερινή δύση του ηλίου! (Φθινόπωρο 2013) Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος
Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Έτος: 13ο (2013 - 2026)
Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης
Διαχειριστής:
Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Ιστολόγιο «ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Έτος: 13ο (2013 - 2026)
Δημοσιογραφικό Εργαστήρι Ορθόδοξης Μαρτυρίας και Ομολογιακής Κατάθεσης
Διαχειριστής:
Γιώργος Δ. Δημακόπουλος
Δημοσιογράφος
Icon by Serhei Vandalovskiy, icon - painter, Ukraine
«Απάνου απ' το κρεββάτι μου βαθειά παρηγοριά μου / Καρφώνω την εικόνα Σου, και τώρα η κάμαρά μου. / Είναι και μνήμα θλιβερό και χαρωπή εκκλησία / Σκοτάδι η θλίψι μου σκορπά και λάμψιν η θρησκεία».
Κωστής Παλαμάς
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 2 Ιουνίου 2025
Κ. Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ ΕΝΑΤΟΝ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2025
Κ. Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ ΟΓΔΟΟΝ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 163-167.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Πρόλογος
Οι δοκιμασίες και οι θλίψεις, μας επισκέπτονται όλους! Άλλους λίγο και άλλους πολύ. Άλλους συχνά κι άλλους σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Κάποτε μοιάζουν δυσβάστακτες, ακόμη δε και ανυπόφορες! Πολλές φορές δε αιφνιδιαζόμαστε μ' αυτές, σαστίζουμε, τα χάνουμε, απογοητευόμαστε, απελπιζόμαστε, χανόμαστε! Σε κάθε περίπτωση λυπούμαστε, αλλάζει η ψυχική μας διάθεση, χάνουμε την ηρεμία μας, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ενώ χίλιες δυο σκέψεις περνούν απ' το μυαλό μας! Να σαν κι αυτές: Γιατί να μου συμβεί αυτό; Καλά δεν ήταν όλα στη ζωή μου μέχρι τώρα; Δεν μ' αγαπάει πια ο Θεός; Γιατί με τιμωρεί; Γιατί μου στερεί αυτό ή εκείνο; Μα εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Του το ζητούσα αυτό ή Του έλεγα να μη μου το στερήσει, κι όμως δεν με άκουσε! Και γιατί τόσοι άλλοι τα έχουν όλα, ευτυχούν, ιδιαίτερα δε εκείνοι που δεν είναι ευλαβείς και καλοί άνθρωποι; Κι ακόμη! Χίλιοι είναι οι προβληματισμοί στο «τι κάνω τώρα»; Πως να αντιμετωπίσω την κατάσταση που με βρήκε; Σε ποιους να καταφύγω; Ποια μέσα και τρόπους να χρησιμοποιήσω; Ανθρώπινα όλα τους! Κι ο καθένας θα μας πει το κάθε τι, οι φίλοι μας και πρόσωπα που μας αγαπούν θα μας συμβουλεύσουν για το ένα ή το άλλο, ως και αντικρουόμενα πράγματα ενδέχεται να ακούσουμε, ή θα προσπαθήσουν όπως-όπως να μας παρηγορήσουν, ή και να μας δώσουν πράγματι ένα χέρι βοήθειας. Ωστόσο όλα αυτά, μπορεί σε κάποιο βαθμό να μας ανακουφίζουν, όμως σε ποιο βαθμό πράγματι μας βοηθούν και μας οικοδομούν; Κι έτσι σκεφθήκαμε τους Πατέρες! Αυτούς που οικοδόμησαν και στήριξαν μοναδικά την Εκκλησία. Αυτούς που τόσο πολύ υπέφεραν ο καθένας τους προσωπικά, από ένα πλήθος δοκιμασιών και θλίψεων, όπως και ο Κύριός μας Τον οποίο τόσο πολύ αγάπησαν και υπηρέτησαν, στον οποίο τόσο πολύ αφιερώθηκαν. Λοιπόν, στ' αλήθεια, τι λένε οι Πατέρες επί όλων αυτών; Ποια είναι η θέση τους για το μεγάλο αυτό θέμα, πως οι ίδιοι το αντιμετώπιζαν, πως οικοδομούσαν τους πιστούς της εποχής τους, αλλά κι όλους τους πιστούς έκτοτε; Ενσκήψαμε στα συγγράμματά τους, την αποκαλούμενη Πατρολογία, σταχυολογήσαμε ό,τι βρήκαμε γραμμένο σ' αυτήν κατά το δυνατόν, το ταξινομήσαμε σε ενότητες, το χωρίσαμε σε κεφάλαια και πολλές παραγράφους, προβήκαμε σε πλήθος υπογραμμίσεων και γενικά σε ό,τι κρίναμε πρακτικό και χρήσιμο προκειμένου το κείμενο να είναι απλό, άνετο στη μελέτη και εύληπτο, ώστε καθένας μας -ακόμη δε και ο ολιγογράμματος- να χαρεί τα αναγραφόμενα, να παρηγορηθεί, να οικοδομηθεί και να πάρει τις αποφάσεις που πρέπει, στις δύσκολες εκείνες ώρες των δοκιμασιών και των θλίψεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Πατέρες περισσότερο χρησιμοποιούν τον ευρύτερο όρο «θλίψεις» στον οποίο περιλαμβάνουν τα πάντα. Δηλαδή τις κάθε είδους δοκιμασίες, τις ασθένειες, τις όποιες συμφορές, ακόμη δε και το πένθος! Είναι, πράγματι, εντυπωσιακή η σοφία τους, η έμπνευσή τους, το πλήθος των παραδειγμάτων που χρησιμοποιούν, αλλά και οι αναφορές τους στην Αγία Γραφή απ' όπου αντλούν τα πάντα, προκειμένου να βοηθήσουν τον κάθε πιστό. Στ' αλήθεια η μελέτη των κειμένων τους είναι απολαυστική, δίνει πολύ ενθουσιασμό κι ελπίδα, κατατοπίζει απολύτως, οπωσδήποτε οικοδομεί. Αλλά και αν κάποια σημεία είναι δύσκολα για κάποιον, ας τα μελετήσει πάλι και πάλι, ας μην απογοητευθεί, κι ας συνεχίσει με τα επόμενα. Δεν είναι καλό να αφήσει την τόσο εποικοδομητική μελέτη του βιβλίου, για μια δύσκολη παράγραφο, ας πούμε. Ελπίζουμε ότι ο φίλος αναγνώστης, πράγματι θα βρει χρήσιμη αυτή την προσπάθεια και θα ωφεληθεί πολύ. Όπως ωφεληθήκαμε κι εμείς κι απ' αυτήν ακόμη την συγγραφή του κι ενώ βρισκόμαστε σε καιρό δοκιμασίας...
Κ.Γ.Π.
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
δ. Στον Θεό να καταφεύγουμε και πουθενά αλλού!
«Όταν τα πράγματα από απόψεως ανθρωπίνης ελπίδας φθάσουν σε απόγνωση, τότε ο Θεός προσφέρει την βοήθειά του. Αυτό έκανε και στην περίπτωση του Γολιάθ, αυτό και στην περίπτωση των Αποστόλων». Γι' αυτό και ο Παύλος έλεγε: «Εμείς οι ίδιοι είχαμε πεισθεί, ότι ο θάνατός μας ήταν πλέον βέβαιος, για να μην έχουμε πεποίθηση στον εαυτό μας αλλά στον Θεό, που ανασταίνει τους νεκρούς».
[Απ' την Ομιλία του αγίου Ιω. Χρυσοστόμου: «ΕΙΣ ΤΟΝ ΡΖ' ΨΑΛΜΟΝ»
Υπέροχο είναι κι αυτό που αναφέρει αλλού, σχετικά με το ίδιο θέμα: «Κι εσύ, λοιπόν, κι αν ακόμη απειληθείς απ' τον ίδιο τον θάνατο και παρουσιασθεί μπροστά σου τόσο μέγεθος κινδύνων, μην απελπισθείς. Γιατί μπορεί ο Θεός να βρει διέξοδο κι εκεί που δεν υπάρχει διέξοδος... Όταν τα πράγματα περιέλθουν σε αδιέξοδο, τότε προ πάντων έλπιζε! Γιατί τότε προ πάντων ο Θεός δείχνει την δύναμή Του, όχι απ' την αρχή, αλλ' όταν τα των ανθρώπων φθάσουν στην απελπισία.
Γιατί αυτός είναι ο καιρός της βοήθειας του Θεού. Γι' αυτό βέβαια ούτε τους τρεις παίδες τους άρπαξε απ' την αρχή, αλλά μετά το άναμμα της καμίνου, ούτε τον Δανιήλ πριν ριχτεί στο λάκκο των λεόντων, αλλά μετά από επτά ημέρες. Λοιπόν, μην προσέχεις στη φύση των εγκοσμίων πραγμάτων που οδηγούν στην απόγνωση, αλλά στη δύναμη του Θεού που οδηγεί απ' την απόγνωση σε αγαθές ελπίδες».
[Απ' την Ομιλία του«ΕΙΣ ΤΟΝ ΡΖ' ΨΑΛΜΟΝ»
Άραγε τι γίνεται όταν ο Θεός δεν εισακούει αμέσως τις παρακλήσεις και τις ικεσίες μας; Την απάντηση μας δίνει ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος: «Να μην ταράζει τίποτα απ' όσα γίνονται, αλλά αφήνοντας το να παρακαλείς τον τάδε και τον τάδε και να παρακολουθείς σκιές (γιατί αυτό ακριβώς είναι η ανθρώπινη βοήθεια), να παρακαλείς αδιάκοπα τον Θεό που λατρεύεις να νεύσει μόνο, κι όλα θα λυθούν σε μια στιγμή.
Εάν, πάλι, παρεκάλεσες και δεν λύθηκαν, αυτή είναι η συνήθεια του Θεού (πάλι θα επαναλάβω τα προηγούμενα), να μην καταλύσει τις συμφορές απ' την αρχή, αλλ' όταν αυτές κορυφωθούν, όταν αυξηθούν, όταν σχεδόν εξαντληθεί η κακία των εχθρών μας, τότε συνηθίζει να μεταβάλλει απότομα τα πάντα προς το καλύτερο και να οδηγεί τις δοκιμασίες προς κάποιες απροσδόκητες καταστάσεις. Γιατί δεν μπορεί να κάνει τόσα μόνο αγαθά, όσα περιμένουμε κι ελπίζουμε, αλλά και πολύ περισσότερα και απείρως μεγαλύτερα. Γι' αυτό και ο Παύλος έλεγε: «Η δόξα ανήκει στον Θεό, που μπορεί να κάνει σ' εμάς παραπάνω απ' όλα, πολύ περισσότερα δε απ' όσα εμείς ζητούμε ή σκεπτόμαστε». (Εφ. 3,20).
[Απ' την Ζ' Επιστολή του«ΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ»
Κι αλλού ο ίδιος πάλι αναφέρει: «Γιατί δεν άφησες αβοήθητους εκείνους που Σε ζητούν με πόθο, Κύριε». Άλλος λέγει: «Γιατί δεν (με) εγκατέλειψες». Έτσι κι άλλος λέγει:«Εξετάσατε τις αρχαίες γενεές και δέστε, ποιος ζήτησε την βοήθειά Του και καταντροπιάστηκε; Ή πιος ζήτησε την βοήθειά Του και τον εγκατέλειψε; Και πως ζητείτε ο Θεός, αφού είναι πανταχού παρών; Με τον μεγάλο ζήλο γι' Αυτόν, την προθυμία και την απαλλαγή απ' όλα τα κοσμικά πράγματα.
[Απ' την Ομιλία του«ΕΙΣ ΤΟΝ Θ' ΨΑΛΜΟΝ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 163-167.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2024
Κ. Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ ΕΒΔΟΜΟΝ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 154-157.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Πρόλογος
Οι δοκιμασίες και οι θλίψεις, μας επισκέπτονται όλους! Άλλους λίγο και άλλους πολύ. Άλλους συχνά κι άλλους σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Κάποτε μοιάζουν δυσβάστακτες, ακόμη δε και ανυπόφορες! Πολλές φορές δε αιφνιδιαζόμαστε μ' αυτές, σαστίζουμε, τα χάνουμε, απογοητευόμαστε, απελπιζόμαστε, χανόμαστε! Σε κάθε περίπτωση λυπούμαστε, αλλάζει η ψυχική μας διάθεση, χάνουμε την ηρεμία μας, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ενώ χίλιες δυο σκέψεις περνούν απ' το μυαλό μας! Να σαν κι αυτές: Γιατί να μου συμβεί αυτό; Καλά δεν ήταν όλα στη ζωή μου μέχρι τώρα; Δεν μ' αγαπάει πια ο Θεός; Γιατί με τιμωρεί; Γιατί μου στερεί αυτό ή εκείνο; Μα εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Του το ζητούσα αυτό ή Του έλεγα να μη μου το στερήσει, κι όμως δεν με άκουσε! Και γιατί τόσοι άλλοι τα έχουν όλα, ευτυχούν, ιδιαίτερα δε εκείνοι που δεν είναι ευλαβείς και καλοί άνθρωποι; Κι ακόμη! Χίλιοι είναι οι προβληματισμοί στο «τι κάνω τώρα»; Πως να αντιμετωπίσω την κατάσταση που με βρήκε; Σε ποιους να καταφύγω; Ποια μέσα και τρόπους να χρησιμοποιήσω; Ανθρώπινα όλα τους! Κι ο καθένας θα μας πει το κάθε τι, οι φίλοι μας και πρόσωπα που μας αγαπούν θα μας συμβουλεύσουν για το ένα ή το άλλο, ως και αντικρουόμενα πράγματα ενδέχεται να ακούσουμε, ή θα προσπαθήσουν όπως-όπως να μας παρηγορήσουν, ή και να μας δώσουν πράγματι ένα χέρι βοήθειας. Ωστόσο όλα αυτά, μπορεί σε κάποιο βαθμό να μας ανακουφίζουν, όμως σε ποιο βαθμό πράγματι μας βοηθούν και μας οικοδομούν; Κι έτσι σκεφθήκαμε τους Πατέρες! Αυτούς που οικοδόμησαν και στήριξαν μοναδικά την Εκκλησία. Αυτούς που τόσο πολύ υπέφεραν ο καθένας τους προσωπικά, από ένα πλήθος δοκιμασιών και θλίψεων, όπως και ο Κύριός μας Τον οποίο τόσο πολύ αγάπησαν και υπηρέτησαν, στον οποίο τόσο πολύ αφιερώθηκαν. Λοιπόν, στ' αλήθεια, τι λένε οι Πατέρες επί όλων αυτών; Ποια είναι η θέση τους για το μεγάλο αυτό θέμα, πως οι ίδιοι το αντιμετώπιζαν, πως οικοδομούσαν τους πιστούς της εποχής τους, αλλά κι όλους τους πιστούς έκτοτε; Ενσκήψαμε στα συγγράμματά τους, την αποκαλούμενη Πατρολογία, σταχυολογήσαμε ό,τι βρήκαμε γραμμένο σ' αυτήν κατά το δυνατόν, το ταξινομήσαμε σε ενότητες, το χωρίσαμε σε κεφάλαια και πολλές παραγράφους, προβήκαμε σε πλήθος υπογραμμίσεων και γενικά σε ό,τι κρίναμε πρακτικό και χρήσιμο προκειμένου το κείμενο να είναι απλό, άνετο στη μελέτη και εύληπτο, ώστε καθένας μας -ακόμη δε και ο ολιγογράμματος- να χαρεί τα αναγραφόμενα, να παρηγορηθεί, να οικοδομηθεί και να πάρει τις αποφάσεις που πρέπει, στις δύσκολες εκείνες ώρες των δοκιμασιών και των θλίψεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Πατέρες περισσότερο χρησιμοποιούν τον ευρύτερο όρο «θλίψεις» στον οποίο περιλαμβάνουν τα πάντα. Δηλαδή τις κάθε είδους δοκιμασίες, τις ασθένειες, τις όποιες συμφορές, ακόμη δε και το πένθος! Είναι, πράγματι, εντυπωσιακή η σοφία τους, η έμπνευσή τους, το πλήθος των παραδειγμάτων που χρησιμοποιούν, αλλά και οι αναφορές τους στην Αγία Γραφή απ' όπου αντλούν τα πάντα, προκειμένου να βοηθήσουν τον κάθε πιστό. Στ' αλήθεια η μελέτη των κειμένων τους είναι απολαυστική, δίνει πολύ ενθουσιασμό κι ελπίδα, κατατοπίζει απολύτως, οπωσδήποτε οικοδομεί. Αλλά και αν κάποια σημεία είναι δύσκολα για κάποιον, ας τα μελετήσει πάλι και πάλι, ας μην απογοητευθεί, κι ας συνεχίσει με τα επόμενα. Δεν είναι καλό να αφήσει την τόσο εποικοδομητική μελέτη του βιβλίου, για μια δύσκολη παράγραφο, ας πούμε. Ελπίζουμε ότι ο φίλος αναγνώστης, πράγματι θα βρει χρήσιμη αυτή την προσπάθεια και θα ωφεληθεί πολύ. Όπως ωφεληθήκαμε κι εμείς κι απ' αυτήν ακόμη την συγγραφή του κι ενώ βρισκόμαστε σε καιρό δοκιμασίας...
Κ.Γ.Π.
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
δ. Στον Θεό να καταφεύγουμε και πουθενά αλλού!
Τονίζει ο Μέγας Βασίλειος:
«Ζωηρά διατύπωσε τον λόγο ο προφήτης Δαβίδ, όταν είπε:
«Στις ακατάπαυστες θλίψεις που μας βρήκαν [καταφύγιό μας είναι ο Παντοδύναμος Θεός]». (Ψαλμ. 45,2)...
«Γι' αυτό και δεν θα φοβηθούμε όταν σείεται απ' τα θεμέλια η γη και βουνά ολόκληρα γκρεμίζονται στα βάθη των θαλασσών». (Ψαλμ. 45,3).
Με τα λόγια αυτά ο προφήτης μας παρουσιάζει ότι είναι μεγάλη δύναμη η πεποίθηση
και η εμπιστοσύνη στον Χριστό γιατί,
κι αν τα πάντα γίνουν άνω - κάτω, κι αν η γη περιστρέφεται απ' τους σεισμούς,
κι αν τα βουνά εγκαταλείψουν τη θέση τους και μετατοπιστούν στη μέση της θάλασσας,
δεν θα φοβηθούμε, γιατί έχουμε τον Θεό καταφύγιο και δύναμη και βοηθό
στις υπερβολικές δοκιμασίες που μας βρήκαν.
Ποιου ανθρώπου η καρδιά είναι τόσο απτόητη, ποιου οι λογισμοί είναι τόσο ατάραχοι, ώστε σε τόσο μεγάλη σύγχυση να έχει το νου του σταθερά στραμμένο προς τον Θεό και λόγω της ελπίδας του σ' Αυτόν, να μην τα χάνει σε κανένα απ' όσα συμβαίνουν; Εμείς, όμως, δεν ανεχόμαστε την οργή ενός ανθρώπου, κι όταν μας επιτεθεί ένα σκυλί ή κάποιο άλλο θηρίο, δεν στρεφόμαστε προς τον Θεό, που στις θλίψεις μας είναι βοηθός μας, αλλ' απ' τον φόβο μας στρεφόμαστε και στηριζόμαστε στον εαυτό μας! «Ήχησαν και ταράχθησαν τα ύδατα αυτών». Ανέφερε ταραχή της γης και μετάβαση των βουνών. Τώρα λέγει σάλο και αναποδογύρισμα της θάλασσας, εξ αιτίας της πτώσεως των βουνών στα μέρη των θαλασσών. «Ήχησαν και ταράχθησαν τα ύδατα αυτών», δηλαδή των θαλασσών. Επιπλέον τα όρη δημιουργούν ταραχή στα ύδατα, επειδή δεν είναι τοποθετημένα στη θάλασσα, αλλά με τον δικό τους σάλο προξενούν μεγάλα κλονισμό στα νερά. Όταν, λοιπόν, ταράσσεται η γη, κι τα νερά των θαλασσών θα ηχήσουν και θα τιναχθούν προς τα επάνω απ' τα βάθη, και τα βουνά μετατοπίζονται και υπομένουν μεγάλη ταραχή, εξ αιτίας της υπερβολικής δυνάμεως του Θεού, τότε, λέγει, η καρδιά μας μένει απτόητη, γιατί έχουμε ασφαλείς και βέβαιες τις ελπίδες μας στον Θεό. «Εταράχθησαν τα όρη εν τη κραταιότητι Αυτού». Μπορείς να καταλάβες και μεταφορικά το νόημα του ρητού, ονομάζοντας όρη εκείνους που υπερηφανεύονται για την δύναμή τους, αγνοούν όμως τη δύναμη του Θεού, και υπερυψώνονται κατά της γνώσεως του Θεού, στη συνέχεια όμως νικιούνται από εκείνους που κηρύττουν τον Λόγο της σοφίας με δύναμη και σοφία, και μετά τη συναίσθηση της φτώχειας τους φοβούνται τον Κύριο, και ταπεινώνονται κάτω απ' τη δύναμή Του. Ίσως και οι άρχοντες του αιώνα αυτού, και οι πατέρες της μάταιης σοφίας, ονομάζονται κι αυτοί όρη, οι οποίοι ταράσσονται με τη δύναμη του Χριστού, την οποία φανέρωσε στον αγώνα Του διά του σταυρού εναντίον του κυρίαρχου θανάτου. (Εβρ. 2,14).
[Απ' την Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΕ' ΨΑΛΜΟΝ»]
Στο επόμενο κείμενο ο Μ. Βσίλειος, τονίζει τη βεβαιότητα ότι οι δοκιμασίες και οι θλίψεις είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των εναρέτων, και πως με την καταφυγή μας στον Θεό και τις θερμές ικεσίες μας, Εκείνος μας λυτρώνει. Δέστε... «Είναι πολλές οι θλίψεις των δικαίων και των εναρέτων, κι απ' όλες αυτές θα τους λυτρώσει ο Κύριος», αναφέρει ο Ψαλμωδός. Και «εν παντί θλιβόμενοι, αλλ' ου στενοχωρούμενοι», λέγει ο Απ. Παύλος (β' κορ. 4,8). [Δηλαδή θλιβόμαστε σε κάθε τόπο και περίσταση, αλλ' οι θλίψεις αυτές δεν μας δημιουργούν αδιέξοδο και αγωνιώδη στενοχώρια]. Γι' αυτό και ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Εν τω κόσμω θλίψιν έχετε. Αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κοσμον» (Ιω. 16,33). [Δηλαδή, εφόσον είσαστε μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη. Αλλά έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο, εξασφαλίζοντας έτσι και σ' εσάς τη νίκη]. Ώστε, αν κάποτε δεις τους δικαίους και τους ευσεβείς να βρίσκονται σε δοκιμασίες, όπως οι ασθένειες, οι αναπηρίες του σώματος, ο θάνατος των συγγενών, τα χτυπήματα, οι εξευτελισμοί, η φτώχεια και η στέρηση των αναγκαίων, να θυμηθείς ότι: «Είναι πολλές οι θλίψεις των δικαίων και π' όλες αυτές θα τους λυτρώσει ο Κύριος» (Ψαλμ. 33,20). Εκείνος δε που λέει ότι δεν αρμόζει στον δίκαιο και ευσεβή η θλίψη, δεν λέει τίποτε άλλο, παρά το ότι δεν αρμόζει στον αθλητή ο αντίπαλος. Αλλ' εάν ο αθλητής δεν αγωνίζεται με αντίπαλο, [ποιες αφορμές (αιτίες) θα έχει για να στεφανωθεί; Ήδη για τέταρτη φορά αναφέρει ο Ψαλμός αυτός (ο 33ος) με ποιον τρόπο σώζει ο Κύριος απ' τις θλίψεις, εκείνους που θέλει να σώσει. Πρώτα είπε: «Ζήτησα με πόθο τον Κύριο και με άκουσε με ευγένεια, και με λύτρωσε απ' όλες τις θλίψεις μου». (Ψαλμ. 33,5). Δεύτερο, πάλι, είπε: «Αυτός ο φτωχός και ταπεινωμένος φώναξε δυνατά και ο Κύριος τον άκουσε με ευμένεια και τον λύτρωσε απ' όλες τις θλίψεις μου» (33,7). Τρίτο είπε: «Ύψωσον κραυγή ικεσίας οι δίκαιοι και ο Κύριος τους άκουσε με ευμένεια, και τους λύτρωσε απ' όλες τις θλίψεις και τις δοκιμασίες τους». (Ψαλμ. 33,18). Και τελευταία: «Είναι πολλές οι θλίψεις που θα δοκιμάσουν στη ζωή τους οι δίκαιοι και απ' όλες αυτές θα τους λυτρώσει ο Κύριος». (Ψαλμ. 33,20).
[Απ' την ΟΜΙΛΙΑ του «ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΓ' ΨΑΛΜΟΝ»]
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 154-157.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2024
Κ. Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ ΕΚΤΟΝ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 151-153.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Πρόλογος
Οι δοκιμασίες και οι θλίψεις, μας επισκέπτονται όλους! Άλλους λίγο και άλλους πολύ. Άλλους συχνά κι άλλους σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Κάποτε μοιάζουν δυσβάστακτες, ακόμη δε και ανυπόφορες! Πολλές φορές δε αιφνιδιαζόμαστε μ' αυτές, σαστίζουμε, τα χάνουμε, απογοητευόμαστε, απελπιζόμαστε, χανόμαστε! Σε κάθε περίπτωση λυπούμαστε, αλλάζει η ψυχική μας διάθεση, χάνουμε την ηρεμία μας, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ενώ χίλιες δυο σκέψεις περνούν απ' το μυαλό μας! Να σαν κι αυτές: Γιατί να μου συμβεί αυτό; Καλά δεν ήταν όλα στη ζωή μου μέχρι τώρα; Δεν μ' αγαπάει πια ο Θεός; Γιατί με τιμωρεί; Γιατί μου στερεί αυτό ή εκείνο; Μα εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Του το ζητούσα αυτό ή Του έλεγα να μη μου το στερήσει, κι όμως δεν με άκουσε! Και γιατί τόσοι άλλοι τα έχουν όλα, ευτυχούν, ιδιαίτερα δε εκείνοι που δεν είναι ευλαβείς και καλοί άνθρωποι; Κι ακόμη! Χίλιοι είναι οι προβληματισμοί στο «τι κάνω τώρα»; Πως να αντιμετωπίσω την κατάσταση που με βρήκε; Σε ποιους να καταφύγω; Ποια μέσα και τρόπους να χρησιμοποιήσω; Ανθρώπινα όλα τους! Κι ο καθένας θα μας πει το κάθε τι, οι φίλοι μας και πρόσωπα που μας αγαπούν θα μας συμβουλεύσουν για το ένα ή το άλλο, ως και αντικρουόμενα πράγματα ενδέχεται να ακούσουμε, ή θα προσπαθήσουν όπως-όπως να μας παρηγορήσουν, ή και να μας δώσουν πράγματι ένα χέρι βοήθειας. Ωστόσο όλα αυτά, μπορεί σε κάποιο βαθμό να μας ανακουφίζουν, όμως σε ποιο βαθμό πράγματι μας βοηθούν και μας οικοδομούν; Κι έτσι σκεφθήκαμε τους Πατέρες! Αυτούς που οικοδόμησαν και στήριξαν μοναδικά την Εκκλησία. Αυτούς που τόσο πολύ υπέφεραν ο καθένας τους προσωπικά, από ένα πλήθος δοκιμασιών και θλίψεων, όπως και ο Κύριός μας Τον οποίο τόσο πολύ αγάπησαν και υπηρέτησαν, στον οποίο τόσο πολύ αφιερώθηκαν. Λοιπόν, στ' αλήθεια, τι λένε οι Πατέρες επί όλων αυτών; Ποια είναι η θέση τους για το μεγάλο αυτό θέμα, πως οι ίδιοι το αντιμετώπιζαν, πως οικοδομούσαν τους πιστούς της εποχής τους, αλλά κι όλους τους πιστούς έκτοτε; Ενσκήψαμε στα συγγράμματά τους, την αποκαλούμενη Πατρολογία, σταχυολογήσαμε ό,τι βρήκαμε γραμμένο σ' αυτήν κατά το δυνατόν, το ταξινομήσαμε σε ενότητες, το χωρίσαμε σε κεφάλαια και πολλές παραγράφους, προβήκαμε σε πλήθος υπογραμμίσεων και γενικά σε ό,τι κρίναμε πρακτικό και χρήσιμο προκειμένου το κείμενο να είναι απλό, άνετο στη μελέτη και εύληπτο, ώστε καθένας μας -ακόμη δε και ο ολιγογράμματος- να χαρεί τα αναγραφόμενα, να παρηγορηθεί, να οικοδομηθεί και να πάρει τις αποφάσεις που πρέπει, στις δύσκολες εκείνες ώρες των δοκιμασιών και των θλίψεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Πατέρες περισσότερο χρησιμοποιούν τον ευρύτερο όρο «θλίψεις» στον οποίο περιλαμβάνουν τα πάντα. Δηλαδή τις κάθε είδους δοκιμασίες, τις ασθένειες, τις όποιες συμφορές, ακόμη δε και το πένθος! Είναι, πράγματι, εντυπωσιακή η σοφία τους, η έμπνευσή τους, το πλήθος των παραδειγμάτων που χρησιμοποιούν, αλλά και οι αναφορές τους στην Αγία Γραφή απ' όπου αντλούν τα πάντα, προκειμένου να βοηθήσουν τον κάθε πιστό. Στ' αλήθεια η μελέτη των κειμένων τους είναι απολαυστική, δίνει πολύ ενθουσιασμό κι ελπίδα, κατατοπίζει απολύτως, οπωσδήποτε οικοδομεί. Αλλά και αν κάποια σημεία είναι δύσκολα για κάποιον, ας τα μελετήσει πάλι και πάλι, ας μην απογοητευθεί, κι ας συνεχίσει με τα επόμενα. Δεν είναι καλό να αφήσει την τόσο εποικοδομητική μελέτη του βιβλίου, για μια δύσκολη παράγραφο, ας πούμε. Ελπίζουμε ότι ο φίλος αναγνώστης, πράγματι θα βρει χρήσιμη αυτή την προσπάθεια και θα ωφεληθεί πολύ. Όπως ωφεληθήκαμε κι εμείς κι απ' αυτήν ακόμη την συγγραφή του κι ενώ βρισκόμαστε σε καιρό δοκιμασίας...
Κ.Γ.Π.
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
γ. Μονάχα στον Θεό να ελπίζουμε!
Πόσο σημαντικό είναι αυτό! Και να γιατί...
Γράφει ο Μ. Βασίλειος:
«Οι παλιοί, την προσδοκία του Θεού την διδάσκονταν με πίστη κι ελπίδα με πολλές δοκιμασίες.
Πράγματι ο Ιωσήφ, ταλαιπωρούμενος επί δεκατρία χρόνια, με πώληση, με φυλακίσεις, με συκοφαντίες,
ύστερα απ' τις λαμπρές και μεγάλες υποσχέσεις του Θεού, που του δίνονταν μέσω των ονείρων,
χωρίς να το περιμένει, έγινε στη συνέχεια κύριος της Αιγύπτου.
Ο Δαβίδ, πάλι,
ενώ έλαβε όχι μόνο υπόσχεση αλλά και χρίσμα βασιλικό, κινδύνευε, έφευγε, κρυβόταν, δραπέτευσε με αλλόφυλους,
κυνηγημένος απ' τον φθόνο του βασιλιά.
Έπειτα όμως,
και την πτώση εκείνου που τον καταδίωκε είδε, και τη βασιλεία απόλαυσε».
Γιατί είναι πολλές οι δοκιμασίες που συνέβησαν στους Αγίους και τα γυμνάσματα της ελπίδας, χωρίς τόσο χρόνο να εκπληρώνονται τα όσα ήλπιζαν, αλλά και συναντούσαν τα αντίθετα! Τί δηλαδή ήταν φυσικό να περιμένει ο Ιωσήφ όταν τον πωλούσαν; Πώς μπορούσε να πιστέψει ότι θα πραγματοποιούνταν η προσκύνηση που του υπόσχονταν τα όνειρα; Τί επίσης ο Δαβίδ όταν τον πωλούσαν;
Πώς μπορούσε να πιστέψει ότι θα πραγματοποιούνταν η προσκύνηση που του υπόσχονταν τα όνειρα; Τί επίσης ο Δαβίδ, που είχε χριστεί βασιλιάς, αλλά κακοπαθούσε σαν αιχμάλωτος και σαν κακοποιός φυγάς; Τί μπορούσε να σκεφθεί για τη χρήση του βασιλιά; Δεν έπαυαν, όμως, να ελπίζουν στις υποσχέσεις των αγαθών, εξ αιτίας των κακών που τους είχαν βρει. Γι' αυτό και έμεναν πιστοί, χωρίς να ζητούν τίποτε περισσότερο απ' την ελπίδα στον Θεό. Γι' αυτό και πέτυχαν εκείνα που ήλπιζαν.
Τί πάλι θα μπορούσες να πεις για τον Αβραάμ, ο οποίος έλαβε εντολή να προσφέρει σε θυσία τον γιο του, για τον οποίο του είχε αποκαλύψει ο Θεός λέγοντας: «Απ' τον Ισαάκ θα αποκτήσεις απογόνους»; Τίποτε όμως απ' αυτά δεν σκέφτηκε ούτε και είπε. Γι' αυτό και υπολογίστηκε αυτό ως δικαίωσή του. Γιατί πραγματικά κάθε άλλη ελπίδα είναι άσκοπη, εκτός απ' την ελπίδα στον Θεό. Είτε στον πλούτο ελπίζει κάποιος, «οι πλούσιοι έγιναν φτωχοί και πείνασαν, ενώ αυτοί που αναζητούν τον Κύριο, δεν θα στερηθούν κανένα αγαθό». (Ψαλμ. 33,1).
Είτε στον άνθρωπο στηρίζει κανείς τις ελπίδες του, καθόσον: «Καταραμένος ο άνθρωπος που στηρίζει τις ελπίδες του σε άνθρωπο, και στηρίζει το μπράτσο του πάνω σ' αυτόν, και απομακρύνεται η καρδιά του από τον Κύριο». (Ιερ. 17,5). Και «ευλογημένος ο άνθρωπος που πιστεύει στον Κύριο, και είναι ο Κύριος η ελπίδα του». (Ιερ. 17,7). Και «Είναι καλό να έχει κανείς την ελπίδα του στηριγμένη στον Κύριο, παρά να ελπίζει στους άρχοντες» (Ψαλμ. 117,9).
Και «Δεν σώζεται ο βασιλιάς με την μεγάλη δύναμη, ούτε ο γίγαντας απ' την ισχύ του. Είναι ψεύτικη η ελπίδα ότι θα σωθεί κάποιος με το ιππικό και τη μεγάλη του δύναμη. Να, τα μάτια του Κυρίου είναι στραμμένα πάνω σ' αυτούς που Τον φοβούνται κι ελπίζουν στο έλεός Του, κι είναι έτοιμος να σώσει τις ψυχές τους και να τους θρέψει σε καιρό λιμού» (Ψαλμ. 32,16).
[Απ' τα «ΑΣΚΗΤΙΚΑ» του]
Γράφει πολύ ωραία ο Άγ. Μάξιμος Ομολογητής: «Κάθε άνθρωπο πρέπει να τον αγαπάμε με την ψυχή μας, αλλά τις ελπίδες μας πρέπει να τις στηρίζουμε μονάχα στον Θεό, και να Τον λατρεύουμε με όλη μας τη δύναμη. Γιατί όσο καιρό αυτός μας συντηρεί, και οι φίλοι μας μας φροντίζουν, και οι εχθροί μας δεν μπορούν να μας βλάψουν. Όταν όμως ο Θεός μας εγκαταλείπει, τότε και όλοι μας οι φίλοι μας αποφεύγουν, αλλά και οι εχθροί μας ενισχύονται τότε εναντίον μας».
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 151-153.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2024
Κ. Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ ΠΕΜΠΤΟΝ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 143-148.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Πρόλογος
Οι δοκιμασίες και οι θλίψεις, μας επισκέπτονται όλους! Άλλους λίγο και άλλους πολύ. Άλλους συχνά κι άλλους σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Κάποτε μοιάζουν δυσβάστακτες, ακόμη δε και ανυπόφορες! Πολλές φορές δε αιφνιδιαζόμαστε μ' αυτές, σαστίζουμε, τα χάνουμε, απογοητευόμαστε, απελπιζόμαστε, χανόμαστε! Σε κάθε περίπτωση λυπούμαστε, αλλάζει η ψυχική μας διάθεση, χάνουμε την ηρεμία μας, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ενώ χίλιες δυο σκέψεις περνούν απ' το μυαλό μας! Να σαν κι αυτές: Γιατί να μου συμβεί αυτό; Καλά δεν ήταν όλα στη ζωή μου μέχρι τώρα; Δεν μ' αγαπάει πια ο Θεός; Γιατί με τιμωρεί; Γιατί μου στερεί αυτό ή εκείνο; Μα εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Του το ζητούσα αυτό ή Του έλεγα να μη μου το στερήσει, κι όμως δεν με άκουσε! Και γιατί τόσοι άλλοι τα έχουν όλα, ευτυχούν, ιδιαίτερα δε εκείνοι που δεν είναι ευλαβείς και καλοί άνθρωποι; Κι ακόμη! Χίλιοι είναι οι προβληματισμοί στο «τι κάνω τώρα»; Πως να αντιμετωπίσω την κατάσταση που με βρήκε; Σε ποιους να καταφύγω; Ποια μέσα και τρόπους να χρησιμοποιήσω; Ανθρώπινα όλα τους! Κι ο καθένας θα μας πει το κάθε τι, οι φίλοι μας και πρόσωπα που μας αγαπούν θα μας συμβουλεύσουν για το ένα ή το άλλο, ως και αντικρουόμενα πράγματα ενδέχεται να ακούσουμε, ή θα προσπαθήσουν όπως-όπως να μας παρηγορήσουν, ή και να μας δώσουν πράγματι ένα χέρι βοήθειας. Ωστόσο όλα αυτά, μπορεί σε κάποιο βαθμό να μας ανακουφίζουν, όμως σε ποιο βαθμό πράγματι μας βοηθούν και μας οικοδομούν; Κι έτσι σκεφθήκαμε τους Πατέρες! Αυτούς που οικοδόμησαν και στήριξαν μοναδικά την Εκκλησία. Αυτούς που τόσο πολύ υπέφεραν ο καθένας τους προσωπικά, από ένα πλήθος δοκιμασιών και θλίψεων, όπως και ο Κύριός μας Τον οποίο τόσο πολύ αγάπησαν και υπηρέτησαν, στον οποίο τόσο πολύ αφιερώθηκαν. Λοιπόν, στ' αλήθεια, τι λένε οι Πατέρες επί όλων αυτών; Ποια είναι η θέση τους για το μεγάλο αυτό θέμα, πως οι ίδιοι το αντιμετώπιζαν, πως οικοδομούσαν τους πιστούς της εποχής τους, αλλά κι όλους τους πιστούς έκτοτε; Ενσκήψαμε στα συγγράμματά τους, την αποκαλούμενη Πατρολογία, σταχυολογήσαμε ό,τι βρήκαμε γραμμένο σ' αυτήν κατά το δυνατόν, το ταξινομήσαμε σε ενότητες, το χωρίσαμε σε κεφάλαια και πολλές παραγράφους, προβήκαμε σε πλήθος υπογραμμίσεων και γενικά σε ό,τι κρίναμε πρακτικό και χρήσιμο προκειμένου το κείμενο να είναι απλό, άνετο στη μελέτη και εύληπτο, ώστε καθένας μας -ακόμη δε και ο ολιγογράμματος- να χαρεί τα αναγραφόμενα, να παρηγορηθεί, να οικοδομηθεί και να πάρει τις αποφάσεις που πρέπει, στις δύσκολες εκείνες ώρες των δοκιμασιών και των θλίψεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Πατέρες περισσότερο χρησιμοποιούν τον ευρύτερο όρο «θλίψεις» στον οποίο περιλαμβάνουν τα πάντα. Δηλαδή τις κάθε είδους δοκιμασίες, τις ασθένειες, τις όποιες συμφορές, ακόμη δε και το πένθος! Είναι, πράγματι, εντυπωσιακή η σοφία τους, η έμπνευσή τους, το πλήθος των παραδειγμάτων που χρησιμοποιούν, αλλά και οι αναφορές τους στην Αγία Γραφή απ' όπου αντλούν τα πάντα, προκειμένου να βοηθήσουν τον κάθε πιστό. Στ' αλήθεια η μελέτη των κειμένων τους είναι απολαυστική, δίνει πολύ ενθουσιασμό κι ελπίδα, κατατοπίζει απολύτως, οπωσδήποτε οικοδομεί. Αλλά και αν κάποια σημεία είναι δύσκολα για κάποιον, ας τα μελετήσει πάλι και πάλι, ας μην απογοητευθεί, κι ας συνεχίσει με τα επόμενα. Δεν είναι καλό να αφήσει την τόσο εποικοδομητική μελέτη του βιβλίου, για μια δύσκολη παράγραφο, ας πούμε. Ελπίζουμε ότι ο φίλος αναγνώστης, πράγματι θα βρει χρήσιμη αυτή την προσπάθεια και θα ωφεληθεί πολύ. Όπως ωφεληθήκαμε κι εμείς κι απ' αυτήν ακόμη την συγγραφή του κι ενώ βρισκόμαστε σε καιρό δοκιμασίας...
Κ.Γ.Π.
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
β. Να τις αποδεχόμαστε ευχαρίστως δοξάζοντάς Τον!
Για πολλούς ίσως φαίνεται υπερβολικό αυτό!
Όμως θα μείνουν κατάπληκτοι με αυτά που αναφέρουν επ' αυτού οι Πατέρες.
Γιατί, το τι ακριβώς λένε και, πως το τεκμηριώνουν.
Είναι όντως συγκλονιστικό αυτό που αναφέρει
ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος:
«Μου αναπτέρωσες πολύ το κουράγιο και μ' έκανες να σκιρτώ
από χαρά γιατί, αφού μου ανήγγειλες τα δυσάρεστα,
πρόσθεσες τη φράση, που πρέπει να λέμε σε όλα όσα συμβαίνουν»:
«Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν» (δηλ. Δόξα στον Θεό για όλα).
Αυτή η φράση είναι θανατηφόρο πλήγμα για το διάβολο! Είναι πολύ μεγάλη γι' αυτόν που την λέει σε κάθε κίνδυνο, προϋπόθεση ασφαλείας κι ευχαρίστησης. Γιατί μόλις την απαγγείλει κανείς, αμέσως διασκορπίζεται το σύννεφο της λύπης. Μην παύσεις να την λες και να ασκείς και τους άλλους σ' αυτό. Έτσι και η φουρτούνα που μας βρήκε, κι αν ακόμη γίνει μεγαλύτερη, θα μεταβληθεί σε γαλήνη. Έτσι κι όσοι δοκιμάζονται θα πάρουν μεγαλύτερη αμοιβή παράλληλα προς την απαλλαγή τους απ' τα δεινά. Αυτή φράση ανέδειξε τον Ιώβ νικητή, αυτή η φράση έτρεψε σε φυγή τον διάβολο, κι αφού τον γέμισε από ντροπή τον έκανε να αναχωρήσει, αυτή είναι εξάλειψη κάθε ταραχής...».
[Απ' την 193 Επιστολή του, «ΠΑΙΑΝΙΩ»]
Την ευχαριστία αυτή προς τον Θεό, ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος δεν θα παύσει να την επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ποικιλοτρόπως: «Το να βρεθούμε μέσα σε θλίψεις και πειρασμούς, είναι μεγάλη απόδειξη της φροντίδας και της πρόνοιας του Θεού για μας. Ας μην επιζητούμε, λοιπόν, με κάθε τρόπο την άνεση, την ησυχία και την καλοπέραση, αλλά κι όταν έχουμε άνεση κι όταν βρισκόμαστε σε θλίψεις, εξ ίσου να αναπέμπουμε την ευχαριστία μας στον Κύριο ώστε, βλέποντας την ευγνωμοσύνη μας, να δείξει μεγαλύτερη φροντίδα για μας».
[Απ' την ΞΔ' Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ»]
Κι ακόμη: «Λέγει ο Παύλος: «Σ' αυτούς που αγαπούν τον Θεό, βοηθά Αυτός, ώστε όλα να έχουν καλό τέλος» (Ρωμ. 8,28). «Όλα»; Και τα αντίθετα, κι εκείνα που φαίνονται δυσάρεστα, κι αυτά ακόμη τα μεταβάλλει σε αγαθά για το καλό μας...».
[Απ' την ΞΖ' Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΝ»]
Αλλά στον Απ. Παύλο αναφέρεται και πάλι λέγοντας: «Τίποτε δεν υπάρχει πιο αξιοκατάκριτο από εκείνη την ψυχή. Σε ποια πράγματα καυχάται; Στα δεσμά, στις θλίψεις, στις αλυσίδες, στα σημάδια των πληγών... Φυλακίστηκε στη Ρώμη και περισσότερους προσέλκυσε προς τον εαυτό του. Γιατί όχι μόνον αυτός είχε θάρρος, αλλά και άλλοι πολλοί ελάμβαναν απ' αυτόν! Φυλακίστηκε στα Ιεροσόλυμα, και δεμένος μιλούσε και κατέπληξε τον βασιλέα και φόβισε τον άρχοντα. Γιατί εκείνος επειδή τον φοβήθηκε τον απέλυσε, και δεν ντρεπόταν να μαθαίνει για τα μέλλοντα απ' τον δέσμιο, αυτός ο οποίος τον έδεσε! Δεμένος ταξίδευσε στη θάλασσα. Και έσωσε τους συνταξιδιώτες του από το ναυάγιο και τους ανέμους! Ενώ ήταν δεμένος τον δάγκωσε εκείνο το θηρίο (δηλ. η οχιά) και χωρίς να τον βλάψει καθόλου έπεσε κάτω (εκείνο)! Φυλακίστηκε στη Ρώμη, και μιλώντας δεμένος προσέλκυσε χιλιάδες, προβάλλοντας αντί όλων αυτό, δηλαδή την αλυσίδα!»
[Απ' τον Η' Λόγο του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ»]
Ας δούμε κι αυτό του ιδίου: «Παρακαλώ να μην σου φέρει ταραχή καμμιά απ' τις φοβερές δοκιμασίες που ήλθαν. Γιατί, όσο πιο πολλές είναι οι δύσκολες καταστάσεις, τόσο μεγαλύτερη θα είναι για σένα και η επίπονη προσπάθεια και περισσότερος ο μισθός και η ανταπόδοση απ' τον φιλάνθρωπο Θεό, αν βέβαια υποφέρεις με ευχαρίστηση και γενναιότητα όσα συμβαίνουν. Με τον τρόπο αυτό και τα βάσανα θα είναι πιο εύκολο να κατανικηθούν και ο καρπός που θα γεννηθεί απ' την υπομονή αυτών θα είναι πλουσιοπάροχος στους ουρανούς και πολύ μεγαλύτερος απ' τα παθήματα».
[«Απ' την επιστολή του: «ΟΣΤ' ΧΑΛΚΙΔΙΑ»
Κι αυτό ακόμη: «Παντού στις γραφές θα βρούμε, ότι εκείνοι που υπομένουν με ευχαρίστηση τις θλίψεις, όχι μόνον εξαλείφουν πολλά απ' τα αμαρτήματά τους, αλλά και δεν είναι μικρή η παρρησία τους προς τον Θεό, που αποκτούν απ' τις θλίψεις».
[Απ' την Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΟΝ ΡΜΑ' ΨΑΛΜΟΝ»
Αλλά δεν παύει να το τονίζει, όπως είπαμε, όπως κι εδώ: «Ας φροντίζουμε να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα και να υπομένουμε με γενναιότητα όλα όσα μας συμβαίνουν. Όταν, λοιπόν, είμαστε φτωχοί, όταν είμαστε άρρωστοι, ας Τον ευχαριστούμε! Όταν μας συκοφαντούν, ας Τον ευχαριστούμε! Όταν μας κακοποιούν, ας Τον ευχαριστούμε! Αυτό μας φέρνει κοντά στον Θεό. Τότε και τον Θεό τον έχουμε οφειλέτη! Όταν, όμως, ευτυχούμε, εμείς είμαστε οφειλέτες και υπόλογοι στον Θεό. Άλλωστε πολλές φορές τα αγαθά γίνονται αιτία να καταδικαστούμε, ενώ οι θλίψεις γίνονται αιτία να συγχωρούνται οι αμαρτίες μας. Τα κακοπαθήματα επισύρουν το έλεος του Θεού, επισύρουν την φιλανθρωπία Του, ενώ τα αγαθά και σε αλαζονεία μας φέρνουν, και στην αδιαφορία μας οδηγούν, και μας κάνουν να φανταζόμαστε μεγάλα πράγματα για τον εαυτό μας, αυτά που μας αποχαυνώνουν. Γι' αυτό και ο Προφήτης έλεγε: «Μου είναι ευεργετικό και σωτήριο το γεγονός, ότι με ταπείνωσες, για να γνωρίσω καλύτερα τις εντολές Σου» (Ψαλμ. 118,71). Όταν ευεργετήθηκε κι απαλλάχθηκε απ' τις συμφορές ο Εζεκίας, υπερηφανεύτηκε! Όταν αρρώστησε, τότε ταπεινώθηκε, τότε πλησίασε τον Θεό...».
[Απ' την ΛΓ' Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ»]
[Απ' την Ομιλία του «ΕΙΣ ΤΟΝ ΡΜΑ' ΨΑΛΜΟΝ»
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 143-148.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2024
Κ. Γ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» (ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ)
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 138-141.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Πρόλογος
Οι δοκιμασίες και οι θλίψεις, μας επισκέπτονται όλους! Άλλους λίγο και άλλους πολύ. Άλλους συχνά κι άλλους σε αραιότερα χρονικά διαστήματα. Κάποτε μοιάζουν δυσβάστακτες, ακόμη δε και ανυπόφορες! Πολλές φορές δε αιφνιδιαζόμαστε μ' αυτές, σαστίζουμε, τα χάνουμε, απογοητευόμαστε, απελπιζόμαστε, χανόμαστε! Σε κάθε περίπτωση λυπούμαστε, αλλάζει η ψυχική μας διάθεση, χάνουμε την ηρεμία μας, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ενώ χίλιες δυο σκέψεις περνούν απ' το μυαλό μας! Να σαν κι αυτές: Γιατί να μου συμβεί αυτό; Καλά δεν ήταν όλα στη ζωή μου μέχρι τώρα; Δεν μ' αγαπάει πια ο Θεός; Γιατί με τιμωρεί; Γιατί μου στερεί αυτό ή εκείνο; Μα εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Του το ζητούσα αυτό ή Του έλεγα να μη μου το στερήσει, κι όμως δεν με άκουσε! Και γιατί τόσοι άλλοι τα έχουν όλα, ευτυχούν, ιδιαίτερα δε εκείνοι που δεν είναι ευλαβείς και καλοί άνθρωποι; Κι ακόμη! Χίλιοι είναι οι προβληματισμοί στο «τι κάνω τώρα»; Πως να αντιμετωπίσω την κατάσταση που με βρήκε; Σε ποιους να καταφύγω; Ποια μέσα και τρόπους να χρησιμοποιήσω; Ανθρώπινα όλα τους! Κι ο καθένας θα μας πει το κάθε τι, οι φίλοι μας και πρόσωπα που μας αγαπούν θα μας συμβουλεύσουν για το ένα ή το άλλο, ως και αντικρουόμενα πράγματα ενδέχεται να ακούσουμε, ή θα προσπαθήσουν όπως-όπως να μας παρηγορήσουν, ή και να μας δώσουν πράγματι ένα χέρι βοήθειας. Ωστόσο όλα αυτά, μπορεί σε κάποιο βαθμό να μας ανακουφίζουν, όμως σε ποιο βαθμό πράγματι μας βοηθούν και μας οικοδομούν; Κι έτσι σκεφθήκαμε τους Πατέρες! Αυτούς που οικοδόμησαν και στήριξαν μοναδικά την Εκκλησία. Αυτούς που τόσο πολύ υπέφεραν ο καθένας τους προσωπικά, από ένα πλήθος δοκιμασιών και θλίψεων, όπως και ο Κύριός μας Τον οποίο τόσο πολύ αγάπησαν και υπηρέτησαν, στον οποίο τόσο πολύ αφιερώθηκαν. Λοιπόν, στ' αλήθεια, τι λένε οι Πατέρες επί όλων αυτών; Ποια είναι η θέση τους για το μεγάλο αυτό θέμα, πως οι ίδιοι το αντιμετώπιζαν, πως οικοδομούσαν τους πιστούς της εποχής τους, αλλά κι όλους τους πιστούς έκτοτε; Ενσκήψαμε στα συγγράμματά τους, την αποκαλούμενη Πατρολογία, σταχυολογήσαμε ό,τι βρήκαμε γραμμένο σ' αυτήν κατά το δυνατόν, το ταξινομήσαμε σε ενότητες, το χωρίσαμε σε κεφάλαια και πολλές παραγράφους, προβήκαμε σε πλήθος υπογραμμίσεων και γενικά σε ό,τι κρίναμε πρακτικό και χρήσιμο προκειμένου το κείμενο να είναι απλό, άνετο στη μελέτη και εύληπτο, ώστε καθένας μας -ακόμη δε και ο ολιγογράμματος- να χαρεί τα αναγραφόμενα, να παρηγορηθεί, να οικοδομηθεί και να πάρει τις αποφάσεις που πρέπει, στις δύσκολες εκείνες ώρες των δοκιμασιών και των θλίψεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Πατέρες περισσότερο χρησιμοποιούν τον ευρύτερο όρο «θλίψεις» στον οποίο περιλαμβάνουν τα πάντα. Δηλαδή τις κάθε είδους δοκιμασίες, τις ασθένειες, τις όποιες συμφορές, ακόμη δε και το πένθος! Είναι, πράγματι, εντυπωσιακή η σοφία τους, η έμπνευσή τους, το πλήθος των παραδειγμάτων που χρησιμοποιούν, αλλά και οι αναφορές τους στην Αγία Γραφή απ' όπου αντλούν τα πάντα, προκειμένου να βοηθήσουν τον κάθε πιστό. Στ' αλήθεια η μελέτη των κειμένων τους είναι απολαυστική, δίνει πολύ ενθουσιασμό κι ελπίδα, κατατοπίζει απολύτως, οπωσδήποτε οικοδομεί. Αλλά και αν κάποια σημεία είναι δύσκολα για κάποιον, ας τα μελετήσει πάλι και πάλι, ας μην απογοητευθεί, κι ας συνεχίσει με τα επόμενα. Δεν είναι καλό να αφήσει την τόσο εποικοδομητική μελέτη του βιβλίου, για μια δύσκολη παράγραφο, ας πούμε. Ελπίζουμε ότι ο φίλος αναγνώστης, πράγματι θα βρει χρήσιμη αυτή την προσπάθεια και θα ωφεληθεί πολύ. Όπως ωφεληθήκαμε κι εμείς κι απ' αυτήν ακόμη την συγγραφή του κι ενώ βρισκόμαστε σε καιρό δοκιμασίας...
Κ.Γ.Π.
ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πώς να τις αντιμετωπίζουμε
Να, ένα μεγάλο πρόβλημα!
Αλήθεια, τι κάνουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση,
τότε που μας βρίσκει η δοκιμασία, στις δύσκολες εκείνες στιγμές των θλίψεων;
Γιατί απ' το πως ακριβώς θα αντιμετωπίσουμε την κρίσημη αυτή κατάσταση,
εξαρτάται τελικά και το αν θα έχουμε όφελος ή όχι απ' αυτό που μας βρήκε. Αν θα το μετριάσουμε ή αν θα το αυξήσουμε.
Αν θα το βελτιώσουμε ή αν θα το επιδεινώσουμε!
Λοιπόν, που καταφεύγουμε;
Και πως;
α. Να έχουμε απεριόριστη εμπιστοσύνη στον Θεό!
Αυτό είναι το πρώτο και ουσιαστικό που μας συνιστούν οι Πατέρες. Λέει συγκεκριμένα ο Μ. Βασίλειος: «Σεις δε αδελφοί που έχετε διαφύγει τον κίνδυνο, ας μην λυπάστε πολύ για τα κακά που έχουν συμβεί. Μήτε να ταραχθείτε στο νου σας, αλλά να υποτάξετε τον ζόφο της λύπης και να δυναμώσετε τις ψυχές, κάνοντας σκέψεις πιο γενναίες, και να κάνετε το συμβάν αφορμή για στεφάνια. Γιατί αν παραμείνετε ασάλευτοι... και θα φανείτε πιο δόκιμοι στην Πίστη με το να λάμψετε όπως το ευγενικό χρυσάφι στη φωτιά, και τη ντροπή στον εχθρό θα αυξήσετε περισσότερο, γιατί δεν μπόρεσε με όσα επιβουλεύτηκε ούτε τα δάκρυά σας να νικήσει! Υπενθυμίστε στους εαυτούς σας την καρτερία του Ιώβ. Να πείτε στους εαυτούς σας αυτά που εκείνος είπε: «Ο Κύριος τα έδωσε, ο Κύριος τα αφαίρεσε. Όπως φάνηκε καλό στον Κύριο έτσι κι έγινε». (Ιώβ 1,21). Και κανείς να μην αλλάξει γνώμη απ' αυτά που έπαθε, ώστε να συλλογισθεί και να πει, ότι καμιά Πρόνοια δεν κυβερνά τα δικά μας πράγματα. Ας μην κατηγορεί την οικονομία και την κρίση του Δεσπότη. Αλλ' ας αποβλέπει στον αθλητή εκείνο (δηλ. τον Ιώβ) κι αυτόν ας κάνει σύμβουλο προς το καλύτερο. Ας συλλογίζεται τους αγώνες στους οποίους εκείνος αρίστευσε κι ενώ εβλήθη με τόσα βέλη από τον διάβολο, δεν δέχθηκε θανάσιμο χτύπημα. Τους αφήρεσε, δηλαδή, την ευτυχία απ' τους δικούς του και σκέφθηκε να τον παραχωρήσει με τις διαδοχικές συμφορές. Γιατί καθ' ην στιγμή ο προηγούμενος αγγελιοφόρος του εξήγγειλε την τόσο μεγάλη συμφορά, άλλος ερχόταν και του έφερε θλίψη για χειρότερα πράγματα. Και τα κακά προστίθεντο το ένα στο άλλο, και οι συμφορές εμιμούντο την επιδρομή των κυμάτων και πριν σταματήσουν τα πρώτα δάκρυα, έφθανε η αιτία για άλλα! Ο δίκαιος (Ιώβ) όμως, στεκόταν σαν σε κάποια προβλήτα, με το να δέχεται τις προβολές της τρικυμίας, και με το να μεταβάλλει σε αφρό την ορμή των κυμάτων, κι άφηνε τον λόγο ευγνωμοσύνης του προς τον Δεσπότη: «Ο Κύριος τα έδωσε, ο Κύριος τα αφαίρεσε. Όπως φάνηκε καλό στον Κύριο έτσι κι έγινε». Και δεν έκλαψε για κανένα απ' τα συμβάντα. Όταν δε κάποιος ήρθε για να του αναγγείλει ότι, ενώ οι γιοι και οι κόρες του έτρωγαν, ορμητικός άνεμος γκρέμισε το σπίτι της χαράς! Τότε μόνο ξέσχισε το ένδυμα για να δείξει τη συμπάθεια της συγγένειας και για να βεβαιώσει με αυτό που έκανε ότι ήταν φιλόστοργος πατέρας. Αλλά και τότε, αφού έβαλε μέτρο και όριο στις λύπες και κόσμησε το συμβάν με τα ευσεβή εκείνα λόγια, έλεγε: «Ο Κύριος τα έδωσε, ο Κύριος τα αφαίρεσε. Όπως φάνηκε καλό στον Κύριο έτσι κι έγινε». Τέτοια περίπου έλεγε. Ονομάστηκα πατέρας, για όσο χρόνο ήθελε Αυτός που μου έκανε αυτό. Σκέφτηκε, πάλι, να μου αφαιρέσει το στεφάνι του γεννήτορα. Δεν μαλώνω γι' αυτά που ανήκουν σ' Αυτόν! Ας υπερισχύσει αυτό που ο Κύριος αποφάσισε. Αυτός είναι ο Πλάστης του ανθρώπινου γένους, εγώ είμαι όργανό Του. Γιατί πρέπει να δυσανασχετώ ανώφελα, ενώ είμαι δούλος, και να κατακρίνω απόφαση, την οποία δεν μπορώ να διαλευκάνω; Με τέτοια λόγια ο δίκαιος κατακόντιζε τον διάβολο! Επειδή όμως ο εχθρός τον είδε πάλι να κικά και να μην μπορεί να σαλευτεί με τίποτα απ' αυτά, μηχανεύτηκε την δοκιμασία της σάρκας. Αφού μαστίγωσε το σώμα με ανείπωτες πληγές, το έκανε να αναβλύζει πηγές σκωλήκων! Κι αφού κατέβασε τον άνδρα απ' τα βασιλικά καθίσματα, τον κάθισε στην κοπριά! Αυτός όμως, μολονότι προβαλλόταν με τέτοια βάσανα, παρέμεινε ατάραχος! Και μολονότι το σώμα σπαρασσόταν απ' τους πόνους, φύλαγε άθικτο τον θησαυρό της ευσέβειας στα κρυπτά της ψυχής. Ο εχθρός, λοιπόν, μη έχοντας τι να κάνει στο εξής, θυμάται την παλιά επιβουλή. Αφού παρέσυρε τη σκέψη της γυναίκας του σε ασεβή και βλάσημη απόφαση, προσπαθούσε μ' εκείνη.
[Απ' την Ομιλία του «ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗ ΠΡΟΣΗΛΩΣΘΑΙ ΤΟΙΣ ΒΙΟΤΙΚΟΙΣ»]
Αποσπασματικές αναρτήσεις εκ του βιβλίου
του Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου:
«Οι Δοκιμασίες και οι Θλίψεις στη ζωή μας κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας»,
εκδόσεις «Φωτοδότες», 4η έκδοση, σελ 138-141.
Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση
«ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

.jpg)




