Η ΠΑΝΩΛΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Η Ρώμη αποσχισθείσα της Ανατολής το 1054 

ηκολούθησε έκτοτε ιδικήν της πορεία εις πλείστα θέματα πίστεως καί λατρείας, 

αλλ' εσυνέχιζε να διατηρεί το Ιουλιανόν Ημερολόγιον. 

Το 1582 ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ' άλλαξε το ημερολόγιον δημιουργήσας το Γρηγοριανόν, 

το οποίον ανέτρεπε τον Πασχάλιον Κανόνα της Α' Οικουμενικής Συνόδου.
'Οταν αντελήφθη,
ότι οι Ορθόδοξοι δεν ηκολούθησαν την καινοτομίαν του
και έτσι μόνος του έθεσε ένα ακόμη φραγμόν μεταξύ Ορθοδοξίας και παπισμού,
ηθέλησε διά διαφόρων πρεσβειών, επιστολών και δώρων
να παρασύρει τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον προς το μέρος του.
Ο τότε Πατριάρχης Ιερεμίας Β' αντέκρουσε επιτυχώς τα επιχειρήματα των παπικών
και εν συνεχεία συνεκάλεσε Πανορθόδοξον Σύνοδον εις Κων/πολιν τό 1853,
όπου μετείχαν και οι Πατριάρχαι Αλεξάνδρειας Σύλβεστρος και Ιεροσολύμων Σωφρόνιος,
κατά την οποίαν κατεδικάσθη η ημερολογιακή αλλαγή.
Το αυτό έπραξε ο Ιερεμίας και το 1587 και το 1593,
λόγω της εμμονής των παπικών να παρασύρουν τους Ορθοδόξους.

Τα έτη περνούσαν, αλλά η παπική προπαγάνδα εσυνεχίζετο, δια τούτο το 1848 ο Κων/λεως 'Ανθιμος εξέδωκε Εγκύκλιον που υπεγράφετο και υπό των λοιπών τριών πατριαρχών, δια της οποίας κατεδικάζετο κάθε νεωτερισμός, ως «υπαγόρευμα του διαβόλου». Το 1902 ανεκινήθη και πάλιν το θέμα δια της πραγματείας του εκ Σμύρνης μαθηματικού Πολυδώρου, ο οποίος ισχυρίζετο, ότι το Γρηγοριανόν ημερολόγιον είναι επιστημονικώς ορθότερον και συνεπώς προτιμητέον. Η Επιτροπή που εξήτασε το θέμα απέρριψε απάσας τας θέσεις του Πολυδώρου, υποστηρίξασα, ότι «...ευπροσδέκτως τω Θεώ εορτάζουσιν ουχί οι αστρονομικήν ακρίβειαν επιτηδεύοντες περί την τήρησιν των καιρών, αλλ’ οι άκριβείς περί την ευσέβειαν». 

Ο πατριάρχης Ιωακείμ εζήτησε εν συνεχεία και την γνώμην των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών δια την Εισήγησιν Πολυδώρου, αι οποίαι με την σειράν των, την απέρριψαν. Η σπουδαιοτέρα όμως καταδίκη τού Γρηγοριανού ημερολογίου εγένετο υπό του πατριάρχου Ιωακείμ Γ' εις τήν ανταπάντησίν του προς τους προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών, όπου γράφονται και τα εξής σημαντικά: «...το δε παραφυλάσσοντας το Ιουλιανόν εορτολόγιον ημών αμετακίνητον υπερπηδήσαι μόνον δεκατρείς ημέρας, ώστε συμπίπτειν τας μηνολογίας ημών τε και των ετέρω (Γρηγοριανώ) ημερολογίω κατακολουθούντων, ανόητον και άσκοπον είναι... Ημείς γαρ ουδαμώς από εκκλησιαστικής απόψεως υποχρεούμεθα μεταλλάττειν ημερολόγιον». (Ι. Καρμίρη, ΔΣΜ, Β', 946 ιβ). 

Αλλά και εσχάτως η Εισήγησις της Εκκλησίας της Ελλάδος προς την μέλλουσαν να συνέλθη Πανορθόδοξον Σύνοδον, αναφέρουσα το ανωτέρω κείμενον, συμπεραίνει: ''Ατυχώς η φωνή αύτη της συνέσεως ηγνοήθη και μηδενός Εκκλησιαστικού λόγου συνωθούντος διωρθώθη το Ιουλιανόν Ημερολόγιον και η Εκκλησία διηρέθη εις δεχομένας την διόρθωσιν και αποριπτούσας αυτήν», (σελ. 31). Όπως είδαμε μέχρι το 1902 το Οικ. Πατριαρχείον, όχι μόνον απέρριπτε κάθε πρότασιν αλλαγής του ημερολογίου, αλλά σθεναρώς και μετά παρρησίας ομολογούσε, ότι η Ορθοδοξία αποτελεί την Εκκλησίαν, την μοναδικήν και σώζουσαν. 

Εις την ανωτέρω ανταπάντησιν του παριάρχου Ιωακείμ γράφονται και τα εξής σημαντικά, υπενθυμίζοντα ημέρας δόξης της Ορθοδόξου Εκκλησίας. ''Εξ ημών (των Ορθοδόξων) δέον να υπάρχει στερεά ομολογία της αληθείας, της ημετέρας Οικουμενικής Εκκλησίας, ως του μόνου φύλακος της κληρονομιάς του Χριστού και της μόνης σωτηρίου κιβωτού της θείας Χάριτος''. ''Το της χάριτος κράτος... τη Εκκλησία αυτού προς κυβέρνησιν παραδοθέν, κυβερνάται μόνον υπό της Εκκλησίας της τηρησάσης αμόλυντον την πίστιν και την ομολογίαν''. ''Εν και μόνον είδος εισόδου υπάρχει εις την οδόν, την αλήθειαν και την ζωήν, και τούτο έστιν η ειλικρινής πίστις αμόλυντος και σταθερά, όπως παρελάβομεν αυτήν παρά του Κυρίου και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και των αγίων Αυτού μαθητών δογματισθείσαν εν ταις επτά εκείναις Οικουμενικαίς Συνόδοις, τόσο υπό την άποψιν της διδασκαλίας, όσον και υπό την άποψιν της εκκλησιαστικής κανονικής πειθαρχίας... 

Η επιθυμία ημών εστίν η αυτή, όπως πάντες οι ετερόδοξοι έλθωσιν εις τον κόλπον της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού), της μόνης δυναμένης δούναι αυτοίς την σωτηρίαν''. Και αλλού: «Εν τω παρόντι εσμέν ηνηγκασμένοι, ίνα σκεπτώμεθα ου τοσούτον περί της απαλύνσεως των ημετέρων σχέσεων προς τους χριστιανούς της Δύσεως και της φιλαδέλφου προσελκύσεως των κοινοτήτων αυτών εις την μεθ' ημών ενότητα, όσον περί ακαταπαύστου και άγρυπνου υπερασπίσεως των πεπιστευμένων ημίν λογικών προβάτων από των αδιαλείπτων επιβουλών και πολυειδών δελεασμάτων των λατίνων και των Προτεσταντών''. Τα ανωτέρω μας υπενθυμίζουν άριστα το πνεύμα της Εγκυκλίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου του έτους 1895 προς τον πάπα της Ρώμης Λέοντα. 

Η αυτή ομολογία, ο αυτός παλμός! Πώς κατόπιν αυτών κατωρθώθη η αντικανονική αλλαγή του ημερολογίου; Τί εμεσολάβησε; Καθ' ημάς δύο σπουδαία γεγονότα, που απετέλεσαν σταθμούς δια την μετέπειτα ανορθόδοξον πορείαν του Φαναρίου: Η Πατριαρχική Εγκύκλιος του 1920 και το ''Πανορθόδοξον'' Συνέδριον του 1923 εις Κων/λιν. Πριν τα δούμε όμως λεπτομερέστερον θα πρέπει να γνωρίσωμε, τι είναι η λεγόμενη Οικουμενική Κίνησις ή Οικουμενισμός, καρπός των οποίων είναι τα ανωτέρω γεγονότα. Οδηγός μας στην γνωριμία μας με τον Οικουμενισμόν θα είναι το έργον: ''Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα'' του γνωστού νεοημερολογίτου αρχιμ. Χαραλ. Βασιλοπούλου (+), ώστε να μην νομίσει κανείς εκ των αναγνωστών μας, ότι υπερβάλλομεν ή ότι τα βλέπομεν τα πράγματα «στενά», εκ της παλαιοημερολογιτικής και μόνο σκοπιάς. ''Ο θρησκευτικός Οικουμενισμός της σήμερον είναι Κίνησις δια την ένωσιν των αιρετικών ομολογιών τής Δύσεως μετά της Ορθοδοξίας κατ' αρχάς και εις δεύτερον στάδιον δια την ένωσιν όλων των θρησκειών εις ένα τερατώδες κατασκεύασμα, εις μίαν Πανθρησκείαν. 

Τελικόν όμως σκοπόν έχει να εξαφανίσει μέσα σ' αυτό το χωνευτήρι τον Χριστιανισμόν και ιδίως την Ορθοδοξίαν, που κατέχει την αλήθειαν. Σκοπεύει δε εις την τελική φάση του σκοτεινού του σχεδίου να αντικαταστήσει την λατρεία του ενός Θεού με την λατρεία του Σατανά! Αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως απίστευτο. Και όμως, αυτό κυρίως επιδιώκει ο πολυδαίδαλος μηχανισμός της οικουμενικής Κινήσεως, δια την δραστηριότητα της οποίας, τόσον συχνά ακούμε στις ημέρες μας να γίνεται λόγος''. Ο Οικουμενισμός, όπως αποδεικνύεται από στοιχεία σοβαρά και αδιάσειστα, που θα διαβάσεις, αναγνώστα, στην συνέχεια, είναι ένα σατανικό κατασκεύασμα των σκοτεινών Δυνάμεων. Είναι μια μεγάλη, φοβερή και τρομερή αίρεσις ή μάλλον παναίρεσις. 

Είναι μία σύνθεσις θρησκειών, φιλοσοφιών και παραδόσεων σε μια τραγελαφική ενότητα. Είναι μια δολία πλάνη, καταστρωμένη με σατανικό σχέδιο, η οποία υποστηρίζει, ότι πουθενά δεν υπάρχει η μοναδική, η απόλυτος, η ενιαία αλήθεια. Ούτε και στην Ορθοδοξία! Έτσι ο Οικουμενισμός καταντά ένα τέρας, που καταβροχθίζει τα πάντα. Καταντά ένα καμίνι, που προσπαθεί να χωνέψει και συγκεράσει όλες τις θρησκείες. Είναι ένας νεώτερος αιρετικός Συγκρητισμός, που υπόσχεται να λύσει όλα τα προβλήματα. Ο δε Θεός για τον Οίκουμενισμό, είναι ένας αόριστος θεός, που δέχεται εξ' ίσου την λατρείαν όλων των θρησκειών. Για τον Οικουμενισμόν δεν υπάρχει προσωπικός Θεός. 

Ο Οικουμενισμός δεν πιστεύει τίποτε, αλλά και τίποτε δεν απορρίπτει στο ανακάτεμα και στην νέα σύνθεση της θρησκείας, την οποίαν επιδιώκει να κατασκευάσει. Δεν υπάρχουν για τον Οικουμενισμό Θρησκείες και Πατρίδες. Με τρόπο επιδέξιο και δήθεν για λόγους ειρηνικής συνεργασίας προβάλλει έμμεσα το σύνθημα: ''Κάτω τα σύνορα!'' 'Ολα λοιπόν συνθλίβονται, αφομοιώνονται και εξαφανίζονται στο αβυσσαλέο στόμα του Οικουμενισμού. Ο Οικουμενισμός είναι μια φοβερή λαίλαψ, που προετοιμάζεται να ξεθεμελιώσει, όπως φαντάζεται, την ''Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν'' του Χριστού. Είναι άγριος τυφών των δυνάμεων του σκότους, που συγκεντρώνει την καταστροφική του μανία εναντίον κυρίως της Ορθοδοξίας, με τον σκοτεινό του πόθο να την εκμηδενίσει και να την αφανίσει. 

Και τούτο, διότι γνωρίζει, ότι μόνη η Ορθοδοξία κρατεί ανόθευτη την Αλήθεια και Μόνη αυτή μπορεί να σώσει τον άνθρωπο. ''Τις πέτρες, τις πετούν στις καρυδιές, που έχουν καρύδια'', έλεγε παραστατικά ο Κολοκοτρώνης. Έτσι και ό Οικουμενισμός χτυπά την Ορθοδοξία, διότι αυτή έχει αξία, κατέχει τον θησαυρό της Αλήθειας. Αλλά, ενώ είναι τόσο τρομερά τα σχέδια του Οικουμενισμού, εν τούτοις τα κρύβει επιμελέστατα κάτω από ένα αριστοτεχνικό μανδύα αθωότητος. 'Ολα προχωρούν με μελέτη, με σύστημα, με οργάνωση. Ο Οικουμενισμός σήμερα είναι η εξέλιξις του φοβερού σχεδίου των οργάνων του Σατανά στο πιο κρίσιμο σημείο. Με τον Οικουμενισμό χτυπούν σήμερα με όλας τας δυνάμεις την Εκκλησία του Χριστού οι άσπονδοι και δόλιοι εχθροί της. 

Σκοτεινές δυνάμεις και αόρατα επιτελεία έχουν συγκεντρώσει τα πυρά τους στο σκοπό αυτό. Πόλεμος γίνεται και πόλεμος μεγάλος, που δυστυχώς οι πολλοί δεν τον έχουν πάρει καν είδηση. ''Όλοι οι εχθροί του Χριστού ενωμένοι κάτω από έναν αόρατο επιτελείο, που κρύβεται πίσω από ωραίες λέξεις, σοβαροφανείς οργανισμούς και ενωτικά συνθήματα αγάπης, δουλεύουν ημέρα και νύχτα, για να αφανίσουν την αγίαν Του Εκκλησίαν, να νοθεύσουν την Αλήθεια που μας απεκάλυψε ο Θεάνθρωπος και να ματαιώσουν έτσι την σωτηρία του ανθρώπου, να βάλουν δε στην θέση του Χριστού, ως αρχηγό του κόσμου, τον διάβολο, ''ώστε αυτόν εις τον Ναόν του Θεού, ως Θεόν καθίσαι, αποδεικνύοντα εαυτόν, ότι εστί Θεός''. (Β' Θεσσ. β' 4). Αι δυνάμεις του σκότους έθεσαν τελευταίως σε ενέργεια όλα τα μέσα για να μπορέσουν να ξεθεμελιώσουν την Εκκλησία τού Χριστού. 

Γενική, λοιπόν, επίθεση επιχειρούν εναντίον της Εκκλησίας εφ' όλων των μετώπων κάτω από την αθώα επωνυμία του Οικουμενισμού. Ο Οικουμενισμός με λίγα λόγια, είναι ένα καταχθόνιο παγκόσμιον Κίνημα, πολιτικόν και θρησκευτικόν, με σκοπόν την υποταγήν της ανθρωπότητος κάτω από μίαν παγκόσμιον Κυβέρνησιν... και την ένωσιν όλων των θρησκειών εις μίαν Πανθρησκείαν, ώστε να έξαφανισθεί ο Χριστιανισμός, να εξαφανισθεί η σώζουσα Ορθόδοξος πίστις και να λατρεύεται στο τέλος, αντί του αληθινού Θεού ο Σατανάς. Δεν εξηγείται διαφορετικά αυτό το πάθος της ενώσεως, αυτή η ασάφεια του ''Διαλόγου της αγάπης'', αυτή η τρομερή απομάκρυνσις από το δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Δεν μπορεί διαφορετικά να εξηγηθεί αυτός ο καλλιεργούμενος σήμερα κλονισμός της Πίστεως στην Παράδοση και η αθέτησις των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων. 

Ο Αρχιεπίσκοπος του Μόντρεαλ και Καναδά Βιτάλιος, στην Έκθεσή του προς την Σύνοδο των Επισκόπων της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, έγραφε παλαιότερα: ''Αυτοί οι τρεις οργανισμοί: ''Χριστιανική Αδελφότης Νέων (Χ.Α.Ν.), Προσκοπισμός και Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), είναι έως σήμερον οι τρεις στύλοι επί των οποίων στηρίζεται ολόκληρος η Οικουμενική Κίνησις και εκ των οποίων σταθερώς συμπληρώνει τους πυρήνες των συνεργατών της, των εργατών της και γενικώς το σύνολον του λαού, το οποίον διάκειται ευμενώς προς αυτήν''. 

Και εις άλλην περίπτωσιν, προς τους αυτούς επισκόπους: ''Εν τω Παγκοσμίω Συμβουλίω των Εκκλησιών, ως δια ταχυδακτυλουργίας έχουν συνδεθεί και ενωθεί όλαι αι βλασφημίαι, πλάναι και αντιθέσεις ολοκλήρου της πνευματικής ιστορίας της ανθρωπίνης φυλής από του Κάιν και Χαμ, μέχρι του Ιούδα του προδότου, Καρλ Μαρξ, του διαφθορέως Φρόυδ και γενικώς όλων των μικροτέρων και μεγαλυτέρων συγχρόνων βλασφήμων''. Και ποιός κρύβεται πίσω από την Οικουμενικήν Κίνησιν; Πίσω από αυτούς τους Οργανισμούς, Χ.Α.Ν., Προσκοπισμός, Π.Σ.Ε. δουλεύει η Μασωνία και στην τελευταία ανάλυση ο Διεθνής Σιωνισμός. Διότι μη ξεχνάτε, ότι δημιούργημα του Σιωνισμού είναι η Μασωνία και εκείνου το έργον υπηρετεί...

Η μασωνία λοιπόν,

το όργανο αυτό του Διεθνούς Σιωνισμού,

κατευθύνει με τα δυσδιάκριτα νήματα του Οικουμενισμού επιδιώξεις 

και σκοπούς,

που είναι εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού.

Την συνταρακτική αυτή αλήθεια δεν την κρύβουν οι Μασώνοι,

αλλά με υπερηφάνεια την διακηρύσσουν φανερώς και δημοσίως.

Στο περιοδικό ''Le temple,''

που εκδίδεται στο Παρίσι και που είναι επίσημο όργανο της 

Μασωνίας του Σκωτικού τελετουργικού

εδημοσιεύθη το 1946 άρθρο με θέμα:

''η ένωσις των Εκκλησιών'',

εις το οποίον μεταξύ των άλλων εγράφετο:

''... Το πρόβλημα το οποίον ηγέρθη υπό του σχεδίου της ενώσεως των 

Εκκλησιών,

αι οποίαι ομολογούν τον Χριστόν,

ενδιαφέρει ζωηρώς την Μασωνίαν και είναι συγγενές προς την 

Μασωνίαν,

καθ' όσον περιέχει εν εαυτώ την ιδέαν της παγκοσμιότητος''!...

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Απόσπασμα εκ του βιβλίου 

του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου:

 ''Παλαιόν και Νέον.''

Από την ημερoλoγιακή καινοτομία του 1924 στην σημερινή συγκρητιστική αίρεση του Οικουμενισμού. 

Σελίδες 9 - 17, Άγιον Όρος - Αθήνα 2000. 

Στην φωτογραφία της ανάρτησης 

ο Άγιος Φιλάρετος, Μητροπολίτης Ν. Υόρκης και Ανατολικής Αμερικής, 

της Ρωσικής Διασποράς (ROCOR).

Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

Η ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

Για όσους νομίζουν, 

ότι αρκεί η θεωρητική άρνησις της αιρέσεως, 

ενώ στην πράξιν κοινωνούν με αυτήν 

μέσω του αιρετικού επισκόπου που μνημονεύουν, 

ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέει: 

«έστω και αν αυτοί δεν καταποντίστηκαν με τους λογισμούς, 

(παραμένουν δηλαδή από «μέσα τους ορθόδοξοι»!!!), 

όμως με την κοινωνία της αιρέσεως 

χάνονται (την κοινωνία της αιρέσεως συνόλλυνται). 

Ο ΙΕ' Ιερός Κανόνας της ΑΒ' Συνόδου επιβάλλει στους πιστούς, 

κλήρο και λαό, την άμεση διακοπή της κοινωνίας και του μνημοσύνου,

του δημοσία και απ' εκκλησίας αιρετικά κηρύσσοντος προέδρου, 

είτε επίσκοπος είναι αυτός, είτε ιερεύς, είτε πνευματικός ηγούμενος, γέροντας. 

Ο πρόεδρος (προιστάμενος) της Εκκλησίας, της ενορίας και μικρής ομάδος Ορθοδόξων), είτε πατριάρxης είναι, είτε μητροπολίτης, είτε επίσκοπος, είτε καθηγούμενος Μοναστηρίου, είτε γέροντας συνοδίας, είτε γέροντας ενός μοναχού, είτε πνευματικός ενός πιστού, όταν κηρύσσει δημοσία γυμνή τη κεφαλή μίαν κακοδοξίαν, κατεγνωσμένην (κατεδικασμένην) υπό Συνόδου ή υπό Αγίων Πατέρων,

τότε ο κλήρος και ο λαός που ποιμαίνεται απ' αυτόν, αλλά και όλοι όσοι λαμβάνουν γνώσιν των κακοδοξιών του Χριστιανοί, αποκτούν αμέσως το δικαίωμα και έχουν καθήκον από τον Ιερό Κανόνα να τον αποκηρύξουν και να απομακρυνθούν από την κοινωνίαν του, εάν θέλουν να είναι και να λέγονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί και όχι αιρετικοί, (ως «αιρετικόν περιποιούμενoι» κατά τον άγιον Δοσίθεον των Ιεροσολύμων). 

Βλ. σχετικά: Περί εκκλησιαστικής κοινωνίας και μνημοσύνου και του σχετικού αυτοίς ΙΕ' Ιερού Κανόνος της Α' καί Β' Αγίας Συνόδου, εκδ. Άγιος Αγαθάγγελος Εσφιγμενίτης», 'Αγιον Όρος 1993, σελ. 19). Πάνω λοιπόν από κάθε πρόεδρον έθεσαν οι Πατέρες μας τις Ιερές Γραφές, την Αγίαν Παράδοσιν της Εκκλησίας μας, τις αποφάσεις των Αγίων Συνόδων, το Σύνταγμα των Θείων Κανόνων και τους Αγίους, τους οποίους και ακολούθησαν, χωριζόμενοι της κοινωνίας του αιρετικού προέδρου και διακόπτοντες το μνημόσυνόν του. 

Οι αδιάφοροι για την Αγίαν Πίστιν, οι κόλακες, οι τυχοδιώκτες και γενικώς, όλο το σύστημα των υπηρετών ενόχων σκοπιμοτήτων του αιώνος τούτου ακολουθούσαν τους λυκοποιμένες, βοηθώντας τους στο ψυχοφθόρο τους έργο (δ.π. σελ. 22). Τους αγίους όμως Πατέρες και Διδασκάλους μιμήθηκαν και οι Αγιορείτες Οσιομάρτυρες, που μαρτύρησαν επί Βέκκου του Λατινόφρονος και έγραψαν την περίφημη εκείνη επιστολή προς τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ τον Παλαιολόγον, η οποία είναι θεολογικοτάτη και πλήρης Θείων αληθειών. 

Στην επιστολή αυτή, μεταξύ άλλων περιλαμβάνονταν και τα εξής: «Εμπεριέχεται δε και στον ΙΕ' Κανόνα της αγίας και μεγάλης Α' καί Β' επονομασθείσης Συνόδου, ότι, όχι μόνον ανεύθυνοι είναι, αλλά και ότι πρέπει να επαινούνται αυτοί, οι οποίοι αποσχίζονται από αυτούς που είναι προφανώς αιρετικοί και διδάσκουν δημόσια, αιρετικά διδάγματα και πριν να υπάρξει συνοδική καταδίκη τους», ακριβώς, επειδή η Ορθόδoξoς του Χριστού Eκκλησία την αναφοράν του ονόματος του αρχιερέως, κατά την τέλεσιν της αναιμάκτου θυσίας, την θεωρούσε πάντoτε συγκοινωνίαν τελείαν με τον μνημονευόμενον αρχιερέα και το φρόνημά του. 

Διότι έχει γραφεί στην εξήγησιν της Θείας Λειτουργίας, ότι αναφέρει ο ιερουργών και το όνομα του αρχιερέως... και ότι είναι κοινωνός αυτού και της πίστεως και διάδοχος των Θείων μυστηρίων ... (και) ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία με μόνην την αναφοράν αυτού, έστω και αν είναι ορθόδοξος ο αναφέρων». (Δοκίμιον Ιστορικόν, Μοναχού Καλλίστου Βλαστού, σελ. 109). Aδύνατη η σωτηρία των αιρετικών και των κοινωνουντων με αυτους.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία θεωρούσε πάντοτε, ότι η αίρεσις είναι θανατηφόρος αμαρτία και τον άνθρωπον, τον μολυσμένον με την τρομερή αρρώστια της αιρέσεως, ότι είναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός την Θείαν Χάριν και Σωτηρίαν, σε κοινωνία με τον διάβολον και την ολέθρια συνοδία του. Αίρεσις είναι αμαρτία του νοός. Αίρεσις είναι πιο πολύ δαιμονική, παρά ή άνθρώπινη άμαρτία· είναι η κόρη του διαβόλου, η κληρονομία του, η ασέβειά του, σχεδόν ειδωλολατρεία. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, ονομάζουν την ειδωλολατρεία ασέβεια και την αίρεσι διαφθορά. Στην ειδωλολατρεία ο διάβολος λαμβάνει την λατρείαν που οφείλεται στον Θεό από τυφλωμένους ανθρώπους, ενώ στις αιρέσεις συσσωματοποιεί την τυφλωμένη ανθρωπότητα στην κυριώτερη αμαρτία του: την βλασφημία.

Εάν κανείς διαβάσει τις Πράξεις των Συνόδων με προσοχή, θα πεισθεί, ότι ο χαρακτήρας των αιρετικών είναι σατανιστικός. Διαβάζουμε για την τρομακτική τους υπόκρισιν, για την άμετρη υπερηφάνειά τους. Βλέπουμε την συμπεριφορά τους να υποκινείται από συνεχή ψέμματα. Παρατηρούμε, ότι είναι αιχμάλωτοι στα μεγαλύτερα πάθη. 

Όποτε είναι δυνατόν εις αυτούς, διαπράττουν τα χειρότερα εγκλήματα και τις πιο τρομακτικές θηριωδίες. Το ασύγκριτο μίσος τους προς τα μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ιδιαιτέρως παρατηρημένο. Η αίρεσις συνοδεύεται από μία σκλήρυνσι της καρδίας, από μία φοβερά σκοτίζουσα βλάβη του νοός, από μίαν ισχυρογνώμονα επιθυμία της ψυχής να παραμένει μολυσμένη και από μία δυσκολία στη θεραπεία του προσώπου, που πάσχει από αυτή την ασθένειαν.

Κάθε αίρεσις είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Η αίρεσις δεν βλασφημεί μόνον το δόγμα περί του Αγίου Πνεύματος ή την ενέργειά Του, αλλά βλασφημεί το Άγιον Πνεύμα στην ολότητά Του. Η ουσία όλων των αιρέσεων είναι η βλασφημία. Όλες οι παλαιές αιρέσεις, κάτω από διάφορες βιτρίνες, απέβλεπαν σε ένα μονάχα στόχο: Ηρνούντο την Θεότητα του Θεού Λόγου και διέστρεφον το δόγμα της ενσαρκώσεώς Του. 

Οι νεώτερες αιρέσεις αποβλέπουν στην αποκήρυξιν της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος». (βλ. Άγιοι Κολλυβάδες» αριθμ. φύλου 7, σελ. 3-4 με την σχετικήν διδασκαλίαν του Αγίου Ιγναντίου Μπριαντσάνινωφ + 1867). Για την σημερινή φοβερή αίρεσιν του Οικουμενισμού είχε προφητικώς μιλήσει και ο μεγάλος στάρετς της Όπτινα, άγιος Ανατόλιος: «... Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργεί με πονηρία, με σκοπό να ελκύσει εντός της αιρέσεως, εάν ήτο δυνατόν ακόμη και τους εκλεκτούς.

Δεν θα αρχίσει κατ' ευθείαν όμως να απορρίπτει τα δόγματα της Αγίας Τριάδος, την Θεότητα του Ιησού Χριστού και την αρετήν της Θεοτόκου, αλλά θα αρχίσει ανεπαισθήτως να διαστρέφει τις διδασκαλίες και τούς θεσμούς της Εκκλησίας και το πραγματικό νόημά τους, όπως μας παρεδόθησαν από τους Αγίους Πατέρες εν αγίω Πνεύματι. 

Ολίγοι θα αντιληφθούν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, εκείνοι μόνον οι πλέον πεπειραμένοι εις την πνευματικήν ζωήν. Οι αιρετικοί θα πάρουν την εξουσίαν επί της Εκκλησίας και θα τοποθετήσουν ιδικούς τους υπηρέτες παντού, οι δε πιστοί θα καταφρονούνται... Γι' αυτό παιδί μου, όταν ίδης την παράβασιν της Πατερικής Παραδόσεως και της Θείας Τάξεως, που εγκαθιδρύθη από τον ίδιον τον Θεόν, γνώριζε, ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και προς το παρόν μπορεί να αποκρύπτουν την ασέβειά τους.

Ακόμη θά διαστρέφουν την αγίαν Πίστιν (Ορθοδοξίαν) ανεπαισθήτως, με σκοπό να επιτύχουν καλύτερα να παραπλανήσουν και δελεάσουν τους απείρους στα δίκτυά τους. Ο διωγμός δεν θα στρέφεται μόνον εναντίον των ποιμένων, αλλά εναντίον όλων των υπηρετών του Θεου, διότι όλοι εκείνοι που θα κυβερνώνται από την αίρεσιν, δεν θα ανέχονται την ευσέβειαν. 

Να αναγνωρίζεις αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτου από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την αγάπη τους για την εξουσία. Θα είναι συκοφάντες, προδότες, ενσπείροντες πανταχου έχθραν και κακίαν· γι' αυτό ο Κύριος είπεν ότι από τους καρπούς αυτών θα τους αναγνωρίζετε. Οι αληθινοί υπηρέτες του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον πλησίον και είναι υπήκοοι εις την Εκκλησίαν...

Οι πιστοί τότε, που δεν έχουν δείξει τίποτε άλλες αρετές, θα λάβουν στεφάνους μόνον καί μόνον, επειδή εστάθησαν στερεοί εις την πίστιν. Να φοβάσαι τον Κύριον παιδί μου. Να φοβάσαι μήπως απωλέσεις τον στέφανον, που ετοιμάσθηκε για σένα. Να φοβάσαι μην αποβληθείς παρά του Κυρίου εις το σκότος το εξώτερον και την αιώνιον κόλασιν. Στέκε ανδρείως εις την πίστιν και αν είναι αναγκαίον υπόμενε διωγμούς και άλλες θλίψεις, διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου· και οι Άγιοι Μάρτυρες και Ομολογητές θα βλέπουν με χαρά τους αγώνες σου. 

Όμως, αλίμονον στους μοναχούς σ' αυτές τις ημέρες, που θα είναι δεμένοι με υπάρχοντα και πλούτη, οι οποίοι ένεκεν της αγάπης της «ειρήνης» θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν εις τους αιρετικούς. Αυτοί θα αποκοιμίζουν την συνείδησίν τους με το να λένε: «εμείς συντηρούμε και σώζουμε το μοναστήρι και ο Κύριος θα μας συγχωρήσει». Οι ταλαίπωροι και τυφλοί δεν αντιλαμβάνονται, ότι διά μέσου της αιρέσεως οι δαίμονες θα εισέρχονται στο μοναστήρι, το οποίον δεν θα είναι πλέον τότε ένα μοναστήρι, αλλά γυμνοί τοίχοι από όπου η χάρις θα αποχωρεί. 

Ο Θεός είναι οπωσδήποτε ισχυρότερος από τους εχθρoύς και ποτέ δεν θα εγκαταλείψει τους υπηρέτες του. Αληθινοί Χριστιανοί θα ευρίσκονται έως τέλους του αιώνος τούτου, μόνον, που θα προτιμούν να ζουν σε απομακρυσμένους και ερημικούς τόπους. Να μην φοβάσαι τις θλίψεις, αλλά μάλλον να φοβάσαι την ολέθρια αίρεσιν, διότι αυτό είναι που μας γυμνώνει από την Θείαν Χάριν και μας χωρίζει από τον Χριστόν. 

Αυτός είναι και ο λόγος δια τον οποίον, 

ο Κύριος μας έδωσε την εντολήν να θεωρούμε τους αιρετικούς,

ως Χριστοκαπήλους καί ειδωλολάτρες. 

Και έτσι παιδί μου ενδυνάμου με την Χάριν του Ιησου Χριστού. 

Βιάσου να ομολογήσεις υπέρ της Πίστεως και να υπομένεις θλίψεις, 

ως καλός στρατιώτης του Κυρίου Ιησού Χριστού (Β' Τιμόθ. β', 13), 

ο Οποίος είπε: «γίνου πιστός άχρι θανάτου καί δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. β', 10).  

Εις Αυτόν συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι, 

ας είναι δόξα τιμή και κράτος εις αιώνας αιώνων. Αμήν.» 

(Από ένα γράμμα του Αγίου Ανατολίου της Όπτινα, +1927, 

που μεταφράστηκε από την Ιεράν Μονή Εσφιγμένου).

 

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίαση κειμένου ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Απόσπασμα εκ του βιβλίου 

του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου:

 ''Παλαιόν και Νέον.''

Από την ημερoλoγιακή  καινοτομία του 1924 στην σημερινή συγκρητιστική αίρεση του Οικουμενισμού. 

Σελίδες 73 - 79, Άγιον Όρος - Αθήνα 2000. 

Στην φωτογραφία της ανάρτησης 

ο μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος.

Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ

Β. -Παρακαλώ να μας αναφέρετε ονόματα αγίων πατέρων, 

που απεσχίσθησαν αμέσως από του αιρετικού επισκόπου, 

προτού να καταδικασθεί ο αιρετικός επίσκοπος υπό της Συνόδου. 

Μ. -Σας αναφέρω τον αγιότατον πατριάρχην Αλεξανδρείας Κύριλλον, ο οποίος προέτρεπε τους πιστούς της Κων/λεως, 

κληρικούς και λαικούς, να απέχουν της κοινωνίας του αιρετικά κηρύσσοντος Νεστορίου, 

αν και δεν είχε συνέλθει ακόμη σύνοδος προς καταδίκην του. 

Και σημειώσατε, ότι όταν ο θείος Κύριλλος προέτρεπε με τα λόγια αυτά τους πιστούς της Κων/ λεως, 

αυτοί είχαν προηγουμένως διακόψει κοινωνίαν με τον κακόδοξον ποιμενάρχη των, τον Νεστόριον. 

Επίσης ο άγιος Υπάτιος, που μόλις επληροφορήθη την κακοδοξίαν του Νεστορίου, 

διέκοψε το μνημόσυνό του, πριν καν συνέλθει Σύνοδος προς καταδίκην του αιρετικου Νεστορίου. 

'Αλλο παράδειγμα: Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διέκοψε πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν 

προ συνοδικής διαγνώμης, μεθ' όλων σχεδόν των θρόνων Ανατολής και Δύσεως, 

ένεκα της αιρέσεως του Μονοθελητισμού, ώστε να θεωρείται υπό των αντιπάλων του, 

ως ευρισκόμενος τάχα εκτός Εκκλησίας... 

Του έλεγαν: ποιας Εκκλησίας είσαι; του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιοχείας, της Αλεξανδρείας; ποιας; όλαι αυταί έχουν ενωθεί. Εάν λοιπόν είσαι μέλος της Εκκλησίας ενώσου και συ. Και τότε ο άγιος απήντησεν: «μέλη της Εκκλησίας είναι όσοι έχουν την Ομολογίαν της Ορθοδόξου πίστεως, χάριν αυτής είμαι έτοιμος και να αποθάνω».

Και τέλος, οι προ της εβδόμης Οικ. Συνόδου αθλήσαντες Εικονόφιλοι, κληρικοί και λαικοί, διετέλεσαν εν ακοιωωνησία προς τους εικονομάχους επί ολοκλήρους δεκαετίας για την καλή ομολογία της πίστεως. Β. -Με αυτά που μου είπατε, κ. Οικονομόπουλε, μου υπενθυμίσατε τον άγιον Θεόδωρον τον Στουδίτην, που έγραψε ότι: «μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του μνημονεύειν τον εικονομάχον επίσκοπον, έστω και αν ο μνημονεύων είναι Ορθόδοξος». Μ. -Πολύ σωστά. 

Ας μη ματαιοπονούν λοιπόν, όλοι εκείνοι που κακώς προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Β. -Κύριε Οικονομόπουλε, σχετικώς με όλα αυτά θεωρώ αναγκαίον να εξετασθεί ο τρόπος, με τον οποίον η Εκκλησία αντιμετώπιζε τις εκάστοτε εμφανιζόμενες αιρέσεις, πριν δημιουργηθούν οι σχετικοί Ιεροί Κανόνες.

Μ. -Πριν δημιουργηθούν οι Κανόνες, τις αιρέσεις η Εκκλησία τας αντιμετώπιζεν βάσει της αγ. Γραφής, η οποία λέγει: «Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τιτ. 3, 10). Και πάλιν: «Αλλ' αν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζεται υμίν παρ' ο ευαγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω». (Γαλ. 1, 8). Επίσης γράφει: «Κρατείν τας παραδόσεις ας εδιδάχθημεν, είτε δια λόγου, είτε δι' επιστολης των αποστόλων, και μένειν εν οις εμάθομεν καί επιστώθημεν. 

Και μη πλανάσθε υπό των αντικειμένων, αλλά γρηγορείν, στήκειν εν τη πίστει, εδραίους γίγνεσθαι, αμετακινήτους». Και ο άγιος Ιγνάτιος λέγει: «Φεύγετε τας αιρέσεις, διότι είναι του διαβόλου εφευρέσεις». Και ο Επιφάνιος: «Αποστρέφεσθε πάσας τας αιρέσεις σαν θηρία έχοντα θανατηφόρον δηλητήριον». Β. -Δηλαδή; Αιρετικοί είναι όχι μόνον οι αρνούμενοι τα θεία δόγματα, αλλά και οι αρνούμενοι τον Ευαγγελικόν νόμον, οι αρνούμενοι τα Γραφικά εδάφια που μας αναφέρατε.

Μ. -Μάλιστα. Και ο άγιος Χρυστόστομος λέγει: «"Υπάρχει και καλό σχίσμα, υπάρχει και κακή ομόνοια, αλλά και καλή διαφωνία». Λοιπόν, όσοι συμφωνούν απολύτως με την αγίαν Γραφήν, με τους Ιερούς Κανόνας και γενικά με την Παράδοσιν της Εκκλησίας του Χριστού, αντιλαμβάνοναι, ότι η συνέχισις της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τους Οικουμενιστάς επισκόπους καθιστά τον οιονδήποτε μετά της μερίδος του αιρετικού. 

Αντιθέτως, οι μη κοινωνούντες με τους κακοδόξους Οικουμενιστάς, δημιουργούν την υγιή αντίδρασιν της Εκκλησίας. Αποτελούν με άλλα λόγια το υγιές μέρος αυτής. Αυτό διδάσκει η ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτά παρελάβομεν υπό των αγίων Πατέρων. Ενώπιον αυτής της διδασκαλίας έπρεπε ο κάθε αντιφρονών να ταπεινώσει τον εαυτόν του και να μη σοφίζεται περιττά και άδικα, ακολουθών δική του πολιτικήν, δια της οποίας βλάπτει και τον εαυτόν του και όσους καλή τη πίστει συμφωνούν μαζί του.

Ο Θεός και η Εκκλησία του επιθυμούν την απομάκρυνσιν των πιστών εκ των αιρετιζόντων Οικουμενιστών και την μέχρι θανάτου ομολογίαν της Ορθοδόξου Πίστεως. Β. -Συνεπώς σήμερον, που η αίρεσις κηρύσσεται υπό των Οικουμενιστων επί τη βάσει προδοτικού σχεδίου και αι αιρετικαί παρασυναγωγαί χαρακτηρίζονται ως «αδελφαί εκκλησίαι», πως είναι δυνατόν τα ορθόδοξα μέλη της Εκκλησίας να δικαιολογηθούν δια την κατάκριτον σιωπήν των και την μετά των προδοτών της πίστεως Οικουμενιστών, κοινωνίαν των; 

Μ. Το ερώτημά σας πρέπει να απασχολήσει όλους τους Ορθοδόξους, διότι η προδοσία έχει λάβει πολύ μεγάλας διαστάσεις. Ιδού διατί: α) Έγινε αναγνώρισις των δυτικών ως «αδελφών εκκλησιών» β) εξίσωσις Ορθοδοξίας, Παπισμού και Μονοφυσιτισμού· γ) ο πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος εχαρακτήρισεν τους Ιερούς Κανόνας ως «τείχη αίσχους». δ) οι Οικουμενισταί απηγόρευσαν τον αναβαπτισμόν των αιρετικών και άρα την μετάνοιαν αυτών· ε) επιδιώκεται αρχοντιά εν τη Εκκλησία εκ μέρους του κ. Βαρθολομαίου, ως πάπα της Ανατολής...

Όλoι αυτοί οι Οικουμενισταί καταδικάζουν Ορθοδόξους, δίχως να δικάζουν. Οι Οικουμενισταί εκοινώνησαν εκκλησιαστικώς μετά των αμετανοήτων αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών, Μονοφυσιτών· συνεόρτασαν, συμπροσευχήθησαν, συλλειτούργησαν, αλληλοευλογήθησαν και όλα αυτά αντίθετα προς την ορθόδοξον πίστιν! Λάβετε υπ' όψιν σας, ότι ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει ότι: ''οι έχοντες εκκλησιαστικήν κοινωνίαν με αιρετικούς, δεν λογίζονται πιστοί. 

Το πρόβλημα της κοινωνίας. Β. -Κατόπιν όλων αυτών είναι σοβαρότατον και επιτακτικότατον το ζήτημα της κοινωνίας, εννοώ την σχέσιν των Ορθοδόξων πιστών έναντι των Οικουμενιστων επισκόπων και ιερέων. Πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί ευρίσκονται σε απορία. Δεν γνωρίζουν, τι να κάνουν και εξακολουθούν εκκλησιαζόμενοι σε ναούς, όπου λειτουργούν κληρικοί Οικουμενισταί.

'Αλλοι πάλιν γνωρίζοντες βαθύτερον το θέμα και επιθυμούντες να ορθοδοξούν, όχι μόνον θεωρητικώς, αλλά και πρακτικώς και με συνέπεια, αποτειχίζονται εκ των Οικουμενιστών και εκκλησιάζονται σε ναούς, που λειτουργούν ιερείς όχι Οικουμενισταί, αλλά Ορθόδοξοι, οι οποίοι πολεμούν και αναθεματίζoυν τον Οικουμενισμόν, είτε οι κληρικοί αυτοί είναι Έλληνες, είτε Ρώσοι της Διασποράς κ.λπ., αρκεί να είναι πραγματικοί Ορθόδοξοι.

Πως το βλέπετε αυτό; Μ. -Αδελφέ μου, υποστηρίζω ότι καλώς πράττουν όλοι εκείνοι που απομακρύνθησαν από τους αιρετικούς και προδότας οικουμενιστάς, διότι ακριβώς αυτό κηρύσσει και η Αγία Γραφή και οι Πατέρες... 

Λοιπόν, οι Ορθόδοξοι πρέπει να συντασσόμεθα με την ορθόδοξον πίστιν και να έχομε κοινωνίαν μόνον με Ορθοδόξους κληρικούς. Β. -Διερωτώμαι, για ποιο λόγον επικρατεί στις ημέρες μας τόσο φοβερή αδράνεια, τόση αφασία για τα θέματα της πίστεως, αφασία που από καιρό έχει περάσει πια στην περιοχή της καταφρονήσεως των ιερών και οσίων και δεν ενδιαφέρονται να διορθώσουν δια του σωτηρίου ελέγχου και της καταλλήλου αντιδράσεως τους κακοδόξους Οικουμενιστάς;

Μ. -Όλοι οι πιστοί, κληρικοί και λαικοί, από την στιγμήν που θα πληροφορηθούν την κηρυττομένη κακοδοξίαν καθίστανται συνυπεύθυνοι με τον αιρετικόν, εάν δεν κάνουν το παν για να τον επιστρέψουν στην αλήθεια της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας. 'Η, εφ' όσον παραμένει αμετανόητος, να τον αποβάλλουν το συντομότερον από το σώμα της. 

Είναι αποκαρδιωτική η αδράνεια και συνοδοιπορία τόσων και τόσων καθησυχαστών, οι οποίοι, ενώ στηλιτεύουν τους προδότας, δεν αποχωρίζoνται απ' αυτών! Διακηρύσσουν, ότι λύκοι βαρείς με ένδυμα προβάτου κατέχουν τους πατριαρχικούς θρόνους και τους περισσοτέρους Μητροπολιτικούς, αλλά δεν απομακρύνονται απ' αυτών, ούτε και τα λογικά πρόβατα, τα αισθανόμενα την παρουσίαν των λύκων, αφήνουν να αποτειχισθούν, αλλά και παροτρύνουν να μείνουν εις την τάξιν του ποιμνίου, μαζί με τους λύκους!...

Μακρυά από τούς χριστοκαπήλους, χριστεμπόρους και προδότας της πίστεως! Υπακοή στους Οικουμενιστάς ισοδυναμεί με παρακοή προς τούς θεοφόρους πατέρας και συνεπώς απείθεια προς το Άγιον Πνεύμα δια του οποίου ελάλησαν οι Πατέρες. 'Αλλωστε, πως θα φανεί, η διαφορά μεταξύ εκείνων που προδίδουν και εκείνων που δεν προδίδουν, εάν και οι μεν και οι δε συμπροσεύχονται και συλλειτουργούν; 

Με τέτοιους βοηθούς που συλλειτουργούν και τον μνημονεύουν, ο Βαρθολομαίος, προχωρεί ανεμπόδιστα . 'Ακουσε αδελφέ μου, την ευθύνην που έχουν σήμερον οι προσφέροντες στην νεότητα πορνό και ναρκωτικά, την ιδίαν έχουν και οι σιωπώντες και μνημονεύοντες τους ψευδεπισκόπους του Οικουμενισμού. Και ας έχομε υπ' όψιν μας, ότι μνημόσυνον σημαίνει εκκλησιαστικήν κοινωνίαν. Β. -Το άσχημο είναι ότι μερικοί κληρικοί δεν θέλουν να παραδεχθούν, ότι δεν πηγαίνουν καλά. 

'Οχι μόνον αρνούνται τον δίκαιον έλεγχον, αλλά χαρακτηρίζουν ως φανατικόν καί αδιάκριτον και «εκτός Εκκλησίας» τον ελέγχοντα. Μ. -Μα αυτό ακριβώς θέλει και ο κάθε πραγματικά Ορθόδοξος Χριστιανός, θέλει να είναι εκτός μιας τέτοιας Εκκλησίας, που δεν παραδέχεται την μοναδικότητά της, αλλ' αγκαλιάζει ως «αδελφή Εκκλησία» την Παποσύνην, το ταμείον αυτό των αιρέσεων. Β. -Πως αναπαύουν την συνείδησίν των οι κληρικοί αυτοί, αλλά και τους πιστούς που ανησυχούν;

Μ. -Αδελφέ μου, έχουν βρει ένα κακόηχον τροπάριον. 

Αργότερα, λέγουν, θα αντιδράσομεν, όταν θα έλθει ο κατάλληλος καιρός. 

Μέχρι τώρα έλεγαν, αν γίνει συλλείτουργο με τον πάπαν, 

θα διαχωρίσομεν τις ευθύνες μας, κατόπιν άλλαξαν το χρονικόν σημείον αντιδράσεως. 

Τώρα λέγουν, ότι θα αντιδράσουν, αν ο Βαρθολομαίος τολμήσει και αλλάξει το Πασχάλιον... 

Αι συναθροίσεις των Θρησκειών σκοπεύουν εις την κατάργησιν της Oρθοδόξου Εκκλησίας. 

Τον Οκτώβριον του 1996 συνήλθον εις την Ρώμην 200 εκπρόσωποι 12 διαφορετικών θρησκειών, 

μεταξύ των οποίων και ο εκπρόσωπος του πατριάρχου Βαρθολομαίου, Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Δαμασκηνός... 

Εις αυτήν την δαιμονικήν συνάθροισιν παρέστησαν ακόμη 

και πυρολάτραι, Σατανισταί και μετεμψυχωταί, μάγοι του Βούδα. 

Και τώρα τίθεται το ερώτημα: 

Πως είναι δυνατόν να μνημονεύεται ένας πατριάρχης, 

που συμμετέχει δια εκπροσώπου του εις σατανικάς συναθροίσεις;

Εισαγωγή στο διαδίκτυο στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Απόσπασμα εκ του βιβλίου του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου: 

''ΠΑΛΑΙΟΝ ΚΑΙ ΝΕΟΝ''. 

''Από την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 στην σημερινή συγκρητιστική αίρεση του Οικουμενισμού''. 

Σελίδες 59 - 62. Άγιον Όρος 2000.

Στην φωτογραφία της ανάρτησης,

ο Άγιος Φιλάρετος, Αρχιεπίσκοπος των Ρώσων της Διασποράς, 

δια του οποίου έλαβαν τις πρώτες χειροτονίες 

οι αντιοικουμενιστές Ορθόδοξοι Χριστιανοί Ιεράρχες

 του Πατρίου Ημερολογίου εν Ελλάδι.

Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος 

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΕΚΑΚΟΥ ΟΦΕΩΣ

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΟΥ

Και αυτά μεν περί της ημερολογιακής καινοτομίας, 

η οποία αποτελεί, 

ως γνωστόν, την πρώτην πρακτικήν εφαρμογήν της αιρέσεως του Οικουμενισμού. 

Αλλά ο Οικουμενισμός, 

ο πατήρ του νεοημερολογιτισμού, 

ασφαλώς δεν έχει σκοπόν να σταματήσει έως εδώ· αυτό ήτο απλώς το πρώτο βήμα. 

Με την αντικανονικήν άνοδο του Αθηναγόρου το 1949 εις τον Οικουμενικόν Θρόνον, 

αρχίζει νέα εποχή διά το Φανάρι, 

εποχή κακοδοξίας και αποστασίας που συνεχίζεται ρωμαλέως και στις ημέρες μας. 

Προκειμένου να γίνει η κατάληψις του Θρόνου 

«εξηνάγκασαν εις παραίτησιν τον νόμιμον πατριάρχην κ. Μάξιμον 

και ετοποθέτησαν τον μασώνον 33ου βαθμού κ. Αθηναγόραν. 

Ούτος εις τον ενθρονιστήριον λόγον του εξεπέρασε τους όρους της ... μασονικής δυσεβούς εγκυκλίου του 1920 

και διεκήρυξεν και το δόγμα της «πανθρησκείας». 

Είπεν ο κ. Αθηναγόρας: 

«Απατώμεθα και αμαρτάνομεν, 

εάν νομίζομεν ότι η ορθόδοξος πίστις κατήλθεν εξ ουρανού 

και ότι τα άλλα δόγματα είναι ανάξια. 

Τριακόσια εκατομμύρια ανθρώπων εξέλεξαν τον μουσουλμανισμόν διά να φθάσουν εις τον Θεόν 

και άλλαι εκατοντάδες εκατομμυρίων είναι Διαμαρτυρόμενοι, Καθολικοί, Βουδισταί. 

Σκοπός κάθε θρησκείας είναι να βελτιώσει τον άνθρωπον»! 

(Εφημερίς «Χρόνος» Κων/λεως, 20 Μαρτίου 1949 

και «Ορθόδοξος Τύπος» φ. 94, Δεκ. 1968).

Δυστυχώς όμως ουδείς συνεκινήθη από τας ανωτέρω βλασφημίας! Καμμία αντίδρασις από τους επισκόπους και τας θρησκευτικάς οργανώσεις! Από το 1967 εις το ανόσιον έργον του θα έχει ικανόν σύμμαχον, τον παρομοίως με αυτόν ανελθόντα εις τον αρχιεπισκοπικόν θρόνον των Αθηνών με «αριστίνδην» Σύνοδον Ιερώνυμον Κοτσώνην.

Ο κανονικός αρχ/πος Αθηνών Χρυσόστομος επαύθη διά νόμου του Κράτους, διότι αντετάχθη εις το σχέδιον της ενώσεως! Η αντίδρασίς του εξεδηλώθη ιδιαιτέρως μετά την συνάντησιν πάπα - Αθηναγόρου, εις το Φανάρι. Εις Συνοδικήν ανακοίνωσιν, μεταξύ άλλων είπε, ότι «αι αντορθόδοξοι ενέργειαι του Πατριάρχου κατατείνουν εις την πλήρη υποδούλωσιν της Ορθοδοξίας εις τον πάπαν...» (Μεσημβρινή 8. 3. 1967). Η διαγωγή του αυτή του εστοίχισε τον Θρόνον! 

Ο διάδοχός του Ιερώνυμος Κοτσώνης, γνωστός οικουμενιστής, σπεύδει αμέσως να πάει εις το Φανάρι προκειμένου να «ευλογηθεί» από τον Πατριάρχην και να χαράξουν κοινήν γραμμήν... προδοσίας. Μετά μάλιστα το ταξίδι του Αθηναγόρου εις Ρώμην και τας γενομένας εκεί προδοτικάς συμπροσευχάς και ανακοινώσεις,

ο Ιερώνυμος εκδίδει το ακόλουθον ανακοινωθέν: «... η συνάντησις επραγματοποιήθη κατά την διάπυρον ευχήν και προσδοκίαν της Ιεράς Συνόδου και του ευσεβούς πληρώματος της Εκκλησίας»! Έτσι ο Αθηναγόρας με ικανούς συμμάχους, την Ελλαδικήν Ιεραρχίαν και την Ιεράν Κοινότητα του Αγίου 'Ορους προχωρεί ακάθεκτος προς τας αγκάλας του παπισμού. 

Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών μάλιστα διά τας προδοτικάς του ενεργείας τον αποκαλεί «προφηταπόστολον», οι δε Αγιορείται χαρακτηρίζουν με την σειρά τους «ασθενείς την συνείδησιν, παρασυναγώγους και αγνοούντας το πολίτευμα της Εκκλησίας», όσους εκ των Μοναχών αντιδρούν εις την ενωτικήν πολιτικήν του Φαναρίου. Ο Αθηναγόρας επραγματοποίησε συνολικώς τρεις συναντήσεις με τον ποντίφηκα της Ρώμης, συμπροσευχηθής μετ' αυτού, ενώ οι χορωδίες έψαλλον τον πολυχρονισμόν του πάπα και μέσα εις αυτόν τον Ναόν των Πατριαρχείων!

Ποιος θα το επίστευε ότι 65 χρόνια μετά την Εγκύκλιον του Ιωακείμ Γ', εις την οποίαν προέτρεπε τους απανταχού ορθοδόξους ιεράρχας «εις ακατάπαυστον και άγρυπνον υπεράσπισιν των πεπιστευμένων αυτοίς λογικών προβάτων από των αδιαλείπτων επιβουλών και πολυειδών δελεασμάτων των λατίνων...», ο Οικουμενικός θρόνος της Κων/λεως θα απεκάλει τον πάπαν «Αγιώτατον», «πρώτον εν τη Εκκλησία του Χριστού», με μυστήρια και Αποστολικήν διαδοχήν!!... 

Δεν θα επιμείνωμε όμως περισσότερον εις τας κακοδόξους ενεργείας του Αθηναγόρα, διότι θα τις δούμε εν συνεχεία λεπτομερέστερον να αναζούν στις δραστηριότητες του δήθεν ταπεινού και ήσυχου Δημητρίου, του «άγιου», ως τον αποκαλούν οι αφελείς θαυμασταί του. Δεν μας εξηγούν όμως πώς είναι δυνατόν να είναι άγιος και ταπεινός, αφού ακολουθεί πιστώς την κακόδοξον πορείαν του προκατόχου του;

Σ' αυτό δεν μας απαντούν οι θαυμασταί του και είναι ευεξήγητον το διατί· όταν έχουν μάθει να σιγούν μπροστά στην προδοσία της πίστεως, γιατί ν' απολογηθούν τώρα προς ημάς; Λησμονούν όμως ότι «ο την αλήθειαν σιγών κρύπτει Χριστόν εν τάφω», όπως οι φονευταί του Κυρίου Εβραίοι. 

'Οταν δε μαζί με την σιγή τους προσθέσομεν και τον διωγμόν που ενεργούν εναντίον εκείνων που θέλουν να διαμαρτυρηθούν, τότε αντιλαμβάνεται ο καθένας το μέγεθος της ευθύνης των. Καιρός όμως να παρακολουθήσομεν στο επόμενο κεφάλαιο την πανώλεθρον διά την Ορθοδοξίαν δραστηριότητα του Πατριάρχου Δημητρίου, τον οποίον «η διεθνής μασονία που κυβερνά και την Τουρκία, τον ενέταξεν εις την «μητέρα στοάν» της Τουρκίας, της οποίας φέρει και τον 33ον βαθμόν!

Ο κ. Δημήτριος είναι επίσης μέλος της εν Τουρκία ελληνοφώνου μασονικής στοάς «χουλούς» (ειλικρίνεια), ως και της στοάς «χακικάτ» (αλήθεια), μέσω των οποίων από αρκετού χρόνου ευρίσκεται εις επαφήν και με την «μητέρα» στοάν της Ελλάδος.

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 

'Οτι ο πατριάρχης Δημήτριος εξέκλινε της ορθοδόξου πίστεως και αληθείας κακοδόξων καί λατινοφρόνων δημοσία, θα ήρκει να το αποδείξει και μόνον ο ενθρονιστήριος αυτού λόγος. Εις αυτόν, άνευ συστολής τίνος ή διπλόης, καίτοι οι πάντες εγνώριζον το φθοροποιόν και κακόδοξον έργον του μασώνου και οικουμενιστού προκατόχου του Αθηναγόρου, εν τούτοις εδήλωσεν ανερυθριάστως πρός άπαντα τον κόσμον τα κάτωθι:

«Και διαδηλούμεν την πρόθεσιν ημών, όπως εν πιστότητι προς την μέχρι τούδε γραμμήν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ακολουθήσωμεν την αγίαν και μεγάλην γραμμήν του μεγάλου προκατόχου ημών, του αοιδίμου πατριάρχου Αθηναγόρου του A'»... 

Και μετ' ολίγον, ευκαιρίας δοθείσης: «Το έργον το οποίον μετά τόσης ειλικρίνειας και ζήλου ήρχισεν ο μακαρίας μνήμης μεγάλος προκάτοχος ημών Πατριάρχης Αθηναγόρας θα συνεχισθεί μετά της ιδίας συνέπειας και καθ' όλον το διάστημα που ο Θεός θα επιτρέψη να ευρισκώμεθα εις την διακονίαν ταύτην»! (Επίσκεψις, No 90, σ. 14).

Υπάρχει όμως και η αξιοθρήνητος συνέχεια. 2. Δι' ειδικού Διαγγέλματος επί τη 25ετία του Π. Σ. Εκκλησιών ο κ. Δημήτριος επαινεί τους διευθύνοντας τούτο, ευχόμενος «μακράν και ευλογημένην εφεξής πορείαν»! Εν συνεχεία εκφράζει την βαθείαν ικανοποίησίν του, ως και της περί αυτόν Συνόδου, διά τας ενεργείας των προκατόχων των. Εκ των ανωτέρω ενεργειών ιδιαιτέρως τονίζεται: «Η εγκύκλιος προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού» του 1920. 

Κατ' αυτήν, ως γνωστόν, «επιβάλλεται ίνα αναζωπυρωθή και ενισχυθή προ παντός η αγάπη μεταξύ των Εκκλησιών, μη λογιζομένας αλλήλας ώς ξένας και αλλοτρίας, αλλ’ ως συγγενείς και οικείας εν Χριστώ και συγκληρονόμους και σύσσωμους της επαγγελίας του Θεού εν τω Χριστώ»! (Επίσκεψις, No 90, σ. 14). Ερωτώμεν τους υπερασπιστάς Δημητρίου:

Εάν πας ο αποδεχόμενος και μόνον την ανωτέρω εγκύκλιον, καθίσταται αυτόχρημα αιρετικός, ο και επαινών αυτήν και μάλιστα εκ του βήματος του Οικ. Θρόνου, πως δέον να χαρακτηρισθεί; 3. Μνημονεύει τον πάπα εν τοις διπτύχοις, εξακολουθών το ανόσιον έργον του προκατόχου του. (Ορθ. Τύπος, 1.12/69, άρθρον του Μητροπολίτου Φιλαρέτου της Ρ. Διασποράς). 4. Ανεγνώρισε τον παπισμόν ως Εκκλησίαν, όργανον δηλ. σωτηρίας των ανθρώπων, ως τυγχάνει και η Ορθόδοξος Εκκλησία. (Επίσκεψις, No 90, σ. 18) 5.

Διό και δέχεται τον πάπαν ως «σεβάσμιον αδελφόν» και «πρώτον εν τη καθόλου Εκκλησία του Χριστού», εφ’ όσον τυγχάνει κατά τους ιδίους του λόγους: «ομότροπος και ομόζηλος των πρωτοκορυφαίων Πέτρου καί Παύλου»! (Επίσκεψις, 15.12/77, σ. 3 και 4 και No 139, 159, 161, 214 ένθα τονίζονται αι αυταί κακόδοξοι θέσεις). 6. Συνεχάρη εγκαρδίως τον οικουμενιστήν Μητροπολίτην Θυατείρων Αθηναγόραν, διά την συγγραφήν του έργου του «Ομολογία Θυατείρων», εις την οποίαν περιέχονται μεταξύ των άλλων και αι κάτωθι βλασφημίαι:

«Οι χριστιανοί πιστεύουν ότι αληθινή χειροτονία και ιερωσύνη έχουν και μεταδίδουν, οι Ορθόδοξοι επίσκοποι, οι Κοπτοαρμένιοι και Αιθίοπες επίσκοποι, οι Αγγλικανοί επίσκοποι... Δι' αυτό και τα μυστήρια των Αγγλικανών είναι μυστήρια της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ως είναι και τα μυστήρια των Ρωμαιοκαθολικών»!! Και ίνα παραλείψωμεν άλλας κακοδοξίας του, αναφέρομεν το μασονικόν σύνθημά του: «Δι' αυτό η ιδέα, ότι η Μασονία είναι θρησκεία είναι λανθασμένη»! 

Παρομοίαν στάσιν απέναντι της Μασονίας ετήρησε και ο επαινέτης του κ. Δημήτριος, αποφυγών να καταδικάσει την Μασονίαν και να αποσείσει την κατ' αυτού δημοσίαν κατηγορίαν επί μασονισμώ. (Μητρ. Θυατείρων, Αθηναγόρου Κοκκινάκη, «Η Ομολογία Θυατείρων», Λονδίνον 1975, σ. 203, 273, 283). 7. Παρουσία του, επί τη επισκέψει του πάπα εις το Πατριαρχείον, εψάλη εν τω πατριαρχικώ ναώ η φήμη του αιρετικού ποντίφηκος.

Εν συνεχεία ετελέσθη ενωτική Λειτουργία, χοροστατούντος του Δημητρίου καί παρισταμένου του πάπα και των συν αυτώ. Κατ' αύτήν ο πάπας απήγγειλε το ''Πάτερ ημών'' και εν τω «αγαπήσωμεν αλλήλους» οι δύο προκαθήμενοι αλληλοησπάσθησαν! (Έπίσκεψις, 1.12/79, σ. 4, 12, 18). 8. Το 1982 υπεδέχθη τον αρχηγόν των Αγγλικανών, ενώ η χορωδία του Πατριαρχείου έψαλλε την φήμην του αιρετικού προτεστάντου! (Επίσκεψις 1.9.1982, σ. 2) 9. 

Δέχεται ότι «όλοι οι χριστιανοί οι πιστεύοντες εις τον Ιησούν Χριστόν ως Υιόν τού Θεού και σωτήρα του κόσμου είμεθα εν σώμα...»· «κατ' απόλυτον οικονομίαν» ένας Ορθόδοξος μπορεί «να μεταλάβει» σε Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία»· «Εκατέρα των Εκκλησιών ημών (Ορθοδόξου και Παπικής) έχει παραλάβει και τελεί τα αυτά ιερά μυστήρια»·

«δεν υπάρχει μεταξύ μας (Ορθοδόξων και Παπικών) διαφορά εις το θέμα της αποστολικής διαδοχής. Αναγνωρίζομεν τον Πάπαν ως διάδοχον των Αποστόλων, όπως ημείς είμεθα διάδοχος των Αποστόλων». 10. Τη ευλογία του συμπροσηυχήθη εν Άσσίζη (1986) ως εκπρόσωπός του ο Θυατείρων Μεθόδιος, μετά πάντων των αιρετικών αντιπροσώπων όλων των ''χριστιανικών ομολογιών'' καί θρησκειών, μέχρι και αυτών τών μάγων και πυρολατρών της Αμερικής! 11. 

Δέχεται τις αντορθόδοξες δηλώσεις του Αυστραλίας κ. Στυλιανού, ότι «εις τας ρωμαιοκαθολικάς ακολουθίας είναι παρών ο ίδιος Κύριος Ιησούς» και ότι «το πανσθενουργόν Πνεύμα είναι το τελειούν όλας τας ιερουργίας και τα μυστήρια εν τη Εκκλησία αμφοτέρων, Ορθοδόξων και Παπικών». 12.

Δέχεται όσα ασεβή διεκήρυξε και μάλιστα στον εσπερινό της Ορθοδοξίας του 1988 και ενώπιον διαφόρων αιρετικών, πολλών επισήμων, αλλά και επισκόπων του Πατριαρχείου Κων/λεως ο μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας, περί «ναρκισσευομένης Ορθοδοξίας» και περί «διευρύνσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας πέρα των ορίων της»! 13. Επήνεσε δημοσία την ουνιτική εβδομαδιαία εφημερίδα Καθολική για τα 60 χρόνια αγρίου προσηλυτισμού υπ' αυτής των Ορθοδόξων, πράγμα που έπραξε και ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ! 14. 

Συνελειτούργησε εις Ρώμην τον Δεκέμβριον του 1987 μετά του πάπα Παύλου Β' αποδείξας πλέον φανερώς και μετά παρρησίας, ότι θεωρεί τον παπισμόν Εκκλησίαν, εν αντιθέσει προς τους αγίους Πατέρας που τον θεωρούν αντιεκκλησίαν. 15. Κατά την πρόσφατον επίσκεψίν του εις Αμερικήν (Ιουλ. '89) «συμπροσηυχήθη» «με... γυναίκας ιέρειας!Η Τζόαν Κάμπελ και Πατρίτσια Μακ Κλέργκ με πάνκς και προτεστάντες εις Η.Π.Α.» (Μεσημβρινή, 16 Ιουλίου 1990).

Το δε τραγικόν είναι ότι μετά την διακωμώδησιν αυτήν της πίστεώς μας επήγε και εις 'Αγιον 'Ορος διά να «ευλογήσει» τους πατέρας, οι οποίοι, δυστυχώς, των προσεκύνησαν χωρίς καμμίαν διαμαρτυρίαν, (!) πλην, εννοείται των ζηλωτών πατέρων της Ι. Μονής Εσφιγμένου και των διαφόρων κελλίων του 'Ορους. 

Αι ανωτέρω ενέργειαι του Πατριάρχου, ενώ τον καθιστούν καθαιρετέον και αφοριστέον, δεσμούν συγχρόνως εν ποικίλη ευθύνη, επιτιμίω και ακοινωνησία και τους απανταχού συμμάχους, επαινέτας και κοινωνούς του, ως και τους εν σιγή θεατάς της πρός Ρώμην τε και Γενεύην πορείας του, εξ ων η Ελλαδική Ιεραρχία κατέχει επίζηλον θέσιν...

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Αλλά μήπως ο πατριάρχης Βαρθολομαίος (Οκτ. 1991) υπήρξε καλύτερος του Δημητρίου; 'Οχι μόνον ηκολούθησε και επεσφράγισεν ό,τι εκείνος αντικανονικόν και παράνομον διέπραξεν, όπως είναι και η αναγνώρισις των αιρετικών Μονοφυσιτών (Σαμπεζύ 1990), αλλά το 1993 με την ευλογίαν του υπεγράφη εις τον Λίβανον η ένωσις των Ορθοδόξων μετά των αιρετικών Ουνιτών και παπικών, ώστε να θεωρούνται του λοιπού «αδελφές Εκκλησίες»!!

Και εις απόδειξιν τούτου το 1995, συλλειτουργεί στο Βατικανόν με τον πάπαν Βοιτύλαν, υπογράψας εν συνεχεία κοινήν δήλωσιν ότι «έχουν αμφότεραι αι εκκλησίαι των, ιερωσύνην, μυστήρια και είναι αδελφαί εκκλησίαι»!!! 'Ετσι, ενώ η Εκκλησία εντέλλεται διά της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου να λέγουν οι Χριστιανοί «όλοις τοις αιρετικοίς ανάθεμα», ο κ. Βαρθολομαίος πράττει ακριβώς το αντίθετον, αναγνωρίζων αυτούς ως μέλη τίμια της Εκκλησίας του Χριστού!... 

Τέλος στην θρονική εορτή του Φαναρίου (30.11.98), προσφωνών την παπικήν αντιπροσωπείαν, ετόνισε την ανάγκην πλήρους ενώσεως μετά της Ρώμης. Αναζητών εν συνεχεία τους υπαιτίους του σχίσματος θεωρεί συνυπευθύνους γι' αυτό παπικούς καί ορθοδόξους, τονίζοντας ότι «η μετάνοια ημών διά το παρελθόν είναι απαραίτητος» προσέθεσε δε και κάτι που ουδέποτε ετόλμησαν να προφέρουν ορθόδοξα χείλη και μάλιστα αρχιερατικά:

«Οι κληροδοτήσαντες εις ημάς την διάσπασιν προπάτορες ημών, υπήρξαν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως και ευρίσκονται ήδη εις χείρας του δικαιοκρίτου Θεού»!!! (Εκκλ. ’Αλήθεια, 16.12/98). Συνεπώς κατ' αυτόν, όλοι οι άγιοι Πατέρες από την εποχήν του τελικού σχίσματος (1054) μέχρι σήμερα, οι αγωνισθέντες διά την παραμονήν της Ορθοδοξίας εις την αλήθειαν και αρνηθέντες την υποταγήν της εις την παπικήν αίρεσιν υπήρξαν θύματα του Διαβόλου! Ποιος ορθόδοξος θ' ανεχθεί να βλασφημούνται κατ' αυτόν τον κυνικόν τρόπον οι άγιοι Πατέρες του; 

Πώς είναι δυνατόν να παραμένει στον οικουμενικόν Θρόνον ένας τέτοιος ιεράρχης και να τιμάται μάλιστα ιδιαζόντως υπό του αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστοδούλου; Να μνημονεύεται δε από ολόκληρον την Ελλαδικήν ιεραρχίαν και το 'Αγιον 'Ορος ως «ορθοτομών τον λόγον της αληθείας»; Και ύστερα διαμαρτυρόμεθα διατί θερίζουν την νεολαία τα ναρκωτικά και το sex. 'Οταν βλέπουν την υποκρισίαν και την κακοδοξίαν των ποιμένων τους, ποιος θά τολμήσει να τούς μιλήσει για ιδανικά και ηθικές άξιες της Ορθοδοξίας;

Συνεπώς για τους ενωτικούς Φαναριώτες και τους ποικίλους δορυφόρους τους όλες οι αιρέσεις οδηγούν στον Χριστόν! Και αυτό διότι «οι ενωτικοί είναι συγκρητισταί. Δεν τους ενδιαφέρει η συγχώνευσις, αλλά η συνύπαρξις. '''Ολοι στον Θεό πηγαίνουμε, ο καθένας από τον δικό του δρόμο''. Αυτό το μασονικό μοτίβο είναι η πεμπτουσία του συγκρητισμού... Για τους ανθρώπους που θα ποτισθούν με το δηλητήριο του συγκρητισμού, ο Χριστός είναι ένας μεγάλος μύστης, ένας μεγάλος φιλόσοφος... Είναι ένας δρόμος, όχι όμως Ο ΔΡΟΜΟΣ. 

Είναι μια αλήθεια, όχι όμως Η ΑΛΗΘΕΙΑ...». «Η Ορθοδοξία είναι ένας δρόμος, δεν είναι όμως ο δρόμος. Υπάρχουν άλλοι δρόμοι εξ' ίσου καλοί. Δεν πρόκειται να γίνη συγχώνευση. Ο καθένας ας κρατήσει τον δρόμο του. Φθάνει να μην είναι φανατικός, να μη νομίζει πως μόνο η Ορθοδοξία υπάρχει στον κόσμο και τίποτε άλλο. Να μη νομίζη πως μόνο οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι είναι Επίσκοποι και οι αιρετικοί δεν είναι τίποτε. Να μη νομίζει πως μόνο εν Χριστώ γνωρίζει κανείς τον Θεό και ότι τόσα εκατομμύρια Εβραίοι, Μωαμεθανοί, Βουδισταί κλπ. είναι μακρυά από τόν Θεόν.

Αυτή είναι ή αίρεση με την οποίαν παλεύουν οι πιστοί Ορθόδοξοι σήμερον και όχι για κάποιαν ένωση με τον πάπα που ακόμη φαινομενικώς δεν έγινε πλήρως. Είναι η άρνησις του Χριστού και της Εκκλησίας του. Η αίρεσις αυτή έχει διαποτίσει απ' άκρου σε άκρο τον ελληνικό χώρο, έγινε πια τρόπος του σκέπτεσθαι και βίωμα των Ρωμιών. Και όμως εν γνώσει της καταστάσεως νανουρίζουν οι δάσκαλοι αυτοί τα πνευματικά τους παιδιά με το:

«Αν ο πατριάρχης προχωρήσει ακόμη, αν προβεί εις "ενώσεις'', τότε θα ίδης...». Αλλά «ενώσεις» τέτοιες δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν και οι αφελείς μαθηταί τους δεν πρόκειται ποτέ να ίδούν...» (Α. Καλομοίρου, Το σύγκριμα, σελ. 23-5, Θεσσαλονίκη 1976). 

'Αλλο επίσης σύνθημα που πιπιλίζουν οι νεοημερολογίται κληρικοί προς τους πιστούς των, προκειμένου να μη φύγουν από κοντά τους είναι το γνωστόν: «Άνευ επισκόπου Εκκλησία ου καλείται». Βεβαίως δεν καλείται, όταν ο έπίσκοπος ορθοδοξεί, όταν όμως κακόδοξη, τότε ο Μ. Αθανάσιος προτρέπει τους πιστούς να φεύγουν μακράν του!

«Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται και σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρή αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γαρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον ή μετ' αυτών εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις την γέεννα του πυρός»! (ΒΕΠΕΣ: 33, 199). Επειδή όμως το θέμα είναι σοβαρόν, παραθέτομεν ένα σχετικόν σχόλιον ορθοδόξου περιοδικού, που βάζει πολύ ωραία τα πράγματα στη θέση τους. «Γιατί όμως αισθάνονται οι Χριστιανοί τόσο πολύ έντονα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μιά διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; 

Αυτό γίνεται, γιατί η Ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στην ψυχή μας. Επειδή την Εκκλησία μέσα στους αιώνες την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδους, την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι, κατά την διάρκειαν των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους. 'Ομως, στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε, έχουμε αφήσει πια πίσω την Ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία.

Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από την συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Ή άποστασία άλλαξε τούς ποιμένας σέ λύκους καί ή όργανωμένη ’Εκκλησία πού ξέραμε είναι πιά σήμερα άγέλη λύκων καί θάνατος προβάτων. Ο διάβολος είναι πιά λυμένος. Γιά νά έπιβιώσουμε πρέπει νά δούμε τήν Έκκλησία στη μυστική καί μυστηριακή της ουσία, γυμνωμένη από τη διοικητική της όργάνωση πού γνωρίσαμε στήν 'Ιστορία. 

Στήν αρένα οί μάρτυρες γυμνοί αντιμετώπιζαν τά θηρία. Γυμνή καί ή στρατευομένη Εκκλησία των έσχάτων καιρών θά παλέψει μαζί τους, χωρίς Συνόδους, χωρίς Πατριαρχεία, χωρίς σύνδεσμο των κατά τόπους μικρών Εκκλησιών άλλον από τον Χριστόν και την κοινωνία τους με την θριαμβεύουσα Εκκλησία. Το συνηθισμένο λοιπόν έρώτημα:

«Καλά να φύγουμε από τον Οικουμενισμό, αλλά σε ποιά Εκκλησία να πάμε;» δεν έχει την θέση του σήμερα. Γιατί δεν πρόκειται να πάμε πουθενά, αλλά να μείνουμε στην Εκκλησία του Χριστού, στην Εκκλησία των Πατέρων· ν' αρνηθούμε τις παραποιήσεις και να μείνουμε στην αλήθεια που από απαλών ονύχων γνωρίσαμε, αλλά δυσκολευόμαστε πια ν' αναγνωρίσουμε σ' αύτό που μας λέγουν ότι είναι δήθεν Εκκλησία. Αυτή την άρνηση του ψεύδους και των παραποιήσεων θα την πραγματοποιήσουμε εκεί που βρισκόμαστε, διακόπτοντας απλά κάθε κοινωνία μαζί της. 

Και τότε, όταν θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα που περιμένει από μας ο Θεός, θα έλθει ο ίδιος σε συνάντησή μας, και θ' ανοίξει τα μάτια μας, που μέχρι τότε όνομα είχαν ότι βλέπουν, αλλά ήταν ανίκανα να δουν τον αληθινό Χριστό. Και όταν Τον δούμε θα τρέξουμε στον πιο ακριβό μας φίλο, όπως έτρεξε ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ και θα τον καλέσουμε να' ρθει να δει κι αυτός, όσο κι αν άμφιβάλλει για το καλό που μπορεί να έρθει από την Ναζαρέτ.

Έτσι σχηματίζεται το «μικρό ποίμνιο», η μικρή τοπική εκκλησία. Οι αληθινοί Ισραηλίτες βρίσκουν ο ένας τον άλλον και έρχονται μαζί στον Χριστό, λαικοί και Ιερείς και Επίσκοποι. Αυτή η δραματική, αλλά ευλογημένη διαδικασία είναι ήδη από δεκαετίες γνωστή στην Ρωσία. Η λεγομένη ''Εκκλησία των Κατακομβών'' δεν έχει καμμιά εξωτερική ομοιότητα με τις οργανωμένες εκκλησίες που ξέρουμε, και μόνον με τις Εκκλησίες της εποχής των μεγάλων διωγμών ομοιάζει. 

Η κατάσταση που επικρατεί τώρα στην Ρωσία σιγά - σιγά θα γενικευθεί παντού. Ορθόδοξοι Επίσκοποι ελάχιστοι, διάσπαρτοι στον κόσμο, κρυμμένοι και άγνωστοι στους πολλούς. Ιερείς μευρημένοι θα εκτελούν αποστολικές περιοδείες από πόλη σε πόλη, από ενορία σε ενορία, από χώρα σε χώρα, ανακουφίζοντας τις πνευματικές ανάγκες των πιστών και ενώνοντάς τους όλους, γνωστούς και αγνώστους μεταξύ τους, με τους άφθαρτους δεσμούς του αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού, μνημονεύοντας ''πάσης επισκοπής Ορθοδόξων''

για να μη προδίδεται ο πλησιέστερος αληθινός επίσκοπος ή και από πραγματική άγνοια για το που βρίσκεται αληθινός επίσκοπος. Και η εποχή του Αντιχρίστου θα προχωρεί προς την αποκορύφωσή της. Το ποίμνιο του Χριστού όλο και θα μικραίνει.

Όμως όσο πιο δυνατός ο πόνος των ημερών που έρχονται, τόσο κοντύτερά μας θα είναι ο Κύριος, φθάνει να μείνουμε πιστοί μέχρι το τέλος. Το πλοίο που μας έφερε μέχρι εδώ, η συνοδική, διοικητική, οργανωμένη μορφή της Εκκλησίας εξώκειλε στα ρηχά της αποστασίας και διαλύεται από την βία των κυμάτων...''. (Περιοδικόν ''Οι Ρίζες'', Δεκ. 1982, σ. 3 - 4). 

Όποιος είναι λυμένος από τα δεσμά του κόσμου και ελεύθερος από σκοπιμότητες και υπακοές εις αντικανονικά κατεστημένα της εποχής μας, όποιος ποθεί αλήθειαν και υπακοήν στον λόγον του Θεού και των αγίων του, αυτός βλέπει καθαρά ''τα σημεία των καιρών'' και επικροτεί όλη καρδία τους ανωτέρω προφητικούς λόγους του περιοδικού, αδιαφορών δια τας ειρωνίας των ''λογίων'' και τας ''ερμηνείας'' των ''ειδικών''...

Αι σχέσεις, λοιπόν, Πανοσιολογιώτατε αποτελούν την φλούδα, τον δε πυρήνα συνιστούν η Κοινωνία και η αποδοχή της κηρυττομένης υπό της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ αληθείας. Ο ευρισκόμενος εντός του πυρήνος δεν τον ενδιαφέρει εάν δεν μετέχει και του φλοιού, εις ημέρας ομοίας της εποχής μας, όταν και καθ' υμάς ακόμη, Πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι εν ενεργεία ''απέδειξαν εαυτούς ως μηδένα εσωτερικόν και βαθύτερον δεσμόν έχοντας προς την ακήρατον και αμώμητον Ορθοδοξίαν''! 

Ακολούθως, αναφερόμενος εις το σχίσμα, το γεγονός επί αγίου Χρυσοστόμου, γράφετε τα εξής: α. ''...του ειρημένου σχίσματος ηγούνται τεσσαράκοντα επίσκοποι, καλούμενοι ''Ιωαννίται'', οίτινες παρέμειναν πιστοί εις τον Χρυσόστομον και ηρνήθησαν να κοινωνήσωσι τοις διαδόχοις αυτού, και β. ότι ''το εν λόγω σχίσμα εγένετο παρά την ρητήν εντολήν του θείου Πατρός, όπως οι φίλοι αυτώ Επίσκοποι μη υπογράφωσιν μεν την καταδίκην αυτού, κοινωνήσωσιν όμως τω διαδόχω αυτού (Αρσακίω) ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ''.

Και καταλήγετε: ''Ούτως έπραττον, αγαπητέ π. Θεοδώρητε, οι πράματι Πατέρες της Εκκλησίας. Έτρεμον τας διαιρέσεις και τα σχίσματα και παντοιοτρόπως ειργάζοντο δια την αποφυγήν αυτών...''. Απάντησις: Και πάλιν ουδαμού βλέπω παράλληλόν τι των ανωτέρω και των της σήμερον! Ο Άγιος Πατήρ δικαίως και ευλόγως τοις παρήγγειλε να μη προβούν εις σχίσμα, διότι επρόκειτο περί ατασθαλίας διοικητικής μορφής και φύσεως μη λυμαινομένης δε την της Εκκλησίας διδασκαλίαν. 

Ιδού όμως, προκειμένου περί αιρετικού και καινοτομούντος ποιμένος, τι συμβουλεύει τους πάντας να πράττωσι. ''Πώς ουν Παύλος, φησίν, πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε; Ανωτέρω ειπών ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής, τότε είπε πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε. τι ουν; φησίν, όταν πονηρός η και μη πειθώμεθα; πονηρός πώς λέγεις;

ΕΙ ΜΕΝ ΠΙΣΤΕΩΣ ΕΝΕΚΕΝ, ΦΕΥΓΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΑΙ. μη μόνον αν άνθρωπος η, αλλά καν άγγελος εξ ουρανού κατιών''! (Ομιλ. 36 προς Εβραίους). Δια τούτο, καίτοι οι ''Ιωαννίται'' επίσκοποι υπερβολικώ ζήλω κινηθέντες δεν εκοινώνησαν τω Αρσακείω, ουδόλως όμως κατεκρίθησαν δια τούτο υπό του ι. Πατρός, αλλ' εγκωμίοις ετιμήθησαν, αν και ως είπομεν, η αντίδρασίς των εσκόπει να ματαιώσει διοικητικήν ατασθαλίαν. Δια θέματα όμως πίστεως αείποτε εφώνει: ΦΕΥΓΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΑΙ. Κατά συνέπειαν, ημείς οι Αγιορείται, ως και πάντες οι υπό τον Πατριάρχην Επίσκοποι, ουδόλως πρέπει να κοινωνώμεν Αυτώ!

...Μετά τα ανωτέρω αντιλαμβάνεται κανείς 

πόσο ματαιοπονούν όσοι προσπαθούν, κληρικοί ή λαικοί, 

να δικαιολογήσουν την αντικανονικότητα της ημερολογιακής καινοτομίας. 

Μεταξύ αυτών και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος, 

ο οποίος σε σχετική μελέτη του από το 1982 

προσπαθεί να αμνηστεύσει τας ενεργείας του συναδέλφου του Χρυσ. Παπαδοπούλου 

και να καταδικάσει συγχρόνως την αντίδρασιν του πιστού λαού! 

Εσχάτως τον εμιμήθη και ο κ. Δ. Κόκορης, 

τονίζων σε σχετική μελέτη του, 

ότι ήτο επιβεβλημένη η αλλαγή του ημερολογίου, 

αδιαφορών αν μέχρι σήμερα το 80% του Ορθοδόξου πληρώματος της γης ακολουθεί το παλαιόν εορτολόγιον! 

Ερωτώμεν: 

Αφού ήτο λοιπόν επιβεβλημένη και ορθή η αλλαγή, 

τότε διατι εόρτασαν το 1999 όλοι οι «ορθόδοξοι» Προκαθήμενοι στα Ιεροσόλυμα με το παλαιόν τα Χριστούγεννα; 

Δυστυχώς το πείσμα της καινοτομίας έχει πάντοτε 

ως κατάληξιν την κακοδοξίαν, 

που τόσο φανερά ακολουθούν σήμερα οι καινοτόμοι...

Εισαγωγή στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος και επιμέλεια κειμένου 

ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ. 

Εκ του βιβλίου του μακαριστού Ιερομονάχου π. Θεοδωρήτου Μαύρου:

 ''Παλαιόν και Νέον''. 

'Αγιον Ορος. Αθήναι 2000. Έκδοσις Β' Βελτιωμένη.

Από την ημερολογιακή καινοτομία του 1924 στην σημερινή συγκριτιστική αίρεση του Οικουμενισμού. 

Σελίδες 38 - 52. 

 Μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος