Η ΕΞ ΗΜΙΣΕΙΑΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑ

...<<οι βαρείς λύκοι>> που λυμαίνονται την Εκκλησίαν του Χριστού, πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι, δεν ανησυχούν καθόλου 

από τις διάφορες κατ' αυτών διαμαρτυρίες, αφού συνεχίζεται η κοινωνία και υπαγωγή των διαμαρτυρομένων μαζί τους. 

Και τούτο διότι το Σάββατον μπορεί να γράφουν άρθρο κατά του επισκόπου τους, ή ο επίσκοπος κατά του πατριάρχου,

την Κυριακή όμως θα ψάλλουν την φήμη τους, ως <<ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας>>...!

Το σημερινό δράμα της Ορθοδοξίας δεν οφείλεται τόσον στους κακοδόξους επισκόπους της, όσον στην πλειονότητα των κληρικών, μοναχών και λαϊκών της που ανέχονται σιωπηρώς τα τελούμενα.

Δεκαετίες τώρα, από την εποχή του Αθηναγόρα, διαπιστώνουν την προδοσίαν, απειλούν θεατρικώς τους προδίδοντας και τελικώς τους ακολουθούν διά <<το καλόν της ειρήνης και αγάπης>>!...

Νομίζουν ότι είναι αρκετή μια έγγραφη και δειλή και αυτή σπανίως και από ελαχίστους γινομένη-  διαμαρτυρία. Κατόπιν τους είναι αρκετό και ευχάριστο ν' ασχοληθούν με πανηγύρεις και θυρανοίξια... προς το συμφέρον των ψυχών...

Την εν λόγοις μόνον αγωνιστικότητα ψέγων ο μέγας ομολογητής Μελέτιος γράφει: <<Ουκ εστί τις θεοφιλής, έως ενός ουκ έστι./Πάντες ομού σφαδάζουσι κατά της αληθείας./Ει δε τις έστιν ευσεβής, αλλά τη γλώσση μόνη./Εν λόγοις μόνοις ευσεβεί, ταίς πράξεσιν προσπταίων. Αλλ' ο Θεός ως που φησιν, Βασίλειος ο μέγας,/Ουδένα πάντως ευσεβείν εξ ημισείας θέλει>>...

Μερικοί μάλιστα για να δείξουν την έντονη δραστηριότητά τους δημοσιογραφούν κατά των Παλαιοημερολογιτών και Ζηλωτών, που με τον <<φανατισμό τους σχίζουν την Εκκλησίαν και σκανδαλίζουν τους πιστούς>>, καίτοι η Ιερά Παράδοσις διδάσκει το αντίθετον! (Βλ. 15ον Κανόνα της ΑΒ' Συνόδου).

Ιδιαιτέρως οι επίσκοποι, ενώ σιωπούν, όταν καθημερινώς τους προκαλή ο χορός των κακοδόξων συναδέλφων τους, η Μασονία και οι ποικίλοι αδιάφοροι και άπιστοι, γίνονται λαλίστατοι, όταν πρόκειται να ελέγξουν και καταδικάσουν, όσους τολμήσουν ν' αγωνισθούν διά την πίστη τους...

Τους ανωτέρω επισκόπους ακολουθούν δυστυχώς οι λόγιοι του Μοναχισμού, οι καθηγηταί της Θεολογίας και αι θρησκευτικαί οργανώσεις, <<δόξαν παρ' αλλήλων λαμβάνοντες>> και της δόξης του Θεού στερούμενοι...

Και ενώ ο εσμός των αιρετικών σαρώνει τα μέτωπα της Ορθοδοξίας, αυτοί είναι πάντοτε διαθέσιμοι για φιέστες και ταξίδια στις συναγωγές των πονηρευομένων και εχθρών του Θεού, αδιαφορούντες για τον σκανδαλισμό των πιστών και την προσβολήν των αγίων που μαρτύρησαν για την πίστη, που αυτοί σήμερα αφήνουν ανυπεράσπιστη...

Εν τω μεταξύ <<οι βαρείς λύκοι>> που λυμαίνονται την Εκκλησίαν του Χριστού, πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι, δεν ανησυχούν καθόλου από τις διάφορες κατ' αυτών διαμαρτυρίες, αφού συνεχίζεται η κοινωνία και υπαγωγή των διαμαρτυρομένων μαζί τους.

Και τούτο διότι το Σάββατον μπορεί να γράφουν άρθρο κατά του επισκόπου τους, ή ο επίσκοπος κατά του πατριάρχου, την Κυριακή όμως θα ψάλλουν την φήμη τους, ως <<ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας>>... 

Έτσι ο λαός παραμένει στο σκότος της αγνοίας, αφού όλοι κοινωνούν μεταξύ τους και ουδείς ο διά πράξεως ενιστάμενος. Για όλα αυτά και τις ψυχές που χάνονται εξ αιτίας των θα ζητηθή λόγος από τον Χριστόν την ημέρα εκείνη, διότι και τις παραβάσεις εγνώριζαν, και τον πατερικόν λόγον που προτρέπει εις διακοπήν κοινωνίας δεν αγνοούσαν'  απλώς αδιαφορούσαν!...

Αδιαφορούσαν όμως και για μία άλλη αιτία: Διότι αυτοί που τους ήλεγχαν ήσαν... παλαιοημερολογίται και συνεπώς απορριπτέοι και οι ίδιοι και αι συμβουλαί των...

Είναι γνωστόν ότι ο Απ. Παύλος αναφερόμενος στους Εβραίους γράφει, ότι όταν διαβάζουν την Παλαιά Διαθήκη ένα <<ένα κάλυμμα>> <<επί την καρδίαν αυτών κείται>>, που δεν τους επιτρέπει να εννοήσουν τις Γραφές και δεχθούν τον Χριστόν.

Αυτό το <<κάλυμμα>> θα φύγη μόνον όταν ο Ισραήλ επιστρέψη προς Κύριον. Δυστυχώς το αυτό συμβαίνει σήμερα και με τους λεγόμενους <<συντηρητικούς>> κληρικούς, Μοναχούς και λαϊκούς.

Καίτοι μελετούν τους ιερούς Κανόνας και τους αγίους Πατέρας, αδυνατούν να εφαρμόσουν την διδαχήν τους για τους εξής λόγους:

1. Διότι είναι προκατειλημμένοι και δεν παραδέχονται ότι οι Παλαιοημερολογίται έχουν δίκηο που ενίστανται τόσα χρόνια στην αίρεση, και συνεπώς αυτοί είναι πολύ καθυστερημένοι, όσον αφορά το καθήκον της ομολογίας!

2. Διότι απουσιάζει το πνεύμα της θυσίας και αυταπαρνήσεως, βάσει του οποίου και μόνον επιτυγχάνεται η ομολογία.

3. Διότι εις πολλούς εξ αυτών έχουν επιδράσει αι θρησκευτικαί οργανώσεις, αι οποίαι, ως γνωστόν, ουδέποτε είπαν όχι στην αίρεσιν.

4. Διότι το πνεύμα του αιώνος τούτου, πνεύμα φιλαυτίας και εφησυχασμού, έχει παραλύσει τις δυνάμεις της ψυχής των, αφού εξ αρχής δεν αντιμετώπισαν το θέμα αγνώς, αλλά με υπολογισμούς.

Όταν ξεπεράσουν τα εμπόδια αυτά, τότε το <<κάλυμμα>> που τους κρατά σε κοινωνία με την αίρεση, θα σηκωθή, και θα δουν την τραγική τους θέση. Πολλοί εξ αυτών δικαιολογούνται ότι δεν δύνανται να συνεργασθούν με τους διηρημένους παλαιοημερολογίτας.

Και ποίος τους εμποδίζει ν' αγωνισθούν χωρίς να συνεργασθούν μαζί τους; Ας εφαρμόσουν τους ιερούς Κανόνας και την σχετικήν πατερικήν διδασκαλίαν και αυτά θα τους διδάξουν και τα υπόλοιπα που θα πρέπει να πράξουν.

Όσο καθυστερούν τόσο το χειρότερο γι' αυτούς, διότι καθημερινώς χάνονται ψυχές που τους ακολουθούν, επειδή πιστεύουν ότι ορθοδοξούν. Για όλες τις ψυχές αυτές θα δώσουν λόγον στον Θεόν, διότι η στάσις τους αυτή τους καθιστά συνηπευθύνους με τους κήρυκας της αιρέσεως, και σύμφωνα με τον 25ο Κανόνα της εν Αγκύρα Συνόδου, υπόκεινται εις το αυτό επιτίμιον με αυτούς!

Ας μη επαναπαύονται, επίσης, στην σκέψη ότι αν διακόψουν το μνημόσυνον θα σταματήση η διακονία και προσφορά τους προς τους πιστούς, λόγω καθαιρέσεως κ.λπ.

Τότε θα έχουν προσφέρει το μέγιστον και κάλλιστον στο ποίμνιό τους και την ψυχήν τους, αφού θα έχουν κακοπαθήσει, προκειμένου να μάθη εκείνο την αλήθειαν.

Ο άγιος Μελέτιος είναι επί του προκειμένου σαφέστατος: Του καταγγέλλειν άπασι θεσμούς Ευαγγελίων/Και του διδάσκειν λογικώς τας προσταγάς του κτίστου./Το περικλείεσθαι φρουραίς υπέρ της ωαληθείας,/Και το δεσμοίς προσομιλείν υπέρ αυτής παντίοις (ρυδ').

Είχαμε τελειώσει το παρόν άρθρο, όταν μετ' εκπλήξεως διαβάσαμε στον <<Ορθόδοξο Τύπον>> της 9ης Ιουνίου άρθρον υπό τον τίτλον: <<Βαίνομεν ολοταχώς προς προδοσίαν της πίστεως>>! Εις αυτό μεταξύ των άλλων γράφονται και τα εξής σημαντικά:

<<Η Ιεραρχία της Ελλάδος έχει πλέον μεγάλας ευθύνας. Το ίδιον και ο πιστός λαός, ο οποίος οφείλει εις την συνείδησίν του να διαγράψη τους Επισκόπους- και να τους αποδοκιμάση.

Ο δε Ιερός Κλήρος να παύση το μνημόσυνον όλων των Επισκόπων των συμπλεόντων με τας Προτεσταντικάς αιρετικάς κοινότητητας και το <<Κράτος του Βατικανού>>, που <<εβαπτίσθησαν>> υπό της Διοικούσης Ορθοδόξου Εκκλησίας <<Εκκλησίαι>> και <<Ομολογίαι>> (σ. 6).

Τα ανωτέρω έπρεπε να είχαν γραφεί προ δεκαετιών, εάν ο Ο.Τ. υπηρετούσε ακραιφνώς την Ορθοδοξίαν. Παρόμοιον κείμενον προς το του Ο.Τ. είχε γράψει ήδη από το 1964 το Άγιον Όρος με τίτλον:

<<Προκήρυξις Αγιορειτών Πατέρων προς τον Ελληνικόν Λαόν>>, υπογραφόμενον υπό Καθηγουμένων, Ιερομονάχων και Μοναχών, όπου μεταξύ των άλλων ετονίζετο:

<<Εάν οι Καθολικοί και λοιποί αιρετικοί θέλουν να επιστρέψουν εις την Ορθοδοξίαν, να έλθουν αυτοί προσπίπτοντες και ζητούντες το έλεος, ασπαζόμενοι εις το ακέραιον τα δόγματα και Παραδόσεις της αμωμήτου Ορθοδόξου ημών πίστεως, και όχι να τρέχωμεν ημείς οι Ορθόδοξοι προς τους αιρετικούς.

Ποιούμεν έκκλησιν προν τον Οικουμενικόν ημών Πατριάρχην να παύση εξακολουθών τας φιλενωτικάς του ενεργείας, καθ' όσον, εάν συνεχίση, θ' αποκηρύξωμεν και αυτόν>>.

Και όμως οι ανωτέρω, όχι μόνον δεν ετήρησαν την απειλήν τους, αλλά μετ' ολίγον άρχισαν να διώκουν όσους ηθέλησαν να εφαρμόσουν τα της Προκηρύξεώς των!...

Σήμερα δε ο διωγμός αυτός έχει κορυφωθή στον Άγιον Όρος, με τα γνωστά γεγονότα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου κ.λπ. Γιατί τα γράφομε αυτά; Διότι έχομε χάσει την εμπιστοσύνη μας πια στα λόγια. Θέλομε πράξεις για να πιστέψωμεν.

Ήδη στο ίδιο φύλλο ο Ο.Τ. συγχαίρει τον πατριάρχην Βαρθολομαίον, διότι έκαμε <<σαφεστάτη ορθόδοξον δήλωσιν επί του θέματος του Οικουμενισμού>>!!!

Συνεπώς οι διευθύνοντες τον Ο.Τ., ή τυγχάνουν ανίκανοι διά ένα τέτοιο διακόνημα, ή αποτελούν κουκλάκια στα χέρια αοράτων διευθυντών... Άλλη εξήγησιν δεν ευρίσκομεν. Θα αναμείνωμεν λοιπόν να δούμε:

Α. Εάν θα τηρήσουν τα γραφόμενά τους; Β. Τί ανταπόκρισιν θα έχη το κείμενό τους στο ιερατείον και τους επισκόπους; Πιστεύομεν ότι ουδείς θα συγκινηθή, αλλά μάλλον θα δικαιολογήσουν την απραξίαν τους με λόγια, λόγια που κανένα δεν θα πληροφορούν...

Ευχόμεθα εκ καρδίας να διαψευσθώμεν.

Ιανουάριος 2006

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, επιμέλεια, παρουσίαση κειμένου

  ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού Ιερομονάχου - Θεολόγου 

π. Θεοδωρήτου Μαύρου

''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝΗ'',

<<Άρθρα και σχόλια αναφερόμενα εις την αίρεσιν του Οικουμενισμού,

τον Σιωνισμόν και την εσχατολογίαν>>.

σελίδες 88 - 94,

 Αθήνα 2007.

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ

Δικαιολογείται υπό των ιερών Κανόνων και της Ιεράς Παραδόσεως 

η διακοπή του Πατριαρχικού μνημοσύνου; 

Βεβαιότατα! 

Αρκεί να μελετήσωμεν απαθώς και αμερολήπτως τα ιερά κείμενα και να προσέξωμεν την πρακτικήν των εφαρμογήν, 

όπως δηλαδή τα εφήρμοσαν διαχρονικώς εις την ζωήν των οι ομολογηταί Άγιοι της Εκκλησίας μας. 

Κατ' αρχήν παραθέτομεν το κείμενον του περιφήμου ΙΕ' Ιερού Κανόνος 

της Πρωτοδευτέρας Αγίας Συνόδου 

και ακολούθως την ερμηνείαν αυτού υπό του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

 ''Οι γαρ δι' αίρεσίν τινα παρά των Αγίων Συνόδων ή Πατέρων, 

κατεγνωσμένην, 

την προς τον πρόεδρον κοινωνίας εαυτούς διαστέλλοντες, 

εκείνου δηλονότι την αίρεσιν δημοσία κηρύττοντος, 

και γυμνή τη κεφαλή επ' Εκκλησίας διδάσκοντος, 

οι τοιούτοι ου μόνον τη κανονική επιτιμήσει ουχ υπόκεινται 

προ συνοδικής διαγνώσεως εαυτούς της προς τον καλούμενον επίσκοπον κοινωνίας αποτειζίζοντες, 

αλλάκαι της πρεπούσης τιμής τοις ορθοδόξοις αξιωθήσονται. 

Ου γαρ Επισκόπων, 

αλλά ψευδεπισκόπων και δευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, 

αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι''

 ('όρα Ιερόν Πηδάλιον, εκδ. 1886, σελ. 292).

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ:

Εάν οι ρηθέντες πρόεδροι είναι αιρετικοί, και την αίρεσιν αυτών κηρύττουσι παρρησία, και διά τούτο χωρίζονται οι εις αυτούς υποκείμενοι, και προ του να γένη ακόμη συνοδική κρίσις περί της αιρέσεως ταύτης, οι χωριζόμενοι αυτοί, όχι μόνον δια τον χωρισμόν δεν καταδικάζονται, αλλά και τιμής της πρεπούσης, ως Ορθόδοξοι, είναι άξιοι, επειδή,

όχι σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτόν, αλλά μάλλον ηλευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδεπισκόπων αυτών. Όρα και τον λα' Αποστολικόν Κανόνα'' (αυτόθι σελ. 292). Με την ανωτέρω ερμηνείαν του Αγίου συμφωνούν όλοι οι μεγάλοι Κανονολόγοι, παλαιοί και νεώτεροι, τας ερμηνείας των οποίων παραθέτομεν κατωτέρω από το ''Σύνταγμα Ι. Κανόνων, Ράλλη - Ποτλή, τόμ. Β', σελ. 694. 

Ζωναράς: ''Ει δ' ο Πατριάρχης τυχόν, ή ο μητροπολίτης, ή ο επίσκοπος αιρετικός είη, και τοιούτος, ως δημοσία κηρύττων την αίρεσιν, και γυμνή τη κεφαλή, αντί του αληθούς, ανυποστόλως, και μετά παρρησίας διδάσκει τα αιρετικά δόγματα, οι αποσχιζόμενοι αυτού, οποίοι αν είεν, ου μόνον κολάσεως άξιοι ουκ έσονται διά τούτο, αλλά και τιμής, ως ορθόδοξοι, αξιωθήσωνται,

χωρίζοντες εαυτούς της των αιρετικών κοινωνίας. τούτο γαρ δηλοί, το αποτειχίζοντες. (το γαρ τείχος, των εντός αυτού προς τους εκτός, χωρισμός έστιν). ου γαρ Επίσκοποι απέστησαν, αλλά ψευδεπισκόπου και ψευδοδιδασκάλου. ουδέ σχίσμα κατά της Εκκλησίας εποίησαν, αλλά μάλλον σχισμάτων την Εκκλησίαν απήλλαξαν, όσον το επ' αυτοίς''. 

Βαλσαμών: ''Ει γαρ μη δι' εγκληματικήν αιτίασιν, αλλά δι' αίρεσιν χωρίση τις εαυτόν από του επισκόπου αυτού, ή του μητροπολίτου, ή του Πατριάρχου, ως επ' εκκλησίας διδάσκοντος ανερυθριάστως διδάγματα τινα απηλλοτριωμένα του ορθού δόγματος, ο τοιούτος, και προ εντελούς διαγνώσεως, πολλώ δε πλέον και μετά διάγνωσιν,

εάν εαυτόν αποτειχίση, ήγουν χωρίση από της κοινωνίας του πρώτου αυτού, ου μόνον ου τιμωρηθήσεται, αλλά και τιμηθήσεται, ως ορθόδοξος. ου γαρ απέσχισεν εαυτόν από Επισκόπου, αλλά από ψευδεπισκόπου και ψευδοδιδασκάλου. και το παρά τούτου γογονώς, επαίνου άξιόν έστιν, ως μη κατατέμνον την Εκκλησίαν, αλλά μάλλον συνάπτον αυτήν και μερισμού απαλλάττον''. 

Αριστηνός: ''Ει δε τινες αποσταιέν τινος, ου διά πρόφασιν εγκλήματος, αλλά δι' αίρεσιν, υπό συνόδου, η Αγίων Πατέρων κατεγνωσμένην, τιμής και αποδοχής άξιοι, ως ορθόδοξοι''. Εν συνεχεία παραθέτομεν εν μεταφράσει από το Σερβικόν πρωτότυπον την ερμηνείαν του γνωστού επισκόπου Νικοδήμου Milas (ιθ' αι.).

''Ο κανών ούτος είναι συμπλήρωμα του ιγ' και ιδ' κανόνος της παρούσης Συνόδου, επιτάσσει δε, ίνα, εφ' όσον πρέπει να υφίσταται η σχέσις εκείνη του μεν πρεσβυτέρου προς τον επίσκοπον, του δ' επισκόπου προς τον μητροπολίτην, πολλώ μάλλον δέον όπως υπάρχη η τοιαύτη σχέσις προς τον Πατριάρχην, εις ον την κανονικήν υπακοήν χρεωστούσιν άπαντες: οι μητροπολίται, οι επίσκοποι, οι πρεσβύτεροί τε και οι λοιποί κληρικοί του περί ου πρόκειται Πατριαρχείου. 

Καθορίσας ταύτα περί της προς τον Πατριάρχην υπακοής, ο κανών ποιείται γενικήν παρατήρησιν και επί των τριών (ιγ' - ιε') κανόνων, δι' ης λέγει, ότι τα εκδοθέντα προστάγματα ισχύουσι μόνον καθ' ην περίπτωσιν υπεισάγονται σχίσματα ένεκεν αναποδείκτων τινών παραβάσεων του Πατριάρχου, του μητροπολίτου και του επισκόπου. Εάν όμως επίσκοπος τις ή Μητροπολίτης ή Πατριάρχης άρξηται να διακηρύττει δημοσία επ' εκκλησίας αιρετικήν τίνα διδαχήν,

αντικειμένην προς την Ορθοδοξίαν, τότε οι προαναφερθέντες κέκτηνται δικαίωμα άμα και υποχρέωσιν να αποτειχισθώσι πάραυτα του επισκόπου, Μητροπολίτου και Πατριάρχου εκείνου, διο ου μόνον εις ουδεμίαν θέλουσι υποβληθεί κανονικήν ποινήν, αλλά θέλουσι και επαινεθεί εισέτι, καθ' όσον δια τούτου δεν κατέκριναν και δεν επαναστάτησαν εναντίον ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων. 

Ούτε και εγκατέστησαν τοιουτοτρόπως σχίσμα εν τη Εκκλησία, αλλ' αντιθέτως απήλλαξαν την Εκκλησίαν, εν όσω ηδυνήθησαν (μέτρω) του σχίσματος και της διαιρέσεως'' (Pravila Pravoslavne CrKve s tumacenzima, Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας μεθ' ερμηνείας, ΙΙ, Novi sad 189, σσ. 290 - 1). Μετά τον ανωτέρω ερμηνευτικόν πλούτον περί του ΙΕ' Ι. Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Αγίας Συνόδου,

ας ίδωμεν και την ερμηνείαν των τριών Καθηγητών της ''Γνωμάτευσης'': ''Ο κανών 15 της Πρωτοδευτέρας Συνόδου δεν εισάγει την ανταρσία στους κόλπους της Εκκλησίας και ούτε οι πιστοί - ατομικά ή ομαδικά - μπορούν να υποκαταστήσουν την Ι. Σύνοδο, νοσφιζόμενοι αρμοδιότητες και εξουσίες που ανήκουν σε αυτήν και μόνον''. 

Όπως γίνεται αμέσως φανερόν η ερμηνεία των ευρίσκεται εις τελείαν αντίθεσιν με τους επισήμους ερμηνευτάς, παλαιούς και νεωτέρους, αλλά και με αυτήν την πράξιν της Εκκλησίας, όπως θα είδωμεν κατωτέρω. Πρόκειται περί ερμηνείας αναληθούς, σκοπίμου και διαστροφικής, πόρρω απεχούσης της επιστημονικής δεοντολογίας.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Παραθέτομεν ενταύθα γεγονότα από την ζωήν της αρχαίας και νεωτέρας εκκλησιαστικής Ιστορίας, τα οποία εκφράζουν την πιστήν εφαρμογήν του πνεύματος και γράμματος του ιε' Ι. Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. 1. Επί αιρετικού πατριάρχου Κων/πόλεως Νεστορίου εγένετο κήρυγμα, παρόντος αυτού, εναντίον της Παναγίας.

Ο Νεστόριος επεκρότησεν αυτό. Αμέσως κλήρος και λαός ''μετά κραυγής εξήλθε του ναού'', προκειμένου ν' αποφύγει την μετά των αιρετικών κοινωνίαν. Κακοποιών ο Νεστόριος τους αντιδράσαντες, ουδόλως έπεισεν αυτούς. Αμέσως ήλθε αρωγός των ο Πατριάρχης Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφων προς αυτούς: ''Ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε, μήτε κοινωνούντες τω μνημονευθέντι (Νεστορίω), μήτε μην ως διδασκάλω προσέχοντες... 

Τοις δε γε των κληρικών, είτε λαικών διά την ορθήν πίστιν κεχωρισμένοις ή καθαιρεθείσι παρ' αυτού, κοινωνούμεν ημείς, ου την εκείνου κυρούντες άδικον ψήφον, επαινούντες δε μάλλον τους πεπονθότας, κακείνο λέγοντες αυτοίς. ει ονειδίζεσθε εν Κυρίω μακάριοι. ότι της δυνάμεως και το του Θεού Πνεύμα εις υμάς αναπέπαυται''. (Mansi, Acta Consillorum, 4, 1013, 1096 kai P. G. 87, 3372). 2. Εις την Κων/πολιν το 379 εκυριάρχουν οι Αρειανοί.

Μικρόν ορθόδοξον ποίμνιον, ''ασύντακτον και ανεπίσκοπον'' αντέστη και διέκοψε προ συνοδικής διαγνώμης την μετά των Αρειανών κοινωνίαν. Τούτο ανέλαβε να ποιμάνει ο μέγας Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο μετ' ολίγον μέγας νικητής της αιρέσεως! (P. G. 36, 213 - 6 και λόγος 42). 3. Επί της αιρέσεως του Μονοθελητισμού (7ος - 8ος αι.), ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αγωνίζεται προ συνοδικής διαγνώμης σθεναρώς κατά της αιρέσεως μετά των δύο μαθητών του. 

Τελικώς η Έκτη Αγία Οικουμενική Σύνοδος (680), τον μεν Άγιον Μάξιμον εμακάρισε, τους δε πρωτοστάτας της αιρέσεως πατριάρχας παρέδωκεν εις το ανάθεμα (Πρακτικά Οικουμενικών Συνόδων, εκδ. Αγ. Όρους 1976, τόμ. γ', σ. 656). 4. Επί εικονομαχίας (8ος και 9ος αιών) αγωνίζονται κατα' αυτής προ συνοδικής διαγνώμης ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, εις την α' φάσιν αυτής, και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, εις την β' φάσιν, μετά πλήθους Ιεραρχών και Μοναχών (Mansi, 13, 356 εξ. και P. G. 99, 1116 εξ.).

Με τάδε την Πρωτοδευτέραν Σύνοδον έχομεν τα εξής γεγονότα, τα οποία δικαιώνουν πλήρως τους προ συνοδικής διαγνώμης διακόψαντας το μνημόσυνον. 1. Το 1274 επί αυτοκράτορος Μιχαήλ του αζυμίτου γίνεται ενωτική Σύνοδος εις Λυών, η οποία απεφάσισε την μετά των Λατίνων ένωσιν. Μεταξύ των αντιδρασάντων διεκρίθησαν οι Αγιορείται Πατέρες, οι οποίοι απέστειλαν ωραιοτάτην δογματικήν επιστολήν εις τον αυτοκράτορα, αρνούμενοι σταθερώς το μνημόσυνον ''των καπηλευσάντων τα Θεία''. 

Μετά ταύτα ηκολούθησαν τα γνωστά μαρτύρια των Αγιορειτών Πατέρων. Το πνεύμα της επιστολής περικλείεται εις την εξής πρότασιν: ''Πλην ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία, εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων''. (P. G. 99, 1669 A). 2. Επί Αγίου Γρηγορίου Παλαμά οι Αγιορείται Πατέρες συντάσσουν τον ''Αγιορειτικόν Τόμον'' κατά της αιρέσεως του λατινόφρονος Βαρλαάμ.

Ο Τόμος καταλήγει ως εξής: ''... τον μη συμφωνούντα τοις Αγίοις... ημείς την αυτού κοινωνίαν ου παραδεξόμεθα''. (Φιλοκαλία, εκδ. 1961, τόμ. Δ', σ. 193). 3. Κατά την Σύνοδον Φερράρας - Φλωρεντίας (1438 - 9) απεφασίσθη αντικανονικώς, όπως ενωθεί Κων/πολις και Ρώμη. 

Οι Ορθόδοξοι της Κων/πόλεως με αρχηγόν τον Άγιον Μάρκον τον Ευγενικόν ηρνήθησαν την ένωσιν και τους ενωτικούς ''μήτε συλλειτουργείν αυτοίς ανεχόμενοι, μήτε μνημονεύοντες όλων αυτών ως χριστιανών'', υπακούοντες εις την προτροπήν του Αγίου ''Φεύγετε και ημείς αδελφοί την προς τους ακοινωνήτους κοινωνίαν και το μνημόσυνον των αμνημονεύτων'' (Καρμίρη, Μνημεία..., τόμ. Α', 427 - 9. P. G. 160, 1097 D, 1100 A, 536 C.).

ΟΙ ΖΗΛΩΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΑΙ 

ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ 

ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ Η ΠΡΟΣΦΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ

Ας παρακολουθήσωμεν τώρα ιδιαιτέρως το ήθος και τα επιχειρήματα των πατριαρχικών, επί τη αντιμετωπίσει του θέματος και πάλιν των Ζηλωτών πατέρων του Άθωνος. Εις την πρόσφατον Πατριαρχικήν Πράξιν (Αρ. Πρωτ. 1110 της 14/12/02), όπου κηρύσσονται ως σχισματικοί οι Εσφιγμενίται Μοναχοί, γίνεται λόγος και περί της εννοίας του σχίσματος,

ένθα τονίζεται ότι το σχίσμα συνίσταται εις την πήξιν ιδίου θυσιαστηρίου ''άνευ δογματικής από της πίστεως αποκλίσεως'' του επισκόπου. Ορθώς και καλώς! Ημείς όμως απεδείξαμεν ανωτέρω, ότι όχι μόνον μίαν κακοδοξίαν κηρύττει λόγω και έργω το Πατριαρχείον, αλλά πλείστας και ιδιαιτέρως την κορυφαίαν αίρεσιν, την άρνησιν δηλαδή της μοναδικότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εξισώνον αυτήν μετά των διαφόρων αιρέσεων της Δύσεως! 

Συνεπώς καθηκόντως και ιεροκανονικώς εγένετο η παύσις του Πατριαρχικού μνημοσύνου από τα Ιερά Θυσιαστήρια των Ζηλωτών πατέρων! Διότι, ως είδομεν, οι Ιεροί Κανόνες είναι αυτοί που υποχρεώνουν τους Εσφιγμενίτας Μοναχούς να τηρήσουν την στάσιν που τηρούν! Όσον αφορά τας απειλάς και τους αφορισμούς των πατριαρχικών, η Αγία Γραφή είναι σαφής: ''Ώσπερ όρνεα πέτανται και στρουθοί, ούτως αρά ματαία ουκ επελεύσεται ουδενί'' (Παρ. κστ' 2).

Αλίμονον, αν το Θείον υπηρέτει τας ανόμους επιθυμίας των επισκόπων! Ο Άγιος Διονύσιος ο αεροπαγίτης γράφει σχετικώς: ''Τους μεν ουν ενθέους Ιεράρχας, ούτα και τοις αφορισμοίς και πάσαις ταις ιεραρχικαίς δυνάμεσιν χρηστέον, όπως αν η τελετάρχις αυτούς Θεαρχία κινήσοι'' (περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας, Κεφ. Ζ', παρ. 7). Ερμηνεύων ταύτα ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει: 

Εάν παρά τον σκοπόν αφορίσει ο ιεράρχης, δεν θα έχει σύμφωνον το Θείο κρίμα, διότι μόνον εν συμφωνία με το Θείον πρέπει ν' αφορίζει, και όχι κατά το θέλημά του'' (Ι. Πηδάλιον, εκδ. 1886, σ. 35). Και ο ''ατρόμητος ομολογητής των Θεανθρωπίνων ορθοδόξων αληθειών'', ο μέγας Θεόδωρος ο Στουδίτης, προσθέτει: ''Ουδεμία εξουσία έχει δοθεί στους Ιεράρχες να παραβαίνουν τους Ι. Κανόνες, παρά μόνον να συμφωνούν με τα νομοθετηθέντα και ν' ακολουθούν τακαλώς προηγηθέντα.

Και το να δένουν και να λύνουν, δεν έχουν εξουσίαν να το πράττουν ως έτυχεν, αλλά μόνον όταν είναι σύμφωνον με τον γνώμονα της αληθείας'' (P. G. 99, 985). Αι δε Αποστολικαί Διαταγαί λέγουν: ''Ώσπερ η πεμπομένη ειρήνη, μη ευρούσα άξιον υποδοχέα, επιστρέφει εις αυτούς που την έστειλαν, έτσι μάλλον δε και πολύ περισσότερον η κατάρα, μη υπάρχοντος αξίου εκείνου προς τον οποίον εστάλει, λόγω της αθωότητάς του, επιστρέφει εις την κεφαλήν του αδίκως αυτήν αποστείλαντος'' (Βιβλ. Γ', κεφ. ιε'). 

Και ο Άγιος Φώτιος γράφει: ''Ήτο κάποτε φοβερόν το ανάθεμα, όταν εχρησιμοποιείτο από τους κήρυκας της ευσεβείας εναντίον των ενόχων της ασεβείας. Αφ' ότου δε η αδιάντροπος των ασεβών παραφροσύνη, το ανάθεμα το οποίον έχουν αυτοί οι ίδιοι επί των κεφαλών των, εζήτησαν να γυρίσει αυθαδώς εναντίον των αγωνιζομένων υπέρ της Ορθοδοξίας... το φρικτόν αυτό ανάθεμα κατήντησε παιχνίδι, μάλλον δε και το προτιμούν οι ευσεβείς, εφ' όσον εκφέρεται υπό των ασεβών'' (Προς Ιγνάντιον Κλαυδιουπόλεως).

Τα ανωτέρω εβεβαίωσε και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος, διακηρύξασα εις τα πέρατα της οικουμένης, ότι το ανάθεμα, το οποίον εξεφώνησαν οι 339 κακόδοξοι επίσκοποι εναντίον του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και λοιπών εικονοφίλων πιστών, έμεινεν επί των κεφαλών των εις τον αιώνα: ''Το γαρ ανάθεμα ο αυτοί εκληρώδησαν, εν αυτοίς μένει εις τον αιώνα''! (Mansi, 13, 341). 

Ο δε Ιερός Χρυσόστομος λέγει: ''... όποιος καθαιρεθεί διά φθόνον ή άλλην άδικον αιτίαν, αυτός εις μεν τον εαυτόν του προξενεί μισθόν μεγαλύτερον από τον της ιερωσύνης. όθεν και πρέπει να χαίρει και όχι να λυπάται. εις δε τους αδίκως αυτόν καθήραντας, προξενεί κόλασιν'' (Λόγ. γ' περί Ιερωσύνης και Ι. Πηδάλιον, εκδ. 1886, σ. 38).

Ούτως οι Άγιοι Πατέρες καταδικάζουν τας εμπαθείς απειλάς 

και τους αδίκους αφορισμούς της εν λόγω Πατριαρχικής Πράξεως του κ. Βαρθολομαίου, 

ο οποίος επιθυμών να εκφοβίσει και τους ορθοδόξους πιστούς, 

που θα επεθύμουν να συνεχίσουν την μετά των Εσφιγμενιτών εκκλησιαστικήν κοινωνίαν, 

επισείει - κατά το έθος των πάλαι αιρετικών - κατ' αυτών το επιτίμιον της ακοινωνησίας. 

Αν όμως καθίστανται ακοινώνητοι οι κοινωνούντες τους ορθοδόξους Εσφιγμενίτας, 

οποία ακοινωνησία πρέπει να επιβληθεί εις τους πατριαρχικούς, 

τους κοινωνούντας πάσι τοις αιρετικοίς! 

Εάν η κοινωνία των Ορθοδόξων μετά των Λατίνων του ΙΓ' αιώνος και μόνον, 

συμφώνως προς τον ομολογητήν Πατριάρχην Κων/πόλεως Ιωσήφ, 

ακυρώνει την Θείαν Χάριν, 

αφού κατά τους ιδίους αυτού λόγους 

''... εάν συγκαταβήτε Λατίνοις, Χριστός υμάς ουδέν ωφελήσει'', 

αντιλαμβάνεται πας τις το μέγεθος της πατριαρχικής αποστασίας!... 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο, τίτλος και επιμέλεια κειμένου

  ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού Ιερομονάχου - Θεολόγου 

π. Θεοδωρήτου Μαύρου

''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝΗ'',

σελίδες 16 - 26,

 Αθήνα 2007.

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

Ο ΦΑΡΙΣΑΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΗΡΥΚΩΝ ΤΗΣ ΑΣΕΒΕΙΑΣ

Εις την πρόσφατον Πατριαρχικήν Πράξιν (Αριθμός Πρωτ.1110 της 14/12/02),
όπου κηρύσσονται,
ως σχισματικοί οι Εσφιγμενίται Μοναχοί,
γίνεται λόγος και περί της εννοίας του σχίσματος,
ένθα τονίζεται, ότι το σχίσμα συνίσταται εις την πήξιν ιδίου θυσιαστηρίου ''άνευ δογματικής από της πίστεως αποκλίσεως'' του επισκόπου.
Ορθώς και καλώς!
Εμείς, όμως απεδείξαμεν ανωτέρω, ότι, όχι μόνον μίαν κακοδοξίαν κηρύττει λόγω και έργω το Πατριαρχείον,
αλλά πλείστας και ιδιαιτέρως την κορυφαίαν αίρεσιν,
την άρνησιν δηλαδή,
της μοναδικότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας,
εξισώνον αυτήν μετά των διαφόρων αιρέσεων της Δύσεως!
Συνεπώς καθηκόντως και ιεροκανονικώς εγένετο η παύσις του Πατριαρχικού μνημοσύνου από τα Ιερά Θυσιαστήρια των Ζηλωτών πατέρων!
Διότι, ως είδομεν, οι Ιεροί Κανόνες είναι αυτοί,
που υποχρεώνουν τους Εσφιγμενίτας Μοναχούς να τηρήσουν την στάσιν που τηρούν!
Όσον αφορά τας απειλάς και τους αφορισμούς των πατριαρχικών,
η Αγία Γραφή είναι σαφής:
''Ώσπερ όρνεα πέταται και στρουθοί,
ούτως αρά ματαία ουκ επελεύσεται ουδενί!
(Παρ.κστ΄2).

 

Αλλοίμονον, αν το Θείον υπηρέτει τας ανόμους επιθυμίας των επισκόπων! Ο Άγιος Διονύσιος ο Αεροπαγίτης γράφει σχετικώς: ''Τους μεν ουν ενθέους Ιεράρχας, ούτω και τοις αφορισμοίς και πάσαις ταις ιεραρχικαίς δυνάμεσιν χρηστέον, όπως, αν η τελετάρχις αυτούς Θεαρχία κινήσοι'' (περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας, Κεφ.Ζ΄, παρ. 7).

Ερμηνεύων ταύτα ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει: ''Εάν παρά τον σκοπόν αφορίση ο ιεράρχης, δεν θα έχει σύμφωνον το Θείον Κρίμα, διότι μόνο εν συμφωνία με το Θείον πρέπει ν΄αφορίζη, και όχι κατά το θέλημά του''. (Ι. Πηδάλιον, εκδ. 1886, σελ. 35). 

Και ο ''ατρόμητος ομολογητής των Θεανθρωπίνων ορθοδόξων αληθειών'', ο μέγας Θεόδωρος ο Στουδίτης προσθέτει: ''Ουδεμία εξουσία έχει δοθεί στους Ιεράρχες να παραβαίνουν με τα νομοθετηθέντα και ν΄ακολουθούν τα καλώς προηγηθέντα. Και το να δένουν και να λύουν, δεν έχουν εξουσίαν να το πράττουν,ως έτυχεν, αλλά μόνον, όταν είναι σύμφωνον με τον γνώμονα της αληθείας''.(P.G.99,985).

Αι δε Αποστολικαί Διαταγαί λέγουν: 'Ώσπερ η πεμπομένη ειρήνη, μη ευρούσα άξιον υποδοχέα, επιστρέφει εις αυτούς, που την έστειλαν, έτσι μάλλον δε και πολύ περισσότερον η κατάρα, μη υπάρχοντος αξίου εκείνου προς τον οποίον εστάλη, λόγω της αθωότητός του, επιστρέφει εις την κεφαλήν του αδίκως αυτήν αποστείλαντος''.(Βιβ. Γ΄ Κεφ. ιε΄). 

Και ο Άγιος Φώτιος γράφει: ''Ήτο κάποτε φοβερόν το ανάθεμα, όταν εχρησιμοποιείτο από τους κήρυκας της ευσεβείας εναντίον των ενόχων της ασεβείας. Αφ΄ότου δε η αδιάντροπος των ασεβών παραφροσύνη, το ανάθεμα το οποίον έχουν αυτοί οι ίδιοι επί των κεφαλών των, εζήτησαν να γυρίσει αυθαδώς εναντίον των αγωνιζομένων υπέρ της Ορθοδοξίας... το φρικτόν αυτό ανάθεμα κατήντησε παιχνίδι, μάλλον δε και το προτιμούν οι ευσεβείς, εφ΄όσον εκφέρεται υπό των ασεβών''. (Προς Ιγνάντιον Κλαυδιουπόλεως).

Τα ανωτέρω εβεβαίωσε και η Ζ΄Οικουμενική Σύνοδος, διακηρύξασα εις τα πέρατα της οικουμένης, ότι το ανάθεμα, το οποίον εξεφώνησαν οι 339 κακόδοξοι επίσκοποι εναντίον του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού και λοιπών εικονόφιλων πιστών, έμεινεν επί την κεφαλήν των εις τον αιώνα: ''Το γαρ ανάθεμα ο αυτοί εληρώδησαν, εν αυτοίς μένει εις τον αιώνα''! (Mansi, 13, 341). 

Ο δε ιερός Χρυσόστομος λέγει: ''...όποιος καθαιρεθεί δια φθόνον ή άλλην άδικον αιτίαν, αυτός εις μεν τον εαυτόν του προξενεί μισθόν μεγαλύτερον από τον της ιερωσύνης. όθενα και πρέπει να χαίρει και όχι να λυπάται. Εις δε τους αδίκους αυτόν καθήραντας, προξενεί κόλασιν''. (Λόγ. γ' περί Ιερωσύνης και Ι. Πηδάλιον,εκδόσεις 1886,σ.38).

Ούτως οι Άγιοι Πατέρες καταδικάζουν τας εμπαθείς απειλάς και τους αδίκους αφορισμούς την εν λόγω Πατριαρχικής Πράξεως του κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος επιθυμών να εκφοβίση και τους ορθοδόξους πιστούς, που θα επεθύμουν να συνεχίσουν την μετά των Εσφιγμενιτών εκκλησιαστικήν κοινωνίαν, επισείει -κατά το έθος των πάλαι αιρετικών-κατ΄αυτών το επιτίμιον της ακοινωνησίας. Αν,όμως καθίστανται ακοινώνητοι οι κοινωνούντες τους Ορθοδόξους Εσφιγμενίτες, οποία ακοινωνησία πρέπει να επιβληθεί εις τους πατριαρχικούς, τους κοινωνούντας πάσι τοις αιρετικοίς! 

Εάν η κοινωνία των Ορθοδόξων μετά των Λατίνων του ΙΓ΄αιώνος και μόνον, συμφώνως προς τον ομολογητήν Πατριάρχην Κων/λεως Ιωσήφ, ακυρώνει την Θείαν Χάριν, αφού κατά τους ιδίους αυτού λόγους''...εάν συγκαταβήτε Λατίνοις, Χριστός υμάς ουδέν ωφελήσει'', αντιλαμβάνεται πας τις το μέγεθος της πατριαρχικής αποστασίας!

Τέλος, η ειρημένη Πατριαρχική Πράξις επικαλείται το άρθρον 5 του Καταστατικού Χάρτου του Αγίου Όρους και το 105 του Ελληνικού Συντάγματος, τα οποία απαγορεύουν την διαμονήν σχισματικών και ετεροδόξων εν Αγίω Όρει. 

Προς τι, όμως η τοιαύτη αναφορά; Συμφώνως προς τα προεκτεθέντα υφ΄ημών, τοιούτοι σχισματικοί εν Αγίω Όρει τυγχάνουν πάντες οι Αγιορείται Μοναχοί, πλην των Ζηλωτών πατέρων, ως κοινωνούντες και υποτασσόμενοι τη κακοδόξω Πατριαρχική Συνόδω.

Συνεπώς και υπό του Συντάγματος και υπό του Καταστατικού Χάρτου, οι μόνοι που δικαιούνται σήμερον νομίμου παραμονής εν Αγίω Όρει είναι οι Μοναχοί της Ι. Μονής Εσφιγμένου και οι λοιποί εν τοις εξαρτήμασι διαβιούντες Ζηλωταί πατέρες και ουδείς έτερος! 

Τα δε περί καταλήψεως, συμπήξεως απηγορευμένης των Ιερών Κανόνων'', τα οποία αναφέρουν εις την ειρημένην Πατριαρχικήν Πράξιν οι Συνοδικοί του Φαναρίου, ως γελοία και πάντι ανυπόστατα τα παρερχόμεθα δεόντως. Δια των ανωτέρω πλασματικών κατηγοριών οι πατριαρχικοί αποδεικνύονται δια μίαν ακόμη φοράν διαβολείς και παραχαράκται της αληθείας, παρά τους πομπώδεις τίτλους των.

Διότι,ως ευστόχως παρατηρεί ο μέγας Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: ''αρχιποιμένας ιερούς εαυτούς καλούντες και υπ΄αλλήλων καλούμενοι'' φαρισαίζουν πλήρως, αφού ουχί ''προσώποις τον Χριστιανισμόν, αλλ΄αλήθεια και ακριβεία χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα''.(Άπαντα'',Β΄,627). 

Πού,όμως η αλήθεια και η ακρίβεια εις τους πολεμίους και διαστροφείς αυτής, αφού επιμελώς συγχέουν αίρεσιν και Ορθοδοξίαν; Ποία συμφωνία είναι δυνατόν να υπάρχει μεταξύ Χριστού και Βελίαρ, όταν αποκαλούν την αίρεσιν ορθοδοξίαν και το σκότος φως; Δια τούτο οι οικουμενισταί του Φαναρίου ''ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί, ως μη της αληθείας όντες! (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς,αυτόθι).

Το γράφομεν μετ΄οδύνης, αλλά τα τελευταία γεγονότα μας υπενθύμισαν τας τρομεράς σκηνάς του Θείου Πάθους, όταν αφρίζοντες αρχιερείς των Ιουδαίων μετά του υπ΄αυτών φανατισθέντος όχλου εκραύγαζον το ''σταύρωσον,σταύρωσον'' κατά του Αθώου.

 

Αυτό επαναλαμβάνεται και σήμερον!

Αρχιερείς λατινόφρονες και μηδεμίαν προς την Ορθοδοξίαν σχέσιν έχοντες,
επικαλούμενοι υποκριτικώς τους Ιερούς Κανόνας,
ως το πάλαι οι Φαρισαίοι τον Νόμον,
διώκουν τη συμπράξει των Αγιορειτών ηγουμένων,
τους βαδίζοντας την δύσκολον οδόν της Ομολογίας Ζηλωτάς πατέρας!
Το τέλος, όμως των διωκτών της Αληθείας και ο θρίαμβος των θεραπόντων αυτής είναι γνωστά.
Οι Ζηλωταί Μοναχοί του Αγίου Όρους καθώς και οι απανταχού της γης πιστοί των Πατρώων Παραδόσεων,
παρά πάσαν πίεσιν και απειλήν,
θα παραμείνουν πιστοί εις την Ιεράν Παρακαταθήκην,
που παρέλαβον από τους Ομολογητάς Πατέρας των,
όπως αύτη εκφράζεται δια των εξής αθανάτων λόγων:
''«Παραγγελίαν γαρ έχομεν εξ αυτού του αποστόλου,
εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς,
παρ΄ο παρελάβομεν, παρ΄ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων,
καθολικών τε και τοπικών ορίζουσιν,
απαράδεκτον αυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων''.
(Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης,P.G.99,988 Α).

Εισαγωγή κειμένου στο Διαδίκτυο,τίτλος και επιμέλεια
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο
του π.Θεοδωρήτου Μαύρου
''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝΗ'',
Αθήνα 2007.

 

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

ΜΕΣΟΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

Όλοι γνωρίζουμε,
ότι σήμερα εκτός των Οικουμενιστών υπάρχουν και οι αντιοικουμενιστές,
οι λεγόμενοι Παλαιοημερολογίτες ή Ζηλωτές.
Υπάρχει,
όμως και μια τρίτη ομάδα,οι αυτοαποκαλούμενοι συντηρητικοί,
τίτλος άγνωστος στην παράδοση της Εκκλησίας.
Οι ανωτέρω θέλουν να πιστεύουν,
ότι αποτελούν μια τάξη μεταξύ των Οικουμενιστών και των Ζηλωτών της Ορθοδοξίας,
μια τάξη, που, όπως λένε,
τηρεί την βασιλικήν και διακριτικήν οδόν,
την αποφεύγουσα τα άκρα,ως επικίνδυνα και δαιμονκά.
Καθ' ημάς ο συντηρητικός, ο οπαδός της μεσότητος, ο αποφεύγων τα άκρα,
τα όρια των οποίων Αυτός καθορίζει,
στην πραγματικότητα ακολουθεί αντιπαραδοσιακές πρακτικές και μεσότητες, οι οποίες τον καθιστούν αντιπαραδοσιακόν και όχι διακριτικόν, ως αυτός φαντάζεται!
Και τούτο,διότι μεσότης εις τα θέματα ευσεβείας και πίστεως δεν υπάρχει.
Ή είσαι ακόλουθος της ασεβείας ή της ευσεβείας.
Η Ορθοδοξία δεν είναι ''κόθορνος'' τις δυναμένη να χωρέσει ασέβειαν και ευσέβειαν.
Γι' αυτό και ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός θα γράψει:
''Ποτέ δια της μεσότητος δεν διορθώθηκαν τα εκκλησιαστκά πράγματα.
Μεσότης αληθείας και ψεύδους ποτέ δεν υπάρχει''.
(P.G.160,1093 ABC).

Ο συντηρητικός επίσης δεν μπορεί να είναι παραδοσιακός, διότι ο τελευταίος τηρεί όλες τις παραδόσεις εξίσου,χωρίς να υποτιμά την Αγίαν Γραφήν. Ο παραδοσιακός δεν γίνεται κριτής των ιερών παραδόσεων,ώστε να τις ερμηνεύει υποκειμενικά, παραθεωρών την εν προκειμένω πατερική ερμηνεία και θέση. Σέβεται την Ιερά Παράδοσίν, ως αυτή εβιώθη υπό των αγίων πατέρων διαχρονικώς, χωρίς να γίνεται εκλεκτικός, να επιλέγει δηλαδή ό,τι τον συμφέρει, παραθεωρών τα λοιπά.

Μια τέτοια συμπεριφορά θα τον καθιστούσε όμοιον με τους ευσεβιστές, οι οποίοι προέχουν κατ΄εξοχήν το ήθος, την ηθικήν, αδιαφορούντες για τα δόγματα και την σχετιζομένην με αυτά ομολογία, εν καιρώ κακοδοξίας. 

Τέτοιοι δυστηχώς είναι και όλοι οι οργανωσιακοί, οι οποίοι πάντα κινούν λίθον προκειμένου να υποστηρίξουν μίαν ηθική εντολή του Ευαγγελίου, δεν κινούν όμως,ούτε το δακτυλάκι τους, προκειμένου να ελέγξουν την κηρυττομέννην κακοδοξίαν. Είναι ολοφάνερο, ότι η συμπεριφορά τους αυτή προκαλεί διαίρεσιν και διάσπασιν του θρησκευτικού βιώματος, το οποίον πρέπει να αγκαλιάζει εξίσου δόγμα και ήθος της Εκκλησίας, χωρίς προτιμήσεις και εκτιμήσεις υποκειμενικές.

Κατά το ορθόδοξον δέον, ο αγωνιζόμενος δια την πίστιν του κληρικός δεν αδιαφορεί δια το μεταθετόν ή το συνείσακτον και ο δημοσιογραφών δια τας ηθικάς εκτροπάς, δεν σιωπά, ούτε καλύπτει τον κακοδοξούντα τυχόν ποιμένα του. Το του θείου Ιακώβου ''ο πταίσας εν ενί γέγονεν πάντων ένοχος'' ενταύθα κυριολεκτείται,εξού και η μεγάλη προσοχή των αγίων πατέρων εν προκειμένω. 

Και δια να έλθουμε στα σημερινά και συγκεκριμένα. Πιστός,που αδιαφορεί για τις οικουμενιστικές δραστηριότητες του ποιμένος του, προσέχων μόνον και στενοχωρούμενος, όταν διαπιστώσει,ότι ψαλιδίζει τα γένεια του,δεν είναι καλός πιστός. Μοναχός ή κληρικός,που αγρυπνεί συχνά και μετά σχολαστικότητος τηρεί το Τυπικόν, αδιαφορών όμως,δια το οποίον μνημονεύει ο ιερεύς ή ο επίσκοπός του,ομοιάζει με τον διυλίζοντα τον κώνωπα και καταπίνοντα την κάμηλον...

Η Ορθοδοξία πρώτα θυσιάζεται δια την ορθή πίστη της και κατόπιν δια το ήθος της. Είναι χαραχτηριστική η ιστορία του αββά Αγάθωνος, ο οποίος ανέχθηκε να κατηγορηθεί, ως κλέπτης και πόρνος, όχι, όμως ως αιρετικός, διότι, ως είπε, ''αυτό με χωρίζει από τον Θεόν''. Δυστηχώς αυτή η υποτίμησις του ομολογιακού χαραχτήρος της Ορθοδοξίας κορυφώθηκε με την αρχήν του εικοστού αιώνος δια των θρησκευτικών αδελφοτήτων.

Από την δεκαετία του 1960, μέλη των ανωτέρω οργανώσεων κατέλαβον σιγά-σιγά τας ηγουμενίας ιερών Μονών του Άθωνος, με αποτέλεσμα να μεταφυτευθεί η τακτική και ψυχολογία τους στον ιερό χώρο. 

Έτσι φτάσαμε στην σημερινή τραγωδία, ο μεν επίσκοπος του Αγίου Όρους, ο Οικουμενικός Πατριάρχης να αγκαλιάζει και να επαινεί τους αιρετικούς, οι δε Αγιορείτες να τον ακολουθούν...μετά πάσης ευλαβείας, διώκοντες συγχρόνως τους αντιπατριαρχικούς Ζηλωτάς! Έχασαν, αλλοίμονο, τον στόχον και αντί να είναι ''τω πνεύματι ζέοντες, τω Κυρίω δουλεύοντες'', μόλις και διατηρούν την θερμότητα του χλιαρού, δια την οποίαν ακριβώς και θα τους εμέσει ο Κύριος:

''Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός, ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου''.(Απ.3,16). Οι αετοί όρνιθες και οι λέοντες... γατούλες σαλονιού, που φοβούνται και την σκιάν τους, θέαμα πανευφρόσυνον για τους απανταχού γης οικουμενιστάς, που χρόνια προσπαθούσαν να επιτύχουν αυτήν την μεταμόρφωση. Ο φόβος τους, όμως είναι αδικαιολόγητος με τα σημερινά δεδομένα. 

Η τυχόν ομολογία τους δεν θα τους στοίχιζε πολύ. Ούτε μαστίγωμα, ούτε φυλάκιση, ούτε εξορία σε απαράκλητες φυλακές, όπως συνέβαινε παλαιά. Απλώς θα τους επιβληθεί ένας αφορισμός ή μια καθαίρεσις, αμφότερα ανυπόστατα και ασφαλώς απομόνωση από αξιώματα και φιέστες, που απολαμβάνουν άφθονα οι σημερινοί οπαδοί του πατριάρχου. Οι παλαιοί το είχαν γλέντι και Πάσχα να πάσχουν δια Χριστόν και Ορθοδοξίαν.

Σήμερα ο αγιορείτης, αντιθέτως, χαίρεται να διώκει τους συναδέλφους του Ζηλωτάς, με αποτέλεσμα να φθάσωμε στο απροσδιόριστο για την πτώση του μόρφωμα της αδελφότητος του Ευαγγελισμού (ιερού Χρυσοστόμου), γεγονός αξιοδάκρυτον από κάθε άποψη.

Η αδελφότης Ευαγγελισμού της Ι.Μονής Σιμωνόπετρας αποτελεί ακαταμάχητον απόδειξιν εις το, πού καταλήγει ο μοναχός,που θα συλληφθεί στο δίκτυ της κενοδοξίας. Θυσιάζει συλλήβδην όλες τις μοναχικές αρετές στον βωμό του εγωισμού και της προβολής, παρασύρων μαζί του και άλλες ψυχές, δια της οποίας ''Χριστός απέθανε''... 

Όταν δε, θα αποκτήσει κάποτε το ποθούμενον, με τρόμο θα διαπιστώσει το μάταιον και κατάκριτον του εγχειρήματος και θα κλαύσει πικρά για το τίμημα,που πρόσφερε δια την απόκτησή του. Για την πτώσιν της ανωτέρω αδελφότητος,βεβαίως το μέγιστον ποσοστόν ευθύνης φέρουν οι τα του Αγίου Όρους διευθύνοντες,καθηγούμενοι και Γραμματεία,οι οποίοι δεν μπορούν να καταπιούν την ''μπουκιά'', που λέγεται ''Ζηλωτισμός''.

Διακής πόθος τους η εξάλειψις της περιουσίας των, ώστε η ομοιομορφία να ειρηνεύει την διαμαρτυρόμενην συνείδησίν των, που για ένα πινάκιον φιλοδοξίας και σαρκικής αναπαύσεως προδίδει τον ατίμητον μαργαρίτην της Ορθοδοξίας... Αλλά δεν είναι μόνο η αδελφότης του Ευαγγελισμού, που δρα και κινείται σαν να... προστατεύει την Ορθοδοξία από τους εχθρούς της... 

Κορυφαίοι αντιπρόσωποι του ιερού Τόπου συχνάκις ομιλούν και γράφουν, χωρίς καν να υποπτεύονται την τραγικότητα των ημερών μας,την αλλοίωση του Μοναχικού ήθους,την αδιαφορία για τις παραδόσεις, τον καλπασμόν της αιρέσεως εντός των Καθολικών των ιερών Μονών του Άθωνος!

Στα γραπτά και στις ομιλίες τους επισημαίνουν τον κίνδυνο από τα ναρκωτικά,την μαγείαν,τον σατανισμόν και τέλος δειλά-δειλά τον Οικουμενισμόν, αλλά χωρίς καμμιά αναφορά στους πρωταγωνιστάς της αιρέσεως,τους οποίους ακολουθούν μετά πάσης υπακοής... Ούτε καν υποψιάζονται οι ανωτέρω Μοναχοί, ότι το Άγιον Όρος έπαψε να είναι άλας Ορθοδοξίας και φως δια τους εν τω σκότει της αιρέσεως ευρισκομένους. Γι' αυτό και γράφουν: ''Το Άγιον Όρος πάντοτε ήταν η κιβωτός των ορθών δογμάτων, η έπαλξη, το κάστρο και το θησαυροφυλάκιο των ιερών, των θεοφόρων πατέρων, των παραδόσεων και επιταγών...

Στο παρελθόν, ναι,
σήμερα όμως επιτρέπεται να το θεωρούμε έπαλξη και κάστρο Ορθοδοξίας,
όταν δια της σιγής του ενώπιον της αιρέσεως προδίδει την αποστολή του και τους πιστούς,
που το εμπιστεύονται;
Άλλος αγιορείτης, πιο ειλικρινής, θα γράψει:
''Ενώ μέχρι προ τινος οι μοναχοί δεν γνώριζαν,
ποιος είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας,
σήμερα συχνά ξέρουν, τι καιρό θα κάνει την ερχόμενη εβδομάδα στην Ευρώπη,
πότε θα γίνει υποτίμηση της δραχμής,
τι ανακοίνωσε χθες το CNN για τις τράπεζες κλωνοποιημένων εμβρύων και τα σχετικά.
Οι αυλακωμένες όψεις,
οι ηλιοκαμένες, τα παλιά κουρελιασμένα ράσα, οι κοκκαλιασμένοι,
τραχείς μοναχοί παρέδωσαν την σκυτάλη σ' εμάς,
τους σύγχρονους πολυπράγμονες, πολύλογους, φλύαρους,
κενούς, στρουμπουλούς μοναχούς με το βαμβακιασμένο δέρμα,
τα χρυσά γυαλάκια, τα terylen ή trevita ζωστικά,
τα ατσαλάκωτα πρόσωπα,
τα φυτευτά δόντια, την ασύλληπτη ενημέρωση, τα διαρκή χαμόγελα,
τις κοινωνικές διαχύσεις, τις φιλοσοφικές συζητήσεις,
την ελαφρότητα, τον σκορπισμό του νου και την καλοταισμένη ύπαρξη.
Και το χειρότερο!
Σαν να μην ανησυχεί κανείς!...

Εισαγωγή,τίτλος και επιμέλεια κειμένου
ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.
Απόσπασμα κειμένου από το βιβλίο
του αειμνήστου πατρός Θεοδωρήτου Μαύρου,
''ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝΗ'',
Αθήνα 2007.

Αείμνηστος Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος